Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τα δίδυμα μι του κομμωτηρίου

Posted by sarant στο 22 Μαρτίου, 2021


Ο δρόμος προς την ελευθερία περνάει από τις τρίχες -ή αλλιώς η πολυαναμενόμενη χαλάρωση των μέτρων περιορισμού ξεκινάει από το άνοιγμα των υπηρεσιών «κομμωτηρίου και περιποίησης άκρων» σύμφωνα με την επίσημη διατύπωση.

Όπου «περιποίηση άκρων» είναι τα κοινώς αποκαλούμενα νυχάδικα, μια λέξη που κακώς δεν έχει λεξικογραφηθεί ακόμα -ούτε στο Χρηστικό τη βρίσκω, ούτε στο ΜΗΛΝΕΓ το οποίο, επειδή είναι ηλεκτρονικό, έχει συνήθως ταχύτερα ανακλαστικά. Όμως ούτε τα νυχάδικα έχουν δεχτεί λεξικογραφική αναγνώριση, ούτε η νυχού, όπως είναι το αντίστοιχο επαγγελματικό ουσιαστικό (Υπάρχει νυχάς; Υπάρχει το αντίστοιχο επώνυμο, Νυχάς, που μάλλον από παρατσούκλι βγήκε κάποιου με μεγαλα νύχια και σίγουρα όχι από επαγγελματία παροχής υπηρεσιών περιποίησης άκρων!)

Θα μπορούσαμε να συζητήσουμε για ποιο λόγο αποφασίζεται χαλάρωση των περιορισμών σε μια στιγμή που το σύστημα υγείας ασφυκτιά, που ο αριθμός των διασωληνωμένων έχει φτάσει σε ιστορικό υψηλό (αν κάνω λάθος διορθώστε με -πάντως χτες είχαμε 674, αριθμός που αν δεν κάνω λάθος είναι ρεκόρ). Υπάρχει φυσικά η κόπωση του πληθυσμού, υπάρχει η οικτρή κατάσταση της οικονομίας, υπάρχει η ανάγκη της κυβέρνησης να δείξει κάποια επιτυχία -όλα αυτά συνηγορούν υπέρ της χαλάρωσης, κι ας λένε οι λοιμωξιολόγοι.

Ένα δεύτερο θέμα συζήτησης είναι: γιατί επιλέχτηκαν αυτές οι δραστηριότητες σαν πρώτες της φάσης της χαλάρωσης; Είναι τάχα πιο επικίνδυνη η εστίαση σε εξωτερικό χώρο από δραστηριότητες που γίνονται σε εσωτερικούς χώρους; Κι έπειτα, πού βρίσκεται η εξυπναδα μέτρων όπως η απαγόρευση της διαδημοτικής μετακίνησης με αυτοκίνητο για λόγους άσκησης;

Χτες Κυριακή τα λιγοστά έτσι κι αλλιώς πάρκα των συνοικιών, όπως και οι πλατείες, ήταν ασφυκτικά γεμάτα. Δυσκολεύομαι να φανταστώ μεγαλύτερο συγχρωτισμό αν ήταν ανοιχτές οι καφετέριες με τραπεζάκια έξω κι αν επιτρεπόταν η μετάβαση σε βουνά και παραλίες (διότι δεν έχουν όλοι το κουραγιο να πάνε όλοι με τα πόδια από το Φάληρο στον Υμηττό όπως έκανε τον Νοέμβριο ένας φίλος μου από το χωριό). Μπορούμε βάσιμα να υποθέσουμε ότι αν υπήρχε δυνατότητα διαδημοτικής μετακίνησης με ΙΧ και αν ήταν ανοιχτή η εξωτερική εστίαση θα συνωστίζονταν πολύ λιγότεροι π.χ. στο Άλσος Νέας Σμυρνης ή σε άλλους ανάλογους πνεύμονες πρασίνου.

Αλλά εμείς εδώ λεξιλογούμε. Αφού λοιπόν, καλώς ή κακώς, η χαλάρωση των περιορισμών θα περάσει από τα κομμωτήρια, δεν βλάφτει να πούμε δυο λόγια για τη λέξη αυτή και τις άλλες της οικογένειάς της.

Το κομμωτήριο είναι λέξη νεότερη -ο Κουμανούδης καταγράφει την πρώτη της εμφάνιση το 1888 αν και δεν αποκλείω να μπορεί να βρεθεί, με τις σημερινές ευκολίες αναζήτησης σε σώματα κειμένων, και ενωρίτερη εμφάνισή της. Ωστόσο, ο κομμωτής αλλά και η κομμώτρια έχουν πιστοποιητικά ίσως όχι τρισχιλιετή αλλά υπερδισχιλιετή. Την κομμώτρια τη βρίσκουμε στις Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη αλλά και στην Πολιτεία του Πλάτωνα όπου αναφέρεται: «ἢ οὐ δοκεῖ δεήσειν παιδαγωγῶν, τιτθῶν, τροφῶν, κομμωτριῶν, κουρέων, καὶ αὖ ὀψοποιῶν τε καὶ μαγείρων;» Περιλαμβάνεται δηλαδή η κομμώτρια (όπως και ο κουρέας) στα ταπεινά μεν αλλά αναγκαία επαγγέλματα μαζί με τους παιδαγωγούς, τους μαγείρους, τις παραμάνες και τις γκουβερνάντες. Σε ένα εύπορο νοικοκυριό, τις υπηρεσίες αυτές τις πρόσφεραν δούλοι.

Είχε όμως η αριστοφανική κομμώτρια ίδια καθήκοντα με τη σημερινή; Το λεξικό μάς λέει πως ήταν καλλωπίστρια αλλά κατ΄εξοχήν φρόντιζε την κόμμωση -οπότε είχε καθήκοντα κατά τι ευρύτερα όχι όμως διαφορετικης φύσης.

Το ίδιο ισχύει και με τον αρχαίο κομμωτή, που και αυτός είχε ευρύτερα καθήκοντα αλλά κυρίως με τα μαλλιά ασχολιόταν -με την κόμη. Λέει ο Αρριανός, μεταφέροντας τις διδαχές του Επίκτητου:

ἡ δὲ φραστικὴ αὕτη καὶ καλλωπιστικὴ τῶν ὀνομάτων, εἴ τις ἄρα ἰδία δύναμις, τί ἄλλο ποιεῖ ἤ, ὅταν ἐμπέσῃ λόγος περί τινος, καλλωπίζει τὰ ὀνομάτια καὶ συντίθησιν ὥσπερ οἱ κομμωταὶ τὴν κόμην;

Αφού όμως η κομμώτρια (και ο κομμωτής) ασχολείται με την κόμη, γιατί γράφεται με δύο μι ενώ η κόμη με ένα; Για να το απαντήσουμε αυτό πρέπει να δούμε την ετυμολογία αυτών των λέξεων. Η κομμώτρια παράγεται από τη λέξη «κόμμωσις» (τη σημερινή κόμμωση) παρόλο που η κόμμωσις εμφανίζεται αργότερα στα κείμενα, στα ελληνιστικά χρόνια. Η κόμμωσις, λέει το ετυμολογικό λεξικό του Σαντρέν προέρχεται από το ρήμα «κομμόω» που σήμαινε «εξωραΐζω, στολίζω». Κομμώ λεγόταν μια ιέρεια που είχε ως καθήκον τον στολισμό του αγάλματος της θεάς Αθηνάς στην Ακρόπολη («η κοσμούσα το έδος της Αθηνάς ιέρεια»). Η λέξη προέρχεται από το ρήμα «κομέω – κομώ» με εκφραστικό διπλασιασμό του μι.

Το ρήμα «κομέω» σήμαινε «φροντίζω, περιποιούμαι» και το βρίσκουμε σήμερα στους τραπεζοκόμους, στο νοσοκομείο, στο πτωχοκομείο και σε όλες τις λέξεις με ανάλογα β’ συνθετικά. Από το ίδιο ρήμα έχουμε και το κομίζω. Όμως η κόμη, τα μαλλιά, δεν συνδέεται ετυμολογικά με αυτή τη μεγάλη οικογένεια λέξεων. Ωστόσο, η ύπαρξη της λέξης «κόμη» (που είναι ήδη ομηρική) επέδρασε στη σημασία της κόμμωσης κτλ. και συντέλεσε ώστε να εξειδικευτεί κατ’ εξοχήν στον καλλωπισμό των μαλλιών -ενώ αρχικά σήμαινε οποιονδήποτε καλλωπισμό.

Πριν από καναδυό δεκαετίες, όλα σχεδόν τα κομμωτήρια αυτοαποκαλούνταν salon de coiffure -δηλώνοντας γαλλική φινέτσα και ίσως πιστεύοντας ότι ο ελληνικός όρος έχει υπερβολικά λαϊκή χροιά. Σήμερα η αγγλική ορολογία εκτοπίζει αργά μα σταθερά τη γαλλική κι έτσι βλέπουμε να ανθίζουν διάφορα hairdresser κτλ. (αν και το salon το έχουν και τα αγγλικά). Όπως και να το κανουμε, ο ελληνικός όρος αποφεύγεται.

Όσο για τα μέτρα που ανακοινώθηκαν, κάποιος κακεντρεχής είπε ότι ο βασικός λόγος που άνοιξαν πρώτα τα κομμωτήρια και τα νυχάδικα (και όχι π.χ. το λιανεμπόριο ή τα βιβλιοπωλεία ή η εστίαση) είναι ότι αν, παρ’ ελπίδα, σημειωθεί εκτόξευση των κρουσμάτων σε 15 μέρες θα είναι πιο εύκολο να ρίξουν τα πετσωμένα μέσα το φταίξιμο στις επιπόλαιες γυναίκες. Το κολπο πιάνει από την εποχή της Εύας.

Είναι έτσι; Δεν ξέρω. Αλλά θα κλείσω αισιόδοξα, με το Κομμωτριάκι του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Εδώ ζωντανά με τη θαυμασια Μάρθα Φριντζήλα:

 

146 Σχόλια προς “Τα δίδυμα μι του κομμωτηρίου”

  1. Aghapi D said

    Τρέχω για κούρεμα
    Καλημέρα

  2. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλημέρα. Οι έχοντες σγουρήν και πυκνήν κόμην, Νικοκύρη, πανηγυρίζουμε με ανοίγουν τα κομμωτήρια, μια που η άφρο αφάνα δεν είναι πλέον της μόδας.☺ Οπότε θα συμφωνήσω με την προτεραιότητά τους στο άνοιγμα.

  3. Aghapi D said

    Μήν ξεχάσουμε φυσικά την Κόμη τής Βερενίκης που βρίσκεται πολύ μακριά από τα … απαλά χέρια τών εργαζομένων στα κομμωτήρια

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%8C%CE%BC%CE%B7_%CE%92%CE%B5%CF%81%CE%B5%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%B7%CF%82

  4. Γιάννης Κουβάτσος said

    2: που ανοίγουν, διορθώνω.
    Αν άνοιγαν ταυτοχρόνως και τα βιβλιοπωλεία, θα ήμουν ευτυχής, σύμφωνα με την ιστορία του Ναστρεντίν Χότζα, στην οποία συμβούλεψε τον φουκαρά που παραπονιόταν για έλλειψη χώρου στο σπίτι του να βάλει μέσα όλα του τα ζώα και ύστερα να τα βγάζει σταδιακά.

  5. Μου έκανε πάντα εντύπωση το γαλλικό salon de coiffure που γράφεται στον ενικό και όχι salon de coiffures στον πληθυντικό.

  6. Ο κομμός της αρχαίας τραγωδίας είναι κι αυτός από το κομμόω-ώ; Εδώ https://el.wiktionary.org/wiki/%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CF%8C%CF%82#%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%AF%CE%B1_%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AC_(grc) παραπέμπει στο κόπτω.

  7. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Τι παναπεί γιατί ανοίγουν τα νυχάδικα βρε Νικοκύρη? Τα ξύνουν που τα ξύνουν οι άνεργοι, να είναι τουλάχιστον περιποιημένοι.

  8. Γιάννης Κουβάτσος said

    Tristan Corbière, «Μικρός που πέθανε στ’ αστεία»

    Φύγε τώρα, κομμωτή κομητών!
    Χόρτα στον άνεμο και τα μαλλιά σου.
    Φωσφορισμούς θ’ αφήνουν τα βαθιά σου
    άδεια ματιά, φωλιές των ερπετών.

    Κρίνοι, μυοσωτίδες, άνθη των
    τάφων, θα γίνουνε μειδίαμά σου.
    Φύγε τώρα, κομμωτή κομητών!
    Δοξάρια σιωπηλά τα κόκαλά σου.

    Το βαρύ πια μην κάνεις. Των ποιητών
    τα φέρετρα, παιχνιδάκια, στοχάσου,
    είναι κι αθύρματα νεκροθαπτών.
    Φύγε τώρα, κομμωτή κομητών!

    Tristan Corbière, μετάφραση Κ. Γ. Καρυωτάκης

  9. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Εγέρασα κουρεύοντας λογιών-λογιών κεφάλια,
    Άλλα με τρίχα ολόστρωτη κι άλλα μ’ αγκαθωτή
    Και γένια σαν ξυλόπροκες και γένια που ‘χαν χάλια,
    Σαράντα χρόνια εξύρισα με δίχως διακοπή.
    Μα τώρα που εβάλθηκα την τέχνη αυτή ν’ αφήσω,
    Γιατί τα τρελογύναικα μου τρων τα σωθικά,
    Η μια μου θέλει αλαγκαρσόν να της τα ψαλιδίσω
    Κι η άλλη πόλκα αμερικέν κι η τρίτη ανδρικά.»

    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://efisoul63.wordpress.com/2015/10/11/%25CE%25BF-%25CE%25BC%25CF%2580%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25BC%25CF%2580%25CE%25AD%25CF%2581%25CE%25B7%25CF%2582-%25CF%2580%25CE%25BF%25CE%25B9%25CE%25B7%25CF%2584%25CE%25AE%25CF%2582-%25CF%2583%25CF%2584%25CE%25BF-%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25B5%25CE%25AF%25CE%25BF-%25CF%2584%25CF%2589%25CE%25BD/amp/&ved=2ahUKEwij7Me9t8PvAhVGRBoKHRcSBQIQFjAFegQIDRAC&usg=AOvVaw2_7B3cFdX1KDKD879UZqFg&ampcf=1

  10. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Συμπεραίνω πως, με βάση την ετυμολογία, το κομμωτήριο περιλαμβάνει και τα νυχάδικα, καθώς είναι ένα εργαστήριο καλλωπισμού γενικά. Όταν κόβει μαλλιά, το σωστό είναι κουρείο·, όταν περιποιείται μαλλιά, μούσια κλπ γενικότερα, θα έπρεπε να είναι τριχοκομείο 😛
    Δεν καταλαβαίνω την έκπληξη για το άνοιγμα της δραστηριότητα πάντως. Στην πλειονότητά τους, μέτρα που έπαιρνε η κυβέρνηση για τον κόβιντ ήταν τρίχες κατσαρές.

  11. Πουλ-πουλ said

    «διότι δεν έχουν όλοι το κουραγιο να πάνε όλοι με τα πόδια από το Φάληρο στον Υμηττό όπως έκανε τον Νοέμβριο ένας φίλος μου από το χωριό»
    Πάντως εδώ στον Καρέα που μένω, στο Google Earth, όλες οι εξοχές έχουν φωτογραφίες κάποιου Σαραντάκου.

  12. Προ πενήντα περίπου ετών, μια σύσκεψη αρρένων αποφάνθηκε πως η κομμώτρια είναι η καλυτέρα όλων ερωμένη, διότι έχει μια κάποια οικονομική ανεξρτησία και το κυριότερον, ξέρεις που θα την βρεις , όχι σαν τον φουκαρά τον Nτύλαν που τραγούδαγε :

    Oh, I know where I can find you,
    oh, in somebody’s room …

  13. Αυτές οι λέξεις «…τραπεζοκόμους, στο νοσοκομείο, στο πτωχοκομείο …» δεν είναι ασύμμετρες ως προς το σχηματισμό τους; Ιδιαίτερα, ανάμεσα σε νοσοκομείο και πτωχοκομείο, δεν είναι υπάρχει μια παράλογη σχέση; To πτωχοκομείο υποστηρίζει τον φτωχό. Το νοσοκομείο, ποιον; Την νόσο;

  14. Γιάννης Ιατρού said

    καλημέρα,
    για τα μέτρα κλπ. πιο μετά, προηγουμένως άκουσα γνωστό ΑΡΔ να απαντά σε ερώτηση ενός διευθυντού (;;) στον Ευαγγελισμό (αφού υπάρχουν εδώ και καιρό αιτήσεις για πρόσληψη 50 ;; πνευμονολόγων, γιατί καθυστερεί η πρόσληψη και θέλουν να επιστρατεύσουν ιδιώτες κλπ.), είπε λοιπόν ο ΑΡΔ, «…γιατί αυτοί θα παρέμεναν μόνιμα, ενώ οι άλλοι μόνο μερικούς μήνες…». Οπότε ξεβρακώθηκαν, τι άλλο να συζητήσουμε… με αυτήν την φιλοσοφία της απαξίωσης του ΕΣΥ από την κυβέρνηση και τον Μητσοτάκη (μίζα το βασίλειο…)

    Εκείνο που με έκανε να χαμογελάσω, παρ΄όλα τα ανωτέρω, ήταν εκέινο το «….με εκφραστικό διπλασιασμό του μι…» που γράφει ο Νίκος. Σωστοοοός, έτσι (άντε και γγγγγγγαμηθείτε…, ρεμάλια) δεν θα λέγαμε, τι διπλασιασμός, πολλαπλασιασμό 😂👍, σε κάτι πολιτικούς;

  15. Παναγιώτης K. said

    Μήπως πρέπει να πάω να κοιτάξω τα αυτιά μου; 🙂
    Δεν κατάλαβα τον στίχο. Ευτυχώς όμως υπήρχε ο ενθουσιασμός από τον ρυθμό του τραγουδιού.

    Αλλά ο … λαός έχει την απάντησή του!

  16. ΓιώργοςΜ said

    Όσο για τις άλλες δραστηριότητες, θα διαφωνήσω με το δάσκαλο στο #4, τα βιβλιοπωλεία αποτελούν πολλαπλό κίνδυνο.
    Πρώτον, είναι γνωστό πόσο φανατικά βιβλιόφιλοι είμαστε οι Έλληνες, με το άνοιγμά τους, ουρές χιλιάδων στερημένων αναγνωστών θα σχηματίζονταν, τα ΜΜΜ θα επιβαρύνονταν με τον κόσμο που θα πηγαινοερχόταν επίσης.
    Χώρια που αυτοί που διαβάζουν βάζουν το μυαλό τους να δουλεύει. Ένας δραστήριος εγκέφαλος, καθώς είναι καλύτερα αιματωμένος, έχει μεγαλύτερες πιθανότητες βλάβης από έναν τραυματισμό, π.χ. μια γκλομπιά (λέω έτσι τυχαία).
    Ας μη βγάζουμε αβίαστα συμπεράσματα, λοιπόν…

  17. ΚΑΒ said

    Κομήτης ἀστήρ αρχικά (μακρυμάλλης) όπως νεαρόν ύδωρ κ.λπ.

  18. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    6 Ο κομμός της τραγωδιας είναι από το κόπτω. Υπάρχει όμως και άλλος κομμός με σημασία «περιποίηση, στολισμός» που είναι απο το κομέω.

    7 Να μη ματώνουν κιόλας

    11 🙂

  19. Πάντως με λίγη φαντασία και επειδή η Κομμώ αναφέρεται και σαν Κοσμώ και τα δυο ρήματα συνειρημένα ακούγονται περίπου το ίδιο από όσους φύσει ή θέσει μη δυνάμενους να προφέρουν το σίγμα και έχουν περίπου ταυτόσημη έννοια, ανοίγονται (και) άλλοι δρόμοι στην ετυμολογία, μια που στηρίζεται περισσότερο στο πως προφέρονται ή λέξεις παρά πως γράφονται

  20. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Μπατιρημένο κουρείο

    μπατιρημένο κουρείο
    Σάββατο βράδυ
    χωρίς δουλειά
    μπατιρημένο κορμί
    Σάββατο βράδυ
    χωρίς έρωτα

    (Ντίνος Χριστιανόπουλος, Μικρά ποιήματα, Το Κορμί και το Σαράκι)

  21. ΚΑΒ said

    https://biblionet.gr/titleinfo/?titleid=10

    Γ, Γραμματικάκης: Η κόμη της Βερενίκης

  22. leonicos said

    Αλλά την haute coiffure και την haute couture (βάλτε την accent circonflex όπου χρειάζεται) δεν μπορούν να την πειράξουν

  23. Κουνελόγατος said

    Κι εγώ θέλω κούρεμα, είμαι μήνες τώρα εκτός μόδας, ωστόσο… Μήπως ξέρει κανείς πότε ανοίγουν τα βιβλιοπωλεία; Κάτι λιγουρεύτηκα και…

  24. leonicos said

    Βέβαια, δεν νομίζω ότι το ‘Κομμωτήριο’ δεν γράφεται. Τα νυχάδικα είναι όλα ξενόγλωσσα πάντως

  25. leonicos said

    Γιατί άνοιξαν τα κομμωτήρια;

    Επειδή αυτοι έκλεισαν την πρόσοψη αλλά λειτουργούσε η πίσω πορτα.

    Ξέρω κυρία, ΔΕΝ προδίδω, κάθε Τετάρτη και Σάββατο, φέρνει την κομμώτριά της (που κουρεύει κι εμένα) και πεντέξι φίλες (για να μην έρχεται τζάμπα, για ένα δεκάρικο η καημένη) και γίνεται της κομμώσεως το κάγκελο

  26. Ατακαμα said

    Μεγάλο μέρος των κομμωτών και των νυχουδων δούλευαν κανονικά (λαθραία) από σπίτι σε σπίτι μέσα στο λοκνταουν. Έτσι και παίρνανε το επίδομα του κράτους, και πληρώνονταν για υπηρεσίες και δεν πλήρωναν φόρους ποτέ. Χώρια βέβαια η διασπορά του ιού που εκτός κομμωτηρίου και χωρίς κανόνες θα είναι μεγαλύτερη.

    Απορίας άξιο δεν είναι γιατί άνοιξαν τώρα, αλλά γιατί ήταν κλειστά τόσο καιρό ενώ όλοι ξέραμε τι συμβαίνει.

  27. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Εκτός από τις ονομασίες, έχουν αλλάξει κι άλλα πράγματα. Δεκαετίες ’60 προς ’70, στα εφηβο-νεανικά μου χρόνια, γιά τους κομμωτές ένα πράγμα ήτανε βέβαιο- εκτός από την τέχνη τους, στοιχείο που αποτυπώνεται ανελέητα στον ασπρόμαυρο κινηματογράφο. 🙂

  28. Πουλ-πουλ said

    18α
    Όπως και ο κομμός του μαρμάρου, υποθέτω.

  29. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα και καλη εβδομάδα !
    Βασικά, όπως και παλιότερα, πρέπει να είδε τον Κικίλια, κι είπε ν’ ανοίξουν τα κομμωτήρια…
    https://www.iefimerida.gr/sites/default/files/styles/big_article_image/public/2021-03/kikilias-maska-mikrofono.jpg.webp?itok=YX9uZBVT

    Επίσης σε άλλα νέα, εμείς που ανεβοκατεβαίνουμε στα ΜΜΜ, πραγματικά εδώ και μήνες βλέπουμε κάτι νύχια στις κυρίες, που μόνο σε κλειστά νυχάδικα δεν παραπέμπουν… Όπως άλλοι λένε ότι τα κομμωτήρια στην ουσία δεν έμειναν κλειστά -καλά, δε μπορεί να συνέβη και με όλα- αλλά μεταφέρθηκαν κατ’ οίκον… Τώρα, αν η εξάπλωση του ιού βασίζεται στο ένα μου νύχι, θα δείξει…

  30. Πάνος με πεζά said

    Και με την ευκαιρία, θυμάμαι μια αστεία έκφραση, παλιακιά, αλλά στις δεκαετίες 80-90, την είχα προλάβει :
    – Μη δω κανέναν με μεγάλα μαλλιά !

  31. Υπάρχει και το κομό, το έπιπλο.

  32. spiridione said

    Η μόνη λογική επιδημιολογικά εξήγηση γιατί ανοίγουν πάντα πρώτα τα κομμωτήρια και τα νυχάδικα μετά τα λοκντάουν είναι μάλλον λόγω της δυνατότητας και του κινδύνου να πηγαίνουν οι επαγγελματίες των κλάδων αυτών στα σπίτια για την εξυπηρέτηση των πελατών.

  33. Aghapi D said

    Ήταν μια κομμώτρια ο τελευταίος άνθρωπος που είδε ο Περικλής πριν αρρωστήσει;

  34. Κιγκέρι said

    Εσείς κοροϊδεύετε, αλλά εγώ ξέρω αρκετούς ηλικιωμένους ανθρώπους – γυναίκες και άντρες – που πραγματικά δεν μπορούν ούτε να σκύψουν για να κόψουν μόνοι τους τα νύχια των ποδιών τους, ούτε να σηκώσουν τα χέρια πάνω από τους ώμους για να λούσουν τα μαλλιά τους.

  35. nikiplos said

    Υπάρχει το ωραίο συγκρότημα jazz με τίτλο le coiffeur με τον Ντέξτερ Μπράξτον, αλλά δεν ακούν όλοι την Τζάζ…

    Όμως υπάρχει ένα πολύ όμορφο γαλλικό τραγούδι με πολύ ωραίους στίχους.

  36. Alexis said

    #27: Τι εξυπονοείς; 🙂
    Αν εννόησα καλώς, περισσότερο για τους μόδιστρους ισχύει αυτό με τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο.

  37. sarant said

    26 Σωστό αυτο

    33 🙂

  38. nikiplos said

    27@ και 36@ Αληθινή ιστορία:
    Ο πατέρας μου είχε ένα φίλο κορνιζά. Πριν υπάρξει κορνιζάς ήταν κομμωτής στα Φάρσαλα. Λοιπόν ο Φαρσαλινός μπάρμπας μου, έλεγε ωραία σκαμπρώζικα anecdotes (πως λέγεται αυτό στα ελλήνικος;) για τον συγκεκριμένο κομμωτή με την εμφανέστατη θηλυπρέπειά του. Στα Πευκάκια όμως ο ίδιος ως κορνιζάς και μαραγκός είχε αποβάλει αυτή την επίπλαστη θηλυπρέπειά του. Σε σχετική συζήτηση λοιπόν μας είχε αποκαλύψει πως δεν γινόταν να είναι κανείς κομμωτ΄ς στα 60ς και να μην έχει πρόδηλη θηλυπρέπεια, γιατί οι άρρενες δεν εμπιστεύονταν τις συζύγους των σε άνδρα κομμωτή.

  39. Κιγκέρι said

    Βλέπω όμως και το ρήμα «κομάω» που σημαίνει ακριβώς «αφήνω μακριά μαλλιά» και μάλλον είναι άλλο από το «κομέω» – φροντίζω, αλλά ας πει κανένας σοφότερος…

    https://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/tools/liddel-scott/search.html?lq=%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CF%89&exact=true

  40. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @36. Βεβαίως, και για τους μόδιστρους [τέτοια δεν είχαμε στα μέρη μας, για τον κινηματογράφο λέω..], αλλά και για τους κομμωτές. Για όλους, ανεξαιρέτως! (Ακόμη και ο κουρέας της γειτονιάς, αξιοπρεπής οικογενειάρχης, εισέπραττε ενίοτε στο καφενείο το -φιλικό και καλόκαρδο- πείραγμα που αναλογούσε στον ευρύτερο κλάδο του.. 🙂 )

  41. Κιγκέρι said

    Βαζω και τους στίχους 442-450 από το Η της Ιλιάδας:

    Ὣς οἱ μὲν πονέοντο κάρη κομόωντες Ἀχαιοί·
    οἱ δὲ θεοὶ πὰρ Ζηνὶ καθήμενοι ἀστεροπητῇ
    θηεῦντο μέγα ἔργον Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων.
    τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε Ποσειδάων ἐνοσίχθων·
    «Ζεῦ πάτερ, ἦ ῥά τίς ἐστι βροτῶν ἐπ᾽ ἀπείρονα γαῖαν
    ὅς τις ἔτ᾽ ἀθανάτοισι νόον καὶ μῆτιν ἐνίψει;
    οὐχ ὁράᾳς ὅτι δὴ αὖτε κάρη κομόωντες Ἀχαιοὶ
    τεῖχος ἐτειχίσσαντο νεῶν ὕπερ, ἀμφὶ δὲ τάφρον
    ἤλασαν, οὐδὲ θεοῖσι δόσαν κλειτὰς ἑκατόμβας;

    …και τη μετάφραση του Πολυλά:

    Σ᾽ αυτά μ᾽ αγώνα εργάζονταν των Αχαιών τα πλήθη·
    και όλ᾽ οι αθάνατοι σιμά στον βροντητήν Κρονίδην
    θαυμάζαν το κατόρθωμα των Αχαιών ανδρείων·
    και ο Ποσειδών τότ᾽ άρχισε να λέγει ο κοσμοσείστης:
    «Δία, πατέρα, είναι θνητός κανείς στην οικουμένην,
    οπού να ειπεί την σκέψιν του στους αθανάτους πλέον;
    Τους κομοφόρους Αχαιούς δεν βλέπεις πώς εκτίσαν
    τείχος δια τα καράβια των και γύρω ανοίξαν λάκκον
    και των θεών δεν έδωκαν τες εκλεκτές θυσίες;

    …και πάω να κάνω και καμιά δουλειά, γιατί εσείς είσαστε μεγάλο χασομέρι!🙂

  42. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @39. Θα συζητηθή οσονούπω και αυτό. Γίνεται τέτοια συζήτηση χωρίς καρηκομόωντες Αχαιούς; 🙂

  43. Pedis said

    Ελεύθεροι χώροι στις ελληνικές πόλεις?! 🤪😭

    Ο άλλος, ο Δερμιτζάκης έλεγε προχτες να αλλάξει το μοντέλο των μέτρων, να βγει ο κόσμος να πάει στα πάρκα ..

    Πάρκα;!? 🤣😩

    Τι να κάνει αυτή η ψυχή ο Εθνάρχης στην κόλαση;

  44. nikiplos said

    εξού και οι καρηκομόωντες τηλεευαγγελιστές

  45. ΣΠ said


    https://www.imdb.com/title/tt0100112/

  46. Π.Χ. said

    Θυμήθηκα και τον «εραστή της κομμώτριας» ταινία του μακρινού 1990.

  47. Π.Χ. said

    Με πρόλαβαν…

  48. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @45. Υπέροχη ταινία.. (που -εκτός των άλλων- σου δίνει πειστικά να καταλάβης γιατί είναι προτιμότερο να αφήνεσαι στα χέρια μιάς κομμώτριας, παρά στα χέρια ενός κομμωτή.. 🙂 )

  49. Αργυρώ said

    Γράφει ο κ. Σαραντάκος εμπιστευόμενος τον επιπόλαιο Μπαμπινιώτη: «Το κομμωτήριο είναι λέξη νεότερη -ο Κουμανούδης καταγράφει την πρώτη της εμφάνιση το 1888 αν και δεν αποκλείω να μπορεί να βρεθεί, με τις σημερινές ευκολίες αναζήτησης σε σώματα κειμένων, και ενωρίτερη εμφάνισή της. »

    Όλοι εμείς οι θαυμασταί σας, αγαπητέ κύριε Νίκο, διερωτώμεθα γιατί επιμένετε να εμπιστεύεστε τον γονατογράφο Κουμανούδη, ενώ γνωρίζετε άριστα πόσο ανυπόληπτος τυγχάνει. Παρακαλώ διορθώστε πάραυτα το παρόν άρθρο, προκειμένου να διαφυλαχθεί η αξιοπιστία του Ιστολογίου σας, που με τόσους κόπους κάποιοι διαπρεπείς σχολιασταί το ανεβάσαμε εχθές στο 753 της Alexa (σήμερα στο 761), ενώ – ως γνωστόν – τον περασμένο Σεπτέμβρη κατέρρεε (1.749) και έχανε συνεχώς αναγνώστες.

    ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΛΕΜΕ: Η λέξις «κομμωτήριον» είναι όντως λογία, όπως επισημαίνει στα Λεξικά του ο Μπάμπι, εφευρεθείσα από τον 27χρονο Εμμανουήλ Ροΐδη το σωτήριον έτος 1863 σε επιφυλλίδα του στο περιοδικόν «Επτάλοφος» . ΑΝΑΡΤΩ την σχετική φωτοτυπία, έχοντας συναίσθηση ότι πρόκειται για ιστορική στιγμή του Σαραντακείου Ιστολογίου:


    ΗΘΙΚΟΝ ΔΙΔΑΓΜΑ: Η λέξις «κομμωτήριον» είναι λέξις του Ροΐδη (1863). Το ότι το αγνοούν τόσον ο πολύς Μπάμπι, όσον και ο χριστιανούλης φιλαράκος του κ. Σαραντάκου, Χριστόφορος Χαραλαμπάκης, δείχνει απλώς την ανεπάρκειά και την ασχετοσύνη τους

  50. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @44.Εκεί οι καρηκομόωντες τηλεευαγγελιστές αποτελούν πρώτη ύλη για ένα μεταφραστικό μπινελίκι του Νικοκύρη. Οι άλλοι καρηκομόωντες, οι Αχαιοί, εκτός από μακρινοί παππούληδές μας, ήταν ένα από τα συχνότερα κυριελέησον της Οδύσσειας (όπως και το ΄Άχθος Αρούρης!) που το μάθαιναν ακόμη και οι αμελέστεροι των συμμαθητών μας, λόγω των πολλών επαναλήψεών τους. 🙂

  51. dryhammer said

    Εδώ ο κόσμος καίγεται και υμείς [καθώς και ημείς] κάμνομεν κουπ!

  52. Pedis said

    # 45 – εραστής ή σύζυγος; 😄

  53. Σωτήρς said

    Καλημέρα.
    Κανείς δεν έγραψε πάντως πως τα τελευταία χρόνια τα κουρεία-μπαρμπέρικα μετονομάζονται σε «barber shop» και έχουν εξελίξει την περιποίηση της γενειάδας.

  54. ΣΠ said

    52
    Σε όλες τις άλλες χώρες σύζυγος. Μόνο εμείς τον είπαμε εραστή.
    https://www.imdb.com/title/tt0100112/releaseinfo?ref_=tt_ql_dt_2#akas

  55. costasl said

    @38 Ισχύει ακόμα, δεν είναι τόσο σπάνιο. Αληθινή ιστορία, επίσης: ο κομμωτής μιας φίλης μου είναι άντρακλας κανονικός με γυναίκα και δύο παιδιά το σαββατοκύριακο, όμως στον χώρο εργασίας του μετατρέπεται σε ελαφρώς θηλυπρεπή και ψιλοανάλαφρη περσόνα (χωρίς υπερβολές, όχι σαν τον Σεφερλή, μάλλον κάπως σαν τον Βαρουφάκη, κάτι τέτοιο) ώστε να ταιριάζει με τα στερεότυπα. Ερωτηθείς ο ίδιος το επιβεβαιώνει και το αποδίδει σε λόγους μάρκετινγκ.

  56. Johnny said

    Εκτός από τρίχες (γενικώς) καμιά φορά υπάρχουν και ξεχωριστοί κουρείς.
    Δείτε το παρακάτω αφιέρωμα στον αγαπημένο μου κουρέα των Εξαρχείων όπου κουρευόμουν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.
    https://www.lifo.gr/now/athens/eis-epanidein-kyrie-maki-o-agapimenos-mparmperis-ton-exarheion-bgike-sti-syntaxi

    Το video στο τέλος είναι από μια πολύ ενδιαφέρουσα σειρά ελληνικών ντοκυμαντέρ «Τα Στέκια», διαθέσιμη στο Ertflix, μεταξύ των οποίων «Τα Κουρεία». Μια χαρακτηριστική ιστορία με τον Μάκη είναι στο 11:11

  57. # 38, 55

    Να μην ξεχνάμε όμως πως το να προσποιείται κάποιος καλά τον θηλυπρεπή απαιτεί μερικές θυσίες, γνωστές και ως ο κανόνας των χορευτών…

  58. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Τί διέπραξα και μου το κράτησε; 🙂

  59. Γιάννης Ιατρού said

    56: 👍😂😍🤩 πολύ καλό, και το ντοκυμαντέρ επίσης, ευχαριστούμε! Την εποχή των 60’s/70’s όλοι μας είχαμε τον κουρέα μας, συνήθως στην γειτονιά μας. Με την επικράτηση των μακριών μαλλιών τότε, όλο και πιό σπάνια τον επισκεπτόμαστε για να τα κόψουμε/συμμορφώσουμε. Αλλά για μιά καλημέρα (καλησπέρα) περνάγαμε, άλλωστε όπως είπα, στην ευρύτερη γειτονιά ήταν..

  60. Γιάννης Ιατρού said

    58: κανένα κέρμα στο παγκάρι/δίσκο έριξες ή είσαι τίποτα τσιγκούνης; 🙂

  61. ymalliaros said

    Καλημέρα,
    53 Κι όχι μόνο. Βάζουνε κι εκείνον τον κύλινδρο που γυρίζει με μπλε και κόκκινες και άσπρες λουρίδες που τον ήξερα απ’ τ’ αμερικάνικα μπαρμπέρικα.

    Όταν περπατάς στην Τουρκία, πώς ξέρεις πως πλησιάζεις σε κουρείο; Μα απ’ την απλώστρα με τις πετσέτες που υπάρχει απέξω!

  62. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Νίκο, δεν ήταν στις προθέσεις μου να σε συγχίσω. Το θέμα, βλέπεις..

  63. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @60. Γιάννη, δεν συχνάζω εκεί που βγάζουν δίσκους. Σαββόπουλο σας έβαλα, αλλά φαίνεται πως ο Νικοκύρης εγκατέστησε λογισμικό που παγιδεύει τους αλλόδοξους 🙂

  64. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Ωχ! Με διέψευσε! 🙂 🙂

  65. aerosol said

    #38 & #55
    Μου το επιβεβαιώνει και φίλη κομμώτρια. Ακόμα και σήμερα κάποιοι κομμωτές προσποιούνται τους ομοφυλόφιλους. Οι λόγοι είναι πως συχνά και οι πελάτισσες και οι σύντροφοί τους νιώθουν πιο «ασφαλείς» αν αποκλειστεί η πιθανότητα σεξουαλικής έλξης (το κούρεμα έχει μια ιδιαίτερη οικειότητα), αλλά και μια διαδεδομένη πεποίθηση πως σε θέματα εμφάνισης οι ομοφυλόφιλοι είναι πιο καλαίσθητοι, άρα καλοί στην δουλειά τους.

    #45
    Πολύ όμορφη ταινία, υπέροχος Ροσφόρ!

    #53
    Η αισθητική των barber shop με ενοχλεί λιγάκι. Υιοθετούν ένα φολκλόρ μαζικής παραγωγής και αμερικάνικης προέλευσης. Τα λογότυπα και η συνολική διακόσμηση παραπέμπουν σε μια Αμερική του ’40 και του ’50, με μια αίσθηση ψεύτικης παράδοσης που δεν έχει καν την εξυπνάδα να αντλήσει από τα ελληνικά αντίστοιχα, τα οποία θεωρούνται παρωχημένα. Μέχρι και ξύλινο άγαλμα ινδιάνου έχω δει μπροστά στην είσοδο -κλισέ εικόνα κουρείου προπολεμικής Αμερικής. Αν αφορούσε ξενόφερτη συνήθεια θα το καταλάβαινα αλλά για κουρείο μου φαίνεται κακοχωνεμένη και δανεική νοσταλγία.

  66. Γιάννης Ιατρού said

    64: προτρέχεις Γιώργο 🙂 🙂

  67. sarant said

    44 A μπράβο!

    54 και πριν: ήθελα να αναφερθώ σε αυτή την ταινία, αλλά τελικά προτίμησα να βάλω το τραγούδι.

    62 Δεν το κράτησα εγώ, η μαρμάγκα το κρατησε, ίσως λόγω του λινκ

  68. sarant said

    65 «Barberάδικο» στη γειτονιά μου

  69. Μαρία said

    8

  70. Costas Papathanasiou said

    Καλημέρα!
    Να θυμηθούμε και το κούρεμα με την ψιλή, πάσης απειθάρχου κόμης, ως πράξη -το πάλαι ποτέ- διαπόμπευσης τεντιμπόηδων και “πρόστυχων” γυναικών (“αυτή δεν έχει κόμη” έλεγε η γιαγιά μου και εννοούσε “δεν έχει τιμή”) εξου και το ρήμα «κουράζω».
    Νά όμως που τά’ φερε έτσι η οξύμωρη ζωή, ώστε μία (ομολογουμένως) Δημοκρατική Κυβέρνηση να μας στέλνει πλέον στα Κουρεία για να «ξε-κουραζόμαστε»!.

  71. Παλιοτόμαρο said

    Η ανεπάρκεια των Κουμανούδη – Μπαμπινιώτη – Χαραλαμπάκη, που μάς βεβαιώνουν ότι η 1η καταγραφή του «κομμωτηρίου» έγινε το 1888, είναι όντως σοκαριστική. Η λέξη «κομμωτήριο» είχε ευρύτατη χρήση μεταξύ 1863 που την εφηύρε ο Ροΐδης και 1888 που την ανιχνεύουν οι τρείς καμπαλέρος. Είχε μάλιστα ήδη καταφέρει να σημαίνει τον «γαμιστρώνα» (γαλλιστί= «σεπαρέ»), όπου πήγαιναν τις ερωμένες τους οι πλούσιοι για τα περαιτέρω.

    Τρανή απόδειξη το περίφημο ποίημα του Σουρή «Να πάγω να μήν πάγω» που δημοσιεύτηκε τον Φεβρουαριο του 1881, επτά ολόκληρα χρόνια νωρίτερα από την υποτιθέμενη 1η καταγραφή των Κουμανούδη – Μπαμπινιώτη – Χαραλαμπάκη. Αναρτώ το πρώτο, το τελευταίο και το επίμαχο εξάστιχο του ποιήματος του Σουρή, όπου χρησιμοποιείται η λέξη «κομμωτήριο» με την σημασία του «σεπαρέ»

  72. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @67. Προφανώς δεν το κράτησες εσύ, Νίκο. Αστειεύτηκα! (..και ήταν μιά καλή ευκαιρία να ξανακούσουμε τον δίσκο..)
    @70. Κάποια εποχή, το γουλί δεν ήταν μόνο για τους απείθαρχους. Το υπέστησαν και άλλες κατηγορίες νέων.. 🙂

  73. leonicos said

    Το ότι άνοιξαν την Ακρόπολη μόνο για τους περιοίκους, πού το πας;

  74. leonicos said

    72 Παλιοτόμαρο

    Καλός ερευνητής… αλλά σε στιλ @@@@. δεν μπορώ να σε καταλάβω, ομολογώ.

    Εδώ δεν μας οιάζει τι είπαν άλλοι, αλλά τ λέμε εμείς.

    Κι αφού βρήκες κάτι καλύτερο, μπράβο σου. Είσαι με την παρέα…. κι ας το παίζεις…. (δεν μπορώ να πω ούτε καλό ούτε κακό)

  75. # 71

    Ωχ, προβλέπεται σύντομα να γράψει κάσα η Αργυρώ…

  76. leonicos said

    72

    συγγνώμη, αναφέρομαι στο 71

  77. ΣΠ said

    65α
    Λέτε δηλαδή ο Τρύφωνας Σαμαράς να υποκρίνεται;

  78. leonicos said

    Όταν περπατάς στην Τουρκία, πώς ξέρεις πως πλησιάζεις σε κουρείο; Μα απ’ την απλώστρα με τις πετσέτες που υπάρχει απέξω!

    Δεν έχεις περπατήσει στην Τουρκία

  79. William T. Riker said

    55 Το ίδιο ίσχυε και με τον κομμωτή στην παλιά μου γειτονιά, που τον είδα μια φορά στο γήπεδο με την παρέα του να βρίζει χειρότερα κι από λιμενεργάτης και σχεδόν δεν τον αναγνώρισα. Πάντως, παρά το γεγονός ότι στο κομμωτήριό του υπήρχε φοβερό δέλεαρ (έκαναν πρακτική συχνά-πυκνά πανέμορφα κορίτσια μέσω ΟΑΕΔ ή κάτι τέτοιο), προτιμούσα να πηγαίνω στον κυρ-Κώστα, παλαίμαχο ναυτικό, που έλεγε φοβερές ιστορίες απ’τα ταξίδια του.

  80. 65
    γ. και η μόδα των barber shop έχει επηρεάσει και τους πολλούς, φθηνούς και καλούς Ασιάτες (συνήθως Πακιστανούς) κουρείς που και αυτοί ακολουθούν τη μόδα με στοιχεία παντελώς αταίριαστά τους.

  81. leonicos said

    29 ΠμΠ

    στο ένα μου νύχι

    κλίεται ως προς το κτητικό;

  82. Χαρούλα said

    Και μην ξεχνάμε τον θρυλικό Αμάραντο και την σχολή του
    https://www.amarantos.gr/profile/history/

  83. Γιάννης Ιατρού said

    Καινούργια περσόνα, στο #71 … Αυτή τη φορά κυριολεκτεί😉

  84. aerosol said

    #77
    Υπάρχουν και οι ομοφυλόφιλοι κομμωτές που απλά είναι ο εαυτός τους. Αλλά έχω την εντύπωση πως ο Σαμαράς έχει υπερτονίσει κάποια πράγματα για να στήσει μια εικόνα, δεν είναι μια καθημερινή περίπτωση. Και βέβαια δεν είναι κάθε εργαζόμενος του χώρου τηλεπερσόνα, ούτε η υιοθέτηση κάποιων χαρακτηριστικών σημαίνει αυτόματα συμπεριφορά τύπου Σταύρου Παράβα να παίζει τον «Φίφη τον κομμωτή».

  85. ΣΠ said

    83
    Δεν είναι καινούργια
    https://sarantakos.wordpress.com/2021/02/22/koufontinas/#comment-722769

  86. dryhammer said

    83. Δλδ, έχουμε να συνυπάρχουν Αrgie (μπούρτζι και λουλάς), Στεφανία (μη αναμορφωθείσα), Michelle (ring my bell) και Παλιοτόμαρο και έχει σταμπάι για τον Απρίλη και το πλάγιο άουτ; 4+1;
    [Μας απόμεινε πια να περιμένουμε πότε θα ανεβούν οι διασωληνωμένοι και θα πέσει η κατάταξη στην Αλέξαινα ώστε να συμπέσουν οι δύο αριθμοί και να μην ξέρουμε ποιος φταίει για ποιο]

  87. Σωτήρς said

    53 Έχουν γίνει φασόν τα barber shop. Όπως το λες, «δανεική νοσταλγία».

    Επίσης, ο πολύχρωμος περιστρεφόμενος στύλος είναι απομεινάρι, λέει η βίκι, από την εποχή που οι κουρείς έκαναν και μικροχειρουργεία (δόντια, αφαιμάξεις κα).

  88. # 86

    Δεν παρακολουθείς επισταμένως, ο Πλάγιον Αουτ, απεδήμησεν εις Κύριον (το ίδιο προβλέπεται για την Αργυρούλα, στα 100 σχόλια…καίγεται ! )

  89. Αγγελος said

    Πολύ ενδιαφέροντα τα παραθέματα του Ροΐδη και του Σουρή, αλλά μου φαίνεται πως και στα δύο «κομμωτήριο»σημαίνει boudoir, το απομονωμένο μέρος, συχνά καμαράκι δίπλα στην κρεβατοκάμαρα, όπου περιποιούνται μόνες την εμφάνισή τους οι κυρίες, και όχι κατάστημα.

  90. Αγγελος said

    Λεώνικε, ούτε η haute couture ούτε η haute coiffure θέλει circonflexe — ούτε καν η haute cuisine!

  91. Στεφανία said

    Στα όσα σημαντικά συνεισέφεραν το Παλιοτόμαρο (71) και η Αργυρώ (49), θα προσθέσω κι εγώ τον περίφημο Λίβελλο του Μεγάλου Πατρός της Εκκλησίας, Κλήμεντος Αλεξανδρέως (150 – 215) εναντίον των κομμωτών, των κομμωτριών και της κομμωτικής τέχνης γενικώτερα, η οποία κάνει τις γυναίκες πόρνες και τις παραδίδει στον Σατανά. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο Κλήμης Αλεξανδρεύς αποκαλεί τους κομμωτές «ευνούχους» + «μαστροπούς» και είναι ο πρώτος στην παγκόσμια βιβλιογραφία που επισημαίνει ότι το επάγγελμα των κομμωτών το διάλεγαν συνήθως οι κίναιδοι.

    Τα αποσπάσματα που ανεβάζω είναι από το 3ο βιβλίο του αριστουργηματικού Λόγου του Κλήμεντος Αλεξανδρέως «Παιδαγωγός», κεφάλαιο Β΄ «Ότι ού χρή καλλωπίζεσθαι»

  92. @89. Χωρίς καμιά αμφιβολία, Άγγελε..

  93. Γιάννης Ιατρού said

    85: Σωστός. Με τον χαμό που έγινε σ΄ εκέινο το νήμα μου ξέφυγε!

  94. Αγγελος said

    Από πότε, αλήθεια, υπάρχουν κομμωτήρια στη νεότερη Ελλάδα; Κουρεία (μπαρμπέρικα) υποθέτω πως υπήρχαν ανέκαθεν, αλλά για τις γυναίκες; Οι αρχόντισσες, υποθέτω, βολεύονταν με τις δούλες τους ή έφερναν κομμώτριες στο σπίτι να τους φτιάξουν τα μαλλιά, οι δε παρακατιανές συνήθως φορούσαν μαντήλες. Κότσους όμως και πλεξούδες δεν μπορείς να φτιάξεις μόνη σου — κάποιος πρέπει να σου τα φτιάξει! Και πώς λέγονταν οι κομμώτριες, αν υπήρχαν, προτού εισαχθεί στη γλώσσα αυτή η καταφανώς λόγια λέξη;

  95. Eh Ren said

    «ότι αν, παρ’ ελπίδα, σημειωθεί εκτόξευση των κρουσμάτων σε 15 μέρες θα είναι πιο εύκολο να ρίξουν τα πετσωμένα μέσα το φταίξιμο στις επιπόλαιες γυναίκες. Το κολπο πιάνει από την εποχή της Εύας.» Νικο, ευκολη αβαντα, απελευθερωσαν ταυτοχρονα και το (αντρικο κατα κανονα) ψαρεμα… που το ειχαν κατακλειδωμενο… εκτος και ειναι παλι συνωμοσια κατα των γυναικων να τις «ψαρευουν» οι αντρες:). Καλη εβδομαδα!

  96. voulagx said

    Πλέον, της μοδός είναι το bar-berico

  97. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    18 >>6 Ο κομμός της τραγωδιας είναι από το κόπτω.

    και ο «κομμός κεφαλής»,φαντάζομαι. Έκφραση «δεν είναι δα και κομμός κεφαλής»* δεν είναι τόσο επείγον (ώστε να σου πάρουμε το κεφάλι γι΄αυτό).

    Κουρεύτρια έλεγε ο μικρός μου την κομμώτρια. Τώρα πάει πρώτα και κουρεύεται και μετά στον … μουσά ! 🙂

    *κομμός κεφαλής η παροιμιακή έκφραση, αλλά κοπός για τα κηπευτικά. (Όπως ρέντος, σκάλος,ποτός κλπ, που λέγαμε προ ημερών)

  98. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  99. spiridione said

    Στο ελληνογαλλικό λεξικό του Άγγελου Βλάχου, εκδ. 1871, υπάρχει το κομμωτήριον: [meuble de] toilette, cabinet de toilette.
    https://books.google.gr/books?id=T2hHAAAAYAAJ&printsec=frontcover&hl=el#v=onepage&q=toilette&f=false

    Τα ίδια αναφέρονται και στο ελληνογαλλικό λεξικό του Κοντόπουλου, 1889, που μνημονεύει ο Κουμανούδης.

    Στην έκδοση όμως του 1897 του λεξικού του Άγγελου Βλάχου, στη λ. κομμωτήριο έχει προστεθεί στα άλλα δύο ερμηνεύματα και το salon de coiffure.
    https://books.google.gr/books?id=uri9A61EaecC&q=%22%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CF%89%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%BF%CE%BD%22&dq=%22%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CF%89%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%BF%CE%BD%22&hl=el&sa=X&ved=2ahUKEwjU-7CEnsTvAhXhMewKHZkPCgY4UBDoATABegQIBxAC

  100. Μαρία said

    94
    >Κότσους όμως και πλεξούδες δεν μπορείς να φτιάξεις μόνη σου
    Τι λες, Άγγελε! Μια χαρά μπορείς. Περμανάντ όμως και μιζανπλί πράγματι δεν μπορείς 🙂

  101. Pedis said

    κομμωτής -> parrucchiere (ιταλ.), peluquero (ισπ.) από την perruque, που σήμαινε «μαλλούρα» ή κάτι τέτοιο. Εξού και περούκα.

  102. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Αν κρίνουμε από τα αγάλματα, οι αρχαίες κομμώτριες πρέπει να παιδεύονταν πολύ.
    Και σ΄εμάς κάτω μια όμορφη Γεραπετρίτισσα που βρέθηκε, πολύ περίπλοκο χτένισμα η χωργιανή!

    Εϋκομος και εϋπλόκαμος μου ΄μεινε εμένα από το σχολείο.

  103. Pedis said

    To άλλο με τους θυληπρεπείς κομμωτές, αν είναι έτσι, θα είναι αλλο ένα αποτέλεσμα της γενικότερης καθυστέρησης της χώρας και των μυαλών.

  104. Μαρία said

    103
    Πρώτη φορά το ακούω.

    Σου άφησα κάτι https://sarantakos.wordpress.com/2021/03/17/stegana-2/#comment-726880

  105. LandS said

    102

    Και που να βγάλει τα ρόλεϊ

  106. Γιάννης Ιατρού said

    102: κάτι ξέρεις εσύ από σγουρά μαλλιά 🙂

  107. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    89, 94 Άγγελος
    99, Spiridione
    Επομένως, ως ’’κομμωτήριον’’ μπορεί να εννοηθεί:
    /α/ ένα κατάστημα όπου παρέχονται υπηρεσίες κουρέματος, κόμμωσης ή
    /β/ ένας ιδιωτικός χώρος για περιποίηση μαλλιών και γενικότερα καλλωπισμού ή
    /γ/ (ίσως) η διαδικασία, η ενασχόληση με λούσιμο, στέγνωμα, περιποίηση μαλλιών και λοιπού καλλωπισμού – γυναικών κυρίως. [κατ’ αναλογίαν των: πήρε το λουτρό της, έκαμε (=καθάρισε) το σαλόνι κλπ]
    Σίγουρα στον Ροΐδη (#49) έχει τις /β/ ή /γ/ σημασίες, στον Σουρή (#71) όπως και στα λεξικά Βλάχου (αρχικό) και Κοντόπουλου (#99) την /β/, ενώ στο λεξικό (νεότερο) Βλάχου προστίθεται και η σημερινή σημασία /α/ (1897).
    Βρήκα και αυτά τα παλαιότερα:
    – ‘Γερμανοελληνικό λεξικό’, Johannes Franz (1838)
    https://books.google.gr/books?id=Yx1GAAAAcAAJ&pg=PA305&dq=%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CF%89%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%BF%CE%BD&hl=el&sa=X&ved=2ahUKEwi8mPri6cPvAhVqo4sKHcL2BBoQ6AEwBnoECAYQAg#v=onepage&q=%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CF%89%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%BF%CE%BD&f=false
    όπου υπάρχει ως ερμήνευμα του Putzstube (= δωμάτιον καλλωπισμού), δηλ. σαφώς με την /β/ σημασία.
    – Αρμενικο-ελληνικά ‘Στοιχεία Γραμματικής’, Δημ. Τζολακίδου (1861)
    https://books.google.gr/books?id=obkzAAAAMAAJ&pg=PA202&dq=%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CF%89%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%BF%CE%BD&hl=el&sa=X&ved=2ahUKEwj2zZ7VrcTvAhWpk4sKHapeA_w4FBDoATACegQIBBAC#v=onepage&q=%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CF%89%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%BF%CE%BD&f=false
    όπου από τον διάλογο κυρίας – υπηρέτριας (=δούλας του #94) συμπεραίνεται ότι αναφέρεται με τη σημασία /β/ ή (το πιθανότερο) την /γ/.

    ΥΓ. Μοι προξενεί αλγεινοτάτην εντύπωσιν η σημερινή …οκνηρία του γνωστού επιτελείου… 🙂

  108. Γιάννης Ιατρού said

    107: ΜΙΚΟΕ, το Putzstube δεν έχει την έννοια του «καλωπισμού», της β’ σημασίας. Αλλάζει βέβαια με τον καιρό και με τον τόπο (π.χ. βοράς-νότος) η σημασία, αλλά για τότε που βγήκε το λεξικό, πάνω-κάτω, ήταν κάτι σαν σαλονοτραπεζαρία του φτωχού έως μέσου Γερμανού, εδώ απόσπασμα:

  109. Spiridione said

    107. meuble είναι το έπιπλο (που είχαν προφανώς οι γυναίκες τα σύνεργα καλλωπισμού, τουαλέτας).

  110. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    108.
    Γιάννη μου, τα γερμανικά μου είναι επιπέδου …νηπιαγωγείου, οπότε καταφεύγω σε λεξικά. Αυτά λέει το Γερμανο-ελληνικό του Αντ. Γιανναράκη (1883)

  111. Αυτός εδώ θέλει νυχού ή ψυχίατρο?
    https://www.guinnessworldrecords.com/news/2018/7/owner-of-worlds-longest-nails-has-them-cut-after-growing-them-for-66-years-532563

  112. loukretia50 said

    Αυτά είναι χτενίσματα!

  113. Corto said

    94:
    Άγγελε οι γυναίκες όπως και οι άνδρες προπολεμικά στα ίδια μπαρμπέρικα κατά κανόνα πήγαιναν, δεν υπήρχε διάκριση σε κουρεία (για άνδρες) και κομμωτήρια (για γυναίκες). Και σίγουρα σε λαϊκό επίπεδο όλα κουρεία τα έλεγαν.

    (Απ’ αυτά δεν κουλαντρίζεις, μπαρμπεράκι μου χρυσό
    είμαι μάγκα και κουρνάζα, κι όλο θα στην κοπανώ)

    (Να δείτε στα κουρεία, που παν’ τα κοριτσάκια
    οντουλασιόν να κάνουν τα `μορφα τους μαλλάκια
    είδα μπαρμπέρη μερακλή συζήτηση ν’ αρχίζει
    σιγά σιγά το χέρι του στο μάγουλο ν’ αγγίζει)

    (για να κόβουνε τους άντρες, π’ εύκολα δεν πιάνονται
    στης Αθήνας τα κουρεία ξημεροβραδιάζονται)

  114. Αργυρώ said

    1) Συγχαίρω κι εγώ το Παλιοτόμαρο (71) για την ανάρτηση του ποιήματος του Σουρή, όπου μνημονεύεται το «κομμωτήριον» 7 (επτά) ολόκληρα χρόνια προτού το ανακαλύψουν ο Κουμανούδης, ο Μπάμπι και ο κ. Σαραντάκος.

    2) Μιά διόρθωση στο σχόλιο 94 (τέλος). Γράφει ο κ. ΑΓΓΕΛΟΣ: «…πώς λέγονταν οι κομμώτριες, αν υπήρχαν, προτού εισαχθεί στη γλώσσα αυτή η καταφανώς λόγια λέξη;»

    Αλλά, σοφέ Νέστορα του Ιστολογίου, αν αποκαλείτε «καταφανώς λόγια λέξη» την «κομμώτρια», μάλλον διαβάσατε στο γόνατο το παρόν άρθρο. Λόγια λέξη είναι το «κομμωτήριον», η «κομμώτρια» έχει ζωή 25 αιώνων. Ο κ. Σαραντάκος γράφει σαφώς στο άρθρο ότι η «κομμώτρια» είναι λέξις του Αριστοφάνους («Εκκλησιάζουσαι» στίχος 737) που την χρησιμοποιεί και ο Πλάτων στην «Πολιτεία» με ακριβώς την σημερινή σημασία.

    3) Το μέγα ερώτημα είναι με ποιά σημασία χρησιμοποιεί την λέξη «κομμώτρια» στο «Εκκλησιάζουσαι» 737 ο πρώτος καταγράψας την λέξη, Αριστοφάνης. ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΑΡΓΥΡΩΣ: Με ακριβώς την ίδια σημερινή σημασία της «κομμώτριας»!

    Γνωρίζοντας ότι θα στεναχωρέσω τον φίλτατο κύριο Νίκο, διότι θα αποκαλύψω μιά τεράστια αλητεία του αγαπημενου του Βαρναλη, ΑΝΑΡΤΩ το περί ού ο λόγος απόσπασμα των «Εκκλησιαζουσών» με αριστερά το αρχαίο κείμενο και δεξιά την κατάπτυστη μετάφραση του Κώστα Βάρναλη:

    ΣΗΜΕΙΩΤΕΟΝ ότι ο Χρέμης, που μιλάει, είναι γείτονας του Βλέπυρου, του συζύγου της πρωταγωνίστριας Πραξαγόρας, και απευθύνεται στα άψυχα συμπράκαλά του. Οι ερευνητές δεν έχουν ακόμη καταλήξει αν με την φράση «ἵστω παρ᾽ αὐτήν» στον επίμαχο στίχο 737 ο Χρέμης απευθύνεται σε κάποιον καθρέφτη (όπως λένε οι εκδόσεις «Loeb»), σε κάποιο ψαλίδι όπως λέει ο Βάρναλης, ή σε κάποια χτένα, όπως λένε άλλοι μεταφραστές. Το μόνο σίγουρο ότι αποκαλεί αυτό το αντικείμενο «κομμώτρια» που όλοι οι μεταφραστές μεταφράζουν «κομμώτρια». Ο Βάρναλης μεταφράζει την λέξη «κομμώτρια» με το ανύπαρκτο «στολιδού», μόνο και μόνο για να μήν αντιληφθεί ο αναγνώστης την υπερτρισχιλιετή συνέχεια της Ελληνικής Γλώσσης!..

    Και, ασφαλώς, δεν πρόκειται για μία άτυχη στιγμή, αλλά για προμελετημένη προσπάθεια να αποκρυβεί από τον αναγνώστη ότι οι πρωτότυπες λέξεις του Αριστοφάνη είναι κατανοητότατες. Όπως βλέπουμε από τις υπογραμμίσεις στην φωτοτυπία, ο αμετανόητος μπολσεβίκος Βάρναλης μεταφράζει «σύναξη» την κατανοητότατη «εκκλησία», «λεκάνη» την «σκάφη» και «καθαρίστρα» την «κιθαρωδό»!..

  115. Πέπε said

    Λογικά πρέπει να είχε γράψει «κιθαρίστρα» για την κιθαρωδό, και ο τυπογράφος να παρανάγνωσε την ασυνήθιστη αυτή λέξη και να την έκανε καθαρίστρα. (Τι άλλο να φανταστεί κανείς;…)

    Πάντως «την καθαρίστρα κάνε» ως τέλος στίχου παραπέμπει ευθέως στον άλλο γνωστό στίχο (την καθαρίστρα κάνεις) που καταδεικνύει την τρισχιλιετάστατη συνέχεια της ελληνικής γλώσσας ΟΥ ΜΗΝ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ποίησης:

  116. Πέπε said

    Τρισχιλιετέστατη!!

    (Να, βλέπετε; Ακόμη κι εγώ κάνω τυπογραφικά λάθη, και δε θα κάνει ένας επαγγελματίας; 🙂 )

  117. … Υπάρχει νυχάς; …

    Το αφεντικό, πάντως,
    Νυχοκυρά/Νυχοκύρης

  118. mitsos said

    Ενδιαφέρον !

    Εικασία άσχετου (εμού )
    Αν το θέμα πάντως είναι το κόμ-
    μάλλον ο αναδιπλασιασμός στο κομμάω
    ( χάριν ευφωνίας άραγε; )
    μπορεί να έδωσε και το κοσμώ
    οπότε και τον κόσμο (του Πλάτωνα στολίδι ) ίσως και την Κοσμώ ( ιέρεια στην Ακρόπολη )

  119. Πέπε said

    Ντάξει, αυτός ο «εκφραστικός διπλασιασμός του μι» είναι προφανώς ένας πλάγιος τρόπος να πούμε «αδικαιολόγητος διπλασιασμός του μι». Τι υποτίθεται ότι εκφράζει; Πού ξαναϋπάρχει ως φαινόμενο; Τι το τόσο ιδιαίτερο έχει η έννοια «εξωραΐζω, στολίζω» που να μη φτάνουν τα εννιάμισι δισεκατομμύρια λέξεις της θειας μας για να το εκφράσουν, και να πρέπει να καταφύγουμε σε μουγκρητά;

  120. Κιγκέρι said

    Από το βιβλίο του Λεωνίδα Ζησιάδη «Στη Θεσσαλονίκη τότε» κάτι σχετικό:

    «…Κομμώτρια για κυρίες και δεσποινίδες ήταν άγνωστο είδος στις αρχές της δεκαετίας του ’30. Γι’ αυτό στα κουρεία των αντρών φιγουράριζε πάνω στο τζάμι του παράθυρου το προφίλ μιας δεσποινίδος με κατάσγουρα μαλλιά, χτενισμένα σε συμμετρικούς κυματισμούς, με κατακόκκινα, αγέλαστα χείλια και φανταχτερό σκουλαρίκι στο αυτί, έργο κάποιου από τους πολλούς περιφερόμενους ζωγράφους και επιγραφοποιούς. Και γύρω-γύρω, σε ημικύκλιο, η επιγραφή «Κόπτονται μαλλιά δεσποινίδων». Διότι οι άλλες, οι μη δεσποινίδες, ήταν κόσμιο και ηθικό, όπως άλλωστε κήρυττε και ο άμβωνας, να περιοριστούν σε ένα κότσο πίσω στο σβέρκο, όπως οι παπάδες. Κι όταν εξηντάριζαν, όφειλαν να παραδεχτούν ότι παρήλθαν τα νιάτα ανεπιστρεπτί και να σκεπάσουν με μαντίλα το κεφάλι, όπως κάνανε όλες οι αξιοπρεπείς γριές. Αυτό επέβαλε άλλωστε η σοβαρότης, η ειλικρίνεια και η πρέπουσα σεμνότης. Αμέ;
    Όσες λοιπόν, επαναστατημένες, φιλάρεσκες ηλικιωμένες επέμεναν να νεάζουν, να βάφονται στο πρόσωπο και να φτιάχνουν με πυρωμένη μασιά οντουλέ το μαλλί ή να το βάφουν με πράσινα, βρασμένα καρυδόφυλλα και καρυδόφλουδες, αυτές σίγουρα ήταν υπόπτου διαγωγής ή επιεικώς χαρακτηρίζονταν παλαβούτσικες. Αυτές άλλωστε λανσάρανε πρώτες και το οξυζενέ στο μαλλί, που το ’κανε κατάξανθο και τη φυσιογνωμία τους μεσογειο-σκανδιναβικό κράμα.
    Αργότερα, με την επίδραση του κινηματογράφου, με την ανάπτυξη της ενημέρωσης με τη βοήθεια των περιοδικών ποικίλης ύλης αλλά και με τον μακρινόν απόηχο από τα διαδραματιζόμενα στην Ευρώπη με το κίνημα του φεμινισμού, άρχισαν λίγες-λίγες παντρεμένες και μεσόκοπες γυναίκες να αποτινάζουν τα ζυγά τους και να περιφρονούν αυτές τις άγραφες απαγορεύσεις. Ξεφύτρωσαν έτσι, εδώ και εκεί, μαζί με όσα άλλα αφιερώθηκαν στη γυναικεία ομορφιά, και τα πρώτα κομμωτήρια που δεν ήταν μόνο για δεσποινίδες. Εκεί μέσα είδαμε για πρώτη φορά ένα πολύπλοκο, φοβερό μηχάνημα, την «περμανάντ». Είχε δεκάδες ηλεκτρικά καλώδια, τα οποία ζέσταιναν ισάριθμα καρουλάκια, που πάνω τους οι κομμώτριες τύλιγαν τα μαλλιά, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα κεφάλι με ψιλούτσικο, σγουρό μαλλί σαν νέγρικο, γυαλισμένο με άφθονο μπριγιόλ και σταθεροποιημένο με «φιξατέρ», το οποίο η κομμώτρια το παρασκεύαζε στο σπίτι της, λιώνοντας ταινίες κινηματογράφου μέσα σε ασετόν. Η πελάτισσα, υπομονετική και ακίνητη με τις ώρες κάτω από την κάσκα, έμοιαζε μέδουσα αρπαγμένη από τα μαλλιά.»

  121. Πέπε said

    @94
    Μπορω να φανταστώ ότι κάποια εποχή οι μιζανπλί και όλα τα σχετικά δεν αφορούσαν παρά μια μικρή κατηγορία γυναικών μεγάλης οικονομικής επιφάνειας, ενώ όλες οι άλλες όντως δεν είχαν παρά τσεμπέρια ή πλεξούδες.

    Το κόψιμο όμως των μαλλιών (των γυναικείων) δε νομίζω να ήταν τόσο ελιτίστικη υπόθεση. Ποιος το έκανε;

  122. Corto said

    Μαντάμ Σουσού (στο μπαρμπέρικο του Ζωρζ, από την σειρά του Θανάση Παπαγεωργίου):

    -Μπα τι βλέπω;
    Όλο και συχνότερα επισκέπτονται οι λαϊκοί τύποι τα κομμωτήρια.

    Στο 7.45 περίπου

  123. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    83-85 Εχει πάγκο η ομάδα -«υπνώττοντες» που ανακαλούνται από την εφεδρεία

    87 Βρετιμαθαινεικανείς!

    89 Τώρα που πρόλαβα να τα κοιτάξω νομίζω ότι έχεις δίκιο. Οπότε υπήρχε η λέξη αλλα όχι το πράγμα

    95 Καλώστον!

    99 Α μπράβο! Το εντόπισες με μεγάλη ακρίβεια.

    107-120 Επίσης α μπράβο!

  124. Κιγκέρι said

    122: Σ´αυτό το επεισόδιο, με τρελαίνει ο τρόπος που η μαντάμ Σουσού προφέρει τα «Κιΰρκα»!
    (στο 20:38)

  125. Μιας και συζητήθηκαν θέματα πώς έκοβαν (αν έκοβαν) και πώς έφτιαχναν (αν έφτιαχναν) τα μαλλιά τους οι κυρίες την παλιότερη εποχή, να πω πως εκτός απ’ τις κοτσίδες (βρουλίδες στα καθ’ ημάς) υπάρχει κι γερμανικός τρόπος, αυτός που εφαρμόζεται δηλαδή σήμερα. Το μαλλί μαζεύεται σε αλογοουρά, ψαλίδι στο χέρι και…. χρατς του άτιμου (εντάξει, ο Ζερβός δεν τόλεγε για το μαλλί στους Μακρυκωσταίους, αλλά ταιριάζει). Είναι πολύ συνηθισμένο στιλ.

  126. Πέπε said

    Το #121 το είχα γράψει αρκετά νωρίτερα. Απαντά σε πράγματα που στο μεταξύ ξανααναπντήθηκαν πληρέστερα. Φαίνεται πως είχε μείνει στη μαρμάγκα.

    Άντε να θυμάμαι τώρα εγώ αν λέξεις όπως μιζανπλί, τσεμπέρια ή ελιτίστικη είχαν χρησιμοποιηθεί κάποτε ως χρηστώνυμα αείμνηστων σχολιαστών και αφαιρέθηκαν από τα εννιάμισι δισεκατομμύρια λέξεις που δικαιούμαστε να χρησιμοποιούμε αμαρμάγκτως.

  127. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    0.
    >> … ούτε η νυχού, όπως είναι το αντίστοιχο επαγγελματικό ουσιαστικό (Υπάρχει νυχάς; Υπάρχει το αντίστοιχο επώνυμο,…)
    Μήπως νυχατζού (κατά τα καφετζού, ταξιτζού, ψιλικατζού κλπ);
    και
    μήπως νυχατζής (κατά τα σουβλατζής, σοβατζής, παγωτατζής κλπ);
    Μικρή συμβολή για 6+ εκ. 🙂

    113, Corto
    👌 Πολύ ωραία! Χρόνια είχα να τ’ ακούσω, ενώ το τελευταίο μού ήταν άγνωστο…
    Αλλά ‘μπριλαντίνη’, που λέει ο Μπάτης, πώς διάλο πάει σε κατσαρά μαλλιά; 🙂 https://i.pinimg.com/236x/ef/b5/f1/efb5f1c0b335c507a9f6eb8c42c1c990–vintage-ads.jpg
    (Που αν δούμε στο κάτω μέρος της διαφήμισης, είναι και …χολιστερινούχα! 😄)

  128. Corto said

    124 (Κιγκέρι):
    Πράγματι, τα Κιΰρκα! Πολύ πλάκα! Τρομερή η ερμηνεία της Παναγιωτοπούλου -καλά, για τον Παπαγεωργίου τι να πρωτοπούμε, τεράστιος δημιουργός.

  129. Αγγελος Σέρτης said

    Κομμωτήριο με τη σημερινή έννοια (6/10/1895)

    https://srv-web1.parliament.gr/main.asp?current=10870118

  130. sarant said

    126 Nαι, είχε μείνει στη μαρμάγκα

    129 Μπράβο, ταιριάζει με το εύρημα του Σπύρου πιο πάνω.

  131. Corto said

    127β (ΜΙΚ_ΙΟΣ):

    Χαχαχα! Σωστή η παρατήρηση! Φαίνεται κάτι θα έβαζαν οι κουρείς στο μαλλί των ωραίων δεσποινίδων για να γυαλίζει…

    Πάντως οι κυρίες οπωσδήποτε κάπου πήγαιναν, σε κάποιο κουρείον ή κομμωτήριον, δια οντουλασιόν (τα κάτωθι άσματα τα είχαμε ξαναβάλει στο παρελθόν):

    «Τα μαύρα τα μαλλάκια σου πηγαίνεις κι οντουλάρεις»

    «Οντουλασιόν ποιος σου ΄κανε εσένα Μαρικάκι»

  132. sarant said

    131 Kαλημέρα. Ή ερχόταν στο σπίτι (με τα σύνεργά της) η κομμώτρια.

  133. Μια και μιλήσατε για salon de coiffure, ας σημειωθεί το coiffeurs (σκοτεινής προέλευσης, αλλά ξεκάθαρης σημασίας) για τους αναπληρωματικούς μιας ομάδας ποδοσφαίρου. Εξ ου και match des coiffeurs για ένα βαθμολογικά αδιάφορο παιχνίδι στο οποίο ξεκουράζονται οι βασικοί.

  134. sarant said

    133 Δεν το ήξερα! Αναρωτιέμαι πόθεν.

  135. nikiplos said

    ‘Εχετε δει εξω από μπαρμπεράδικα το σήμα ενός κιλύνδρου που γυρίζει με χρώματα κόκκινο και μπλε? Τι να συμβολίζει άραγε?

  136. ΣΠ said

    135
    Δες το 87.

  137. nikiplos said

    ΣΠ, σε ευχαριστώ! Δεν το γνώριζα.

  138. Nestanaios said

    119. Πεπε.

    Είσαι φιλόλογος και δεν επιτρέπεται να μη ξέρεις που οφείλεται η ύπαρξη του διπλού «μ». Ούτε συ ούτε ο Αράουτ.

  139. loukretia50 said

    Χαλαρώστε λίγο!
    Τουλάχιστον σ΄αυτό το νήμα μπορούμε να μιλάμε για τρίχες!

    Οι επίδοξοι εραστές της κομμώτριας
    (εποχή λίγο πιο αθώα – ή έτσι νομίζουμε!)

    Νούμερο 1
    Έφριξ’ ο Φρίξος, οντουλέ σαν είδε το μαλλί του
    Σα λιονταρίσια, πλουμιστή φαντάζ’ η κεφαλή του.
    Μα δε μπορούσε ο δύστυχος να δείξει απελπισία
    Στην ευειδή κομμώτρια, τη juicy Aσπασία.

    Flash back
    Απρόσιτη – ολίγον σνομπ, κομμώτρια και ρούσα
    Αποθαρρύνει θαυμαστές προσχήματα κρατούσα

    Ο Φρίξος το σεμνό παιδί τυγχάνει ερωτευμένο
    Μα η φλογάτη μούσα του τον έχει απλά γραμμένο.

    Ο μόνος τρόπος, σκέφτηκε, για να την προσεγγίσει,
    να πάει σ΄αυτή να κουρευτεί – αρκεί να το τολμήσει.

    Και πήγε και της ζήτησε το στυλ να του αλλάξει
    Να μη θυμίζει μαθητή, μοντέρνος να φαντάξει.

    Koλακευμένη η μαμαζέλ απ΄την εμπιστοσύνη
    αποφασίζει ριζική η αλλαγή να γίνει.
    Το πλούσιο βλέπει μαλλί – μετρίου μήκους, πράσο
    και λέει : « Εγώ πουλάκι μου, νιου λουκ θα δοκιμάσω!»

    Ο νέος μόδα αγνοεί, το «ναι» λέει μασημένο
    Κι αφήνεται στα χέρια της σα φύλλο μαραμένο.
    (Ας πρόσεχε!)

    ————————————————————————-
    Επαναφορά
    Αταίριαστο για σοβαρό, αγόρι ντελικάτο
    το λουκ «μοντέρνα κορασίς» – επιμελώς μπουκλάτο.
    Η κουπ σκερτσόζα, άνιση , χοντρό τσουλούφι πέφτει
    κοκέτικα κυματιστό – ολόιδιο με τις φωτό που είναι στον καθρέφτη

    Ο Φρίξος έμοιαζε φρικιό, χαρές η Ασπασία
    Καμάρωνε το έργο της με πλέρια αναισθησία
    Στιγμή δεν αμφισβήτησε πως χαίτη λιονταρίσια
    επιθυμεί ερωτιδεύς με έπαρση περίσσεια.
    «Ψυχολογία ώρα μηδέν» – που θάλεγε ένας τύπος!
    Μα δεν τη νοιάζει τη σκληρή – δικά της είναι μήπως?

    Με ραγισμένη την καρδιά και φουντωτό μαλλί
    Περίλυπος προσπέρασε μια νέα σιωπηλή.
    Το όνομα αυτής Βιβή – η μαθητευομένη
    Με την αφεντικίνα της πολύ χολοσκασμένη

    Κρυφά περνάει στο χέρι του βαζάκι μπριγιαντίνη
    κι υπόσχεται πατικωτή η αφάνα του να γίνει
    Σαν άγγελος, του φάνηκε, του χάρισε το φως του
    κομίζοντας παχύ ζελέ πριν γίνει σύντροφός του

    to be continued…

  140. loukretia50 said

    139 – συνέχεια

    Ιn the meantime…
    Ο Μπάμπης ο δεινός κουρεύς και πρώτος κουτσομπόλης
    Συκοφαντούσε τη μικρά : «εξώλης και προώλης».
    Αιτία, ανταγωνισμός. Του έκλεβε πελάτες
    και έκανε χρυσές δουλειές στις τίμιές του πλάτες.

    – Δεν είμαστε ανταγωνιστές καλέ κύριε Μπάμπη!
    Εγώ θα κάνω μιζ αν πλι κι οντουλασιόν που λάμπει.
    Δημιουργώ με τις βαφές , χτενίσματα λανσάρω.
    Δεν έχω ανάγκη, βρε χαζέ, πελάτες να σας πάρω

    Αμ δε!
    Δε φτάνει που δεν άφησε στο Μπάμπη θηλυκό,
    παρέσυρε στα δίχτυα της κοπάδι αρσενικό.

    Λυσσομανάει ο κουρεύς, τροχίζει το ψαλίδι
    Φαντάζεται πως τη μικρά κουρεύει σαν το γίδι
    ————————————————————

    Επίδοξος εραστής νούμερο 2
    Ο Σταύρος ο τριπίθαμος – λεβεντοκουτσαβάκι
    Ηράσθη σφόδρα τη μικρά, και στρίβων το μουστάκι*

    ————–/*(τσιγκελωτό – και συμπαγές, να δείχνει προς τα πάνω
    —————–Του βάζει λένε και φιλέ, μα όρκο δε σας κάνω)

    απόφαση πήρε ευθύς σε γάμο να ζητήσει
    τη ρούσα την κομμώτρια , νοικοκυριό να στήσει.

    Δοκιμασμένες συνταγές με άνθη και τρουφάκια
    χαμόγελο δεν έφεραν στα κερασιά χειλάκια
    Στο τέλος αποφάσισε να πάει να κουρευτεί :
    Μαλλί, μουστάκι και καρδιά να της εμπιστευτεί.

    Αρχίζει λίγο λακριντί, ματιές και κομπλιμέντα
    πως έχει σοβαρό σκοπό της λέει με μια κουβέντα

    Της άρεσε ο μουστακαλής, μα ζόρια δε γουστάρει
    Και πάντα ονειρευότανε ιππότη πως θα πάρει
    (Ένεκα ο σινεμάς!)

    (more…)

  141. loukretia50 said

    139 – συνέχεια
    Ευγενικά του λέει λοιπόν πως γάμος δεν τη νοιάζει
    Και μόνο την καριέρα της προς το παρόν κοιτάζει.

    Συγχύζεται ο Σταύρακας, απότομα κουνιέται
    Και ξώφαλτση η ψαλιδιά στο μύστακα πετιέται

    – Μωρή ρουφιάνα παρδαλή ! – περίσσεψε το μένος !
    Κακούργα με σακάτεψες! φωνάζει αφηνιασμένος

    Εκείνη σοκαρίστηκε. Ο ουρανός σφοντύλι
    Κι αμέσως εσουφρώθηκαν τα κερασάτα χείλη :

    – Πώς κάνεις έτσι ρε κοντέ? Ο μύσταξ είναι ντεμοντέ!

    Βαθύτατα τον πλήγωσε η νέα η ψηλή
    Κι η σακατεύτρα ψαλιδιά πονούσε πιο πολύ
    Διψάει για εκδίκηση, την πιάνει απ΄το μαλλί
    με έσχατη ταπείνωση (= κουρά) την απειλεί*

    —————/*(στην πιάτσα εξευτελισμός το κούρεμα γουλί)

    Τσιρίζει η δόλια, κι η φριχτή απόγνωσης κραυγή
    Συμπούρμπουλο στην πόρτα της ευθύς δημιουργεί.

    Αχός βαρύς ακούστηκε, τσουμπλέκια μύρια σπάζουν
    Εκστατικοι περαστικοί αχόρταγα κοιτάζουν.

    Μπαρμπέρη χέρι σβούριξε φιάλη οξυζενέ
    Κι ο μάγκας προσγειώθηκε κοντά στον καμπινέ

    – Ιππότη μου! ψιθύρισε η juicy Ασπασία
    (Τα μάλα εκείνη εκτιμά πυγμή κι ευαισθησία)
    -Θα με σκοτώσει! ψέλλισε και κλαίει γοερά
    -Εγώ ειμ’εδώ, μη χολοσκάς! της λέει τρυφερά

    Με άλλα μάτια τον θωρεί, κι ευθύς στα μαγουλάκια
    του Μπάμπη εζωγράφισε κραγιονιστά φιλάκια

    Και σύντομα ενώσανε ζωή κι επιχειρήσεις
    Ενώ στο Φρίξο η Βιβή εγείρει απαιτήσεις.
    (Αυτή προήχθη σε νυχού, κι αυτός κουρεύεται αλλαχού)

    Και ζήσαν άπαντες καλά, με μπίζνες ανθηρές
    Και τέρμα οι διαφορές για τρίχες κατσαρές

    Ο Σταύρος μετακόμισε σε πιο μοντέρνα πιάτσα
    ( με πληγωμένο μύστακα είχε μωρού τη φάτσα)
    Εσχάτως λεν απέκτησε ανταύγειες πλατινέ
    (καυχιέται ότι άσπρισε στα ξένα – μα το ναι!)
    Κι οι φήμες ενταθήκανε πως βάζει οξυζενέ
    ΛΟΥ
    Τριχολογούν ασύστολα και μας παραμυθιάζουν
    Τι κι αν από κομμωτική – τέχνη τριχών αυθεντική
    ουδόλως χαμπαριάζουν?

  142. 139, 140, 141
    Μπράβο Λου!!! Μας έφτιαξες κεφάλι!

  143. […] Ο δρόμος προς την ελευθερία περνάει από τις τρίχες -ή αλλιώς η πολυαναμενόμενη χαλάρωση των μέτρων περιορισμού ξεκινάει από το άνοιγμα των υπηρεσιών “κομμωτηρίου και περιποίησης άκρων” σύμφωνα με την επίσημη διατύπωση. Όπου “περιποίηση άκρων” είναι τα κοινώς αποκαλούμενα νυχάδικα, μια λέξη που κακώς δεν έχει λεξικογραφηθεί ακόμα -ούτε στο Χρηστικό τη βρίσκω, ούτε στο… — Weiterlesen sarantakos.wordpress.com/2021/03/22/coiffure/ […]

  144. loukretia50 said

    Μαγδαληνή, Νάσαι καλά!
    Κι έλεγα, δε θα φανεί ένα κορίτσι να μοιραστούμε πονεμένες ιστορίες για κομμωτήρια…
    Παλιά, τα πράγματα ήταν λίγο πιο ζόρικα. Μιλάω για 50 χρόνια πριν… θα ήσουν αγέννητη!
    Δεν ξέρω πώς θυμάσαι τα επαρχιακά κομμωτήρια. Πάρε μια ιδέα.

    Η μοιραία στον κουρέα
    Στην αρχή με κούρευε η μαμά. Κομμώτρια δεν ήταν, αλλά το «στριμμάδι» (έμφαση με δίδυμο «μι») αρνιόταν να πάει στο κουρευτήριο της γειτονιάς, όπου η αγριωπή κυρά- Νίτσα με τις δοντάρες δάγκωνε φουρκέτες, χτενάκια και κάτι άλλα μυστήρια και τα κάρφωνε με μανία στις καλές γειτόνισσες που φόραγαν στα μαλλιά αγκαθωτά μαραφέτια και έσκουζαν, γιατί λέει δεν ήταν αλαφροχέρα. Όλα αυτά τα βασανιστικά πράματα τα στερέωνε με δίχτυ για να μη φεύγουν. Τα ρολλά βέβαια, αυτές είχαν γαϊδουρινή υπομονή.
    Μετά έβαζε τις κυρίες με το κεφάλι σε παράξενα μηχανήματα σαν αυγά και τις άφηνε να ψηθούν – όπως έλεγαν, καταδικασμένες σε ευλαβική σιωπή.

    Ναι, εκεί σταματούσε η αναμετάδοση των κοσμικών της πόλης.
    Όταν ήθελαν να μιλήσουν ξεφώνιζαν και κουνούσαν χέρια και πόδια. Επειδή αυτές δεν άκουγαν – άγνωστο γιατί, νόμιζαν ότι κουφάθηκαν κι οι υπόλοιποι.
    Παραδέχομαι ότι ήταν η πιο αστεία φάση – να βλέπω μόνο, εννοείται!

    Όταν τέλειωναν το περιοδικό, τις ελευθέρωνε, αλλά πριν προλάβουν να χαρούν τις ξανακάθιζε μπροστά στον καθρέφτη και μπέρδευε τα μαλλιά τους με ανατριχιαστικό τρόπο.
    Τις καμάρωνε, τις ψέκαζε, χτένιζε τα πάνω αφήνοντας μπουρδουκλωμένα τα μέσα και τελικά έβγαιναν όλες με μαλλί φουσκωτό σα λάχανο.
    Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τους άρεσε να κυκλοφορούν μ’ αυτή τη γελοία τριχόμπαλα.
    Ευτυχώς όχι η δική μου μαμά, είχε φυσικά ωραία κατσαρά και πήγαινε μόνο για κούρεμα.
    Αλλά συνόδευα τη θεία με τα πρασάτα, όταν ήθελαν να με ξεφορτωθούν.

    Η εναλλακτική ήταν ο κύριος Μίμης ο γουρλομάτης, που αντιπαθούσα και φοβόμουν εξίσου.
    Είχε κάτι σύνεργα του διαβόλου που ζεμάταγαν κι έστριβαν μπούκλες, κι όταν αυτά δεν τσιτσίριζαν δαμάζοντας τρίχες τα στρίμωχνε σ΄ένα ράφι, επικίνδυνα κοντά στις θήκες με τις λεπίδες και συναφή ξυριστικά.
    Βασικά ήταν κουρεύς. Άτιμη ράτσα, δεν της πρέπει εμπιστοσύνη. Μουλωχτή σαν τον οδοντογιατρό που ρωτάει τάχαμου με ενδιαφέρον «ποιο δοντάκι κουνιέται?» και πριν απαντήσεις σου το δείχνει.

    Τέλειωνα το δημοτικό όταν με στρίμωξαν να πάω για κούρεμα. Φαινόμουν η μικρότερη των μικρών , ήμουν σαμιαμίδι – η εφηβεία άργησε κάτι χρόνια – και όταν έσκυβα με έκρυβε η μαλλούρα που δεν την άγγιξαν ποτέ ξένα χέρια.

    Μέχρι τότε τη γλίτωνα με λίγο ίσιωμα στις άκρες – από μαμά – γιατί οι γνώμες διχάζονταν : οι αγαπημένες θείες έλεγαν «α-χου! τι ωραία μαλλάκια!»
    Η μαμά μ΄έλεγε Γενοβέφα, ο μπαμπάς δε με πλησίαζε όταν κράταγε τσιγάρο. Τα μωρά τα λάτρευαν,
    Τα ξαδέλφια και τα γειτονόπουλα με έλεγαν μπούφο – είχα και αφέλειες, τη λεγόμενη κουρτίνα.

    Εγώ ένοιωθα μοιραία. Ηρωίδα μου η μικρή γοργόνα – κλασικά εικονογραφημένα. Χαλάλι το ζόρι στο λούσιμο.

    Όμως κάποια στιγμή που γύρισα ανεμοδαρμένη από εκδρομή, έφτασε ο κόμπος στο χτένι – πολλοί κόμποι, σπάει το χτένι. Τσουγκράνα χρειαζόμουν.
    Πόνος, κλάμα, χρειάστηκε να κουτσουρευτούν πολλές τούφες.
    Και τότε αναγκάστηκα να συμφωνήσω. Το ‘στριψα κορώνα – γράμματα, έκατσε ο κόφτης.

    Πήγα τελικά με τη μεγάλη ξαδέλφη μου που είχε εκπληκτική χαίτη μέχρι τη μέση, αλλά βαρέθηκε και ήθελε να κάνει την πλεξούδα ποστίς. Τότε έμαθα τι σημαίνει αυτό, ο ξάδελφος το ‘μαθε με τον άγαρμπο τρόπο, όταν ψαχούλευε ως συνήθως τα συρτάρια της, άγγιξε κάτι μαλλιαρό και τον άκουσε όλη η γειτονιά.
    Μετά έλεγε πως ήταν αράχνη, αλλά οι φήμες τον είχαν προλάβει.

    Τέλος πάντων το χαιρέκακο ύφος του κυρίου Μίμη του κόφτη όταν έκανε το φριχτό χραπ! και μετά κούναγε θριαμβευτικά την ακέφαλη πλεξούδα, πολύ με ενόχλησε και όταν ήρθε η σειρά μου αρνήθηκα να του δώσω τη χαρά. Ούτε και σε κανέναν άλλο.

    Έπαιξα και σ΄ένα σκετς με θέμα το Μεσολόγγι κι έκανα την Κρινούλα την πεθαμένη. Τέτοιο ταλέντο!
    Έπρεπε να μένω ακίνητη, αλλά η επί σκηνής μαμά μου με κούνησε θρηνώντας και κατά λάθος μου έριξε τα μαλλιά στη μούρη.
    Η κακίστρω δε φρόντισε να επανορθώσει. Εξαφανίστηκα από τις φωτό. Κρίμα, ήμουν πολύ μοιραία.

    Τουλάχιστον στις λιτανείες καμάρωνα με σούπερ κότσο, σοβαρή και δαφνοστεφανωμένη. Άσχετο που σκόνταψα μπροστά στους επισήμους, στον κολοφώνα της δόξας μου κι έκανα αεροπλανικό αδειάζοντας το καλαθάκι με τα ροδοπέταλα.
    Θα με μάτιασαν προφανώς.

    Μεγάλωνα ήρεμα, το ίδιο και τα μαλλιά μου, με ελάχιστη επιτρεπτή παρέμβαση το κόψιμο στις άκρες από τη μαμά.
    Σαν κοκκαλιάρα έφηβη δεν ένοιωθα και τόσο μοιραία, αλλά τουλάχιστον είχα φοβερή αλογοουρά.
    Δεν ξέρω γιατί το θεωρούσα καλό.
    Mέχρι την Ανάσταση που συνέβη το μοιραίον : ένας μπόμπιρας – βεβαίωνε ότι δεν υπήρξε δόλος – την καψάλισε με τη λαμπάδα του. Ούτε ποστίς δεν πρόλαβε να γίνει.
    Κι εγώ Πάσχα δε γιόρτασα, και στις φωτό δε βγήκα.

    Το στραβοκουρεμένο απεχθές καρέ – απεγνωσμένη προσπάθεια της μαμάς στις ικεσίες μου για να σωθεί η πιο μακριά πλευρά – υπέκυψε στην πειθώ του τρομερού κυρίου Μίμη περί ισορροπίας και με ψαλίδισε μέχρι τα’ αυτιά. Η κουρτίνα γλίτωσε, αλλά δε με κάλυπτε επαρκώς χωρίς το μεγάλο τείχος προστασίας.
    Τη μίσησα γι αυτό και τη στρίμωξα σε κοκκάλινη στέκα.
    Παραδόξως έβλεπα καλύτερα.

    Έκτοτε έκλαψα πολλές φορές για τρίχες!
    Πεισματάρικη ράτσα οι κουρευτές, επιβάλλουν το δικό τους.
    Κάποιος μου είχε πει ξεδιάντροπα : μαλλιά για ποστίς.

    Κι όταν υπερώριμη πια, πίστεψα πως ξεπέρασα οριστικά το θέμα και ήμουν ανοιχτή σε νέα σχήματα, άρχισα δραματικά να μαδάω.
    Αχ! Και διηγώντας τα να κλαις. Η κακία θα τους μείνει.

    Και μη μου πείτε ότι κάνω την τρίχα τριχιά!
    ΛΟΥ
    ΥΓ Πέρασαν χρόνια για να καταλάβω γιατί τα αμερικανάκια ξαδέλφια μου με αποκαλούσαν – «Cousin It» – δεν προβάλλονταν εδώ η (αρχική) οικογένεια Άνταμς (1967).

  145. loukretia50 said

    «Αυτό» είναι ίδιο απ΄όλες τις μεριές..

    όχι, δεν είμαι εγώ στη φωτό.
    Μόνο πίσω και πλάι του έφερνα λίγο!

  146. Αχ! Λου! Τέλεια σεντονιάδα!
    Τι να πω πια, ζηλεύω…
    Πριν 50 χρόνια πρέπει να ήμουνα στην
    τετάρτη δημοτικού (είχα πάει πενταμισάρικο)
    και είχα πολύ μαλλί σε ένα ωραίο καστανοκόκκινο χρώμα (που με τα χρόνια σκούραινε συνεχώς) κουρεμένα κοντά (αλά γκαρσόν το λέγανε). Η κομμώτρια ερχόταν σπίτι, μια γλυκύτατη κοπέλα που όμως όλη την ώρα έλεγε για κάποιον τον πόνο της στη μάνα μου. Καμμιά τους δεν άκουγε τον καημό μου που ήθελα μακρύ μαλλί. Και για να τον ικανοποιώ λίγο έβαζα μια κίτρινη (μάλλον ξανθός καημός κρυβόταν) ζακέτα στο κεφάλι, στερεωμένη με τσιμπιδάκια πίσω απ’ τα αυτιά και μ’ αυτόν τον εξοπλισμό έπαιζα μες στο σπίτι την μακρυμαλλούσα…
    Να’ σαι καλά τι μου θύμησες…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: