Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Είδα τη Λάμψη

Posted by sarant στο 12 Φεβρουαρίου, 2021


Πριν από μερικές μέρες είδα τη Λάμψη. Το γράφω με κεφαλαίο, οπότε δεν εννοώ ότι είδα τίποτε λάμψεις, ας πούμε από αστραπές ή από φώτα αυτοκινήτων.

Και πάλι όμως, ποια Λάμψη; Δεν είδα βέβαια τη Λάμψη του Φώσκολου, που είναι το μακροβιότερο ελληνικό σίριαλ, με σχεδόν 3500 επεισόδια (αριθμός που είναι βέβαια εντυπωσιακός, αν και σε άλλες χώρες υπάρχουν τηλεοπτικές εκπομπές και σίριαλ που έχουν συμπληρώσει πολύ περισσότερα επεισόδια). Αυτή τη Λάμψη μπορεί και να μην την έχω δει ποτέ, αφού παιζόταν σε μια εποχή που ήμουν τον πιο πολύ καιρό εκτός Ελλάδος, και μάλιστα στη δεκαετία του 90, που ή δεν είχα ακόμα μπει στο Διαδικτυο ή τέλος πάντων οι ταχύτητες και το εύρος ζώνης δεν έδιναν δυνατότητα να βλέπεις τηλεοπτικές εκπομπές.

Βεβαια, παρόλο που δεν παρακολουθούσα τη Λάμψη του Φώσκολου, ξέρω τα διάφορα αστεία που κυκλοφορούν με τους σχοινοτενείς διαλόγους ανάμεσα στη Βίρνα και στον Γιάγκο Δράκο (– Βίρνα, θέλεις να πεις ότι έχεις εραστή; – Ναι, Γιάγκο, αυτό θέλω να σου πω, ότι έχω εραστή. – Δηλαδή εννοείς ότι έχεις εραστή; – Γιάγκο, δε μπορώ να στο κρύβω άλλο, έχω εραστή.– Πώς είναι δυνατόν, Βίρνα, να έχεις εραστή; και ούτω καθεξής). Αλλά δεν εννοώ αυτή τη Λάμψη.

Την άλλη Λάμψη είδα, την ταινία του Κιούμπρικ (Κούμπρικ προφέρεται κανονικά, αλλά αφού ανατρέχω στο παρελθόν θα το πω όπως τον λέγαμε, πριν μάθουμε το Μίσιγκαν και το Ιλινόι) με τον Τζακ Νίκολσον. Τώωωρα την είδες, θα μου πείτε; Ε, ναι, έχετε δίκιο. Η Λάμψη είναι ταινία του 1980, πώς έγινε να αξιωθώ να τη δω μόλις 40 χρόνια μετά;

Και είναι ακόμα πιο περίεργο διότι τότε, που ήμουν φοιτητής, πήγαινα πολύ συχνά στον κινηματογράφο. Κι ομως, η Λάμψη μού ξέφυγε, και τότε που παίχτηκε σε πρώτη προβολή, και σε επανάληψη στα θερινά τα σινεμά. Δεν θυμάμαι τα καθέκαστα -ισως έτυχε να μην πάω όταν πήγε η παρέα, και μετά να μην έβρισκα παρέα αφού την είχαν δει όλοι. ‘

Όμως, όπως και για τη φωσκόλεια Λάμψη, έτσι και για την κιουμπρική έμαθα πολλά, μαλλον πολύ περισσότερα, χωρίς να τη δω. Ήξερα δηλαδή μέσες ακρες την υπόθεσή της, είχα δει πολλές φωτογραφίες -σαν κι αυτή που έβαλα στο άρθρο- του τρελαμένου Νίκολσον, ήξερα οτι έχει (τρόπος του λέγειν, δηλαδή) χάπι εντ, και τωρα με το διαδίκτυο είχα δει αφενός μιμίδια εμπνευσμένα από την ταινία (αυτό με τα δυο κοριτσάκια, ας πούμε) όπως και κάποια αποσπάσματα.

Αλλά δεν είχα δει την ταινία. Ένας λόγος είναι ότι μέχρι πρόσφατα δεν μπορούσα να δω ταινία είτε στην τηλεόραση είτε στον υπολογιστή. Μου φαινόταν πολύ βαρετό και τις περισσότερες φορές που είχα προσπαθήσει δεν το χαιρόμουν.

Αυτό άλλαξε την περίοδο του κορονοϊού. Σε αυτό έπαιξε ρόλο ένας φίλος από το ΦΒ που κάθε τόσο ανεβάζει ταινίες «για να μείνετε σπίτι», που μπορεί κανείς να τις βρει ολόκληρες στο Γιουτούμπ, κυρίως ταινίες σινεφίλ (οι εμπορικές σπανίως διατίθενται ελεύθερα). Ετσι, είδα ας πούμε το Καφές και τσιγάρα του Τζάρμους. Ρόλο έπαιξε επίσης η παρακίνησή σας να δω τη σειρά Το γκαμπί της βασίλισσας (γράψαμε γι’ αυτήν) και κάποιες προτάσεις του φίλου μας του ΣΠ σχετικά με την αναζήτηση ταινιών. Οπότε, τώρα πια βλέπω ταινίες στο λάπτοπ χωρίς να βαριέμαι. Σαν τη μεγάλη οθόνη του σινεμά δεν είναι, αλλά στη μικρή οθόνη του λάπτοπ συγκεντρώνομαι καλύτερα παρά στη μικρομεσαία της τηλεόρασης.

Αλλά τη Λάμψη διάλεξα να τη δω επειδή τη διάβαζα. Δηλαδή, πρώτα άρχισα να διαβάζω το μυθιστόρημα του Στίβεν Κινγκ πάνω στο οποίο βασίζεται η ταινία, και μετά είδα την ταινία.

Συνήθως, πρώτα διαβάζουμε το βιβλίο και μετά βλέπουμε την ταινία -και απογοητευόμαστε πολλές φορές. Καμιά φορά, πρώτα βλέπουμε την ταινία και μετά διαβάζουμε το βιβλίο. Στην περίπτωσή μου, έκανα κάτι ανάμεσα, αφού είδα την ταινία ενώ είχα διαβάσει το μισό βιβλίο και μετά συνέχισα το διάβασμα.

Το βιβλίο το ειχα αγοράσει το καλοκαίρι, μαζί με 2-3 άλλα του Κινγκ που έχει εκδώσει ο φιλικός εκδοτικός οίκος Κλειδάριθμος (εκεί έχω εκδώσει τις Οπωροφόρες λέξεις μου) και τις προάλλες έπιασα να το διαβάσω και μου άρεσε πολύ κι έτσι παρακινήθηκα να δω και την ταινία, πριν το τελειώσω.

Είναι νεανικό βιβλίο του Κινγκ, το τρίτο που εξέδωσε, γραμμενο το 1977. Στην ελληνική έκδοση, σε πολύ καλή μετάφραση της Έφης Τσιρώνη, υπάρχει κι ένας πρόλογος γραμμένος αργότερα, το 2000, στον οποίο ο Κινγκ γράφει ότι, επειδή τα δυο πρώτα του βιβλία (Καρι και Σάλεμς Λοτ) είχαν πάει καλά, κι έτσι δεν είχε οικονομικά προβλήματα, όταν του τέθηκε το δίλημμα αν θα έκανε τον κεντρικό ήρωα «έναν μονοδιάστατο κακό», με όλα τα στερεότυπα του είδους ή αν, αντίθετα, θα του έδινε βάθος ανθρώπινο, προτίμησε τη δεύτερη, πιο χρονοβόρα λύση -ενώ, όπως ομολογεί, αν είχε μικρότερη οικονομική άνεση ίσως να κατέληγε στην εύκολη λύση.

Την ταινία την έχετε δει οι περισσότεροι. Το βιβλίο δεν θα το έχετε διαβάσει τόσο πολλοί. Οπότε, θα κοιτάξω να μη σποϊλάρω (που θα έλεγε και ο κ. Μπαμπινιώτης) το βιβλίο τόσο πολύ. Η υπόθεση βέβαια είναι περίπου η ίδια: Ο Τζακ Τόρανς, συγγραφέας που παλεύει να καθιερωθεί, αναλαμβάνει χειμερινός επιστάτης στο ιστορικό ορεινό ξενοδοχείο «Η Θέα» στο Κολοράντο, γνωρίζοντας ότι το χειμώνα το ξενοδοχείο με μαθηματική βεβαιότητα θα αποκλειστεί από τα χιόνια κι έτσι θα μείνει επί πολλούς μήνες αποκλεισμένος εκεί, με τη γυναικα του και τον πεντάχρονο γιο του (είμαστε στο 1977: ούτε κινητά, ούτε ιντερνέτ). Τη θέλει αυτή την απομόνωση, αφού ελπίζει να εκμεταλλευτεί τον χρόνο για να γράψει το έργο που πάντα ήθελε (και να κόψει για τα καλά το ποτό). Το ξενοδοχείο είναι κατάφορτο από ένοχα μυστικά και από παράξενες, υπερφυσικές δυνάμεις. Υπερφυσικές όμως δυνάμεις έχει και ο μικρός γιος τού Τζακ, που μπορεί να προβλέπει σκηνές από το μέλλον -αυτή είναι η «λάμψη» του τίτλου. Όταν τελικά τους κλείνουν τα χιόνια και χάνεται η επικοινωνία με την πόλη το στοιχειωμένο (ας το πούμε έτσι) ξενοδοχείο αρχίζει να ζωντανεύει και ο Τζακ αρχίζει να χάνει τα λογικά του.

Άλλο είναι ένα βιβλίο, άλλο είναι μια ταινία, άλλες ανάγκες έχουν. Βιβλίο και ταινία έχουν αρκετές διαφορές στην υπόθεση. Για παράδειγμα, o λαβυρινθος που παίζει καθοριστικό ρόλο στην ταινία δεν υπάρχει στο βιβλίο -υπάρχουν ομως φυτογλυπτά με μορφές ζώων, που ζωντανεύουν. Όπως διάβασα (και όπως είχα υποθέσει) ήταν τεχνικά αρκετά πολύπλοκο να εμφανιστεί αυτό στην ταινία, γι αυτό και επιλέχτηκε η λύση του λαβύρινθου, που λειτουργεί μια χαρά. Στο βιβλίο, βασικο καθήκον του Τζακ είναι να προσέχει τον γερασμένο καυστήρα του ξενοδοχείου, γιατί υπάρχει κίνδυνος έκρηξης -στην ταινία δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο. Τα φαντάσματα των δυο κοριτσιων, που τα είχα δει σε μιμίδια και σε τρέιλερ πριν δω την ταινία, είναι εύρημα του σεναριογράφου, δεν υπάρχουν στο βιβλίο, όπως εύρημα της ταινίας είναι και το χειρόγραφο του Τζακ (που το ανακαλύπτει εμβρόντητη η γυναίκα του), το οποίο αποτελείται από εκατοντάδες σελίδες που όλες περιέχουν συνεχώς, και μόνο, γραμμένη με διάφορους τρόπους, την πρόταση All work and no play makes Jack a dull boy. Στο βιβλίο δεν υπάρχει κάτι τέτοιο, ο Τζακ του βιβλίου γράφει πράγματι το έργο του. Και, χωρίς να θέλω να σποϊλάρω, ο μάγειρας, που γυρίζει για να σώσει τον πιτσιρικά και τη μητέρα του, στο βιβλίο δεν σκοτώνεται όπως στην ταινία.

Αλλά το βιβλίο έχει πολύ μεγαλύτερο βάθος σε χαρακτήρες -βιβλίο είναι- και ιδίως στον κεντρικό ήρωα, για τον οποίο μαθαίνουμε όχι μόνο ότι παλιότερα είχε σπάσει το χέρι του γιου του επειδή του είχε ανακατέψει και βρέξει τα χειρόγραφα (αυτό το επεισόδιο αναφέρεται φευγαλέα και υπαινικτικά στην ταινία ενώ στο βιβλίο επανέρχεται συνεχώς) αλλά και ότι απολύθηκε από το σχολείο στο οποίο δίδασκε όταν ξυλοκόπησε (όχι  απρόκλητα) έναν μαθητή. Μαθαίνουμε επίσης ότι ο πατέρας του τον κακομεταχειριζόταν -στην ταινία καμιά νύξη. Ο διαχειριστής του ξενοδοχείου, ο Ούλμαν, έχει μεγαλύτερο βάθος στο βιβλίο -και δεν θέλει να προσλάβει τον Τζακ, αλλά υποχρεώνεται από τον ισχυρό φίλο του Τζακ, που έχει μετοχές στο ξενοδοχείο. Στην ταινία, είναι καλοκάγαθος και μάλλον άχρωμος. Όπως άχρωμος είναι και ο φροντιστής του ξενοδοχείου στην ταινία ενώ στο βιβλίο κάνει μια σύντομη αλλά πολύ χαρακτηριστική εμφάνιση.

Και βέβαια, η βασική διαφορά είναι ότι στο βιβλίο η πορεία της τρέλας του Τζακ είναι σταδιακή. Ο Τζακ ξεκινάει λογικός, έστω και με το παρελθον αλκοολισμού και περιστασιακής βιαιότητας. Στην ταινία, ήδη από την αρχή, προιδεάζει τον θεατή ότι βρίσκεται στα πρόθυρα της παραφροσύνης -ή ότι είναι ήδη παράφρονας και προσπαθεί να μην το δείχνει.

Γι’ αυτό και η ταινία του Κιούμπρικ δεν άρεσε στον Στίβεν Κινγκ, ο οποίος κάπου έχει γράψει (το είχα διαβάσει πριν δω την ταινία) ότι τον απογοήτευσε το πώς παρουσιάστηκε ο Τζακ. Στο σημείωμα που προτάσσεται στην ελληνική έκδοση του βιβλίου ο Κινγκ είναι πιο διπλωματικός, λέει ότι «ο κύριος Κιούμπρικ κι εγώ καταλήξαμε σε διαφορετικά συμπεράσματα …. ίσως όμως αυτά τα διαφορετικά συμπεράσματα να είναι στην πραγματικότητα ίδια».

Αλλά πολλοί συγγραφείς απογοητεύτηκαν όταν είδαν τη βασισμένη στο έργο τους ταινία -ο Έρενμπουργκ στα απομνημονεύματά του αναφέρει καναδυό περιπτώσεις από δικά του έργα και διηγείται επίσης ότι και ο Χεμινγουέι έφυγε θυμωμένος από την αιθουσα μόλις τελείωσε η πρεμιέρα του ‘Για ποιον χτυπάει η καμπάνα’ μουρμουρίζοντας, αν θυμάμαι καλά, «Τα πουλάκια μάς έλειπαν».

Σε κάτι τέτοια σημειώματα τελειώνω λέγοντας δυο λόγια (ή και περισσότερα) για τη μετάφραση, παραθέτοντας συχνά μεταφραστικές αστοχίες. Για αλλαγή, σήμερα θα τελειώσω επισημαίνοντας μια λαμπρή μεταφραστική λύση που βρήκε η μεταφράστρια. Στη σελ. 424, ο Τζακ προσπαθεί να κατεβάσει τη θερμοκρασία στον λέβητα, που απειλεί να σκάσει, και ταυτόχρονα σκέφτεται τι θα γίνει, και κάπου λέει «Τα όμορφα ξενοδοχεία όμορφα καίγονται». Δεδομένου ότι ο χιονοκλώνος «τα όμορφα Χ όμορφα καίγονται» χρονολογείται από τα μέσα της δεκ. 1990, ολοφάνερα κάτι άλλο έγραφε ο Κινγκ -κοίταξα και, πράγματι, γράφει Burn, baby, burn, που είναι ένα αμερικάνικο σλόγκαν, που πολύ εύστοχα η μεταφράστρια, αντί να το μεταφράσει κατά λέξη, το μετέφρασε πετυχημένα. Chapeau, κυρία Τσιρώνη!

 

 

 

 

 

121 Σχόλια προς “Είδα τη Λάμψη”

  1. Καλημερίζουμε σινεφιλικά.

  2. «Η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη». Ελπίζω οι ελλ. υπότιτλοι ακόμα να μεταφράζουν τη φράση της γραφομηχανής με τον ίδιο τρόπο. Εγώ το είχα βάλει screensaver στον πρώτο μου υπολογιστή.
    (Αν και δεν τρώει τον αφέντη, τον εργάτη τρώει).

  3. Πολυμεταφραστότατη

  4. Παναγιώτης K. said

    Και αυτή είναι μια ωραία ιδέα. Να δεις τις ενδιαφέρουσες ταινίες του κάπως απώτερου παρελθόντος με τα μάτια του (υπερ :))ώριμου.
    Για παράδειγμα προγραμματίζω να δω όλα τα έργα του Κεν Λόουτς.
    Προς το παρόν όμως με περιμένουν να διαβάσω καμιά εικοσαριά βιβλία.

  5. Παναγιώτης Κ. said

    Πάντως δεν με ενοχλεί να δω μια ταινία στον υπολογιστή. Μπορώ να πω ότι με βολεύει κιόλας.

  6. leonicos said

    Chapeau bas, κυρία Τσιρώνη!

    Σκέτο Chapeau ;

  7. leonicos said

    Όλοι απογοητεύονται όταν δουν ένα έργο τους σε άλη μορφή,

    γιατί νομίζουν ότι είναι καλύτερο απ’ ό,τι πραγματικά είναι

  8. leonicos said

    Πάντως

    απομόνωση, υπερφυσικό και λίγη τρέλα

    είναι καλή συνταγή, πέραν του έρωτας – σεξ – σεξ – έρωτας

    για να γράψεις ‘αριστουργήματα’.

    Δεν πιστεύω ότι ένα μυθιστόρημα πρέπει να γ΄ραφεται έτσι, εκτός αν απευθύνεται σε συνέχειες στον Θησαυρό

    Μπορεί να είναι διασκεδαστικά, να διεγείρουν, να έχουν ι ενδιαφέρον

    αλλά κατά βάση είναι κουτσομπολίστικά ‘για να δούμε τι έγινε πιο κάτω’

    αλλά δεν τα θεωρώ πολιτισμικά στοιχεία που διευρύνουν

  9. voulagx said

    Ταινία τρόμου με όλες τις σκηνές γυρισμένες σε άπλετο φως.

  10. leonicos said

    Και απόδειξη του ‘φτιαχτού’ και συνεπώς όχι ‘γνήσιου’ (τα εισαγωγικα για έμφαση)
    είναι αυτό που γράφεις

    Αν χρειαζοταν λεφτά θα προέκρινε άλλη γραφή, πιο εύκολη

    Αρα, όσο κια να είναι αξιοθαύμαστος

    ο τύπος είναι τρίχας

  11. leonicos said

    όσο κια να θεωρείται αξιοθαύμαστος

    ο τύπος είναι τρίχας

  12. LandS said

    Η μοναδική ταινία που μου άρεσε αλλά την είδα μόνο μια φορά, σε αντίθεση με την Φωλιά του κούκου και τις άλλες καλές ταινίες που έχει παίξει ο Νίκολσον.
    Αλήθεια το «Πέντε εύκολα κομμάτια» ξέρει κανείς να μου πει που να το βρω;

  13. Νέο Kid said

    Μάλιστα! Βγήκε ένας κάποιος Λεωνικος ,εν έτι δυο χιλιάδες και μπλακτζάκ , να πει το Στήβεν Κινγκ «τρίχα»…
    Πραγματικά, οι όμορφες περσόνες όμορφα καίγονται!

  14. Νέο Kid said

    Για μένα , οι τρεις καλύτερες ταινίες είναι , σε αύξουσα σειρά καλυτερότητας: το πράσινο μίλι, η Κριστίν και το αξεπέραστο maximum overdrive ( δε θυμάμαι τον ελληνικό τίτλο)

  15. ΓΤ said

    #0
    Δεν θα έβλαπτε εάν υπήρχε στο σημερινό κομμάτι ένα λινκ προς «Πολιτεία» μεριά για το βιβλίο, κάτι που ασφαλώς είχαμε δει να γίνεται για τη νουβέλα του Εντουάρ Λουί στις 07.02.2021.

  16. atheofobos said

    Ένας λόγος είναι ότι μέχρι πρόσφατα δεν μπορούσα να δω ταινία είτε στην τηλεόραση είτε στον υπολογιστή. Μου φαινόταν πολύ βαρετό και τις περισσότερες φορές που είχα προσπαθήσει δεν το χαιρόμουν.

    Έχεις δίκιο το ίδιο συναίσθημα είχα και εγώ παλιότερα, αλλά σήμερα εξ ανάγκης τα πράγματα έχουν αλλάξει γιατί à la guerre comme à la guerre.
    Σχετικά έγραφα πριν 12 χρόνια:
    Θα μου πουν μερικοί ότι σήμερα μπορεί να απολαύσεις μια ταινία αναπαυτικά στο σπίτι σου βλέποντας την στο Home cinema.
    Στην ανάγκη μπορεί να το κάνεις αυτό, αλλά ποτέ δεν θα μπορέσει να αντικαταστήσει όλη τη διαδικασία από την επιλογή της ταινίας, την επιλογή της παράστασης, τη μετάβαση στον κινηματογράφο και την παρακολούθηση μιας ταινίας μαζί με άγνωστους δίπλα σου που όμως είχαν την ίδια επιλογή με σένα και φεύγοντας φεύγουν τις περισσότερες φορές με τα ίδια συναισθήματα που σου δημιούργησε η ταινία που είδατε.
    ΡΕΚΒΙΕΜ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΠΟΥ ΕΚΛΕΙΣΑΝ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2008/11/blog-post_17.html
    Δυστυχώς αρκετοί κινηματογράφοι από αυτούς που γράφω στο ποστ έχουν κλείσει ήδη από χρόνια.
    Έτσι αναγκαστικά όλοι εμείς οι παλιοί κινηματογραφόφιλοι, και πριν την καραντίνα, είμαστε ευτυχείς που μπορούμε να απολαύσουμε κάθε βράδυ μια καλή ταινία στην τηλεόραση μας.
    Βέβαια την Λάμψη την είχα δει όταν παίχτηκε. Δεν ξέρω αν ξαναβλέποντας την σήμερα θα διατηρηθεί η ίδια εντύπωση που μου έχει μείνει από τότε.
    Μια ταινία που το 1965 με είχε ενθουσιάσει ήταν το Darling με την Τζούλι Κρίστι.
    Όταν την ξαναείδα πρόσφατα μου φάνηκε ξεπερασμένη και ασήμαντη.
    Γι΄αυτό και αποφεύγω να ξαναβλέπω παλιές αγαπημένες ταινίες γιατί το συναίσθημα είναι σαν να χάνεις παλιούς και αγαπητούς σου φίλους.

  17. dryhammer said

    Btw, το 2013 ο Σ. Κινγκ έγραψε και το Dr Sleep ως συνέχεια (ελληνιστί σίκουελ) της Λάμψης που έγινε ταινία το 2019. [Την είδα και οι συγκρίσεις αναπόφευκτες]

    Επίσης το 1997 έγραψε σενάριο για την ομώνυμη τηλεταινία η οποία υπήρξε μούφα ολκής. [Κι αυτήν την είδα και καταξενέρωσα]

  18. sarant said

    Καλημέρα, κάπως αργά λόγω προβλημάτων σύνδεσης.
    Ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    16 Αυτό το έχω πάθει κάμποσες φορές, να δω μια ταινία που μου άρεσε πολύ πριν από 30 χρόνια και να μη μου αρέσει. Το ίδιο και με ταινίες που είχε δει ο πατέρας μου και του είχαν αρέσει πολύ 🙂

  19. Pedis said

    Εδώ έχει πολύ πράγμα τζάμπα, αναλογικά, όπως παντού αλλού στο ίντερνετ, υπερβολική ποσότητα σαβούρας, και με υπομονετική αναζήτηση και δοκιμές στο κακό ψαχτήρι τους, αρκετές καλές ταινίες:

    https://fsharetv.co/

    Αξίζει, πάντως, τον κόπο.

  20. Τόμας Βογκ said

    Νομίζω ότι είναι πλέον γνωστές οι αναλύσεις που δείχνουν αρκετά πειστικά ότι ο Ντάνυ είχε κακοποιηθεί σεξουαλικά από τον πατέρα του. Απλώς δεν αποτυπώνεται στο σενάριο, αλλά στη σκηνοθεσία (κάτι που ίσως να μην αντιλήφθηκε ο Κινγκ 🙂
    Σε αυτή τη σκηνή η αρκούδα συμβολίζει το παιδί και η μάνα συνειδητοποιεί την αλήθεια https://www.youtube.com/watch?v=tXwdu0GKb8A
    Γενικά έχουν πολύ ενδιαφέρον οι αναλύσεις που εστιάζουν στα πλάνα κ την σκηνοθεσία της Λάμψης

  21. O Λεώνικος κατά την γνώμη μου έχει δίκιο. Οταν κάποιος δηλώνει πως γράφει ανάλογα με την οικονομική του κατάσταση σημαίνει πως ακολουθεί συνταγή μαγειρικής μετρώντας τις θερμίδες, αν είναι στα κιλά του βάζει βούτυρο αν τα έχει υπερβεί αλείφει το ταψί με κερί να μην κολήσει η πίττα…
    Φυσικά τέτοιοι είναι οι περισσότεροι σημερινοί συγγραφείς από σχολή, που γράφουν όπως οι μαθητές ακολουθώντας τον οδηγό για τις εκθέσεις με αποτέλεσμα -αν ξέρεις την συνταγή- να πέφτει το αναγνωστικό ενδιαφέρον στο μηδέν. Κάτι αντίστοιχο είχε γίνει και στο σινεμά… Βγήκε το Γουέστ Σάιντ Στόρυ και γέμισαν μπαλέτα της συμφοράς όλες οι έγχρωμες ελληνικές ταινίες της εποχής, με τον Ζορμπάείχαμε συρτάκια ενώ στο πιο ποιοτικό Χόλυγουντ ανακαλύψανε με το Ηζυ Ράιντερ πως ο «καλός» της ταινίας πρέπει να σκοτώνεται και ξέραμε το τέλος από τα πτώτα λεπτά για καμιά εικοσαριά χρόνια.
    Είδα χθες τον Κουρέα της Σεβίλλης με τον Λεό Νούτσι κι την Κάθλην Μπατλ. Το έχω ξαναδεί σε 10 τουλάχιστον εκτελέσεις. Ηταν σαν να το έβλεπα πρώτη φορά, αυτοί οι δυο (και οι άλλοι βέβαια) μόνο τα ίδια λόγια έλεγαν, άλλη ηθοποιΐα, άλλη φωνητική απόδοση. Οι καινούργιες ιδέες μπορούν να αλλάξουν ένα παλιό έργο. Ενα καινούργιο έργο με παλιές δοκιμασμένες ιδέες, μόνο εμπορικά κρίνεται επιτυχημένο.

  22. nikiplos said

    Και ποιοί είναι αυτοί οι φίλοι που ανεβάζουν ταινίες ρε παιδιά;

  23. spiridione said

    Προσωπικά εγώ δεν αποκόμισα την εντύπωση στην ταινία ότι ο Τζακ από την αρχή βρίσκεται στα πρόθυρα της τρέλας. Κάπου έχω διαβάσει ότι ο Κινγκ διαφωνούσε με την επιλογή του Νίκολσον επειδή ήταν γνωστός από την Φωλιά του κούκου και θα προιδέαζε τους θεατές.
    Στην ταινία μπορεί να αναφέρεται φευγαλέα και υπαινικτικά η κακοποίηση του Ντάνι απ’ τον πατέρα του, αλλά είναι σε μια από τις καλύτερες για μένα σκηνές, με τον μπάρμαν, και με μια απ’ τις καλύτερες ατάκες (δεν ξέρω αν υπάρχει στο βιβλίο): a momentary loss of muscular coordination

    Στην Ευρώπη λέει η ταινία είχε προβληθεί με 24 λεπτά κομμένα
    https://www.onassis.org/el/whats-on/the-shining-a-new-extended-version-of-stanley-kubricks-classic

  24. sarant said

    22 Ανεβάζουν λινκ του γιουτούμπ, παράδειγμα:

    ή

    ή

  25. sarant said

    23 Στην ταινία αναφέρεται η κακοποίηση του Ντάνι και νωρίτερα, όταν συζητάει η μητέρα του με μια γιατρό. Αλλά αυτή η σκηνή μάλλον είναι στις κομμένες από την ευρωπαϊκή βερσιόν.

  26. Pedis said

    Δυστυχώς …

  27. ΣΠ said

    Καλημέρα.

    Την ταινία, βέβαια, την έχω δει λόγω Κούμπρικ, αλλά γενικά έχω μια αντιπάθεια σε θέματα που αφορούν υπερφυσικά φαινόμενα. Παρά ταύτα έχω δει αρκετές ταινίες που βασίζονται σε βιβλία του Στίβεν Κιγκ. Έψαξα στο imdb και διαπίστωσα ότι έχω δει και τις εξής ταινίες: Pet Sematary, Carrie, Dreamcatcher, Hearts in Atlantis, The Green Mile, Misery, Stand by Me, Christine.

  28. Νίκος Μαστρακούλης said

    Συμπτωματικά, προχτές είδα την ταινία του Σπίλμπεργκ «Ready Player One» (2018), που περιλαμβάνει (ως μέρος ενός γρίφου) φόρο τιμής στη Λάμψη.

    Αντιγράφω τα τεχνικά από το https://en.wikipedia.org/wiki/Ready_Player_One_(film):

    Part of the film takes place in a virtual space based on the Overlook Hotel in the film The Shining. This was mostly a digital recreation using high-quality telecine of the original film, allowing new camera angles and shots that did not appear in the original. Some original footage from The Shining was also used, with ILM’s modifications. Only a few scenes in this sequence involved real actors (such as the appearance of the Grady twins) and required reproduction of The Shining’s physical sets. The Shining sequence was post-processed with film grain and other aging effects to make the new footage closely resemble the original.[42] During the production of Ready Player One, The VFX team built the sequence the Overlook Hotel in the digital realm. Stanley Kubrick’s blueprints used to recreate the hotel in the film.[43]

  29. ΣΠ said

    12 LandS
    https://mixdrop.co/f/agb0twdzgjf

  30. sarant said

    27 Εδώ που τα λέμε, στα περισσότερά του ο Κινγκ έχει υπερφυσικά.

  31. 16 Atheofobos

    «…αλλά ποτέ δεν θα μπορέσει να αντικαταστήσει όλη τη διαδικασία από την επιλογή της ταινίας, την επιλογή της προβολής, τη μετάβαση στον κινηματογράφο και την παρακολούθηση μιας ταινίας μαζί με άγνωστους δίπλα σου που όμως είχαν την ίδια επιλογή με σένα και φεύγοντας φεύγουν τις περισσότερες φορές με τα ίδια συναισθήματα που σου δημιούργησε η ταινία που είδατε….».

    Καλό. 🙂

  32. nikiplos said

    Καλημέρα,
    Για τις ταινίες που την δεύτερη φορά τις βλέπουμε και δεν μας συγκλονίζουν όπως την πρώτη το έχουμε ξαναπεί εδώ. Μεταξύ άλλων έχει να κάνει και με τη φάση που περνάει ο καθένας. Ας πούμε δεν μπορεί ένας άρτι χωρισμένος, που χώρισε κιόλας με κακό τρόπο, ενώ είχε ωραία αρχή και πορεία στο γάμο του, να δει το family man ή το you’ve got mail με έναν που είναι στην ωρίμανση μιας πολύχρονης σχέσης και σκέφτεται να προχωρήσει σε γάμο. Ύστερα είναι και οι ταινίες των νιάτων μας, που ήμασταν νέοι και μας ήλκαν πράγματα που τώρα τα έχουμε απομυθοποιήσει, τα έχει η ζωή ξεβράσει στην τωρινή φιλοσοφία μας. Και άλλα πάλι που μένουν αναλλοίωτα ώστε να μας θυμίζουν πόσο «γαμάτοι» ήμασταν σε σχέση με τους σημερινούς νέοι που είναι φλώροι, που έλεγε κι ένας γραφιάς στο Παρίσι, που προσωπικά ποτέ δεν μου είχε αρέσει ιδιαίτερα.

    Υπάρχουν εννοείται ταινίες και ταινίες, αλλά ας πούμε ένας σημερινός νέος, είναι εθισμένος σε γρήγορη εναλλαγή πλάνων, από τα γιαπωνέζικα κόμικ που βλέπει στο νικελοντεόν, μέχρι τους πυτζαμοήρωες που σου έρχεται επιληψία όταν τους παρακολουθείς. Αυτός ο άνθρωπος πως να δει ταινίες του Ταρκόφσκι, ή του Βισκόντι? Θα σε πυροβολήσει. Και η διαδικασία της αφαίρεσης στις ταινίες πρέπει να έχει αναφορές στον κόσμο. Εάν δεν έχει τότε αποτυγχάνει ο συμβολισμός. Ένα πλάνο με τον πρωταγωνιστή που πλησιάζει σε ένα περίπτερο της Ρώμης του 1960 και μετά το επόμενο που καπνίζει σπίτι του, είναι περιττό για έναν σημερινό Ιταλό, γιατί δεν θα δει περίπτερα ούτε στις φωτογραφίες. Για τον τοτινό όμως, είναι σημαντικό, η επίσκεψη στο περίπτερο στα 60ς σήμαινε ολόκληρη διαδικασία, παρατήρηση των ευειδών γειτονισσών, που τις ζητούσαν στο τηλέφωνο, αυτοψία του ρουφιάνου περιπτερά και εκμάθηση του κουτσομπολιού της ημέρας, παρατήρηση των περίεργων γειτόνων κλπ. Όλα αυτά; δεν χρειάζεται να τα δείξεις όπως έκανε ο Νίκος Ξανθόπουλος στις ταινίες του, αλλά ένα πλάνο αρκεί να μεταδώσεις όμως όλο το μεδούλι. Σήμερα τι να λέει αυτό το πλάνο;
    και άλλα πολλά θα μπορούσαμε να πούμε: ο κόσμος αλλάζει εμείς; (που έλεγε και το σποτάκι της ΝΔ το 1991 με την πτώση του τείχους)

    Για την ταινία: Κι εγώ την ίδια άποψη είχα, χωρίς να έχω διαβάσει κάτι. Ο Τζακ είναι εξαρχής τρελός στην ταινία, παράξενος, περίεργος, είναι ήδη ένα τέρας. Δεν μεταμορφώνεται, αλλά εκτονώνεται αφού οι γύρω του και το περιβάλλον αλλάζουν στάση απέναντί του, «κλειδώνουν».

  33. Τόμας Βογκ said

    Μα είναι πολύ συντηρητικός καλλιτέχνης, πώς να ξεφύγει από το υπερφυσικό;

  34. loukretia50 said

    Ωραίο θέμα! Οι δυο μεγάλες αγάπες μου μαζί!
    Είναι πολύ δύσκολο να μεταφερθεί στην οθόνη ένα βιβλίο που έχουμε σκηνοθετήσει με τη φαντασία μας.
    Συνήθως η σύγκριση είναι απογοητευτική , ειδικά αν πρόκειται για καλογραμμένο βιβλίο.
    Βέβαια όταν ο σκηνοθέτης είναι μάγος, κάνει θαύματα.
    Όμως ακόμη κι αν η ταινία είναι καταπληκτική δεν παύει να αποτελεί διαφορετικό είδος τέχνης και ίσως μ’ αυτή την οπτική αξίζει να τη χαιρόμαστε.

    Τη Λάμψη δεν την έχω δει, ενώ έχω διαβάσει τα περισσότερα βιβλία του Κινγκ – όχι βράδυ! – αν και τα τελευταία χρόνια τα έκοψα κι αυτά!
    Ανήκει σ΄ένα είδος που αποφεύγω, δε θέλω σχιζοφρενείς και τέρατα να κάνουν πάρτυ στα όνειρά μου. Αν και καμιά φορά δεν ξέρεις από πού σου έρχεται η φριχτή σκηνή!

    Αλλά ξέφυγα. Μου άρεσε η μεταφορά από το «Πράσινο Μίλι» και αυτή η παλιότερη
    Stand By Me https://www.imdb.com/title/tt0092005/

    Μια ταινία που βρήκα θαυμάσια , πιστή στο βιβλίο , την ατμόσφαιρα και τους χαρακτήρες των ηρώων είναι αυτή, Μystic River
    https://www.imdb.com/title/tt0327056/?ref_=fn_al_tt_1

    Βασισμένη σε νουβέλα του Dennis Lehane που είχα διαβάσει σε βιπεράκι πριν χρόνια – μα ήταν στ΄αλήθεια τόσο πολλά?.

  35. Συνήθως οι καλές ταινίες γίνονται από μέτρια έως κακά βιβλία. (Ο Κινγκ δεν με τρελαίνει, ένα βιβλίο του διάβασα – μπορεί να φταίει που μου το έδωσε ένας αχώνευτος τύπος στο στρατό, που τον θεωρούσε τοπ συγγραφέα όπως και τον Πορτοκάλογλου τον καλύτερο έλληνα συνθέτη, θου Κύριε).

  36. Αγγελος said

    Νικιπλέ (32), δεν υπάρχουν περίπτερα στη Ρώμη σήμερα; Ήταν όλα αναπηρικά και πέθαναν οι ανάπηροι πολέμου; 🙂

  37. loukretia50 said

    Δύτη, χάρη σε σένα ξαναείδα μετά από 30 περίπου χρόνια μια ταινία που δε με είχε εντυπωσιάσει – ενώ μου άρεσε πολύ το βιβλίο, και με καθήλωσε!
    Ίσως γιατί μεγάλωσα, αγαπούσα πάντα τους 2 πρωταγωνιστές, αλλά μπορεί να φταίει κι η κλεισούρα!
    Όπως και νάχει, σ΄ευχαριστώ!

    Αναφέρομαι βέβαια στο «Κάτω απ΄το ηφαίστειο» και τη σχετικά πρόσφατη συζήτηση.
    (Αλήθεια, ο Οdinmac τι γίνεται? Τα είχε στην κορονολίστα!).

  38. Νέο Kid said

    Ο Κινγκ είναι τεράστιος συγγραφέας και μπορεί να γράψει κυριολεκτικά Ό,τι θέλει!
    Κι έχει γράψει αριστουργηματικά βιβλία που δεν έχουν ίχνος «μεταφυσικής». Για μένα δεν είναι συγγραφέας «τρόμου» ,είναι συγγραφέας Ε.Φ .
    Βασικά , είναι ο απόλυτος μάστορας των συναισθημάτων! Μπορεί να προκαλέσει σε αναγνώστες διαφόρων προελεύσεων , υποβάθρου και αντιλήψεων ,συναισθήματα που αυτός μαγειρεύει με ιδιοφυΐα. Στην πραγματικότητα βέβαια είναι ένας πολύ ισορροπημένος ψυχικά και συναισθηματικά ευαίσθητος άνθρωπος κι έχει μια καρδιά μικρού παιδιού!
    Σε βάζο πάνω στο γραφείο του…

  39. sarant said

    38τέλος: Πολύ γέλασα στο τέλος.

  40. dryhammer said

    37. Σας αρέσει αυτός ο κήπος; Διώχνουμε όσους τον καταστρέφουν…

  41. nima7401 said

    @6 Με προβλημάτισε και εμένα και το βρήκα:

    Chapeau
    The literal word comes from the French, and it means ‘hat’.

    Aside from meaning ‘hat’ it is also used when giving someone respect, a short way of saying ‘hat off’ or ‘I’m so impressed, I take my hat off’.
    I can swim 600 feet under water

    Chapeau! Something I’d never be able to do even with training!
    by Fukaface! January 24, 2011

    https://www.urbandictionary.com/define.php?term=Chapeau

  42. Costas Papathanasiou said

    ΚΑΛΗΜΕΡΑ
    Νομίζω ότι η διαφορά μεταξύ των δύο S.K., του Κινγκ και του Κιούμπρικ, είναι αυτή των πλευρών του ιδίου νομίσματος: Ο μεν Στήβεν στην αιώνια μάχη Καλού-Κακού εστιάζει συνήθως στα θαυμαστά ανθρώπινα χαρίσματα που επιφέρουν τη νίκη του πρώτου, ο δε Στάνλευ στον ακατάβλητο διαβολικό μας ίσκιο που πάντα θα συντηρεί το δεύτερο (βλ. π.χ. “Κουρδιστό Πορτοκάλι”).
    ‘Ετσι, ενώ στο βιβλίο του ενός το εδραίο Κακό ονόματι “Overlook” (θα μπορούσες να το πείς και Υπερόπτιον ως αντιθετικό του Παντεπόπτης), μοιάζει να (αυτο)εκρήγνυται δια παντός λόγω υπερπίεσης καυστήρα (εν τούτοις συνεχίζει στον Δόκτορα Ύπνο, όπου ο Ντάνυ, κατά κύρη, έχει πρόβλημα αλκοολισμού), στην ταινία του άλλου θριαμβεύει και το γλεντάει, ακατάλυτο και άχρονο, δια χαιρεκάκου προσώπου Τζακ πρωτοστατούντος στη φωτογραφία “Overlook Hotel July 4th Ball 1921” με υπόκρουση Al Bowlly “Midnight, the Stars and You”.
    Προσωπικά, μου αρέσει πολύ περισσότερο η οπτική του Κιούμπρικ, ακριβώς για αυτή η αντίστιξη της αρχικής πληροφορίας ότι το “Υπερόπτιον” χτίστηκε πάνω σε νεκροταφείο σφαγιασθέντων Ινδιάνων, με την κατακλείδα της περήφανης ‘Ημέρας Ανεξαρτησίας” στο φινάλε, που σε εξωθεί σε περαιτέρω προβληματισμό. (Ομοίως, για καθαρά υποκειμενικούς λόγους, μου άρεσε λιγάκι παραπάνω το Σολάρις του Ταρκόφσκι απ’ το βιβλίο του Λεμ).
    ΥΓ: Το 2012/2013 βγήκε και ένα σχετικό ντοκυμαντέρ με τίτλο “Room 237”, όπου παρουσιάζονται διάφορες συνωμοσιολογικές προσεγγίσεις της “Λάμψης”, μεταξύ των οποίων και μία μινωταυρική ελληνοκεντρική, που έχουν σίγουρα την πλάκα τους

  43. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Tο Τελευταία Έξοδος Ρίτα Χέιγουορθ δε σας άρεσε δηλαδής?

    ________________________

    17 τέλος

    Έτσι γίνεται άμα η σόουμπιζ σου ζητάει να βγάλεις απ’ τη μύγα ξύγκι για να κουδουνίσουνε τα τάλαρα στο μπετζαχτά.
    Ξερωγώ Νίντζα -> Νίντζα Ζόμπι -> Νίντζα Ζόμπι Εναντίον Των Ανώμαλων Παρθένων Του Δράκουλα και το τερματίζεις.

  44. Jago said

    «Burn, baby, burn!» : Ρίχτο, Ηλία, ρίχτο! 😛

  45. μήτσκος said

    Σε κάποιους κύκλους υπάρχει μια εμμονή με τη «Λάμψη», την αναλύουν καρέ καρέ και βρίσκουν (;) κρυμμένα μηνύματα και παραπομπές. Σίγουρα στο γιουτιούμπ θα υπάρχουν άπειρες τέτοιες αναλύσεις για χάζεμα.

  46. 43 Όπως τα αμίμητα Pride and Prejudice and Zombies, Abraham Lincoln Vampire Hunter κ.ά.

  47. ΣοφιαΟ said

    Στο BBC υπάρχει μια εκπομπή με τίτλο I’ve never seen star wars (μεγάλη έλλειψη φαντασίας). Κάθε βδομάδα ο επώνυμος καλεσμένος καλείται να δει, να ακούσει ή να διαβάσει κάποιο πολύ γνωστό εργο που του ξέφυγε και να το συζητήσει με τον παρουσιαστή. Οι επιλογές των έργων γίνονται με στόχο την αντιπαράθεση κουλτούρας και λαϊκούρας. Σπανιότερα το αντίστροφο γιατί πρέπει το κοινό να αναγνωρίζει το έργο. Δηλαδή δεν θα δούμε πότε τον Μπέκαμ να σχολιάζει Ντοστογιέφσκι. Δεν καταλαβαίνω γιατί τέτοια εκπομπή μπορεί να έχει ενδιαφέρον, αλλά μάλλον δεν απευθύνεται σε μένα.
    Στο θέμα μας τώρα, ούτε εγώ έχω δει τη Λάμψη, αλλά έχω περάσει νυχτες αϋπνίας εξαιτίας της. Γιατί στο σχολείο είχαμε μια εξαιρετική καθηγήτρια τεχνικών η οποία ήταν μέλος της κινηματογραφικής λέσχης και μας έκανε πολιτιστικές εκδηλώσεις με θέμα το σινεμά. Σε αυτήν οφείλεται το μεγάλο μου ενδιαφέρον για τον κινηματογράφο. Προϋπήρχε το ενδιαφέρον, αλλά με τη βοήθεια της έγινε αυτό το κλικ που κατάλαβα ότι οι ταινίες δεν είναι μόνο πλοκή και το ενδιαφέρον μου ανέβηκε πολλά επίπεδα. Και είναι η μόνη περίπτωση που μπορώ να πω ότι δάσκαλος είχε μεγάλη θετική επιρροή σε μένα, χωρίς να το μάθει ποτέ (πέθανε πολύ νέα πριν μερικά χρόνια, τότε συνειδητοποίησα ότι όταν την είχα δασκάλα δεν θα πρέπει να ήταν πολύ πάνω από 25 ετών). Με αφορμή λοιπόν την συζήτηση για το σινεμά είχε αναφέρει τον Κιούμπρικ κι είχε πει ότι είχε δει πρόσφατα τη Λάμψη σε αφιέρωμα της κινηματογραφικής λέσχης. Και μας είπε την υπόθεση και περιέγραψε μια σκηνή στην οποία ο πρωταγωνιστής τραβαει μια κουρτίνα μπάνιου και η ωραία γυναίκα μεταμορφώνεται σε τρομακτικό τέρας. Αυτό με τρόμαξε τόσο πολύ που έχασα τον ύπνο μου για πολλές μέρες και επανέρχεται κατα καιρούς όταν βλέπω τίποτα τρομαχτικό στην τηλεόραση, μπαίνω στο μπάνιο κι η πρώτη κίνηση είναι να τραβήξω την κουρτίνα για να βλέπω τι υπάρχει από πίσω. Το μόνο που το ελαφρώνει λίγο είναι το ψιθυριστό σχόλιο συμμαθήτριάς μου σε εκείνο το σημείο: έπαθε την πλάκα της ζωής του.

  48. sarant said

    44 🙂

    42-47 Ωραία σχόλια!

  49. ΣΠ said

    Σε σενάριο Στίβεν Κιγκ είναι η πρόσφατη τηλεοπτική σειρά 10 επεισοδίων The Outsider (2020). Ξεκίνησα να την βλέπω με ενδιαφέρον, αλλά την παράτησα στο τρίτο επεισόδιο όταν άρχισαν τα υπερφυσικά.

  50. ΓΤ said

    O Κινγκ για το βιβλίο του: «To αποτέλεσμα δεν ήταν άψογο, και ένα μέρος του κειμένου στη «Λάμψη» αποπνέει μια αυταρέσκεια […]».

    Πλήρης η Εισαγωγή του Κινγκ, και, γενικά, οι πρώτες 29 σελίδες, στο http://www.kleidarithmos.gr/main/books/84237/

  51. Angelos said

    Ακόμα καμιά φορά όταν μπαίνω στο μπάνιο και είναι κλειστή η κουρτίνα την ανοίγω 😛 😀
    Το βιβλίο είναι από αυτά που διάβασα στα μουλωχτά, από τα «απαγορευμένα, για μεγάλους», που παίρναμε με τον αδερφό μου από το κλειδωμένο ντουλάπι (είχαμε βρει που έκρυβαν το κλειδί). Το διάβασα, λοιπόν, πολύ πολύ μικρός και μου έμεινε, ενώ τόσες εκατοντάδες άλλα μετά (πολλά του Κινγκ), ίσως πολύ πιο τρομακτικά, τα έχω ξεχάσει τελείως.
    Το «ιονοφ», επίσης, μου έχει μείνει, και μάλιστα, από αυτό έμαθα τη λέξη «αναγραμματισμός» (του κ…, ο συγκεκριμένος).

    Ο Κινγκ δεν έχει γράψει, κτγμ, κανένα «αριστούργημα», αλλά του παραδέχομαι ότι διαβάζονται, «τραβιούνται» τα περισσότερα βιβλία του.
    Όσον αφορά σε αυτά που έγιναν ταινίες, δυστυχώς τα περισσότερα (και είναι πολλά) είναι φτηνοπαραγωγές, εξόφθαλμες «αρπαχτές» που δεν βλέπονται. Ίσως η λάμψη να είναι το καλύτερο και μετά κάποια άλλα από τα παλιότερα. Σε πιο νέα, η ονειροπαγίδα είναι λίγο πιο σοβαρή παραγωγή (αλλά μέτρια ταινία και μέτριο προς καλό βιβλίο). Το pet sematary δεν το έχω δει, αλλά μου φάνηκε καλύτερη παραγωγή.
    Ο Μαύρος Πύργος θα μπορούσε να γίνει ταινιάρες (ωραία βιβλία, αν και προς το τέλος διακρίνεις μία αμηχανία/αδυναμία στην ολοκλήρωση του έπους), αλλά διαβάζω ότι το 1ο, αν και με γνωστούς ηθοποιούς κ.τ.λ., δεν ήταν καλό.

  52. nikiplos said

    Τι είναι υπερφυσικό; Το παράδοξο; ή το στατιστικά ασήμαντο, που όμως συμβαίνει επειδή μια πεταλούδα χτύπησε τα φτερά της στο Πεκίνο? Υπάρχουν αστείρευτες δυνάμεις μέσα μας, μικροί θεοί και έξω από εμάς, είτε στους άλλους είτε σε περιβάλλοντα που προς ώρας αγνοούμε την ύπαρξή τους. Όχι δεν θέλω να μπω σε συνομωσιολογία, ούτε σε 7 ή 8 διαστάσεις. Όμως συνηθισμένοι να βλέπουμε τον κόσμο μέσα από το υπερΕΓΩ μας, λησμονούμε ενίοτε πως το τέρας είναι εκεί απέναντι στον καθρέφτη κι όχι πίσω από κουρτίνες μπάνιου ή ψευδοροφή ή ασανσέρ.
    Ο Μινώταυρος χρησιμοποιούσε μέσω του Λαβιρύνθου τη μέθοδο του αιφνιδιασμού: από αλλού περίμενε κανείς το τέρας και από αλλού του εμφανιζόταν. Πόσες φορές δεν έχει συμβεί και στη ζωή μας αυτό.

    Τόσο ο Κιούμπρικ όσο κι ο Κίνγκ δίνουν ο καθένας την δική του οπτική γωνία, αλλά στο επίπεδο ενός νοικοκύρη, που κοιτάζει τη δουλειά του, που προσέχει, που έχει ως μέγιστο το Οικογένεια (το πατρίς και θρησκεία το αφήνω στους θεομπαίχτες), αυτός ο νοικοκύρης λοιπόν ένα πρωί ξυπνάει και βλέπει ότι μέγιστη απειλή της οικογένειάς του, δεν είναι κάποιο αδιόρατο τέρας εκεί έξω, αλλά ο ίδιος ο εαυτός του, με τον λαβύρινθο των στερεότυπων που τόσα χρόνια έχτιζε, προκειμένου να αυτοπροστατευτούν. Και δεν είναι η τρέλα, τόσο που μετράει, αλλά η πηγή αυτής: η αδυναμία να αντιληφθεί κανείς την (νέα) πραγματικότητα.

  53. nikiplos said

    36@ Άγγελε, ακόμη γελάω με το σχόλιό σου! Πραγματικά εύστοχο και πολύ έξυπνο! Αλλά είδες που στη χώρα μας όλα είναι δυνατά?

  54. Jago said

    Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του Στίβεν Κινγκ είναι ότι σιχαίνεται όσο κανείς άλλος τις θεωρίες συνωμοσίας, που αλλιώς θα το βόλευαν αν ήταν κάνας Νταν Μπράουν ας πούμε. Το «22/11/63» είναι υπόδειγμα για το πως καταστρέφει υπό το ντύμα της επιστημονικής φαντασίας κάθε λογής μπουρδολογίες – ακόμα και ο πολύς Όλιβερ Στόουν – που έχουν ειπωθεί για τη δολοφονία του Κένεντι.

  55. sarant said

    51 Προφανώς αναφέρεσαι σε παλαιότερη έκδοση/μεταφραση της Λάμψης, αφού αυτή εδώ είναι του 2019 ή 2020

  56. Costas Papathanasiou said

    34: Καλή ταινία σε σενάριο ιδίου του συγγραφέα είναι και το έργο Cat’s Eye (1985), συνάρθρωση τριών διηγημάτων εκ των οποίων το 3ο με τίτλο “ο Στρατηγός (δηλ. η γάτα)” γράφηκε ειδικά για την μεγάλη οθόνη [και παρα πολύ καλή η “Τελευταία Έξοδος“ (The Shawshank Redemption -1994), βλ.σχ.43 με κορυφαία σκηνή εκείνη της -έστω ολιγόλεπτης- λύτρωσης όλων των κρατουμένων χάρη στο “αεράκι του Ζέφυρου” της μουσικής του Μότσαρτ]

  57. loukretia50 said

    Xχτήνος, καλή η ταινία, αλλά παραπλανητικός ο ελληνικός τίτλος!
    Δε θυμόμουν ότι πρόκειται για το «Shawshank Redemption» – βιβλίο του Κινγκ!
    Kαι αυτό το βιβλίο του Κινγκ ήταν ενδιαφέρον και μου άρεσε η μεταφορά- μάλλον χάρη στον Άντονυ Χόπκινς!
    Hearts in Atlantis https://www.imdb.com/title/tt0252501/
    Δεν είναι αγαπημένος μου συγγραφέας, αλλά σε παρασύρει, κρατάει καλή συντροφιά σε μακρινά ταξίδια με τραίνο – αν και με κράτησε πολλές φορές ξάγρυπνη να κοιτάζω καχύποπτα γύρω μου!

    Dry,
    Μα ποιος είστε? The Constant Gardener?
    – για τους φαν του John le Carré, αυτός κι αν προσφέρεται για ταινίες!

    The Spy Who Came In from the Cold (1965)
    https://www.imdb.com/title/tt0059749/?ref_= το θυμάστε?

    Ο Κηπουρός είχε όλα τα στοιχεία για να γίνει σπουδαία ταινία, αλλά έπεσε πολλή κλισεδούρα και η συνταγή κάπου χάλασε.
    Στη διαδρομή ξέχασε να μας γνωρίσει τους χαρακτήρες και σ΄αυτό το σημείο το βιβλίο είναι πολύ καλύτερο.
    Κρίμα, γιατί η «Πόλη του Θεού» του ίδιου σκηνοθέτη ήταν συγκλονιστική.

    44. Η φράση μου θυμίζει το Gone Baby Gone – καλή ταινία.
    http://www.imdb.com/title/tt0452623/

  58. spiridione said

    To Shawshank Redemption είναι η πρώτη σε βαθμολογία ταινία στο imdb

  59. loukretia50 said

    58. Στο imdb – « κουτσομπόλα» μου αρέσει να το αποκαλώ γιατί τα σχόλια είναι συχνά περιβόλι! – αρκεί να αναζητήσει κανείς ένα σκηνοθέτη ή ηθοποιό και μπορεί να πάρει ιδέες για θαυμάσιες ταινίες. Boηθάει πάντα και το προσωπικό « Criterion»!

  60. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    57 Παραπλανητικός μεν, διαπλανητικής ευρηματικότητας δε.

    (Νταξ στο έργο δεν είναι η Ρ.Χ. στην αφίσα. Στο βιβλίο ναι, αν θυμάμαι).

  61. dryhammer said

    57β. Είναι η τελευταία φράση από το βιβλίο «Κάτω από το Ηφαίστειο» [το είχα και το δώρισα]

  62. dryhammer said

    61 συνέχεια… Αργότερα στη σύντομη θητεία μου ως ναυτικού μπήκα σε πολλά Farolito(s)

  63. Jago said

    Πάντως σε τηλεοπτικές μεταφορές δεν έχει ευτυχήσει ιδιαίτερα ο Κινγκ αλλά μια που τα λέει η Λουκρητία αξίζει να αναφέρω το Storm of the Century με έναν Κολμ Φεόρε (ή όπως αλλιώς προφέρεται) να δίνει ρέστα.
    https://www.imdb.com/title/tt0135659/

    Στον αντίποδα, τα Χρήσιμα Αντικείμενα είναι εξαιρετικό βιβλίο, από τα κλασικά του θα έλεγα, αλλά ατύχησε πολύ στην κινηματογραφική του μεταφορά με κοτζάμ Μαξ φον Σίντοβ. Tip: όταν είχα διαβάσει το βιβλίο, φανταζόμουν ακριβώς τον Σίντοβ στο ρόλο του Διαβόλου! Πόσο μέσα έπεσα…
    https://www.imdb.com/title/tt0107665/

  64. gbaloglou said

    Τι μου θυμίζεις, την είχα δει σ’ έναν παλιό μικρό κινηματογράφο (σε πρώτο όροφο αν θυμάμαι σωστά) του Μπέρκλεϋ τον Αύγουστο του 1986 (ήμουν εκεί για το International Congress of Mathematicians). [Κυριαρχούσε … το κόκκινο χρώμα, αν θυμάμαι σωστά (και πάλι), αυτήν την αίθουσα θυμάμαι πιο πολύ από το Μπέρκλεϋ, μαζί και τις κοπέλες που κυκλοφορούσαν ξυπόλυτες το βράδυ, ειδικά εκείνη με το σάζι (που δεν ήταν μπουζούκι, όπως μου εξήγησε) 🙂 Τι να πει κανείς, προσοχή γενικώς στο all work and no play — το είχα ακούσει παραλλαγμένο και από φοιτητή μου παραπονούμενο για τους χαμηλούς βαθμούς κλπ, «you know what they say, it’s time to go out and have some fun» 🙂 (Επ’ αυτού του τελευταίου ας αναφέρω και τον νεαρό που πετάχτηκε από τους θάμνους ένα βράδυ — ληστεία φοβήθηκα προς στιγμήν — και κούνησε ένα βιβλίο (του Wittgenstein, όπως προέκυψε) μπροστά στη μύτη μου κραυγάζοντας «το έχεις διαβάσει αυτό; είναι καλύτερο από την Βίβλο, οποιαδήποτε Βίβλο!»)]

  65. 57, 60 Έχει ειπωθεί και από τους ίδιους τους συντελεστές της ταινίας -π.χ. ο Morgan Freeman το είπε σε συνέντευξη με τον Graham Norton (που είναι εξαιρετικός παρουσιαστής παρεμπιπτόντως)- ότι ο ίδιος ο τίτλος της ταινίας ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που η ταινία δεν πήγε τόσο καλά τη χρονιά που βγήκε. Επίσης, το πόση ανάλυση έχει πέσει και γι’αυτό το έργο δε λέγεται (π.χ. ότι ο Andy είναι αλληγορία του Ιησού κλπ).

  66. Jago said

    @65 Ο συνονόματός σου είχε δώσει ποτέ την εντολή «engage»; Κάτι για να δω πόσο τρέκι είσαι 🙂

  67. Πέθανε ο Κώστας Βοσταντζόγλου.
    https://www.efsyn.gr/node/281160
    Και μια και το ιστολόγιο αγαπάει πολύ τον Μποστ, ήταν γιος του.

  68. … Λάμψη του Φώσκολου, … με τους
    σχοινοτενείς διαλόγους …

    Με την διάρκεια κάθε σκηνής
    τους λες και
    σκηνοτενείς

  69. 66 Φαντάζομαι λογικά ότι θα τη δίνει, αλλά δε μπορώ να θυμηθώ λεπτομέρειες και πάνε χρόνια από την τελευταία φορά που ξαναείδα το Next Gen. Πάντως καλύτερα θα ήταν να το είχα πιάσει πάλι από την αρχή, παρά να παρακολουθώ αυτή την ανοησία (για να μην πω τίποτα χειρότερο), το Discovery!

  70. Jago said

    @67 ΟΧΙ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ!!!!!!!!!!!!! Πολύς φίλος μας στο facebook, παντού μας σχολίαζε με φοβερό χιούμορ και ήθελα κάποια στιγμή να πίναμε και το ρακί μας.

  71. ΓΤ said

    @67

    #67=#156@11.02.2021

    Στείλε τ’ρουπ’τάρια! 🙂

  72. ΓΤ said

    68@

    Εάν δε στη «Λάμψη» υπήρχε πλάνο με καλλισμίλευτα οπίσθια, προφανώς θα είχαμε την Εορτή της Σκηνοπυγίας.

  73. sarant said

    67-70 Nαι, πέθανε ο Κώστας Μποστ. Το έβαλα χτες σχόλιο. Την Κυριακή θα βάλω δικά του κείμενα.

  74. sxoliastis2020 said

    Και μια και μιλάμε (και) για τον Κιούμπρικ, το τοπ3 μου (και με αυτή τη σειρά) είναι το εξής:

    1. Σταυροί στο μέτωπο (1957 – Paths of Glory)

    2. Metal Jacket (1987 – Full Metal Jacket)

    3. Το κουρδιστό πορτοκάλι (1971 – Clockwork Orange)

    Βέβαια ξέρω πως δεν κομίζω γλαύκα εις Αθήνας, μια που μιλάμε για πασίγνωστες και εμπορικές ταινίες. Πάντως όσοι δεν τις έχετε δει, αναζητήστε τις

  75. loukretia50 said

    Jago, – (πάντα διαβάζω Ιάγο, αναρωτιέμαι γιατί!)

    Θα το είχε απωθημένο από την 7η σφραγίδα να αλλάξει ρόλο ο μεγάλος Μαξ!
    Υποθέτω ότι είναι προτιμότερο να αναζητήσω το βιβλίο, έστω κι αν δεν προβλέπεται να ταξιδέψω σύντομα!
    Το άλλο όμως δε σκοπεύω να το δω ούτε κάνοντας ματάκια!

    Ο ηθοποιός αυτός ήταν φανταστικός και στην ταινία
    «Extremely Loud & Incredibly Close» – μεταφορά της ενδιαφέρουσας νουβέλας του Jonathan Safran Foer – και η δική του παρουσία καθώς και του πιτσιρικά πρωταγωνιστή ήταν φοβερό ατού.
    Έστω γι αυτούς αξίζει να τη δει κανείς και να παραβλέψει αδυναμίες.
    Το βιβλίο έχει πολύ πυκνή γραφή, χειμαρρώδεις μονόλογους και πολλά φλας μπακ, Αναπόφευκτα είναι στιγμές που κουράζει.
    Αλλά δεν είναι από αυτά που προσπερνάς αδιάφορα, θίγει σοβαρά θέματα με ευρηματικό τρόπο κι έχει κάποια πολύ δυνατά σημεία..
    Ειδικά αν ταυτίσεις τους ήρωες με τα πρόσωπα της ταινίας που προανέφερα.
    https://www.imdb.com/title/tt0477302/?ref_=nm_flmg_act_11

    Μια και πιάσαμε τους Βόρειους…
    The Girl with the Dragon Tattoo, πρώτο (και καλύτερο) βιβλίο της τριλογίας του Stieg Larsson, που ευτύχησε όχι μόνο στην πρώτη κινημ/κή μεταφορά από συμπατριώτες του, αλλά παραδόξως και στην αμερικάνικη (κι ας πρωταγωνιστεί ο «Wannabe Bond, James Bond»!)
    Το βιβλίο είναι τουβλάκι, αλλά διαβάζεται μονορρούφι.
    Θα το χαρακτήριζα – όχι πολύ κομψά! – χορταστικό!
    Mια χαρά για καραντίνα!
    Τα δύο επόμενα δε με τράβηξαν τόσο,

    Εδώ η Σουηδική ταινία (την προτιμώ, αλλά γούστα είν’ αυτά!)
    https://www.imdb.com/title/tt1132620/?ref_=nv_sr_srsg_3

    (χαρείτε τον πρωτότυπο τίτλο: Män som hatar kvinnor )

  76. ΓΤ said

    @Documento

    στάση ανδρός: https://www.documentonews.gr/article/nea-kataggelia-gia-filippidh-me-epiase-apo-to-sberko-moy-fwnaze-parton-sto-stoma

  77. sarant said

    76 Ε μα κι αυτή, να μην υπακούσει…

  78. ΓΤ said

    77@

    Θα παίξουν τρελά βούκινα, ρε μαν!

  79. Jago said

    @75 Μα φυσικά Ιάγος είμαι! Το εμπνεύστηκα το ψευδώνυμο πρώτη φορά στο ίντερνετ που μπήκα όταν άκουγα τον Οθέλλο του Βέρντι στο πικάπ. Στα άλλα 100% σίγουρα ο Κινγκ είχε υπόψη την 7η Σφραγίδα για να χτίσει τον χαρακτήρα του Λίλαντ, είναι διάσπαρτες οι αναφορές στο βιβλίο του, όχι πάντα φανερές αλλά και έμμεσες ώστε να μας διαμορφώσει ως αναγνώστες μόνο ο μέγιστος Σίντοβ θα υποδυόταν το ρόλο. Για το Κορίτσι με το Τατουάζ, παρόλο που έχω διαβάσει το βιβλίο, προτιμώ καλύτερα την αμερικανική εκδοχή του Φίντσερ. Απλά θηριώδης Φίντσερ, τίποτε άλλο.

  80. Ας το γράψω να υπάρχει: Μα τι ωραία παρουσία ο Μόργκαν Φρήμαν! Ο άνθρωπος που θέλεις να έχεις στην παρέα σου.

  81. 79 Για να το δέσω με το χτεσινό, ο Λήλαντ Γκοντ είναι Leland Gaunt. Αλλά είπαμε, όχι λατνγρφ στη λογοτεχνία.

  82. Jago said

    Λουκρητία, αφιερωμένο με τέρμα ένταση, ναι;

  83. Jago said

    @81 Βρε χτήνος δεν το έπιασα το υπονοούμενο.

  84. 83 Τζάγκο, δεν υπάρχει υπονοούμενο. Στο χτεσινό νήμα συζητήθηκε η απόδοση των ξένων ονομάτων με ελλν γράμματα. Ο Λήλαντ Γκοντ του ελλν κειμένου θα μπορούσε να είναι Gond, God, Gaunt, Gaund, Gont κλπ.

  85. Jago said

    84 Αααα πες το έτσι. Εγώ είμαι του Σαίξπηρ για να καταλάβεις οπότε δεν ασχολήθηκα εχτές.

  86. Jago said

    @84 Και ακριβώς πολύ σωστά παρέθεσες ταωπερί Γκοντ, Γκαντ κλπ αλλά μου ήταν ήδη προφανές όταν διάβαζα το βιβλίο.

  87. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Το “Τελευταία Έξοδος Ρίτα Χέιγουορθ“ (The Shawshank Redemption -1994) ήταν σε λίστα με τις 100 καλύτερες ταινίες. Δεν θυμάμαι που το είχα δει.

    Είναι δυνατόν να σε τσιμπήσει οχιά μέσα Φεβρουαρίου;
    https://www.msn.com/el-gr/news/other/%CF%80%CF%8D%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%AE%CE%B3%CE%B5-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BD%CE%BF%CF%83%CE%BF%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CE%B5%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%B4%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B4%CE%AC%CE%B3%CE%BA%CF%89%CF%83%CE%B5-%CE%BF%CF%87%CE%B9%CE%AC-%CE%AD%CF%87%CE%B5%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CE%BF%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CF%8A%CF%8C/ar-BB1dCzt2?ocid=msedgdhp

  88. Γιάννης Ιατρού said

    87β Με τέτοιο καλό (ζεστο) καιρό, δεν έχουν πέσει ή ξυπνήσαν από την χειμερία νάρκη. Κι αν τις πατήσεις, δαγκώνουν.

  89. ΣΠ said

    87α
    https://www.imdb.com/chart/top/?ref_=nv_mv_250

  90. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

  91. Λάζαρος Μ. said

    Είχα διαβάσει τη Λάμψη στην παλιά (και πλέον εξαντλημένη) έκδοση του Λιβάνη, όταν ήμουν ακόμη μαθητής. Θυμάμαι ότι η αφήγηση με είχε συνεπάρει και ότι σίγουρα δεν είχε ωφελήσει τον νυχτερινό μου ύπνο. Την ξαναδιάβασα πριν από δύο μήνες στην έκδοση του Κλειδάριθμου. Απόλαυσα την ευρηματικότητα της γραφής του Κινγκ και εξακολουθώ να βρίσκω ευφυή τη σύλληψη της ιστορίας. Σημείωσα περίπου μία ντουζίνα ορθογραφικά, γραμματικά και τυπογραφικά ολισθήματα, αυτό όμως υποθέτω ότι είναι αναπόφευκτο σε ένα έργο εκατοντάδων σελίδων. Η μετάφραση πάντως έρεε πολύ ευχάριστα.

    Νομίζω ότι μία πρώτη μικρή μεταφραστική πρόκληση παρουσιάζεται στην εναρκτήρια πρόταση του βιβλίου: «Jack Torrance thought: Officious little prick». Η Γιάννα Αναστασοπούλου (στην έκδοση του Λιβάνη τη βρίσκουμε σε διαφορετικές εκδοχές είτε ως Αναστασοπούλου είτε ως Αναστοπούλου, σε μία έμπρακτη εφαρμογή του φαινομένου της απλολογίας!) μεταφράζει «υπεροπτικό καθίκι», ενώ η Έφη Τσιρώνη «καβαλημένε ζουμπά».

    Ένα αξιοσημείωτο στοιχείο είναι ότι στη νεότερη μετάφραση επιλέγεται η αμετάφραστη διατήρηση της λέξης redrum του πρωτοτύπου, σε αντίθεση με την παλαιότερη, στην οποία αποδίδεται στα ελληνικά ως «σόνοφ». Η επιλογή αυτή βέβαια έχει ένα ισχυρό έρεισμα, το οποίο είναι η αξιοποίηση της ομοηχίας μεταξύ red drum και red rum, όπως εξηγείται στην υποσημείωση της σελ. 172.

    Και μια παρατήρηση πραγματολογική. Στη σελ. 358, σε μία σκηνή στην οποία ο Τζακ Τόρανς βρίσκεται στην αποθήκη του ξενοδοχείου σε κατάσταση αμφιθυμίας, προσπαθώντας να αποφασίσει αν πρέπει να επιδιορθώσει το σνόου μομπίλ και να εγκαταλείψει το μέρος μαζί με τη γυναίκα και το παιδί του, υπάρχει η εξής περιγραφή για τα σνόου μομπίλ: «Ποτέ του δεν τα γούσταρε τα αναθεματισμένα τα σνόου μομπίλ. […] Άφηναν πίσω τους τεράστιες τολύπες γαλάζιου καυσαερίου, μολυσμένα σύννεφα κάπνας που άνοιγαν και απλώνονταν σαν αλεξίπτωτα – γκουχ, γκουχ, αφήστε με να αναπνεύσω. Ήταν ίσως το τελευταίο τερατόμορφο και τερατογόνο παιχνίδι της ημιθανούς εποχής των ορυκτών καυσίμων». Το σχόλιο αυτό φανερώνει ότι η συζήτηση και ο προβληματισμός για τον οικολογικό αντίκτυπο της χρήσης ορυκτών καυσίμων είχε ήδη ανάψει τη δεκαετία του ’70. Και η διάψευση της πρόβλεψης για το επερχόμενο, διαφαινόμενο τέλος της φαντάζει μάλλον πικρή και οδυνηρή τεσσερισήμισι δεκαετίες μετά τη συγγραφή του βιβλίου…

  92. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    88 Νόμιζα ότι όταν πέσουν σε νάρκη ξυπνάνε την άνοιξη.

    89 Θυμόμουνα 100 ταινίες, αλλά μάλλον αυτό θα είναι. Βλέπω ότι είναι πρώτη στη κατάταξη!

  93. ΣΠ said

    Η σημερινή ημερομηνία, 12/02/2021, είναι καρκινική.

  94. sarant said

    89 Ώστε πρώτη! Μάλλον πρέπει να τη δω, αν και χωρίς να γράψω άρθρο 🙂

    91 Εύστοχες παρατηρήσεις. Η πρώτη μεταφράστρια είναι απλολογική. Είχε μια δυσάρεστη εμπειρία με ένα άλλο βιβλίο του Κινγκ.

    Ως προς το δίλημμα της απόδοσης του REDRUM νομίζω ότι και οι δυο έκαναν καλή επιλογή η καθε μία για την εποχή.

  95. aerosol said

    Ο Κινγκ έχει σημαντικές ενστάσεις για την κιηματογραφική Λάμψη -κάτι που, βέβαια, δεν οφείλουμε να επηρεάσει την δική μας κινηματογραφική απόλαυση.
    Ο δικός του ήρωας είναι διχασμένος: ένας άνθρωπος που αγαπά βαθιά την οικογένειά του αλλά που πιάνεται στα δίχτυα του αλκοολισμού και, κατόπιν, του ξενοδοχείου. Και στο τέλος κάτι από τον καλό του εαυτό έρχεται στην επιφάνεια για να προστατέψει τους δικούς του από το ίδιο τον κακό εαυτό του. Αυτό αντανακλά τον ίδιο τον συγγραφέα που για χρόνια βασανίστηκε από αλκοολισμό και εθισμό, ανησυχώντας για το πώς αυτό επηρέαζε την οικογένειά του. Στην ταινία ο Τζακ είναι εξ αρχής ένα «τέρας» που μετά βίας συγκρατιέται, απλά γίνεται χειρότερος υπό την επίδραση του ξενοδοχείου.
    Αλλά και η σύζυγος του Τζακ είναι διαφορετική στο βιβλίο. Ο Κινγκ θεωρεί τον χαρακτήρα της στην ταινία μισογυνικό. Αυτός έγραψε μια ηρωίδα με βάθος και κότσια (όπως η γυναίκα του, την οποία περιγράφει πάντα με λαμπρά χρώματα στα βιβλία του μέσα από ηρωίδες που έχουν στοιχεία της) και στην ταινία είδε ένα παθητικό ον, μάλλον χαζό, που βασικά τρέμει και ουρλιάζει.

    Τονίζω πως όλα αυτά δεν μειώνουν για εμάς τις αρετές του Κιούμπρικ αλλά κάνουν κατανοητή την αντίδραση του Κινγκ για ένα βιβλίο πολύ προσωπικό. Σε αντίθεση, το The Mist είναι πολύ πιστό στη νουβέλλα του Κινγκ, με μια απίστευτη διαφοροποίηση στο τέλος, που όμως αποτελεί σπάνια περίπτωση όπου μια ταινία βελτιώνει το βιβλίο -μια επέμβαση που ο Κινγκ επαίνεσε με ενθουσιασμό.

    Στις εξαιρετικές μεταφορές βιβλίων του Κινγκ (σε αντίθεση με πολλές κακές) θα θυμήσω το Misery με την εκπληκτική Κάθυ Μπέητς, που δίκαια πήρε και το Όσκαρ για την ερμηνεία της.

  96. aerosol said

    Κατά σύμπτωση, έμαθα μόλις προχτές την εξής λεπτομέρεια -που οι Αμερικάνοι θεατές θα αναγνώρισαν αμέσως:
    Το περίφημο «Here’s Johnny!» είναι ο τρόπος που καλωσόριζε κάθε φορά ο κομπέρ τον Τζόνυ Κάρσον στo The Tonight Show Starring Johnny Carson, μια εκπομπή που κράτησε 30 χρόνια και σημάδεψε όχι μόνο την αμερικάνικη τηλεόραση αλλά και όλες στον κόσμο που δημιούργησαν ανάλογες εκπομπές.

    #14
    ΝεοΚίδιε, επαινείς τόσο την χειρότερη ίσως ταινία που βασίζεται σε Κινγκ (το Maximum Overdrive) που καταλήγεις να με… συναρπάζεις! Μωρέ θα την ξαναδώ…!
    Διαφωνώ πως ο Κινγκ είναι Ε.Φ. Εκτός από όταν το θέλει, όπως στους Νυχτερίτες (Tommyknockers), σπάνια βάζει στοιχεία επιστ. φαντασίας.

    #37
    Λου, ακόμα δεν έχω δει την ταινία. Αν και είναι του σπουδαίου Χιούστον, νομίζω πως υποσυνείδητα δεν θέλω να αλλάξω την αίσθηση ενός βιβλίου που με σημάδεψε. Αν κι εσύ δηλώνεις υπέρ… θα σπάσω το ταμπού και θα την δω!

    #46
    Ο άνθρωπος που σκέφτηκε την ιδέα του Pride and Prejudice and Zombies αξίζει χειροκρότημα.
    Στη μουσική μπορώ να αναφέρω τους Zombeatles, που διασκευάζουν Μπητλς με έναν… μάλλον ιδιαίτερο τρόπο!

    #59
    Αν και το imdb είναι το εξειδικευμένο, στην πράξη προτιμώ πάντα την Βίκι. Συνήθως έχει πολύ περισσότερες πληροφορίες και λεπτομέρειες ενώ το imdb με απογοητεύει.

  97. Λάζαρος Μ. said

    94 Εκεί που υπάρχει υλικό αρκετό για να γεμίσει ολόκληρο άρθρο είναι στην περίπτωση της Κάρι, η οποία είχε κακοπάθει στην παλαιότερη μετάφραση των εκδόσεων Επιλογή, αλλά επανεκδόθηκε πριν από δύο χρόνια, επίσης από τον Κλειδάριθμο, σε πιο προσεγμένη μετάφραση της Παλμύρας Ισμυρίδου. Υπάρχουν πολλές ενδιαφέρουσες αναφορές του συγγραφέα, ερμηνευτικές παρατηρήσεις που μπορούν να γίνουν αλλά και πολυάριθμα σημεία που αφορούν μεταφραστικές επιλογές και σηκώνουν συζήτηση. Θα μπορούσατε ίσως να την εντάξετε στα πιθανά μελλοντικά σας αναγνώσματα. Και σε αυτή την περίπτωση υπάρχει επίσης μια αξιόλογη κινηματογραφική μεταφορά από τον Μπράιαν ντε Πάλμα (1976).

  98. Λεύκιππος said

    Το αν σ αρέσει αυτό που θα δεις στον κινηματογράφο, εξαρτάται από πολλά διαφορετικά πράγματα. Με την παρέα ποιανού το βλέπεις, πότε το βλέπεις, την ψυχική σου διάθεση, την σωματική σου κατάσταση όταν το βλέπεις, πόσο σε αγγίζει προσωπικά αυτό που βλέπεις και πολλά άλλα. Κάπου εκεί μετράει και η αξία αυτού που βλέπεις.

  99. Νέο Kid said

    96. Φίλε, να το δεις οπωσδήποτε το maximum overdrive. Εξάλλου είναι η μοναδική ταινία που έχει σκηνοθετήσει ο ίδιος . Έχει πει ότι ήταν μια ταινία για morons , αλλά ξέρεις τι μεγάλο τρόλ είναι ο Στήβεν! Ταινιάρα με εξαίρετο μπλακ χιούμορ και πολλά βαθιά υποβόσκωντα κρυφά νοήματα να ούμε, και σαν μπόνους μουσικάρα απ τους AC/DC 😉

  100. sarant said

    97 Να το έχω στα υπόψη. Την ταινία του ντε Πάλμα την ήξερα και αναρωτιόμουν αν είναι σύμπτωση.

  101. Πέπε said

    @92:
    Τα ζώα που κάνουν χειμερία νάρκη ξυπνάνε όταν η θερμοκρασια φτάσει σε κάποιο όριο. Αν αυτό συμβεί πιο νωρίς από το κανονικό (ως είναι ψεύτης ο καιρός και κομπωτής ο νότος) μπορεί έως και να ψοφήσουν της πείνας.

  102. eran said

    Τι είναι ο κομπωτής;

  103. Οδηγός στο ΚΤΕΛ ο πατέρας μου, τα δρομολόγια για Θεσσαλονίκη και Αθήνα με την καμήλα είχαν διανυκτέρευση -με ύπνο μέσα στο λεωφορείο. Και μικρή πολυτέλεια, ταινίες σε πρώτη προβολή. Τον θυμάμαι, λοιπόν, ενθουσιασμένο να μας μιλά για τη Λάμψη. Όχι, δεν την έχω δει. Και έλεγξα κι ότι δεν την έχω, τουλάχιστον ως τότε που προλάβαινα να αρχειοθετώ…

  104. sarant said

    102 Ο απατεώνας, που σε κομπώνει, σε πλανεύει, σε ξεγελάει.

  105. ΣΠ said

    96αρχή
    Ναι, ο Ed McMahon.

  106. atheofobos said

    94
    Η κατάταξη του IMDb βασίζεται στους ψήφους που έδωσαν στην ταινία οι θεατές.
    Αντίστοιχα δεν υπάρχει στην λίστα με ΤΑ 100 ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ LES CAHIERS DU CINEMA http://atheofobos2.blogspot.com/2009/04/100-les-cahiers-du-cinema.html
    που έγινε από κριτικούς του κινηματογράφου.
    Σε μια άλλη λίστα που εμφανίζονται ΟΙ 250 ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ http://atheofobos2.blogspot.com/2016/06/250.html
    και αποτελεί συνδυασμό βαθμολογίας θεατών και κριτικών είναι στο Νο 7.

  107. aerosol said

    #94 & 106
    Στο imdb δεν συχνάζουν πολλοί θεατές που να έχουν πείρα σε μη μαζικά, μη χολυγουντιανά είδη σινεμά. Οι λίστες του των «καλύτερων» υστερούν πολύ. Το να είναι στις πρώτες 10 ταινίες δύο από την τριλογία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών είναι ανέκδοτο -κι ας απόλαυσα την τριλογία. Η πρώτη επιλογή που συναντάς που να μην είναι τετριμμένα γνώριμη στο αμερικάνικο κοινό είναι Οι Επτά Σαμουράι του Κουροσάβα στην θέση 19, τρεις θέσεις κάτω από το Μάτριξ και πέντε κάτω από το… Φόρεστ Γκαμπ.

  108. Konstantinos said

    Κανα σαιτ που να στριμαρει ταινιες σινεφιλ υπαρχει?

  109. Τα χρέη προς το Δημόσιο οδήγησαν την Εισαγγελία Βέροιας στην έκδοση εντάλματος σύλληψης για γνωστό παράγοντα ΠΑΕ της Θεσσαλονίκης που αναζητείται από την Αστυνομία εδώ και λίγες ώρες…

    Υποθέτω -όπως όλοι- πως ο μεγαλοπαράγων είναι και τα συμφέροντα μιας εταρίας που πούλησε κινέζικα τεστ κόβιντ στην Περιφέρεια Αττικής σε αστρονιμική τιμή πριν λίγο καιρό αλλά και ο ίδιος που του κλέψανε τα μετρητά στο ξενοδοχείο όταν κοιμότανε στην Βέροια , στην αρχή της σεζόν με τις περίπου 250 000 ευρώ εισπράξεις από αγώνα για την Ευρώπη, υπόθεση για την οποία δεν ξαναγράφτηκε λέξη.
    Το γεγονός πως την ίδια εποχή «χάθηκαν» 500 000 μετρητά από το ΣΕΦ του μπασκετικού ΟΣΦΠ ίσως να ήταν η αφορμή για την αγαστή συνεργασία των ΠΑΕ ΟΣΦΠ και ΟΑΡΗΣ …

    Αναμένουμε εναγωνίως ανακοίνωση υποστήριξης από τον γνωστο Καραπαππά….

  110. dryhammer said

    96 (37). Και η ταινία αξίζει. Αφήνει το σημάδι της αλλά αλλού. [Και μόνο η εικόνα του νάνου αρκεί]

    Το βιβλίο, (αχ το βιβλίο) είναι πολλά σε ένα.

  111. Alexis said

    #94α: Να την δεις, είναι πολύ καλή ταινία. Κάποιες από τις κορυφαίες του imdb προκαλούν ειρωνικά χαμόγελα, αλλά η συγκεκριμένη αξίζει πραγματικά.

  112. Alexis said

    Δεν έχω δει τη «Λάμψη» αλλά τώρα μου κινήσατε
    το ενδιαφέρον και για ταινία και για βιβλίο.

  113. ΣΠ said

    106, 107
    Αυτοί που ψηφίζουν στην IMDb είναι στην πλειοψηφία τους Αμερικανοί και νεότερης ηλικίας. Το αποτέλεσμα είναι στην λίστα να ευνοούνται οι χολιγουντιανές παραγωγές των τελευταίων δεκαετιών. Θα έλεγα ότι είναι η λίστα, όχι των καλύτερων, αλλά των διαχρονικά δημοφιλέστερων ταινιών.

  114. sarant said

    106-113 Μάλιστα… Να έχουμε δει τις 250 ταινίες του Αθεόφοβου πριν ραμολίρουμε…

  115. loukretia50 said

    Αεροζόλ, αυτό που λες για βιβλία που μας σημάδεψαν είναι μια διαρκής πρόκληση.
    Κι εγώ διστάζω γενικά και έχω αποφύγει καλές ταινίες γι αυτόν ακριβώς το λόγο.
    Αυτό που κάνω είναι να δίνω μια ευκαιρία , αλλά αν δε με παρασύρει στην ατμόσφαιρα αρκετά νωρίς, τα παρατάω.

    Jago, ενδιαφέρουσα διασκευή !
    Δεν απαρνιέμαι τις παλιές αγάπες, αλλά ένοιωσα ν’ ανεβαίνω σκαλοπάτια προς τον ουρανό με μηχανή!
    Στο Seven και τη σειρά Mindhunter μου άρεσε η δουλειά του σκηνοθέτη, όμως σ΄αυτή την ταινία προτιμώ τη σουηδική εκδοχή , την ατμόσφαιρα και την πρωταγωνίστρια.
    Θα ξέρεις ότι ο πρωτότυπος τίτλος είναι «’Ανδρες που μισούν τις γυναίκες».
    Έχω ενστάσεις για την αμερικάνικη, θα μπορούσαμε να συζητάμε πολύ, αλλά δεν είναι εδώ το μέρος!

    ΣΠ και λοιποί σινεφίλ
    Όλα όσα γράψατε ισχύουν για την κουτσομπόλα.
    Ενδεικτικές είναι οι λίστες, ένα χρήσιμο ψαχτήρι, και συνηθίζω να ξεκινάω απ΄αυτή για να εντοπίζω ταινίες, κυρίως νέες και …εξωτικές.
    Οι παλιές/κλασικές καλύπτονται θαυμάσια από άλλα σάιτ όπως το “criterion collection” ή αυτά που ανέφερε ο Αθεόφοβος.
    Μ’ αρέσει να βλέπω τρέιλερ, θυμάμαι τις καλές εποχές με τα προσεχώς, διαβάζω καμιά κριτική σε εφημερίδες – χωρίς να τη θεωρώ σημαντική! – και αν ανακαλύψω καλό βιβλίο είναι διπλό το κέρδος.
    Και αφού δω μια ενδιαφέρουσα ή αμφιλεγόμενη ταινία, πηγαίνω και χαζεύω τα σχόλια , κυρίως αυτά με σπόιλερ, για μια άλλη παλαβή οπτική γωνία – έχω εξοικειωθεί με το ξεσκαρτάρισμα!
    Μικρό υποκατάστατο για στιγμές που νοσταλγώ τα χρόνια που πηγαίναμε σινεμά μεγάλη παρέα και μετά συζητούσαμε ώρες.
    Και μου λείπει πολύ η μεγάλη οθόνη, όπως και η σχετική διαδικασία!

  116. loukretia50 said

    για το 115 … πάλι έφυγε χωρίς edit!
    Αεροζόλ , κόπηκε κομμάτι : «…και έχουν μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη»

    Stazy, νομίζω πως κρύβεις θησαυρό! Ζηλεύω!

  117. Σε ένα τόσο ωραίο άρθρο και κουβέντα για το σινεμά, ας υπάρχει πληροφοριακά το cinobo. Η πλατφόρμα με τις καλύτερες, ιδιαίτερες ταινίες. Ευρωπαϊκός κινηματογράφος, άγνωστα διαμαντάκια από διάφορα φεστιβάλ, ταινίες του δημιουργού. Δεν είναι ακριβό (8€ τον μήνα). Αξίζει.
    https://cinobo.com/

  118. loukretia50 said

    117. Έχει και δωρεάν δοκιμή! – ελπίζω να ισχύει ακόμα!
    Χαιρετώ!

  119. 118. Αντιχαιρετώ σε Λου!
    Ναι έχει 14ήμερη δωρεάν δοκιμή.

  120. aerosol said

    #82
    Εξαιρετική διασκευή.

    #115
    Και οι τρεις σουηδικές μου άρεσαν. Αλλά η πρώτη… πσσσσσσς!

  121. ΑΚ (ο) said

    Πριν δω την ταινία «η Λάμψη» είχα δει μια παρωδία από τους Σίμπσον (The Simpsons) τη σειρά κινουμένων σχεδίων του Ματ Γκρέινινγκ.

    Στο επεισόδιο Χάλοουιν, κάθε χρόνο, η σειρά παρωδεί ταινίες θρίλερ, με τους χαρακτήρες της σειράς των Σίμπσον.

    Εδώ ένα μέρος από το μέρος που παρωδεί την ταινία:

    (Αξίζει, αν σας αρέσει, να δείτε όλη το μέρος του επεισοδίου με αναφορά στην ταινία Λάμψη).

    Δύσκολα μπήκα στο κλίμα της ταινίας, θυμόμουν τα στιγμιότυπα με τους ήρωες του του Ματ Γκρέινινγκ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: