Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Une mèche de cheveux (διήγημα του Gpointofview)

Posted by sarant στο 14 Μαρτίου, 2021


Πολλές φορές έχουμε δημοσιεύσει στο ιστολόγιο διηγήματα του φίλου μας του Τζι. Το τελευταίο ήταν πέρσι τον Νοέμβριο, κι εκεί θα βρείτε λινκ προς τα προηγούμενα, ενώ ενδιάμεσα είχαμε βάλει και δυο ποιήματά του και πριν από ενάμισι μήνα μια μη μυθοπλαστική συνεργασία για το Γαλαξίδι.

Το σημερινό διήγημα μου το έστειλε πριν από λίγες μέρες λέγοντάς μου «κορονοϊός διηγήματα κατεργάζεται» -και πάλι καλά. Ανήκει στη σειρά «κατ’ όναρ καθ’ ύπαρ» (σα να λέμε στον ύπνο και στον ξύπνιο) όπως και ένα προηγούμενο το «Ένα απόγευμα στη Θήβα«.

Για τους μη γαλλομαθείς ή/και για τους νεότερους, ο τίτλος του διηγήματος είναι και τίτλος ενός τραγουδιού του Ανταμό. Θα πει «μια τούφα απ’ τα μαλλιά» (της). Τον εξηγεί άλλωστε ο Τζι στο τέλος. Πρόσθεσα το γιουτουμπάκι. Αλλά εγώ δεν θα πω άλλα. Του δίνω τον λόγο:

Είναι κάποια τραγούδια που τα σιγοψιθυρίζω συνέχεια, ειδικά αν μου αρέσουν και τα λόγια. Κάποια στιγμή αρχίζω να πλάθω μια ιστορία μ΄αυτά, είτε στον ύπνο μου είτε στο ξύπνιο μου όταν αφαιρούμαι. Στο τέλος μπερδεύονται το όναρ με το ύπαρ και…

 

Κατ’ όναρ, καθ’ ύπαρ (2) – Une mèche de cheveux

Je sentais ma mémoire prête à tout raconter   
Mais je connaissais l’histoire, j’ai préféré rêver… 

(ψυλιάστηκα πως το μνημονικό μου είναι έτοιμο ν΄αρχίσει το παραμύθι, μα γνωρίζω το στόρυ, προτιμώ να ονειρευτώ)

– Είσαι ο πρώτος και ο μόνος που αφήνω να χαϊδεύει τα μαλλιά μου, του είπε μ’ ένα αινιγματικό χαμόγελο, αποτέλεσμα της σύγκρουσης των παλιών συνηθειών με τα καινούργια συναισθήματα. Αυθόρμητα το μυαλό του πήγε στην γάτα του, κι αυτή δεν δεχότανε χάδια από άλλον, τόσο πιστή κι ελεύθερη μαζί. Την κοίταξε με την άκρη του ματιού του, είχε πολλή κίνηση στην εθνική οδό για να μπορέσει να γυρίσει το κεφάλι του. Ενα χαριτωμένο προφίλ φάνηκε, τα μαλλιά της ήταν πιο πίσω. Ηταν ένα από τα ατού της τα μαλλιά αλλά όχι το μόνο, γλυκό πρόσωπο και καλοφιαγμένο κορμάκι συνόδευαν ένα μάγκικο και εντελώς ευθύ  χαρακτήρα, σπάνιο πράγμα για γυναίκα κι ακόμα πιο σπάνιο,  διαμορφωμένο στα είκοσί της.    Δεν τον πείραξε που δεν είδε τα μαλλιά της, του έφτανε η αίσθησή τους στο δεξί του χέρι καθώς τυλίγονταν στο δάκτυλό του με μια περιστροφική κίνηση και ξετυλίγονταν με την αντίθετη φορά. Ηταν ίσια, καστανόξανθα και απίστευτα βαριά.                  

 

rol

Ηξερε πως δεν του έλεγε ψέμματα. Ενα μήνα τώρα μαζί είχε δει πως τα είχε περί πολλού και είχε εκτιμήσει σωστά την φορά που ήρθε με βρεγμένα μαλλιά για να μην τον αφήσει να περιμένει στο ξαφνικό κάλεσμά του, ούτε μπορούσε να παραβλέψει την «θυσία» της όταν τον άφησε να κόψει μια τούφα δυο πόντους από τον χείμαρο που ξεχυνότανε στην πλάτη της. Φύλαξε το τρόπαιο ευλαβικά στην θήκη που σχημάτιζε το καπάκι του χρυσού ρολογιού τσέπης που είχε από τον παπού του, ένα πολύτιμο αντικείμενο γι αυτόν, μέσα σ’ ένα πολύτιμο αντικείμενο  για τους ρολογάδες και για όλο τον κόσμο…

Στα δεύτερα -άντα αυτός, την έβλεπε συχνά να περπατά πάνω στα στρατιωτικά μποτάκια της με τα χέρια στις κολότσεπες και τον έκαιγε η επιθυμία να βάλει κι αυτός τα χέρια του εκεί. Οταν πέρναγε μαζί με φίλες ή φίλους ήταν φανερό πως είχε ηγετική θέση στην ομάδα παρότι μικρόσωμη, η φωνή της ήταν επιτακτική και ήταν φανερό πως ήξερε πολλά περισσότερα από τον περίγυρό της. Του απασχολούσε καιρό το μυαλό και την ημέρα που συμπλήρωσε  δέκα χρόνια παντρεμένος κι αισθάνθηκε απαλλαγμένος από την υπόσχεση που είχε δώσει την ημέρα του γάμου του, πως για δέκα χρόνια δεν θα κοιτάξει άλλη γυναίκα, σήκωσε το τηλέφωνο.                                                                 

Εποχές χωρίς αναγνώριση καλούντος, άρχισε να παίζει λέγοντας της πως έχει ωραία φωνή. Παιχνιδιάρα κι αυτή του είπε πως είναι νέγρα. Αναγκάσθηκε να της πει πως την ξέρει, του αρέσει, είναι παντρεμένος με παιδιά και θάθελε να πιούνε μια μπίρα μαζί στην θάλασσα. Δεν της είπε όμως ποιός ήταν, ούτε πως η οικογένειά του είναι σε διακοπές, μόνο την διαβεβαίωσε πως τον ξέρει από την γειτονιά. Του έκανε εντύπωση πως δέχτηκε το ραντεβού για την ίδια μέρα, μάλλον δεν το περίμενε.

Η κοπέλλα, στα είκοσί της, ζούσε με τον αδερφό της, παρατημένοι από τον πατέρα τους που δούλευε στον στρατό. Οταν πέθανε η μάνα τους, αυτός έφυγε από το σπίτι,  άφηνε ένα στοιχειώδες ποσό κάθε μήνα και πήγε σώγαμπρος αλλού, να έχει την βολή του. Ανεργα και τα δυο παιδιά, περνάγανε δύσκολα, μπλέξανε, κατάφεραν να ξεμπλέξουν κι από τότε ο αδερφός κλείστηκε σπίτι φοβισμένος, ενώ η αδερφή του είχε μάθει να κατευθύνει αυτή τις παρέες της, αλλά όχι να μαγειρεύει. Η πρόταση υποσχότανε ένα καλό φαγητό και η έντονη υποψία της πως θα ήταν ο πατέρας μιας φίλης της που την γλυκοκοίταζε, την έκαναν να δεχθεί.

Οταν το αυτοκίνητο σταμάτησε στο σημείο που είχαν ραντεβού και άνοιξε η πόρτα του συνοδηγού ένα εντελώς έκπληκτο «εσύ ;» ακούστηκε μαζί με ένα δισταγμό. Ο χαρακτήρας της ήταν που τον ξεπέρασε και την έσπρωξε μέσα, δεν της ταίριαζε να κάνει πίσω. Για πέντε τουλάχιστον λεπτά κοίταζε έξω από το παράθυρο προσπαθώντας να συνειδητοποιήσει που βρίσκεται. Αυτός το διασκέδαζε, πότε μιλώντας και πότε σιωπώντας, τελικά έβαλε μια κασέτα να παίζει μήπως την καλμάρει η μουσική.  Η διαδρομή ήταν μεγάλη, το σοκ ξεπεράστηκε κι άρχισαν να κουβεντιάζουν για κοινούς γνωστούς και διάφορα, σαν καλοί φίλοι. Οι μπίρες με τα θαλασσινά βελτίωσαν το φιλικό κλίμα κι αυτός πια, αφού άκουσε την ιστορία της, την έβλεπε πατρικά και με συμπάθεια, ούτε που σκέφτηκε καθόλου τις κολότσεπες της. Κάποια στιγμή μάλιστα της πρότεινε να την παντρέψει, χωρίς τα συνεπακόλουθα της κουμπαριάς και το εννοούσε.                                             

Φεύγοντας η κοπέλα κάπου σκόνταψε κι όπως την έπιασε από την μέση να μην πέσει, τον αγκάλιασε και τον φίλησε με τέτοιο τρόπο ώστε η ερώτησή του να φανεί εντελώς φυσιολογική : «σπίτι μου, σπίτι σου ή ξενοδοχείο ; » 

Η μικρή σύσκεψη έβγαλε ξενοδοχείο όπου πήγανε για λίγες ώρες αλλά κάτσανε μια μέρα και λίγες ώρες. Ηταν απίστευτο το πόσο ταιριάζανε στα πάντα, λες κι ήτανε πλασμένοι ο ένας για τον άλλον. Χωρίσανε το άλλο βράδυ για να κοιμηθούνε και βρεθήκανε το μεσημέρι για φαγητό. Εκεί διαπίστωσε έκπληκτος πως είχανε δει το ίδιο όνειρο το βράδυ, γι’ αυτήν δεν ήταν καινούργια εμπειρία, είχε κάνει αστρικά ταξίδια με ουσίες, τώρα απλά έμαθε πως γίνονται και με έρωτα.

 

Ce jour-là, c’est étrange, j’ai voulu croire aux fées 
Mais pincé par un ange, je me suis éveillé…  

(παράξενο, κείνες τις μέρες ήθελα να πιστέψω στις γοργόνες, αλλά κάτι, σαν μια ουρά από σαλάχι με τσίμπησε και ξύπνησα )

Η κατάσταση είχε αρχίσει να ξεφεύγει γι αυτόν, τα έβαλε κάτω και είδε πως η μόνη λύση ήταν να φύγουνε για Αυστραλία, για Νέα Ζηλανδία καλύτερα. Ηταν και η εποχή που μόλις είχε παιχτεί σε σίριαλ στην τιβί «τα κόκκινα μαλλιά» όπου η πρωταγωνίστρια με τον γέρο σύντροφό της  τα παρατάνε όλα και φεύγουνε «δίχως αποσκευές» κι έβλεπε με τρόμο πως στις αποσκευές έβαζε την γυναίκα του και τα παιδιά του. Ηξερε πως η κοπέλα θα έκανε ό,τι της έλεγε, οικονομικό πρόβλημα δεν υπήρχε. Ηξερε ακόμα πως όποια απόφαση και νάπαιρνε θα το μετάνιωνε. Δεν το τόλμησε. 

Ψέλλισε κάτι δικαιολογίες, «Θα χωρίσω», χωρίς να τις πιστεύει.              

» Μη στενοχωριέσαι, θάμαι μαζί σου για πέντε μήνες», του είπε, «Μετά, βλέπουμε. Αλλά μην τους χαλάς αυτούς τους πέντε μήνες» 

Ενα προγραμματισμένο εβδομαδιαίο ταξίδι με την σύζυγο στο εξωτερικό φάνηκε σαν λύση μετά την απόρριψη της Αυστραλίας αλλά αποδείχθηκε μαρτύριο. Οσο κι αν προσπαθούσε, του έλειπε και δεν είχε καθόλου τύψεις. Γιατί ό, τι κι αν έκανε με την κοπέλα ήταν τελείως διαφορετικό από την υπόλοιπη ζωή του, δεν σύγκρινε, ούτε τα μπέρδευε, ήταν -από την μεριά του- τίμιος στην διπλή ζωή του, άλλοι μπορεί να είχαν διαφορετική οπτική γωνία. Το μόνο κακό ήταν πως δεν ήθελε να μοιράσει δίκαια την ζωή του στα δύο, αλλά μεροληπτούσε, φανερά και πολύ σε βάρος της οικογενειακής του ζωής.

 Γύρισε σε μια βδομάδα τρελλαμένος. Εστειλε αμέσως σύζυγο και παιδιά διακοπές κι έτρεξε να την βρει. Πολλά είχαν αλλάξει και στο όνομα της ισότητας του είπε πως αρραβωνιάστηκε κάποιον χαζό που την ήθελε, αλλά να μην ανησυχεί, θα εξακολουθούσε να είναι ο πρώτος, απλά τώρα θα έπαιρνε μια ιδέα από την δική της θέση. Το δέχθηκε αναγκαστικά και πέραν αυτού του γεγονότος, σε τίποτε άλλο δεν άλλαξε η σχέση τους, δεν τον απασχόλησε ποτέ ο αρραβώνας της, όπως ποτέ αυτή δεν αναφέρθηκε στον γάμο του.          

Το δεύτερο ήταν πως εξασφάλισε από μια φίλη της κάποιες μέρες διακοπές σ’ ένα χωριό της ορεινής Ναυπακτίας και θα έφευγε σε τρεις μέρες. Ηταν η σειρά της για ταξιδάκι. Μόνο ένα τηλέφωνο στο καφενείο του χωριού υπήρχε να του δώσει και το όνομα της φίλης της- γιατί αυτήν δεν την ξέρανε- με προσοχή να μην την εκθέσει στους γείτονες.

Σαν έφυγε το κενό που αισθάνθηκε ήταν αβάσταχτο. Κανόνισε με την οικογένεια του να λείψει μια βδομάδα, ένας φίλος που του είχε εμπιστοσύνη τούδωσε κάλυμμα, δήθεν πως τον κάλεσε στο εξοχικό του στην Κάρυστο. Την άλλη μέρα τηλεφώνησε, ζήτησε την φίλη της και της είπε τι ώρα θα ξαναπάρει για να είναι και η δικιά του εκεί. Τη δεύτερη φορά της είπε πως την επόμενη μέρα θα την επισκεφθεί, μόνο που δεν μπορούσε να υπολογίσει τι ώρα γιατί δεν ήξερε τους δρόμους. Πήρε ένα φίλο του από το Μεσολόγγι μαζί για κάλυψη και κάνανε τους αμέριμνους τουρίστες όταν με χίλια βάσανα φτάσανε στο -ο θεός να το κάνει- χωριό, ένας συνοικισμός ήτανε η Ποκίστα, χωρίς σπίτια και ταμπέλλα στην δημοσιά,  ρωτώντας περάσανε δυο-τρεις φορές  από εκεί πριν να την εντοπίσουν. Ερημιά στους δρόμους, ευτυχώς κάποια στιγμή την είδε με την φίλη της και μιλώντας από απόσταση κατάλαβε πως δεν πέρναγε καλά και πως αύριο το απόγευμα  θάφευγε και να βρεθούνε στην Ναύπακτο.  Πήγε τον φίλο του στον τόπο του και νοίκιασε ένα δωμάτιο σ’ εξοχικό ξενοδοχείο αρκετά έξω από την Ναύπακτο. Την άλλη μέρα έκανε το μπάνιο του, έφαγε, κοιμήθηκε κι όταν ξεκίνησε θυμήθηκε πως δεν είχαν ορίσει ούτε μέρος ούτε τόπο. Φθάνοντας στην Ναύπακτο είδε ένα μέρος που του άρεσε να παρκάρει. Βγήκε, περπάτησε λίγο και κάθισε σ’ ένα τειχάκι  να σκεφτεί ποιόν θα πρέπει να ρωτήσει που είναι ο σταθμός των λεωφορείων και τι ώρα θα ερχότανε το λεωφορείο από το χωριό της. Την ίδια στιγμή την είδε νάρχεται χαμογελαστή με το σακβουαγιάζ της…

Περάσανε ωραία στην Ναύπακτο και την άλλη μέρα στο ερημικό ξενοδοχείο αλλά το επίπεδό τους πια ήταν για περισσότερα. Τον ξύπνησε κατά τις τρεις την νύχτα, πλήρωσαν το ξενοδοχείο και του ζήτησε να αρχίσουνε ορεινές διαδρομές στο άγνωστο. Κάποια στιγμή σε κάποιο υψόμετρο, του είπε να κάνει δεξιά και όπως ήταν εξουθενωμένος του ρίχτηκε με λύσσα για να δει πως νοιώθει μια γυναίκα όταν δεν θέλει και ο άλλος επιμένει. Τον τρόμαξε κάπως πως τον θεωρούσε τόσο δικό της, όσο την θεωρούσε κι αυτός, ήταν σαν να είχε το πάνω χέρι μόνο για να προτείνει κάτι σαν πιο έμπειρος και να συμφωνεί αυτή, δεν υπήρχε το παραμικρό περιθώριο επιβολής από κανέναν.                                                            

Καταλήξανε το πρωί στην Γλύφα, ένα χωριό απέναντι από την Εύβοια, στα στενά του Μαλιακού κόλπου. Ψάχνοντας για «ρουμ του λετ», φτάσανε στην κυρία Σούλα που τους κοίταζε λίγο περίεργα κι αποφάσισε να κάνει παιχνίδι  :  

– Ωραίο μέρος, το θέλουμε για τέσσερις, πέντε μέρες. Πόσο κοστίζει ;

– Επτά χιλιάδες η μέρα …

– Θα σου δίνω έξη χιλιάδες συν ένα χιλιάρικο πουρμπουάρ για κάθε μέρα !

– Α, όχι. Επτά χιλιάδες, ακατέβατα ! !

 Η κοπελιά δαγκωνότανε να μη σκάσει στα γέλια. Κάποια στιγμή με τρόπο, να μην τον ακούσει δήθεν η σπιτονοικοκυρά της είπε «Φαντάσου τώρα να μας βρει ο άντρας σου».        Η σπιτονοικοκυρά  ρώτησε αμέσως δήθεν αδιάφορα : 

– Τι δουλειά κάνετε ;

– Εγώ είμαι σκηνοθέτης, γυρίζω ταινίες και η κοπέλα είναι η γραμματέας μου αλλά σκοπεύω να την κάνω ηθοποιό, το προσπαθώ, έριξε το τυράκι.

– Οχι σκοπεύεις, θα με κάνεις, μπήκε στο κόλπο η κοπέλα, μου το υποσχέθηκες. Γι’ αυτό ήρθαμε εδώ, να βρούμε μέρος κατάλληλο για τα γυρίσματα, εμένα μ’ αρέσει πολύ εδώ, συμπλήρωσε ναζιάρικα. Και να βάλουμε την κυρία Σούλα σε κάποιο ρόλο, έχει φωτογένεια, έτσι γλύκα μου ;

– Να το σκεφτώ… καλή είναι δεν λέω… αν μπορεί να μας βοηθήσει στο σενάριο…

– Τι να κάνω ; τσίμπησε η κυραΣούλα

– Να, ξέρεις, ψάχνουμε ονόματα από τρία πουλιά που να αρχίζουν από ρο…αν τα βρεις, ο ρόλος δικός σου

– Θα τα βρω, η κόρη μου είναι φιλόλογος, θα με βοηθήσει, είπε χαρούμενη η κυραΣούλα κι όταν έφτασε στην πόρτα για να φύγει, κοντοστάθηκε και φώναξε θριαμβευτικά !

– Ραλλού, το ένα, το βρήκα !! Χόλλυγουντ, σούρχομαι, ξεφώνησε και έφυγε ευτυχισμένη. 

 

Οι μέρες ήταν ονειρεμένες στην Γλύφα. Τα νέα είχανε διαδοθεί στο χωριό κι όλοι κοιτάζανε να περιποιηθούν το ζευγάρι ελπίζοντας να γυριστεί η ταινία στον τόπο τους ή ακόμα να έχουν κι αυτοί ένα μικρό ρόλο. Μόνο η κυραΣούλα ήταν αγχωμένη, δεν μπορούσε-ακόμα- να βρει δεύτερο πουλί από ρο. Εχοντας μελετήσει τον βυθό την μέρα είχαν την  δυνατότητα να κάνουν άνετα νυκτερινό μπάνιο α λα Αδάμ και Εύα, έχοντας την ευκαιρία να θαυμάσει ο ένας το κορμί του άλλου, βρεγμένο στο σεληνόφως. Μια μικροατυχία, ένας γνωστός του «σκηνοθέτη» που ήρθε κι αυτός για διακοπές στην Γλύφα, έδειξε μεγάλη διακριτικότητα στα ερωτικά και «επαγγελματικά» τεκταινόμενα και δεν διατάραξε την γαλήνη των ημερών. Αντίθετα εξ ιδίων προήλθε η πρώτη αμυχή, όταν εντελώς αφηρημένα το βλέμμα του ακολούθησε μια μπικινοφορούσα που έμπαινε στο νερό.  

 – Μ’ έχεις μόνο για να με πηδάς, είπε η κοπέλλα κι αμέσως μετάνοιωσε. Με συγχωρείς δεν τόθελα, ψέλλισε.                                                                                                                          

Την κοίταξε. Πρόλαβε να δει το σκοτεινιασμένο βλέμμα να φεύγει σιγά-σιγά από το πρόσωπό της. Το πίστεψε πως δεν τόθελε αλλά η ζημιά είχε γίνει. Είναι κάποιες λέξεις που προκαλούν γρατζουνιές και δεν θεραπεύονται, κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα, κακοφορμίζουν. 

Το έδιωξε απ΄το μυαλό του και τις υπόλοιπες μέρες βρέθηκαν στον παράδεισο, αν εκεί μέσα περνάνε τόσο καλά. Την τελευταία μέρα υπήρχε μια νευρικότητα σ’ αυτούς και μια απελπισία στην κυράΣούλα που δεν βρήκε άλλο πουλί από ρο, ούτε η φιλόλογος κόρη της. Την παρηγόρησαν λέγοντας της πως δεν πειράζει κι όταν έρθουν να γυρίσουν την ταινία θα μείνουν στο ίδιο σπίτι και θα της δώσουν και ρόλο. Οδηγούσε με το αριστερό χέρι, το δεξί ήταν απασχολημένο στα μαλλιά της. Ολη την διαδρομή σκεφτότανε πόσο ωραία πέρασε και τι κρίμα που αυτές οι μέρες τέλειωσαν. Λίγα λόγια, μόνο υποσχέσεις πως θα ξανάρθουν μια μέρα. Οταν την πήγε σπίτι της τον έπιασαν τα κλάματα την ώρα του αποχαιρετισμού, αυτή διατηρούσε την ψυχραιμία της.  

 – Πέρασα τις καλύτερες πέντε μέρες της ζωής μου, του είπε. Ξέρω πως δεν θα περάσω ποτέ καλύτερα

 – Και τώρα; ρώτησε

– Είχαμε ένα υπέροχο καλοκαίρι, τώρα θα έχουμε έναν υπέροχο χειμώνα, αποκρίθηκε.

winter

Τον χειμώνα η κοπέλα βρήκε δουλειά σαν πωλήτρια και κείνος κανόνισε να την βλέπει δυο φορές την βδομάδα στα πεταχτά και κάθε Τετάρτη  την περίμενε να σχολάσει στις δύο και πηγαίνανε παραλία στα Λεγραινά μέχρι να βραδιάσει. Πολλές φορές αναπολούσανε τις μέρες στην Γλύφα που ήταν τόσο έντονες ώστε είχαν επισκιάσει τις πρώτες μέρες της γνωριμίας τους, ήταν σαν να πρωτοβρέθηκαν εκεί. Μέχρι που μια φορά, μόλις βρέθηκαν δεν τον άφησε να την φιλήσει, παρά μόνο στο μάγουλο. 

 – Γιατί ;

– Πέρασαν οι πέντε μήνες, από δω και στο εξής βγαίνουμε μόνο φιλικά.

Κεραμίδα του ήρθε, μέσα στο μεθύσι από την καλοπέραση δεν είχε υπολογίσει την κουβέντα της, δεν την είχε διαπραγματευθεί τότε, μόνο μια αόριστη υπόσχεση είχε πάρει πως αν χωρίσουν θα ξαναβγαίνανε μια φορά, αν ένας από τους δύο το ζήταγε. Αφού βεβαιώθηκε πως το έλεγε σοβαρά, της το θύμισε. 

– Εντάξει, την Τετάρτη θα περάσουμε την μέρα μαζί για τελευταία φορά. Και φέρε μαζί σου κανένα τσιγάρο αν μπορείς να βρεις, το πεθύμησα.      

 Παραξενεύτηκε, τόσους μήνες μαζί, ποτέ δεν κάπνισε. Βέβαια τα ξενοδοχεία την ενέπνεαν να κάνει τρέλλες, όπως σ’ εκείνο το σχεδόν παραλιακό στις Τζιτζιφιές όπου ήθελε δωμάτιο στο ρετιρέ του τελευταίου ορόφου  και έβγαινε ολόγυμνη να απολαύσει την θέα του Σαρωνικού. Μετά τον έσερνε στον Ιππόδρομο να ποντάρει το άλογο που της άρεσε και ξαναγυρνάγανε στο ξενοδοχείο να συνεχίσει την γυμνοθεραπεία της.  Επέμενε να  πάνε στο ξενοδοχείο που ήταν απέναντι από το αστυνομικό τμήμα. Πιάσανε ένα δωμάτιο με φάτσα στον δρόμο στον δεύτερο όροφο. Αναψε το τσιγάρο της και πίσω από τις γρίλιες φύσαγε το ντουμάνι προς το αστυνομικό τμήμα «να γουστάρουνε και λίγο τα όργανα», ψιθύρισε. Η συμπεριφορά της ήταν όπως και πριν, λες και δεν είχε αλλάξει τίποτε μεταξύ τους. Του ήταν αδύνατον να φύγει, είχε ξαναβρεί το οξυγόνο του. Νόμισε πως ο χωρισμός ήταν ένα σκέρτσο της μικρής και πως ξαναμπήκε το νερό στο αυλάκι. Στις έντεκα τηλεφώνησε σπίτι του πως θα αργήσει, βρήκε κάτι παλιόφιλους είπε και θα πηγαίνανε για ένα πιοτό. Μετά άρχισε να πίνει και στις μία ήταν τύφλα στο μεθύσι. Η κοπελιά πάλευε να τον συνεφέρει με λεμόνι και καφέ, κατά τις τρεις στάθηκε ξανά στα πόδια του. Την πήγε σπίτι της, γύρισε κι αυτός καταρρακωμένος στο δικό του.

Οταν την ξανάδε κατάλαβε την πλάνη του. Η κοπελιά το εννοούσε, τον ευχαρίστησε για όσα είχε μάθει από αυτόν, του εξομολογήθηκε πως με όσα είπαν όταν μετά από έρωτα έβγαζαν τα σώψυχά τους, μπορούσε πια να διεκδικήσει όποιον άντρα ήθελε. Του θύμισε πόσο ταιριαστό ζευγάρι ήτανε, πως ποτέ κανένας δεν έδειξε δυσαρέσκεια για την διαφορά ηλικίας, αντίθετα σε πολλά μπαράκια τους κερνούσανε, χαρακτηρίζοντάς τους σαν ένα υπέροχο ζευγάρι και προσπάθησε όσο πιο ευγενικά μπορούσε να του εξηγήσει πως στην ηλικία της πρέπει να δοκιμάσει κι άλλα πράγματα κι ας μετανιώσει. Τα λόγια της πέφτανε στο κενό. Μια καθόλου ευχάριστη ζαλάδα τον κυρίευε όταν την άκουγε μαζί με μια απελπισία γιατί δεν είχε λογικό επιχείρημα να αντιτάξει, αυτός που της έδειξε πως να χρησιμοποιεί την λογική. Η φιλία της δεν τον κάλυπτε ούτε στο ελάχιστο.

Une mèche de cheveux
Quelle mavait donnée
Une mèche des cheveux
Quun jour jai caressés
Une mèche de cheveux
Qui venait ressusciter
Le souvenir dun temps heureux
Le doux mirage dun été

(μια τούφα απ’ τα μαλλιά της που μου είχε δώσει, απ τα μαλλιά της που χάδευα μια μέρα, μια τουφίτσα που ήρθε ν’ αναβιώσει μια ανάμνηση από ευτυχισμένους καιρούς, ένας γλυκός αντικατοπρισμός ενός καλοκαιριού )

Εκανε δυο-τρεις ακόμα αποτυχημένες προσπάθειες μήπως την πείσει ν’ αλλάξει γνώμη. Ανοιξε αρκετές φορές την θήκη του χρυσού ρολογιού και χάιδεψε τα κομμάτια απ’ τα μαλλιά της.  Στο τέλος δεν άντεξε και τα πέταξε στο αναμμένο τζάκι. Είδε τις τρίχες να καίγονται στριφογυρίζοντας με μια στιγμιαία λάμψη. 

Αμα λάμψει θα καεί, κι αν δεν καεί δεν θα λάμψει, σκέφτηκε.

Au fond de mon grenier, blottie dans un tiroir, un jour j’ai retrouvé une amourette d’un soir

Elle s’était envolée, je ne sais plus pourquoi, je l’avais oubliée depuis longtemps déjà

Dans un montre a gousset d’or, recouvert de poussière, son petit corps meurtri reposait, solitaire

Elle était venue mourir dans ce décor antique, elle était venue mourir, en laissant pour relique

Une mèche de cheveux qu’elle m’avait donnée, une mèche de cheveux… je l’ ai jeté au feu (*)

(στο βάθος στην σοφίτα μου, φυλαγμένο σ’ ένα συρτάρι, μια μέρα ξαναβρήκα την αγάπη μιας νύχτας

ήταν εκεί πεταμένη, δεν ξέρω πια γιατί, την είχα ξεχάσει από καιρό

μέσα σ’ ένα χρυσό ρολόι τσέπης καλυμμένη από σκόνη, το ταλαιπωρημένο πραγματάκι αναπαυότανε μοναχό 

είχε έρθει να πεθάνει σ΄αυτό το κειμήλιο σαν ντεκόρ, είχε έρθει να πεθάνει σ’αυτό το παλιακό μέρος  αφήνοντας το λείψανο του 

ήταν μια τούφα απ’ τα μαλλιά της που μου είχε δώσει, ήταν μια τούφα από τα μαλλιά της που πέταξα στην φωτιά.

 

(*) οι στίχοι στα γαλλικά είναι λίγο…πειραγμένοι ! και η μετάφραση…ελεύθερη !

 

140 Σχόλια προς “Une mèche de cheveux (διήγημα του Gpointofview)”

  1. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    Ωραίος! Τι μας θύμησες ρε Γιώργο, τις εποχές του Ανταμό κλπ., τότε πού ‘μαστε νέοι κι όμορφοι, τώρα πλέον μόνο «και» 🙂

    ΥΓ: Κι εγώ νόμιζα πως θα έγραφε τίποτα συνταγές για χταποδάκι 🙂

  2. sarant said

    Καλημέρα και από εδώ! Ευχαριστώ για το πρώτο σχόλιο.

    Προηγουμένως είχα βάλει κατά λάθος μια προηγούμενη βερσιόν του διηγήματος. Τώρα έβαλα την οριστική.

  3. Costas Papathanasiou said

    Καλημέρα!
    “ Χωρίσανε το άλλο βράδυ για να κοιμηθούνε και βρεθήκανε το μεσημέρι για φαγητό. Εκεί διαπίστωσε έκπληκτος πως είχανε δει το ίδιο όνειρο το βράδυ “: Ό,τι πρέπει για παραπομπή στην όμορφη ταινία “Η Ψυχή και το Σώμα (Testrol es Lelekrol/ On Body and Soul, 2017 )” της ουγγαρέζας Ildikó Enyedi .
    Όμορφο και το διήγημα του Τζη για έναν ακόμη φευγαλέο=αιώνιο έρωτα, διαμορφωμένο με τον δικό του μοναδικό τρόπο που θα μπορούσε να ονομαστεί “μουσεικαστική γραφή”.
    [Και κάποια ορνιθοπανίδα από Ρο, άνευ απαιτήσεως ρόλου:
    Ραβδοσκαλίδρα (Limicola falcinellus) Ρεικοτσιροβάκος (Sylvia undata), Ροδοπελεκάνος , μαζί με πολλά “Ρινοτρυπόμορφα” θαλασσοπούλια και, εκτός Ελλάδος, ο Ρινοχαίτης ο λοφιοφόρος (Rhynochetos jubatus , ονομαζόμενος Κάγκου στην Νέα Καληδονία) καθώς καιη Ρέα [(Rhea americana και Rhea pennata) ή ñandú στη γλώσσα guarani, που σημαίνει «αράχνη» (:η “επίσημη” ονομασία προέρχεται απο τους αριστοφάνικούς Όρνιθες, όπου υπάρχει η σκωπτική αντιπαράθεση μεταξύ «Μεγάλης Μητέρας» (:Ρέα) και του «Μεγάλου Όρνιθος» (:Στρουθοκάμηλος)]

  4. Πέπε said

    Καλημέρα, ευχαριστούμε για το διήγημα.

    > > είχε ηγετική θέση στην ομάδα παρότι μικρόσωμη

    Στατιστικά θα έλεγα «καθότι» 🙂

    Μια απορία που μου έχει γεννηθεί και με άλλες αφορμές:

    Μόνο στο δικό μου μυαλό τα κομμένα και φυλαγμένα μαλλιά παραπέμπουν σε πεθαμένους;

  5. Πέπε said

    @3
    Τα περισσότερα από αυτά τα ονόματα δεν είναι αληθινά. Κάποιος φορέας (η Ορνιθολογική εταιρεία;) έχει φτιάξει ένα σύστημα ονομασιών για τα πουλιά πάνω στην εξής αμφίβολη λογική:
    Τσιροβάκος = προφανώς υπαρκτό λαϊκό όνομα κάποιου πουλιού
    Ρεικοτσιροβάκος = αυθαίρετο σύνθετο, δήθεν λαϊκότροπο, που προσδιορίζει γένος και είδος (είτε επειδή ο τσιροβάκος είναι μόνο ένα από τα είδη του γένους, είτε επειδή αυτό το λαϊκό όνομα χρησιμοποιείται για πολλά είδη του γένους αδιακρίτως).

    Τα ονόματα αυτού του συστήματος αναγνωρίζονται από τη μορφή τους: άγαρμποι σύνθετοι σιδηρόδρομοι, που το δεύτερο συνθετικό τους (από μόνο του) δεν είναι άγαρμπο. Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι δεν υπάρχουν τέτοια ονόματα για θηλαστικά, αμφίβια, ψάρια ή φυτά.

    Αλλά εδώ που τα λέμε, η ραλλού τι είναι;

  6. Γιάννης Ιατρού said

    Τι έγινε ρε πατριώτες, δεύτερη, επαυξημένη και βελτιωμένη έκδοση βλέπω 🙂 🙂

    Άλλα δεν λέω!

  7. Καλημέρα κι ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια και τον νικοκύρη για την δημοσίευση

    Το προβληματάκι που προέκυψε θα παρακαλούσα να μην συσχετισθει με το ποδαρικό του πρώτου σχολιάσαντος, αρκεί το ένα παρατσούκλι του, να μην του βγάλουμε κι άλλο 🙂 🙂

    # 3, 5

    Πουλιά από ρο υπάρχουν, γνωστό όμως είναι μόνο ο ραλλός από το οποίο βγαίνει και το όνομα Ραλλού όπως η Παγώνα από το παγώνι

  8. ΚΑΒ said

    4. Σε μωρά και με λαϊκές δοξασίες, αλλά σε ζωντανούς.

  9. # 4

    Η αλήθεια είναι πως χωρίς φορμόλη από νεκρό μόνο μαλλιά, νύχια και δόντια μπορείς να συντηρήσεις, τα νύχια είναι μικρά και τα δόντια θέλουν οδοντίατρο για να βγούνε, τα μαλλιά μόνο ψαλίδι…

  10. Πέπε said

    7
    Εδώ βρίσκω τον ράλλο (πάνω ο τόνος): παλιό «επιστημονικό» όνομα γένους πουλιών, από το λατινικό Rallus που είναι το καθιαυτού επιστημονικό όνομα του γένους, των οποίων λαϊκές ονομασίες φαίνεται να είναι «κοτσέλα» και «πουλάδα». Το ίδιο λέμε; Συγκεκριμένα βρίσκω λινκ για τη «νεροκοτσέλα», όπως ονομάζεται κάποιο είδος του γένους στο ατυχές σύστημα που περιέγραφα.

    Από τα συμφραζόμενα καταλαβαίνω ότι ο ράλλος δεν πρέπει να υπήρξε ποτέ λέξη λαϊκής χρήσης.

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BA%CE%BF%CF%84%CF%83%CE%AD%CE%BB%CE%B1

    Η Ραλλού (γυναικείο όνομα) δεν είναι από το Ραλλία < Ράλλης;

  11. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  12. # 6

    συμβαίνει μερικέρς φορές να εξαντληθει γρήγορα η πρώτη έκδοση και ακολουθεί η βελτιωμένη και επαυξημένη

    (αγόρασα όλα τα αντίτυπα όπως κάποτε η Κάλας έστελνε πολλά λουλούδια στον εαυτό της με το τέλος της παράστασής της ! )

  13. sarant said

    10 Nαι, δηλαδή από το Raul νομίζω.

  14. Λεύκιππος said

    Χωρίς να μπορώ να εντοπίσω ακριβώς το γιατί, μου άρεσε υπερβολικά, δεν το διάβασα απλά, μάλλον το έζησα, και σε παραπλήσιες γεωγραφικά τοποθεσίες. Καλογραμμένο.

  15. # 10

    Ραλλός ο φίλυδρος, κοινώς νερόκοτα, κολοβατικό πτηνόν τη οικογενείας των ραλλιδών

    από την εγκυκλοπαίδεια του Ηλιου, αν θυμάμαι καλά εκεί είχα βρει άλλα δύο από ρο, ήταν ένα παιχνίδι που παίζχαμε σε προ κομπιούτερ εποχές.

  16. Γιάννης Ιατρού said

    7α: χαχα, ο οποίος έχει μεν και τις δύο εκδόσεις, αλλά δεν θα φανερώσει τίποτα 🙂

  17. Κι εγώ για θηλυκό του Ράλλης το είχα το Ραλλού. Δεν μου είχε περάσει απ’ το μυαλό η σύνδεση με το Ραούλ βέβαια!

  18. nikiplos said

    Καλημέρα! Πολύ μου άρεσε το σημερινό! Από όλες τις ιστορίες που έχει διηγηθεί ο Τζή, αυτή είναι η πιο ολοκληρωμένη. Μου άρεσε πάρα πολύ και εικάζω πως για πολλούς θα μπορούσε να είναι σχεδόν βιωματική. Από την περιγραφή θα μπορούσε να έχει βιωματικά στοιχεία του συγγραφέα, τη βρίσκω ολοκληρωμένη, χωρίς κενά στη διήγηση, όπως σε άλλες ιστορίες που ο συγγραφέας δεν θέλει να εκθέσει κάποιον.

    Βέβαια η ζωή εκεί έξω δεν είναι πάντα ρόδινη.
    Ένας θείος μου, του οποίου το επάγγελμα επέτρεπε αποδράσεις (φαρμακοποιός χωρίς σύνορα-aka ιατρικός επισκέπτης), πήγαινε με την «έτσι» σε απίθανες εξοχές όπως ο ήρωας του Τζη. Έλα όμως που εκεί συχνά υπάρχουν περίεργα μοναστήρια. Στην ορεινή Κορινθία λοιπόν τον τσάκωσε μια θειά που αλώνιζε τα μοναστήρια της επικράτειας. Του βγήκε ξινή η περιπέτεια.

  19. nikiplos said

    17@ βέβαια το θηλυκό του Ράλλης είναι το Ραλλία, το Ραλλού είναι κάτι σαν υποκοριστικό ας πούμε.

  20. Όπου ψάχνοντας βλέπω ότι Ραούλ είναι η οξιτανική και ισπανική εκδοχή του Ροδόλφου (γνωστού και ως Ραλφ), που σημαίνει λέει κάτι σαν «ένδοξος λύκος».

  21. atheofobos said

    Για να δώσω μια εικόνα για την περιοχή της ορεινής Ναυπακτίας που αναφέρεται το διήγημα.
    Είχαμε παλιά στο σπίτι μια κοπέλα από την Ποκίστα ,που αναφέρει στο ωραίο διήγημα του ο Gpointofview. Η ορεινή Ναυπακτία είναι μια περιοχή στην οποία υπήρχε (υπάρχει;) ενδημικός υποθυρεοειδισμός και γι΄αυτό η φουκαριάρα είχε κάπως αργή αντίληψη.
    Έγραφε στην μάνα της από την Αθήνα, όπως της είχαν μάθει στο σχολείο:
    Εν Ποκίστη τη… Έχει μείνει δε ως ανέκδοτο, όταν πρωτοήρθε, η απορία της βλέποντας την απέναντι πολυκατοικία , τα βόδια που τα βάζουν;

  22. Πολύ μου άρεσε, το φχαριστήθηκα!

    «Α, ρε, πτάνς γναίκς» που θα έλεγε και ο φίλος μου από την Τσαριτσάνη…

    Ξέρω δύο περιπτώσεις παράνομων ζευγαριών που πήγαν και κρύφτηκαν «στου βοδιού το κέρατο» αλλά, φεύ, τους ανακάλυψαν τυχαία!

  23. Εγώ Ραούλ ξέρω τον επιθετικό της Ρεάλ που άφησε εποχή σαν δεινός σκόρερ

    Αμφιβάλλω πολύ αν η κυράΣούλα ήξερε περί Ραούλ και Ράλλη, ίσως η φιλόλογος κόρη της…

  24. Παναγιώτης Κ. said

    Μάλλον μια αγχωμένη κατάσταση από μεριάς του άνδρα και χαλαρή από τη γυναίκα. Οπότε, η χαρά της σχέσης σχεδόν εξανεμίζεται.
    Έτσι το προσέλαβα. Όση ώρα κράτησε η ανάγνωση δεν ένιωσα… ευφορία. Μπορεί όμως να έχω κάνει λάθος!

  25. ΣΠ said

    Καλημέρα.

    Πολύ ωραίο. Είμαι σίγουρος ότι όλους μας έκανε να θυμηθούμε κάποιες δικές μας ιστορίες.

    Μια διόρθωση: «Μόνο ένα τηλέφωνο στο καφενείο του χωριού υπήρχε να του δώσει και το όνομα της φίλης της«.

  26. Να το γράψουμε και στα δικά μας (ΒΙ):

    Α, ρε, πτάνις γγναίκις η σε φωνητικά ΙΡΑ /a re ptanis ʝnecis/.

  27. Χαρούλα said

    Καλημέρα! Χαρούμενη αποκριάτικη Κυριακή να έχουμε. Και του χρόνου…!🎉🎊

    Μόνο αυτό ήταν;;;😊 Ούτε που κατάλαβα πόσο ευχάριστα κύλησε. Χωρίς τσιριμόνιες και δήθεν παιχνίδια των λέξεων. Απλό, λιτό, αλλά και προσεγμένο. Σαν ένα κομμάτι της ζωής. Η ανάμνηση που μένει, πάντα ευχάριστη.
    Ευχαριστούμε Τζι φυσικά, αλλά και Νικοκύρη!

    Πέπε(#4). Εγώ πάλι την τούφα μαλλιών την συνδιάζω με στρατιώτη(του έρωτα του) σε πόλεμο, και με μάνα που ψάχνει το παιδί της. Πολλές ταινίες βλέπω, μάλλον!🤔

    Και άλλα δυο ρο-πουλιά(απο κατάλογο, δεν τα ξέρω):Ρωσότρυγγας και Ροδόσπιζα(κοινή).

  28. Ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια και την διόρθωση του ΣΠ-τελικά πάντοτε κάτι διαφεύγει…

    Ο Πέπε είχε δίκιο ήταν ράλλος και καλοβατικό το πτηνό, δεν τα θυμόμουνα καλά. Πάντως το Ραλλού δεν ήταν τόσο σπάνιο όνομα, ίσως εκεί που υπήρχαν αρκετές μπορούμε να βρούμε από που προήθε το όνομα, πάντως επειδή μοιάζει να είναι …των βουνών και των κάμπων μου φαίνεται δύσκολο να προέρχεται από το Ράλλης (έχουμε άλλα γυναικεία ονόματα από αντρικό επίθετο 😉 ενώ από πτηνά έχουμε την παγώνα και την γερακίνα.

    Θα ρωτήσω πάντως και τους σαράντα νέους τους παίχοντες πεσσούς, κάτι θα ξέρανε…

  29. Νέο Kid Al Afrikii said

    Tο Ραούλ είναι πολύ συνηθισμένο Ισπανικό «μεσαίο»/δεύτερο όνομα στους σιδηρόδρομούς τους…
    Θυμίζω το θρυλικό κουβανό παγκόσμιο πρωταθλητή του σκακιού Χοσέ Ραούλ Καπαμπλάνκα υ Γκραουπέρα!
    (Αυτό είναι όνομα αρχοντικό ρε φούστη μου! Όχι Μήτσος Δελημπάμπουρας, να ούμε… )

  30. Costas Papathanasiou said

    5 Πέπε
    Τουλάχιστον επιπόλαιος ο αφορισμός σας “Τα περισσότερα από αυτά τα ονόματα δεν είναι αληθινά “(!): Δηλαδή σαν και το δικό σας; Οπότε αυτά τα πουλιά υπάρχουν όπως υπάρχετε κι εσείς;
    Το σύστημα ταξινόμησης της Ορνιθολογικής Εταιρείας, στην οποία θα πρέπει να διαβιβάσετε πάραυτα τις όποιες υπαρξιακές σας ενστάσεις είναι απλό: το πλέον κοινό μέλος συγκεκριμένου γένους (π.χ Sylvia} παίρνει την αντίστοιχη διαδεδομένη λαϊκή ονομασία (εδώ: τσιροβάκος) και, προκειμένου για πολλά υποείδη, αυτά χαρακτηρίζονται από ένα α’συνθετικό αναλόγως των διατροφικών τους συνηθειών, του τρόπου διαμονής, μορφολογικών γνωρισμάτων τους κλπ.
    Έτσι έχουμε “ρεικο-. καστανο-, κοκκινο-. μαυρο-, αιγαιο-, μελωδο-, γερακο-, βουνο-, θαμνο-, “ τσιροβάκους, όπως και “κοκκινο-, δρεπανο-, ραβδο-, λευκο-, λασπο-, βραχο-, λιβαδο-, νανο-,” σκαλίδρες (για το γένος Calidris ή το συγγενές Limicola)
    Άλλα δύο πουλιά από Ρο: Ρωσότρυγγας (Xenus cinereus, οικογένεια Scolopacidae) και Ροδόσπιζα (Carpodacus erythrinus οικογένεια Fringillidae). Επίσης, ο Ράλλος ο Φίλυδρος(Rallus aquaticus), ραλλός κατά Τζη είναι η κοινώς ονομαζόμενη Νεροκοτσέλα
    ΥΓ: Να μην ξεχάσετε να επισκεφθείτε την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία [https://www.ornithologiki.gr/page_in.php?sID=81] για να δηλώσετε ότι οι γλωσσοπλαστικές ικανότητες των μελών της “δεν υπάρχουν” (=είναι πολύ ωραίες).
    Επίσης να προβείτε σε Φιλολογική Διακήρυξη ότι στο εξής όλες οι παρασύνθετες λέξεις πρέπει να πάψουν να δημιουργούνται διότι κατ’εσάς είναι σιδηρόδρομοι (:λέξη ανύπαρκτη, επίσης εξοβελιστέα}

  31. ΓΤ said

    Να μην ξεχάσουμε: Ραούλ Βανεγκέμ

  32. Καλημέρα
    Ραούλ Κάστρο (άμα δεν έχεις να πεις τίποτ’ άλλο).

  33. ΓιώργοςΜ said

    Να προσθέσω και τα δικά μου συγχαρητήρια στον πσαρά, αλιέα και διηγηματογράφο συσχολιαστή, και να πάω ήσυχα-ήσυχα να κόψω από ζήλια τις φλέβες μου σε μια γωνίτσα… 😁
    Σε κάποια άλλα του Τζη, εκτιμούσα το κείμενο αλλά δεν το ευχαριστιόμουν πάντα τόσο, το σημερινό μου άρεσε πολύ, χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις.

  34. Δρυός Πεσούσης said

    17., 19. Ραλλού Μάνου (1915-1988), χορογράφος που ίδρυσε το Ελληνικό Χορόγραμμα, υπάρχει σχολή με το όνομά της και σήμερα. Συνεργάστηκε μαζί της η γιαγιά μου, επίσης χορογράφος.
    Ραλλία Χρηστίδου, παίχτρια ριάλιτι, βουλευτής σύριζα.

    23. Μια φορα δύο φίλοι μου έβλεπαν έναν αγώνα τσ.λ., στον οποίο έπαιζε η Ρεάλ και σε μια φάση στο κέντρο ο εκφωνήτης είπε: «Κι εδώ βλέπουμε τον Ραούλ να καταδιώκει τον αντίπαλό του.», οπότε γυρνάει ο ένας στον άλλον και του λέει: «Ραούλ Ραούλ, γιατί με καταδιώκεις;». Εξαιρετικό. Και το αστείο και το γεγονός ότι ο Ραούλ είχε γυρίσει στο κέντρο να πάρει φάση, μα τι παίχτης.

    Έληξε και η απεργία πείνας, μάλλον κάποιος είπε στον Κ. πως δεν χρειάζεται ακροαριστερή ατζέντα για την όξυνση των ταξικών αντιθέσεων, τα καταφέρνει μια χαρά και μόνος του ο πθ.

  35. Αργυρώ said

    Το μόνο που με άγγιξε από το διήγημα του κ. Gpoint είναι η φράση της κοπέλλας προς τον εραστή της: «– Μ’ έχεις μόνο για να με πηδάς».

    Κατά τα άλλα, όπως λέει ο Σωκράτης στα «Απομνημονεύματα» (3.1.7) του Ξενοφώντος… «λίθοι τε καὶ πλίνθοι καὶ ξύλα καὶ κέραμος ἀτάκτως μὲν ἐρριμμένα οὐδὲν χρήσιμά ἐστιν». Τα προηγούμενα διηγήματα του κ. Gpoint μου άρεσαν, το σημερινό όχι.

  36. dryhammer said

    Έρεε (βασικό προσόν για κάθε κείμενο κττμγ), σε έβαζε στο κλίμα και την ατμόσφαιρα, [ενθυμίζει και οικεία κακά], τι άλλο να θες;

    35. Στις άλλες περσόνες, τα άλλα ήταν που δεν άρεσαν. Αυτό που άγγιξε την περί ής ο λόγος… [πρώτα η ψυχή, μετά το χούι]

  37. Ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια. Καταλαβαίνω κάποιους δισταγμούς αφου το θέμα είναι κάπως κόντρα στους επιφανειακούς κανόνες της κοινωνίας.

    Να διευκρινήσω για τους μη τακτικούς σχολιαστές πως με το νικνέιμ Αργυρώ ( ή Στεφανία ή…ή… ) εμφανίζεται το τρολλ του ιστολογίου

  38. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    20 Ίσως αξίζει άρθρο για το όνομα

    21 Αυτό όμως πρέπει να είναι από δεκ. 1980 έτσι;

    34β Μάλλον

  39. kpitsonis said

    Και ο Raoul Follereau .

  40. Από τον Ραούλ και τα…ράουλα (ροδάκια)!

  41. Corto said

    Μπράβο Τζι! Πολύ ωραίο διήγημα!

    Αν τυχόν κάνεις κέφι, να ένα σχετικό τραγουδάκι προς ακρόασιν -ίσως δώσει έμπνευση για μιαν άλλη ιστορία, κατ’ όναρ ή καθ’ ύπαρ…

  42. GeoKar said

    Ταινία ποτε θα γυριστεί? Με ή χωρίς Κα Σουλα 🤓🤓🤓
    Ευχαριστούμε αμφότερους τους συντελεστές της σημερινής αναρτήσεως. Καλά έσω-κούλουμα σε όλες κ όλους!

  43. ΣΠ said

    Ο ηθοποιός Ράλλης Αγγελίδης, γνώριμη μορφή του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.

  44. sarant said

    39-40 Μου φαινεται θα το γράψω το άρθρο για τον Ραούλ/Ροδόλφο/Ραλλη

  45. Εγώ ήξερα πάντως τον Ράλλη Κοψίδη και τη Ραλλού Μάνου. Μαζί με τη μικρή Ραλλού ήταν οι μόνοι που είχαν υποπέσει στην αντίληψή μου 🙂

  46. # 41

    Κόρτο, το τραγούδι μιλάει για την Κοκκινιά κι εκεί έχω γράψει (μυθ)ιστορία… Πάντως σ’ ευχαριστώ

    https://gpointsnovel.blogspot.com/2015/11/blog-post.html

    # 42

    περιμένω τον παραγωγό να μου το προτείνει 🙂 Ευχαριστώ.

  47. Γιάννης Ιατρού said

    36β, 37β: Αυτός ρε σεις ούτε για τον εαυτόν του δεν έχει ένα καλό λόγο, τίμια κριτική για το ωραίο πόνημα του Γιώργου περιμένατε;

    Μας αποκρύπτει όμως ο Γιώργος, τι του τραγούδησε η κοπέλα στην Γλύφα «…όταν εντελώς αφηρημένα το βλέμμα του ακολούθησε μια μπικινοφορούσα που έμπαινε στο νερό. …»

  48. # 47

    Να γράψω για όσους τυχόν δεν το γνωρίζουν κι αυτό το τραγουδάκι είναι του Ανταμό !!! Το έγραψε μεγάλος όταν απελπίσθηκε από το Σαλβατόρ…

    οπότε ας το ακούσουμε και γαλλικά !!

  49. Epaminondas Papayannis said

    31.
    Α μπράβο. Ο Raoul Vaneigem ζη ακόμη και εξακολουθεί να γράφει.
    Ίσως, καθίσταται (ξανά) επίκαιρο το βιβλίο του «Rien n’est sacré, tout peut se dire – Réflexions sur la liberté d’expression» (2003).

    Και μια που πιάσαμε το όνομα Raoul, να θυμίσω και το BD τών Philippe Vuillemin & Jackie Berroyer «Raoul Teigneux contre les Druzes» (1984).

  50. Corto said

    46 (Τζι):
    Το διάβασα. Πολύ ωραία ιστορία και αυτή με την Κοκκινιά!

    Πάντως γενικώς με την βία δεν λύνονται τα προβλήματα, που λέει και ο Γκουσγκούνης σε ένα αριστουργηματικό φιλμ.
    Ιδού η λύσις σε μπλεξίματα τοιαύτης φύσεως:

  51. # 50

    Είσαι αστέρι στα ρεμπέτικα και μελετημένος στον έλληνα Γιουλ Μπρίνερ !!

    ( στο βιδδεάκι στο 2.49 ποιά είναι η Σμυρνιά ; η δεξιά ή η άλλη ; 🙂 )

  52. Corto said

    51:
    Αν ήμουν σκηνοθέτης, θα έβαζα για Σμυρνιά την αριστερή (όπως βλέπουμε) και Κοκκινιώτισσα την δεξιά, ίνα βεβαιωθή το στερεότυπον ότι οι Σμυρνιές ήταν πιο κοκέτες από τις εντόπιες, αφού η αριστερή έχει πιο πλούσια κόμη -τύπου οντουλασιόν περμανάντ.
    Αλλά πάσα ένστασις δεκτή…

  53. faltsos said

    Καμιά εικοσαριά σχόλια μέχρι τώρα για το πουλί της κυράΣούλας. (Ραλλού, Ραουλ, Ράλλης)
    Είναι παράξενο, τι δρόμους παίρνει συχνά η συζήτηση στο ιστολόγιο
    Για να μη μείνω έξω από τη συζήτηση, έστω ότι προέρχεται από το Ράλλης. Ο Ράλλης από που ήρθε; Να είναι Ράλλης εξελληνισμένη μορφή του Ραουλ; Παράξενο δεν φαίνεται;

    Λοιπόν ο Ράλλης μπορεί να είναι διεθνής ονομασία. Η αφετηρία να είναι Rawline ή Rawling, που αλλού μπορεί να το προφέρουν Raul κι αλλού Rallis. Δεν τα βγάζω από το κεφάλι μου. Μαζί με πολλές άλλες εκδοχές τα βρήκα εδώ: https://www.houseofnames.com/rallis-family-crest

    Στην Ελλάδα το όνομα πιθανόν να ήρθε από τον Rudolph Peel de Lan, (αποδόθηκε σαν Ραούλ ο Λυκοδέρμων), έναν Νορμανδό που στάλθηκε ως πρεσβευτής στον αυτοκράτορα Νικηφόρο Γ΄ Βοτανειάτη τον 11ο αιώνα. https://el.wikipedia.org/wiki/Οικογένεια_Ραούλ

    «Ό δε Μανουήλ Ραουλ Μελικής θα άνηκε βεβαίως εις την πολυσχιδή βυζαντινήν οικογένειαν τών Ραούλ, είτε Ράλλη, ης γενάρχης φαίνεται ό Ραούλ, ο επιλεγόμενος Λυκοδέρμων, ό προς τον Νικηφόρον Βοτανειάτην αποσταλείς πρέσβυς υπό του Ροβέρτου Γυσκάρδου» Ν. Βέης, Βυζαντινοί έπιγραφαί Γορτυνίας – Δημητσάνα.

    Ελπίζω να είναι χρήσιμα για το σχετικό άρθρο που θα ετοιμάσει ο Νικοκύρης και να μη κουβαλάω κουκουβάγιες στην Αθήνα.

  54. ΣΠ said

    Το σίριαλ «τα κόκκινα μαλλιά» είναι το «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά»;

  55. Πέπε said

    @30:

    > > “Τα περισσότερα από αυτά τα ονόματα δεν είναι αληθινά “(!): Δηλαδή σαν και το δικό σας;

    Το κατά κόσμον όνομά μου υπάρχει. Το ψευδώνυμό μου όμως (Πέπε) είναι εξ ορισμού ψευδές.

    > > Οπότε αυτά τα πουλιά υπάρχουν όπως υπάρχετε κι εσείς;

    Επειδή είπα ότι τα ονόματα δεν είναι αληθινά, συνάγεται ότι υποστηρίζω πως ούτε και τα ονομαζόμενα είναι υπαρκτά; Διακρίνω κάποιο λογικό σφάλμα εδώ.

    > > το πλέον κοινό μέλος συγκεκριμένου γένους (π.χ Sylvia} παίρνει την αντίστοιχη διαδεδομένη λαϊκή ονομασία (εδώ: τσιροβάκος) και, προκειμένου για πολλά υποείδη, αυτά χαρακτηρίζονται από ένα α’συνθετικό αναλόγως των διατροφικών τους συνηθειών, του τρόπου διαμονής, μορφολογικών γνωρισμάτων τους κλπ.

    Είπα εγώ τίποτε διαφορετικό;

    Το πώς ακριβώς αντιστοιχίζεται ο σχηματισμός των ονομάτων στη συστηματική ταξινόμηση (γένη, είδη, υποείδη) δεν το περιέγραψα λεπτομερώς αλλά στο περίπου, γιατί στο περίπου το έχω καταλάβει και δεν ήθελα να υποπέσω σε ανακρίβειες.

    > > η κοινώς ονομαζόμενη Νεροκοτσέλα

    Όχι κοινώς. Κοτσέλα μπορεί να είναι κοινή ονομασία, νεροκοτσέλα όμως είναι μόνο ορνιθολογική.

    > > Επίσης να προβείτε σε Φιλολογική Διακήρυξη ότι στο εξής όλες οι παρασύνθετες λέξεις πρέπει να πάψουν να δημιουργούνται διότι κατ’εσάς είναι σιδηρόδρομοι (:λέξη ανύπαρκτη, επίσης εξοβελιστέα}

    Αυτό, αντιθέτως, δεν το είπα. Κατ’ αρχήν, ούτε ο σιδηρόδρομος ούτε η νανοσκαλίδρα είναι παρασύνθετες λέξεις. Είναι σύνθετες. Παρασύνθετη είναι λ.χ. ο «σιδηροδρομικός»: παράγωγη από σύνθετη.

    Αν υποθέσουμε ότι εκ παραδρομής είπατε παρασύνθετες εννοώντας σύνθετες, υπενθυμίζω ότι ούτε για τις σύνθετες εξέφρασα καμία ένσταση.

    Η ένστασή μου είναι στο αταίριαστο της σύνθεσης:
    α) Δυσαρμονία μεταξύ α’ και β’ συνθετικού: Το όνομα του γένους, που χρησιμοποιείται και ως β’ (=κύριο) συνθετικό στις σύνθετες ονομασίες, προέρχεται από τη ζωντανή λαϊκή γλώσσα. Για το α’ συνθετικό δεν έχει ληφθεί η ελάχιστη μέριμνα να προέρχεται από στοιχειωδώς συμβατό γλωσσικό στρώμα, π.χ. λευκο-, δενδρο-
    β) Δυσαρμονία β’ συνθετικού και σύνθετης λέξης: Το σκεπτικό που υπόκειται σ’ αυτές τις ονοματοθεσίες είναι σαφώς ταξινομικό. Και όμως, ως κύρια συνθετικά των ονομασιών χρησιμοποιούνται λέξεις προερχόμενες από ένα γλωσσικό στρώμα (τη ζωντανή λαϊκή γλώσσα) στο οποίο η όλη λογική της ταξινόμησης είναι ξένη. Αν αντί για τα (υπαρκτά βεβαίως) λαϊκά ονόματα των πουλιών χρησιμοποιόταν ως β’ συνθετικό κάποιο λόγιο ή αρχαίο όνομα, αυτό θα ήταν πρόσφορο για δημιουργία σύνθετων βάσει ταξινομικής λογικής. Η λαϊκή γλώσσα διαμορφώνεται με άλλα κριτήρια, τα οποία εν προκειμένω δεν έχουν τύχει του δέοντος σεβασμού.

    Το να φτιάξεις ονόματα πουλιών δεν προϋποθέει μόνο να ξέρεις από πουλιά, αλλά να ξέρεις και από κατασκευή λέξεων. Είναι χίλιοι δυο οι παράγοντες που πρέπει να λάβει κανείς υπόψη του για να φτιάξει μια λέξη που στέκει. Δεν αρκεί το απλοϊκό «είναι ένα είδος σκαλίδρας πιο μικρόσωμο από τα άλλα, άρα νανοσκαλίδρα»!

    > > Να μην ξεχάσετε να επισκεφθείτε την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία [https://www.ornithologiki.gr/page_in.php?sID=81] για να δηλώσετε ότι οι γλωσσοπλαστικές ικανότητες των μελών της “δεν υπάρχουν”

    Η ονοματοπλαστική σιωπή των φορέων που ασχολούνται με ερπετά, θηλαστικά, έντομα, φυτά κλπ. είναι τόσο ηχηρή που δε νομίζω ότι χρειάζεται να ενισχυθεί από τη δική μου ταπεινή φωνή.

  56. Χαιρετισμός για το ωραίο κομμάτι από τη διπλή συναυλία με Adamo και Λέκκα, Σεπτ. 2018

  57. Στεφανία said

    Κι εγώ δυσκολεύτηκα να διαβάσω το σημερινό διήγημα του κ. Gpointofview. Δεν έχει ούτε αρχή, ούτε μέση, ούτε τέλος. Τα προηγούμενα μού άρεζαν περισσότερο. Θα χαρακτήριζα τον κ. Gpointofview με τη λέξη «αρπαξομίλης» που στα αρχαία ελληνικά σήμαινε (κατά τον κορυφαίο αττικιστή Φρύνιχο τον Αράβιο) αυτόν που αρπάζει με τ’ αυτί του ό,τι ερωτικό λένε οι άνθρωποι και χορταίνει την περιέργειά του.

    Έτσι κι ο κ. Gpointofview: Στήνει αυτί ν’ ακούσει κανένα περίεργο ερωτόλογο (όπως καλή ώρα το «– Μ’ έχεις μόνο για να με πηδάς», που όντως λέμε συχνά εμείς οι κοπέλες) και μετά πετάει τα συγκεντρωμένα ερωτόλογα στο χαρτί και προσπαθεί να συνθέσει ένα διήγημα. Αυτή τη φορά το διήγημα «δεν του βγήκε», απόδειξις τα πολύ λίγα σχόλια, που ο κ. Gpointofview προσπαθεί μάταια να αυγατίσει, γράφοντας αλλεπάλληλα δικά του (10 μέχρι τώρα, ποσοστό 18%)

  58. dryhammer said

  59. Costas Papathanasiou said

    55 Πέπε
    Συμπέρασμα, επί της ουσίας: Η σύνθεση ονομάτων πουλιών από ανθρώπους που έχουν την ειδική γνώση και δαπανούν χρόνο για να τα κατατάξουν ανάλογα με συγκεκριμένα γνωρίσματά τους, είναι κατ’ εσάς , τον μη-ειδικό , αταίριαστη (άρα και αδόκιμη;) διότι τα κάνει να ακούγονται -κατ’ εσάς πάντα- ψεύτικα, αναληθή και αυτό το λέτε τώρα με ταπεινή φωνή: Μακάρι!
    Υγ: Κοτσέλα ή Πουλάδα ή Ράλλος είναι όρος που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως β’ συνθετικό για το γένος των Ραλλιδών. Το είδος Ράλλος ο φίλυδρος με μία λέξη λέγεται πλέον Νεροκοτσέλα από τους ειδικούς ονοματοδότες.
    Για περαιτέρω φιλολογικά και ορνιθολογικά αταίριαστα της δικής σας απόψεως δείτε το νήμα “Ονομασίες πτηνών από την Ορνιθολογική Εταιρεία- Lexilogia Κον Aiden23
    [ https://www.lexilogia.gr/threads/%CE%9F%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CF%80%CF%84%CE%B7%CE%BD%CF%8E%CE%BD-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%9F%CF%81%CE%BD%CE%B9%CE%B8%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%95%CF%84%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%B5%CE%AF%CE%B1.11697/ ]

  60. sarant said

    53 Ώστε ο Λυκοδέρμων! Ευχαριστούμε!

  61. atheofobos said

    38
    Δεκαετία 70.

  62. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Τζή, ωραίος! Ας κάνω πως πιστεύω κι εγώ ότι κάπου άκουσες αυτήν την ιστορία και την μετάπλασες σε διήγημα.. 🙂
    (Νομίζω πως σήμερα δεν θα μας πολυνοιάξει αν χάσουμε..)

  63. aerosol said

    Ευχαριστούμε για το διήγημα!
    Έμεινα να σκέφτομαι δυο σημεία:
    Έδωσε υπόσχεση όταν παντρεύτηκε να μην κοιτάξει άλλη γυναίκα για δέκα χρόνια; Σε ποιόν; Αν ήταν προς την γυναίκα του αμφιβάλλω κατά πόσο θα χάρηκε με τον χρονικό περιορισμό. Αν ήταν προς τον εαυτό του, αναρωτιέμαι τι νόημα είχαν τα δέκα. Αρκετά ως ποινή; Με αυτή την σκέψη, πολύ δυσοίωνα ξεκίνησε ο γάμος του.

    «Αυτός που της έδειξε πώς να χρησιμοποιεί την λογική». Για να πω την αλήθεια, δεν βρίσκω κάτι να με πείθει πως ο ήρωας είναι ο λογικός από τους δυο και πως οι πράξεις του βασίζονται σε λογικά επιχειρήματα.

    #4
    Για τα μαλλιά φταίνε οι ταινίες και τα βιβλία. Μια τούφα μπορεί να προσφέρει η δεσποσύνη στον ιππότη ή η αγαπημένη στον στρατιώτη ή τον ξενιτεμένο. Υποδηλώνει ζευγάρι που δεν μένει μαζί, που χωρίζονται για διάφορους λόγους. Αλλά είναι σύνηθες ρομαντικό εύρημα να είναι η τούφα αυτή το μόνο που μένει όταν τους χωρίζει ο θάνατος. Πάντως δεν την κόβεις την τούφα όταν ο άλλος πεθάνει, στην προσφέρει από αγάπη όσο ζει.
    Και υπάρχουν και οι τούφες των μωρών, τις οποίες τις κόβεις ο ίδιος προς ανάμνηση της ηλικίας τους.

  64. ==================================================================
    Πάντως αυτή η κριτική που κάνει ο φίλος Costas Papathanasiou (59 ) στον φίλο
    Πέπε (55) για την τοποθέτησή του (*) με βρίσκει, δυστυχώς, σύμφωνο.

    Θυμάμαι μια ανάλογη κριτική που έγινε με άλλη ευκαιρία όπου ζητούσα μια γνώμη για τον ξένο όρο «Japanesia» (και παρεμφερή που ευαισθητοποιούν ως όροι για το πλήθος των 7.000 ιαπωνικών νησιών) και όπου ο φίλος Πέπε εξέφρασε –αναφαίρετο δικαίωμα βέβαια– πως δεν είμαστε υποχρεωμένοι να επινοήσουμε κάποιον αντίστοιχο επιστημονικό όρο (προσοχή: όχι αλλαγή του ονόματος της χώρας) όπως Ιαπωνησία ή Ιαπωννησία, Ιαπωνονησία κ.λπ.

    (*) «…Η σύνθεση ονομάτων πουλιών από ανθρώπους που έχουν την ειδική γνώση και δαπανούν χρόνο για να τα κατατάξουν ανάλογα με συγκεκριμένα γνωρίσματά τους, είναι κατ’ εσάς, τον μη ειδικό, αταίριαστη (άρα και αδόκιμη;) διότι τα κάνει να ακούγονται –κατ’ εσάς πάντα– ψεύτικα, αναληθή [!]…»
    ==================================================================
    🙂

  65. εξέφρασε …την άποψη…

  66. aerosol said

    Άσχετο, αλλά με τα διάφορα που ακούγονται για την τρέχουσα παρτίδα της ΆστραΖένεκα, θα ένιωθα καλύτερα αν έβλεπα τη Λου να σχολιάζει.

  67. Ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια

    # 62

    Σαν ΠΑΟΚg’s ξέρω πως πλην περιόδου Λουτσέσκου σε τέτοιες περιπτώσεις (που ο κόσμος ενδιαφέρεται αλλά οι παίκτες όχι για τελική κατάταξη) εκτός έδρας μόλις στραβώσει το ματς δεν προσπαθούν. Είχα την ελπίδα πως ο Γκαρσία θα το άλλαζε αλλά κι αυτός φαίνεται πως ενδιαφέρεται να εμπεδώσει το σύστημα που θα παίζουν του χρόνου άλλοι παίκτες! Πάντως είχα πει όταν ακόμα ήταν στο -1 στην κορυφή πως φέτος δεν πήγαινε για πρωτάθλημα λόγω των δικαστικών υποθέσεων που τον ταλαιπωρούσαν μέχρι πριν μια βδομάδα αμυντικά και τώρα πλέον επιθετικά.

  68. # 63

    Υπάρχουν πολλοί που ορκίζονται πως θα αγαπάνε για πάντα, θα είναι πιστοί για πάντα και…το ξεχνάνε. Υπάρχουν και άνθρωποι που είναι ντέτο-φάτο, αυτοί υπόσχονται κάτι βάζοντας χρονικό περιορισμό και βαστάνε τον λόγο τους είτε τους συμφέρει είτε όχι. Ο χρονικός προσδιορισμός δείχνει σοβαρότητα χωρίς να αποκλείει μια καινούργια υπόσχεση με την λήξη του χρόνου.

    Λογική για μένα σημαίνει να βγάλεις το σωστό συμπέρασμα ακόμα και με δεδομένα που μπορει να μην είναι λογικά !

  69. Αργυρώ said

    Κύριε Gpoint (67), εγώ ποδοσφαιρικά δεν ξέρω, αλλά νομίζω πως χάσατε σήμερα στη Λεωφόρο (ΠΑΟ – ΠΑΟΚ 2-1) εξαιτίας αυτού του πανώ που ανέβασε η θύρα 13. Φοβήθηκαν το ξύλο ο Μακέντα και ο Ιωαννίδης και σάς τα χώσανε τα γκολάκια

  70. ΓΤ said

    αθλητική κίνηση

    ΑΕΛ-ΟΣΦΠ 1-3
    Άρης-ΟΦΗ 1-0
    Αστέρας Τρίπολης-ΠΑΣ 0-1
    Λαμία-Ατρόμητος 0-0
    ΠΑΟ-ΠΑΟΚ 2-1
    Απόλλων Σμύρνης-Παναιτωλικός 1-0
    Βόλος-ΑΕΚ 1-0

    Τρίκαλα-Ιωνικός 2-3
    Διαγόρας-Απόλλων Λάρισας 0-1
    Λεβαδειακός-Εργοτέλης 1-0
    Χανιά-Καραϊσκάκης 1-0
    Δόξα-Ξάνθη 0-3
    ΟΦΙ-Παναχαϊκή 1-0

    ΠΑΟΚ-ΑΕΚ 85-87 (74-74)
    ΠΑΟ-Ιωνικός 98-74
    Ηρακλής-Μεσολόγγι 100-78
    ΑΕΛ-Κολοσσός 82-73

    ΟΦΗ-Μίλων 1-3 (20-25, 27-25, 18-25, 16-25)
    Κηφισιά-Φοίνικας 1-3 (22-25, 25-20, 21-25, 23-25)

  71. Με την ευκαιρία:

    Ποιο είναι το πιο σωστό;

    — PAOKcı
    — PAOKçı
    — PAOKci
    — PAOKçi

    🙂

  72. ΓΤ said

    71

    b

  73. 71 Κανένα. Λόγω του -ο- θέλει çu. Παοκτσού μι του ζμπάθχιου 🙂

  74. ΓΤ said

    71@

    «Με την ευκαιρία», η ερώτηση «Ποιο είναι το πιο σωστό;» έπρεπε να διατυπωθεί διαφορετικά, αφού δεν υπάρχει «πιο σωστό». Ή ένα είναι το σωστό ή, όπως βλέπουμε στο #73, κανένα.

  75. aerosol said

    #68
    Μερσί.
    Ενδιαφέροντα τα περί υπόσχεσης. Με καλύπτουν, αν και εξακολουθώ να βρίσκω κάτι δυσοίωνο στον χρονικό περιορισμό.
    Και με τον αποσαφηνισμένο ορισμό της λογικής (που… λογικός μου φαίνεται!) εξακολουθώ να μην θεωρώ ιδιαίτερα λογικό τον ήρωα -όχι πως θα έπρεπε σώνει και καλά. Το συμπέρασμά του για το κατά πόσο εννοούσε η κοπέλλα το «πέντε μήνες και τέρμα» (βασικό σημείο στην σχέση τους) ήταν λάθος, οπότε κι έτσι τον βρίσκω μάλλον κυριαρχούμενο από το συναίσθημα. Όπως όλοι μας τις περισσότερες φορές, δεν είναι κάποια αρνητική κριτική χαρακτήρα.

  76. # 71

    ΠΑΟΚτσής το σωστό, το ΠΑΟΚg’s εςίναι δική μου πατέντα

    πάντως η Νόβα θα τρίβει τα χέρια της που φέτος θα έχουν «ενδιαφέρον» τα πλέηοφφς, προσωπικά πιστεύω πως αν σμπρώξουν τον ΠΑΟ θα την πληρώσει ο ΟΑΡΗΣ, ίσως και να μην χρειασθεί, υπάρχει μια τιμωρία από -6 μέχρι υποβιβασμό που τον περιμένει στην γωνία για πλαστογραφία

  77. # 75

    Θα σου πω πως το σκέφτηκα όταν το έγραφα, μου φάνηκε πιο φυσικό να μην πιστέψει ο σαραντάρης πως μια εικοσάρα μπορεί να δεσμεύεται από τα λόγια της, συνήθως το να κάνεις υποχρεωτικά αυτό που λες γίνεται συνήθεια σε μεγαλύτερες ηλικίες γιατί χρειάζονται πολλές εμπειρίες για να το αποφασίσεις.
    Είναι μια ιδέα που υπήρχε στον Επικυρίαρχο του Αρθουρ Κλαρκ όπου αντί για γάμους κάνανε πενταετή, δεκαετή συμβόλαια που τα ανανεώνανε αν περνάγανε καλά.

    (λένε πως αν ψάξεις πολύ ένα κείμενο βρίσκεις ποιά βιβλία έχει διαβάσει ο συγγραφέας- γι αυτό παίρνω θέματα από τραγούδια, χαχαχ !

  78. ΓΤ said

    @63, 68

    «[…] αυτός που της έδειξε πώς να χρησιμοποιεί την λογική […]».

    Μια ζωή οι αναγνώσεις μου είναι προβληματικές. Και ευτυχώς που ήρθε το #68 του συγγράψαντος να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Είναι γνωστό ότι στην Πορεία Ειρήνης του 1963 έδωσε το «παρών» στον Μαραθώνα ο λογικολόγος Μπέρτραντ Ράσελ, οπότε έχουμε εδώ μια σύνδεση της Λογικής με τον Μαραθώνα. Και ευτυχώς που διάβασα το #68, γιατί έψαχνα πώς να συνδέσω τη Λογική με τις Τζιτζιφιές και τη Γλύφα…

  79. aerosol said

    Πρέπει να παραδεχτούμε πως από όνομα η Γλύφα σκίζει…

  80. aerosol said

    #77
    Προσθέτω ένα ρούμπο για την αναφορά στους Επικυρίαρχους! 🙂

  81. @ 73 ΣτοΔγιαλοΧτηνος

    Ναι, ναι, σωστό. PAOKçu και όχι π.χ. PAOKcu.

  82. sarant said

    79 Mα το νερό γλυφό….

  83. ΓΤ said

    79@

    γλύφανο της φύσης το νερό που γλείφει την ακτή

  84. @ 76 Gpointofview

    Ναι, ναι ΠΑΟΚg’s, αλλά λέμε τώρα.

  85. aerosol said

    #82 & 83
    Βρε, μη μου το χαλάτε! 😀

  86. ΓΤ said

    71@

    Παίξε μπαλίτσα, Βούιμαν, και με τις Ankaragücü και Gençlerbirliği 🙂

  87. # 78

    Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι πως υπάρχουν και πράγματα πέρα από τις γνώσεις σου (άσε που δεν μπορεις να τα βρεις γκουγκλίζοντας) Στην στείρα λογική του ανθρώπου (δηλαδή που στηρίζεται στα δικά του μέτρα- και ψάχνει λάθη) μια πέτρα δεν μπορεί να σκεφτεί, δεν μπορεί όμως να αποδείξει πως δεν ισχύει ό,τι μια πέτρα συμπληρώνει μια απλή σκέψη κάθε 100 000 χρόνια γιατί ποιός ζει και ποιός πεθαίνει μετά από τόσα χρόνια (παρεπιφτού και οι θεοί πεθαίνουν βάσει της ανθρώπινης λογικής, το γράφει και η Μαχαμπαράτα)
    Δεν θέλω να μιλάω για κάποια πράγματα θα κάνω μια εξαίρεση γιατί είσαι γείτονας
    Για τους μαθηματικούς είναι πολύ απλό να ορίσουν την πρόσθεση και τον πολλαπλασιασμό έτσι ώστε αυτό που δεν θα επηρεάζει την πρόσθεση (ουδέτερο στοιχείο) να είναι το 1 αντί για το 0 και το 0 αντί του 1 στον πολλαπλασιασμό. Τέτοιες πράξεις φαίνονται τρελλές σε σχέση με τις συνηθισμένες κι όμως έχουν ακριβώς την ίδια λογική απλά στηρίζονται σε διαφορετικά δεδομένα (ορισμούς)

  88. ΓΤ said

    87@

    «Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι πως υπάρχουν και πράγματα πέρα από τις γνώσεις σου».
    Αυτό είναι αυτονόητο, οι γνώσεις μου είναι πολύ περιορισμένες.

    «Δεν θέλω να μιλάω για κάποια πράγματα θα κάνω μια εξαίρεση γιατί είσαι γείτονας».
    Μα όλοι γειτονεύουμε, εδώ, «στου Σαραντάκου».

    «Τέτοιες πράξεις φαίνονται τρελλές σε σχέση με τις συνηθισμένες».
    Κι αυτά πολύ γνωστά. Μπορούμε να «ορίσουμε» όσες πράξεις θες…

  89. # 88

    Πάλι δεν κατάλαβες, δεν θα σου μιλήσω γι αυτά που δεν ξέρεις,( εξ άλλου εγώ συστήνομαι ως πσαράς) αλλά όπως αλλάζεις το ουδέτερο στοιχείο των πράξεων μπορείς να αλλάξεις και τις επιπτώσεις των γεγονότων ή τα γεγονότα σ’ένα διήγημα και συ ψάχνεις να βρεις τι γίνεται με την δική σου θεώρηση πραγμάτων γιατί το διαβάζεις επαγγελματικά να βρεις την ασάφεια ή το λάθος ενώ δεν υπάρχουν λάθη ούτε στο όναρ, ούτε στο ύπαρ !

  90. Μαρία said

    63
    >Και υπάρχουν και οι τούφες των μωρών, τις οποίες τις κόβεις ο ίδιος προς ανάμνηση της ηλικίας τους.
    Αυτό ισχύει για τα παιδιά που δεν βαφτίζονται.

    ΕΥΧΗ ΕΙΣ ΤΡΙΧΟΚΟΥΡΙΑΝ
    Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.
    Δέσποτα Κύριε, ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ τῇ εἰκόνι σου τιμήσας τὸν ἄνθρωπον, ἐκ ψυχῆς λογικῆς καὶ σώματος εὐπρεποῦς κατασκευάσας αὐτόν, ὡς ἂν τὸ σῶμα ἐξυπηρετῆσαι τῇ λογικῇ ψυχῇ· κεφαλὴν μὲν ἐπὶ τῶν ὑψηλοτάτων θείς, καὶ ἐν αὐτῇ τάς πλείστας τῶν αἰσθήσεων καθιδρύσας, μὴ παρεμποδιζούσας ἀλλήλαις· ταῖς δὲ θριξὶ τὴν κεφαλὴν ὀροφώσας, πρὸς τὸ μὴ βλάπτεσθαι ταῖς μεταβολαῖς τῶν ἀέρων, καὶ πάντα τὰ μέλη αὐτῷ χρησίμως ἐμφυτεύσας, ἵνα διὰ πάντων εὐχαριστῇ σοι τῷ ἀριστοτέχνῃ. Αὐτός, Δεσπότα, ὁ διὰ τοῦ σκεύους τῆς ἐκλογῆς σου Παύλου τοῦ Ἀποστόλου ἐντειλάμενος ἡμῖν πάντα εἰς δόξαν σὴν ποιεῖν, τὸν προσελθόντα (τὴν προσελθοῦσαν) δοῦλον (δούλην) σου ἀπαρχὴν ποιήσασθαι κείρασθαι τὴν κόμην τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ (αὐτῆς), εὐλόγησον, ἅμα τῷ αὐτοῦ (αὐτῆς) ἀναδόχῳ· καὶ δὸς αὐτοῖς πάντα μελετᾶν ἐν τῷ νόμῳ σου καὶ τὰ εὐάρεστά σοι πράττειν. Ὅτι ἐλεήμων καὶ φιλάνθρωπος Θεὸς ὑπάρχεις, καὶ σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
    https://glt.goarch.org/texts/Euch/Baptism.html

    Τα δικά μου μου τα φύλαξε η μάνα μου.

  91. ΓΤ said

    89@

    Είναι φορές που προσποιούμαι ότι δεν καταλαβαίνω. Να το θέσω ωμά. Δεν διάβασα το πόνημά σου. Απλώς έπαιξα με το φρασάκι που είχε απομονώσει το καλό Αεροζολάκι.

  92. Πέπε said

    @59

    > > Συμπέρασμα, επί της ουσίας: Η σύνθεση ονομάτων πουλιών από ανθρώπους που έχουν την ειδική γνώση και δαπανούν χρόνο για να τα κατατάξουν ανάλογα με συγκεκριμένα γνωρίσματά τους, και αυτό το λέτε τώρα με ταπεινή φωνή: Μακάρι!

    Ασφαλώς και δεν είναι αυτό το συμπέρασμα.

    Αναλυτικά:

    > > Η σύνθεση ονομάτων πουλιών από ανθρώπους που έχουν την ειδική γνώση…

    Για τη σύνθεση ονομάτων σε κάποιον τομέα απαιτούνται δυο λογιών ειδικές γνώσεις: (α) του τομέα, που φυσικά οι ορνιθολόγοι την έχουν, (β) της σύνθεσης ονομάτων, γενικότερα της γλώσσας, που σε τέτοιο ειδικό βαθμό κρίνω εκ του αποτελέσματος ότι δεν την έχουν

    > > …και δαπανούν χρόνο…

    Αυτό εννοείται πως δεν το αμφισβητώ. Και χρόνο, και κόπο, και γνώσεις. Αλλά αυτό δεν καθιστά το αποτέλεσμα ανώτερο κριτικής.

    > > …για να τα κατατάξουν ανάλογα με συγκεκριμένα γνωρίσματά τους…

    Μια χαρά τα έχουν κατατάξει. Άλλο να μοιράζεις τα πράγματα σε κατηγορίες, υποκατηγορίες, να ορίζεις τα κριτήρια κατάταξης κλπ. -δεν είπα κουβέντα για όλα αυτά, καθότι αναρμόδιος- και άλλο να τα ονομάζεις. Η συζήτηση που άνοιξα είναι αποκλειστικά γλωσσική, λεξιλογική. Ούτε ορνιθολογική ούτε τίποτε άλλο.

    > > …είναι κατ’ εσάς , τον μη-ειδικό , αταίριαστη (άρα και αδόκιμη;)…

    Στα πουλιά δεν είμαι ειδικός. Αλλά είπαμε, δε μιλάμε για πουλιά, μιλάμε για λέξεις. Και είμαστε και στον καταλληλότερο χώρο για μια τέτοια συζήτση. «Εδώ λεξιλογούμε», επαναλαμβάνουμε κάθε τρεις και λίγο – ε, ας το κάνουμε!

    > > …διότι τα κάνει να ακούγονται -κατ’ εσάς πάντα- ψεύτικα, αναληθή

    Κατ’ εμέ βέβαια, αλλά εξήγησα συγκεκριμένους λόγους που με οδηγούν σ’ αυτή την άποψη. Αυτούς τους λόγους είναι που μπορούμε να συζητήσουμε, αν υπάρχει ενδιαφέρον. Όλα τα άλλα είναι εκτός θέματος (κατ’ εμέ, για λόγους που και πάλι εξήγησα και που, και πάλι, μπορούν να συζητηθούν).

    > > Για περαιτέρω φιλολογικά και ορνιθολογικά αταίριαστα της δικής σας απόψεως δείτε το νήμα “Ονομασίες πτηνών από την Ορνιθολογική Εταιρεία- Lexilogia Κον Aiden23

    Εντάξει, θα το δω, αλλά είναι καμιά εκατοστή μηνύματα. Στα πρώτα που πρόλαβα να διαβάσω, είδα το αναμενόμενο: ότι κάποιοι είναι της ίδιας γνώμης (ή περίπου) μ’ εμένα, και κάποιοι της αντίθετης. Δε συμφωνώ με όλα όσα λέει το εναρκτήριο μήνυμα (για παράδειγμα, «χουλιαρόπαπια» νομίζω πως είναι αυθεντική λαϊκή ονομασία – και δεν είναι ούτε ωραία ούτε άσχημη, παρά μόνο σε επίπεδο προσωπικών γούστων), έχει όμως αρκετά επιχειρήματα που είναι επιχειρήματα. Ενώ στον αντίλογο, μέχρι εκεί που έφτασα, δεν είδα επιχειρήματα: είδα ότι οι ορνιθολόγοι δεν ονοματίζουν κουτουρού αλλά βάσει ταξινομικών κριτηρίων (που ούτε αμφισβητήθηκε ούτε τέθηκε προς συζήτηση), είδα ότι κάποιοι θεωρούν ωραίες τις σύνθετες λέξεις που εγώ θεωρώ αδόκιμες (αλλά στο «ωραίο» και το «άσχημο» είναι προφανές ότι σταματά αναπόφευκτα κάθε διάλογος – τα γούστα δε συζητιούνται), αλλά επί της ουσίας τίποτε.

    Αν προλάβω κάποτε να διαβάσω όλη τη συζήτηση, αφήνω ανοιχτό το ενδεχόμενο να βρω επιχειρήματα που όντως θα με μεταπείσουν, δηλαδή:
    -να είναι επιχειρήματα
    -να είναι γλωσσικά (όχι ορνιθολογικά κλπ.)
    -να είναι ορθά.

  93. # 91

    Λοιπόν είναι παρατηρημένο, άνθρωποι που δεν έχουν δημιουργικότητα ή δεν κάνουν τίποτε ή κάνουν μόνο βλακείες !

    Πάντως μην απελπίζεσαι, ο Φρέντυ Γερμανός ξεκίνησε γράφοντας τα εφημερεύοντα φαρμακεία, εσυ τα πας καλά με την αναφορά στην αθλητική κίνηση σαν παραγωγικότητα, το μέλλον σου χαμογελά…

  94. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

  95. ΓιώργοςΜ said

    Να προσέχετε όμως με τις τούφες των μαλλιών, γιατί αν τις βρουν τίποτις εξωγήινοι θα έχουμε κακά ξεμπερδέματα 😛

  96. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Τέλη 80 φοιτητής στη Θεσ/νίκη οπαδός του ΠΑΟΚ μου είπε ότι είναι παοκτσής και όχι παοκζής. Του είπα ότι πρέπει να είναι παοκτζής όπως λέμε καφετζής, δεν επέμενε και είπε πως μπορεί να είναι με ζ. Φαντάζομαι θα έχει ξανασυζητηθεί, αλλά εγώ έχω την απορία, γιατί με σ και όχι με ζ;

  97. sarant said

    96 Είχε συζητηθεί παλιά:

    https://sarantakos.wordpress.com/2010/08/25/tsatza/

  98. Πέπε said

    @63 (τούφες μαλλιών):

    Πρώτη φορά στη ζωή μου που είδα κομμενη και φυλαγμένη τούφα ήταν του παππού μου, που είχε πεθάνει πολύ πριν γεννηθώ. Ήταν μέσα σ’ ένα αρκετά μακάβριο κουτί μαζί με άλλα ενθύμια όπως το μισοτελειωμένο τελευταίο πακέτο τσιγάρων του κλπ., και μ’ έχει επηρεάσει. Με όσα διαβάζω σήμερα, σκέφτομαι ότι μπορεί αρχικά να την είχαν κόψει όσο ζούσε, για λόγους καθόλου μακάβριους!

  99. Πέπε said

    @96:

    Γιατί το κτζ, ως σπάνιο σύμπλεγμα, είναι δυσπρόφερτο. Δεν έχουμε πολλές λέξεις όπως εκτζάμωση, εκτζατζικώνω κλπ. ώστε να είμαστε προπονημένοι, κι έτσι μας πέφτει δύσκολο και κοιτάμε να το παρακάμψουμε.

    Υπάρχει λ.χ. κόσμος που λέει μπουζουκτζής, που είναι το πιο πιστό στην ετυμολογία, άλλοι που λένε μπουζουκτσής, που είναι πιο εύκολο, αλλά ο τύπος που σαφώς επικρατεί είναι μπουζουξής. Όσο γι’ αυτόν που κάνει σουβλάκια, δεν προσπαθούμε καν: κατευθείαν σουβλατζής (σαν να έκανε σούβλες). Μία μοναδική φορά στη ζωή μου έχω ακούσει και «σουβλακατζής».

  100. Μαρία said

    99
    Εμπειρικά όλα τα σε -τσής με εξαίρεση τον παπουτσή έχουν πριν απ’ την παραγωγική κατάληξη σύμφωνο.

  101. ΓιώργοςΜ said

    100 Κι εγώ έτσι σκέφτηκα, καϊκτσής (καϊξής) το πρώτο που μου ήρθε, αλλά και το επώνυμο Βαρδακτσής ενός συμμαθητή μου στο Γυμνάσιο.

  102. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Κατάλαβα είναι το κ(σύμφωνο) πριν την κατάληξη που το κάνει σε τσης.

  103. Μαρία said

    101
    Μπαρντάκια θα πουλούσε κάποιος πρόγονός του αλλά στον εξελληνισμό κάνανε μισές δουλειές. Το μπ έγινε β (βλ. και βλούζαι 🙂 αλλά αφήσανε την τούρκικη κατάληξη. Είχα συνάδερφο κρητικό Ποτηράκη, πλήρως εξελληνισμένο.

  104. 100 Αν δεν κάνω λάθος, ό,τι στα τούρκικα τελειώνει σε k, p, t, παίρνει παραγωγική κατάληξη από ç. Αkçe, arapça, sanatçι.

  105. Μαρία said

    104
    Σαν εμπειρική παρατήρηση το έγραψα. Αλλά Κουγιουμτζής αλα τούρκα.

    104
    Ναι, μετά απο άηχο https://sarantakos.wordpress.com/2010/08/25/tsatza/#comment-41067

  106. Πέπε said

    100

    Μα ακόμη κι ο παπουτσής δείχνει να είναι από το *παπουτστζής.

    @59 (Συζήτηση στη «Λεξιλογία»)

    Τώρα τη διάβασα. Και την αναγνώρισα: την είχα ξαναδιαβάσει αλλά δεν τη θυμόμουν. Μου λύνει και μια παρανόηση: ότι οι ονομασίες της Ορνιθολογικής δεν προορίζονται για (έστω «χαλαρή») επιστημονική χρήση, όπως νόμιζα, αλλά για κοινή. (Το πόσο φάουλ είναι αυτό αναπτύχθηκε πειστικά εκεί.)

    Γενικά τη βρήκα απολαυστική συζήτηση, αλλά δεν κατάλαβα γιατί με παραπέμψατε σ’ αυτήν. Δεν καταλήγει κάπου, δεν επικράτησε κάποια άποψη, αλλά θα περίμενα τουλάχιστον να δω κάποια σοβαρή επιχειρηματολογία για την αντίθετη από τη δική μου άποψη. Το να δω τα ίδια που υποστηρίζω, διατυπωμένα καλύτερα και τεκμηριωμένα εγκυρότερα απ’ ό,τι τα λέω εδώ, τι σκοπό εξυπηρετεί;

  107. 105 Ναι, εδώ ο Δύτης τα λέει ολοκληρωμένα. Επιστήμη, όχι μαλακίες 🙂
    https://sarantakos.wordpress.com/2010/08/25/tsatza/#comment-40643

  108. 106
    Πέπε, όχι. Ο παπουτσής είναι από το pabuç-çu, κατά το kireç-çi-ler, εσύ που είσαι ειδικός στα τσιγάρα 🙂

  109. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τζη, ωραίο το ερωτικό σου διήγημα! Το παρακολουθεί κανείς πολύ καλά ως εξωτερική περιγραφή. «Τζήδικο» όπως σ΄έχω κόψει :). Ενός είδους ανδρική σκοπιά. Την ηρωίδα δεν την καταλαβαίνω καθόλου όμως. 20 χρονών θεά, τί 6μηνη «θητεία» μ΄έναν παντρεμένο που δεν φαίνεται (καθόλου) να τον ερωτεύτηκε, αλλιώς σιγά μην έφευγε έτσι σοφά και «γεμάτη γνώση», «δέσμια» μιας προειλημμένης (προπαρμένης, δεν λέγεται) απόφασης. Όχι, δεν την «πιάνω».

    68 >>Υπάρχουν και άνθρωποι που είναι ντέτο-φάτο, αυτοί υπόσχονται κάτι βάζοντας χρονικό περιορισμό και βαστάνε τον λόγο τους είτε τους συμφέρει είτε όχι.
    «Μη βάνεις όρους γι΄ αγάπη μιλάμε
    και στην αγάπη συμφωνίες δε χωράνε»
    μας τραγούδησε περιπαθώς κι ο Τόλης

  110. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Αυτό το τραγούδι μου θύμισε (και το ψιθυρίζω απ την ώρα που σε διάβασα)

    Να κοιμηθούμε αγκαλιά,να μπερδευτούν τα όνειρά μας

  111. Παναγιώτης Κ. said

    @83. Γλύφανο ή αλεζουάρ.
    Με το τρυπάνι π.χ ανοίγουμε μια τρύπα 7,8mm και με αυτό το εργαλείο την πάμε στα 8mm ακριβώς.

    Κάποιες λέξεις της μηχανολογίας στην εξελληνισμένη εκφορά τους ακούγονται πολύ ωραία!

  112. Μαρία said

    107
    Και με μνημοτεχνικό κανόνα. Όχι, παίζουμε.

  113. Πέπε said

    @108

    Α ναι; Αυτό το kireç-çi-ler (και όχι kireç-ci-ler που νόμιζα) είναι γκαραντί;

    Όχι πως σε αμφισβητώ (δεν ξέρω γρυ τούρκικα)…

    Ε λοιπόν ευχαριστώ. Με είχε απασχολήσει το θέμα (όπως μάλλον φαίνεται να θυμάσαι!) 🙂

  114. 113 Ναι, εξάλλου το çc κιρετστζιλερ θα παραήταν δυσπρόφερτο. Απροπό, κιρέτς είναι ο ασβέστης, κιρετσιλέρ οι ασβεστάδες. Χωριό είναι στη Θράκη.

  115. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Αγαπάμε Ανταμό

  116. Παναγιώτης K. said

    «κι άσ’ το νταχτιρντί ταξίμι
    να κομπλάρει ο Ανταμό »
    από το χαβαλεριάδικο του Ρασούλη!

  117. # 109

    Καλημέρα Εφη κι ευχαριστώ για το εύστοχο σχόλιό σου, ναι εξωτερική περιγραφή, η εσωτερική είναι για κουλτουριάρηδες. Την κοπελιά δεν την έπιασες γιατί δεν τόνισα τις «ουσίες» και το πέρασες μπάι. Είναι άνθρωποι που αλλάζουν στο δευτερόλεπτο εντελώς συμπεριφορά ανάλογα το πως αισθάνονται και από την άλλη «to live outside the law, you must be honest» τραγούδησε ο Ντύλαν, προσέχουν τα λόγια τους, βαστάνε τον λόγο τους όσο είναι καλά και μετανοιώνουν ειλικρινά για όσα έχουν κάνει όταν έχασαν τον έλεγχο αλλά συνήθως τα ξανακάνουν. Στην πραγματική ζωή υποχρεώνεσαι να αποξενωθείς πριν ραγίσει το γιαλί από τα ξεσπάσματα διατηρώντας καλές αναμνήσεις, στο διήγημα γράφεις όποιο (αληθοφανές) θες, στη ζωή υπάρχουν όλες οι εκδοχές αλλά μία μόνο πραγματοποιείται

  118. Alexis said

    Καλημέρα.
    Μου άρεσε το διήγημα.
    Διαβάζεται ευχάριστα.
    Κάποιες από τις περιγραφές θα μπορούσαν να ονομαστούν και «βουτιά στο παρελθόν».
    Είναι απίστευτο και δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει πλήρως το πόσο πολύ μας έχει αλλάξει τη ζωή αυτό το μαραφέτι που κρατάμε στα χέρια μας και που λέγεται κινητό τηλέφωνο.

  119. # 102

    Δεν κατάλαβες. ΠΑΟΚτσής μεν, ΑΕΚτζής δε

  120. Alexis said

    #110: Έφη, εγώ πάλι θα διάλεγα αυτό για να ντύσω μουσικά το φινάλε του διηγήματος:

  121. # 109

    «Μη βάνεις όρους γι΄ αγάπη μιλάμε
    και στην αγάπη συμφωνίες δε χωράνε»
    μας τραγούδησε περιπαθώς κι ο Τόλης

    Σωστό, αλλά να μην μπερδεύουμε τον έρωτα με την αγάπη. ο έρωτας είναι καταδικασμένος να τελειώσει (εξαιρείται γνωστός οικονομικός-και όχι μόνο-αναλυτής του ιστολογίου) οπότε με συμφωνίες γλυκαίνεις τους πόνους, ο έρωτας είναι δίκαιος (εννοείται ο αμοιβαίος, ο μονόπλευρος είναι μόνο καψούρα) ενώ η αγάπη είναι συνήθως άδικη, κρύβει εξαρτήσεις, συμφέροντα κ.λ.π.

  122. Costas Papathanasiou said

    Καλή μας Δευτέρα και στους αετούς αέρα!
    92 Πέπε (ανακεφαλαίωση εντός θέματος)
    Είπα ένα “μεγάλο μπράβο” στον Τζη (το οποίο και επαναλαμβάνω για να μην ξεχαστεί) διότι μου αρέσει η ιδιαίτερη μετά μουσικών παραπομπών γραφή του, κάνοντας παράλληλα (κακώς, κάκιστα!) την επουσιώδη παρατήρηση ότι δεν είναι και τόσο δύσκολο, όσο ενδεχομένως αυτός νομίζει, το να βρεθούν τρία είδη ή γένη πουλιών που να αρχίζουν από Ρο. Ύστερα πεταχτήκατε -εκτός θέματος- εσείς, εκφράζοντας την ξινίλα σας για τις «άγαρμπες, αναληθείς» ονοματοδοσίες της ΕΟΕ.
    Επιπληττόμενος ευλόγως με την απλή ερώτηση “ποια ονόματα είναι για σας αληθινά”, δώσατε(;) άλλη μία υπερσύνθετη, λογοκριτική απάντηση, διά της οποίας συνειδητοποίησα, μεταξύ άλλων, ότι για σας η λέξη «τσιροβάκος» είναι απλή (ενώ για μένα όχι), ότι η διακριτική προσθήκη ενός απλούστατου α’ συνθετικού σε μία κοινή σύνθετη λέξη πρέπει να πάρει πιστοποίηση από αριστούχο γλωσσολόγο (όμως όχι από κάποιον σαν και την ταπεινότητά σας) και ότι ένα αποστομωτικό παράδειγμα παρασύνθετης λέξης είναι για σας το «σιδηροδρομικός» (ενώ για άλλους τα «συνεργώ» ή «ενεργήθηκα»). Έτσι, με πάρα πολλά λόγια, απλώς ενισχύσατε την αρχική μου γνώμη ότι τα ονόματα της ΕΟΕ είναι πολύ πιο αληθινά από το δικό σας .
    Συγγνώμη λοιπόν που σας αναστάτωσα και σας έβαλα αδίκως, άθελά μου, σε μεγάλο κόπο, αλλά αν αναλώνεστε σε τόσο περισπούδαστα σχόλια και τέτοιες βαθυστόχαστες αναλύσεις για να με πείσετε ώστε να πω και σε σας «μπράβο», κάθε άλλο παρά τα καταφέρνετε. Γι’ αυτό εξ άλλου σας παρέπεμψα και σε ιστοσελίδα όπου ίσως μπορέσετε να βρείτε τουλάχιστον τρεις που θα σας πουν, αντ’ εμού του ανήμπορου, πόσο δίκιο έχετε και θα σας ενθαρρύνουν για να καταλήξετε επιτέλους μετ’ αυτών στο «ορθόν» της ταπεινής ορνιθολογικής αρεσκείας σας, ώστε να ησυχάσετε. Δυστυχώς δεν τα κατάφερα.
    ΥΓ1: Παραπομπή και στο ωραίο ποίημα «Πού είναι τα πουλιά;»( 2004), του Γιώργη Παυλόπουλου, από το οποίο θα μπορούσατε να αντλήσετε άφθονες ονοματοδοτικές ιδέες ( βλ, https://www.mikrosapoplous.gr/extracts/poulia.html )
    ΥΓ2: «Για τη σύνθεση ονομάτων σε κάποιον τομέα απαιτούνται δυο λογιών ειδικές γνώσεις: (α) του τομέα, που φυσικά οι ορνιθολόγοι την έχουν, (β) της σύνθεσης ονομάτων, γενικότερα της γλώσσας, που σε τέτοιο ειδικό βαθμό κρίνω εκ του αποτελέσματος ότι δεν την έχουν»: Τι καλά που τόσοι ολιγογράμματοι άνθρωποι ανά τον κόσμο συνθέτουν ειδικές ονομασίες αγνοώντας την κανονιστική “αλφαβήτα” σας!

  123. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα κι απ΄εδώ

    94: Καλά, πας για μεγάλες δόξες 😂😂😂

    121: κάτι μπηχτές πήρε το μάτι μου😂👍, αλλά τι; ψέματα θα πούμε; Ο έρωτας κι ο βήχας δεν κρύβονται!

  124. # 122

    Ευχαριστώ για τα καλά σαςλόγια και λυπάμαι που δεν σας ήξερα όταν πάλευα μια έμμετρη μετάφραση «κοντά στο κείμενο» από τους Ορνιθες του Αριστοφάνη κι έψαχνα ονομασίες πουλιών και το δείγμα μου μου βγήκε υποχρεωτικά μικρό !

    ΕΠΟΨ Πραγματικά και πιό δειλό δεν γνώρισα, δεν είδα
    Μα δείτε ετούτο το πουλί που ήρθε από τα όρη
    Μήδο το λένε, τραγουδά σα παντρεμένη κόρη
    Μαντεύοντας τα μέλλοντα στο τόπο να συμβούν
    ΕΥΕΛΠΙΔΗΣ Και κείνα που στα σκοτεινά , μονάχα τους πετούν ;
    ΕΠΟΨ Τι Αθηναίος είσαι εσύ; Τις κουκουβάγιες αγνοείς ;
    ΠΙΣΘΕΤΑΙΡΟΣ Ειναι λιγάκι μύωπας, μη τον παρεξηγείς
    ΕΠΟΨ Να τώρα μαζευτήκανε πουλιά κατά χιλιάδες
    Τρυγώνια και κορυδαλοί, γεράκια, βουτηχτάδες
    Κούκοι, κοκκινολαίμηδες, γύπες και περιστέρια
    Κίσσες και φάσες, αμπελουργοί, χήνες, κιτρινοφτέρια
    Τσικνιάδες, μπεκατσόπουλα, πέρδικες της πεδιάδας
    και του βουνού οι πέρδικες κι’ αηδόνια της Ελλάδας

  125. Το καθήκον με καλεί (λαγάνα στο ταψί και σικαλένια λαγάνα στην γάστρα -γειά σου Γιάννη- και διάφορα θαλασσινά) οπότε θα κλείσω εδώ ευχαριστώντας και πάλι τον Νικοκύρη για τον χώρο που μας διαθέτει και όλους όσους σχολίασαν ακόμα κι αυτούς που έκαναν «παράσιτα στην εκπομπή». Ακόμα να δηλώσω πως κατανοώ την απουσία κάποιων τακτικών σχολιαστών, για αρκετούς το θέμα των εξωσυζυγικών σχέσεων είναι ταμπού.

    Καλά Κούλουμα σε όλους

  126. Γιάννης Ιατρού said

    125: κι εδώ, παρόμοιες ετοιμασίες Γιώργο (ανάβω τα κάρβουνα😎 στην ψησταριά), επίσης καλή καθ. Δευτέρα (και προσοχή, ξέρεις εσύ…, απ΄ το πεζοδρόμιο 🙂 🙂 )

  127. Πέπε said

    122

    Καλημέρα.

    Ο σκοπός δεν ήταν ούτε να σας πείσω (ήδη έγραψα: «αφήνω ανοιχτό το ενδεχόμενο να βρω επιχειρήματα που όντως θα με μεταπείσουν») ούτε να μου πείτε μπράβο, αλλά να απαντήσετε ώστε να γίνει διάλογος. Όμως δεν μου απαντάτε! Εντάξει, δεν είναι υποχρεωτικό βέβαια, αλλά αν δεν απαντάμε ο ένας στον άλλο γιατί συνεχίζουμε;

    Για άλλη μία φορά:

    α) Το θέμα μας δεν είναι η διαφορά σύνθετου και παρασύνθετου, αλλά αφού επιμένετε: Άλλο σύνθετη λέξη (αυτή που παράγεται από δύο άλλες, ή περισσότερες) και άλλο παρασύνθετη (αυτή που παράγεται από μία, η οποία να είναι σύνθετη). Αυτό ισχύει τόσο για αριστούχους γλωσσολόγους όσο και για μαθητές Γυμνασίου. Ενεργώ και συνεργώ, πολύ σωστά, είναι παρασύνθετες. Ο τσιροβάκος δεν ξέρω αν είναι απλή, σύνθετη ή παρασύνθετη (δε μου είναι προφανής η ετυμολογία της, μπορεί π.χ. να είναι δάνεια λέξη), αλλά δεν έχει καμία σημασία αυτό.

    β) Η «αλφαβήτα» μου δεν ειναι κανονιστική αλλά περιγραφική: λέξεις όπως ο τσιροβάκος κανείς απλός ολιγογράμματος άνθρωπος ανά τον κόσμο δεν τις συνθέτει με κανένα ταξινομικό α΄ συνθετικό. Όχι γιατί δε θέλω εγώ, αλλά γιατί έτσι διαπιστώνεται.

  128. Τζαούσιος said

    @99 Ενώ, ας πούμε, το κτσ δεν είναι γλωσσοδέτης; Όλα τα κτσ έχουν μετατραπεί σε ξ (βλ. και μπεξής και τουφεξής που διασώζονται σαν επώνυμα). Αλλά ο οπαδός του ΠΑΟΚ δεν μας κάθεται καλά να τον γράψουμε παοξή και γιατί το παοκτζής ακούγεται πιο συχνά παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των Σαλονικιών και γιατί μπαίνει εμπόδιο το αρκτικόλεξο (το ΠΑΟΚσής δεν είναι άγνωστη παραλλαγή, ενώ σε όλα τα καλά προπατζίδικα των Αθηνών υπήρχε προ πανδημίας τουλάχιστον ένας θαμώνας που μιλούσε για «παοξήδες»).

    Από την άλλη, ελάχιστοι λένε και γράφουν ΑΕΚτσής (γιατί είναι γλωσσοδέτης, ενώ το ΑΕΚτζής προφέρεται πολύ πιο εύκολα με τη μετατροπή του -κ- σε -γκ-). Άρα οι μπαογκτζήδες κάποιον άλλο λόγο έχουν που επιμένουν να αυτοαποκαλούνται ΠΑΟΚτσήδες, παρουσία χαμουτζήδων κυρίως. Όταν είναι μόνοι τους, λύνεται η γλώσσα.

  129. Πέπε said

    @127 (συμπλήρωση στο προηγούμενό μου μην):

    Το ποίημα όπου με παραπέμπετε συμφωνεί μαζί μου:

    Ατσάραντοι και κατσουλιέρες και τσουτσουλιάνοι: ΝΑΙ (λέει ο ποιητής, ΝΑΙ λέει ο «ολιγογράμματος» άνθρωπος ανά τον κόσμο, ΝΑΙ είπα κατ’ επανάληψη κι εγώ)
    Μικρο-/ μαυρο-/ δενδρο-/ λιμνο-/ -ατσάραντοι και -κατσουλιέρες: ΟΧΙ (λέει ο ποιητής, ο «ολιγογράμματος» κι εγώ), ΝΑΙ (λέει η Ορνιθολογική)

  130. Πέπε said

    @128
    > > Ενώ, ας πούμε, το κτσ δεν είναι γλωσσοδέτης;

    Είναι, αλλά λιγότερο.

    Το -κτζ- προσκρούει σε δύο δυσκολίες:

    α) Η κοινή νέα ελληνική προτιμάει ένα διαρκές κι ένα στιγμιαίο σύμφωνο αντί για δύο στιγμιαία, π.χ. καθρέπτης > καθρέφτης
    β) Επίσης, προτιμάει δύο ηχηρά ή δύο άηχα αντί ένα ηχηρό κι ένα άηχο ή το αντίστροφο, π.χ. προφέρουμε κόζμος, και αρκετοί προφέρουν και εgδρομή (και Αεγκτζής, όπως λες).

    Το -κτσ- έχει μόνο την πρώτη, όχι τη δεύτερη. Αλλά πάντως κι αυτό έχει την τάση να απλοποιείται. Γκούγκλαρα τις λέξεις μπουζουξής, μπουζουκτσής και μπουζουκτζής (με εισαγωγικά) και ο αριθμός των ευρημάτων ήταν άκρως ενδεικτικός.

    Επειδή όμως όλα αυτά διαμορφώνονται με βάση δεδομένα που δεν τα γνώριζα πλήρως όταν ξεκινήσαμε αυτή τη συζήτση (το #104 μού αποκάλυψε άγνωστες πληροφορίες), και επειδή επίσης δεν έχω εμπειρία του πώς αλλάζουν τον ομιλία τους οι οπαδοί του ΠΑΟΚ ανάλογα αν είναι μεταξύ τους ή με χαμουτζήδες, κρατάω επιφυλάξεις για τη γνώμη μου.

  131. sarant said

    Καλημέρα από εδώ. Καλά Κούλουμα!

    128 Καλώς ήρθατε!

  132. Πέπε said

    Βλέπω δε και τον Τζη στο #124 να συμφωνεί κι αυτός μαζί μου:

    > > πέρδικες του βουνού, πέρδικες της πεδιάδας (όχι *βουνοπέρδικες, *πεδιαδοπέρδικες)

  133. ΣΠ said

    128, 130
    Οι οπαδοί του ΠΑΟΚ δεν αλλάζουν την ομιλία τους ανάλογα με το αν είναι μεταξύ τους ή με Αθηναίους. Από μικρό παιδί στην Θεσσαλονίκη μόνο «Παοκσής» άκουγα. Μάλιστα, κατ’ αναλογία, λέγαμε και Αεκσής. Το «Παοκτζής» μόνο από Αθηναίους το έχω ακούσει.

  134. Alexis said

    #132: «Το λεν’ οι πετροπέρδικες» όμως 🙂

    Ε, ρε βάσανα που ‘χει ο κόσμος…

  135. Τα ΠΑΟΚ-τζής και ΑΕΚ-τζής κρατάνε την κατάληξη -τζης των επαγγελματικών ονομάτων, π.χ. ταξιτζής. Μια θεσσαλονικιώτικη απόδοση ΠΑΟΚ-σής / ΠΑΟΚ-τσής είναι πιο φυσική αφού δέχεται και την αφομοίωση άηχο-Κ + άηχο-τσ. Εξάλλου οι ΒΕ-δίτες ήταν περισσότερο εκτεθειμένοι στη φυσική (τουρκογενή) απόδοση -κ+τσ.

    Πέπε
    >>α) Η κοινή νέα ελληνική προτιμάει ένα διαρκές κι ένα στιγμιαίο σύμφωνο αντί για δύο στιγμιαία, π.χ. καθρέπτης > καθρέφτης
    β) Επίσης, προτιμάει δύο ηχηρά ή δύο άηχα αντί ένα ηχηρό κι ένα άηχο ή το αντίστροφο, π.χ. προφέρουμε κόζμος, και αρκετοί προφέρουν και εgδρομή (και Αεγκτζής, όπως λες)…

    Η προτίμηση δύο ηχηρών δεν ξέρω αν επαληθεύεται στατιστικά.
    ‘Εχουμε πολλά σταθερά σχήματα άηχο/ηχηρό (απ/λό, άχ/ρηστο, άκ/ρη, ατ/μός, φάτ/νη, πάχ/νη, φ/ρίκη, χ/ρήμα, π/ρώτο κ.λπ. )

  136. … συμπλήρωσε δέκα χρόνια παντρεμένος
    κι αισθάνθηκε απαλλαγμένος …

    Τον λες και
    αποδεκατισμένο

  137. Γιάννης Ιατρού said

    136: ΠΚ Άρθρο 50: (Είδη ποινών)
    Κύριες ποινές είναι: α) οι στερητικές της ελευθερίας, β) η χρηματική ποινή και γ) η προσφορά κοινωφελούς εργασίας.😟

  138. Πέπε said

    @135
    Έχεις δίκιο: την προτιμά υπό την προϋπόθεση ότι υπάρχει όλο το ευρος των επιλογών (δηλαδή άηχο-ηχηρό και για το πρώτο και για το δεύτερο). Όπου κάποιο απ’ όλα δεν υπάρχει (δηλαδή λ, μ, ν, ρ που δεν έχουν αντίστοιχο άηχο) το ζήτημα δεν τίθεται καν.

    Μάλιστα ειδικά στο «παιχνίδι» έχει συμβεί και ανομοίωση ηχορότητας (παίγνιον). Μέχρι και που πήγαινα Δημοτικό, θυμάμαι να μας λένε ότι γράφουμε παιγνίδι αλλά διαβάζουμε παιχνίδι (δεν ξέρω αν ίσχυε επίσημα αυτό).

    @133
    Με το Πασόκ πώς τους λέτε; Εγώ (Αθήνα) ξέρω Πασοκτζήδες, ενδεχομένως και με μια (ασυνείδητη;) τάση προς το «Πασοgτζήδες». Αλλά στην Κρήτη ακούω πολύ περισσότερο «Πασοκατζήδες»!

  139. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    134 και η βραχοπέρδικα (alectoris-barbara)

  140. Πέπε said

    @134, 139

    Σταθείτε. Η πετροπέρδικα όντως υπάρχει ως γνήσια λαϊκή ονομασία. Υπάρχει επίσης και το πετροχελίδονο. Δεν έχουν βέβαια την ταξινομική έννοια προς την οποία ήταν η ένστασή μου (συγκεκριμένα το πετροχελίδονο είναι άσχετο από το χελιδόνι, έμαθα στη Λεξιλογία παραπάνω), ούτε την κραυγαλέα δυσαρμονία των δύο συνθετικών, αλλά πάντως παραδέχομαι ότι είναι υπαρκτές λαϊκές ονομασίες βασισμένες στη σύνθεση από άλλες υπαρκτές λαϊκές ονομασίες.

    Και η νερόκοτα το ίδιο (που δεν είναι κότα!).

    Η βραχοπέρδικα όμως δε μου φαίνεται ίδια περίπτωση. Αυτό πρέπει να είναι από τα ονόματα της Ορνιθολογικής. Ιδίως που βλέπω δίπλα και το επιστημονικό όνομα του είδους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: