Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Tελευταία βόλτα (διήγημα του Μανώλη Σημαντήρα)

Posted by sarant στο 25 Απριλίου, 2021


Με χαρά και συγκίνηση παρουσιάζω σήμερα το διήγημα ενός παιδικού φίλου. Με τον Μανώλη ήμασταν συμμαθητές στην Ιωνίδειο -σε άλλα τμήματα, εκείνος ήταν του κλασικού, αλλά επειδή ήταν κοντά τα σπίτια μας κάναμε πολλή παρέα ιδίως στις τελευταίες τάξεις του (εξαταξίου) γυμνασίου. Συνεχίσαμε να κρατάμε επαφή τα επόμενα χρόνια έστω και (πολύ) πιο αραιά από τότε που έφυγα από την Ελλάδα. Τις προάλλες ο Μανώλης μού έδειξε μια συλλογή διηγημάτων που έχει στα σκαριά.

Μου άρεσαν και σκέφτηκα να διαλέξω ένα για το ιστολόγιο. Όχι εκείνο στο οποίο εμφανίζεται ένας που μου μοιάζει, αλλά ένα διήγημα από την ενότητα «Τρία ιστορικά διηγήματα», που αναφέρεται σε ένα ιστορικό γεγονός, από την Κατοχή. Σχεδόν υποχρεωτικά το διάλεξα, μια και κατοικώ στην οδό Ήβης Αθανασιάδου. Αλλά δεν το διάλεξα μόνο γι’ αυτό -μου αρέσει που βλέπει τα πράγματα από άλλη οπτική γωνία από την αναμενόμενη.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΒΟΛΤΑ

Ακολουθούσε το ίδιο πρόγραμμα εδώ και τρία χρόνια. Κατηφόριζε  με το ποδήλατό του την οδό Ευτέρπης μέχρι την παραλία  πολύ νωρίς το πρωί, φορώντας τη στολή του. Εποχούμενος  κοιτούσε τους χρωματισμούς της Ανατολής όπως καθρεφτίζονταν στη θάλασσα που  ακινητούσε. Του θύμιζε τις λίμνες.  Μετά πήγαινε στη δουλειά του.  Αργά το απόγευμα, βραδάκι πολλές φορές, επαναλάμβανε την διαδρομή:  ποδηλατούσε  κατά μήκος της ακτής για να χαλαρώσει  από την ένταση της ημέρας. Τον τελευταίο καιρό του τύχαιναν  περιπτώσεις δύσκολες. Βαριά τραυματισμένα κορμιά που απαιτούσαν ιδιαίτερη φροντίδα : πολύωρες επεμβάσεις  και   ακρωτηριασμοί.  Το νοσηλευτικό προσωπικό ήταν  λιγοστό και  δυσεύρετο. Τις  ελάχιστες διαθέσιμες  νοσοκόμες τις χρειάζονταν σε μεγαλύτερες μονάδες.  Προσπάθησε να στρατολογήσει  ντόπιες γυναίκες όμως εκείνες  εύρισκαν προφάσεις για να αρνηθούν:  “δεν ξέρω τη γλώσσα” ή  “όταν βλέπω αίμα , λιποθυμώ” .  Ο ίδιος  είχε εισηγηθεί να τις φέρουν με το ζόρι,  όμως ο Διοικητής  ήταν διστακτικός, φοβόταν για την υγεία των αντρών. “Γκόντφριντ”, του έλεγε, “μην εμπιστεύεσαι παρά μόνο τις δικές μας”.

Ας τις άφηναν στα χέρια του. Θα τις εκπαίδευε ο ίδιος. Νεαρές κοπέλες  που  αντί  να χάνουν  άσκοπα τον καιρό τους θα εργάζονταν κάτω από τις διαταγές του.

Οπως εκείνες που είχε κουβαλήσει ο Χανς στο γραφείο του τη μέρα που είχε εφημερία:  τρία κορίτσια,  17-18 χρονών, αναψοκοκκινισμένες, όλο νεύρο και φωνή. Είχαν προσπαθήσει να το σκάσουν αλλά ο Χανς που έκανε περιπολία ντυμένος με πολιτικά  τις  τσάκωσε και τις έσυρε μέσα.

Βρήκαν  προκηρύξεις στα παλτά τους .

Τις πήρε με το καλό. Προσπάθησε να τους εξηγήσει ότι δεν υπήρχαν άλλα διαθέσιμα κτίρια στην περιοχή, οι ανάγκες του πολέμου επέβαλαν την επίταξη του σχολείου τους, την μετατροπή του σε στρατιωτικό νοσοκομείο. Άλλωστε οι Αρχές δεν απαγόρευαν την διεξαγωγή των μαθημάτων, μπορούσαν να μαζευτούν σε κάποιο σπίτι ή στην Εκκλησία.

Τον κοίταζαν προκλητικά, δεν απαντούσαν στις ερωτήσεις του. Στο τέλος αγρίεψε. Τις απείλησε ότι αν τις έπιαναν ξανά θα τις οδηγούσαν κατευθείαν στην Kommandantur – και εκεί δεν υπήρχε έλεος.

Μετά τις άφησε να φύγουν.  Εκείνη που έμοιαζε επικεφαλής, την μελαχρινή, σαν να την είχε ξαναδεί .

Η Ηβη γύρισε στο σπίτι  απογοητευμένη. Οχι μόνο δεν κατάφερε να μοιράσει τις προκηρύξεις αλλά ήρθε φάτσα με φάτσα με τον ναζί γιατρό, αυτόν που έβλεπε κάθε μέρα, πρωί και απόγευμα, να κατεβαίνει  με το ποδήλατό του τον δρόμο: έμενε δυο τετράγωνα πιο πάνω από το σπίτι της, σε τρία επιταγμένα δωμάτια της μονοκατοικίας του Αργυρόπουλου.Τι θα έλεγε τώρα στον “σύνδεσμό” της; Την είχε προειδοποιήσει να μη πλησιάζει πολύ στο σχολείο αλλά εκείνη τον αψήφισε. Θα την κατέκρινε, σίγουρα. Κάθισε στην άκρη του κρεβατιού της, όλο φούρκα.  Δεν τους φοβόταν. Η εκείνοι ή εμείς. Το είχε πάρει απόφαση από την προηγούμενη χρονιά όταν πήγε στη μαζική διαδήλωση του Ιουλίου. Οταν είδε την κοπέλα μέσα στα αίματα, μπροστά από τις ερπύστριες του τανκ που είχε βγει στην Πανεπιστημίου  για να αναχαιτίσει το πλήθος. Χιλιάδες κόσμου  που χύθηκαν  στους δρόμους της Αθήνας για να μη παραδοθεί η Μακεδονία και η Θράκη στους Βούλγαρους .

Και από τότε που  οι Γερμανοί τούς έδιωξαν από το Γυμνάσιο – το μοναδικό του Φαλήρου –  και  σταμάτησαν οριστικά τα μαθήματα, αποφάσισε να κάνει κάτι, οτιδήποτε , αντί να μένει άπραγη .  Ενα βράδυ , μετά το τέλος της παράδοσης (η κυρία Δήμητρα  συνέχιζε να παραδίδει μαθήματα Αρχαίων και Ιστορίας στο σπίτι της)  πλησίασε τον Σταύρο, του μίλησε. Στην αρχή εκείνος ξαφνιάστηκε, “τι ξέρεις εσύ;”, την ρώτησε . “Είσαι μικρή ακόμα γι’ αυτά” , της είπε.

Την μύησαν, κατατάχτηκε στην “Εθνική Δράση”, την ειδοποιούσαν μέσω της Ελένης, μιας  μεγαλύτερης γυναίκας που έραβε και διόρθωνε τα φουστάνια της μητέρας της.  Η Ηβη, παίρνοντας τις προφυλάξεις της, πήγαινε  στο υπόγειο του σπιτιού του Σταύρου που είχε διαμορφωθεί σε μικρό, πρόχειρο τυπογραφείο. Εκεί συζητούσαν για το περιεχόμενο των προκηρύξεων και εκείνη, μαζί με  με την αδελφή της βοηθούσαν στην εκτύπωση, έκοβαν και τακτοποιούσαν τα μικρά χαρτιά. Τα μοίραζαν τις επόμενες μέρες, προσεχτικά κρυμμένα στις φαρδιές τους φούστες ή στις τσέπες των παλτών. Άλλοτε πάλι έγραφαν συνθήματα στους τοίχους.  Έκαναν και  δυο -τρεις απόπειρες να μαζέψουν τους μαθητές έξω από το σχολείο – νοσοκομείο για να διαμαρτυρηθούν: έμεινε μόνο η καλή πρόθεση , η συμμετοχή ήταν μικρή. Μετά τη συνθηκολόγηση των Ιταλών τα πράγματα είχαν δυσκολέψει, οι Γερμανοί με το παραμικρό μάζευαν νέους άντρες και τους κρατούσαν ομήρους:   αν δεν τους εκτελούσαν μέσα σε μια εβδομάδα, τους έστελναν σε στρατόπεδα εργασίας στη Γερμανία. Ο φόβος κρατούσε τον κόσμο στα σπίτια.

Και η Ηβη στηνόταν κάθε βράδυ μαζί με τους γονείς της  μπροστά  στο ραδιόφωνό τους, αδημονώντας  να ακούσουν τα νέα για  την μεγάλη αντεπίθεση των Συμμάχων.

Η εντολή ήταν σαφής, δεν άφηνε κανένα περιθώριο : Να καταστρέψουν όλα τα αρχεία, να κάψουν κάθε έγγραφο ή άλλο στοιχείο που αφορούσε στη λειτουργία της Υπηρεσίας τους. Με δυο λόγια να μην αφήσουν τίποτα πίσω τους γιατί στις δώδεκα του μηνός αποχωρούσαν, εγκατέλειπαν τη Χώρα.

Τον έλουσε κρύος ιδρώτας. Να γυρίσει πίσω. Πίσω  σε τι;  Στα ερείπια της  Βιέννης ; Η μήπως σε εκείνον; Που θα τον κοίταζε με το επικριτικό του βλέμμα όπως τότε που του πήγαινε με καμάρι τις ζωγραφιές του κι εκείνος τις εξέταζε δήθεν, τις έστριβε δεξιά – αριστερά και ύστερα τις άφηνε στην άκρη χωρίς να πει λέξη. Η μάλλον είχε πει μια, μοναδική, όχι στον ίδιο, στη μητέρα του στη διάρκεια κάποιου πρωινού γεύματος : “Ο Γκόντφριντ;  Ατάλαντος”. Αυτό αποφάνθηκε ο Χέλμουτ Χέλερ,  καθηγητής της Σχολής  Καλών Τεχνών  της Βιέννης για τον γιο του. Είχε διαφωνήσει και με όλες τις επόμενες επιλογές του: τις σπουδές του στην στρατιωτική Ιατρική, την ένταξή του στο Αυστριακό Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα. Ο πατέρας του ήταν πάντα κάθετα αντίθετος με την ιδέα της Μεγάλης Γερμανίας.

Στο νοσοκομείο επικρατούσε πανικός. Όσοι μπορούσαν να σταθούν στα πόδια τους έφευγαν κουβαλώντας τον εξοπλισμό τους. Τους  βαρύτερα τραυματίες τους στοίβαζαν στα καμιόνια, πάνω σε φορεία.

Ο Γκόντφριντ πήγε στο γραφείο του, άρχισε να αδειάζει συρτάρια με φακέλους, τους πετούσε σε  χοντρά σακίδια και οι στρατιώτες περνούσαν και τα μάζευαν. Στην αυλή του σχολείου άναψαν φωτιά και τα έκαιγαν.

Βγήκε, πήρε το ποδήλατό του, τράβηξε κατά την παραλία.

 

Η Ηβη πήρε τον κουβά με την μπογιά και φώναξε στην αδελφή της να κάνει γρήγορα, τα άλλα παιδιά είχαν ήδη ξεκινήσει. Σημείο συνάντησης η αρχή  της οδού Αιόλου, στη γωνία με την  Ποσειδώνος .

Κατεβαίνοντας προς την παραλιακή αντίκριζαν στα μπαλκόνια κάποιους που έβγαιναν  δειλά – δειλά, ορισμένοι κρεμούσαν τη σημαία στα κάγκελα. Ηταν ακόμα πρωί, ένα ηλιόλουστο πρωινό του Οκτωβρίου,  το νέο είχε  διαδοθεί από στόμα σε στόμα, οι περισσότεροι όμως δυσπιστούσαν.

Βρέθηκαν όλοι μαζί, καμιά εικοσαριά μαθητές του Γυμνασίου, η Ηβη αγκαλιάστηκε με την Αγγέλα και την Κική, ήταν μαζί  στη “Δράση”. Φώναζαν, έβριζαν τους ναζί, οι κραυγές τους  τάραζαν την ησυχία της γειτονιάς.

Μαζεύτηκαν παιδιά κι από άλλες γειτονιές του Φαλήρου. Είχαν φέρει κάδους με μπογιές, βάλθηκαν να γράφουν στους τοίχους, ο Σταύρος πέταξε την ιδέα να γράψουν και πάνω  στην άσφαλτο, από εκεί που θα περνούσαν οι απελευθερωτές.

Η  Ηβη τον ακολούθησε, με τη μεγάλη βούρτσα άρχισαν να σχηματίζουν τη λέξη:  “WELCOME”.

 

Ο Γκόντφριντ , στρίβοντας με το ποδήλατο προς την ακτή τους είδε, δεν πλησίασε. Τον είδαν όμως και εκείνοι, κάποιοι πιο τολμηροί τον  γιουχάισαν. Σταμάτησε για λίγο. Υστερα έκανε στροφή και απομακρύνθηκε. Εφτασε στο σπίτι του, πήδηξε κάτω, τα πράγματά του ήταν  έτοιμα, στις μία το μεσημέρι θα περνούσε μια μοτοσυκλέτα για να τον πάρει.

Αρπαξε το υποπολυβόλο, έβαλε μια γεμιστήρα και ξανακαβάλησε το ποδήλατό του.

Αυτή τη φορά έφτασε κοντά τους, ο Σταύρος τον είδε, πρόλαβε να φωνάξει : “Κρατάει όπλο, φύγετε” και έσπρωξε την Ηβη που τελείωνε τη φράση : “WELCOME OUR ALLIES”.

Τα παιδιά σκόρπισαν τρομαγμένα, ο Γκόντφριντ, πάνω στο ποδήλατο τράβηξε την σκανδάλη.

Μια ριπή.  Εφυγε αναπτύσσοντας ταχύτητα.

Μια  σφαίρα βρήκε την Κική στο πόδι, έπεσε δίπλα στην Ηβη που σφάδαζε κρατώντας την κοιλιά της.

…………………………………………………………………………………………………………….

Κάθισε σε ένα παγκάκι και με το βλέμμα του σάρωσε την ακτή:  το πεζοδρόμιο είχε πλακοστρωθεί και είχε στενέψει, στη θέση του υπήρχαν οι γραμμές του τραμ που περνούσε κάθε λίγο με κραδασμούς και τριξίματα,  σείοντας  το οδόστρωμα.  Σε όλους τους φανοστάτες, κατά μήκος της ακτής ανέμιζαν  τα σημαιάκια με τους Ολυμπιακούς κύκλους. Ολα αλλαγμένα του φάνηκαν, εκτός από τα χρώματα του δειλινού. Ο ήλιος χάθηκε πίσω από την Καστέλα και ο γέρος σηκώθηκε . Η συνοδός του που είχε απομακρυνθεί  για να τραβήξει φωτογραφίες έσπευσε να τον βοηθήσει.  Τον κράτησε από το μπράτσο  και μαζί διέσχισαν  την λεωφόρο. Κατευθύνθηκαν στο παραλιακό ξενοδοχείο.

Ανέβηκε κατάκοπος στο δωμάτιό του. “Χέρτα, τα εισιτήρια πού τα έχεις βάλει;” ζήτησε να μάθει.

“Με έχετε ρωτήσει δέκα φορές και σας έχω πει να μην ανησυχείτε. Είναι στο συρτάρι του κομοδίνου σας.”

Το άνοιξε και τα κοίταξε. Εξι εισιτήρια για το Ολυμπιακό Ποδηλατοδρόμιο. Το όνειρό του, να είναι παρών στους Ολυμπιακούς έγινε πραγματικότητα. Ξάπλωσε και κοιμήθηκε αμέσως.

Πήρε  το πρωινό του μαζί με την Χέρτα στην οροφή του ξενοδοχείου. Θαύμασε για μια ακόμα φορά τον Σαρωνικό που απλωνόταν μπροστά του, καλυμμένος από την πάχνη της Αυγουστιάτικης ατμόσφαιρας. Ύστερα  κατέβηκε στη ρεσεψιόν.

Ρώτησε τον υπάλληλο για την οδό Ευτέρπης, πόσο μακριά ήταν από εκεί.

Εκείνος έδειξε να ξαφνιάζεται, πρώτα  συμβουλεύτηκε τον χάρτη και  μετά άνοιξε την ιστοσελίδα, πληκτρολόγησε την οδό και του είπε ότι στο Φάληρο δεν υπήρχε δρόμος με αυτό το όνομα.Ο γέρος τον κοίταξε δύσπιστα και δεν έδωσε συνέχεια στην κουβέντα.

Αποφάσισε να ψάξει ο ίδιος .

Βγήκε με τη Χέρτα  στο πεζοδρόμιο της Λεωφόρου.  Βάδισαν προς τα αριστερά του ξενοδοχείου μέχρι το πρώτο περίπτερο που είδαν. Εστειλε την κοπέλα που μιλούσε  αγγλικά, να ρωτήσει. Επέστρεψε χωρίς αποτέλεσμα

– “Πρωτέως”, “Νηρηϊδων”, τις περάσαμε, του είπε . Η επόμενη οδός  λέγεται “Ήβης Αθανασιάδου”.

Ο Γκόντφριντ απόμεινε σκεφτικός.

Το όνομα δεν του θύμιζε τίποτα.

 

Σημείωση:  Ο Gottfried Heller ήταν Αυστριακός στρατιωτικός γιατρός που υπηρέτησε στην Αθήνα κατά την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής και ειδικότερα στο Παλαιό Φάληρο όπου το μοναδικό Γυμνάσιο είχε επιταχθεί και μετατραπεί σε στρατιωτικό νοσοκομείο.

Την 12η Οκτωβρίου του 1944, κατά την αποχώρηση των Γερμανικών στρατευμάτων από την Αθήνα, ο Heller είδε μια παρέα μαθητών του Γυμνασίου που έγραφαν συνθήματα υποδοχής των Συμμάχων και τους πυροβόλησε εν ψυχρώ . Από τις σφαίρες του τραυματίστηκε θανάσιμα η 18χρονη μαθήτρια του Γυμνασίου ΠΦ Ήβη Αθανασιάδου.

Μετά τον πόλεμο, η αδελφή της Αννα εντόπισε τον δολοφόνο αξιωματικό και τον κατήγγειλε τόσο στα Διεθνή γραφεία δίωξης εγκληματιών πολέμου όσο και σε αυτά της Αυστρίας, χωρίς  αποτέλεσμα.

Ο Heller  παρέμεινε ατιμώρητος και πέθανε σε βαθύ γήρας.

Η οδός Ευτέρπης όπου έμενε η νεαρή μαθήτρια μετονομάστηκε προς τιμή της σε οδό “Ήβης Αθανασιάδου”.

157 Σχόλια προς “Tελευταία βόλτα (διήγημα του Μανώλη Σημαντήρα)”

  1. Costas X said

    Καλημέρα !

    Υπέροχο και συγκλονιστικό το διήγημα.

  2. Πολύ καλό.

  3. Costas X said

    Υπήρξαν και κάποιοι καλοί Αυστριακοί στον γερμανικό στρατό. Όταν οι Γερμανοί αποχωρούσαν από την Κέρκυρα, υπονόμευσαν με εκρηκτικά κάποια σημεία στο λιμάνι και γύρω από την πόλη, μεταξύ αυτών και ιστορικά μνημεία. Ένας Αυστριακός πήγε κρυφά, λίγο πριν φύγουν, και έκοψε τα καλώδια. Τον ανακάλυψαν οι Γερμανοί και τον εκτέλεσαν επί τόπου. Δεν πρόλαβαν να αποκαταστήσουν τις καλωδιώσεις, και οι ανατινάξεις δεν έγιναν.

  4. Κιγκέρι said

    Καθόλου Gottfried ο Gottfried…
    Ήταν και γιατρός…

    (Gottfried is a masculine German given name. It is derived from the Old High German name Godafrid, recorded since the 7th century. The name is composed of the elements god- (conflated from the etyma for ‘God’ and ‘good’, and possibly further conflated with gaut) and frid- (‘peace, protection’)

  5. Ιστορία μεγάλη με τα υποπολυβόλα (submachine). Τα ακούγαμε Sten, Thomson, Tommygun.

  6. dryhammer said

    Πολύ καλό κι αλλιώτικο… [Σαν πόσοι Χέλλερ…]

    3. Από διηγήσεις παλαιοτέρων υπήρξαν και καλοί Αυστριακοί (ιδίως γιατροί). Κάπως έτσι χτίστηκε και η αντίληψη (ο μύθος;) του καλού Αυστριακού και του κακού Γερμανού. [Ανεκδοτολογικά δεν λέγεται πως κατάφεραν ώστε να λένε τον Μότσαρτ Αυστριακό και τον Χίτλερ Γερμανό;]

  7. ΚΩΣΤΑΣ said

    Καλημέρα κι από εμένα. Ναι, θα συμφωνήσω με τον συνονόματο (σχ.1), υπέροχο και συγκλονιστικό το διήγημα. Για μένα, κάπως αναπάντεχα, και επίκαιρο. Τελειώνω μια εργασία με τα οδωνυμικά της περιοχής που μένω, μεταξύ αυτών και οι μετονομασίες οδών και αναρωτιέμαι γιατί δεν υπάρχει οδός Σωκράτη Διορινού, ανάλογη περίπτωση με την ηρωίδα Ηβη, νέου, που εκτελέστηκε από τους Γερμανούς.

  8. Καλημέρα

    Δεν ήξερα την υπόθεση, είναι μη αναμενόμενη και συγκλονιστική. Βέβαια το γεγονός της μη δίωξης του γιατρού αφήνει κάποιες αμφιβολίες για την στοιχειοθέτησή της, σαν διήγημα όμως είναι πετυχημένο.

  9. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    Χαίρομαι που σας άρεσε το διήγημα.

    8 Δεν είναι παράξενη η μη διωξη, Τόσοι και τόσοι έμειναν ατιμώρητοι -Κουρτ Βαλντχάιμ, ας πούμε.

  10. atheofobos said

    Εξαιρετικό το διήγημα του Μανώλη Σημαντήρα που με αποστασιοποιημένη γραφή περιγράφει μια πραγματική ιστορία που κορυφώνεται όταν φτάνουμε στο τέλος της.
    Προσωπικά με το Φάληρο έχω μια ιδιαίτερη συναισθηματική σχέση γιατί στην ιδιωτική ταβέρνα που είχε φτιάξει ο φίλος μου ο Θόδωρος στο πατρικό του σπίτι, που δυστυχώς δεν είναι πια μαζί μας, είχαμε περάσει μερικές αξέχαστες βραδιές.
    Αλλά έχω και τις αναμνήσεις της μάνας μου που έζησε εκεί προπολεμικά, στο σπίτι που είχε κτίσει ο παππούς μου και για το οποίο γράφω στο
    ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΦΑΛΗΡΟ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2013/06/blog-post_28.html

  11. sarant said

    10 Φοβερές φωτογραφίες, Αθεόφοβε!

  12. Georgios Bartzoudis said

    Πολύ καλό. Νομίζω, η σημείωση στο τέλος είναι περιττή.

  13. leonicos said

    Εξαιρετικό. Αλλά πικρό
    Ίσως έχω κάποια απροθυμία να ανασκαλεύω το θέμα.
    Υπήρξαν καλοί αυστριακοί όπως υπήρξαν και καλοί γερμανοί, αντιχιτλερικοι αγωνιστές, όχι κατ’ ανάγκη κομμουνιστες, στην ίδια την Γερμανία.

    Πάντως, πικρό, ξεπικρό, τα πράγματα πρέπει να λέγονται, και ας μας ξαναπονάνε

  14. sarant said

    Θα λείψω για μερικές ώρες.

  15. leonicos said

    12 Η σημείωση δεν είναι μέρος του διηγήματος. Ο γιός μου δεν την ξέρει την Ήβη Αθανασιάδου

  16. leonicos said

    Χαίρομαι που κατάφερα να επιστρέψω

    Τζι, φυλαξου

  17. leonicos said

    Ακόμα;

  18. Γιάννης Κουβάτσος said

  19. Stelios Kornes said

    Μου αρεσε πολυ το διηγημα! Κορυφωση και κατάληξη εξαιρετικες!

  20. Pedis said

    Οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν κατάφεραν να βρουν τους ξένους επειδή έχουν από τότε αφιερώσει όλες τις προσπάθειές τους στην τιμωρία των Ελλήνων εγκληματιών

    Αν λάβουμε υπόψη όλες τις ιδιότητες των προσώπων που εμπλέκονται σε αυτήν την ιστορία, οι ψηφίδες συνθέτουν μια κάπως γκροτέσκα μεν, πλην όμως διδακτική εικόνα.

    Ενας καθηγητής Διοικητικού Δικαίου, ήτοι του κλάδου της νομικής επιστήμης που μελετά τους κανόνες που ρυθμίζουν τη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης σε ένα κράτος δικαίου, ευχαριστεί επωνύμως τον πρωθυπουργό και άλλα μέλη της κυβέρνησης για μια απροκάλυπτη πολιτική παρέμβαση σε μια ατομική διοικητική πράξη, αναγνωρίζοντας μάλιστα ευθέως ότι αυτό συνέβη καθ’ υπέρβαση των κείμενων κανόνων και διαδικασιών, αφού οι εμπλεκόμενοι το θεώρησαν «ΖΗΤΗΜΑ ΤΙΜΗΣ [sic] μιας οικογένειας και μιας Κυβερνήσεως».

    Η ρητή ταύτιση της πολιτικής τιμής της Ν.Δ. με αυτής των δωσιλόγων και των απογόνων τους γίνεται ασφαλώς διά της αποσιώπησης ή υποβάθμισης της πολιτείας του προγόνου κατά την Κατοχή και της μετέπειτα καταδίκης του.

    https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/291183_o-dosilogos-demestihas-kai-i-ethniki-mnimi

  21. Γιάννης Ιατρού said

    Η συννεφιασμένη Κυριακή σήμερα, εδώ τουλάχιστον, ταιριάζει με ένα* από τα συναισθήματα που μας αφήνει το πολύ ωραίο διήγημα του Μ. Σημαντήρα. Το αναπάντεχο τέλος, αν και υποχρεωτικό από ιστορικής πλευράς, επίσης καλογραμμένο, αποδίδει ωραία το «ο φονιάς γυρίζει πάντα στον τόπο του εγκλήματος».

    * Τ΄ άλλα: Οργή και για την συμπεριφορά και για την ατιμωρησία του Godfried, περηφάνεια για το θάρρος των νέων εκείνη την δύσκολη εποχή.

  22. spyridos said

    – «Ρελτίχ Τούπακ» φώναζε ο Σωτήρης πριν τον εκτελέσει ο Γιαούρτερ. Που ήταν φυσικά υπαρκτά πρόσωπα για μας που τους διαβάσαμε στα 11 μας.

    Εξίσου συγκλονιστικό το διήγημα του κυρίου Σημαντήρα και μάλιστα τόσο σφιχτογραμμένο και καλοδουλεμένο.

    8.
    Τζι πραγματικά δεν σε πιστεύω.
    Το Αυστριακό κράτος στηρίχτηκε στην ατιμωρησία και την υποστήριξη των εγκληματιών πολέμου μεταπολεμικά για τη δημιουργία εθνικής συνείδησης. Η Ρουθ Μπέκερμαν το αποτυπώνει πολύ καλά στο τελευταίο της ντοκιμαντέρ με αφορμή την υπόθεση Βαλντχάιμ.
    Έτυχε να είμαι στην Αυστρία τότε. Κάθε φορά που μια νέα ατιμία του Βαλντχάιμ ερχόταν στο φως ανέβαινε το ποσοστό του στα προγνωστικά για τις εκλογές.

  23. Aghapi D said

    7 Και όμως, υπάρχει κάτι παραπάνω: https://vymaps.com/GR/1941-214068/

  24. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Ἐξαιρετικὸ τὸ διήγημα τοῦ Μανώλη Σημαντήρα.

    Τόσο τὸ περιεχόμενο, ὅσο καὶ ἡ γραφή.

    Καλὸ εἶναι νὰ θυμόμαστε, ὅσο ὀδυνηρὸ κι ἂν εἶναι.

    Εὐχαριστοῦμε τὸν συγγραφέα γιὰ τὸ διήγημα καὶ τὸν Νικοκύρη γιὰ τὴ δημοσίευση.

  25. Aghapi D said

    Περιτό να πω ότι και σε μένα φάνηκε πικρό αλλά πολύ καλογραμμένο Με συγκίνησε

  26. Κιγκέρι said

    Νομίζω ότι ανάλογο περιστατικό περιγράφει η Άλκη Ζέη στον Μεγάλο Περίπατο του Πέτρου. Δεν το έχω το βιβλίο και μάλλον δεν το θυμάμαι και πολύ καλά από τότε που ήμουν παιδί και το διάβασα δανεικό, αλλά η ιστορία είναι ότι ο φίλος του Πέτρου, ο Σωτήρης, φωνάζει στους Γερμανούς που υποχωρούν το σύνθημα Ρελτίχ Τουπάκ (ανεστραμμένο Χίτλερ Καπούτ) κι ένας από αυτούς τον πυροβολεί και τον σκοτώνει.
    Δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί κανείς να βάλει διαβάθμιση στο δράμα του πολέμου, αλλά αυτή η σκηνή πάντα μου φαινόταν ιδιαίτερα τραγική.

  27. Κιγκέρι said

    22: Αχ βρε Σπυρίδο, δεν σε είδα! Έψαχνα μήπως βρω ακριβώς το απόσπασμα!

  28. spyridos said

    27
    Αφού θέλεις το πρωτότυπο το δανείστηκα από την κόρη μου. Πολύ καθαρό το δικό μου είχε λιώσει.

  29. Κιγκέρι said

    28:
    Ωω, ευχαριστώ!

  30. Γιάννης Ιατρού said

    27/28: Για να μην κουράζεστε, εδώ, προσφορά του υπογείου😉, το βιβλίο σε πιντιεφι.

  31. Γιάννης Ιατρού said

    30 (συνέχεια) Το Τουπάκ από την σελ. 251 και μετά

  32. Γεια σας κι από δω
    Διπλό το κέρδος σήμερα. Ένα ωραίο διήγημα αλλά και το ότι έμαθα πως η οδός Ήβης στο Φάληρο, είναι Ήβης Αθανασιάδου! Δεν τόχα πάρει χαμπάρι (παρόλο που σαν δρόμο την ήξερα από την εποχή εκείνη πούμαθα την Αθήνα). Νόμιζα πως είναι όπως η άλλη Ήβη, στο Μαρούσι.

  33. Κιγκέρι said

    30,31: Μα τι υπόγειο των θαυμάτων είναι αυτό! 🙂

  34. Γιάννης Ιατρού said

    33: 🙂

  35. dryhammer said

    33. Έχει μέχρι κι ένα λαγό που του βγάζεις καπέλα από το στόμα.

  36. Για το υποπολυβόλο που λέω στο 5 ότι μετά τον πόλεμο τα ακούγαμε στεν και τόμιγκαν, θυμήθηκα ότι στο στρατό τα μάθαμε ως αραβίδες. Υποτίθεται πως οι Άραβες μπορούσαν να τα κρύψουν κάτω από την κελεμπία. Πέρασαν έτσι και στη λογοτεχνία.

    Από το βικιλεξικό:

    — αραβίδα: (στρατιωτικός όρος) κοντό, ελαφρύ και επαναληπτικό τουφέκι
    ※ Χτύπησε με την αραβίδα ένα λαγό, άναψε φωτιά, τον έψησε πρωτόγονα και τον έφαγε. (Μ. Καραγάτσης Με τον Καραβέλη στον Όλυμπο (1935) [διήγημα]).

  37. Γιάννης Ιατρού said

    ναι, αλλά τι λαγοί! Με επιπετραχήλια 🙂

  38. Γιάννης Ιατρού said

    επιτραχήλια

  39. Χαρούλα said

    Πολύ καλό. Συγχαρητήρια! Πάντα τα γεγονότα είναι πιο δύσκολα λογοτεχνικά. Εδώ για μένα ισορροπεί τέχνη με ιστορία.

    Και όχι μόνο ο γιός σου Leonicos. Ντρέπομαι, αλλά ούτε εγω την ήξερα. Την οδό Ήβης(απλά) την ήξερα. Αλλά ως εκεί.

    Από τον Φωκ.Δημητριάδη σκίτσο(ελπίζω να φανεί)

    https://www.politica.gr/stigmes-istorias/to-archinismeno-sunthima/

  40. Πολύ καλό. Και πικρό.

    36# ΔΧ
    Διαφωνώ χτηνωδώς. Το υποπολυβόλο ρίχνει και κατά ριπάς, η αραβίδα (που είναι μια κοντύτερη έκδοση ενός στάνταρ ντουφεκιού) όχι. Τα στεν και τόμιγκαν είναι υποπολυβόλα, όπλα με δυνατότητα αυτόματης βολής. Αυτό του ντόιτς στο κείμενο προφανώς ήταν το ΜΡ-40 ή Σμάισερ από το όνομα του σχεδιαστή του, και στα καθ’ ημάς γνωστό ως μαρσίπ.

  41. 36# Πάρε κι ένα δωράκι χρήσιμο για συναντήσεις με φορατζήδες ή ενοχλητικούς πιστωτές.
    https://www.slang.gr/definition/22553-marampel

  42. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Εξαιρετικό, πολυεπίπεδο. Ζηλευτή η «καρφωτή» γραφή του, μαστορεμένη με μια υφέρπουσα ψυχρότητα όπως του κεντρικού χαρακτήρα. «Εποχούμενος κοιτούσε τους χρωματισμούς της Ανατολής όπως καθρεφτίζονταν στη θάλασσα που ακινητούσε. Του θύμιζε τις λίμνες.»
    «Του θύμιζε τις λίμνες»-και τέρμα, κανένα συναίσθημα, όπως και σε όλο το διήγημα, μέχρι τέλους.

    Μπράβο στον κ. Μανώλη Σημαντήρα. Ευχαριστούμε στο Νικοκύρη.
    Την ‘Ηβη Αθανασιάδου, από το Νικοκυρέικο πάλι την έμαθα:

    39 από το λεύκωμα «Σκιά πάνω απ’ την Αθήνα».
    https://tofistiki.wordpress.com/tag/%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%87%CE%AE/

  43. Ηλίας said

    Μπράβο στο Μανόλη για το εξαίρετο διήγημα του και στο Νικόλα που το φιλοξένησε στην ιστοσελίδα του

    Και βέβαια μάθαμε και την ιστορία ενός δρόμου που κάποτε τον περπατήσαμε

    Να στε γεροί και δημιουργικοί

  44. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    32 Γιάννη, και μεις που μένουμε εκεί Ήβης τη λέμε. Στα γράμματα που έστελνα στο σπίτι μου έγραφα σκέτο «‘Ηβης ΧΧ» και τον τ.κ. Μόνο τώρα τελευταία, εξαιτίας των κούριερ και των gps αναγκαζόμαστε και αναφέρουμε ολόκληρο το όνομα.

    43 Γεια σου Ηλία!

  45. Εξαιρετικό! Θερμά συγχαρητήρια στον Μανώλη Σημαντήρα. Ευχαριστούμε τον Νικοκύρη για τη δημοσίευση.
    Πόσες τέτοιες ιστορίες δεν γνωρίζουμε …

  46. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  47. Α μπράβο, απ’ το σκίτσο του Δημητριάδη ήξερα την ιστορία. Νομίζω την αναφέρει και ο Ψαθάς («Αντίσταση»). Βιβλία που διάβαζα κι εγώ μικρός!
    (εννοείται και ο Μεγάλος Περίπατος, όχι του Μπακογιάννη)

  48. Ηλίας said

    Γεια σου Νικόλα και πραγματικά για άλλη μια φορά ευχαριστούμε εσένα και όσους με τα διηγήματα τους, όπως εν προκειμένω ο Μανόλης, ή με τα σχόλια τους μαστορεύουν τις συγκινήσεις μας.

    Και πριν από το κλασσικό και το Πρακτικό της Ιωνιδείου όταν είμασταν όλοι μαζί στο Β3 & Γ3, από την ‘Ήβης ξεκινούσαμε μαζί και με το Φώτη τη ποδηλατάδα για να δούμε το εργοτάξιο του τότε νέου αεροδρομίου που φτιαχνόταν στο Άνω Καλαμάκι

  49. Κιγκέρι said

    Το ξαναδιαβάζω τώρα και διαπιστώνω ότι είναι γραμμένο και με πολύ «κινηματογραφικό» τρόπο, με τις εναλλαγές των σκηνών από το νοσοκομείο στο σπίτι της Ήβης, στη διαδήλωση του Ιουλίου, στο παρελθόν του Γκότφριντ, στη σημερινή εποχή – το διαβάζω και είναι σαν να το βλέπω ταινία.

    Μόνο σε μια μικρή λεπτομέρεια κόλλησα: λέει ο συγγραφέας «Να γυρίσει πίσω. Πίσω σε τι; Στα ερείπια της Βιέννης;». Αυτά τα ερείπια της Βιέννης με προβλημάτισαν. Γίνονταν μάχες στη Βιέννη τον Οκτώβρη του ’44; Δεν ξέρω, αλλά νομίζω πως αυτό το σημείο δεν είναι και πολύ ακριβές.

  50. Χαρούλα said

    #49 Κιγκέρι δεν ξέρω για όλη την Βιέννη, αλλά με βάση το παρακτω, φαντάζομαι πως υπήρχαν ερείπια βομβαρδισμών

    Από wiki για την Όπερα Στις 12 Μαρτίου του 1945 το θέατρο σχεδόν καταστράφηκε από έναν αμερικανικό βομβαρδισμό. Η πρόσοψη, που είχε προληπτικά εντοιχιστεί, σώθηκε, το ίδιο και η είσοδος, το φουαγιέ, το σαλόνι τσαγιού και η μνημειώδης σκάλα. Όμως η αίθουσα και η σκηνή καταστράφηκαν ολοσχερώς και μαζί όλη η επίπλωση, τα σκηνικά και περίπου 150.000 κουστούμια από τις 120 όπερες που είχαν ανέβει[4].

  51. sarant said

    49-50 Nομίζω κι εγώ πως εδώ υπάρχει μικροανακρίβεια. Η Βιέννη είχε ερείπια αργότερα.

  52. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @49, 50. Ἔχει καί ἄλλη «τρύπα» το διηγηματάκι, ἀλλά εἶναι από μακροῦ γνωστό [καί ἀποδεκτό!] ὅτι ἡ «ἀλήθεια» τῆς λογοτεχνίας ἔχει λίγη σχέση μέ τήν ἀλήθεια τῶν ματιῶν καί τοῦ φίλμ. (Χαρούλα, τόν Ὀκτώβριο του 1944 τό Ἑλληνικό καί διεθνές σκηνικό τοῦ πολέμου ἦταν ἐντελῶς διαφορετικό ἀπό αὐτό τοῦ Μαρτίου του ’45.. 🙂 )

  53. Εδώ λέει πως η Βιέννη βομβαρδιζόταν το μισό 1944. Προφανώς μαζί με τους στρατιωτικού/ενεργειακού ενδιαφέροντος στόχους θα χτυπήθηκαν και ζώνες κατοικίας.
    https://en.wikipedia.org/wiki/Bombing_of_Vienna_in_World_War_II

  54. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Πολύ καλό! Ελλειπτική, λιτή αλλά συγκλονιστική γραφή – πέρα από το ίδιο το γεγονός. Εύστοχα, νομίζω, τα σχόλια 21 (Ιατρού), 42 (ΕΦΗΣ) + το γενικότερο του Pedis…

    Φυσικά, μου θύμισε: ’’Τ’ αρχινισμένο σύνθημα πάντα μου μένει…’’

  55. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Κυ 25 † Μαγελάνου του εξερευνητού. Και τελευτή Σπειροειδούς αρχιτέκτονος.
    Στη μνήμη του… «Μανούλα αρρώστησα βαρειά (Μάνα μου τα λουλούδια μου)»

  56. @ 40 ΣτοΔγιαλοΧτηνος

    Από τις αναμνήσεις μου έτσι τα συνδέω. Αυτά γράφουν οι σχετικές παραπομπές. Έκανα καμιά παρανόηση;

  57. sarant said

    53 Τότε στέκομαι διορθωμένος, στέκει αυτό για τα ερείπια της Βιέννης

    55 Καλά που τον θυμήθηκες. Ομολογώ πως τον σκεφτόμουν πριν από λίγο καιρό, μήπως βάλω κάποιες φωτογραφίες του. Μετά το αμέλησα.

  58. Αγγελος said

    Tα περί Βιέννης και απόρριψης από τη Σχολή Καλών Τεχνών είναι αναφορά στον Χίτλερ, που κι αυτός ήθελε να γίνει ζωγράφος αλλά δεν τον δέχονταν. Και μπορεί η Βιέννη να μην είχε πολύ βομβαρδιστεί ως τον Οκτώβριο του 1944 (τις είχε φάει βέβαια τις βόμβες της, όπως μας λέει το άρθρο του (53), αλλά Αμβούργο π.χ. δεν είχε γίνει), καλύτερα όμως θα περνούσαν οι Γερμανοί στρατιωτικοί στην Αθήνα ακόμα και τότε παρά σε μια βομβαρδιζόμενη πόλη της πατρίδας τους. Και βέβαια όσοι δεν ήταν τελείως τυφλωμένοι από την προπαγάνδα του Γκέμπελς ήξεραν πια ότι έχαναν τον πόλεμο…

  59. Γιάννης Ιατρού said

    49-50-51: Ανασύρω… για τεκμηρίωση:

    Η δυνατότητα βομβαρδισμών στην Βιέννη δόθηκε μετά την απόβαση των συμμάχων στην Σικελία και ο πρώτος βομβαρδισμός στα περίχωρα (στο εργοστάσιο κατασκευής αεροπλάνων στην Wiener Neustadt) έγινε στις 13. Αυγούστου 1943, ο επόμενος (και με αρκετές απώλειες) στην 1. Οκτωβρίου 1943. η ίδια η Βιέννη για πρώτη φορά στις 17. Μαρτίου 1944. Ακολούθησαν πολλοί άλλοι και από το φθινόπωρο του 1944 οι μεγάλοι βομβαρδισμοί (10/9, 17/10, 5 και 5/11). Στις αρχές του 1945 (15/1, 19/2) συνεχίστηκαν με σφοδρότητα (μέχρι και τον ζωολογικό κήπο στο Schönbrunn βομβάρδισαν, όπου σκοτώθηκαν κάπου 2000 άγρια ζώα ). Ο σφοδρότερος ήταν αυτός της 15ης Μαρτίου 1945 με συνολικά 1000 περίπου αεροπλάνα, όπου ενώ ήθελαν να καταστρέψουν το διυλιστήριο στην περιοχή Floridsdorf (6 χιλ. από το κέντρο της πόλης), δεν το πέτυχαν αλλά καταστράφηκε το κέντρο της πόλης (μαζί και μεγαλύτερο μέρος της όπερας με 150.000 κουστούμια κλπ.).

    Επομένως κάποιοι βομβαρδισμοί της Βιέννης υπήρχαν ήδη στις 12/10/1944, δεν είναι και τόσο ανακριβές αυτό που γράφει ο Μ.Σ.

  60. Γιάννης Ιατρού said

    53 κλπ. Εμ, αν δεν κάνεις ρεφρές.. 🙂

  61. 56# Δε βαριέσαι, σιγά μη σφαχτούμε τώρα για τις τεχνικούρες 🙂

  62. # 22

    Δεν σε καταλαβαίνω. Υπάρχει κάποια διαφορά μεταξύ αθώωσης και μη παραπομπής σε δίκη. Επίσης τα δικαστήρια νόμους εφαρμόζουνε, δεν αποδίδουν δικαιοσύνη
    Απότι φαίνεται στο διήγημα δεν απαγγέλθηκε κατηγορία, το γιατί δεν το ξέρω, ούτε από το διήγημα προκύπτει αν κυνηγήσανε την υπόθεση οι συγγενείς της. Σχολίασα αυτά που διάβασα, δεν έκανα έρευνα για να σχηματήσω γνώμη

  63. aerosol said

    Ωραίο, κοφτό, πικρό.
    Εντυπωσιακές και οι φωτό στου Αθεόφοβου.

  64. Georgios Bartzoudis said

    15 leonicos said: «12 Η σημείωση δεν είναι μέρος του διηγήματος. Ο γιός μου δεν την ξέρει την Ήβη Αθανασιάδου».
    # Τσιορ-τσιοπ, αφού «η σημείωση δεν είναι μέρος του διηγήματος». Και αυτό αδιακρίτως από το αν κάποιος ξέρει ή δεν ξέρει για την Ήβη Αθανασιάδου.

  65. Κιγκέρι said

    Μήπως το θαυματουργό υπόγειο μπορεί να βρει και το βιβλίο «413 μέρες», της Γιολάντας Τερέντσιο; Εγώ το έχω στο πατρικό μου στη Λάρισα, οπότε μου πέφτει κομματάκι μακριά, άσε που δεν προβλέπεται μετακίνηση! ☹️
    Τέλος πάντων, η Τερέντσιο συνελήφθη στην Αθήνα και στάλθηκε στη Βιέννη για καταναγκαστική εργασία ακριβώς το διάστημα 1944-1945 και στο βιβλίο της περιγράφει, εκτός από την προσωπική της περιπέτεια, ακριβώς την κατάσταση στην πόλη πριν και κατά τη διάρκεια της κατάληψής της από τον Κόκκινο Στρατό, τις οδομαχίες, τους βομβαρδισμούς, θυμάμαι κιόλας ένα απόσπασμα με τον εμπρησμό της Όπερας, που αναφέρει η Χαρούλα στο 50.
    Τέλος πάντων, μου φάνηκε κάπως νωρίς τον Οκτώβρη του 44 να μιλάει κανείς για ερείπια της Βιέννης, αλλά δεν επιμένω.

  66. @ 61 ΣτοΔγιαλοΧτηνος
    🙂

  67. Γιάννης Ιατρού said

    61: Έτσι ρε Χτήνος, λες και δε έχουμε κι άλλες σκοτούρες 🙂

  68. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

  69. Γιάννης Ιατρού said

    65: Δεν το πήρε το μάτι μου σε κανένα ράφι. Θα ξανακοιτάξω πάντως 🙂

  70. ΣΠ said

    Στην σημείωση μετά το διήγημα γράφει: «Μετά τον πόλεμο, η αδελφή της Άννα εντόπισε τον δολοφόνο αξιωματικό και τον κατήγγειλε τόσο στα Διεθνή γραφεία δίωξης εγκληματιών πολέμου όσο και σε αυτά της Αυστρίας, χωρίς αποτέλεσμα.»

    Στο λινκ του #39 γράφει: «Ο Keller δεν δικάστηκε ποτέ. Δεν τον αναζήτησε κανείς.»

    Τελικά, τον αναζήτησε;

  71. Γιάννης Ιατρού said

    70: Εγώ το εξέλαβα πως δεν έψαξαν να τον βρουν (π.χ. οι αρχές κλπ.) μετά την καταγγελία.

  72. Γιάννης Ιατρού said

    71: (συνέχεια): όχι όπως εδώ, οι δικές μας, π.χ. με τον Παππά, που έχουν ξεσκιστεί να τον ψάχνουν.. 😎

  73. Pedis said

    Για να γίνει μία εκτίμηση σχετικά με την τροπή της εισαγγελικής έρευνας και, αν κριθεί, της δικαστικής διαδικασίας πρέπει να μάθουμε εάν και με ποιούς κύκλους έχουν πάρε-δώσε οι υπεύθυνοι.

    Πολύ μπανάλ;!?

  74. Μαρία said

    71
    Δεν έψαξαν άλλους κι άλλους. https://www.filmfestival.gr/el/movie/movie/6041
    http://www.joeberlingerfilms.com/films/Gray_Matter
    https://en.wikipedia.org/wiki/Heinrich_Gross

  75. Pedis said

    Το 73 μπήκε σε λάθος νήμα. Σόρρυ.

  76. 72# Ε τι θες δηλαδή, να χαλάσουνε το σερί?

    Τον Μάιο του 1957, όντας υψηλόβαθμο στέλεχος του Υπουργείου Δικαιοσύνης της Δυτικής Γερμανίας, επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη ως τουρίστας, για να αναζητήσει, κατά μία εκδοχή, τον κρυμμένο θησαυρό. Αναγνωρίστηκε από κάποια θύματά του και συνελήφθη, με εντολή του αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ανδρέα Τούση, καθώς εκκρεμούσε εις βάρος του ένταλμα σύλληψης από το 1947 για εγκλήματα πολέμου.
    https://tvxs.gr/news/san-simera/maks-merten-o-xasapis-tis-thessalonikis

    Διέφυγε τη σύλληψη για επτά χρόνια ως το 2005, οπότε παραδόθηκε στην Αστυνομία. Το 2006 καταδικάστηκε σε 21 χρόνια φυλάκιση αλλά η ποινή του μειώθηκε αργότερα και αποφυλακίστηκε το 2010.
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%BF%CF%82_%CE%91%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%84%CF%83%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82

  77. Σημαντήρας Μανώλης said

    Ευχαριστώ θερμά όλους για την υποδοχή του διηγήματος
    Ομολογώ ότι ενώ είχα έλεγξει όλα τα ιστορικά στοιχεία η Βιέννη μου ξέφυγε! !
    Θα διορθώσω αναλόγως
    Ευχαριστώ πολύ και πάλι
    Μανώλης Σημαντήρας

  78. sarant said

    77 Μανώλη, εμείς ευχαριστούμε για το διήγημα, είναι πολύ καλό!

  79. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    76α κουϊζάκι, ποια η σχέση με το κείμενο του tvxs

  80. 79
    Χρυσαφικό από μαγαζί συζύγου ΠΘ προερχόμενου από σόι που αποφυλακίζει χουντικούς, φυγαδεύει κομπραδόρους και χάνει καταδικασμένους ναζήδες. Αλλά άμα είσαι γκαντέμης σου λαχαίνει η μία στο τρισεκατομμύριο 🙂
    Αλλά πα να ξεραθώ γιατί όλαφ τα δεν έχουν σχέση με τον Μέρτεν και τον θησαυρό του.

  81. Γιάννης Ιατρού said

    79: Το όνομα… (επίθετο)

  82. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Κοντά αλλά ακόμη κοντύτερα: δημιουργία κόρης Τάκου εμπνευσμένο από το ΄21-΄21

  83. Τι ΄ναι φτούνη?

  84. Γιάννης Ιατρού said

    82: Μα αυτό εννοούσα, κόρης …

  85. Γιάννης Ιατρού said

    γεννημένης στη Θεσσαλονίκη 🙂

  86. Α μάστα. Κόρη Τάκου Μακρή το λεπόν.

  87. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    84. Δε σ΄είχα δει. Στο Χτηνούλι σχ.80, απαντούσα βιαστικά, μην πα να πέσει με την απορία 🙂

  88. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    77 κ. Σημαντήρα, να μας ενημερώσετε όταν εκδοθούν τα διηγήματα. Ήδη όπου το έστειλα, εκφράζονται επίσης θερμά.

  89. Γιάννης Ιατρού said

    87: Ααααα 🙂
    (απουσίασα ολίγον εις το ζυμωτήριον… για να μπορέσω να φουρνίσω αύριο🤩)

  90. # 89

    Εγώ ξεκίνησα στις 3… αλλά βάζω και σουσάμι, τσιγγουνιές θα κάνουμε ; 🙂

  91. Ηχοετυμολογίες : ο άρτος και η …αρτ !!

    όπως θάλεγε κι ο Μιχάλης κάμουν τον φούρναρη, αρτίστα !!

  92. spyridos said

    62
    Συμφωνώ σε όλα που γράφεις αλλά η παρατήρησή σου μου φάνηκε αφελής.

    Η Αυστρία προστάτεψε μεταπολεμικά τους εγκληματίες πολέμου. Τους «εξαφάνισε».
    Και η Γερμανία τα ίδια έκανε. Με πρωταγωνιστές τους Βαβαρούς.

    Δεν ενδιαφέρθηκαν οι συγγενείς στο Δίστομο να κυνηγήσουν τους δράστες της σφαγής;

    https://www.1944shop.com/contents/en-us/d217.html

    Ολοι οι υπεύθυνοι αξιωματικοί.

    Επικεφαλής της μεραρχίας. Σωστά αναφέρεται ότι σκοτώθηκε 2 μήνες (18.08) αργότερα στην Αρτα.
    Πάτησε νάρκη.
    Schümers, Karl Staf. 17.10.05 422 550 Div.Kdr. 8.44 Ý18. 8.44

    Ο επικεφαλής λοχαγός στο Δίστομο.
    Τον ανάγκασαν αν υποβάλλει κάποια αναφορά και τον έβγαλαν λάδι.
    Πέθανε τη δεκαετία του 90. Οχι το 44 που αναφέρουν εδώ.
    Lautenbach, Fritz Hstuf. 10. 5.17 341 996 Chef,1./Pz.GR.7 10.44 Ý16.10.44

    δεύτερος στην ιεραρχία στο Δίστομο.
    Επικεφαλής στις ακρότητες. Χάιντς , όχι Χάνς όπως αναφέρεται παντού.
    Τον έπιασαν οι Γάλλοι και τον έστειλαν Ελλάδα. Στη Θεσσαλονίκη τον προστάτευσαν οι φύλακες.
    Η Γερμανία ζήτησε επίσημα τη δικογραφία και τον ίδιο τον Τσάμπελ για να τον ανακρίνουν.
    Τον έστειλαν και δεν ξαναγύρισε ποτέ. Τον έψαχναν οι δικηγόροι του AK-Distomo αλλά η Βαβαρία αγνοούσε την ύπαρξή του.
    Επίσημα δεν υπήρχε. Πέθανε το 2006, 92 χρονών.
    Zabel, Heinz Ostuf. 20.11.14 203 954 IVa,I./Pol.Rgt.1 6.43

    Υπαξ. στο Δίστομο. Πήρε μέρος στις ακρότητες και γιαυτό τον πλήρωναν οι Βαβαροί ως το 1999 που πέθανε για να περνάει μπέικα.
    Rickert, Kurt Stubaf. 27. 9.13 117 197 Kdr.I./Pz.GR.7 9.44 11. 5.99

  93. Αγαπητέ, τα γραφόμενα στο διήγημα σχολίασα και τις εντυπώσεις που μπορούν να σχηματισθούν. Αλλο πράγμα η ιστορική έρευνα και άλλο η αξιοπιστία των αρχείων. Επειδή ασχολείσαι θα σου αναφέρω κάτι : Προέρχομαι από δυο κλάδους οικογενειών (φιλ)ελλήνων με ενεργό ρόλο στην επανάσταση του 21. Τα αρχεία μιας οικογένειας κατ’ επιθυμίαν αποδόθηκαν στα ΓΑΚ και θεωρούνται αξιόπιστα. Τα αρχεία της άλλης παραμένουν στην οικογένεια, αποσπάσματα από αυτά έχει δημοσιεύσει ο Ραγκαβής που σε γενικές γραμμές δεν θεωρείται και πολύ αξιόπιστος. Δεν σκοπεύω να το ψάξω, δεν βλέπω το όφελος.
    Κάποιος που θα ερευνήσει τον θάνατο της Τίνας από τα επίσημα αρχεία (π.χ. το βούλευμα) θα σχηματίσει διαφορετική άποψη από αυτόν που θα μελετήσει κάποιες εφημερίδες της εποχής Νιάρχου, έτσι δεν είναι ;

  94. Γιάννης Ιατρού said

    92: άμα έχεις το ακαταδίωκτο….

  95. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τώρα εδέησε να το διαβάσω με την ησυχία μου. Μου άρεσε πάρα πολύ. Επιτέλους ένα διήγημα με συναρπαστική υπόθεση, ένα διήγημα που ξεφεύγει από τις ομφαλοσκοπήσεις και τη συνήθη ανιαρή, αυτοαναφορική και άτεχνη γραφή πολλών ερασιτεχνών συγγραφέων. Μπράβο, απρόσμενα καλό αφήγημα.
    Ο πατέρας του Γκόντφριντ προφανώς είχε αντιληφθεί εγκαίρως το ποιόν του γιου του, γι’ αυτό και ήταν τόσο ψυχρός απέναντί του. Και οι Αυστριακοί, που παρίσταναν τα πρώτα θύματα του Χίτλερ, μια χαρά αποδέχτηκαν τον ναζισμό και, προν τιμήν του, ο (χριστιανοδημοκράτης) αρχηγός του κράτους Τόμας Κλέστιλ
    αναγνώρισε δημόσια το 1994, σε ομιλία του ενώπιον του ισραηλινού
    κοινοβουλίου, της Κνεσέτ, την πλήρη ιστορική ευθύνη της Αυστρίας
    για τις ωμότητες των ναζί.

  96. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    94# Ε ναι ρε συ, ντροπής πράματα, μετά δε θα είχαν μάτια ν’ αντικρύσουν τα εγγονάκια τους.
    https://kosmodromio.gr/2021/04/25/giati-h-sbastika-kuriarxei-sthn-oukra/

  97. sarant said

    88 Πολύ ωραία!

  98. nikiplos said

    Καλημέρα… Κι εγώ σήμερα κατάφερα να το διαβάσω με την ησυχία μου. Πολύ ωραίο και δυνατό διήγημα. Ωραία και η οπτική γωνία, του ΜΣ, φαίνεται να στέκεται αποστασιοποιημένος, αναφέροντας μόνο τα γεγονότα. Πάντως σήμερα δεν έχει κανένα νόημα να αναφέρονται τα γεγονότα υπό το πρίσμα μιας κάποιας ηθικής. Ο Πόλεμος είναι αυτό που είναι. Ούτε φτιασιδώνεται, ούτε επιδέχεται επική ή ηρωικό εξωραϊσμό. Και δυστυχώς διεξάγεται από ανθρώπους. Εκ προοιμίου ατελείς, άδικους και με τα ένστικτα της επιβίωσης προπαντός, απελευθερωμένα. Θα σκοτώσεις όποιον κρίνεις ότι σε απειλεί. Όποιον φαντασιώνεσαι ότι παίρνει τη μορφή του εχθρού σου. Όποιον και όποιους, εκείνη τη στιγμή σε καλούν να τους «απελευθερώσεις» από την απιστία, από την αλλοδοξία, από την ύβρη της αμαρτίας.
    Κι η Ήβη, προσωποποίηση της ομορφιάς, της ατίθασης νεότητας πήρε τη θέση της Ευτέρπης για πάντα, για να θυμίζει πως στην παράνοια του πολέμου, δεν έχουν θέση οι μουσικές και τα τραγούδια.

    Το Άνσλους, δεν αφορούσε μόνο τους Αυστριακούς, αλλά και άλλους κεντρο Ευρωπαίους, που σε αντίθεση με τους Αυστριακούς, καθάρθηκαν εν μία νυκτί, με την βίαιη πρόσδεσή τους στο ανατολικό στρατόπεδο. Βέβαια μετά το 1991 και το τέλος «της εφόδου στους ουρανούς» και τα χαΐρια της, ξαναγύρισαν εκεί που άλλοτε ομονοούσαν.

    Αυστριακός ήταν ένας απλός στρατιώτης που γλύτωσε τον παππού μου στην κατοχή. Σε ένα από τα πολλά μπλόκα, δεν πρόλαβε να κρυφτεί. Χώθηκε στον απόπατο πίσω από κάτι κουρέλια. Έψαξαν εξονυχιστικά το σπίτι. Αυτός μπήκε να ελέγξει την τουαλέτα. Του έκανε νόημα με χειρονομία να μην μιλήσει και να μείνει εκεί ήσυχος και ακίνητος. Βγήκε λέγοντας ότι δεν είναι κανείς εκεί. Το απόσπασμα έφυγε, αφού μάζεψε αρκετούς από τους γειτόνους, εκ των οποίων κανείς δεν γύρισε ζωντανός από το Νταχάου που τους πήγαν.

  99. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    98 τέλος

    Στατιστικά πάντως, αυτές οι υπαρκτές περιπτώσεις στα γερμ/αυστρ στρατεύματα ήταν σταγόνα στον ωκεανό.

  100. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Πάντως σήμερα δεν έχει κανένα νόημα να αναφέρονται τα γεγονότα υπό το πρίσμα μιας κάποιας ηθικής. Ο Πόλεμος είναι αυτό που είναι. Ούτε φτιασιδώνεται, ούτε επιδέχεται επική ή ηρωικό εξωραϊσμό. Και δυστυχώς διεξάγεται από ανθρώπους»
    Μα αν δεν κρίνουμε μέδα από το πρίσμα της ηθικής, τότε δεν μπορούμε να αποδώσουμε ευθύνες στους ενόχους και δικαίωση στους αθώους και στους έντιμους. Ο Αυστριακός που έσωσε τον παππού σου και ο Γκόντφριντ δεν είχαν καμία σχέση μεταξύ τους, παρόλο που φορούσαν την ίδια στολή και «όφειλαν» υπακοή στις ίδιες διαταγές. Ο ένας ήταν άνθρωπος, όπως θέλουμε τον άνθρωπο, και ο άλλος ήταν ένα φανατικό κτήνος. Η συμμετοχή σε έναν πόλεμο δεν αποκτηνώνει υποχρεωτικά όσους έχουν φως μέσα τους.

  101. # 99

    στα στρατεύματα ναι γιατί ήθελε πολλά καρύδια να εκδηλωθείς παρακούοντας εντολές. Λογικά η σύνθεση του στρατεύματος μιας χώρας λίγο διαφέρει από την σύνθεση της κοινωνίας εκτός από τις δικτατορίες όπου το ποσοστό αυξάνεται. Δεν μπορείς να περιμένεις πολλά πράγματα από τους στρατιωτικούς και άλλους που δεν παραιτήθιηκαν επί χούντας και που οι οικογένειές τους απολάμβαναν προνόμια επί επταετίας, έτσι συνήθιζαν τα μέλη της σε μια ασυλία και υππεροψία. Πάντως το ναυτικό σε απογόνους Λαδά, Ζαγοριανάκου και άλλων φέρθηκε καλά γιατί δεν είχε πολλούς χουντικούς πυρήνες, οι επιλογές τους- στην αρχή της μεταπολίτευσης που τους έζησα- ήταν η πρόβλεψη του ποιός θα επικρατήσει ώστε να πάνε με την μεριά του νικητή, δεν ήτν θέμα ιδεολογίας.

  102. Γιάννης Κουβάτσος said

    99: Πόσες όμως παρόμοιες ιστορίες δεν καταγράφηκαν ποτέ και άνθρωποι με κότσια και ψυχή τσουβαλιάστηκαν στο ίδιο τσουβάλι με τα ναζιστικά ρομπότ…

  103. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    101# Επειδή ακριβώς η σύνθεση του στρατεύματος δεν διαφέρει κατ’ ουσίαν από αυτή της κοινωνίας, και επειδή η γερμανική κοινωνία της εποχής είχε στηρίξει τους ναζί μαζικά και με πάθος, γι αυτό και οι σταγόνες στον ωκεανό. Όσοι μπορούσαν να πάνε κόντρα στο ρεύμα είχαν από νωρίς είτε ξεπαστρευτεί, είτε δραπετεύσει, είτε λουφάξει.

  104. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    103# Να συμπληρώσω ότι μετά την έναρξη του ΒΠΠ, οι όποιες αντιπολεμικές/αντιχιτλερικές γερμανικές εκδηλώσεις ξεκίνησαν μετά την αυξανόμενη φθορά της επιχείρησης Μπαρμπαρόσσα και έγιναν ακόμα φανερότερες μετά τη σφαλιάρα στο Στάλινγκραντ. Όταν ο Χίτλερ πούλαγε τσαμπουκά, έστηνε Ολυμπιάδες, μάσαγε Σουδητίες και Αυστρίες, σάρωνε Βέλγια, Γαλλίες και Πολωνίες ήταν όλοι μαζί μια ωραία ατμόσφαιρα πήχτρα στο λιβάνι.
    Ένα κακό που κάνανε οι Σοβιετικοί όταν εισβάλανε, ήταν που δεν αφήσανε καθρέφτη για καθρέφτη άσπαστο ή αβούτηχτο. Και δεν έχουνε από τότε οι καημένοι οι Γερμανοί πού να κοιταχτούνε.

  105. nikiplos said

    100@ Αγαπητέ δάσκαλε Γιάννη Κουβάτσε, δεν μπορώ να έχω γνώμη όσον αφορά τον εαυτό μου. Τουλάχιστον όχι εγώ, η δική μου γενιά δλδ που δεν έζησε αντίστοιχες καταστάσεις. Ξέρω συνομήλικους που βγάζουν τον δεκάρικο από το τσεπάκι, για τον αγώνα, την ηθική, για μπροστάρηδες κλπ, για το τι θα έκαναν οι ίδιοι, για το χρέος και άλλα τέτοια ωραία. Θα ήμουν όμως δόλιος ψεύτης αν έλεγα τέτοια κι εγώ. Σε καταστάσεις που συμπιέζονται όλα, η υπόστασή μας η ίδια, εξαφανίζεται η προσωπικότητά μας, γινόμαστε τέρατα, δολοφόνοι, σκληροί τιμωροί, φοβισμένα σχολιαρόπαιδα υπό την αγκάλη του μεγάλου αδελφού, δεν ξέρω αν θα μου έχει μείνει ηθική ή φως ή αν θα κάνω κάτι αντίστοιχο και ηρωικό αυτό θα διέπεται από τον όποιον ανθρωπισμό μου, ή από την παράνοια στην οποία θα έχω υποπέσει μετά από τη μακρόχρονη αυτή βιολογική εξόντωση της προσωπικότητάς μου.

  106. nikiplos said

    104@ με την παρατήρηση, ότι οι μασημένοι, ήθελαν να μασηθούν με θέρμη. Την ίδια που αναδεικνύουν τώρα στα εκλογικά ποσοστά προιμοδοτώντας ναζιστικά μορφώματα. Πρόσφατη (σχετικά) επίσκεψη μου στο Βάλντεμπουργκ ή Βάρμπριτζ (Γερμανικά και Πολωνικά), με είχε εκπλήξει σε μεγάλο βαθμό. Όλοι ήθελαν να ανακαλύψουν μέσα τους κάποια σουέμπς ρίζα, καταγωγή, έλξη βρε παιδί μου. Κι ας τους είχαν τους παπούδες τους οι ναζί στα κλουβιά.

  107. MA said

    Καλημέρα,

    Να πω κι εγώ ότι το διήγημα είναι συγκλονιστικό. Και η ιστορία και η γραφή του κ. Σημαντήρα συναρπαστικές. Αλήθεια, πότε θα εκδοθεί;

    Όσο για τους καλούς και κακούς Γερμανοαυστριακούς ήταν σίγουρα μετρημένοι στα δάχτυλα. Διάφοροι οι λόγοι όπως λέει και ο ΣτοΔγιαλοΧτηνος. Εδώ ένα βιβλίο που δεν έχει φτάσει στα χέρια μου, αλλά μου φαίνεται ενδιαφέρον (ίσως και για τον μελετητή της περιόδου Παναγιώτη Κ.), και μιλάει για κάποιους της Βέρμαχτ που αυτομόλησαν:

    https://e-thessalia.gr/germanoi-stratiotes-tis-vermacht-aytomoloi-ston-e-l-a-s-agnostes-ptyches-tis-ethnikis-antistasis-apo-ton-char-alexandroy/

  108. sarant said

    107 και πριν: Ίσως βάλουμε άρθρο κάποτε.

  109. Κοιτάξτε, κατά την γνώμη μου τουλάχιστον, το διήγημα έχει ένα ατόπημα ΄ή τουλάχιστον κάτι που εγώ δεν θα έκανα ποτέ. Κατονομάζει ονομαστικά κάποιον που δεν γνώριζε, τουλάχιστον δεν αναφέρει πως γνώρισε κάποιον που τον γνώριζε και δεν περιορίζεται στις πράξεις του αλλά μας μεταφέρει τις σκέψεις του καιθ τις προθέρσεις του που προφανώς είναι σκέψεις του συγγραφέα. Ασχετα αν ταιριάζουν στο «κλίμα» των αναγνωστών, αποδυναμώνουν την περιγραφή των γεγονότων γι αυτό εξέφρασα προβληματισμό για την μη δίωξή του.

  110. Γιάννης Ιατρού said

    98 (τέλος): πως το μάθατε ότι ήταν αυστριακός;

  111. Γιάννης Κουβάτσος said

    105: Ούτε εγώ μιλάω για τον εαυτό μου,προς Θεού, από πού κι ως πού…Όχι, μιλάω για ανθρώπους που, σε δύσκολους καιρούς, κατάφεραν να μη χάσουν την ανθρωπιά τους. Θυμάμαι, ας πούμε, την Κύπρια μάνα που περιέθαλπε αδιακρίτως Έλληνες και Τούρκους τραυματίες στρατιώτες στη διάρκεια τξς εισβολής.

  112. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    106# Βεβαίως και ήθελαν, όπως λέω στο 103.

  113. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αντιναζιστές Πειρατές…

    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://3otiko.blogspot.com/2019/09/edelweipiraten.html%3Fm%3D1&ved=2ahUKEwjL19Se3ZvwAhWhhf0HHUL5BF4QFjAGegQICRAC&usg=AOvVaw3CiX7dYbMqaKZmmFdB4KXz&cshid=1619433962909

  114. ΚΩΣΤΑΣ said

    @23 Aghapi D

    Ευχαριστώ για το λινκ.

    Υπάρχει ένα μικρό μπέρδεμα. Το λινκ δίνει μια παλιότερη εικόνα, με λαθάκια και ως βάση μια πέτρα. Η σημερινή εικόνα είναι διαφορετική. Προς στιγμήν, για μένα, άγνωστος ο κατασκευαστής – θεμελιωτής της πλακέτας. Σας φαίνεται περίεργο, αλλά…

  115. nikiplos said

    110@ Δεν την γνωρίζω αυτή τη λεπτομέρεια. Ο παππους μου ήταν σίγουρος πάντως, δεν είχε κάποια αμφιβολία. Μήπως φορούσαν διαφορετικές στολές? Μήπως είχαν διακριτικά, κάποια σημαία δεν γνωρίζω.

  116. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    115# Το πιθανότερο είναι απλά να ήξεραν ότι οι μονάδες που ήταν στρατωνισμένες/δρούσαν στην περιοχή τους ήταν αυστριακές.

  117. Γιάννης Ιατρού said

    115: Ευχαριστώ Νίκιπλε.
    116: Λες να ήταν ξεχωριστές μονάδες, όχι μικτές; Δεν έχω ακούσει κάτι τέτοιο για τους Αυστριακούς, εν αντιθέσει με άλλους π.χ. Γάλλους, Ρουμάνους, Ούγγρους κλπ. Ίσως να είχαν κάποιο διακριτικό, αλλά οι γνώστες της γλώσσας θα τους ξεχωρίζαν σχετικά εύκολα από την προφορά και τους ιδιωματισμούς τους (όπως και τους Βαυαρούς 🙂 )

  118. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    117# Είναι πιθανό να ήταν αμιγείς μονάδες, δεν ξέρω. Και κάποιο διακριτικό είναι επίσης εξαιρετικά πιθανό. Αλλά και στην αλληλεπίδραση/κουτσοσυνεννόηση με τους ντόπιους μπορεί και οι ίδιοι να δήλωναν την καταγωγή τους.

  119. Αγγελος said

    Εμένα πιο πιθανό μου φαίνεται, όταν σε στιγμές ακραίας κτηνωδίας συναντούσαμε δείγματα ανθρωπιάς, να τα εξηγούσαμε λέγοντας «Αυστριακός θα είναι». Και μπορεί να είχε και κάποια βάση αυτό: ναι μεν η πλειοψηφία των Αυστριακών υποδέχτηκαν τον συμπατριώτη τους τον Χίτλερ μετά βαΐων και κλάδων το 1938, θα υπήρχαν όμως και κάμποσοι, αναλογικά περισσότεροι από ό,τι στη Γερμανία, που να μην έχουν δηλητηριαστεί από την εθνικοσοσιαλιστική προπαγάνδα…

  120. Missing Ink said

    Ωραίο το διήγημα, ο ρυθμός, η δομή του, εμπνευσμένη και η αξιοποίηση πραγματικών γεγονότων. Αλλά η ψυχογράφηση στο σημείο όπου ο πατέρας απορρίπτει το γιο («Ο Γκόντφριντ; Ατάλαντος») φαλτσάρει λίγο.
    Δεν πρόκειται για anti-hero εδώ πέρα, ο Χέλερ είναι villain νέτα σκέτα.
    Btw, αυτή η σύντομη σκηνή θυμίζει Κάφκα, το ‘Γράμμα στον Πατέρα’, όπου αναφέρει περιστατικό με βιβλίο του που είχε παρόμοια κατάληξη: να μαζεύει σκόνη πάνω στο κομοδίνο, αδιάβαστο και ασχολίαστο.

  121. sarant said

    114 Κώστα, κάτι δεν μου πάει καλά στη φωτογραφία σου. Πώς είναι δυνατό να εκτελέστηκε ο Διορινός στις 6 Απριλίου του 1941, δηλ. τη μέρα που εκδηλώθηκε η γερμανική επίθεση κατά της Ελλάδας; Αδύνατο εντελώς.

    Μάλλλον είναι 26 Απριλίου ή κάτι άλλο.

  122. Γιάννης Ιατρού said

    121: Τα έχουν χάσει λίγο εκεί πάνω. Εδω:

    Πέμπτη 21 Νοέμβρη 1996 ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Σελίδα 33 https://www.rizospastis.gr/story.do?id=3679887

    ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ

    Ο ΗΛΙΑΣ ΚΑΠΕΣΗΣ, από το Μοναστήρι, (Βιτόλια) ήταν φοιτητής του Μαθηματικού, στη Θεσσαλονίκη.

    Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ Γ. ΔΙΟΡΙΝΟΣ, αριστούχος φοιτητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, έγραφε προκηρύξεις στα γερμανικά, που απευθυνόταν στους Γερμανούς στρατιώτες. Πιάστηκαν και οι δύο από την Ειδική Ασφάλεια και παραδόθηκαν στους Γερμανούς. Στην απολογία τους στο Στρατοδικείο κράτησαν ενιαία στάση και αρνήθηκαν να αποκηρύξουν την αντιστασιακή τους δράση.

    Καταδικάστηκαν σε θάνατο στις 23 Οκτώβρη 1941 και εκτελέστηκαν στις 13 Νοέμβρη 1941, έξω από τις φυλακές του Γεντί Κουλέ.

    Ο ΛΑΖΑΡΟΣ ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ, ΕΠΟΝίτης, δολοφονήθηκε από τρομοκράτες του Δάγκουλα στην εξώπορτα της πολυκατοικίας Ρακτιβάν 9. Μετά την Απελευθέρωση, το ΕΑΜ έστησε μνημείο στον τόπο της δολοφονίας του, το οποίο καταθρυμμάτισαν τρομοκράτες του Μπουραντά μετά τη Βάρκιζα. Το βάθρο του μνημείου παραμένει ακόμη στη θέση του.

    Ο ΙΟΡΔΑΝΗΣ Γεωρ. ΠΑΤΙΕΡΙΔΗΣ (φωτογραφία), μαθητής 19 χρόνων, δολοφονήθηκε στη διασταύρωση των οδών Κασσάνδρου και Δημητρίου Πολιορκητού στη Θεσσαλονίκη από τρομοκράτες του Δάγκουλα στις 16 Οκτώβρη 1944, ενώ οι Γερμανοί εγκατέλειπαν την Ελλάδα.

    Στη μνήμη των παραπάνω αγωνιστών, φίλων, συμμαθητών και συμφοιτητών μας, που έδωσαν τη ζωή τους στον αγώνα για την απελευθέρωση της πατρίδας και την προκοπή του τόπου, προσφέραμε για τον εκλογικό αγώνα του ΚΚΕ, μέσω της ΚΟΒ Ανω Πόλης Θεσσαλονίκης, 425.000 δρχ.

    Λ. και Α. Χ.

    * * *

  123. Κιγκέρι said

    Και εξακολουθώ να κολλάω στο ίδιο σημείο
    «Να γυρίσει πίσω. Πίσω σε τι; Στα ερείπια της Βιέννης ;»
    με διαφορετικό τρόπο αυτή τη φορά:

    Γιατί να γυρίσει πίσω; Θέλω να πω, πού πήγαν οι Γερμανοί στρατιώτες όταν έφυγαν από την Ελλάδα; Πού τους έστειλαν; Η δική μας Κατοχή μπορεί να τέλειωσε, όμως γι’ αυτούς ο πόλεμος συνεχιζόταν, δεν νομίζω να μπορούσαν να γυρίσουν σπίτι τους. Ε;

  124. ΚΩΣΤΑΣ said

    121
    Νικοκύρη, έχεις απόλυτο δίκιο, και υπάρχουν και άλλα λάθη. Η εκτέλεσή του έγινε στις 13 Νοεμβρίου 1941. Επιπλέον ο Σ.Δ. γεννήθηκε το 1917, 28 Σεπτεμβρίου, άρα ηλικία τότε 24 ετών.
    Η πρώτη επιγραφή έλεγε Γεωπονία, η δεύτερη, σωστά, Νομική. Η πρώτη είχε και ανορθογραφίες.
    Γι΄αυτό μίλησα για περίεργα πράγματα, πάνε βάζουν – βγάζουν και επίσημη απόφαση δεν βρίσκω!

  125. Παναγιώτης K. said

    @107. Ευχαριστώ πολύ για την πληροφορία.
    Σημείωσα τον τίτλο του βιβλίου.

  126. ΚΩΣΤΑΣ said

    122
    Γιάννη, τώρα είδα και το δικό σου σχόλιο, ναι χαμός γίνεται. Ναι, η αίσθηση που έχω είναι ότι υπάρχουν και εξωθεσμικοί που κάνουν ό,τι θέλουν. Ήθελα στην εργασία μου, έμμεσα, να κάνω πρόταση για οδό Σ.Δ., αλλά μάλλον θα το αποφύγω, μη γίνει καμιά ταραχή! 😉

  127. Triant said

    Πολύ δυνατό, πολύ ωραίο.
    Αυτό που κάνει το τέλος πιο αναπάντεχο (αν δεν ξέρεις φυσικά την ιστορία, όπως εγώ) είναι η επιείκεια και η ανθρωπιά που έδειξε ο %&^@^&@ στην πρώτη τους συνάντηση.

  128. Τα όμορφα χωριά όμορφα καίγονται (Lepa sela lepo gore): https://www.fulltv.tv/movies/movie-distribution-52036.html
    Πώς μεταμορφώνονται οι άνθρωποι σε συνθήκες πολέμου.

  129. sarant said

    122-124 Οκ. Αλλά βέβαια αν εκτελέστηκε Νοέμβριο του 1941 δύσκολα θα είναι ο πρώτος νεκρός. Κι άλλο λάθος.

  130. Παναγιώτης K. said

    Αξιώθηκα σήμερα να διαβάσω το διήγημα της χθεσινής ανάρτησης και με οδήγησε για άλλη μια φορά στα ίδια ερωτήματα για τους επιθετικούς πολέμους και γιατί γίνονται. Η γενική απάντηση είναι: Τα συμφέροντα.
    Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα, πιο πίσω από τα συμφέροντα. Είναι η αρπακτικότητα των ανθρώπων που με τον πόλεμο παίρνει οργανωμένο χαρακτήρα. Υπάρχει επίσης, ο φόβος έναντι της αρπακτικότητας του άλλου.
    Ένα δίχρονο, δεν κάνει τη διάκριση «δικό μου» και «ξένο». Όλα τα παιχνίδια τα θεωρεί δικά του!
    Τα κράτη, από άποψη ωριμότητας μήπως βρίσκονται σε αυτή την ηλικία;
    Μάλλον όχι διότι έχουν περάσει εβδομήντα πέντε και πλέον χρόνια χωρίς να εκδηλωθεί η τρέλα ενός παγκόσμιου πολέμου.
    Επομένως, οι άνθρωποι ξεφύγαμε από την…προ νηπιακή ηλικία!
    Ειδικώς στην Ευρώπη, με εξαίρεση την αφεντιά μας με τον Εμφύλιο, και τον πόλεμο στην Γιουγκοσλαβία, δεν είχαμε ούτε διακρατικούς πολέμους. Στην Ευρώπη λοιπόν, ο πήχης…ωριμότητας ανεβαίνει πιο ψηλά. Ευτυχώς!
    Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας μου έτυχαν περιπτώσεις ανθρώπων εν δυνάμει ικανών για τα πιο ακραία πράγματα. Πράγματα που ο πολιτισμός τα αποδοκιμάζει. Και όμως, στο μυαλό τους δεν ήταν αποδοκιμαστέα!

  131. ΚΩΣΤΑΣ said

    129 Ναι, Νικοκύρη, πάλι δίκιο έχεις. Τοπικός ιστορικός εθνικισμός, βλέπεις! Πάντως οι Αμπελόκηποι διεκδικούν και άλλη πρωτιά. Την αντιστασιακή οργάνωση «Ελευθερία» που το μυστικό τυπογραφείο της λειτουργούσε επίσης σε ανθόκηπο της περιοχής Αμπελοκήπων. Όλα από εδώ ξεκίνησαν… 😉

    *Τα φύλλα της εφημ. «Ελευθερία» τα έχει στη συλλογή του ο Σπ. Κουζινόπουλος. Μερικά φωτ/φα έχω κι εγώ.

    http://kokkinosfakelos.blogspot.com/2019/05/blog-post.html

  132. sarant said

    131 Ο ιστορικός τοπικισμός παντού υπάρχει -και είναι ευεξήγητος!

  133. nikiplos said

    130@ Καλημέρα κι από εδώ. Παναγιώτη Κ. το πιο κλασσικό παράδειγμα για το πόσο εύκολο είναι να δημιουργηθούν αυτά τα διακρατικά μίση, το θυμάμαι με τη Σερβία. Στην περίοδο του παροξυσμού της ΕλληνοΣερβικής Φιλίας τη δεκαετία του 90 και συγκεκριμένα το 1995, ένα φαλτσοσφύριγμα στο μπάσκετ, οδήγησε τους Σέρβους νεολαίους-χούλιγκαν να κυνηγούν τους έλληνες φοιτητές στο Βελιγράδι και αλλού. Για δυό μέρες είχαν κρυφτεί και δεν έβγαιναν έξω.

    Όταν διαθέτεις τα κουμπιά της μάζας και την κάνεις όχλο, εύκολα κάνεις τα χειρότερα εγκλήματα δοθεισών και των συνθηκών βέβαια. Στον μεσαίωνα πχ με την πανούκλα, ένας βρέθηκε και είπε ότι έφταιγαν οι Εβραίοι και τους έκαιγαν στην πυρά για 3 χρόνια για να εξευμενίσουν τις πόλεις. Τα εγκλήματα αυτά τα έκανε ο όχλος. Όπως στην Πόλη στα Σεπτεμβριανά. Και το κακό είναι ότι σε τέτοιες καταστάσεις δεν μπορείς να εμποδίσεις τον όχλο, ό,τι και να κάνεις.

  134. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Πετάει-πετάει…ο Λαγός!

    https://tvxs.gr/news/ellada/tvxs-apokleistiko-sti-norbigia-petaei-tin-tetarti-o-lagos

  135. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    132# Ισχύει. Γι αυτό, οι εκ των σχολιαστών Αθηναίοι, ας μην αναφέρουμε τη σαν σήμερα είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα. Μη μας κολλήσουν καμιά ρετσινιά και τρέχουμε μετά να καθαρίσουμε την υπόληψή μας.

  136. nikiplos said

    134@ Πάει ο Λαγός να πιεί νερό…

  137. nikiplos said

    135@ Για δώσε ίνφο, γιατί είμαστε άσχετοι. Πάντως η Αθήνα είχε μεγάλη σχολή φιλογερμανών και γερμανοσπουδαγμένων. Δεν θα με εξέπλησσε μια υποδοχή, ολίγον … θερμότερη του πάγου.

  138. Παναγιώτης K. said

    @133. Καλά έκανες και μας θύμισες το περιστατικό με το μπάσκετ. Διότι σε κάθε περίπτωση πρέπει να δαμάζουμε τον συναισθηματισμό μας, στη θεώρηση διαφόρων πραγμάτων!

  139. Γιάννης Κουβάτσος said

    133: Δεν έγινε για ένα φαλτσοσφύριγμα. Στον τελικό του ευρωμπάσκετ που διεξήχθη στο ΟΑΚΑ το 1995 μεταξύ Σερβίας και Λιθουανίας, οι Έλληνες θεατές υποστήριξαν φανατικά τη Λιθουανία και αποδοκίμαζαν συνεχώς τους Σέρβους. Θα θυμάστε το «Λιέτουβα-Λιέτουβα» και το «Πάσπαλιε-Πάσπαλιε, δεν θα πάρεις κύπελλο ποτέ» που δονούσαν την ατμόσφαιρα σε όλη τη διάρκεια του αγώνα. Ο λόγος ήταν ότι στον ημιτελικό η Σερβία είχε αποκλείσει την εθνική μας με μεγάλη υποστήριξη από τη διαιτησία, πράγμα που εξόργισε τους Έλληνες φιλάθλους. Από εκείνο το βράδυ χάλασαν οι ελληνοσερβικές αδελφικές σχέσεις και ακολούθησαν τα αντίποινα στο Βελιγράδι από τους Σέρβους που ένιωσαν προδομένοι.

  140. ΚΩΣΤΑΣ said

    Επειδή η συζήτηση περί γερμανικής κατοχής συνεχίζεται, έστειλα σήμερα σε τοπικό έντυπο το παρακάτω:

    ΤΟ ΠΑΡΚΟ ΣΩΚΡΑΤΗ ΔΙΟΡΙΝΟΥ και ΟΙ ΜΑΡΜΑΡΙΝΕΣ ΕΠΙΓΡΑΦΕΣ
    Ο Σωκράτης Διορινός υπήρξε μια τραγική και συνάμα ηρωική προσωπικότητα της Εθνικής μας Αντίστασης. Γεννήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1917. Υπήρξε άριστος μαθητής και τέλειωσε τη Νομική με άριστα. Ήξερε και καλά γερμανικά. Με την είσοδο των Γερμανών στη χώρα μας, το 1941, εντάχθηκε στην αντιστασιακή ομάδα «Ελευθερία» και άρχισε την αντίσταση. Ως γνώστης της γερμανικής έγραφε προκηρύξεις στα γερμανικά για να επηρεάσει τους Γερμανούς στρατιώτες. Πιάστηκε από τις κατοχικές αρχές μαζί με τον Ηλία Καπέση, δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο. Η εκτέλεσή τους έγινε στις 13 Νοεμβρίου 1941.
    Η οικογένεια του Σωκράτη έμενε στην Επτάλοφο. Ο πατέρας του, Γεώργιος Διορινός, ήταν νοσοκομειακός υπάλληλος και επίλεκτο μέλος της κοινωνίας της Επταλόφου. Υπήρξε ιδρυτής και Πρόεδρος του Συνδέσμου κατοίκων Επταλόφου «η Αλληλοβοήθεια» που ιδρύθηκε το 1931 και ενδιαφέρθηκε για την τακτοποίηση των οικοπέδων της Επταλόφου, για την παραχώρηση σχολικού οικοπέδου και ανέγερση νέου διδακτηρίου (μετέπειτα σχολείο Σκεπάρνη) και για την στέγαση των αθλίως στεγαζομένων. Τα αδέρφια του, Κώστας και Αλίκη, φοίτησαν στο Δημοτικό σχολείο Επταλόφου.
    Προς τιμήν του Επταλοφίτη ήρωα της αντίστασης Σωκράτη Διορινού, ένας μικρός χώρος, ένα παρκάκι, στη συμβολή των οδών Αμπελώνων και Ράπτη (πρώην Αριστάτου) πήρε το όνομά του, «πάρκο Σωκράτη Διορινού». Δεν είμαστε σε θέση να πούμε ποια χρονική στιγμή έγινε αυτό και αν υπάρχει σχετική απόφαση. Στον χώρο αυτόν λοιπόν, επί ενός φερτού μικρού βράχου επικολλήθηκε και μια μαρμάρινη πλάκα με την εξής επιγραφή: «ΠΑΡΚΟ ΣΩΚΡΑΤΗ ΔΙΟΡΙΝΟΥ Αμπελοκηπιώτης φοιτητής Γεωπονίας, υπήρξε το 1ο θύμα της Εθνικής Αντίστασης στην Ελλάδα. Εκτελέστηκε από τους Γερμανούς κατακτητές στις 6-4-1941 ηλ. 22 ΕΤΩΝ» Η εικόνα αυτή που βλέπετε, εδώ είναι περικομμένη, υπάρχει στο διαδίκτυο και ενημερώνει πιθανούς επισκέπτες, μπορείτε να τη δείτε ολόκληρη στη διεύθυνση: https://vymaps.com/GR/1941-214068/

    Μερικές παρατηρήσεις επί του κειμένου στην μαρμάρινη πλάκα.
    Πρώτο, αποκλείεται να έγινε η εκτέλεση στις 6-4-1941, γιατί οι Γερμανοί κατακτητές μπήκαν στη Θεσσαλονίκη στις 9-4-1941.
    Δεύτερο, δεν μπορούμε να θεωρούμε βέβαιο ότι υπήρξε το πρώτο θύμα της Εθνικής Αντίστασης. Για να ισχύει αυτό θα πρέπει να αποδείξουμε ότι μέχρι τις 13-11-1941 που εκτελέστηκε ο Σωκράτης, δεν υπήρξε άλλο θύμα στην Ελλάδα από τους Γερμανούς. Φοβάμαι ότι πολλούς άλλους θα είχαν εκτελέσει ως τότε οι Γερμανοί. Τρίτο, δεν ήταν φοιτητής της Γεωπονίας, αλλά της Νομικής.
    Τέταρτο, η ηλικία κατά την εκτέλεσή του πρέπει να ήταν 24 ετών.

    Λόγω του ότι η πινακίδα φθάρθηκε και έγινε δυσανάγνωστη, πριν λίγα χρόνια, η πινακίδα αντικαταστάθηκε, διορθώθηκε ως προς κάποια σημεία (Νομικής αντί Γεωπονίας…) και ξαναμπήκε στερεωμένη σε μεταλλική βάση. Επειδή το κείμενο εδώ είναι ευανάγνωστο, δεν θα το αντιγράψω, θα βάλω κατευθείαν την φωτογραφία.
    ……………………………………………………………
    *Εδώ δείτε την φωτο του σχολίου 111
    …………………………………………………………….

    Κι εδώ όμως, εφόσον η ημερομηνία εκτέλεσης παραμένει η ίδια, συνεπάγεται ότι τεκμαίρονται πάλι οι προηγούμενες ανακρίβειες.

    Έγραψα αυτό το άρθρο όχι για να επικρίνω ή να κατηγορήσω κάποιον. Το έγραψα απλά και μόνο με στόχο να διορθωθεί η αβλεψία και να αποκατασταθεί η ιστορική αλήθεια, γιατί έτσι πρέπει. Και μη βρεθεί κάποιος κακόβουλος και μας κατηγορήσει, εμάς τους Αμπελοκηπιώτες, ότι λέμε ιστορικά ψέματα.

  141. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    137# Πλάκα έκανα, για τον τοπικισμό που έλεγε ο Νικοκύρης 🙂 Ως γνωστόν ο κόσμος είχε κλειστεί στο σπίτι του και οι δρόμοι ήταν έρημοι. Κάτι στρατιωτικοί και παπάδες τους υποδέχτηκαν στους Αμπελόκηπους αν θυμάμαι καλά, για τις σχετικές υπογραφές κλπ. Α, και η επιστολή των αγιορειτών στον Αδόλφο, που ζητούσαν την προστασία του και τη διατήρηση του προνομιακού τους καθεστώτος.
    http://tsak-giorgis.blogspot.com/2021/04/2641941.html

  142. ΣΠ said

    139
    Το χειρότερο ήταν τα γιουχαΐσματα κατά την διάρκεια του εθνικού ύμνου της Σερβίας.

  143. Γιάννης Κουβάτσος said

    142: Σωστά. Δεν ακουγόταν ο ύμνος από τα σφυρίγματα και τα γιουχαΐσματα. Κάπου εκεί έκανε και τη χειρονομία προς την εξέδρα ο Ντανίλοβιτς.

  144. sarant said

    140 Μπράβο Κώστα

  145. spyridos said

    141

    Οταν οι Γερμανοί έμπαιναν στην Αθήνα ο Λογοθετόπουλος είχε γιορτή στη βίλα του με συμμετοχή Αθηναίων και μελών της Γερμανικής παροικίας. Το βράδυ ακολούθησε δεξίωση για τους Γερμανούς αξιωματικούς.

  146. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    145# Δεν το ήξερα το συγκεκριμένο αλλά δεν αμφιβάλλω 🤬 Στο δγιάλο χτήνη.

  147. Γιάννης Κουβάτσος said

    Η γυναίκα του Λογοθετόπουλου ήταν Γερμανίδα και ανιψιά του Φον Λιστ, του στρατηγού που ηγήθηκε της επίθεσης της Βέρμαχτ εναντίον της Ελλάδας.

  148. spyridos said

    Με τρώει ο κώλος μου αλλά θα το πω.
    Αγάντα πια με αυτό το παραμύθι των καλών Αυστριακών. Οι χειρότεροι ήταν μαζί με τους Βαβαρούς.
    Και στα Καλάβρυτα οι δύό χειρότεροι χασάπηδες Αυστριακοί ήταν. Και η κυβέρνησή τους τους προστάτεψε ως το θάνατό τους.
    Μεταπολεμικά ακόμα χειρότεροι.
    Τους έζησα στα χειρότερά τους τη δεκαετία του 80.
    Αντισημιτισμός, ρατσισμός και ξενοφοβία στον ουρανό. Αυτοί μαζί με τους Ελλαδιστανούς.
    Ο ορισμός του έθνους δια της αντιστροφής.
    Ο λόγος ύπαρξης του κράτους τους είναι ο εξωτερικός εχθρός. Πραγματικός ή φανταστικός δεν έχει σημασία.

    Ανέφερα στο σχόλιο 22 το τελευταίο ντοκιμαντέρ της Ruth Beckermann που είναι πάρα πολύ καλό.
    Αν το βρείτε κάπου δείτε το.

    Βρήκα στο γιουτουμπ το ντοκου που την έκανε διάσημη σε όλο τον κόσμο και της πρόσφερε υποχρεωτική αστυνομική συνοδεία στην Αυστρία.

    2 ώρες περίπου σύνολο

  149. spyridos said

    117

    «Λες να ήταν ξεχωριστές μονάδες, όχι μικτές; Δεν έχω ακούσει κάτι τέτοιο για τους Αυστριακούς»

    Οι Αυστριακές μονάδες της Βέρμαχτ ήταν αμιγώς (ή σχεδόν) Αυστριακές.
    Ολος ο Αυστριακός στρατός με το Ανσλους έγινε μέρος της Βέρμαχτ με αλλαγή ονομασιών
    και κάποιες αναπροσαρμογές μονάδων.
    Αμιγής παρέμεινε και η ηγεσία κάθε μονάδας.
    Από μνήμης.
    Η 4η και 5η μεραρχία του Αυστριακού στρατού έγιναν για παράδειγμα 44η και 45η της Βέρμαχτ.
    Αυτές οι δυο έδρασαν από Πολωνία ως Στάλινγκραντ κυρίως.
    Υπήρχε και Ορεινό Πεζικό (Γκεμπίρκσγέγκερ) που μετουσιώθηκε σε 2 ή 3 σώματα στρατού της Βέρμαχτ.
    Αποδείχτηκε ένα από τα καλύτερα εργαλεία στα βουνά.
    Το 118 Σώμα Ο.Π. ήταν εκείνο που έκανε επίθεση από Δοϊράνη έσπασε τη γραμμή Μεταξά και στις 9 Απριλίου κατέλαβε τη Θεσσαλονίκη προχωρώντας γρηγορότερα από άλλα τμήματα. Συνέχισε και έφτασε ως και τη Λάρισα. Δεν θυμάμαι αν αυτοί οι Αυστριακοί πήγαν μετά στο Βόλο (γκουχ γκουχ).

    Σε όλη τη διάρκεια του πολέμου οι Αυστριακές δυνάμεις έδρασαν σε (κυρίως) αμιγείς μονάδες με Αυστριακό προσωπικό.
    Ξέρουμε ότι το 41-42 μια μονάδα υποστήριξης της Αεροπορίας κατείχε την Θεσσαλονίκη.
    Αυτή η μονάδα ήταν κυρίως Αυστριακή υπεύθυνη για την εξόντωση των Εβραίων της Θεσσαλονίκης.
    Το επιτελείο της μονάδας ήταν επίσης αμιγώς Αυστριακό. Νεότερος αξιωματικός του επιτελείου ο υπολοχαγός Κουρτ Βαλντχάιμ.

    Λόχοι Αυστριακού Ο.Π. έδρασαν και στη μάχη της Κρήτης.
    Ηταν οι Γκεμπίρκσγέγκερ (συγνώμη γερμανομαθείς για την κακή προφορά) που κατέφθασαν άμεσα με αεροπλάνα και ανεμοπλάνα (κάπου 300 τέτοια προσγειώθηκαν στο Μάλεμε) σε βοήθεια των αλεξιπτωτιστών.
    Κατά πάσα πιθανότητα στις σφαγές και καταστροφές σε Αμάρι και Βιάνο αργότερα συμμετείχαν και αυτοί.

    Δεν το γνωρίζω σίγουρα αλλά κατά πάσα πιθανότητα στις κατοχικές φρουρές της Αθήνας (που άλλαξαν κάμποσες φορές) υπήρχαν και αμιγείς λόχοι και διμοιρίες Αυστριακών.

  150. https://www.politeianet.gr/books/9789600511123-meyer-hermann-frank-estia-apo-ti-bienni-sta-kalabruta-172423

  151. Pedis said

    Πολύ ενδιαφερον (δεν το είχα υπόψην μου). Εδώ, ένα-ένα τα βίντεο του ντοκυμαντέρ

  152. Pedis said

    151 -> 148

  153. Pedis said

    δεν ανταποκρίνεται όπως θα έπρεπε

    τώρα?

  154. Pedis said

    νάιν … 😠

  155. Μαρία said

    154
    Μην παιδεύεσαι. Το βλέπουμε κατευθείαν απ’ το γιουτιούμπ.

  156. Pedis said

    E, κι εγώ τον λύγκα με όλα τα βίντεα μαζεμένα ήθελα να βάλω, φορ κονβίνιενς.

  157. Pedis said

    Τα έχω διαβάσει στα βιβλία, τα ξέρω και τα φαντάζομαι, αλλά, Σπυρίδο, με χάλασες! Αρρώστησα.

    Μπράβο. Λίνκαρες ένα ντοκυμαντέρ που αξίζει να δει κανείς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: