Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Οι Εσταυρωμένοι Σωτήρες, ιστορικό μυθιστόρημα του Δημ. Σαραντάκου – 12

Posted by sarant στο 17 Φεβρουαρίου, 2021


Εδώ και λίγο καιρό άρχισα να δημοσιεύω σε συνέχειες, κάθε δεύτερη Τρίτη, το ιστορικό μυθιστόρημα του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, «Οι εσταυρωμένοι σωτήρες». Η σημερινή συνέχεια είναι η δωδέκατη, και κατ’ εξαίρεση δημοσιεύεται Τετάρτη, επειδη χτες Τρίτη είχαμε τα δωδέκατα γενέθλια του ιστολογίου. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ. Βάζω μαζι και τις υποσημειώσεις, παρόλο που είναι πάρα πολλές.

Σήμερα συνεχίζουμε με το δεύτερο μισό του 8ου κεφαλαίου. Στο πρώτο μέρος είδαμε τη σταύρωση του Πρίγκιπα Ιησού. Εδώ θα δούμε τι απέγιναν ο Ιησούς ο ζηλωτής και ο Ιησούς Ναζωραίος.

Πέρασαν αρκετοί μήνες. Το απορφανισμένο σπίτι του Πρίγκηπα Ιησού είχε βυθιστεί σε βαρύ πένθος. Οι περισσότεροι φίλοι του φοβισμένοι κρατούσαν αποστάσεις από την οικογένεια, ενώ λιγοστοί οπαδοί του πλησίασαν τους μεγαλύτερους αδερφούς του, τον Ιάκωβο και τον Σίμωνα, που είχαν αρχίσει να προσανατολίζονται σε κάποια συνεργασία με τους Ζηλωτές.

Ομάδες Ζηλωτών δρούσαν στη Γαλιλαία, τη Βαταναία και την Περαία αλλά συχνά εισχωρούσαν και στην Ιουδαία. Μια τέτοια ομάδα αποτελούσαν ο Ιησούς ο γιος του ξυλουργού και οι Γαλιλαίοι σύντροφοί του, που βρισκόταν τότε στη Νότια Γαλιλαία.

Ακούγοντας τα νέα για την είσοδο του Πρίγκηπα Ιησού στα Ιεροσόλυμα, αποφάσισε να τον μιμηθεί. Η  ευκολία με την οποία μπήκε στην πόλη ο πρίγκηπας, του έδινε θάρρος, παρά την οικτρή αποτυχία που είχε η απόπειρα. Γιατί εκείνος δεν είχε ούτε τις αυταπάτες του πρίγκηπα, ο οποίος περίμενε πως θα τον έστεφε ο λαός βασιλιά του Ισραήλ, ούτε παρόμοιες φιλοδοξίες. Ήθελε μόνο να κηρύξει για μιαν ημέρα στο πλήθος από το προαύλιο του Ναού, να στρατολογήσει νέους οπαδούς  και να κατασχέσει, για τους σκοπούς του αγώνα του, τα χρήματα που ο κόσμος κατέθετε στο ειδικό ταμείο των εισφορών, το γαζοφυλάκιο50. Θεώρησε πως καταλληλότερη εποχή για μια τέτοια εισβολή θα ήταν μια μεγάλη γιορτή και κατά προτίμηση το Πάσχα, οπότε συνέρρεαν στην πόλη τεράστια πλήθη λαού από όλες τις γωνιές της Παλαιστίνης.

Πλησιάζοντας το Πάσχα του επόμενου, εβδόμου, έτους της ηγεμονίας του Πόντιου Πιλάτου51 ο Ιησούς, ο Γαλιλαίος Χριστός, ξεκίνησε από τη νότια Γαλιλαία με την ομάδα του. Βαδίζοντας προς τα Ιεροσόλυμα πέρασε από τη Σαμάρεια και εκμεταλλευόμενος τη φήμη ότι στο χωριό Τιράθανα, στις πλαγιές του όρους Γαριζίν,  υπήρχαν θαμμένα ιερά σκεύη από την εποχή του Μωυσή, τα οποία κατά την παράδοση θα τα εύρισκε ο Χριστός του Θεού52 συγκέντρωσε μεγάλο πλήθος κόσμου από τη Σαμάρεια, τη Συχέμ και τα γύρω χωριά και άρχισε το κήρυγμα κατά των Ρωμαίων. Ο Πιλάτος μαθαίνοντας στην Καισάρεια  για τη  συγκέντρωση τόσου πλήθους έστειλε αμέσως ιππικό, που διασκόρπισε τον κόσμο, σκότωσε πολλούς και συνέλαβε περισσότερους, οι οποίοι οδηγήθηκαν στην Καισάρεια. Από τους συλληφθέντες ο Πιλάτος  εκτέλεσε αργότερα αρκετούς  και μάλιστα τους πιο σεβαστούς και επιφανείς53. Ήταν η πρώτη ένοπλη σύγκρουση των Γαλιλαίων με τις ρωμαϊκές αρχές.

Ο Ιησούς, χωρίς να χάσει το θάρρος του κατέφυγε με την ομάδα του στο όρος των Ελαιών, το συνηθισμένο καταφύγιο όχι μόνο των Ζηλωτών αλλά όλων των επαναστατών, ακόμα και των κοινών ληστών, καθώς βρισκόταν πολύ κοντά στην  Άγια Πόλη. Από το βουνό ο Ιησούς παρατηρούσε την πόλη που απλωνόταν στα πόδια του. Επιθεώρησε την ομάδα των Γαλιλαίων και θέλησε να μάθει αν οι σύντροφοί του ήταν όλοι οπλισμένοι, τουλάχιστον με μαχαίρια, τα φοβερά κυρτά  μαχαίρια σικά, από τα οποία πήραν το όνομά τους οι σικάριοι. Τότε ένας από τους Γαλιλαίους τον ρώτησε

— Κύριε, θα τους χτυπήσουμε με μαχαίρια;54

Όταν από την επιθεώρηση αποδείχτηκε πως μερικοί ήταν άοπλοι, ο Ιησούς τους είπε55:

— Όποιος έχει λεφτά στο πουγγί του ή πράγματα στο σακούλι του, να αγοράσει με αυτά μαχαίρι, αλλά κι όποιος δεν έχει, να πουλήσει κάποιο ρούχο του και να κάνει το ίδιο.

Λίγες μέρες πριν από την εισβολή μπήκε μόνος του και κρυφά στην πόλη για να συγκεντρώσει πληροφορίες και να παρακολουθήσει την κίνηση του ταμείου56 Διαπίστωσε πως η εισβολή στην πόλη ήταν σχετικά εύκολη υπόθεση και γύρισε ευχαριστημένος στους δικούς του.

Πριν ξεκινήσουν μίλησε στους συντρόφους του ενθαρρύνοντας τους και ζητώντας τους να βγουν και να μιλήσουν φανερά στο λαό της πόλης57

— Μη τους φοβάστε αυτούς. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα το κρυφό που να μη φανερωθεί. Ό,τι εγώ σας είπα ιδιαιτέρως να το διακηρύξετε φανερά, από τα δώματα των σπιτιών για να σας ακούσει όλος ο κόσμος. Και μη φοβηθείτε αυτούς που μπορούν να σκοτώσουν το σώμα, γιατί δε μπορούν να σκοτώσουν την ψυχή. Να φοβάστε μόνον Εκείνον που μπορεί και σώμα και ψυχή να στείλει στη Γέενα. Εδώ δύο σπουργίτια πουλιώνται για ένα ασσάριο κι όμως ούτε ένα δε θα πέσει στο χώμα αν δε θέλει ο Πατέρας μας. Κι εσείς δεν είσαστε σπουργίτια, είσαστε πολύ ανώτεροι. Ακόμα κι οι τρίχες της κεφαλής σας είναι μετρημένες

Η  είσοδος της ομάδας  των ενόπλων Γαλιλαίων στην πόλη, έκανε μεγάλη αίσθηση. Εκείνοι κατευθύνθηκαν αμέσως στο Ναό. Ο γιος του ξυλουργού τον είχε επισκεφθεί αρκετές, οι περισσότεροι  όμως  σύντροφοί του πατούσαν για πρώτη φορά  το πόδι τους στον περίβολό του και ήταν γι’ αυτό γεμάτοι θαυμασμό58 με όσα έβλεπαν59.

Ο Ναός περιβαλλόταν από ισχυρό τείχος, στην ανατολική πλευρά του οποίου ήταν η λεγόμενη χρυσή πύλη. Στις εσωτερικές πλευρές του τείχους είχαν κατασκευαστεί στοές με διπλές σειρές από κίονες κορινθιακού ρυθμού: Η στοά του Σολομώντα στην ανατολική και η Βασιλική Στοά στη νότια πλευρά. Στη δυτική  πλευρά του χώρου, που περικλειόταν από το τείχος, βρισκόταν το Ιερό σε σχήμα Τ, και γύρω από αυτό τρεις αυλές, η μία στο εσωτερικό της άλλης. Η εξωτερική αυλή, το προαύλιο ήταν η μεγαλύτερη σε έκταση, γιατί ήταν προσιτή σε όλους ακόμα και στους εθνικούς. Η πρώτη εσωτερική ήταν για τους ιουδαίους το θρήσκευμα, άντρες ή γυναίκες και μια  επιγραφή στην πύλη  της προειδοποιούσε σε  τρεις γλώσσες (εβραϊκά, ελληνικά και λατινικά) πως  η είσοδος σ’ αυτήν απαγορευόταν επί ποινή θανάτου σε εθνικούς. Η δεύτερη εσωτερική  αυλή ήταν υπερυψωμένη. Σ’ αυτήν επιτρεπόταν η είσοδος μόνο στους άντρες και τους ιερείς. Στην εσώτατη αυτή αυλή, ανατολικά από το Ιερό, τον  κυρίως Ναό, ήταν το Θυσιαστήριο με τις απαραίτητες εγκαταστάσεις για την πρόσδεση των ζώων, τη σφαγή και τον καθαρισμό των σφαγίων. Στο εσωτερικό του Ιερού, η είσοδος στο οποίο επιτρεπόταν μόνο στους ιερείς, υπήρχε η επτάφωτη λυχνία, το χρυσό θυμιατήριο και η τράπεζα προθέσεως, ενώ με το καταπέτασμα από χρυσοκέντητο ύφασμα, χωριζόταν το άδυτο, όπου υπήρχαν τα Άγια των Αγίων, δηλαδή η Κιβωτός. Εκεί επιτρεπόταν η είσοδος μόνο στον Αρχιερέα και μόνο στις μεγάλες γιορτές.

Στα υπόγεια του Ναού υπήρχε το θησαυροφυλάκιο, ενώ σε ιδιαίτερα οικήματα μέσα στο τείχος ή εφαπτόμενα με αυτό, συνεδρίαζε το Μέγα Συνέδριο, Τέλος στη ΒΔ γωνία του τείχους υπήρχε ο ισχυρός Πύργος Αντωνία, όπου από τον καιρό του Ηρώδη στρατωνιζόταν μικρή ρωμαϊκή φρουρά.

Μπαίνοντας ο Ιησούς με τους οπαδούς του στο προαύλιο του Ναού επετέθη πρώτα  κατά των εμπόρων που είχαν εκεί τους πάγκους τους και πουλούσαν ζώα για θυσία, φυλαχτά αλλά και διάφορα  εμπορεύματα. Αναποδογύρισαν  τους πάγκους των εμπόρων και σπάσανε τα τραπεζάκια των αργυραμοιβών60, παίρνοντας όλα τα χρήματα και τιμαλφή που βρήκαν. Κατόπιν μπήκαν στις εσωτερικές  αυλές φτάνοντας ως το Θυσιαστήριο. Εκεί πολλοί Γαλιλαίοι επωφελήθηκαν από την ευκαιρία και έκαναν τις καθιερωμένες  θυσίες στο Θεό. Ο Ιησούς αναζήτησε τρόπο να μπει στα υπόγεια του Ναού. Δεν το κατάφερε. Έτσι περιορίστηκε στο πιο προσιτό ταμείο του Ναού, το γαζοφυλάκιο  το οποίο και  λεηλάτησε.

Η εισβολή στο Ναό προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση. Ο Πιλάτος και πάλι έσπευσε  αμέσως στα Ιεροσόλυμα με τμήμα  ιππικού, το οποίο  μαζί με τη φρουρά του πύργου  Αντωνία χτύπησε τους εισβολείς.   Εγινε πραγματική μάχη και αρκετοί Γαλιλαίοι σφάχτηκαν μέσα στις εσωτερικές αυλές του Ναού ή στον περίβολό του, μερικοί μάλιστα την ώρα που θυσίαζαν και το αίμα τους αναμίχθηκε με το αίμα των θυσιασμένων ζώων61, ενώ άλλοι πιάστηκαν. Ανάμεσα στους τελευταίους και ο Βαρραβάς, ο οποίος πριν συλληφθεί σκότωσε μερικούς στρατιώτες62.

Ο Ιησούς με τους υπόλοιπους υποχώρησε προς το Όρος των Ελαιών.  Δεκαοχτώ σύντροφοί του κλείστηκαν στον πύργο που βρισκόταν δίπλα στην πηγή Σιλωάμ, αποφασισμένοι να αμυνθούν, καθυστερώντας τους στρατιώτες, ώστε να μπορέσουν οι άλλοι να απομακρυνθούν. Ο Πιλάτος περικύκλωσε τον πύργο και με πολιορκητικές μηχανές τον κατέστρεψε. Στα ερείπιά του βρήκαν το θάνατο και οι δεκαοχτώ63.

Ο λαός των Ιεροσολύμων δεν υποστήριξε τους Γαλιλαίους. Εμεινε κλεισμένος στα σπίτια του όσον καιρό κρατούσε η μάχη με το στρατό του Πιλάτου. Ο Ιησούς οργίστηκε για την αδιαφορία αυτή.

— Αχ Ιερουσαλήμ Ιερουσαλήμ, που σκοτώνεις τους προφήτες και λιθοβολείς τους απεσταλμένους τους που σου έρχονται. Πόσες φορές δεν προσπάθησα να συμμαζέψω τα παιδιά σου όπως η κλώσσα συμμαζεύει τα πουλιά της κάτω από τις φτερούγες της και δεν το θελήσατε64

Εβλεπε πως η βασιλεία των Ουρανών θα ερχόταν πολύ δύσκολα, μέσα σε καταστροφές και ποταμούς αιμάτων και πως πρώτοι που θα τα υφίσταντο αυτά θα ήταν οι ίδιοι οι Ιεροσολυμίτες. Από το όρος των Ελαιών όπου κατέφυγε με λιγοστούς συντρόφους του τους έδειξε την πόλη που απλωνόταν στα πόδια τους και τους είπε:

— Όταν θα δείτε τα Ιεροσόλυμα να περικυκλώνονται από στρατόπεδα, τότε θα καταλάβετε πως πλησιάζει η ώρα της ερήμωσής τους. Δε θα μείνει πέτρα πάνω στην πέτρα και όλοι οι κάτοικοί τους θα περάσουν από λεπίδι. Κι αλοίμονο στις γυναίκες που θα βρεθούν εκείνες τις ώρες με παιδί στην κοιλιά ή που θα θηλάζουν, γιατί θα είναι πολύ δύσκολο να γλυτώσουν65.

Πολύ σύντομα οι περισσότεροι συντρόφοι του, βλέποντας την αποτυχία του εγχειρήματος και από φόβο για τις συνέπειες, σκόρπισαν, φροντίζοντας ο καθένας για την προσωπική του σωτηρία66. Ο ίδιος δε μπορούσε να τους μιμηθεί. Εκτός του ότι ήταν πολύ γνωστός, ήταν και ο Χριστός του Θεού. Πώς θα ήταν δυνατό να παραδοθεί; Περιφερόταν, περίλυπος μέχρι θανάτου, στο όρος των Ελαιών, αναζητώντας τρόπο και τόπο διαφυγής, με τους ελάχιστους συντρόφους, που του έμειναν πιστοί ως το τέλος. Αλλά κι αυτοί ήταν κουρασμένοι και απογοητευμένοι. Όταν κάποιαν ώρα τους ζήτησε να αγρυπνήσουν φυλάγοντας, για να μπορέσει κι αυτός να κοιμηθεί λίγο, αυτοί αποκοιμήθηκαν στη σκοπιά.

Ούτε μια ώρα δεν αντέχετε να αγρυπνείτε; τους είπε με παράπονο67.

Τότε ακριβώς ο Ιούδας αποφάσισε να τον παραδώσει στις ρωμαϊκές αρχές, με αντάλλαγμα τη δική του αμνήστευση. Βρήκε τρόπο και χωρίς να τον αντιληφθούν οι υπόλοιποι που παραμέναν δίπλα στον αρχηγό τους, έφυγε και ειδοποίησε τις ρωμαϊκές αρχές68.

Οι Ρωμαίοι στρατιώτες, βρήκαν τον Ιησού με μερικούς συντρόφους του στον κήπο ενός ελαιοτριβείου στους πρόποδες του Όρους των Ελαιών. Ο Σίμων ήταν ο μόνος που αντιστάθηκε. Με το μαχαίρι του χτύπησε έναν στρατιώτη και χάθηκε στο σκοτάδι69. Ενας άλλος νεαρός Γαλιλαίος, που ήταν τυλιγμένος με ένα σεντόνι μόνο, ξέφυγε γυμνός στο σκοτάδι, αφήνοντας στα χέρια των στρατιωτών το ύφασμα70.

Ο Χριστός και δύο σύντροφοί του οδηγήθηκαν στον Πιλάτο, ο οποίος τους δίκασε ως επαναστάτες με συνοπτικές διαδικασίες και τους καταδίκασε και τους τρεις σε θάνατο με σταύρωση. Προηγήθηκε το επίσης καθιερωμένο μαστίγωμα. Ο Γαλιλαίος Χριστός δεν είχε ισχυρούς  προστάτες και φίλους  για να το εμποδίσουν. Κατά την εκτέλεση δεν παρίστατο κανείς από τους φίλους ή οπαδούς του, εκτός από δυο τρεις γυναίκες από τη Γαλιλαία, από αυτές που τον ακολουθούσαν πάντα. Οι σταυρωμένοι έμειναν στον τόπο του μαρτυρίου τους σχεδόν επί τρεις  ημέρες και κατόπιν τα πτώματά τους πετάχτηκαν στον κοινό για τους εκτελεσμένους  τάφο71.

Αμέσως μετά τη θανάτωση του αρχηγού τους, οι Γαλιλαίοι σκόρπισαν σε όλη τη χώρα και κρύφτηκαν, προσωρινά, σε φιλικά σπίτια. Δεν μπορούσαν να συμβιβαστούν με την ιδέα πως ο αγαπημένος τους οδηγός και δάσκαλός είχε χαθεί. Άλλωστε κανείς τους δεν ήταν παρών ούτε στη δίκη ούτε στη σταύρωσή του. Για πολύν καιρό διέδιδαν πως την τελευταία στιγμή γλύτωσε από το σταυρό και έφυγε σε τόπο μακρυνόν, από όπου θα ξαναγύριζε για να φέρει τη Βασιλεία των Ουρανών στην Παλαιστίνη. Για την ώρα, λέγανε, βρισκόταν κάπου κρυμμένος, περιμένοντας να ωριμάσουν οι συνθήκες για να ξαναρχίσει τη δράση του72.

Τον καιρό εκείνον ο Ιησούς ο Ναζωραίος δεν κυκλοφορούσε πια φανερά, ούτε στα Ιεροσόλυμα, ούτε πουθενά αλλού, αλλά είχε αποσυρθεί στο χωριό Εφραίμ, στην ορεινή Ιουδαία73. Δεν ήθελε να ξέρει κανείς τις κινήσεις του74. Οι ειδήσεις που έφταναν ως αυτόν τον ανησυχούσαν πολύ. Ήξερε πως οι ιερείς του Συνεδρίου τον αναζητούσαν για να τον συλλάβουν75. Βλέποντας πως κινδύνευε  να πιαστεί έφυγε και  περιπλανιόταν με λίγους πιστούς μαθητές του στους λόφους  και τις ερημιές της Ιουδαίας. Δεν είχε πού να πάει

Οι αλεπούδες έχουν τις τρύπες τους και τα πουλιά τις φωλιές τους και μονάχα ο Υιός του Ανθρώπου δεν έχει πού να γύρει το κεφάλι του, είπε με παράπονο76.

Ταυτόχρονα φοβόταν πως η δράση των Γαλιλαίων θα εύρισκε μιμητές ανάμεσα στους μαθητές του.  Μαθαίνοντας για τα πρόσφατα γεγονότα στο χωριό Τιράθανα της Σαμάρειας και για την εισβολή του Γαλιλαίου Χριστού στο Ναό και τα όσα επακολούθησαν, είπε στος μαθητές του77

— Η μήπως φαντάζεστε πως εκείνοι οι δέκαοκτώ, που έπεσε πάνω τους  ο πύργος στο  Σιλωάμ και τους σκότωσε, ήταν πιο αμαρτωλοί από όλους όσους κατοικούν στα Ιεροσόλυμα; Σας λέω πως δεν είναι έτσι αλλά αν δεν αλλάξετε στάση θα χαθείτε το ίδιο όλοι σας

Τα λόγια αυτά μαρτυρούν ότι ο Ναζωραίος διαφωνούσε με τους Γαλιλαίους, διαβλέποντας όμως ότι ορισμένοι μαθητές του, θα ήθελαν να τους μιμηθούν, τους προειδοποιεί λέγοντας πως θα πάθουν τα ίδια.  Ήθελε  πάση θυσία να αποφύγει κάθε βία78.

Τον προτελευταίο χρόνο της ηγεμονίας του Πιλάτου79, η πλειοψηφία του Συνεδρίου είχε πλέον καταλήξει στην απόφαση να θανατώσει τον Ιησού τον Ναζωραίο. Είχαν προηγηθεί γεγονότα ανατρεπτικά και επικίνδυνα για την καθιερωμένη τάξη πραγμάτων. Ο γιος του Ιούδα του Γαυλώνίτη, ο πρίγκηπας Ιησούς, είχε μπει στα Ιεροσόλυμα χωρίς να συναντήσει αντίσταση και ο λαός τον υποδέχτηκε σαν απόγονο του Δαυίδ. Ένας Ζηλωτής ηγέτης, αρχηγός μιας ομάδας Γαλιλαίων, κάποιος Ιησούς, γιος ενός ξυλουργού, του Ιωσήφ, μπήκε την επόμενη χρονιά και μάλιστα λεηλάτησε το Ναό. Τώρα τούτος ο ονειροπαρμένος Ιησούς, που πιστεύει πως κατέχει την Αλήθεια του Θεού, θέλει να αλλάξει το Νόμο του. Έπρεπε να μπει κάποιο οριστικό τέλος σε όλα αυτά. Οι Σαδδουκαίοι που είχαν τον έλεγχο του Συνεδρίου, δεν πίστευαν βέβαια στον ερχομό κανενός Χριστού του Θεού αλλά περιφρουρούσαν ζηλότυπα την εξουσία τους, που βασιζόταν στην τήρηση του γράμματος του Νόμου και τη μοναδικότητα του Ναού. Βασίστηκαν σε μια φράση που είχε πει κάποτε ο Ναζωραίος,  σε ανύποπτο χρόνο, με αλληγορική βεβαίως σημασία80

— Χαλάστε το Ναό και σε τρεις μέρες θα τον ξαναχτίσω

και παίρνοντας την τοις μετρητοίς ξεσήκωσαν όλους όσους αποζούσαν από τη λειτουργία του Ναού, που δεν ήταν λίγοι. Έτσι διαμόρφωσαν στην κοινή γνώμη δυσμενή ατμόσφαιρα για το γιο της Μαριάμ, για λόγους σκοπιμότητας όμως, θέλανε  η καταδίκη αυτή να γίνει από τον Πιλάτο και όχι από το Συνέδριο ή τουλάχιστον να επικυρωθεί από τον έπαρχο81.

Ο Ιησούς ο Ναζωραίος αναζητήθηκε από την αστυνομία του Ναού σε διάφορα μέρη της πόλης και στα περίχωρά της.  Ήταν παραμονές του Πάσχα εκείνου του χρόνου. Ο ίδιος έμαθε πως τον καταζητούσαν και κρύφτηκε στην αρχή σε φιλικό σπίτι μέσα στα Ιεροσόλυμα, όπου για τελευταία φορά δείπνησε με τους μαθητές του82. Στο δείπνο επικράτησε κατήφεια. Τόσο  ο Ιησούς όσο και οι μαθητές του ανησυχούσαν για το τι θα γινόταν. Εκείνος είχε πλήρη επίγνωση ότι πλησίαζε το τέλος του. Παρά την ενδόμυχη αγωνία του, αισθανόταν κάποια γαλήνη. Μέσα του πίστευε πως με τη θυσία του, η αλήθεια του Θεού θα απλωνόταν σε όλους τους ανθρώπους. Πως, χάρη στον δικό του θάνατο, ο Θεός θα έκλεινε με τους ανθρώπους μια νέα συνθήκη. Τον προβλημάτιζε όμως η στάση των μαθητών του. Αμφέβαλλε όχι μόνο για το αν είχαν αντιληφθεί τίποτα από την εσωτερική του αγωνία, αλλά  και αν θα στέκονταν δίπλα του ως το τέλος και τους το είπε83.

Είναι γραμμένο, θα χτυπηθεί ο βοσκός και θα σκορπίσουν τα πρόβατα

— Όλοι να φύγουν  δάσκαλε εγώ δεν πρόκειται να φύγω, του είπε ο Σίμων

Εσύ, πριν λαλήσει ο πετεινός θα με απαρνηθείς και μάλιστα τρεις φορές, του απάντησε

Μετά το δείπνο ο Ιησούς βλέποντας πως δε μπορούσε να μείνει άλλο στην πόλη κατέφυγε στους πρόποδες του  Όρους των Ελαιών. Τον συνόδευαν μόνο δυο τρεις πιστοί μαθητές του. Οι άλλοι δεν τον ακολούθησαν παρά σκόρπισαν και κρύφτηκαν. Σε κάποια στιγμή  η πικρία για την εγκατάλειψή του από μαθητές και φίλους νίκησε το κουράγιο του

Ας ήταν Θεέ μου να μη πιώ αυτό το ποτήρι84, μουρμούρισε.

Γρήγορα όμως ξαναβρήκε το θάρρος του

— Πατέρα μου αν δεν είναι δυνατό να περάσει αυτό χωρίς να πιω αυτό το ποτήρι, ας γίνει το θέλημα σου85

είπε κι άρχισε να προσεύχεται. Η περιπλάνηση του Ιησού και των μαθητών του τέλειωσε σε έναν κήπο, δίπλα στο χείμαρρο των Κέδρων. Εκεί, περασμένα μεσάνυχτα, τον ανακάλυψε το απόσπασμα της αστυνομίας του Ναού που τον αναζητούσε και τον συνέλαβε86. Οι δυο τρεις μαθητές, που τον συνόδευαν, δεν αντιστάθηκαν παρά σκόρπισαν μέσα στο σκοτάδι για να μη πιαστούν κι αυτοί. Ο Σίμων, ο επιλεγόμενος Πέτρος, που τον αγαπούσε γιατί τον ήξερε από τότε που και οι δύο ήταν μαθητές του Ιωάννη, κρύφτηκε κι αυτός αλλά δεν απομακρύνθηκε και κατόπιν ακολούθησε την κουστωδία από μακριά. Όταν μπήκαν στον εξωτερικό περίβολο του Ναού, όπου ήταν το κατάλυμά τους, πλησίασε κοντύτερα. Ένας από τους ανθρώπους του Ναού τον ρώτησε

— Μήπως είσαι και συ μαθητής του Ναζωραίου;

— Δεν τον ξέρω τον άνθρωπο

— Γιατί σε είδα να μας παρακολουθείς από την ώρα που τον πιάσαμε. Είσαι δικός του;

— Όχι σου λέω, ούτε τον ξέρω καν

— Είσαι σίγουρος; Εμένα μου φαίνεται πως είσαι δικός του

— Και πάλι σου λέω πως δεν τον ξέρω καθόλου

Ο φύλακας έφυγε και τότε λάλησε ένας πετεινός. Ο Πέτρος θυμήθηκε την κουβέντα της περασμένης βραδιάς και συνειδητοποιώντας πως απαρνήθηκε τον αγαπημένο του δάσκαλο και φίλο, πήγε παράμερα και έκλαψε πικρά87.

Ο Πιλάτος έτυχε εκείνες τις ημέρες να βρίσκεται στα Ιεροσόλυμα. Όπως είχε πληροφορηθεί, το μπουλούκι, που κατ’ ευφημισμόν ονομαζόταν αστυνομία του Ναού, συνέλαβε έναν άκακο, κατά τη γνώμη του, προφήτη ή διδάσκαλο, τον Ιησού τον επιλεγόμενο Ναζωραίο και τον οδήγησε στον περίβολο του Ναού, όπου τον φυλάκισε. Σε όλο το δρόμο οι άνθρωποι του Ναού χτυπούσαν και περιπαίζαν τον κρατούμενό τους, ρωτώντας τον να βρεί ποιός τον χτύπησε, αφού, όπως έλεγαν, ισχυριζόταν πως ήταν προφήτης88. Την άλλη μέρα τον οδήγησαν  για ανάκριση στο Συνέδριο. Οι ιερείς και μερικοί ψευδομάρτυρες που είχαν μαζέψει επέμειναν κυρίως πως είχε ισχυριστεί ότι θα γκρέμιζε το Ναό και θα τον ξανάχτιζε σε τρεις μέρες89. Ο Ιησούς δεν καταδέχτηκε να απαντήσει. Ο αρχιερέας επέμενε

— Δεν ακούς τι σου καταμαρτυρούν; Τι απαντάς;

εκείνος και πάλι σιωπούσε. Ήξερε πως η απόφαση για το θάνατό του είχε ήδη ληφθεί. Ο αρχιερέας τότε τον ρώτησε για την άλλη σοβαρή κατηγορία που τον βάραινε, τον ισχυρισμό του πως ήταν ο Χριστός του Θεού90

Σε εξορκίζω μπροστά στο ζωντανό Θεό. Είσαι ο Χριστός του Θεού;

— Εσύ το είπες αυτό, απάντησε ο Ιησούς και συμπλήρωσε91

Αλλά σας λέω πως γρήγορα θα δείτε τον Υιό του Ανθρώπου να κάθεται στα δεξιά της Δύναμης και να έρχεται πάνω σε σύννεφα του ουρανού

Τότε ο αρχιερέας ξέσκισε αγανακτισμένος τα ρούχα του, θεωρώντας αυτό που άκουσε μεγάλη βλαστήμια92.

Τι τους θέλουμε τους μάρτυρες. Ακούσατε τη βλασφημία του. Τι φρονείτε γι’ αυτόν;

Είναι ένοχος θανάτου, απάντησαν οι περισσότεροι93.

Η θανατική απόφαση όμως έπρεπε να επικυρωθεί από τον έπαρχο, αλλιώς δε θα μπορούσε να εφαρμοστεί. Μόνον ο έπαρχος είχε δικαίωμα ζωής και θανάτου.

Ο Πιλάτος αρχικά δε θέλησε να αναμιχθεί στην υπόθεση, όπως δεν είχε καμιάν ανάμιξη στη σύλληψη και τη δίκη. Ήταν κάτι που ξέφευγε από τις δικαιοδοσίες του.  Οι ιερείς βέβαια, παρουσιάζοντας τον κρατούμενό τους στον έπαρχο, τον κατηγόρησαν ότι πέρα από τις αιρετικές θρησκευτικές του απόψεις ήταν και εχθρός του Καίσαρα94. Ο έπαρχος τον ανέκρινε ο ίδιος, αλλά δεν τον βρήκε ένοχο για παρόμοιο έγκλημα, ούτε για άλλα αδικήματα της δικαιοδοσίας του. Επί πλέον δεν κατανοούσε τις θρησκευτικές διαφορές των διαφόρων εβραϊκών αιρέσεων,

— Τί ήρθες να κάνεις στα Ιεροσόλυμα; ρώτησε σε μια στιγμή της ανάκρισης τον κρατούμενό του

— Ήρθα να μαρτυρήσω την αλήθεια, και όποιος ποθεί την αλήθεια θα ακούσει τα λόγια μου, ήταν η απάντηση

Ο Πιλάτος  δεν κατάλαβε τίποτα. Ο δικός του  κόσμος ήταν   στον αντίποδα  του  κόσμου του  Ιησού.

Δε βαριέσαι και τί είναι η αλήθεια; τον ρώτησε με τον σκεπτικισμό του κυνικού Ρωμαίου. Ο Ιησούς δεν του απάντησε95.

Ο Πιλάτος στην αρχή θέλησε να αποφύγει την ευθύνη της καταδίκης του Ιησού του Ναζωραίου96. Επωφελήθηκε από αρχαίο έθιμο, κατά το οποίο είχε το δικαίωμα να απολύσει τον ένα από τους δύο καταδίκους που θα παρουσίαζε στο λαό97, αλλά όταν παρουσίασε στους συγκεντρωμένους στην αυλή του ανακτόρου του τον Ιησού το Ναζωραίο και τον Ιησού τον Βαρραβά, το πλήθος διάλεξε, όπως ήταν επόμενο, τον Ζηλωτή,  ο οποίος και απελευθερώθηκε98.  Τελικά ο Πιλάτος, δωροδοκημένος από τους εχθρούς του Ναζωραίου και με τη σκέψη πως έστω και ένας Εβραίος λιγότερο θα ήταν κέρδος για τη Ρώμη, επικύρωσε τη θανατική ποινή και παρέδωσε τον Ιησού στο εκτελεστικό απόσπασμα, που τον σταύρωσε την επομένη ημέρα99. Εκτός από τον Ιωάννη δεν παρακολούθησε την εκτέλεση κανείς άλλος μαθητής του. Υπήρχαν επίσης μερικές γυναίκες που παρατηρούσαν από μακρυά100, εφ’ όσον τους ήταν απαγορευμένο να πλησιάσουν στον τόπο της εκτέλεσης.

Όσο και αν ο Πιλάτος προσπάθησε να δικαιολογήσει τη βίαιη συμπεριφορά του, τελείως διαφορετική από τη στάση των προηγουμένων τεσσάρων επάρχων, ο ανθύπατος της Συρίας Βιτέλιος101 άκουσε με προσοχή τις καταγγελίες που έφταναν σ’ αυτόν, προερχόμενες από πολλές πλευρές: και από Σαμαρείτες και μετριοπαθείς Ιουδαίους, που τους εξόργισε η αγριότητα με την οποία συμπεριφέρθηκε κατά των Γαλιλαίων στη Σαμάρεια, στο Ναό των Ιεροσολύμων και έξω από αυτά, και από κρυφούς οπαδούς του Πρίγκηπα για τη θανάτωσή του αλλά και από τους Σαδδουκαίους και Φαρισαίους, εχθρούς του Ιησού του Ναζωραίου για τη διστακτικότητα που έδειξε στην περίπτωσή του. Έτσι τελικά στο τέλος του έννατου χρόνου της  ηγεμονίας του Πιλάτου, ο Βιτέλιος τον έπαυσε και τον έστειλε να κριθεί από τον Καίσαρα στη Ρώμη. Οταν όμως έφτασε εκεί, ο Τιβέριος είχε πεθάνει και η προστασία που του εξασφάλιζε δεν υπήρχε πια.  Σύμφωνα με μια παράδοση102 ο Καίσαρας Γάϊος, που διαδέχτηκε τον Τιβέριο, τον εξόρισε στην πόλη Βιέννη της Γαλατίας, ενώ σύμφωνα με μιαν άλλη τον υποχρέωσε να αυτοκτονήσει103. Ο διάδοχός του Τιβέριου, τον ίδιο χρόνο, όρισε έπαρχο της Ιουδαίας τον Μάρκελλο.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

51.Το έτος 34 της χρονολογίας μας

52..Ιωσ. Ι.Α. 18 4,1

53.Ιωσ. Ι.Α. 18

54.Λουκ. κβ’ 49  …ΕΙΠΟΝ ΑΥΤΩι: ΚΥΡΙΕ ΕΙ ΠΑΤΑΞΩΜΕΝ ΑΥΤΟΥΣ ΕΝ ΜΑΧΑΙΡΑι;

55.Λουκ. κβ’ 36  .. Ο ΕΧΩΝ ΒΑΛΑΝΤΙΟΝ ΑΡΑΤΩ, ΟΜΟΙΩΣ ΚΑΙ ΠΗΡΑΝ ΚΑΙ Ο ΜΗ ΕΧΩΝ ΠΩΛΗΣΕΙ ΤΟ ΙΜΑΤΙΟΝ ΑΥΤΟΥ ΚΑΙ ΑΓΟΡΑΣΕΙ ΜΑΧΑΙΡΑΝ…

56.Μαρκ. ιβ’ 41, Λουκ. κα’ 1… ΚΑΙ ΚΑΘΙΣΑΣ ΚΑΤΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΓΑΖΟΦΥΛΑΚΙΟΥ ΕΘΕΩΡΕΙ…. ΑΝΑΒΛΕΨΑΣ ΔΕ ΕΙΔΕ ΤΟΥΣ ΒΑΛΛΟΝΤΑΣ ΔΩΡΑ ΕΙΣ ΤΟ ΓΑΖΟΦΥΛΑΚΙΟΝ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ…

57.Ματθ. κα’ 12, Μαρκ. ια’ 15-16, Λουκ. ιθ’ 45-48,  Ιωαν. β’ 14-16

58.Μαρκ. ιγ’ 1-2

  1. Ο πρώτος, μεγαλοπρεπής Ναός, που είχε δοξάσει τον Σολομώντα καταστράφηκε κατά την άλωση της Ιερουσαλήμ από το Ναβουχοδονόσορα (το 565 πριν από τη χρονολογία μας). Ο δεύτερος, σημαντικά μικρότερος Ναός, χτίστηκε μετά την επάνοδο των Εβραίων από τη βαβυλώνια αιχμαλωσία, από τον Ζοροβάβελ, μεταξύ 520 και 516. Ο Ηρώδης για να εξευμενίσει τους Εβραίους, κατεδάφισε το ναό του Ζοροβάβελ και στη θέση του έχτισε τον μεγαλύτερο τρίτο Ναό, τηρώντας με προσοχή τους κανόνες που όριζε το Λευιτικό, αλλά σε ελληνικό ρυθμό, με κορινθιακούς κίονες και ελληνοπρεπή αετώματα, πράγμα που τελικά είχε αποτέλεσμα αντίθετο του επιδιωκομένου, γιατί οι φανατικοί Ιουδαίοι δυσαρεστήθηκαν.
  2. Ματθ. κα’ 12, Μαρκ. ια’ 15-16, Λουκ. ιθ’ 45-48, Ιωαν. β’ 14-16
  3. Ιώσ. Ι.Α. 18 4,1. Λουκ. ιγ’ 1-3
  4. Λουκ. κγ’ 25
  5. Λουκ. ιγ’ 4-5
  6. Λουκ. ιγ’ 34
  7. Λουκ. κα’ 19-24. Αυτή η προφητεία μπορεί ενδεχομένως να είναι προσθήκη μεταγενέστερη του ιουδαϊκού πολέμου και να απηχεί τις τραυματικές εμπειρίες του συγγραφέα του κειμένου αυτού από τα δεινά της πολιορκίας των Ιεροσολύμων.

66.Ματθ. κς’   56

67.Ματθ. κς’ 40.

  1. Ματθ. κς’51, Μαρκ. ιδ’ 47. Ο Ιούδας από την αρχή που προοσχώρησε στην ομάδα των Γαλιλαίων και παρά το γεγονός ότι σ’ αυτήν ανήκε και ο πατέρας του Σίμων, ήταν αποστασιοποιημένος από τους συντρόφους του. Ισως επειδή ήταν σικάριος και μεταξύ σικαρίων και ζηλωτών υπήρχαν κάποιες διαφορές. Το ότι διαμαρτυρήθηκε για την άσκοπη σπατάλη όταν μια γυναίκα έπλυνε με ακριβό μύρο τα πόδια του αρχηγού του [Ματθ. κς’6-16 και Μαρκ. ιδ’ 1-9] ενώ ταυτόχρονα οι άλλοι τον υποπτεύονταν ότι έκλεβε [Ιωαν. Ιβ’ 6], μαρτυρούν τη δυσαρμονία αυτή και εξηγούν τη μετέπειτα στάση του.
  2. Μαρκ. ιδ’ 50
  3. Μαρκ. ιδ’ 51
  4. Ο ρωμαϊκός νόμος τιμωρούσε με σταύρωση τους επαναστάτες και τους δούλους που στασίαζαν, όχι όμως τους ληστές, για τους οποίους πρέβλεπε άλλους τρόπους θανάτωσης. Οι εκατέρωθεν σταυρωθέντες ληστές ήταν λοιπόν Γαλιλαίοι σύντροφοί του. Αλλωστε ληστές τους ονομάζουν μόνο το 1ο και 2ο Ευαγγέλια[Ματθ. κζ’ 38, Μαρκ. ιε’ 27], το κατά Λουκάν [κγ’ 33] αναφέρει κακούργους ενώ το κατά Ιωάννην [ιθ’18] λέει αορίστως εσταυρωσαν και μετ’ αυτού άλλους δύο. Όταν τα Ευαγγέλια πήραν την τελική τους μορφή το επικρατούν στον ελληνορωμαϊκό κόσμο πνεύμα επέβαλε να ονομάζονται όλοι οι επαναστάτες ληστές.
  5. Η πίστη στην επιβίωση του Αρχηγού είναι κεφαλαιώδους σημασίας για τη συνέχιση της δράσης των απορφανισμένων οπαδών. Στην ιστορία τα σχετικά παραδείγματα αφθονούν. Εν πλήρει εικοστώ αιώνι οι οπαδοί του Μεξικανού επαναστάτη Αιμιλιανού Ζαπάτα, στηριζόμενοι στο ότι το πτώμα του κατακρεουργημένο από τις σφαίρες δεν ήταν αναγνωρίσιμο, ενώ το πιστό του άλογο διέφυγε στα βουνά και δεν ξαναβρέθηκε, υποστήριζαν επί δεκαετίες πως ο αρχηγός τους ζούσε κάπου κρυμμένος. Κάτι ανάλογο επιχείρησαν οι Ναζήδες με τον Αδόλφο Χίτλερ.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση από την αφήγηση των Ευαγγελίων, η οποία δεν είναι ενιαία και στα τέσσερα,  συνάγουμε ότι το γεγονός της Ανάστασης αρχικά δεν ήταν αποδεκτό ούτε από τους ίδιους τους μαθητές: ΙΔΟΝΤΕΣ ΑΥΤΟΝ ΟΙ ΜΕΝ ΠΡΟΣΕΚΥΝΗΣΑΝ ΟΙ ΔΕ ΕΔΙΣΤΑΣΑΝ [Ματθ. κη’ 17]. Άλλωστε κανείς δεν παρακολούθησε αυτοπροσώπως το συγκλονιστικό αυτό γεγονός, μόνες αποδείξεις του οποίου ήταν ο κενός τάφος και η μαρτυρία του Αγγέλου προς τις τρεις γυναίκες.

73.Ιωαν. ζ’ 1,10 και ια’ 54

74.Μαρκ. θ’30

75.Ιωαν ια’ 56-57

76.Ιωαν ζ’ 1

77.Λουκ. ιγ’ 1-5

  1. Ο Ιησούς ο Ναζωραίος ήταν κήρυκας της πραότητας της υποταγής και της ειρήνης. Θεωρούσε ότι όποιος δεν ήταν εναντίον του ήταν εν δυνάμει οπαδός του. Οι ιδέες του σε πολλά σημεία ήταν στον αντίποδα του Ιησού του Γαλιλαίου, του κήρυκα του διχασμού, που δεν ήρθε να φέρει την ειρήνη αλλά τη μάχαιρα.

79.Το έτος 35 της χρονολογίας μας

  1. Ιωαν.β’19
  2. Δικαίωμα ζωής και θανάτου (jus gladii) είχαν μόνο οι Ρωμαίοι έπαρχοι. Τυχόν θανατικές ποινές που επέβαλε το Συνέδριο και οι οποίες αφορούσαν πάντα εγκλήματα με θρησκευτικό χαρακτήρα (βλασφημία, αθεϊα κ.ά. παραβάσεις του Νόμου) έπρεπε για να εκτελεστούν να επικυρωθούν από τον έπαρχο.

82.Ματθ. κς’ 18-22, Μαρκ.ιδ’14-17, Λουκ.κβ’ 8-14, Ιωαν. ιγ’ 3-6

83.Ματθ. κς’ 21-24

84.Ματθ. κς’ 39-40

85.Ματθ. κς’ 40

  1. Ματθ. κς’ 47, Μαρκ.ιδ’ 43, Λουκ.κβ’ 52

87.Ματθ. κς’ 69-75

  1. Λουκ.κβ’ 64-65. Οι πηγές εμφανίζουν την αστυνομία του Ναού σαν απείθαρχο και κακοοπλισμένο σώμα.

89.Ματθ. κς’61

90.Ματθ. κς’ 63, Μαρκ. ιδ’47, Ιωαν. ιη’ 11

91.Ματθ. κς’ 64

  1. Είναι περίεργη και αντιφατική η στάση του αρχιερέα, ο οποίος, όπως και η πλειοψηφία των μελών του Συνεδρίου, ήταν Σαδδουκαίος και συνεπώς δεν πίστευε στον ερχομό του Χριστού. Γιατί λοιπόν να εξοργιστεί από τον ισχυρισμό του Ιησού;

93.Ματθ. κς’ 65-66

94.Μαρκ. ιδ’ 51-52

95.Ιωαν. ιη’ 37-38

96.Λουκ.κγ’ 4, Ιωαν. ιη’ 39

  1. Ματθ. κζ’ 15, Λουκ.κγ’ 17. Στην πραγματικότητα τα περί επιλογής του Βαρραβά αντί του Ιησού είναι μεταγενέστερη μυθοπλασία, που σκόπευε στην ενοχοποίηση των Εβραίων για τη θανάτωση του. Στους Εβραίους δεν υπήρχε παρόμοιο «έθιμο», να απολύεται δηλαδή κάποιος καταδικασμένος κατά τις γιορτές. Ούτε ο Ρωμαίος έπαρχος είχε καμμιά τέτοια δικαιοδοσία. Εκτός αυτού όμως η όλη συμπεριφορά του Πιλάτου, όπως μας την περιγράφει ο Ιώσηπος, αποκλείει να είχε κάνει διάλογο με το πλήθος και να άκουγε τα αιτήματά τους. Η συνήθης τακτική του ήταν να στέλνει στρατό για να διαλύσει τους συγκεντρωμένους.
  2. Ματθ. κζ’ 16-26, Μαρκ.ιε’11 και 15, Λουκ.κγ’ 18-25, Ιωαν. ιη’ 39-40

99.Ιωαν. ιθ΄16

100.Λουκ. κγ’ 23

101.Ο Βιτέλιος μετά τη θητεία του ως ανθύπατου διοικητή της Συρίας χρημάτισε  συγκλητικός και τελικά διεκδίκησε το θρόνο του καίσαρα μετά την αυτοκτονία του Νέρωνα και τη θανάτωση του Γάλβα και του Οθωνα. Τα στρατεύματα που τον υποστήριζαν όμως νικήθηκαν από τις λεγεώνες του Βεσπασιανού.

102.κατά τον Ευσέβιο και τον Κεδρηνό (στον Αγουρ.Ιστ. σ.279).

103.κατά τον Μαλάλα και το λεξικό Σουίδα (στον Αγουρ.Ιστ.  σ.279).

31 Σχόλια προς “Οι Εσταυρωμένοι Σωτήρες, ιστορικό μυθιστόρημα του Δημ. Σαραντάκου – 12”

  1. Άφθονο υλικό σήμερα. Καλημέρες.

  2. Καλημέρα

    Στην σημείωση 72, αισθητή στα κινηματογραφικά παραδείγματα η απουσία του ΕλΣιντ και στα πολιτικά της δεξιάς, του ΚΚ1 στα χρόνια της Γαλλίας )

  3. leonicos said

    Θα γράψβ κι εγώ εναν Μεγαλέξανδρο να κατακτά τη Ρωσία και την Αμερική

    Όσο κι αν ου λείπει ο υλικό, η φαβτσία περισσεύει

  4. leonicos said

    Ο Μεγαλέξανδροε με τον Κούλη Μητσοτάκη εισέβαλον νύκτωρ στην κρεβατοκάμαρα του Πούτιν και τον σκότωσαν. κατόπιν ο Κούλης φόρεσε μια μάσκα κι έμοιαζε με τον Πούτιν, και με αυτή την ιδιότητα διόρισε αρχιστράτηγό του τον Μεγαλέξανδρο. Οπότε ο Ρωσο-ᾱμερικανκός πόλεμος είναι εξασφαλισμένος.

    Φυσικά θα νικήσουν οι ρώσοι. Αλλιώς θα τους έστελνα στην Ἅμερική. Απλά πράγματα

  5. geobartz said

    Μια μάταια προσπάθεια του πατρός Σαραντάκου να δικαιολογήσει την εξαπάτησή του από την ιδεολογική φούσκα του ανύπαρκτου σοσιαλισμού: Αφού εξαπατούμασταν εμείς επί 70 συναπτά χρόνια, γιατί να μην εξαπατούνταν και οι Ιουδαίοι επί τρία χρόνια! Και …κόβε-ράβε ικανοποιεί την αυταπάτη του!

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστω πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    2 Η περίπτωση του Ελ Σιντ είναι κάπως διαφορετική, δεν έχουμε τους οπαδούς του να τον πιστεύουν ζωντανό για μεγάλο χρονικό διάστημα. Περισσότερο είναι ο φόβος που ενέπνεε στους εχθρούς του.

  7. 6 Πιο σχετική από τον Ελ Σιντ είναι η σιιτική πεποίθηση για τον χαμένο ιμάμη: https://en.wikipedia.org/wiki/Occultation_(Islam)

  8. Gpointofview

    ΚΚ6 ξέρω, ΚΚ1 όχι. Τι είναι;

  9. ΣΠ said

    8
    Κωνσταντίνος Καραμανλής ο 1ος.

  10. @ 9 ΣΠ

    Α… καλό. Σαν ΚΚ Α’ δηλαδή.

  11. # 8

    Εμ, αν έβαζα γράμματα θα είχα πρόβλημα στον πέμπτο

    ( για την ώρα ο ΚΚ3 είναι στον πάγ(κ)ο )

  12. sarant said

    7 Ναι, κάτι τέτοιο

  13. Γιάννης Κουβάτσος said

    5:Σχόλιο χωρίς ούτε μια αναφορά σε οτιδήποτε τσιπρικό. Απαράδεκτο!

  14. @ 11 Gpointofview

    Καλά τα λες. 🙂
    Οπότε για το(ν) ΚΚ6 (που υπάρχει παρεξήγηση, έχουμε καιρό).

  15. Αργυρώ said

    Κατά λάθος έστειλα αυτό το σχόλιο στο χθεσινό άρθρο.

    Επειδή λόγω επαγγέλματος (είμαι επιμελήτρια κειμένων) έχω ασχοληθεί πολύ με τα Ευαγγέλια, θα ήθελα να διορθώσω μερικά λάθη και παραλείψεις που υπάρχουν στο άρθρο και εκθέτουν το Ιστολόγιο:

    1) Τρείς φορές ο αλησμόνητος πατήρ Σαραντάκος γράφει τον Βαραββά με δύο ρώ (Βαρραβάς) αντί για δύο βήτα που είναι το σωστό. Το ότι επι 12 ολόκληρα χρόνια δεν το αντελήφθη ο μοναχογιός του ο κύριος Νίκος, δείχνει απλώς πόσο λίγη σχέση έχει ο αγαπητός μας κ. Σαραντάκος με τα εκκλησιαστικά κείμενα

    2) Γράφει – μεταξύ άλλων – στη σημείωση 97 ο πατήρ Σαραντάκος: «Ματθ. κζ’ 15, Λουκ.κγ’ 17. Στην πραγματικότητα τα περί επιλογής του Βαρραβά αντί του Ιησού είναι μεταγενέστερη μυθοπλασία, που σκόπευε στην ενοχοποίηση των Εβραίων για τη θανάτωση του. Στους Εβραίους δεν υπήρχε παρόμοιο «έθιμο», να απολύεται δηλαδή κάποιος καταδικασμένος κατά τις γιορτές. Ούτε ο Ρωμαίος έπαρχος είχε καμμιά τέτοια δικαιοδοσία.»

    ΚΙ ΟΜΩΣ: Την ιστορία του Βαραββά την διηγούνται και οι 4 ευαγγελιστές, άρα αποκλείεται να είναι μεταγενέστερη μυθοπλασία για να ενοχοποιηθούν οι Εβραίοι. Όλοι οι καινοδιαθηκολόγοι θεωρούν ως μοναδικό αντισημίτη ευαγγελιστή τον Ιωάννη, στον οποίο οφείλουμε 100% την ενοχοποίηση του Ιούδα Ισκαριώτη και μέσω αυτού όλων των Ιουδαίων. Ουδείς καινοδιαθηκολόγος έχει ποτε κατηγορήσει τους 3 πρώτους ευαγγελιστές για αντισημιτισμό

    3) Αν αρχίσουμε να εξετάζουμε με ιστορικά κριτήρια τα Ευαγγέλια, θα πρέπει να αμφισβητήσουμε την ύπαρξη και του ίδιου του Πιλάτου: Μοναδικό αρχαιολογικό κριτήριο για την ιστορικότητά του είναι η περιβόητη «πέτρα του Πιλάτου» που ανακαλύφθηκε το 1961 στο εσωτερικό μιας σκάλας, πίσω από το κτίριο ενός ρωμαϊκού θεάτρου στην Καισάρεια, την πόλη που χρησίμευε ως διοικητικό κέντρο της Ρώμης στην επαρχία της Ιουδαίας. Ως γνωστόν, με ιστορικά κριτήρια και η ύπαρξη του Ιησού Χριστού αμφισβητείται, μιάς και δεν την αναφέρει ουδείς ΜΗ χριστιανός συγγραφέας, το δε σχετικό χωρίο του Ιωσήπου είναι πανθομολογουμένως μία καραμπινάτη χριστιανική απάτη.

    4) Τελειώνω με μία σημαντική παράλειψη του άρθρου: Ο αξέχαστος πατήρ Σαραντάκος ΔΕΝ αναφέρει ούτε μία λέξη για την Αγία Πρόκλα την γυναίκα του Πιλάτου που ονομαζόταν Κλαυδία και η Ορθόδοξη Εκκλησία την ανεκήρυξε Αγία (γιορτάζει στις 27 Οκτωβρίου) εξαιτίας του εδαφίου Ματθ. 27,19 που αναφέρει:

    «Καθημένου δὲ αὐτοῦ ἐπὶ τοῦ βήματος ἀπέστειλε πρὸς αὐτὸν ἡ γυνὴ αὐτοῦ λέγουσα· μηδέν σοι καὶ τῷ δικαίῳ ἐκείνῳ· πολλὰ γὰρ ἔπαθον σήμερον κατ᾿ ὄναρ δι᾿ αὐτόν.»

  16. sarant said

    Ωχ…

  17. Γιάννης Ιατρού said

    16: Τι, μόνο Ωχ Νίκο; Εεδώ έχουμε εξελίξεις… 🙂

  18. Βαρραβάς
    [μου το κοκκινίζει]
    Βαραββάς
    [το βγάζει σωστό].

    Περίεργο που δεν το είχε κοκκινίσει στα προπαρασκευαστικά κείμενα.

  19. Το είδα στο εορτολόγιο «της Αγίας Πρόκλης» (όπως Αγίας Θέκλης).

  20. Χαρούλα said

    Ναι γιατι βαράει τον αββά!😂🤣

  21. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Ο Ναός περιβαλλόταν από ισχυρό τείχος, στην ανατολική πλευρά του οποίου ήταν η λεγόμενη χρυσή πύλη. Στις εσωτερικές πλευρές του τείχους είχαν κατασκευαστεί στοές με διπλές σειρές από κίονες κορινθιακού ρυθμού: Η στοά του Σολομώντα στην ανατολική και η Βασιλική Στοά στη νότια πλευρά. Στη δυτική πλευρά του χώρου, που περικλειόταν από το τείχος, βρισκόταν το Ιερό σε σχήμα Τ, και γύρω από αυτό τρεις αυλές, η μία στο εσωτερικό της άλλης.

    Ιδεατή ανακατασκευή του Ναού του Σολομώντα και του παλατιού


    Το εσωτερικό του Ναού σχεδιασμένο με τρισδιάστατο υπολογιστικό μοντέλο.


    Γκραβούρα του 1717

  22. LandS said

    Καίσαρας Γάιος.

    Οπως Γάιος Καίσαρ Αύγουστος Γερμανικός

    Σα να λέμε Καλιγούλας

  23. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  24. sarant said

    23 Ωραίο βίντεο.

  25. Δύο φορές το12 έως εδώ… 🙂

  26. Πολύ ωραίο της Κατερίνας Προκοπίου σε issuu.

  27. Λεύκιππος said

    Champions league παρακολουθουσανε όλοι οι αντίχριστοι σήμερα. Πως να περισσέψει χρόνος για τον εσταυρωμένο.;

  28. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>τα φοβερά κυρτά μαχαίρια σικά
    Η σικά ήταν ένα σπαθί στην αρχαία Ρώμη. Ήταν το όπλο της επιλογής που χρησιμοποιούνται από Θρακιώτες μονομάχους. Αρχικά απεικονίζεται ως καμπυλωτό σπαθί, (βλ. εικονα) με λεπίδα περίπου 16-18 ίντσες μεγάλη. Αργότερα η λεπίδα της σικά (από τα τέλη του πρώτου αιώνα μ.Χ.) είχε μια έντονη κλίση, σχεδόν 45 μοιρών. Αρχικά έκοβε μόνο από την μια πλευρά, αργότερα η καμπυλωτή σικά έκοβε και από τις δυο πλευρές της ( δίκοπο μαχαίρι). Το σχήμα σχεδιάστηκε για να ξεφεύγει από τις πλευρές της ασπίδας του αντιπάλου, αλλά και να διευκολύνει την μαχαιριά στην πλάτη

    http://www.stougiannidis.gr/

    Ο όρος σικάριος εμφανίζεται στην Ιερουσαλήμ το 70 π.Χ. όταν οι Ρωμαίοι βάφτισαν σικάριους τους ντόπιους Ζηλωτές που έκρυβαν μαχαίρια (sicae) για να μαχαιρώνουν σε λαϊκές συγκεντρώσεις τους εχθρούς τους, Ρωμαίους ή συμπαθούντες (συνεργασία των ακραίων Ζηλωτών με ληστές και μαχαιροβγάλτες λέει η Βικι). Τους κάρφωναν και μετά υποκριτικά μέσα στο πλήθος θρηνούσαν επιδεικτικά για το φόνο.

  29. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>το γαζοφυλάκιο 50
    (ξεχάστηκε η σημείωση υπ αριθ.50)
    Το γαζοφυλάκιο ήταν το θησαυροφυλάκιο του Ναού, το οποίο βρισκόταν στην αυλή των γυναικών και στο οποίο, κατά τη διάρκεια της εορτής της Σκηνοπηγίας, ανάβονταν όλα τα φώτα.

  30. Alexis said

    #13: Έλα, μην παραπονιέσαι, έχουμε αναφορά σε υπαρκτό/ανύπαρκτο σοσιαλισμό.
    Η μάνα μου έλεγε μια παροιμία για τους εμμονικούς:
    Την αλεπού την πήγαιναν να την κάνουν βασίλισσα κι αυτή έλεγε «ωραίες κότες έχει εδώ πέρα» 🙂

  31. Georgios Bartzoudis said

    13 Γιάννης Κουβάτσος said: «…ούτε μια αναφορά σε οτιδήποτε τσιπρικό. Απαράδεκτο»!
    # Ωραία …τσιπροκουβατσιά (όχι πάντως τσιπροπροδοσιά)!

    30 Alexis said: «…έλεγε μια παροιμία για τους εμμονικούς: Την αλεπού την πήγαιναν να την κάνουν βασίλισσα κι αυτή έλεγε «ωραίες κότες έχει εδώ πέρα»
    # Εμ! Αφού έχουμε τσιπροεμμονικούς, θα έχουμε και κρυφοτσιπραλεπούδες (ποτέ μια αλεπού, ή τσιπραλεπού, δεν προδίδει έναν κλεφτοκοτά)!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: