Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Οι Εσταυρωμένοι Σωτήρες, ιστορικό μυθιστόρημα του Δημ. Σαραντάκου – 14

Posted by sarant στο 16 Μαρτίου, 2021


Εδώ και λίγο καιρό άρχισα να δημοσιεύω σε συνέχειες, κάθε δεύτερη Τρίτη, το ιστορικό μυθιστόρημα του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, «Οι εσταυρωμένοι σωτήρες». Η σημερινή συνέχεια είναι η δέκατη τέταρτη. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ. Βάζω μαζι και τις υποσημειώσεις, παρόλο που είναι πάρα πολλές.

Σήμερα θα διαβάσουμε το 10ο κεφάλαιο, που περιγράφει τι απόγιναν οι Ναζωραίοι, οι οπαδοί και μαθητές του διδάσκαλου Ιησού, του γιου της Μαριάμ.

 

ΚΑΙ ΕΠΛΗΣΘΗΣΑΝ ΑΠΑΝΤΕΣ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΑΓΙΟΥ

Αυτά, όσον αφορά τη δράση των Γαλιλαίων, των οπαδών του Ιησού, του γιου του ξυλουργού. Τι απέγιναν όμως οι Ναζωραίοι, οι μαθητές του Ιησού του γιου της Μαριάμ; Μετά τη σταύρωση του Δασκάλου του, ο Σίμων, ο λεγόμενος Κηφάς ή Πέτρος, που βασανιζόταν από τύψεις, για τη λιποψυχία που έδειξε κατά τη σύλληψη του Ιησού, προσπάθησε να συγκεντρώσει τους άλλους μαθητές του, με σκοπό να συνεχίσουν το κήρυγμά του Ναζωραίου. Δεν ανταποκρίθηκαν όλοι στο κάλεσμά του1. Οι περισσότεροι αποσύρθηκαν στα σπίτια τους και ο καθένας φρόντιζε πλέον την οικογένεια και τη δουλειά του. Όσοι όμως, με επικεφαλής τον Πέτρο αποφάσισαν να συνεχίσουν το έργο του Δασκάλου,  αυτονομάστηκαν Απόστολοι2 και συγκέντρωσαν γύρω τους αρκετούς πιστούς, μεταξύ των οποίων τη μητέρα του Ιησού Μαριάμ και τους θετούς αδελφούς του3, που, όπως ήδη αφηγήθηκα, όσο ζούσε δεν τον αποδέχονταν ως Χριστό4.

Στους πιστούς οι Απόστολοι δίδασκαν ότι ο Ιησούς ο Ναζωραίος ήταν ο Χριστός του Θεού,  που θυσιάστηκε, με  μαρτυρικό θάνατο, για τη σωτηρία των ανθρώπων,  αναστήθηκε  όμως εκ νεκρών και ότι πολύ σύντομα θα ξαναγύριζε σε Δεύτερη Παρουσία και θα εγκαθίδρυε την βασιλεία των Ουρανών στη γη. Κανείς τους βέβαια δεν είδε με τα μάτια του την ανάστασή του. Ούτε οι Απόστολοι, ούτε οι λοιποί μαθητές του, ούτε άλλοι άνθρωποι. Μία ή δύο γυναίκες μόνο, που πήγαν στον τάφο του, γύρισαν καταχαρούμενες και είπαν πως τον βρήκαν ανοιχτόν και άδειον και πως Άγγελος Κυρίου τους είπε ότι ο Ιησούς αναστήθηκε και να πάνε να πούνε το νέο στους μαθητές του5. Αργότερα κάποιοι τον είδαν, ή φαντάστηκαν πως τον είδαν, στο δρόμο προς τους Εμμαούς6, ένα χωριό κοντά στα Ιεροσόλυμα, ενώ κάποιοι μαθητές του ισχυρίστηκαν πως τον συνάντησαν για λίγο στη Γαλιλαία7 από όπου κατόπιν αναλήφθηκε στον ουρανό.

Τα βασικά στοιχεία της διδασκαλίας των Αποστόλων: ότι ο Ιησούς ο Ναζωραίος ήταν ο Χριστός του Θεού, ότι αναστήθηκε εκ νεκρών και ότι «επί των ημερών» τους θα ξαναγυρίσει «κρίναι ζώντας και νεκρούς», ήταν και το μεγαλύτερο αγκάθι στις σχέσεις τους με τους άλλους Ιουδαίους, οι οποίοι δεν μπορούσαν να συλλάβουν καν την έννοια ενός σταυρωμένου Σωτήρα8. Για τους Ιουδαίους η ιδέα και μόνο ενός Χριστού, που αντί να ελευθερώσει τη γη του Ισραήλ από τους Ρωμαίους, δέχτηκε να συλληφθεί και αφέθηκε να σταυρωθεί από τους εχθρούς του, ήταν σκανδαλώδης9. Εν τούτοις παρά τους, καινοφανείς (και βλάσφημους για τους ορθόδοξους Ιουδαίους), ισχυρισμούς που περιείχε το κήρυγμά τους10, οι μαθητές του Ιησού θεωρούσαν πως οι ίδιοι παρέμεναν πιστοί Ιουδαίοι. Πήγαιναν κάθε μέρα στο Ναό11, δίδασκαν στο προαύλιο του και τηρούσαν όλους τους διαιτητικούς και λατρευτικούς τύπους που καθορίζει ο Νόμος12 Σε αντίθεση με τους Γαλιλαίους, που η δράση τους εκείνους τους καιρούς, εντοπίζεται κυρίως στην ύπαιθρο και τα χωριά της Παλαιστίνης, όπου η κατάσταση διαρκώς εκτραχυνόταν, οι Ναζωραίοι ήταν συγκεντρωμένοι στα Ιεροσόλυμα και μόνο αργότερα τους συναντούμε σε ορισμένες άλλες πόλεις.

 

Οι Ναζωραίοι συγκρότησαν στα Ιεροσόλυμα ένα σύλλογο ή αδελφότητα των πιστών, που ονομάστηκε εκκλησία13, επικεφαλής της οποίας ήταν οι Απόστολοι, με αρχηγό, τον Σίμωνα ή Κηφά ή Πέτρο14. Η πίστη στην ανάσταση και στη σύντομη επανεμφάνισή, «επί των ημερών τους» του δασκάλου τους ως Χριστού πλέον,  με το θείο χρίσμα δηλαδή, ήταν το βασικό στοιχείο του κηρύγματος των Αποστόλων και, σε συνδυασμό με τις θεραπείες που έκαναν, υπήρξαν οι σπουδαιότεροι συντελεστές για τη διάδοση των ιδεών τους.

Τα πρώτα χρόνια το κήρυγμά τους απευθυνόταν σε Ιουδαίους και μόνο, είτε συντηρητικούς είτε νεωτεριστές – ελληνίζοντες, όπως συμπεραίνουμε από την αύξηση των ελληνικών ονομάτων μεταξύ των πρώτων οπαδών τους (Στέφανος, Νικάνωρ, κ.ά). Δεν έχουμε μαρτυρίες για προσηλυτισμό Εθνικών στην Παλαιστίνη την εποχή εκείνη, εκτός ίσως από έναν Αντιοχέα προσήλυτο, τον Νικόλαο15. Πάντως το κήρυγμά τους εύρισκε απήχηση, γιατί οι αρχικοί οπαδοί του Ιησού του Ναζωραίου, που  ήταν ίσως λιγότεροι από πεντακόσιους16, έγιναν γρήγορα σχεδόν πέντε χιλιάδες17.

Η προσμονή της Δευτέρας Παρουσίας, της επανεμφάνισης δηλαδή του Ιησού, ως Χριστού του Θεού πλέον, που θα έκρινε ζώντας και νεκρούς και θα σήμαινε ταυτόχρονα τη Συντέλεια, το τέλος του κόσμου, γέμιζε τις καρδιές τους με προσδοκία αλλά και τρόμο18. Η συμπεριφορά των ηγετών τους, που κι εκείνοι διακατέχονταν από παρόμοιους πνευματικούς φόβους, ενίσχυε αυτή την ατμόσφαιρα. Στις αδελφότητες κυριαρχούσε ο τρόμος της Κρίσεως, η οποία, ήταν βέβαιοι πως θα γινόταν επί των ημερών τους19:

— Κάθε ψυχή την κυρίεψε ο φόβος και σ’ αυτό συντελούσαν τα θαύματα, τα τέρατα και σημεία20, που έκαναν οι απόστολοι. Και όλοι οι πιστοί ήταν ενωμένοι και τα είχαν όλα κοινά και πουλούσαν τα χτήματά τους και τα υπάρχοντά τoυς και τα μοίραζαν μεταξύ τους, ανάλογα με την ανάγκη που είχε ο καθένας21.

Πράγματι, τα πρώτα χρόνια από τη συγκρότηση της εκκλησίας στα Ιεροσόλυμα, ο Σίμων-Πέτρος πρότεινε και όλοι οι πιστοί δέχτηκαν, να ξεπουλήσουν τα υπάρχοντά τους και να καταθέσουν το αντίτιμο «στα πόδια» των  Αποστόλων. Έτσι στην εκκλησία δεν υπήρχαν στερημένοι άνθρωποι, ούτε όμως και πλούσιοι, αφού είχαν πλέον εκποιήσει την περιουσία τους:

— Δεν υπήρχαν ανάμεσά τους στερημένοι, γιατί όσοι είχαν χωράφια ή σπίτια τα πουλούσαν και παραδίδαν το αντίτιμο τους στα πόδια των αποστόλων και αυτοί μοίραζαν στον καθένα κατά τις ανάγκες καθενός22.

Από τους πρώτους που δέχτηκαν την πρόταση του Σίμωνα-Πέτρου ήταν και ένας λευίτης από την Κύπρο, ο Ιωσής, που επονομαζόταν Βαρνάβας23. Αυτός είχε στην κατοχή του ένα χωράφι, που το πούλησε και έφερε αμέσως το αντίτιμο στους Αποστόλους. Τον μιμήθηκαν και άλλοι πιστοί αλλά γρήγορα ο Πέτρος διαπίστωσε πως υπήρχαν κάποιοι, που δεν κατέθεταν στο κοινό ταμείο όλα τα χρήματα που έπαιρναν όταν εκποιούσαν  υπάρχοντά τους24. Πληροφορήθηκε πως ο Ανανίας και η γυναίκα του Σαπφείρα κράτησαν ένα ποσό για τον εαυτό τους. Οργίστηκε πολύ και τους ανέκρινε, χωριστά τον αντρα από τη γυναίκα. και οι δύο παραδέχτηκαν την ενοχή τους αλλά κατόπιν πέθαναν ξαφνικά25. Σύμφωνα με όσα ανακοίνωσαν οι Απόστολοι ο θάνατος του ζεύγους προήλθε από αποπληξία, γιατί φοβήθηκαν πολύ από τις συνέπειες της πράξης τους. Το γεγονός είναι πως μετά από αυτό,  μεγάλος φόβος κυρίεψε όλα τα μέλη της εκκλησίας26.

Οι Ναζωραίοι συνεχίζοντας την τακτική του Δασκάλου τους, αναπτύξαν σημαντική  θεραπευτική δράση, αντίθετα όμως με εκείνον, που απέφευγε να δίνει μεγάλη δημοσιότητα στις ιάσεις που έκανε, οι μαθητές του τις προέβαλαν συστηματικά, πράγμα που προκάλεσε αίσθηση στον κόσμο και τους έφερε νέους πιστούς, οι οποίοι μετέφεραν συχνά στις πλατείες τους ασθενείς πάνω σε φορεία και κρεβάτια για να τους θεραπεύσουν οι Απόστολοι, όταν θα περνούσαν από εκεί και ιδίως ο Πέτρος, για τον οποίο πίστευαν πως αρκούσε να πέσει η σκιά του στον άρρωστο για να θεραπευθεί27.

Η δράση όμως των Αποστόλων επέσυρε την προσοχή του Συνεδρίου, στο οποίο πλειοψηφούσαν πάντα οι Σαδδουκαίοι, αδιάλλακτοι εχθροί των Ναζωραίων από τότε που δρούσε ο Ιησούς, υπήρχαν όμως τώρα πια και πολλοί Φαρισαίοι με κύρος28. Όταν μια φορά ο Σίμων-Πέτρος, αφού, μαζί με τον Ιωάννη θεράπευσε έναν κουτσό, άρχισε να κηρύττει σε πλήθος κόσμου, που είχε συγκεντρωθεί στη Στοά του Σολομώντα, μέσα στον περίβολο του Ναού, η αστυνομία του Ναού τον συνέλαβε μαζί με τον Ιωάννη και τους οδήγησε μπροστά στο Συνέδριο. Οι δύο Απόστολοι απολογήθηκαν με θάρρος, καταρρίπτοντας τις κατηγορίες περί μαγείας και οι ιερείς αναγκάστηκαν να τους απολύσουν29.

Μιαν άλλη φορά ο Σίμων-Πέτρος κήρυττε, μόνος του, πάλι στη Στοά του Σολομώντα, κατηγορώντας, όχι μόνο τους ιερείς και τους προύχοντες ότι παρέβαιναν το Νόμο αλλά και τον ίδιο το βασιλιά Ηρώδη Αγρίππα. Οι Σαδδουκαίοι παρακολουθούσαν την ομιλία του, χωρίς να τολμούν να τον πειράξουν, λόγω της ευνοϊκής στάσης του λαού30, τον έπιασαν όμως αργότερα, όταν έφευγε από το Ναό και τον έστειλαν δεμένο στην Καισάρεια, στο βασιλιά Ηρώδη Αγρίππα, για να τον δικάσει. Εκείνος όχι μόνο τον απελευθέρωσε αλλά, καθώς ετοιμαζόταν να πάει στο θέατρο, τον πήρε μαζί του και του προσέφερε μια θέση δίπλα του. Όταν η παράσταση τελείωσε ο Αγρίππας ρώτησε τον Σίμωνα

— Πες μου Σίμων βλέπεις κάτι εδώ που να το απαγορεύει ο Νόμος;

Ο Σίμων μη ξέροντας τι να απαντήσει, του ζήτησε να τον συγχωρήσει, πράγμα που  ο βασιλιάς έπραξε με προθυμία. Μάλιστα πριν τον αφήσει να φύγει του έδωσε και ένα δώρο31.

Δύο περίπου χρόνια μετά το θάνατο του βασιλιά Ηρώδη Αγρίππα32, όργανα της αστυνομίας του Ναού έπιασαν και πάλι τον Σίμωνα-Πέτρο και τον Ιωάννη και τους εφυλάκισαν. Την επομένη τους οδήγησαν μπροστά στο Συνέδριο για να τους δικάσουν, ένας Φαρισαίος όμως, ο νομοδιδάσκαλος Γαμαλιήλ, τίμιος παντί τω λαώ33, αφού ζήτησε να βγάλουν για λίγο τους κατηγορούμενους έξω, μίλησε στους ιερείς και νομοδιδασκάλους συνιστώντας την απόλυσή τους, με την αιτιολογία ότι αν μεν έχουν την ευλογία του Θεού δε θα είναι εύκολο να καταπολεμηθούν, αν πάλι δεν την έχουν θα εκφυλιστούν και θα διαλυθούν από μόνοι τους και  υπενθύμισε  στο ακροατήριο του δυο ανάλογες περιπτώσεις, τις εξεγέρσεις, παλαιότερα μεν του Ιούδα του Γαυλωνίτη34 και προ τούτων των ημερών  του Θευδά35. Παρά την αντίθετη άποψη πολλών Σαδδουκαίων και πάλι το Συνέδριο απέλυσε τους δύο Αποστόλους36.

 

Στο μεταξύ η αύξηση του αριθμού των πιστών άρχισε να δημιουργεί ορισμένα προβλήματα. Πρώτα πρώτα διοικητικά. Οι ίδιοι οι Απόστολοι, που όπως φαίνεται δεν ήταν περισσότεροι από τέσσερις ή πέντε, δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις μιας κοινότητας που αριθμούσε πλέον χιλιάδες μέλη. Με πρόταση του Σίμωνα-Πέτρου έγινε συνέλευση όλης της εκκλησίας και εκλέχτηκαν εφτά νέοι στην ηλικία πιστοί, οι Στέφανος, Φίλιππος, Νικάνωρ, Πρόχορος, Τίμων, Παρμενάς (όλοι ελληνίζοντες ιουδαίοι) και ο Νικόλαος (εθνικός από την Αντιόχεια), που ονομάστηκαν  διάκονοι και επιφορτίστηκαν να βοηθούν τους Αποστόλους37.

Υπήρξαν όμως και άλλα προβλήματα, που προκάλεσε η εφαρμογή της κοινοκτημοσύνης. Οι πιστοί, οι προερχόμενοι από ελληνίζοντες Εβραίους είχαν παράπονα, γιατί οι ιουδαϊζοντες τους παραγκώνιζαν και παραμελούσαν τις οικογένειες και τις χήρες τους κατά την καθημερινή διανομή τροφίμων και άλλων αγαθών38. Κάποιοι άλλοι, νεαροί κυρίως πιστοί, παρεξήγησαν την περί κοινοκτημοσύνης θεωρία και την ερμήνευσαν ότι επεκτείνεται πέρα από τα περιουσιακά στοιχεία και στις γυναίκες της εκκλησίας, καθώς δε ο διάκονος Νικόλαος είχε μιαν ωραιοτάτη σύζυγο, τον πίεζαν να τους την παραχωρήσει. Τελικά ο Νικόλαος, που φαίνεται πως ήταν άνθρωπος ευρυτάτων αντιλήψεων, για να μη δημιουργούνται ζηλοτυπίες και διχοστασίες μεταξύ αδελφών, παραχώρησε τη γυναίκα του σε όσους την ποθούσαν. Όπως ήταν επόμενο προκλήθηκε μέγα σκάνδαλο. Οι Απόστολοι επετίμησαν τους παρεκτραπέντες, πολλοί από τους οποίους τελικά απομακρύνθηκαν από την εκκλησία, δημιουργώντας δική τους ομάδα, στην οποία εξακολούθησαν να εφαρμόζουν τις ιδιότυπες περί κοινοκτημοσύνης πρακτικές τους. Η ομάδα αυτή με τον καιρό εξελίχθηκε στην αίρεση των Νικολαϊτών39, μολονότι ο ίδιος ο Νικόλαος και η γυναίκα του δεν έδωσαν συνέχεια στο σκάνδαλο αλλά συνέχισαν να ζουν κόσμια μέσα στους κόλπους της εκκλησίας και τα παιδιά τους έγιναν πιστοί Ναζωραίοι40.

Δεν έφταναν όμως τα εσωτερικά προβλήματα της κοινότητας. Ο κατατρεγμός των Ναζωραίων από το Συνέδριο δε σταμάτησε παρά  εντάθηκε, με αποκορύφωμα τη σύλληψη και δίκη του διάκονου Στέφανου, ο οποίος φαίνεται πως πριν βαπτιστεί υπήρξε Εσσαίος41. Ο Στέφανος είχε   εκρηκτική ιδιοσυγκρασία και η έντονη δραστηριότητα του ενοχλούσε τους Σαδδουκαίους του Συνεδρίου42. Ο Στέφανος πήγαινε από συναγωγή σε συναγωγή και με το φλογερό όσο και εμπνευσμένο κήρυγμά του προσηλύτιζε πολλούς. Τελικά άνθρωποι της αστυνομίας του Ναού τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν να δικαστεί από το Συνέδριο. Διάφοροι ψευδομάρτυρες τον κατηγόρησαν ότι έλεγε πράγματα βλάσφημα για το Νόμο και ότι προπαγάνδιζε τις ιδέες του Ιησού του Ναζωραίου, θέλοντας να καταργήσει τα έθιμα και να καταλύσει  την πίστη που καθιέρωσε ο Μωυσής. Ο Στέφανος απολογήθηκε με παρρησία και θάρρος και παρομοίασε την δίωξή του με τον κατατρεγμό που γνώρισαν οι προφήτες από τους προγόνους αυτών, που τώρα τον δίκαζαν43.

Όπως ήταν επόμενο η δράση του θεωρήθηκε ότι στρεφόταν κατά της ιουδαϊκής θρησκείας και εφ’ όσον κάθε έγκλημα κατά της θρησκείας συνεπαγόταν τη θανατική ποινή44, ο Στέφανος  καταδικάστηκε σε θάνατο, μετά δε την επικύρωση της ποινής από τον επίτροπο Τιβέριο Αλέξανδρο,  θανατώθηκε με λιθοβολισμό, ενώ πολλοί άλλοι Ναζωραίοι οδηγήθηκαν στις φυλακές45. Στις συλλήψεις πρωτοστατούσε ένας μαθητής του προαναφερθέντος Γαμαλιήλ, που λεγόταν Σαύλος, ο οποίος επικεφαλής αποσπάσματος της αστυνομίας του Ναού ελυμαίνετο την Εκκλησίαν46, συλλαμβάνοντας και φυλακίζοντας του Ναζωραίους. Ο Σαύλος αυτός δεν πήρε μέρος στον λιθοβολισμό του Στέφανου αλλά παρακολουθούσε την εκτέλεση, φυλάγοντας τα ρούχα των εκτελεστών47.

Ο λιθοβολισμός γινόταν ως εξής48: Τον κατάδικο τον οδηγούσαν σε κάποιο μικρό ύψωμα, όσο το μπόι δύο ανδρών και από εκεί τον έσπρωχναν να πέσει ανάσκελα. Κάποιοι βρίσκονταν τυχεροί και με το πέσιμο αυτό σκοτώνονταν αμέσως, οι περισσότεροι όμως λόγω του μικρού ύψους επιζούσαν και τότε οι μηνυτές και οι μάρτυρες κατηγορίας τους πετούσαν τις πρώτες πέτρες. Ακολουθούσε βροχή από πέτρες που πετούσαν όσοι πιστοί ήθελαν. Δικαίωμα να λιθοβολήσουν είχαν όσοι άντρες, πάνω από δεκαοκτώ χρονών, το επιθυμούσαν. Όταν ο κατάδικος κάτω από τα πλήγματα που δεχόταν σωριαζόταν στο έδαφος, δυο χειροδύναμοι άντρες τον αποτέλειναν πλακώνοντας τον με μια πολύ μεγάλη και βαριά πέτρα. Ο λιθοβολισμός ήταν ο καθιερωμένος ιουδαϊκός τρόπος θανάτωσης των καταδικασμένων για ασέβεια και άλλες παραβάσεις του Νόμου και εκτός από την εξόντωση των αντιπάλων της επίσημης θρησκείας,  με τη συμμετοχή των πιστών, που με ψυχολογική πίεση ουσιαστικά επέβαλε, εξασφάλιζε τη συνενοχή τους στις κατασταλτικές ενέργειες του Συνεδρίου.

 

Η θανάτωση του Στέφανου49 και οι καταδιώξεις που τη συνόδεψαν, με πολλές συλλήψεις πιστών, που τις ενεργούσε ο Σαύλος50, έκαναν πολλούς Ναζωραίους, ιδίως από τους ελληνίζοντες, με αρχηγό το διάκονο Φίλιππο51, να φύγουν από τα Ιεροσόλυμα και να εγκατασταθούν  στη Σεβάστεια (Σαμάρεια), ενώ άλλοι πήγαν στην Καισάρεια και κάποιοι, για ακόμα μεγαλύτερη ασφάλεια, στην Αντιόχεια και στη Ρώμη. Έτσι οι Ναζωραίοι ήρθαν σε επαφή με τον κόσμο των Εθνικών.

Στη Σαμάρεια, πόλη με εθνικό πληθυσμό, η μικρή εκκλησία που δημιούργησε εκεί ο Φίλιππος52 ήρθε σε επαφή με τον Σίμωνα τον λεγόμενο Μάγο53, άνθρωπο με μεγάλο κύρος και επιβολή, ο προσηλυτισμός του οποίου αύξησε σημαντικά το γόητρο της εκκλησίας.

ΑΝΗΡ ΔΕ ΟΝΟΜΑΤΙ ΣΙΜΩΝ, ΠΡΟ’Υ’ΠΗΡΧΕΝ ΕΝ ΤΗι ΠΟΛΕΙ ΜΑΓΕΥΩΝ ΚΑΙ ΕΞΙΣΤΩΝ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΑΣ, ΛΕΓΩΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΝΑ ΜΕΓΑΝ. Ο ΔΕ ΣΙΜΩΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΕΠΙΣΤΕΥΣΕΝ ΚΑΙ ΒΑΠΤΙΣΘΕΙΣ ΗΝ ΠΡΟΣΚΑΡΤΕΡΑΝ ΤΩι ΦΙΛΙΠΠΩι54

Ο Σίμων, που οι κάτοικοι της Σαμάρειας τον ονόμαζαν συχνά η δύναμη του Θεού η μεγάλη,  είχε γράψει ένα βιβλίο με τον τίτλο «Απόφασις». Ανήκε, όπως και ο Φίλιππος, στους ελληνίζοντες και χειριζόταν με άνεση την ελληνική γλώσσα.

Πολύ σύντομα όμως οι Ναζωραίοι άρχισαν να αντιδρούν στις απόψεις που διατύπωνε ο Σίμων, που τις εύρισκαν τελείως αντίθετες με τα όσα δίδασκαν οι Γραφές, αλλά και με το κήρυγμα του Ιησού του Ναζωραίου55. Ο Σίμων δίδασκε ότι υπάρχουν δύο Θεοί, ο υπέρτατος Θεός του Φωτός, τον οποίον όμως δεν είναι δυνατόν να αντιληφθούν οι άνθρωποι και ο υποδεέστερος Θεός-Δημιουργός του υλικού κόσμου. Είναι ένας Θεός τυραννικός, αιμοχαρής και υπεύθυνος για όλα τα δεινά που πάσχει ο άνθρωπος56.

Ο Σίμων όμως δε σταματούσε εκεί. Δίδασκε ότι από τον υπέρτατο Θεό του Φωτός είχε εκπορευθεί η θεία σκέψη, την οποίαν όμως δυνάμεις ελεγχόμενες από τον Θεό-Δημιουργό τη συνέλαβαν, τη φυλάκισαν σε γυναικείο σώμα και την ονόμασαν Ελένη57. Η Ελένη με την πάροδο των αιώνων μετενσαρκωνόταν συνεχώς σε διάφορες γυναικείες μορφές, είτε επιφανείς, όπως η Ελένη της Τροίας, είτε άσημες, όπως μια πόρνη Ελένη, την οποία ο ίδιος ο Σίμων, αναζητώντας με αγωνία τη θεία σκέψη, συνάντησε σε ένα πορνείο στην Τύρο, την πήρε μαζί του και την είχε υπό την προστασία του. Με την ανακάλυψη της Ελένης από τον Σίμωνα πραγματοποιήθηκε η θεία συζυγία58. Ολοκληρώθηκε η δύναμη του Θεού η μεγάλη.

Ο Φίλιππος, μη μπορώντας να αντικρούσει τις αλλόκοτες αυτές θεωρίες, ζήτησε τη βοήθεια των Αποστόλων από τα Ιεροσόλυμα. Πράγματι ήρθαν ο Σίμων-Πέτρος και ο Ιωάννης59. που είχαν πολλές συζητήσεις με τον Σίμωνα το Μάγο. Γρήγορα φάνηκε ότι τις δύο πλευρές χώριζε αγεφύρωτο χάσμα. Οι Απόστολοι κατηγόρησαν το Σίμωνα ότι προσπάθησε να αποκτήσει το θείο χάρισμα να θεραπεύει τους πάσχοντες, προσφέροντας τους χρήματα60, τα βιβλία όμως δεν αναφέρουν την άποψη του Σίμωνα. Το βέβαιο είναι πως ύστερα από αυτό ο Σίμων ο Μάγος έπαψε να ανήκει στην Εκκλησία των Ναζωραίων.

Αλλά αν οι Ναζωραίοι εύρισκαν αλλόκοτες τις θεωρίες του Σίμωνα, πολλοί Έλληνες σε πόλεις σαν την Σαμάρεια, την Καισάρεια και την Αντιόχεια, όπου ο πληθυσμός στην πλειοψηφία του ήταν εθνικός, διατύπωναν ανάλογες  παρατηρήσεις στα όσα δίδασκαν οι Απόστολοι, το κήρυγμα των οποίων δεν μπορούσαν ακόμα να το ξεχωρίσουν από την ιουδαϊκή θρησκεία. Οι Έλληνες αντιμετώπιζαν ειρωνικά την πίστη των Ιουδαίων σε ένα και μόνο θεό και τη λατρεία του σε ένα και μοναδικό ναό, όπου δεν υπήρχαν εικόνες ή αγάλματα, πράγμα που το θεωρούσαν, επιεικώς, ιδιορρυθμία61, και δεν μπορούσαν να κατανοήσουν πώς είναι δυνατόν να θεωρούν οι Ιουδαίοι το θεό τους παντοδύναμο, τη στιγμή που το μοναδικό ζεύγος ανθρώπων που έπλασε, υπέκυψε τόσο εύκολα στον πειρασμό του αντιπάλου του, του αποστάτη άγγελου62. Όσον αφορά δε τα λεγόμενα από τους Αποστόλους και τους λοιπούς Ναζωραίους, οι Έλληνες απέρριπταν την εκ νεκρών ανάσταση του Ιησού, γιατί όπως έλεγαν, το πρωτάκουστο αυτό γεγονός δεν το αντελήφθη κανείς απολύτως την ώρα που συνέβη αλλά και μετά, πολύ λίγα πρόσωπα ισχυρίστηκαν ότι είδαν τον αναστάντα και αυτά για πολύ μικρό διάστημα, ενώ αν πραγματικά είχε αναστηθεί, θα έπρεπε να φανερωθεί στο πλήθος και τότε όλοι θα πίστευαν σ’ αυτόν. Εξ άλλου δεν θεωρούσαν τα θαύματα και τις θεραπείες, που απέδιδαν οι Απόστολοι στον Ιησού το Ναζωραίο, σημαντικότερες από τις ανάλογες υπηρεσίες που πρόσφεραν στην ανθρωπότητα ο Ασκληπιός, ο Ηρακλής, ο Διόνυσος και οι Διόσκουροι63, για τις οποίες και έγιναν αθάνατοι

— Ο ΗΡΑΚΛΗΣ ΙΝΑ ΤΟ ΓΕΝΟΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΥΕΡΓΕΤΗΣΑΣ ΤΥΧΗι ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ

Ανεξάρτητα από όλα αυτά ο Φίλιππος επεξέτεινε τη δράση του πέρα από τη Σαμάρεια, προς την Άζωτο και την Καισάρεια και είχε μια σημαντική επιτυχία όταν βάφτισε στην πίστη του Ιησού Χριστού, έναν Αιθίοπα αξιωματούχο64, που περνούσε από εκεί, προερχόμενος από τη Γάζα και τα Ιεροσόλυμα65. Παράλληλα ο Σίμων-Πέτρος με βάση τα Ιεροσόλυμα περιόδευε τη χώρα, ιδρύοντας εκκλησίες στη Λύδδα, στην Ιόππη και στην Καισάρεια.  Στη Λύδδα θεράπευσε τον Αινέα που ήταν χρόνια παραλυτικός66 και στην Ιόππη ανάστησε μια μικρή κοπέλα την Ταβιθά ή Δορκάδα, που βρισκόταν σε κώμα και τη νόμιζαν πεθαμένη67. Η φήμη των κατορθωμάτων αυτών έφτασε πολύ μακριά. Ένας Ρωμαίος εκατόνταρχος, ο διοικητής της ιταλικής σπείρας68 της Καισάρειας, Κορνήλιος, ζήτησε να τον γνωρίσει, τον φιλοξένησε λαμπρά στο σπίτι του και στο τέλος βαφτίστηκε κι αυτός και πολλοί συγγενείς του69.

 

Το αδιαφιλονίκητο κύρος του Σίμωνα-Πέτρου ως αρχηγού, όχι μόνο της εκκλησίας των Ιεροσολύμων αλλά και των άλλων εκκλησιών της Παλαιστίνης το αμφισβήτησε μόνον ο Ιάκωβος ο λεγόμενος Δίκαιος70 (για να ξεχωρίζει από τον άλλον Ιάκωβο, το μαθητή του Ιησού και αδελφό του Ιωάννη). Ήταν θετός αδελφός του Ιησού, ο μικρότερος γιος του ιερέα Ιωσήφ71 που είχε δώσει τον «όρκο του Ναζωραίου»72 και στο κίνημα των Ναζωραίων προσχώρησε μετά τη σταύρωση του Διδασκάλου.  Άνθρωπος εμπαθής και στενοκέφαλος, αντιμαχόταν σφόδρα τους ελληνίζοντες, ενώ αντίθετα διατηρούσε  καλές σχέσεις με τους Φαρισαίους, μερικούς από τους οποίους προσηλύτισε στην εκκλησία των Ναζωραίων73. Περνούσε όλη σχεδόν τη μέρα του στο Ναό προσευχόμενος  και από  τις συνεχείς γονυκλισίες τα γόνατά του είχαν βγάλει κάλους όπως στις καμήλες74. Ήταν υπέρμαχος της απόλυτης προσήλωσης στο γράμμα του Νόμου και της τήρησής του από τους πιστούς του Ιησού Χριστού.  Εκμεταλλευόμενος αφ’ ενός  μεν την ιδιότητά του ως αδελφού του Ραββί και την προσήλωσή του στο Νόμο, αφ’ ετέρου  δε τις συχνές απουσίες του Σίμωνα, κατόρθωσε παρά τη μεγάλη του ηλικία (πλησίαζε τα εξήντα) να παίζει σημαντικό ρόλο στην εκκλησία στα Ιεροσόλυμα, υπονομεύοντας διαρκώς τη θέση του Πέτρου, τον οποίο δε δίστασε να κατηγορήσει για αποστασία, επειδή φιλοξενούμενος από τον Κορνήλιο, συναναστράφηκε και συνέφαγε με απερίτμητους εθνικούς75.

Ο Πέτρος, επιστρέφοντας από την Ιόππη και την Καισάρεια, εύκολα αντέκρουσε τις κατηγορίες του Ιακώβου. Με την ευκαιρία διευθέτησε το ζήτημα που δημιουργήθηκε από τη μεταστροφή του Σαύλου, που τον είδαμε να παρίσταται στο λιθοβολισμό του Στέφανου και να πρωτοστατεί στις διώξεις των Ναζωραίων. Όπως μαθεύτηκε, ο Σαύλος ισχυριζόταν ότι  πηγαίνοντας στη Δαμασκό, για να καταδιώξει τους εκεί Ναζωραίους, είδε σε όραμα τον Ιησού Χριστό, που τον ρώτησε γιατί τον καταδιώκει.  Κατά τα λεγόμενα του ίδιου, το όραμα ήταν τόσο συγκλονιστικό που όχι μόνο τον τύφλωσε προσωρινά αλλά τον έκανε ένθερμο οπαδό του Ναζωραίου. Ο Σαύλος ήρθε στα Ιεροσόλυμα αλλά οι πιστοί και οι επικεφαλής της εκκλησίας τον αντιμετώπισαν με δυσπιστία. Δεν είχαν περάσει ούτε έξι μήνες από το λιθοβολισμό του Στέφανου. Μόνον όταν εγγυήθηκε ο Βαρνάβας76, ο Σίμων-Πέτρος δέχτηκε τον Σαύλο στους κόλπους της εκκλησίας και, καθώς μιλούσε άνετα τα ελληνικά, του ανέθεσε τον προσηλυτισμό των ελληνιζόντων Ιουδαίων. Ο Σαύλος όμως δεν είχε μεγάλη επιτυχία στην προσπάθειά του αυτή. Οι ελληνίζοντες Εβραίοι των Ιεροσολύμων όχι μόνο δεν τον άκουσαν παρά θέλησαν να τον σκοτώσουν, θεωρώντας τον αποστάτη της ιουδαϊκής πίστης. Ύστερα από αυτό ο Σίμων έστειλε τον Παύλο μέσω Καισαρείας στην πατρίδα του την Ταρσό. Κατόπιν έστειλε τον Βαρνάβα στην Αντιόχεια για να οργανώσει σε εκκλησία τους Ναζωραίους που υπήρχαν εκεί77.

Η δράση του Σίμωνα-Πέτρου στα Ιεροσόλυμα σταμάτησε όταν για τέταρτη φορά άνθρωποι του Συνεδρίου τον συνέλαβαν και τον φυλάκισαν. Εκείνος όμως κατόρθωσε την ίδια νύχτα να δραπετεύσει78, ίσως με τη συνεργασία των φυλάκων του και κατέφυγε στο σπίτι της Μαρίας της μητέρας ενός άλλου Ιωάννη, του επιλεγόμενου Μάρκου79, όπου ήταν συγκεντρωμένοι πολλοί Ναζωραίοι. Λίγες μέρες μετά έφυγε από τα Ιεροσόλυμα και εγκαταστάθηκε για λίγο στην Αντιόχεια και κατόπιν περιόδευσε περιοχές της Συρίας επί λίγα χρόνια. Στις περιοδείες του συνοδευόταν από τη γυναίκα του και για κάποιο διάστημα από έναν άλλο πιστό τον Σίλα80, που του χρησίμευαν ως βοηθοί. Όπως φαίνεται αφιερώθηκε στον προσηλυτισμό αποκλειστικά σχεδόν Ιουδαίων και γι’αυτό ονομάστηκε Απόστολος της Περιτομής81. Γύρισε ξανά αλλά για πολύ λίγο στα Ιεροσόλυμα82 και πάλι όμως έφυγε σε μέρη μακρινά, όπου χάνονται τα ίχνη του83.

Η απομάκρυνση του Σίμωνα-Πέτρου από την αρχηγία της πρώτης εκκλησίας των Ναζωραίων, άνοιξε το δρόμο στον Ιάκωβο τον λεγόμενο Δίκαιο, τον οποίο τελικά εκλέξανε ως προκαθήμενο της εκκλησίας84. Αυτό είχε δυσμενείς συνέπειες στην εξέλιξή της, καθώς η επικράτηση των ιουδαϊζόντων οδήγησε την εκκλησία σε απομόνωση και συρρίκνωση85.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1.Το ότι δεν ανταποκρίθηκαν όλοι οι πρώην μαθητές του Ναζωραίου στην πρόσκληση του Πέτρου και των άλλων Αποστόλων μαρτυρείται από τους πρώτους πατέρες της Εκκλησίας [Κλήμης Αλεξ. Στρωματείς 4 9 και 6 7,61 Προφητ. Εκλογαί 27], εμμέσως δε και από τις Πράξεις. Πραγματικά μελετώντας τις Πράξεις παρατηρούμε ότι οι περισσότεροι από τους 12 μαθητές ουσιαστικά απουσιάζουν από το μεγαλύτερο τμήμα τους. Μετά τα πρώτο κεφάλαιο  [α’ 13-25] πολλοί μαθητές του Ιησού, τουλάχιστον όσοι ακολούθησαν τα βήματά του και μετά τη σταύρωση, παύουν να αναφέρονται ονομαστί. Ελάχιστοι μνημονεύονται στα επόμενα κεφάλαια, αλλά και αυτοί για λίγο. Ο Φίλιππος και ο Ιωάννης εξαφανίζονται μετά το η’ κεφάλαιο, ο Πέτρος μετά το ιε’. Αντίθετα  γίνεται λόγος για πρόσωπα που δεν υπήρξαν μαθητές του Ιησού και που δεν μετείχαν στην πρώτη μετά τη σταύρωση και την ανάσταση συγκέντρωσή τους: για τον Ιάκωβο τον Δίκαιο, για τον Βαρνάβα, τον Σίλα και κυρίως για τον Παύλο, ο οποίος μετά το ιε’ κεφάλαιο και ως το τέλος (κη’ κεφ.) μονοπωλεί το ενδιαφέρον των Πράξεων. Υπάρχουν βέβαια οι τέσσερες Ναζωραίοι [Πραξ. κα’ 23], αλλά δεν αναφέρονται τα ονόματά τους.

2.Πραξ. α’ 26

3.Πραξ. α’ 14

4.Ιωαν. ζ’ 5 .. ΟΥΔΕ ΓΑΡ ΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ ΤΟΥ ΕΠΙΣΤΕΥΟΝ ΕΙΣ ΑΥΤΟΝ..

5.Ματθ. κη’ 1-7

6.Λουκ. κδ’ 13-15

7.Ματθ. κη’ 16-17

8.Αγουρ.Εισ. σ.80

9.Α’ Κορ. Α’ 18, 24 .. Ο ΛΟΓΟΣ Ο ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΟΙΣ ΜΕΝ ΑΠΟΛΛΥΜΕΝΟΙΣ ΜΩΡΙΑ ΕΣΤΙ….. ΙΟΥΔΑΙΟΙΣ ΔΕ ΣΚΑΝΔΑΛΟΝ

10.Πραξ. β’ 16-36

11.Πραξ. γ’ 1

12.Πραξ. γ’ 1 και εφεξής

13.Πραξ. ε’ 11. Κατά λέξιν συναθροίσεις

14.Πραξ. β’ 14 και εφεξής

15.Πραξ. ε’ 5

16.Α’ Κορ. ιε’ 6

17.Πραξ. δ’ 4

18.Πραξ. β’ 16-21: Προφητεία Ιωήλ [β’ 28].

19.Πραξ. α’ 5.. ΥΜΕΙΣ ΔΕ ΒΑΠΤΙΖΕΣΘΕ ΟΥ ΜΕΤΑ ΠΟΛΛΑΣ ΤΑΥΤΑΣ ΗΜΕΡΑΣ. Πραξ. α’ 6 .. ΕΙ ΕΝ ΤΩι ΧΡΟΝΩι ΤΟΥΤΩι ΑΠΟΚΑΘΙΣΤΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑΝ ΤΩι ΙΣΡΑΗΛ; Επίσης: Επιστ Α’ Πετρ.δ’ 7 Επιστ. Α’ Ιωαν. β’ 18

20.Πραξ. β’ 43-46. Εκτός από τα θαύματα που έκανε ο Ιησούς ο Ναζωραίος (βλ. σχόλιο 6 του 7ου κεφαλαίου), θαύματα έκαναν και άλλοι Απόστολοι, ιδίως ο Πέτρος, ο Φίλιππος και δευτερευόντως ο Παύλος. Γενικώς η τέλεση θαυμάτων είναι απαραίτητο στοιχείο κάθε  θρησκείας, λατρείας ακόμα και ιδεολογικής πίστης, σε σημείο που να αποδίδονται (σήμερα!) από τους χωρικούς της Βολιβίας μεταθανάτιες θαυματουργίες στον Τσε Γκεβάρα, που εν πάση περιπτώσει ήταν άθεος.

21.Πραξ. δ’ 32-36.

22.Πραξ. ε’ 1-10

23.Πραξ. δ’ 36-37. Βαρνάβας από το αραμαϊκό Μπαρ Ναμπί=Γιος της Παράκλησης

  1. Πολλοί συγγραφείς [ Ενγκελς, Κορδάτος κ.ά.] με βάση τις περικοπές αυτές, θεώρησαν ότι οι Ναζωραίοι είχαν εγκαθιδρύσει ένα είδος κοινοκτημοσύνης, ότι οι πρώτες Εκκλησίες τους ήταν περίπου κομμουνιστικές κοινότητες. Πιστεύω ότι δεν είναι έτσι. Ο Δημ. Κυρτάτας [Επίκρισις σ.80-82] με πειστικά επιχειρήματα το θεωρεί συγκυριακό και πρόσκαιρο φαινόμενο, που δεν το προκάλεσε κάποια σχετική κοσμοθεωρία αλλά η πίστη στο επερχόμενο τέλος του κόσμου. Αλλωστε πριν τελειώσει η αφήγηση των Πράξεων η κοινοκτημοσύνη έχει ήδη ξεχαστεί και μόνο κατά τον 2ον αιώνα αναφέρεται το ίδιο (πρόσκαιρο και μεμονωμένο) φαινόμενο σε μια χριστιανική κοινότητα του Πόντου, καθώς και από τον Λουκιανό, που αναφέρει κάτι παρόμοιο, για τους Χριστιανούς που γνώρισε. Το γεγονός είναι ότι από τις πρώτες ήδη χριστιανικές εκκλησίες απουσιάζει κάθε είδους κοινοκτημοσύνη.

Ανεξαρτήτως αυτών πάντως η «κομμουνιστική» αυτή κοινότητα των πρώτων πιστών ήταν μόνο καταναλωτική και όχι παραγωγική (όπως π.χ. ήταν τα κοινόβια των Εσσαίων), υπήρχε δε και κάποιος καταναγκασμός, όπως μαρτυρεί το επεισόδιο Ανανία και Σαπφείρας, ο ξαφνικός θάνατος των οποίων θα μπορούσε να εκληφθεί και ως τιμωρία των δυστροπούντων.

25.Πραξ. ε’ 5 και 10 .. ΕΠΕΣΕΝ ΔΕ ΠΑΡΑΧΡΗΜΑ ΠΑΡΑ ΤΟΥΣ ΠΟΔΑΣ ΑΥΤΟΥ ΚΑΙ ΕΞΕΨΥΞΕΝ..

26.Πραξ. ε’ 11   ..  ΚΑΙ ΕΓΕΝΕΤΟ ΦΟΒΟΣ ΜΕΓΑΣ ΕΦ’ ΟΛΗΝ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΚΑΙ ΕΠΙ ΠΑΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΟΝΤΑΣ ΤΑΥΤΑ..

27.Πραξ ε’ 12-16  .. ΙΝΑ ΕΡΧΟΜΕΝΟΥ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΝ Η ΣΚΙΑ ΕΠΙΣΚΙΑΣΗ ΤΙΝΙ ΑΥΤΩΝ..

  1. Οι Φαρισαίοι άρχισαν να καταλαμβάνουν θέσεις στο Συνέδριο από τον καιρό της βασίλισσας Αλεξάνδρας Σαλώμης. Εκπροσωπούσαν τους νομοδιδάσκαλους και σε σχέση με τους Σαδδουκαίους ήταν πολύ πιο φιλελεύθεροι. Δεν ήταν όλοι εχθρικοί προς τον Ιησού το Ναζωραίο και πολλοί (Σίμων, Νικόδημος, Ιωσήφ κ.ά.) είχαν φιλικές σχέσεις μαζί του. Με τους Αποστόλους είχαν ακόμη πιο φιλικές σχέσεις.

29.Πραξ. γ’ 11, δ’ 1-22

30.Πραξ. ε’ 12-16 … ΟΥΔΕΙΣ ΕΤΟΛΜΑ ΚΟΛΛΑΣΘΑΙ ΑΥΤΟΙΣ ΑΛΛ’ ΕΜΕΓΑΛΥΝΕΝ ΑΥΤΟΥΣ Ο ΛΑΟΣ..

31.Ιώσ. Ι.Α. 19 333-334. Η προσωπικότητα του βασιλιά Ηρώδη Αγρίππα Α’ (που όπως φαίνεται από την όλη πολιτεία  του ήταν πράος  και δίκαιος) δυσφημείται από τις Πράξεις, που του αποδίδουν το φόνο του Απόστολου Ιακώβου (αδελφου του Ιωάννη) ο οποίος όμως θανατώθηκε αφού ο Αγρίππας είχε πεθάνει. Ομοίως παραλείπουν την απελευθέρωση του Σίμωνα-Πέτρου, που μνημονεύει ο Ιώσηπος και συγχωνεύουν τη δεύτερη με την τρίτη σύλληψη του, η οποία επίσης έγινε μετά τον θάνατο του βασιλιά.

32.Το έτος 44

33.Πραξ. ε’ 37

34.Πραξ. ε’ 34-40

35.Πραξ. ς’ 8-12

  1. Η πληροφορία αυτή είναι πολύ σημαντική διότι σημαίνει ότι η προσαγωγή των Αποσττόλων σε δίκη έγινε κατά ή αμέσως μετά το έτος 46, το χρόνο που έγινε η εξέγερση του Θευδά. Εδώ επίσης παρατηρούμε και μία μάλλον άτεχνη απόπειρα να αναθεωρηθεί η ιστορία. Η ανταρσία του Ιούδα του Γαλιλαίου (που στην πραγματικότητα έγινε το 6) κατά την περικοπή εμφανίζεται σύγχρονη ή μεταγενέστερη της ανταρσίας του Θευδά (που έγινε το 45).

37Πραξ. ς’ 1 … ΕΓΕΝΕΤΟ ΓΟΓΓΥΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΣΤΩΝ ΠΡΟς ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΟΤΙ ΠΑΡΕΘΕΩΡΟΥΝΤΟ ΕΝ ΤΗι ΔΙΑΚΟΝΙΑι ΤΗι ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗι ΑΙ ΧΗΡΑΙ ΑΥΤΩΝ..

  1. Πραξ. ς’ 1-6

39.Επιφάνειος Πανάριον 1 267-268

40 Κλήμης Αλεξ. Στρωματείς 3 4

41.Αγουρ.Εισ. σ.211

42.Πραξ. ς’ 8-15

  1. Πραξ.ζ’ 1
  2. Ροπς σ. 207
  3. Η δίκη και η εκτέλεση του Στέφανου πρέπει να τοποθετηθεί στο έτος 46 ή 47 (εφ’ όσον στην αφήγηση των Πράξεων έπεται της δικής που προαναφέρω στο σχόλιο 6 και της παρέμβασης του Γαμαλιήλ) δηλαδή δέκα και πλέον χρόνια αργότερα από την επίσημη εκδοχή, που είναι το έτος 34 ή 35 (επί Ποντίου Πιλάτου). Στην περίπτωση αυτή όμως ο Παύλος (γεννημένος περί το 10-15) δεν ήταν καθόλου ο «νεανίσκος» των Πράξεων [ζ’ 58] αλλά ώριμος τριαντάρης.
  4. Πραξ. ζ’ 60
  5. Πραξ. η’3
  6. Ροπς σ.211

49.Πραξ. ζ’58

50.Πραξ. η’ 3

51.Πραξ. η’1-2

52 Στην Καινή Διαθήκη αναφέρονται δύο πρόσωπα με το όνομα Φίλιππος, ο μαθητής του Ιησού του Ναζωραίου και αδελφός του Ναθαναήλ και ο διάκονος Φίλιππος. Αργότερα τα δύο αυτά πρόσωπα ταυτίστηκαν σε ένα [ΕΦ ….]

  1. Κατά τους αιρεσιολόγους ο Σίμων ο Μάγος ήταν αρχηγέτης του γνωστικισμού στην Παλαιστίνη και φέρεται ως συγγραφέας του έργου “Απόφασις”, διαδραματίζει δε σπουδαίο ρόλο στις Ψευδοκλημέντιες “Αναγνωρίσεις”. Παλαιότερα πιστευόταν ότι οι Γνωστικοί ήταν  Χριστιανοί  αιρετικοί. Αυτή άλλωστε είναι και η άποψη των πρώτων πατέρων της Εκκλησίας (Ειρηναίου, Ιππόλυτου, Επιφάνειου κ.ά).  Νεώτερες εντούτοις έρευνες, κατά τις οποίες ανακαλύφθηκαν χειρόγραφα με γνωστικό περιεχόμενο πολύ παλαιότερα από την εμφάνιση του χριστιανισμού, ανέτρεψαν αυτή τη θέση. Περισσότερα για τους Γνωστικούς αναφέρονται στο σχόλιο 67 του 17ου κεφαλαίου.

54.Πραξ. η’ 5

55.Πραξ. η’ 9-25

56.Αγουρ.Ιστ. σ.238

57.Αγουρ.Ιστ. σ. 238

58.Αγουρ.Ιστ. σ..239

59.Πραξ. η΄14

60.Πραξ. η’ 18

61.Sanders σ….

62.Κέλσος

63.Κέλσος σ.63 επίσης Διοδ. Σικελ. 1 2,4

  1. Πραξ. η’ 27-35

65.Πραξ. η’ 26

66.Πραξ. θ’ 32-34

67.Πραξ. θ’ 36-42

68.Η σπείρα, (λατινικά cohors) υποδιαίρεση της λεγεώνας, ισοδυναμούσε με ένα περίπου τάγμα.

69.Πραξ. ι’ 1-48

70.Πραξ. γ’ 14, ζ’ 52, Ιακ. Ε’ 6, Γαλ. β’ 9. Ιωσ. Ι.Α. 20. 9,1

71.Πρωτοευαγγέλιο Ιακώβου

72.Πραξ. ς’ 1-2, Ηγήσιπος (στον Ευσεβ. Ε.Ι. 2 27 4-19)

73.Ρενάν Αποστ. Παύλος Β’ τομ. σ. 54-55. Δεν είναι μόνο η ευνοϊκή στάση του Ιακώβου. Οπως αναφέρω και στο σχόλιο  4 στις Πράξεις γενικώς [ε’34, ιε’5, κα’ 20, κγ’ 9] οι λοιδωρίες και οι κατηγορίες του Ναζωραίου κατά των Φαρισαίων, φαίνεται να έχουν ξεχαστεί. Οι μαθητές του Ιησού σχεδόν συμφιλιώθηκαν μαζί τους.

74.Ηγήσιπος (στον Ευσεβ. Ε.Ι. 2 27 4-19)

75.Πραξ. ια’ 2-3 και ιε’ 7-11

76.Αγουρ. Εισ. σ.211

77.Πραξ. ια’ 22

78.Πραξ. ιβ’ 3-11, ]. Είναι η προτελευταία μνεία περί του Πέτρου στις Πράξεις Η τελευταία αναφέρεται στην ομιλία του στη Σύνοδο των Ιεροσολύμων [Πραξ. ιε’ 7-15], που έγινε πέντε περίπου χρόνια αργότερα. Από το σημείο αυτό και μετά δεν αναφέρεται τίποτα για τον Πέτρο. Από τις Πράξεις κυριολεκτικά εξαφανίζεται. Η δήθεν επίσκεψη, σύλληψη και σταύρωσή του στη Ρώμη αποτελεί μεταγενέστερη μυθοπλασία με στόχο την θεμελίωση των πρωτείων της εκκλησίας της (και του Πάπα) έναντι των άλλων εκκλησιών.

79.Πραξ. ιβ’ 12-13

80.Α’ Πετρ. ε’12

81.Πραξ. ιβ’ 17

82.Πήρε μέρος στη Σύνοδο του έτους 53

83.Γαλ. β’ 7

84.Ευσέβ. Ε. Ι. 2 1 2,3

  1. Ηδη από την εποχή του Παύλου η Αντιόχεια επισκίασε τα Ιεροσόλυμα ως κέντρο της νέας πίστης, μετά δε τον ιουδαϊκό πόλεμο και την επανάσταση του Μπαρ Κοχεβά, η εκκλησία των Ιεροσολύμων και πολλές άλλες εκκλησίες της Παλαιστίνης θα περιπέσουν σε αφάνεια ως τον 4ον αιώνα.

54 Σχόλια προς “Οι Εσταυρωμένοι Σωτήρες, ιστορικό μυθιστόρημα του Δημ. Σαραντάκου – 14”

  1. kpitsonis said

    Καλημέρα εν …Χριστοίς αδελφοί .

  2. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    >> Όταν ο κατάδικος κάτω από τα πλήγματα που δεχόταν σωριαζόταν στο έδαφος, δυο χειροδύναμοι άντρες τον αποτέλειναν πλακώνοντας τον με μια πολύ μεγάλη και βαριά πέτρα.

    Δεν ήταν δύο οι μπρατσωμένοι, τέσσερις ήταν.

  3. LandS said

    Είναι αυτο που λένε «βρήκε ο Φίλιππος τον Ναθαναήλ που τον είχε βρει ο Φίλιππος»

  4. Καλημέρα

    Το διαβάζω ανελλιπώς αν και ανήκω σε μια από τις δυο κατηγορίες που δεν επηρεάζονται από τέτοιες εξαιρετικές δουλειές (οι εντελώς πιστοί και οι εντελώς άθεοι) οπότε δεν ψάχνω μέσα στο κείμενο κάτι να (ή μην) με αλλάξει.
    Πάντως δεν θάθελα να το έδινα σαν μάθημα σε εξετάσεις, εδώ δεν είχα μάθει τα ονόματα συναδέλφων μετά από 5 χρόνια στο ίδιο σχολείο, τι να συγκρατήσω από την πληθώρα ονομάτων του κειμένου !

  5. sarant said

    Καλημέρα! Ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    4 Μοιάζουν κιόλας τα ονόματα….

    2 Εποπτικά μέσα 🙂

  6. Νέο Kid said

    Πολύ βάρβαροι αυτοί οι κατσικογάμηδες οι Οβριοί που λιθοβολάγανε τον κόσμο. Πολύ μπροστά οι δικοί μας που είχαν αναίμακτες και ευγενείς μεθόδους θανάτωσης, όπως οι Σπαρτιάτες που έχτισαν ζωντανό σε τάφο τον Παυσανία (που τις προάλλες τον βάφτισα Λύσανδρο και κανένας δε σχολίασε… Ανιστόρητοι!) .
    Καθόλου παράξενο που δεν έμεινε σχεδόν τίποτα απ τον πολιτισμό τους (ένας τοίχος με χαρτάκια …οκ!) ενώ τα δικά μας μνημεία είναι αξιοθαύμαστα απ όλο τον κόσμο.

  7. Κωνσταντίνος Καρέλας said

    Σύμφωνα με την αφήγηση των Πράξεων (θ΄ 36-42) η Ταβιθά (ελλ., Δορκάς) δε φαίνεται να ήταν μικρή κοπέλα, όπως την παρουσιάζει ο αείμνηστος πατέρας σας, αφού είχε ήδη αναπτύξει πλούσια φιλανθρωπική δράση, ιδίως προς τις χήρες, με την ύφανση ενδυμάτων για τους πτωχούς. Επομένως θα ήταν κάποιας ηλικίας με αντίστοιχη για την ηλικία και τη δράση της κοινωνική επιρροή και φήμη και με διαμορφωμένο κύκλο συνεργάτιδων γυναικών. Η ορθολογιστική ερμηνεία, πάντως, όλων των παρουσιαζομένων αναστάσεων ως περιπτώσεων ανανήψεων από νεκροφάνεια είναι ενδιαφέρουσα, αλλά κάπως μονότονα επαναλαμβανόμενη.

  8. Corto said

    Χαίρετε!

    Γνωστό γενικότερα , αλλά ας σημειωθεί ότι εκ του Σίμωνος του Μάγου και η σιμωνία (καθότι περί λέξεων το ιστολόγιο…)

    Βρίσκω στην βικιπαίδεια και ένα έξυπνο λογοπαίγνιο αποδιδόμενο στον Εμμανουήλ Ροΐδη με αφορμή τα «σιμωνιακά» της Ελλάδος του 1875:

    «Αν ουδέν άλλο προκύψει όφελος εκ της ανακρίσεως περί των επισκοπικών, η νεοελληνική γλώσσα θέλει τουλάχιστον πλουτισθή διά νέας λέξεως· εις τον μητροπολίτην δηλαδή θέλει προστεθεί και ο μιτροπωλητής».

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%B9%CE%BC%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AC

  9. Γιάννης Ιατρού said

    Χαιρετώ κι απ΄εδώ

    ΕΠΕΤΕΙΟΣ σήμερα, που δεν πρέπει να ξεχάσουμε. Για πολλούς λόγους,
    Τα λυκόπουλα εδωμέσα θα θυμούνται τα γεγονότα (τότε τελειώναμε ή είχαμε τελειώσει την 3η λυκείου και πολλοί είχαμε αρχίσει τις σπουδές μας). Εγώ ήμουν ήδη στο εξωτερικό, και ζούσα την «άνοιξη του 1968»…

    Σαν σήμερα (16 Μαρτίου) λοιπόν, πριν από 53 χρόνια (1968) έγινε η «σφαγή στο Μι Λάι» από Αμερικανούς στρατιώτες, υπό τις διαταγές του υπολοχαγού Γουίλιαμ Κάλεϊ. Το χωριό και οι κάτοικοί του εξαφανίστηκαν από προσώπου γης για να μην υπάρξουν άνθρωποι που θα βοηθήσουν τους Βιετκόνγκ… Εξοντώθηκαν 507 φτωχοί χωρικοί – ανάμεσά τους 173 παιδιά, 76 μωρά και 60 γέροι. Ήταν μόνο η κορυφή του παγόβουνου των εγκλημάτων των ΗΠΑ στο Βιετνάμ.

    Το έγκλημα έγινε γνωστό λίγο αργότερα, από τα δημοσιεύματα του δημοσιογράφου Σέιμουρ Χερς και χάρις στην επιμονή ενός εφέδρου που γύρισε πίσω στην πατρίδα του.

    Τελικά πέντε στρατιωτικοί κάθισαν στο εδώλιο του στρατοδικείου. Η δίκη άρχισε το 1970 και η απόφαση της ενοχοποίησε μόνο τον επικεφαλής της σφαγής, τον υπολοχαγό Κάλεϊ. Καταδικάστηκε σε ισόβια ποινή, η οποία μετατράπηκε σε πρόσκαιρη κάθειρξη 20 ετών και στη συνέχεια 10. Ο Κάλεϊ, υπεύθυνος για την δολοφονία 507 αθώων, θα μείνει στη φυλακή (στην πραγματικότητα σε κατ’ οίκον περιορισμό στο διαμέρισμά του σε στρατόπεδο) μόλις 3,5 χρόνια πριν λάβει και χάρη από τον Νίξον. Δεν ξέρω αν ζει ακόμα, πάντως μετά την χάρη που έλαβε, έζησε στο Κολάμπους της Τζόρτζια και ήταν ιδιοκτήτης κοσμηματοπωλείου.

  10. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    7 Θα το κοιτάξω αυτό, ευχαριστώ!

  11. Αργυρώ said

    Πολλά συγχαρητήρια στον αλησμόνητο πατέρα Σαραντάκο που στην σημείωση 78 τολμά να επισημάνει την πραξικοπηματική εξαφάνιση του Πέτρου από τους εγκαθέτους του Σαούλ – Παύλου, μετά το ιε’ 7-15 των Πράξεων…

    Είμαι βεβαία, πως, αν ο πατήρ Σαραντάκος δεν εφοβείτο τους χριστιανούς αναγνώστες του βιβλίου του, θα επεσήμαινε και κάτι άλλο απείρως σημαντικότερο: Ως γνωστόν, το εβραϊκό όνομα του Αποστόλου Παύλου ήταν «Σαούλ», που οι Πράξεις εξελληνίζουν σε «Σαύλος» (17 φορές για την ακρίβεια…) στα 13 πρώτα κεφάλαιά τους.

    ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ που απασχολεί επί 20 αιώνες τους Καινοδιαθηκολόγους ΕΙΝΑΙ: Για ποιόν λόγο ο Σαύλος μετονομάστηκε ξαφνικά σε Παύλος στο Πράξεις των Αποστόλων 13,9 ενώ μέχρι τότε οι Πράξεις τον αποκαλούσαν «Σαύλο»; Και γιατί ο ίδιος ο Παύλος στις Επιστολές του ουδέποτε αυτοαποκαλείται «Σαύλος», αλλά πάντοτε «Παύλος»;

    Την απάντηση μάς την κρύβουν επί 20 αιώνες στα Ρωμέϊκα σχολεία, ενώ την ξέρουν όλοι οι «Παροικούντες την Ιερουσαλήμ»: Διότι «σαύλος» στα αρχαία ελληνικά είναι μία από τις πιο αισχρές λέξεις για τους ομοφυλόφιλους!.. Ο Εβραίος συγγραφέας των Πράξεων (Λουκάς ή κάποιος άλλος) αγνοούσε μέχρι το κεφ. 13, παρ. 9 ότι «Σαύλος» στα αρχαία ελληνικά είναι μία από τις υβριστικότερες λέξεις για τον ομοφυλόφιλο!.. Όταν του το σφύριξαν, άλλαξε το όνομα του ήρωά του στο ομοιοκατάληκτο ρωμαϊκό «Παύλος»!..

    ΗΘΙΚΟΝ ΔΙΔΑΓΜΑ: Ο Απόστολος Παύλος καταφέρθηκε με τέτοια δριμύτητα κατά της Ομοφυλοφιλίας εξαιτίας του άρχικού ονόματός του «Σαύλος». Για να αποδείξει πως δεν είναι θηλυπρεπής (σαύλος, αρχαιοελληνιστί…), όχι μόνο άλλαξε το όνομά του σε Παύλος, αλλά και καταφέρθηκε με φοβερή αυστηρότητα κατά μιάς ανθρώπινης συνήθειας που ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένη στην Ελληνο-Ρωμαϊκή εποχή του και στην οποία ο ίδιος (και να ήθελε) δεν θα μπορούσε να έχει καμία τύχη, διότι ήταν κακάσχημος και γεμάτος έλκη, όπως επανειλημμένως εξομολογείται στις Επιστολές του.

    ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΟΨΙΣΟΥΜΕ: Αν ο θείος Παύλος καταδίκασε τόσο ξεκάθαρα την θηλυπρέπεια και την ομοφυλοφιλία, αυτό οφείλεται στο αρχικό του όνομα «Σαύλος» που είδαμε τί σημαίνει στα αρχαία ελληνικά… Δεν ήθελε με τίποτα οι προσήλυτοι στον Χριστιανισμό Εθνικοί να ακούνε το όνομά του και το μυαλό τους να πηγαίνει στην θηλυπρέπεια…

    ΥΓ-1: Ας θυμηθούμε τί είχε δηλώσει ο μέγας γνώστης του Χριστιανισμού και της Ομοφυλοφιλίας (δεδηλωμένος ομοφυλόφιλος ο ίδιος…) ποιητής της Θεσσαλονίκης, Ντίνος Χριστιανόπουλος, στους Schooligans τον Δεκέμβρη του 2007…

    SCHOOLIGANS: «Ποια είναι η γνώμη σας για τον Aπόστολο Παύλο;»

    ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ: «E, είναι λίγο μυστήριο πρόσωπο… Eίναι ο μόνος που καταδικάζει την ομοφυλοφιλία. O Xριστός ποτέ δε μίλησε εναντίον της ομοφυλοφιλίας. Ήταν τόσο ταπεινός, που πολλές φορές έκανε παρέα με πουτάνες. Eίχε ένα λόγο κατανόησης για όλους. Aντίθετα, ο Aπόστολος Παύλος ήταν Φαρισαίος. Kουβαλούσε μέσα του όλη την ιουδαϊκή σκληρότητα του νόμου της Παλαιάς Διαθήκης. Γι’ αυτό και χτυπάει αγρίως τις ομοφυλόφιλες πράξεις. Πιστεύω, λοιπόν, ότι ορισμένα χωρία του Aποστόλου Παύλου πρέπει να αναθεωρηθούν. Δεν έχουν σχέση με τον λόγο του Χριστού.»

    ΥΓ-2: Όσοι θέλουν να μάθουν περισσότερα για το θέμα (σ.σ.: για ποιόν λόγο ο ομοφυλόφιλος Σαούλ – Σαύλος – Απόστολος Παύλος κατεδίκασε με τέτοια δριμύτητα την Ομοφυλοφιλία), ας πάνε ΕΔΩ , όπου υπάρχει πλουσιώτατη βιβλιογραφία

  12. Μαρία said

    8
    Η παραπομπή για το Ροΐδη. Ασμοδαίος 1875, τ. 42

  13. Λεύκιππος said

    Ο διάκονος Νικόλαος που παραχώρησε τη γυναίκα του στο λαό, πρέπει να ήταν ευρυτατων αντιληψεων. Λέμε τώρα…..

  14. leonicos said

    Έλειπα δυο μέρες

    Φυσικά διαβασα το διήγημα του Τζι έστω και καθυστερημένα

    Εξαιρετικό το βρήκα και ιδιοσυγκρασικό κατά τη δομή του. Τζι γράφει και Τζι υπογραφει

  15. leonicos said

    Στο 4, ο Πεπε σχολιάζοντας το »είχε ηγετική θέση στην ομάδα παρότι μικρόσωμη»

    επισημαίνει: »Στατιστικά θα έλεγα «καθότι»»

    και το εχω παρατηρησει κι εγώ

  16. leonicos said

    Επίσης τα περί ‘ εξωσυζυγικών’ δεν είναι ταμπού για καποιους, τουλάχιστον για μένα

    Αλλά είναι εκτός τόπου.

    Στις προ Φωτεινής καταστάσεις, δεν είχε νόημα. Και τα ενδοσυζυγικά, σαν εξωσυζυγικά έμοιαζαν.
    Γιατι οι ‘έξω’ να μη νοιώθουν απατημένες όσο και οι ‘μέσα’.

    Στην μετά Φωτεινή κατάσταση, είναι εκτός τόπου.
    Αν η ‘γκόμενα’ (υποθετικά μιλάμε) ‘ερθει με ταξί, θα πάρει το ταξί πυ οδηγεί η Φωτεινή
    Αν την πήγαινα (λέμε τώρα) σε ξενοδοχείο, στη ρεσεψιον θα ήταν η Φωτεινή
    Αν τη πήγαινε έστω για έναν αθωο καφέ, σερβιτόρα θα ήταν η Φωτεινή

    Όπως καταλαβαίνετε… ταμπού δεν είναι. ανύπαρκτο είναι

  17. leonicos said

    11 Αργυρώ

    Δικαιολογείσαι να μην ξέρεις εβραϊκά

    Σαούλ ειναι η μετοχή του Σαάλ, αναζητώ. Σαούλ σημαίνει απλώς ο ‘εκζητων’ ή ο ‘αναζητούμενος’

    Η εβραϊκη δεν κάνει διάκριση των μετοχών σε ενεργητικές και παθητικές

  18. Γιάννης Ιατρού said

    16: ΣΩΣΤΕ τον ΛΕΩ !! 🙂 🙂 🙂

  19. geobartz said

    Και νόμιζα ότι οι οπαδοί του «ανύπαρκτου» θεωρούσαν την πρώτη «εκκλησία» ως αρχή του κομμουνισμού. Μάλλον όμως εκείνη η αρχέγονη και σύντομη κομμουνιστική κοινωνία απέτυχε για τους ίδιους λόγους που κατέρρευσε και ο μακρόβιος «ανύπαρκτος»: Όλοι (νομίζουμε ότι) μπορούμε να μοιράζουμε τον «πλούτο», αν μας τον φέρουν στα πόδια μας. Λίγοι ενδιαφέρονται να παραγάγουν (άιντε και να …παράξουν) πλούτο: Προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε, για να πάψετε να είστε προλετάριοι και να πάρουν τη θέση σας κάποιοι άλλοι!

  20. ΣΠ said

    9
    Ζει και είναι 77. https://en.wikipedia.org/wiki/William_Calley

  21. Corto said

    12: Μπράβο που το βρήκες!

    Βλέπω ότι η στήλη στον Ασμοδαίο ονομάζεται «Σκνίπες» και ότι «σκνίπας» ήταν ένα περιστασιακό ψευδώνυμο του Ροΐδη στο περιοδικό.

    file:///C:/Users/adogkakis/Downloads/52087-52060-1-PB.pdf

    «Υπέγραφε με τα ψευδώνυμα «Θεοτούμπης», «Σκνίπας» και πολλά άλλα παρόμοια, τα περισσότερα μιας μόνο χρήσεως, αφού τα ψευδώνυμα αυτά φαίνεται πως ήταν συνήθως αναγραμματισμοί φράσεων που τόνιζαν κάτι που είχε αναφερθεί στο αντίστοιχο άρθρο…»

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%AE%CE%BB_%CE%A1%CE%BF%CE%90%CE%B4%CE%B7%CF%82

    Εν πάση περιπτώσει, όποιος και να το έγραψε, το λογοπαίγνιο είναι εμπνευσμένο.

  22. Corto said

    21: Η σωστή διεύθυνση για τον Ασμοδαίο:

    http://pleias.lis.upatras.gr/index.php/asmodaios/article/view/52088/52061

  23. Αργυρώ said

    Σάς αποχαιρετώ (λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων) για καμμιά 30ριά ώρες, με μία σημαντική επισήμανση: Τα 3 εκπληκτικά χθεσινά σχόλια της Αργυρώς (περί κρίκου – κίρκου – τσερκίων – τσερκενίων, χαρταετών κλπ) προσέφεραν νέα συνταρακτική ώθηση στο Σαραντάκειο Ιστολόγιο, που εδώ και λίγα λεπτά φιγουράρει στην 781 θέση της βαθμολογίας της Alexa (χθές Δευτέρα ήταν στο 826)

    ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΩ ότι το Ρεκόρ 12ετίας του Σαραντακείου Ιστολογίου είναι 779 και επετεύχθη την Τρίτη 2 Φλεβάρη 2021 επί ημερών αειμνήστου Αράουτ. Αυτό σημαίνει ότι σήμερα Τρίτη 16/3 υπολείπεται μόνον δύο θέσεις του Ρεκόρ 12ετίας και πιθανότατα αύριο Τετάρτη να έχουμε νέα κατάρριψη, μετά το μνημειώδες σημερινό Σχόλιο 11 της Αργυρώς περί Σαούλ – Σαύλου – Παύλου και Ομοφυλοφιλίας.

    Γι’ αυτό, παρακαλώ τους αξιοτίμους κ.κ. σχολιαστάς να είναι προσεκτικοί και να μήν αρλουμπολογούν – αερολογούν στα σημερινά σχόλιά τους, διότι η Alexa είναι αμείλικτη και δεν συγχωρεί. Είναι κρίμα να χάσουμε το Νέο Ρεκόρ 12ετίας λόγω των φληναφημάτων κάποιων αστοιχείωτων σχολιαστών. Είπα και ελάλησα και αμαρτίαν ούκ έχω

  24. Κουνελόγατος said

    Έκαστος στο είδος του.

  25. Γιάννης Ιατρού said

    20: Ευχαριστώ Σταύρο✔

  26. Συνελήφθη προπονητής κολύμβησης για σεξουαλική κακοποίηση δυο 10χρονων πριν 7 χρόνια.
    Εκδόθηκε ένταλμα και ο παράγοντας της κολύμβησης συνελήφθη και τέθηκε υπό κράτηση.

    Από την έρευνα της αστυνομίας στο σπίτι του 74χρονου βρέθηκε και κατασχέθηκε πορνογραφικό υλικό.

    Στον Λιγνάδη η έρευνα έγινα μετά από πολλές μέρες και διαμαρτυρήθηκε ο Κούγιας…

    γυ αυτό πήγαν τώρα γρήγορα για την έρευνα ΠΡΙΝ τον αναλάβει ο Κούγιας !!

  27. Μαρία said

    21
    Το είχα αποδελτιωμένο αλλά το έχουμε σχολιάσει κι εδώ παλιότερα.

  28. Alexis said

    Με είχε απορροφήσει η ανάγνωση του άρθρου και σκόπευα να σχολιάσω επ’ αυτού, μέχρι που είδα το σχόλιο 9 του Γιάννη Ιατρού.
    Ομολογώ ότι δεν είχα ιδέα για το γεγονός και έφριξα για το μέγεθος της κτηνωδίας!
    Μιλάμε για φρίκη ισοδύναμη με τις μαζικές σφαγές των ναζί σε Καλάβρυτα, Δίστομο κλπ. κλπ.
    Η μόνη διαφορά (για τα μάτια του κόσμου) είναι η δήθεν τιμωρία των πρωταίτιων, η οποία τελικά εξελίχτηκε σε φάρσα με τον τρόπο που έγινε.
    Έχω σοκαριστεί, ξαναλέω, με το μέγεθος της καφρίλας των «μεγάλων μας φίλων»!!!

  29. Corto said

    21: Δεν το θυμόμουν, ευχαριστώ!

    Επίσης κάποτε είχαμε συζητήσει κάτι άλλο σχετικό με το κείμενο, αλλά δεν θυμάμαι λεπτομέρειες:

    Στην περικοπή «ἐπειδὴ καὶ Ἰουδαῖοι σημεῖον αἰτοῦσι καὶ Ἕλληνες σοφίαν ζητοῦσιν,…» (επιστολή Α’ προς Κορινθίους 1,22), τι σημαίνει το ρήμα «αιτούσι» και τι σημαίνει «ζητούσι».

  30. Μήπως θα μπορούσε να μας δοθεί κάποια πληροφορία ή να στηθεί κάποια υπόθεση σε σχέση με τον τονισμό των λέξεων σάυλος [δικό μου sic] σαυλός και για την αδυναμία να μείνει το όνομα ΣΑΥΛΟΣ με τονισμό στη λήγουσα;

  31. Μαρία said

    29
    Ζητέω= αναζητάω κάτι.
    αιτέω = ζητάω να μου δώσουν
    Παράδειγμα με το οποίο δίδασκα τη διαφορά: Αιτείτε και δοθήσεται υμίν, ζητείτε και ευρήσετε απ’ το κατα Ματθαίον.

  32. Corto said

    Το 29 απευθύνεται στο 27.

  33. Corto said

    31: Πολύ ωραίο παράδειγμα, ευχαριστώ!

  34. Alexis said

    #23: Θα είμαστε φρόνιμοι. Θα μας προσέχει η Στεφανία!

  35. Χαίρετε,
    Μια απορία: Αείμνηστος δεν είναι κάποιος που πέθανε; Λέγεται και για ζωντανούς;

  36. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    34
    Εγώ διαφωνώ με το 23. Η άνοδος του ιστολογίου οφείλεται στις μνημειώδεις παρεμβάσεις του εκλεκτού σχολιαστή ΣτοΔγιαλοΧτηνος.

  37. William T. Riker said

    36 Συμφωνώ και επαυξάνω.

  38. Μαρία said

    35
    Για ζωντανούς όχι, για διαδικτυακές περσόνες που εξαλλάσσονται ναι.

  39. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεοτερα!

    35 Ίσως η Αργυρώ ξερει ότι ο Αράουτ, ως περσόνα, εξεμέτρησε το ζην

  40. 38, 39 🙂 Κι εγώ νόμιζα πως ήταν σε αυτοαπομόνωση…

  41. # 36

    Αμφισβητώ αγαπητέ Χτήνε, διότι υπάρχει ένα στοιχείο που εξετάζει η Ο.Ε.Σ.Τ.Υ.Ε.Μ. (ομάδα εργασίας στατιστικής υπηρεσίας υπογείου επιτελείου Μου) που αναμένεται να εμφανισθεί δια τρίτην φορά και τότε θα δημοσιοποιήσουμε την πρωτοποριακήν έρευνά Μας διότι η πρώτη φορά σε ψυλλιάζει η δεύτερη σε εντυπωσιάζει και η τρίτη σε συναρπάζει !!

  42. Faltsos said

    Στην 13η συνέχεια ο σύνδεσμος » Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ» οδηγεί στο μηνολόγιο της προηγούμενης μέρας.

  43. sarant said

    42 Διορθώνω!

  44. Αγγελος said

    Λεώνικε (17), τι λες; Πώς δεν φανερώνουν γένος (και αριθμό) οι μετοχές στα εβραϊκά; Εδώ το φανερώνουν οι παρεμφατικοί τύποι του ρήματος στο β’ και γ’ προσωπο! Το θηλυκό του Σαούλ, αν υπήρχε, θα ήταν Σεουλά.

  45. 44 Στο 17 ο Λεώνικος μιλάει για μετοχές ενεργητικές ή παθητικές (που δεν ξεχωρίζουν στα εβραϊκά) και όχι για γένος ή αριθμό. Τουλάχιστον αυτό κατάλαβα. Και δεν ξέρω βέβαια εβραϊκά ….

  46. Αγγελος said

    (44) Μαγδαληνή, ευχαριστώ. Λεώνικε, συγνώμη. Τι έπαθα; Στραβώθηκα και το «ενεργητικές ή παθητικές» το είδα «αρσενικές ή θηλυκές»; Με είχε φαίνεται προδιαθέσει και το θέμα που έριξε στην (άσχετη) κουβέντα η Αργυρώ 🙂

  47. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>κάποιοι τον είδαν, ή φαντάστηκαν πως τον είδαν, στο δρόμο προς τους Εμμαούς, ένα χωριό κοντά στα Ιεροσόλυμα
    Το Δείπνο στους Εμμαούς του Καραβάτζιο
    α.1601

    β.1606

    Ελέω εγκλεισμού, ένας ταλαντούχος street artist, ο Lionel Stanhope, ζωγράφισε το εν λόγω έργο, προσθέτοντας στη μορφή του Χριστού ένα ζευγάρι γάντια. Η κίνησή του αποτέλεσε όχι μόνο μέσο αφύπνισης για την τήρηση των μέτρων προστασίας αλλά συνέτεινε και στην αναζωογόνηση των κατοίκων του Λονδίνου, που δεν μπορούν να επισκεφτούν το γνήσιο έργο, στην Εθνική Πινακοθήκη τους.

    Από εδώ

  48. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Κομφούζιο στο μυαλό μου όλες αυτές οι πληροφορίες με τα ονόματα και τις επιμέρους δράσεις τους, όμως πολύ γοητευτικές.
    Σφήνες στις ιστορήσεις τα ψήγματα από τις μνήμες των Ευαγγελίων και τη σχολική γνώση (ό,τι απόμεινε 😦 ).

  49. Πέπε said

    Νομίζω ότι το #23 προοριζόταν να υπογράφεται από άλλον (ίσως τη Στεφανία ή κάποιον ομόλογό της), και η υπογραφή της Αργυρώς μπήκε από αβλεψία:

    > > Τα 3 εκπληκτικά χθεσινά σχόλια της Αργυρώς (περί κρίκου – κίρκου – τσερκίων – τσερκενίων, χαρταετών κλπ) προσέφεραν νέα συνταρακτική ώθηση στο Σαραντάκειο Ιστολόγιο…

    Εντάξει, εδώ κι ο Όμηρος καμιά φορά βαρούσε ντάγκλες…

  50. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα

    και ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στον Αλέξη, χιλιόχρονος!

    47 (τέλος): …Ελέω εγκλεισμού, ένας ταλαντούχος street artis…Η κίνησή του αποτέλεσε όχι μόνο μέσο αφύπνισης …
    Εδώ σ΄εμάς, βρήκαν (δηλ. δεν «προσήλθε αυτοβούλως»😎) τον άλλο τον δικό μας (Εύρυτο τον λένε) και ο Δήμος Ελληνικού-Αργυρούπολης του ανέθεσε και τον έβαλαν να ζωγραφίζει με grafiti μορφές του 1821.. τους τοίχους του κολυμβητηρίου της πόλης. Υπήρξαν αντιδράσεις γι αυτήν την ανάθεση, εκτός άλλων και λόγω των πολιτικών πεποιθήσεων του καλλιτέχνη: Παράνομη ανάθεση γκράφιτι για το 1821 σε ακροδεξιό «τοιχογράφο»
    Οι ζωγραφιές του αποτέλεσαν όχι μέσο αφύπνισης, όπως στο Λονδίνο, αλλά από την μιά πλευρά έγιναν αιτία τσακωμού (βεβήλωσαν, βανδάλισαν έγραφαν οι πατριωτικές εφημερίδες/μπλογκ κλπ.), και απ’ την άλλη πλευρά αφορμή για διαμαρτυρίες για την κατάσταση στην κοινωνία του lockdown και της ανεργίας (πολλές από τις ζωγραφιές καλύφτηκαν ή συμπληρώθηκαν με συνθήματα), Αλλά έγιναν και αιτία διασκέδασης και γέλιων με τις φυσιογνωμικές αλλαγές που τους έκαναν άλλοι… καλλιτέχνες…..

  51. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    49
    Πέπε, αν υπονοείς ότι ο υπογράφων το #36 δεν είναι εκλεκτός σχολιαστής και ότι οι παρεμβάσεις του δεν είναι μνημειώδεις πέστο καθαρά.

  52. της καραντίνας και της Σόφης…

    η κοιλιά μου με πονά και το δόντι με πεθαίνει
    το κεφάλι μου δεν στρίβει και το γόνατό μου γέρνει
    ωχ-ωχ-ωχ, φαρμακοποιέ, θέλω ένα γιατροσόφι
    ή επίσκεψη γιατρίνας που να τηνε λένε Σόφη
    νάχει πάρει το πτυχίο άριστα με δύο τόνους
    και να ξέρει να καλμάρει όλων των ειδών τους πόνους

    ..

  53. ΣΠ said

    47
    «Η πορεία προς Εμμαούς» του Robert Zünd.

  54. Παύλος said

    30
    Δεν ξέρω για τη λέξη ΣΑΥΛΟΣ αλλά χωρίς το αρχικό σίγμα
    υπάρχουν τρεις λέξεις ανάλογα με τον τονισμό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε <span>%d</span> bloggers: