Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Το σπρεσόμπρικο (διήγημα του Αλεξαντρή Παπαδοδιαμαντάκη)

Posted by sarant στο 30 Απριλίου, 2021


Το φετινό Πάσχα το ιστολόγιο δεν τήρησε τις παραδόσεις -δεν βάλαμε κανένα λεξιλογικό/φρασεολογικό άρθρο σχετικό με την περίσταση. Όμως θα σας αποζημιώσω με ένα σπάνιο διήγημα, που το ανακάλυψε πριν από μερικά χρόνια ο φίλος μας ο Πέπε σε ένα παλιό σεντούκι, στο σπίτι που νοίκιαζε στην Κρήτη.

Επειδή είναι γραμμένο μεν σε καθαρεύουσα αλλά και περιέχει στους διαλόγους πολλές ιδιωματικές λέξεις, στο τέλος υπάρχει γλωσσάρι, πάλι με φροντίδα του Πέπε, ο οποίος επίσης συμπλήρωσε ορισμένα σημεία όπου το χειρόγραφο ήταν φθαρμένο από την πολυκαιρία και την υγρασία.

Για τον συγγραφέα ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά. Εικάζεται ότι πρόκειται για ψευδώνυμο φανατικού λάτρη του Παπαδιαμάντη, φυσικά Κρητικού. Ίσως με τα σχόλιά σας βοηθήσετε να μάθουμε περισσότερα.

Ἀλεξαντρὴς Παπαδοδιαμαντάκης

ΤΟ ΣΠΡΕΣΟΜΠΡΙΚΟ

—Ὀφέτος, γρά, παράδες τὸ χάρισμα, μὰ καλά ντως εἶναι. Κι ὅσο γιὰ τσὶ καφέδες, νὰ πίνομε θέλει φραπέδες ἀποὺ τσί ‘χαμε και στὸ χωριό μας.

—Ἐδὰ* στὰ γεροντάματα, μάθε γέρο γράμματα, ἔσειε θυμοσόφως τὴν κεφαλὴν ἡ θειὰ τὸ Ἀριανθώ.

Ἀπὸ ἑνὸς καὶ πλέον ἐνιαυτοῦ, ἀφοῦ δῆλα δὴ εἶχεν ἐνσκήψει ἡ διαβόητος πανδημία τοῦ ἔτους 202…, ἡ μαστίζουσα ὄχι μόνον τὴν Χώραν καὶ τὴν νῆσον ἅπασαν ἀλλὰ καὶ αὐτὴν τὴν ἐπάνω Ἑλλάδα καὶ —καθὼς ἔλεγαν— σύμπασαν ἐν γένει τὴν ὑφήλιον, καὶ ἐκλείσθησαν ὅλοι προληπτικῶς εἰς τὰς οἰκίας των, καὶ ἠρημώθησαν οἱ στράτες, καὶ ἀγριόχοιροι καὶ ἔλαφοι καὶ δελφῖνες καὶ παντοῖα ἄλλα θηρία ἐσεργάνιζαν ἀνενόχλητα εἰς τῆς πόλεως τὸ κέντρον, καὶ ἐκατέβασαν οἱ καταστηματάρχαι τὰ κεπέγκια, καὶ μόναι αἱ ἐκκλησίαι παρέμενον ἀσφαλεῖς καὶ ἀπυρόβλητοι, ἀλλὰ καὶ πιὸ στερνά, ἀνειμένων ἤδη ὁπωσοῦν τῶν μέτρων, ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ τέηκ ἀγοαίη καὶ τοῦ κλὶκ ἰνσάιδ, οὐδεμίαν εἶχεν ἐπιχειρήσει ἐμπορικὴν συναλλαγὴν ὁ μπάρμπα Νικολῆς, εἰ μὴ μόνον ἅπαξ τὴν ἀγορὰν καινούργιου λουρακίου διὰ τὸ ῥωλόγι του τῆς χειρός, ἀπορρακωθέντος ἤδη πρὸ καιροῦ τοῦ παλαιοῦ καὶ εἰς κλωστὰς καταστάντος. Τὸ ποσὸν ἦτο εὐκαταφρόνητον, δέκα εὐρουλάκια ἐν ὅλῳ ἢ δεκαπέντε, ὅσα καὶ τὰ τετραγωνικὰ τοῦ συνοικιακοῦ καταστήματος ὅπου τὸ ἐψώνισεν· καὶ πάλιν ὁ ἔμπορος ἀρχικῶς ἠξίου νὰ τοῦ δείξῃ ὁ γέρων μουστερὴς τὸν ἐσεμέν, ἤ, ἐλλείψει τοιούτου, νὰ τὸν ἀποστείλει παραχρῆμα· ἀλλ’ εἰς τὴν ἐπιμονὴν τοῦ γέροντος, καὶ ἀφοῦ, περιστρέψας τὸ βλέμμα πρῶτον εἰς τὴν πλατεῖαν τὴν σφύζουσαν ἀπὸ μασκοφόρους, ὕστερον εἰς τὸ σκοτεινὸν καὶ φτωχικὸν καὶ ἔρημον ἐσωτερικὸν τοῦ μαγαζιοῦ του, ἐννόησεν ἀφ’ ἑαυτοῦ τὸ μάταιον καὶ τὸ γελοῖον τοῦ πράγματος, ἔστερξεν ἐπὶ τέλους νὰ δεχθῇ τὸν ἀνεσέμεστον μουστερήν, ὑποτονθορίζων «ἡ γι-ἐμισή ντροπὴ δικιά σου κι ἡ γι-ἐμισὴ δικιά μου».

Ἀλλ’ εἶχε φθάσει ὁ καιρὸς νἀ μυηθῇ πλέον ἑκὼν ἄκων ὁ ἀφιλεσέμεστος μπάρμπα Νικολῆς εἰς τὰς καινοφανεῖς μεθόδους τῶν ἐσεμεστῶν ἀγορῶν. Ἐπλησίαζαν τὰ Λαμπρόσκολα, καὶ ἤδη ἀπό τινων ἑβδομάδων ἐμελέτα εἰς τὸν νοῦ του τίνι τρόπῳ θὰ κατώρθωνε νὰ πάρῃ τὰ ὀφειλόμενα πασκαλινὰ χαρίσματα εἰς τὰ δύο φιλιοτσάκια του. Ἐπὶ μακρὰν σειρὰν ἐτῶν, πιστὸς εἴς τι ἔθιμον τὸ ὁποῖον ἄδηλον ἦτο ἂν ὄντως ὑφίστατο παλαιόθεν ἢ τὸ ἐφαντάσθη ἀπατός του, συνώδευε καὶ τὶς δύο λαμπριάτικες λαμπάδες στερεοτύπως μὲ ζεῦγος ὑποδημάτων, φροντίζων ἄλλοτε ἐγκαίρως καὶ ἄλλοτε παρακαίρως νὰ πληροφορηθῇ παρὰ τῶν δύο συντέκνων εἰς ποῖον ἑκάστοτε νούμερον εἶχον αἰσίως ἀνέλθει τῶν βαπτιστηριῶν του τὰ ποδάρια. Μόνον τὰ τελευταῖα χρόνια εἶχεν ἀρχίσει νὰ βάζῃ ὀλίγον νερὸ ‘ς τὸ κρασί του, ἀντικαθιστῶν τὰ ὑποδήματα ἄλλοτε μὲ ροῦχα, ἐνίοτε δὲ μὲ βιβλία, μηδέποτε τολμήσας νὰ ἀνοιχθῇ εἰς τολμηροτέρας ἐπιλογάς.

Ἡ ἐνιαύσιος λαπριάτικη λαμπάδα, μαζῆ μὲ τὰ στιβάνια ἢ τὸ ὅποιο ἄλλο χάρισμα, ὀλίγου ἔδει νὰ καταντήσῃ μοναδικὸν σημεῖον ἐπαφῆς του μὲ τὰ δύο φιλιοτσάκια. Τὸ κορίτσι, τὸ Γιασεμώ, γέννημα θρέμμα τῆς Ἀμερικῆς, ἐνῷ παλαιότερον δὲν παρέλειπε νὰ τὸν ἐπισκέπτηται οἰκογενειακῶς ἅπαξ τῆς διετίας, δι’ ὀλίγας ἑβδομάδας καθ’ ἃς ἀμφότερα τὰ μέρη προσεπάθουν ὅπως ὅπως ν’ ἀποκαταστήσουν ποιάν τινα γνωριμίαν, ἀπὸ τριῶν ἢ τεσσάρων ἐτῶν πλέον ἠμποδίζετο καὶ ἀπὸ αὐτὸ τὸ τακτικὸν προσκύνημα εἰς τὰ παππογονικά της ἐδάφη, ἄλλοτε ὑπὸ ἄλλων λόγων καὶ ἐσχάτως καὶ ὑπὸ τῆς πανδήμου μάστιγος. Μὲ τὸ ἀγόρι, τὸν Μανολιό, τὸ πρᾶγμα ἀρχικῶς ἐπήγαινε καλύτερα, ἐδυσκόλευσεν ὅμως μὲ τὸν ξενιτεμὸν τοὺ μπάρμπα Νικολῆ, μετοικήσαντος εἰς τὸ νησὶ ὑπὸ τὴν ἰδιότητα τοῦ ἐρωτικοῦ μετανάστου, καθ’ ὃν χρόνον καὶ αἱ πεισμονέστεραι προξενήτριαι εἶχον ἐγκαταλείψει πᾶσαν ἐλπίδα ἀποκαταστάσεώς του. Καὶ τὴν μὲν τῶν προξενητριῶν ἀπελπισίαν διέψευσε πανηγυρικῶς, ἀφοῦ ἡ θειὰ τὸ Ἀριανθώ ἐχάρισεν αὐτῷ ὄχι μίαν ἢ σκιὰς* δύο ἀλλὰ τρεῖς ἐν ὅλῳ θυγατέρας, γηγενεῖς τοὺ τόπου ἔνθ’ αὐτὸς ἦτο ξενομπάτης, ἀλλὰ καὶ ὁ Μανολιὸς βεβαίως ἐν τῷ μεταξὺ ἐμεγάλωνε καὶ αὐτός, καὶ δύσκολον ἦτο νὰ διατηρῆται ἡ μετὰ τοῦ νονοῦ πνευματικὴ σχέσις.

Συνέβη δέ, κατ’ ἐκείνας ἀκριβῶς τὰς ἡμέρας ὅπου ἐμελέτα ὁ μπάρμπα Νικολῆς τὰς περὶ τὸ λαμπριάτικο χάρισμα δυσκολίας, νὰ ἐκμετρήσῃ τὸ ζῆν ἓν τῶν πολυτιμοτέρων σκευῶν τῆς οἰκίας του, τὸ ἰμβρίκιον τοῦ ἐσπρέσου. Οὐδεὶς βεβαίως θὰ ἐτόλμα νὰ ἰσχυρισθῇ ὅτι ἡ ζημία ἦλθεν ἀπροειδοποίητος. Ἐπὶ μῆνας ἤδη τὸ δύσμοιρον σκεῦος, βαρυνθὲν καὶ καταπεπονημένον ἀπὸ τὰς πολυετεῖς καθημερινὰς ὑπηρεσίας ἃς ἀγογγύστως παρεῖχεν εἰς τὴν οἰκογένειαν καὶ πρῶτον βέβαια εὶς τὸν μπάρμπα Νικολῆ, εἶχεν ἀρχίσει πρῶτον νὰ μὴ συνεργάζηται μετὰ τοῦ γκαζακίου παρ’ ἐπιλεκτικῶς μόνον μετὰ τοῦ ‘μματιοῦ τῆς ἠλεκτρικῆς ἑστίας, εἶτα καὶ εἰς αὐτὴν νὰ κάμνῃ νάζια, φθᾶσαν τέλος νὰ μὴ ψήνῃ πλέον ἢ ἕνα καφὲν ἀπὸ τοὺς τρεῖς ἢ τέσσαρας ποὺ τῷ ἀνετίθεντο.

—Μωρὴ γρά, πάλι τὸ ρούφηξε τὸ νερὸ κειόνε τ’ ἀφορεσμένο καὶ μούδε καφὲ ἤψησε μούδε πρᾶμα.

—Ντὰ* δὲ θωρεῖς ἀποὺ τά ‘φαε τὰ ψωμιά ντου, μόνο τὸ ξανοίγεις* κάθα μέρα τάξε* πὼς θαλὰ σάσει ἀμοναχό ντου; Ἐγέρασε, κακομοίτση μου, ὡσὰν ἀποὺ ἐγέρασες κι ἐλόγου σου. Πόρισε* νὰ πάῃς ἴσαμε τοῦ Ρομπογιαννάκη νὰ πουσουνίσεις* ἕνα σπρεσόμπρικο τσ’ ἀθρωπιᾶς.

—Νὰ πάω θέλει, ταχυτέρου* τὸ δίχως ἄλλο γή* μεθαύριο.

—Ἤντά ‘ναι μωρὲ τανὲ* ἀποὺ βαταλαλεῖς* ἐκειά, αὔριο καὶ μεθαύριο; Ἰδια δὰ* νὰ πάῃς. Ταχυτέρου θαλὰ σορημάξει.*

—Μὰ νὰ πάω θέλει, εἶπα σου. Ὤφου!

—Ὡσὰν τὸ ντελόγο* δὲν ἔχει, γέρο, καὶ κατέχεις το.

Καὶ ἐξημέρωσεν ἡ ἡμέρα καθ’ ἣν τὸ σπρεσόμπρικο ἀντέστη σθεναρῶς καὶ εἰς τὴν πρώτην, καὶ εἰς τὴν δευτέραν, καὶ εὶς ὅλας τὰς ἀκολουθησάσας προσπαθείας παρασκευῆς καφέ, μηδ’ ὑπὸ τῶν ἀναθεματισμῶν τοῦ γέροντος καμφθὲν μηδ’ ὑπὸ τῶν καλοπιασμάτων τῆς νεωτέρας ὁπωσοῦν συμβίας του, καθιστῶν διαρρήδην σαφῆ εἰς πάντα ἐνδιαφερόμενον τὸν ἀμετάκλητον αὐτοῦ καὶ τελεσίδικον θάνατον.

—Κι ἐδὰ γέρο, ποιός θαλὰ πάῃ στὸ ντουκιάνι* νὰ πουσουνίσει καφέδες τεκαγουέικους; Ἐγώ ‘χω τὸ κοπέλι στὸ βυζί.

—Νὰ πάω θέλει.

—Τὴν εὐκή μου νά ‘χεις ἀποὺ τό ‘πες, μὰ θωρεῖς το κι ἀμοναχός σου πὼς ἐτελέψαν μπλιὸ τὰ ψόματα. Μεγαλοβδόμαδο, ὁ Ρομπογιανάκης δὲ σφαλιεῖ ὁλημερνὶς ὥσαμε τὴν ἀργατινή.* Ἄμε δὰ νὰ φέρεις ἕνα γ-καινούργιο σπρεσόμπρικο.

—Νὰ πάω, μὰ γιάντα στοῦ Ρομπογιαννάκη;

—Ντὰ ἤντά ‘χει μαθὲς ὁ Ρομπογιαννάκης;

—Καλλιά ‘χω να πήαινα σὲ κιανένα μικρομάγαζο. Ὁ Ρομπογιαννάκης νὰ μοῦ γυρεύγει θέλει πάλι τὸν ἐσεμέ, κι ἐγὼ δὲν κατέχω μπλιὸ μούδε πῶς μπαίνου στὰ μαγαζὰ μούδε πῶς πορίζου μούδε πὼς πουσουνίζου, ἀνάθεγκα ἀποὺ μᾶς τὴν ἐμπερδέσαν τὴ δουλειὰ μὲ τσ’ ἐσεμέδες καὶ τσὶ κλικαγουέδες καὶ τὴν ἐκάμαν ὡσὰν τσὶ μοῦρες τως!

—Σώπαινε μὰ εὔκολό ‘ναι. Ἴδια δὰ θαλὰ σοῦ κλείσω ἀραντεβοῦ γιὰ κλικαγουέ. Ἀνήμενε νὰ μπῶ στὸν ἰντερνέ. Χί*, γιάε* το σάι ντου. Ἀνὲ θέτε, λέει, νὰ πουσουνίσετε, πατήσετε ἐπαὲ νὰ μᾶσε πεῖτε ἤντα ὥρα θαλὰ ‘ρθεῖτε. Ἤντα ὥρα νὰ τῶσε πῶ;

—Ἴδια δά.

—Ντελόγο;

—Κι ἀμ’ ἤντα; Ὡσὰν τὸ ντελόγο δὲν ἔχει!

—Ἕνα γ-κινητό λέει θέλει νὰ μᾶσε πέψει τὸν ἐσεμὲ μὲ τ’ ἀραντεβοῦ, ναί, …, κλὶκ ἐπαέ, ναί, γιάε: χαζίρικος* εἶσαι! Κράθειε* τουτονὲ τὸ χαρτί, τὸν ἀρθιμὸ σοῦ ‘χω γραμμένο, κι ἀγλάκα* μὴν ἀργήσεις καὶ σὲ πέψουν ὀπίσω κακομοίτση μου.

—Σίγουρά ‘ν’ ἐτουτοσὰς ὁ ἀρθιμός;

—Κι ἀμ’ ἤντα, κοπέλια εἴμαστε;

—Ὅ,τι πεῖς, ὑπέλαβεν ὁ μπάρμπα Νικολῆς, καὶ ἐξῆλθεν ὡπλισμένος μὲ ὅλο τὸ θάρρος ποὺ ἀπῃτεῖτο διὰ τοσούτως μέγα διάβημα: τὸ παρθενικὸν αὐτοὺ ἀραντεβοῦ δι’ ἀγορὰς κλικαγουέ.

Πλὴν ἡ τύχη δὲν εὐνοεῖ πάντοτε τοὺς τολμητίας. Φθάσας πρὸ τῶν πυλῶν τοῦ Ρομπογιαννακείου μεγάρου, τοῦ δεσπόζοντος, ἀπὸ τῆς κορυφῆς χθαμαλοῦ λοφίσκου, ἐφ’ ὅλου τοῦ μαχαλᾶ καὶ στεγάζοντος τὸ θηριῶδες πολυκατάστημα, ὁ μπάρμπα Νικολῆς εἶχε ν’ ἀντιμετωπίσῃ τὴν δυσπιστίαν αὐστηροῦ πηληκιοφόρου πυλωροῦ, πεισμόνως ἀρνουμένου ν’ ἀναγνωρίσῃ τὴν ἐγκυρότητα τοῦ ἐπὶ τοῦ χαρτίου γεγραμμένου ἀριθμοῦ καὶ ἀπαιτοῦντος νὰ ἴδῃ τὸν πρωτότυπον ἐσεμέν, ἄνευ τοῦ ὁποίου δὲν καθίστατο ἐπιτρεπτὴ ἡ εἴσοδος τοῦ μουστερῆ εἰς τὸ ἄβατον τοῦ καταστήματος. Μπρὲ ἀμάν, μπρὲ ζαμάν, τίποτε. Οὐδ’ εἰς τὰς ἐξηγήσεις τοῦ μπάρμπα Νικολῆ, οὐδ’ εἰς παρακλήσεις, οὐδ’ εἰς ἀπειλὰς ἔστερξεν ὁ ἄτεγκτος ἐκεῖνος Κέρβερος νὰ μεταπεισθῇ, οὐδ’ εἰς οἱονδήποτε ἄλλο μέσον καὶ ἂν μετῆλθε ἐκεῖνος ἔκλινεν εὐήκοον οὖς, κωφὸς εἰς πᾶσαν φωνὴν πλὴν τῆς τοῦ καθήκοντος. Καὶ ὁ ἀνεσέμεστος γέρων, βλαστημῶν ὑπὸ τὸν πολιὸν αὐτοῦ μύστακα θεοὺς καὶ δαιμόνους, ἐμάζεψε τὰ βρεγμένα του κι ἔστρεψε τὰ μπρὸς τὰ πίσω, ἄπρακτος, ὀργίλος καὶ κατησχυμμένος.

—Ἐτσὰ ὀγλήγορα ἐγιάγειρες* γέρο; Ηὗρες σπρεσόμπρικο τσ’ ἀρεσκιᾶς σου;

—Σώπαινε γρά, κι ἀποταχιᾶς* νὰ πίνομε θέλει φραπέ, ἀποὺ τὸν εἴχαμε καὶ στὸ χωριό μας. Κι ὅσο γιὰ τὰ φιλιοτσάκια, ὀφέτος παράδες θαλά ‘ναι τὸ χάρισμὰ ντως, μόνο νὰ πέψω μαντατοφοριὰ τῶ συντέκνω νὰ μοῦ ποῦνε κιανένα λογαριασμὸ νὰ τῶς τὰ βάλω.

Λεξιλόγιο:

  • να … θέλει: περιφραστικός μέλλοντας. Να πίνομε θέλει = θα πίνουμε.
  • εδά = τώρα
  • σκιας = έστω, τουλάχιστον
  • ντα: δυσκολομετάφραστο ερωτηματικό μόριο. Εδώ μπορεί να αποδοθεί ως «σάμπως»
  • ξανοίγω = κοιτώ
  • τάξε πως = λες και
  • πορίζω = βγαίνω
  • πουσουνίζω = ψωνίζω
  • ταχυτέρου = αύριο
  • γή = ή (διαζ.)
  • τανέ (τουτανέ) = τούτα
  • βαταλαλώ = τσαμπουνάω
  • ίδια δα = αμέσως τώρα
  • σορημάζω: το πρόθημα σο- σημαίνει «ολότελα»· θα αποχαλάσει
  • ντελόγο = αμέσως
  • ντουκιάνι = καφενές, εδώ καφετέρια
  • αργατινή = βράδυ
  • χι = να, ορίστε, ιδού
  • γιάε = ακριβώς το ίδιο με το χι
  • χαζίρικος = έτοιμος
  • κράθειε = κράτα (έχε μαζί σου)
  • (α)γλακώ = τρέχω
  • γιαγέρνω = επιστρέφω
  • αποταχιάς = από αύριο

Θα το καταλάβατε βέβαια πως ο Αλεξαντρής Παπαδοδιαμαντάκης, το κρητικό αλτερέγκο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, είναι γέννημα της φαντασίας του φίλου μας του Πέπε. Νομίζω πως οι παπαδιαμαντιστές ανάμεσά μας θα το χάρηκαν και δεν θα το θεώρησαν ασέβεια, μέρα που είναι!

193 Σχόλια προς “Το σπρεσόμπρικο (διήγημα του Αλεξαντρή Παπαδοδιαμαντάκη)”

  1. Παρόντες !

  2. Avonidas said

    Καλημέρα.

    βαταλαλώ = τσαμπουνάω, ωραίο 😂

  3. LandS said

    Α! ΑλεξαΝΔΡΗΣ ΠαπαΔΟδιαμαντΑΚΗΣ.
    Και ‘γω που νόμισα ότι κρύβονταν χειρόγραφο με άγνωστο διήγημά του.

  4. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Χά, χά, χἀ μᾶς δουλεύεις

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ τον Πέπε για το εύρημά του και εσάς για τα πρώτα σχόλια!

    3 ΑλεξαΝΤρής, παρακαλώ.

  6. atheofobos said

    Πιστεύω πως ο Παπαδιαμάντης είχε ανεπτυγμένη την αίσθηση του χιούμορ και θα απολάμβανε, όπως και μείς, αν μπορούσε να διαβάσει αυτό το διήγημα, με την διαβρωτική σάτιρα της σημερινής πραγματικότητας που ζούμε. Εξαιρετικό το εύρημα με το εσπρεσόμπρικο!

  7. Costas X said

    Καλημέρα !

    Πολύ ωραία η σατιρική μίμηση του Παπαδιαμάντη !

    Τα «φιλιοτσάκια», τα βαφτιστήρια, οι αναδεκτοί, από το ιταλικό «figlioccio».
    Στη Ζάκυνθο, με παραφθορά, ο «φιότσος». Μυστηριωδώς στην Κέρκυρα, ακόμα και από τους απλούς ανθρώπους, ούτε «φιλιότσος», ούτε «φιότσος», ούτε «βαφτιστήρι», αλλά «αναδεκτός» και «αναδεκτή» !

  8. Πουλ-πουλ said

    Ο Ελίας Κανέτι στο αυτοβιογραφικό «Παιχνίδι των ματιών» διηγείται την ιστορία μιας εικοσάχρονης κοπέλας που του φέρνει 50 σελίδες από το πρώτο της μυθιστόρημα για να της πει τη γνώμη του. Αυτός την επιπλήτει αυστηρά, γιατί είναι σίγουρος ότι έχει αντιγράψει ένα άγνωστό του έργο του Ντοστογιέφσκι. Τελικά αποδεικνύεται ότι η μικρά είχε τόσο ενστερνισθεί το ύφος του Ντοστογιέφσκι, ώστε μπορούσε να το μιμείται τέλεια.

  9. Καλημέρα

    Η ιστορία καλή, ο τρόπος που γράφτηκε περισσότερο Καζαντζάκη μου θύμισε παρά Παπαδιαμάντη. Ο Παπαδιαμάντης χρησιμοποιεί με μέτρο και μουσικότητα τους ιδιωματισμούς και τα αρχαιόπρεπα, ο Καζαντζάκης …αχταρμαδόν και – τουλάχιστον σε μένα- φαίνονται σαν εμβόλιμοι και όχι φυσική ροή του λόγου.

    Εκείνο το «Χί, γιάε το σάι ντου». σκέφτηκα να ρωτήσω τον Σίντζι Καγκάβα τι σημαίνει αλλά είχε προπόνηση…

    Δεν έχω πρόβλημα με τις ντοπολαλιές, μ’ αρέσουν εξαιρετικά και τις μιμούμαι στο…ντόπο τους. Αλλά όταν βγαίνουν έξω… θαρρώ πως πρέπει να φοράνε τα καλά τους, όχι μόνο στα ρούχα.

  10. Pedis said

    Μπράβο Πέπε.

  11. Μια σπέσιαλ καλημέρα στην Εφη-έφη μαζί με τις ευχαριστίες της όσφρησης και όρασής μου

  12. ΚΑΒ said

    Καλημέρα. Το χάρηκα, νάναι καλά ο Πέπε να μας παρουσιάζει και άλλα Παπαδιαμαντικά από το σεντούκι του. Και του χρόνου.

  13. ΚΩΣΤΑΣ said

    Εξαιρετικό! Νικοκύρη, στο τέλος μας το χάλασες λίγο, 🙂 ας μας άφηνες να προσποιούμαστε πως πιστεύουμε ότι είναι εύρημα στο σεντούκι.

    Πέπε, συγχαρητήρια, είσαι καταπληκτικός! Με δυσκόλεψε λίγο η ντοπιολαλιά, αλλά τη διήγηση την κατάλαβα και την απόλαυσα όλη μια χαρά.

    Νομίζω ότι αν το μεταγλωττίσεις ελαφρώς και στην ΚΝΕ, πάλι περιζήτητο θα γίνει.

    Μάλιστα, διαφορετική μέρα σήμερα, Αλεξαντρής Παπαδιαμαντάκης και ω γλυκύ μου έαρ!…

  14. Πέπε said

    Καλημέρα. Ευχαριστώ τον νικοκύρη για την ιδιαίτερη τιμή της δημοσιεύεως, καθώς και τους αναγνώστες και σχολιαστές.

    #9: Έχεις δίκιο Τζη, το σκεφτόμον και μόνος μου: σε κανένα μέρος -ούτε στην Κρήτη- δε μιλούν αποκλειστικά με περίεργες λέξεις. Αλλά τι ήθελες να κάνω, να αλλοιώσω το χειρόγραφο;

  15. Χαρούλα said

    Μπράβο Πέπε! Ευρηματικό!
    Μ´άρεσε το σήμερα που κρύβεται στην γλώσσα του χθες. Αρκετές λέξεις άγνωστες. Από τα συνφραζόμενα καταλάβαινα. Εκεί που μπερδεύτηκα όμως και μετά γελούσα με μένα, ήταν που έψαχνα το εσεμέν και το ανεσέμιστον!!!
    Τις περισσότερες λέξεις-φράσεις δεν τις χρησιμοποιούμε εδώ. Αλλά μετά από χρόνια είδα την φράση 1….. της ανθρωπιάς. Ενώ ήταν συνηθισμένη ως το 80+. τώρα είχα χρόνια να την πετύχω.

    ….και φυσικά στον πρόλογο τον πίστεψα τον Νικοκύρη, και σκεπτόμουν τοοοότε τι να έλεγαν …σπρεσσόμπρικο, άραγε;;;;

  16. spyridos said

    ΥΠΕΡΟΧΟ

    14
    Μια χαρά είναι η ντοπιολαλία. Οχι δεν μιλούν έτσι σήμερα. Το 1970 ίσως.
    Αν και βρέθηκα πριν 3 χρόνια σε ένα ορεινό χωριό του Ηρακλείου που το πλησιάζεις.

  17. loukretia50 said

    Κοιμήσου κυρ Αλέξανδρε,
    σ’ ονείρου δρόμο βλέπε
    αγαπημένη θύμηση.
    Παράδοση, ντοπιολαλιά – γερό υφάδι, όπως παλιά.

    Στα χνάρια σου μ’ ανεμελιά
    Βαδίζει τώρα ο Πέπε!
    ΛΟΥ
    Και με δική του πινελιά!

    Μπράβο! Άξιος!

  18. ΣΠ said

    Καλημέρα.

    Πολύ ωραίο. Το διασκέδασα. Θέλω να ευχαριστήσω και να συγχαρώ τον διακεκριμένο φιλόλογο κύριον Πέπε για την σύλληψη και την εκτέλεση. Μου φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο να γράψει κανείς αυτό το μείγμα καθαρεύουσας και ντοπιολαλιάς και μάλιστα σε πολυτονικό.

  19. # 14, 16

    Κάπου στις αρχές του 80έχω κάνει σε ορεινά χωριά του Ρεθύμνου και τραπέζια γάμων και από βαφτίσια. Δεν μιλάγανε έτσι, ή τουλάχιστον σε μένα.

    Πέπε, θεωρώ πως αδίκησες την ιστορία, τα ευρηματικά εσεμέν και όχι μόνο μένοντας πιστός στο…χειρόγραφο, Γράφω όπως σκέφτομαι.

    Να ευχαριστήσω τον Πέπε και τον Νικοκύρη για την δημοσίευση

  20. spyridos said

    τὸν ἐσεμέν

    τὸν ἀνεσέμεστον μουστερήν

    ὁ ἀφιλεσέμεστος μπάρμπα Νικολῆς εἰς τὰς καινοφανεῖς μεθόδους
    τῶν ἐσεμεστῶν ἀγορῶν

    τσ’ ἐσεμέδες καὶ τσὶ κλικαγουέδες

    ὁ ἀνεσέμεστος γέρων

    Βάλτε λεζάντα μόνοι σας

  21. Αννα Φ. said

    Καταπληκτικό! Συγχαρητήρια στον Πέπε.

  22. loukretia50 said

    «…ἡ γι-ἐμισή ντροπὴ δικιά σου κι ἡ γι-ἐμισὴ δικιά μου».

    Ανεσέμεστο στραβάδι
    γι-εμισή έχει ντροπή.
    Με την πλέρια δε συνάδει «ελευθέρας και εξπρές»
    (μόνο κατ’ αποκοπή -όταν σεργιανίζει βράδυ)

    Το νεούδι έχει βούλα – μπατζανάκη παναπεί
    σε παχύδερμων κοπάδι
    Και χειρόγραφο κομίζει
    όπου γράφει μόνο “PRESS”
    με μουτζούρα υπογραφή – ανεσπρέσεστου* σημάδι
    ΛΟΥ
    *ουχί στην πρέσα, αυτό ισχύει για το πόπολο!

    Λοιπόν, θαυμάσια βρήκα τη ντοπιολαλιά, καμιά απορία δεν είχα!
    Νομίζω ότι χρειάζεται το στοιχείο της υπερβολής, στη φαντασία το μέτρον δεν είναι άριστον (πιθανόν για τους άριστους, αλλά πού να ξέρω εγώ…)
    Μάλλον συχνάζω εκεί που σκέφτονται και μιλάνε περίεργα!

    Και δεν πρόσεξα ότι ήταν πολυτονικό, άραγε σημαίνει ότι είμαι μια γραία πολύ εξοικειωμένη με τον Παπαδιαμάντη ή απλά αφηρημένη?

  23. sarant said

    14 τέλος: Χαχαχά!

  24. Χαχα… κοντά είμαστε. Είχαμε ανεβάσει και αυτό στις 11 Μαρτίου 2018

    «Να μη γξιχνάμι κι τα μουντέρνα. Τς τιχνουλογίις. Του ισιμές κλίνιτι πουλύ εύκουλα. Μαναχά να ξέρουμι κι του πλλθυντκό, άμα στέλνουμι πουλά ισιμέσια.Μιρικοί τα λιεν κι σμέσια ή σμέσα».

  25. Καλημέρα κι από δω
    Ωραίο το εύρημα. Αλλά έχω δυο απορίες: α) στην Κρήτη δεν κατέχουν πως δεν βαφτίζουν και παιδιά και κυρίτσια με το συμπάθειο; Γιατί είναι πνευματικά αδέρφια κι αν τυχόν στο μέλλον το φέρει η ώρα και συνάψουν σχέσεις τότε είναι αιμομικτικές! β) Καλά, ο μπαρμπαΝικολής, είχε περάσει στον εσπρέσο αλλά σνόμπαρε το φραπέ; Εγώ, ανάποδα σκέφτομαι τη διαδρομή. Εκεί στην Κρήτη πίνανε εσπρέσα από παλιά;

  26. Κουτρούφι said

    Μπράβο. Το απόλαυσα και εγώ.
    Δεν μου είναι άγνωστο το κρητικό ιδίωμα μιας και έχει επηρεάσει και το σιφναίικο. Πέπε, χωρίς να είσαι από εκεί είσαι εξοικειωμένος με το ιδίωμα του Νοτίου Αιγαίου και της Κρήτης. Φαντάζομαι ότι θα μπορείς να κάνεις κάτι αντίστοιχο στο ιδίωμα της Καρπάθου. Το ‘χεις και με άλλα;

    Το «εδά» μού είναι εξαιρετικά οικείο. Τόσο οικείο που μου διαφεύγει ότι πρόκειται για ιδιωτισμό που χρειάζεται επεξήγηση. «Επαδά (ή, επά) κι εδά» παραφράστηκε στη Σίφνο το «Εδώ και τώρα» του Ανδρέα πριν 40 χρόνια.

  27. ΚΩΣΤΑΣ said

    Μιλάω για τον εαυτό μου. Όταν γράφω κάτι, όχι και τίποτα σπουδαίο δηλαδής, πρωτίστως ενδιαφέρομαι να εξωτερικεύσω τα δικά μου συναισθήματα. Αν τύχει αυτό να αρέσει και στους άλλους, καλοδεχούμενο, μου δίνει μια επιπλέον χαρά. Αν, όχι, ε δεν πειράζει και… αυγά Τουρκίας. 😉

    Έρχομαι στον Πέπε και στις συνήθειες ημών των σχολιαστών να βάζουμε τα χέρια μέσα στα έργα αλλονών… κι έτσι ετούτο, αλλιώς το άλλο… Αυτή την έμπνευση είχε, το ευχαριστήθηκε ο ίδιος και το καταφχαριστηθήκαμε και αρκετοί από εμάς.

    Έρχομαι και σε να άλλο στοιχείο που μου αρέσει, γενικά, στον Πέπε, στο ιδιότυπο, λεπτό και αδιόρατο σχεδόν χιούμορ του. Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα το τέλος στο σχόλιό του @14.

    Συμπερασματικά, ο μέχρι τούδε παγκοσμίως άγνωστος φιλόλογος κύριο Πέπες 😜 με το σημερινό του κατεγράφη εις τας δέλτους της πανσυμπαντικής φιλολογίας με χρυσά γράμματα.

    Αναμένεται ότι το Σαραντάκειο ιστολόγιο, μετά το σημερινό, θα καταρρίψει το ρεκόρ των 500 μονάδων στον πίνακα της Αλέξαινας.

    Είπα και ελάλησα… 🤣

  28. Καλέ αυτό το ύφος κάτι μου θυμίζει… 🙂

  29. Μεγάλη Παρασκευή, αφού δεν έχει το βράδυ πάρτυ, είπα να γράψω κάτι να ευθυμήσω με γενικές α λα Μποστ :

    Η ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ

    Μιας τραπέζης υπαλλήλου
    το μαλλί της είχε πέσει
    έμπροσθεν των ομματιών της
    -των γιαλιών πήρε την θέση-
    της οράσεως ασθενούσης
    εκινείτο φοβικώς
    και αρχή της υστερίας
    ήταν ένας ποντικός !

    Κάνει βόλτα στην κουζίνα
    -αφελές το τρωκτικόν-
    κι επιτείνει της καϋμένης
    τον μεγάλον πανικόν,
    Η υπάλληλος τραπέζης
    δηλαδή τραπεζοκόμος
    είχε χάσει τις αισθήσεις
    όταν ήρθε ο νοσοκόμος

    Τον φωνάξαν οι γειτόνοι
    σαν ακούσαν τις φωνές
    στις ειδήσεις όλο λένε
    για ληστές και βιαστές.
    Εισελθών εις την κουζίνα
    τρέχων ο νοσηλευτής
    θεραπεύει δια μεθόδου
    τεχνητής αναπνοής

    Η πτωχή τραπεζοκόμος
    συνελθούσα αποτόμως
    είδε τον νοσηλευτή της
    και της άρεσε εντόνως
    Θέλοντας να ξανανοιώσει
    της ζωής τον ασπασμόν
    προσποιείται αναισθησία
    κλείνοντας των οφθαλμών

    Αλλά εκ περιεργείας
    προσελθόντες οι γειτόνοι
    δεν αφήνουνε συνθήκες
    για να ανεβούν οι τόνοι
    κι η υπάλληλος τραπέζης
    τα μαλλάκια της ισιώνει
    κι απελθόντος νοσοκόμου
    έμεινε και πάλι μόνη

  30. Απ ‘οσα ξέρω τα μόνα έργα που δεν επιδέχονται κριτική ήταν το Πιστεύω του Παπαδόπουλου και η βιογραφία του Καραμανλή …

  31. ΚΩΣΤΑΣ said

    30 Ε! Τζι, τον παραανέβασες τον πήχυ 😉

    Άλλο δεν μ’ αρέσει κι άλλο κάντο έτσι από εδώ, κόψτο έτσι από εκεί. Και δεν στόχευσα προσωπικά σε σένα, αν και δικαιολογημένα υπέθεσες ότι μπορεί να εννοώ εσένα. Απλά βρήκα αφορμή να γενικεύσω που το συναντάμε συχνά εδώ.

    Φαντάζεσαι να ξεκινάς για ψάρεμα κι εγώ να σου υποδείχνω περιοχή, άλλος δόλωμα, άλλος βάθος…

  32. ΚΩΣΤΑΣ said

    31 διόρθωση

    … να γενικεύσω ΓΙΑ ΕΝΑ ΘΕΜΑ που το συναντάμε συχνά εδώ.

  33. Ωραίος ο Πεπεδιαμάντης!

  34. Χαρούλα said

    #20 Spyridos, λεζάντα; Λίγο πριν το εγκεφαλικό!🙂

    #27 ΚΩΣΤΑΣ, με τα κορίτσια μαρμαγκωμένα, Αλέξαινα δεν ανεβαίνει. Οπότε… μέρα νηστείας, ας ρίξουμε έναν κάβουρα στα κάρβουνα!😅

    #29 Gpointofview καλοοοό! Μόνο πολύ …ανορθόγραφο(για μποστικό)!😂

  35. geobartz said

    Το αφήγημα παπαδιαμαντίζει αρκετά, πλην λόγω των πολλών κρητισμών το διάβασα με δυσκολία. Ίσως είναι πιο πρόσφορο σε όσους έχουν καλή γνωριμία με τα Κρητικά.

  36. loukretia50 said

    29. – «Χρείαν έχετε φροντίδος, κι αν δεν έχετε σωσμόν
    πυροσβέστας να καλείτε αν ποθείτε ασπασμόν»
    Τάδε έφη νοσοκόμος εις πεσούσα νεαρά
    φεύγων λίαν αποτόμως, ταύτη κλαίων γοερά.
    ΛΟΥ
    Η γαλή, αναγκαιότης δια πάσαν κορασίς
    ποντικός αν παρεισφρύσει, πόσο μάλλον κατσαρίς.

  37. Εξαιρετικός Πέπε, μπράβο!

  38. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Θαυμάσιο, Πέπε! Και ως προς τη γλώσσα και ως προς το περιεχόμενο, συγχαρητήρια! Παρά το ότι δεν είσαι κρητικής καταγωγής, τα έχεις μάθει καλά τα κρητικά! 👌
    Όλοι οι διάλογοι είναι πολύ κοντά -και σήμερα- στη γλωσσική πραγματικότητα της ενδοχώρας της Κρήτης, ειδικά ορισμένων της περιοχών. Βέβαια, πριν την εισβολή της τηλεόρασης (προ 1970 περίπου), ακόμη και στις μεγάλες πόλεις «ετσά λογιώ εμιλούσανε» 🙂 αρκετοί.

    Δεν συμφωνώ καθόλου με τον Τζη (σχ. 9) ότι «περισσότερο Καζαντζάκη μου θύμισε παρά Παπαδιαμάντη». Ο Καζαντζάκης στην κυρίως ροή των κειμένων του ουδέποτε χρησιμοποίησε καθαρεύουσα, αλλά σαφώς δημοτική εμπλουτισμένη –κάποιες φορές- από ορισμένες ιδιωματικές λέξεις, και όχι μόνο από την Κρήτη. Και οι διάλογοι του Πέπε τολμώ να πω ότι είναι πιο κοντά στο κρητικό ιδίωμα, από όσο αντίστοιχοι του Καζαντζάκη, ο οποίος φρόντιζε να απαλύνει -και να απαλείφει- τα «βαριά» κρητικά, αφού απευθυνόταν κυρίως σε μη κρητικούς.

    Υ.Γ. Δυο-τρεις ψιλοπαρατηρήσεις, θα τις στείλω -αν προλάβω- πιο βράδυ.

  39. Μαρία said

    Μπράβο, Πέπε.
    Γέλασα πολύ με τα ευρηματικά σύνθετα του εσεμέ.

  40. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    27 Μπορώ να πω ότι το σημερινό άρθρο είναι από εκείνα (ξένα ή δικά μου) που με κάνουν να καμαρώνω για το ιστολόγιο.

    38 Από Κρητικούς ο έπαινος διπλά μετράει.

  41. voulagx said

    Ωραιος ο Πεπε! Μπραβο!

  42. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Δέν θέλω νά σέ πληγώσω Πέπε, ἀλλά ἀπό τίς πρῶτες σειρές πού διάβασα (χωρίς νά δῶ το τέλος) εἶπα μέσα μου: «Σέ δουλεύει, Νῖκο. Τί Παπαδοδιαμαντάκης καί κουραφέξαλα; Τοῦ Πέπε εἶναι! 🙂
    Πάντως, εἶσαι πολύ καλός. (Ξέρεις, καμιά φορά ἡ ὀμορφιά μας ἀναβλύζει ἀπό αὐτό πού ἀγαπᾶμε καί προσπαθοῦμε νά μοιάσουμε.. Ωραῖος!)

  43. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπὸ ᾿μένα.

    Ἐξαιρετικὸ τὸ πόνημα τοῦ Πεπεδιαμάντη*.

    Τὸ ὕφος, τὸ περιεχόμενο, ἡ ντοπιολαλιά, οἱ εὐρηματικοὶ κρητικίζοντες νεολογισμοί, τὰ πάντα ὅλα!

    Μπράβο!

    Θερμὲς εὐχαριστίες καὶ στὸν Νικοκύρη γιὰ τὴ φιλοξενία.

    *μὲ πρόκαμε ὁ Δύτης στὸ προσωνύμιο, ἀλλὰ τὸ σκεφτηκα κι ἐγὼ διαβάζοντας τὸ διήγημα.

  44. Αγγελος said

    Αμίμητο! Μπράβο, Πέπε!
    Μια απορία μόνο: αφού ο νονός «μετώκησεν εἰς τὸ νησὶ ὑπὸ τὴν ἰδιότητα τοῦ ἐρωτικοῦ μετανάστου», γιατί μιλούσε κρητικά;

  45. Alexis said

    Μπράβο Πέπε συγχαρητήρια!
    Εξαιρετική παρωδία Παπαδιαμάντη!
    Δεν με χάλασε καθόλου η ντοπιολαλιά, αντίθετα θεωρώ ότι σε ευθυμογραφήματα όπως αυτό χρειάζεται η υπερβολή για να βγει το κωμικό στοιχείο. Θεωρώ όμως ότι το παράκανες λίγο με την καθαρεύουσα, ήθελε λίγο πιο απλή για να φέρνει περισσότερο σε Παπαδιαμάντη.
    Εξαιρετική δουλειά ενιγουέι (που λένε και στην Κρήτη) 🙂 το διάβασα και το απόλαυσα!

    Απορία: λένε στην Κρήτη «μουστερή» τον πελάτη; Νόμιζα πως είναι βορειοελλαδίτικο, προσφυγικό-τουρκογενές.

  46. sarant said

    45 Νομίζω ότι πολλές από τις λέξεις του Πέπε, τις καθαρευουσιάνικες, είναι κατευθείαν παπαδιαμαντικές.

  47. # 38

    Στον Καζαντζάκη αυτό που δεν μ’ αρέσει είναι πως τα κρητικά του μοιάζουν «φυτευμένα», εσύ το λες «εμπλουτισμένα». Απόψεις. Ετσι κι αλλιώς δεν γνωρίζω τα κρητικά ιδιώματα για να κρίνω αν είναι βαριά ή όχι, η αίσθηση που μου δημιουργείται είναι πως κάθε τόσο σβήνει μια λέξη που είναι η φυσική συνέχεια στην φράση αντικαθιστώντας την με μια κρητικά, καλύτερα ιδιωματική, για να κάνει εντύπωση. Με το ζόρι τέλειωσα τον Καπετάν Μιχάλη κι έφτασα στα μισά με τον Χριστό που ξανασταυρωνότανε λόγω πρώην κρητικοφέρνουσας συζύγου, ό,τι άλλο δω δικό του πλέον, φεύγω τρέχοντας.

  48. Πέπε said

    @45

    Αλέξη, ευχαριστώ πολύ.
    Μ’ έβαλες τώρα σε σκέψεις. Δεν ξέρω αν τον λένε: ιδιωματισμούς που είναι λογικά αναμενόμενο ν’ ακούσεις κάπου (τα κρητικά έχουν κάργα τούρκικα δάνεια), αλλά ταυτόχρονα ξέρεις επιβεβαιωμένα ότι τους λένε και κάπου αλλού, είναι δύσκολο να τους θυμάσαι.

    Αλλά τέλος πάντων άνοιξα (τώρα) ένα λεξικό και είδα ότι ναι, τον λένε. Κι ένα δεύτερο (αυτά τα δύο έχω). Το ένα μάλιστα προσδιορίζει και στενότερα την έννοια: όχι ο πελάτης αλλά ο ενδιαφερόμενος να γίνει πελάτης. Πράγματι, έτσι το ξέρω κι εγώ ως Αθηναίος, έτσι το χρησιμοποιώ, αλλά δεν το είχα συνειδητοποιήσει! Έχουν δε, και τα δύο, και την τοπική έκφραση «δεν είμαι μουστερής» = δεν ψήνομαι.

    @44 Άγγελε, ευχαριστώ πολύ.
    > αφού ο νονός «μετώκησεν εἰς τὸ νησὶ ὑπὸ τὴν ἰδιότητα τοῦ ἐρωτικοῦ μετανάστου», γιατί μιλούσε κρητικά;

    Έλα ντε; Κι εμένα με μπέρδεψε αυτό.

    Προφανώς ευχαριστώ εξίσου και όλους τους υπολοίπους, αν και ορισμένα σχόλια με κολακεύουν παραπάνω.

  49. kpitsonis said

    Συγχαρητήρια και στον Πέπε και στο Νικοκύρη για τη δημοσίευση !

  50. Πέπε said

    Α, ξέχασα να τονίσω και κάτι σημαντικό:

    Ευχαριστώ ιδιαιτέρως, Νίκο, που παρέβης τη συνήθειά σου και δεν το μονοτόνισες! Ελπίζω να διαβάζεται από όλους. Όπως ορθώς διέγνωσε κι ο Κώστας, το γλέντησα την ώρα που το έγραφα, και ο πολυτονισμός ήταν ένα από τα στοιχεία του …γλεντιού. Φυσικά έχουν ξεφύγει πολλά (όχι μόνο λάθη αλλά και εσωτερικές ασυνέπειες), ένεκα η βιασύνη, αλλά δεν πειράζει…

    (Κάθομαι και το διαβάζω πριν πατήσω αποστολή: «ξέχασα να τονίσω» και κάτι…!! 🙂 🙂 )

  51. 45# Ίσα-ίσα με την καθαρεύουσα, εμένα μου χτύπησε κάπως που έγραψε «των βαφτιστηριών του τα ποδάρια» αντί «οι πόδες».

    Αλέξη, ξέρεις τώρα τι περιμένουμε από σένα (που έχεις ειδίκευση στον Όμηρο). Να ψάξεις βαθιά στο σεντούκι μπας και βρείς τίποτα χαμένους δεκαπεντασύλλαβους του Βιτσέντζου Πορνάρου.

  52. sarant said

    51 🙂

    50 Είναι και κόπος να μονοτονίζεις 🙂

  53. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @45,47. Ὁ μουστερῆς ὑπάρχει καὶ στὴ θερμιώτικη ντοπιολαλιά, μὲ τὴ σημασία ποὺ λέει ὁ Πέπε: ὑποψήφιος ἀγοραστής.

    Παράδειγμα: Ἔβαλε τὸ χωράφι γιὰ πούλημα καὶ μουστερῆς δὲ βρέθηκε

  54. Λοζετσινός said

    Θερμή παράκληση…
    Αγαπητέ κύριε Πέπε να μας δώσετε και άλλα τέτοια αριστουργήματα
    Δεν δυσκολεύτηκα καθόλου με την ντοπιολαλιά την Κρητική γιατί πριν καμιά σαρανταριά χρόνια ( 38 για την ακρίβεια) συνέζησα για λίγους μήνες με Κρητικιά φιλόλογο.
    Φίλος και χωριανός φιλόλογος και ποιητής έχει γράψει και κάποια έργα σε ύφος » Παπαδιαμάντη»οπότε αν θέλετε μπορώ να σας τα στείλω. Το μέιλ μου και το τηλέφωνό μου το έχει ο Νικο-κύρης. Βέβαια θα πρέπει να τα φωτογραφίσω.

  55. ΚΑΒ said

    μουστερής. Σε μας στο νησί μουστουρής (με εξακολουθητική αφομοίωση)=1.πελάτης 2. υποψήφιος αγοραστής

    Η γνωστή φράση:Έχω πράμα που σαλεύ(γ)ει και τον μουστε(ου)ρή γυρεύ(γ)ει.

  56. Κιγκέρι said

    Το πρωί κοίταξα βιαστικά τον τίτλο, διάβασα «του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη», έφυγα για ψώνια χωρίς να δω το κείμενο κι έμεινα να προβληματίζομαι σαν ίντα πλεούμενο να ’ναι το σπρεσόμπρικο!

  57. dryhammer said

    56. Τα ίδια έπαθα κι εγώ, μόνο που σκέφτηκα πως όποιος σημερινός το διαβάζει θα νομίζει πως είναι μπρίκι του εσπρέσσο [Άστα να πάνε…]

    Ωραίος πάντως ο Πεπές!

  58. aerosol said

    Το απόλαυσα πολύ, Πέπε!
    [Αλλά και τα #22 και #29]

  59. Κιγκέρι said

    Μα, πόσων χρονών είναι αυτά τα βαφτιστήρια του μπάρμπα Νικολή και τους παίρνει ακόμα παπούτσια και μάλιστα μεγαλώνουν κάθε χρόνο τα ποδάρια τους;!
    Θέλω να πω, και στη Λάρισα υπάρχει αυτή η συνήθεια, αλλά οι νονοί αγοράζουν παπούτσια όσο τα βαφτιστήρια είναι μικρά, στο Δημοτικό, άντε κι ως την πρώτη – δευτέρα γυμνασίου, όχι μέχρι να παντρευτούν!

  60. Κιγκέρι said

    57: Και καλά, βρε Ντράι, εγώ είμαι καμπίσια, δεν ξέρω, εσύ πώς το ’παθες αυτό; 🙂

    Πράγματι, ωραίος ο Πέπε!

  61. Prince said

    Εξαιρετικό! Πράγματι, ακόμα ένα (αποκλειστικό) στολίδι τού μπλογκ.

  62. 8, !

    Διαδεδομένη άσκηση η πετυχημένη μίμηση ύφους, υπάρχουν και διαγωνισμοί
    (Πχ, για Χέμινγκγουέι — ξάδερφο του Τάκηγουέι — και Faux Faulkner)

  63. dryhammer said

    Ασεμένιστη η τιβή,
    δίχως το κεντηματάκι
    Ανεσέμεστοι κι εμείς
    ποτισμένοι με φαρμάκι

    Απαράτα τον κορσέ
    ξέχνα το εργοχειράκι
    στείλε ένα εσεμέ
    για παράνομο μπαράκι

  64. sarant said

    62 Ο ΝΔΤριανταφυλλοπουλος έχει εκδώσει έναν τόμο με μιμήσεις Παπαδιαμάντη, από Βάρναλη, Λαπαθιώτη κτλ.

    54 Θέλουμε να τα στείλεις με μέιλ και να τα βάλουμε (ένα τουλάχιστον) κάποτε στο ιστολόγιο.

  65. sarant said

    Και για όσους αμφιβάλλουν για την ύπαρξη του Αλεξαντρή Παπα(δο)διαμαντάκη, ιδού τεκμήριο που μου έστειλε φίλος του ιστολογίου:

  66. dryhammer said

    62. Ενεθυμήθην την Faye Runaway.

  67. Spiridione said

    Συγχαρητήρια εις τον Πεπεδιαμάντην κι από εμέ.

  68. Ευρηματικό όντως!

  69. Prince said

    68. Οι pePeatles!

  70. 2, … βαταλαλώ = τσαμπουνάω, ωραίο 😂 …

    Το νόμισα για
    μπεντρο-βάτο
    αλλά υπάρχει

  71. Μαρία said

    62
    Απ’ τους πιο γνωστούς διαγωνισμούς για κλασικούς φιλόλογους https://en.wikipedia.org/wiki/Gaisford_Prize#Winners_of_the_Gaisford_Prize_for_Greek_Prose
    Έχω ένα ανάτυπο απ’ τη μίμηση του Τζον Μπίζλι, που κέρδισε το βραβείο το 1907. Τη βρήκα κι εδώ http://digital.slv.vic.gov.au/view/action/singleViewer.do?dvs=1619798976733~915&locale=el_GR&metadata_object_ratio=10&show_metadata=true&VIEWER_URL=/view/action/singleViewer.do?&preferred_usage_type=VIEW_MAIN&DELIVERY_RULE_ID=10&frameId=1&usePid1=true&usePid2=true

  72. Κιγκέρι said

    Υπάρχει και ο βατταρισμός ή ταχυλαλία – ίσως να έχετε ακούσει κάποιον που μιλάει έτσι να τον κοροϊδεύουν «Παπατρέχα»:

    Πρόκειται για μία διαταραχή του λόγου κατά την οποία παρατηρείται βιαστική, ασυγκράτητη ομιλία, βιαστική προφορά μεμονωμένων φθόγγων, ασαφής γλώσσα, σύγχυση στην άρθρωση και τη σειρά των φθόγγων μέσα στη λέξη.
    Συχνά συνοδεύεται από εσφαλμένη χρήση λέξεων (παραφρασίες), και δυσκολίες στην εξεύρεση λέξεων.
    Η ομιλία είναι χτυπητά μονότονη. Σε περίπτωση τεταμένης προσοχής και σε καταστάσεις ψυχικής έντασης το παιδί μιλάει καλύτερα από ότι όταν βρίσκεται σε ηρεμία και σε φάση χωρίς ένταση.

    https://www.paidagogeio.gr/diataraxes-omilias/

  73. antonislaw said

    Καλησπέρα σας! Πέπε συγχαρητήρια για το διήγημά σου, απολαυστικότατο! Η καθαρεύουσα τέλεια, γεματη εσάνς Παπαδιαμάντη και τα κρητικά άμεσα, και εμένα ως κρητικό μου είναι απολύτως οικεία! Χιουμοριστικό, επίκαιρο, χρονογράφημα θα έλεγα, που μου θύμισε στο λογο και στο ύφος και Ιωάννη Κονδυλάκη, Διαβάτη!
    Κ.Νίκο ευχαριστούμε πολύ για την ανάρτηση, εξαιρετική επιλογή!

  74. Κιγκέρι said

    …νὰ πουσουνίσει καφέδες: ιιι, τώρα κατάλαβα ότι θα πει να ψωνίσει! Σπίρτο βρεμένο…

  75. Πέπε – Ελλάς !

  76. ΚΑΒ said

    >>Ἤντά ‘ναι μωρὲ τανὲ* ἀποὺ βαταλαλεῖς* ἐκειά,

    >>βαταλαλώ = τσαμπουνάω

    «Προσευχόμενοι δε μη βαττολογήσητε ώσπερ οι εθνικοί, δοκούσι γαρ ότι εν τη πολυλογία αυτών εισακουσθήσονται»(Ματθ.6,7)

  77. Aghapi D said

    Ἴδια δὰ θαλὰ σοῦ κλείσω ἀραντεβοῦ γιὰ κλικαγουέ»: γελάω ώρες μετά

  78. 33, … Πεπεδιαμάντης! …

    Σχόλιον
    (Π)επαίνου μάλλον άξιον!

  79. Πέπε said

    Ευχαριστώ ταπεινώς για όλα τα σχόλια. Με κάνετε χαρούμενο!

    Λοιπόν, σχετικά με το γνήσιο ή όχι των κρητικών:

    Κατ’ αρχήν είναι ευνόητο ότι άλλες εμπειρίες έχει ο ντόπιος, άλλες ο ξενομπάτης, άλλες ο επισκέπτης, άλλες ο εντελώς απόξω κ.ο.κ., με πολλές ακόμη υποπεριπτώσεις (μεγάλωσα / ζω σε χωριό – στην πόλη – σε παροικία…).

    Εγώ μαθαίνω κρητικά από δύο, ας πούμε, κατηγορίες πηγών. Η μία είναι οι άμεσες: τ’ ακούω σε ζωντανό προφορικό λόγο γύρω μου. Η άλλη είναι όλες οι υπόλοιπες: γραπτά κείμενα, τραγούδια, μαντινάδες, επιγραφές, κείμενα για την κρητική διάλεκτο, κουβέντες του τύπου «παλιά το λέγαμε έτσι», λεξικά, διαλεκτολογικά κείμενα, κλπ., ακόμη και ο… Ερωτόκριτος.

    Τα περισσότερα που έχω βάλει θαρρώ πως τα ‘χω ακούσει από άμεσες πηγές. Όχι κατ’ ανάγκην από βαριούς ιδιωματικούς ομιλητές: συχνά, εδώ, άνθρωποι που φαίνεται να έχουν ως μητρική την κοινή νεοελληνική, πετάνε όχι μόνο «κοπέλι» και «ήντα» αλλά και πιο ιδιαίτερες κρητικές κουβέντες. Ενίοτε εντελώς αυθόρμητα, άλλοτε ως συνειδητή επιλογή για να τονίσουν κάποια συναισθηματική απόχρωση σ’ αυτό που θέλουν να πουν. Από Ερωτόκριτο (και μόνο) δεν έχω βάλει βέβαια τίποτε.

    ΔΕΝ έχω ακούσει ιδίοις όμμασι τα εξής:

    -Τα προφανή (εσεμέδες κλπ.)
    -Τις παροιμίες (αλλά υποθέτω ότι θα λέγονται κι εδώ, και λογικά περίπου έτσι)
    -Το «ταχυτέρου» (το πέτυχα μπροστά μου στο λεξικό, την ώρα που έψαχνα να επιβεβαιώσω κάποιο άλλο, και μου κούναγε τη χέρα)
    -Το «σορημάζω», που μάλιστα τελικά διαπίστωσα ότι δε σημαίνει ακριβώς αυτό που ήθελα αλλά «απογκρεμίζομαι» (το «ρημάζω» αφορά ειδικώς κτίσματα). «Θα σοχαλάσει» είναι το σωστό.
    -Το «ντουκιάνι», που -κατά τη μέχρι τώρα εμπειρία μου- φαίνεται να αποτελεί λέξη του παρελθόντος. Ωστόσο είναι ευρέως κατανοητή.
    -Δεν είμαι σίγουρος αν έχω ακούσει, και αν λέγεται, «μούρες» για «μούτρα».
    -Το «χαζίρικος». Κι αυτό πρέπει να έχει περάσει στη σφαίρα του παρελθόντος.
    -Το «ηύρες», για το οποίο έχω ξαφνικά αμφιβολίες αν λέγεται ολωσδιόλου. Μήπως είναι «ηύρηκες», ή μήπως απλά «βρήκες»;
    -Την «αρεσκιά» (τσ’ αρεσκιάς σου), που μου ήρθε μόνη της στον νου και δεν την έχουν τα λεξικά. Πιστευω ότι όταν επανέλθει ο ΜΙΚΙΟΣ με τις παρατηρήσεις του, μάλλον θα έχει κάτι να πει για τη φράση όπου περιλαμβάνονται αυτά τα δύο τελευταία.

    Αλλά, για παράδειγμα, το «ίδια δα» (=τώρα αμέσως) το πρωτοάκουσα από γιατρό, που την ώρα της επίσκεψής μου χτύπησε το τηλέφωνό του. Το αναφέρω αυτό ως δείγμα των ομιλητών στων οποίων το στόμα σώζονται τέτοιες εκφράσεις (όχι αποκλειστικά βοσκοί των απάτητων κορφών του Ψηλορείτη). Άλλα προέρχονται από συναδέλφους μου στο σχολείο, κλπ.

    Τα κρητικότερα απ’ όλα όσα έχω βάλει δεν είναι οι περίεργες λέξεις, συντάξεις ή γραμματικοί τύποι. Είναι μερικές μικρολεπτομέρειες όπως το «μα» (σώπαινε μα εύκολό ‘ναι), το «κρατώ» (=έχω κάτι μαζί μου καθώς πηγαίνω κάπου, όπως εδώ ο μπάρμπας «εκράθειε» το χαρτί με τον αρθιμό) κλπ.

  80. Πέπε said

    Ήθελα να πλαγιογραφήσω μία λέξη, την πρώτη (κείμενα *για* την κρητική διάλεκτο) αλλά μου ξεφυγε…

  81. Κιγκέρι said

    79: Πέπε, αυτό το «ΔΕΝ έχω ακούσει ιδίοις όμμασι», το είπες επίτηδες ή κατά λάθος; 🙂

  82. voulagx said

    #79: Όμματα π’ ακούνε και ώτα που ορούν 🙂
    Νομίζω το ηύρες λέγεται και εκτός Κρήτης.

  83. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @72. Τραυλισμός

  84. 71, !
    Ο σύνδεσμος του Τζον Μπίζλι μού βγάζει An error has occurred

  85. sarant said

    79 Ταχυτέρου (λεγόταν) και στη Μυτιλήνη, ταχτέρ, και χαζιρικος λεγόταν σε πολλά μέρη. Αλλά το «ηύρες» δεν ειναι παλαιοπανελλήνιο;

  86. Μπράβο Πέπε! Συγχαρητήρια, μου άρεσε πολύ και αλάφρυνε τη μέρα.
    Ευχαριστούμε τον φιλόξενο Νικοκύρη.

  87. Κιγκέρι said

    Τα κεπέγκια τα λένε στην Κρήτη; Εγώ την ήξερα τη λέξη, αλλά έχω να την ακούσω από παιδί. Μάλιστα τα έχω στο μυαλό μου, όχι σαν ρολά, αλλά σαν ορθογώνια τσίγκινα καπάκια που έμπαιναν μπροστά στην πόρτα ή στη βιτρίνα, αν είχε, του καταστήματος και στερεώνονταν με κάποιο τρόπο. Σαν σε όνειρο θυμάμαι να έχω δει μαγαζί να κλείνει με κεπέγκια, αλλά ήταν άραγε στ’ αλήθεια, σε φωτογραφία, σε ταινία, δεν είμαι σίγουρη.
    Πάντως με βάση την εικόνα που έχω στον νου μου, με παραξένεψε το «κατέβασαν κεπέγκια». Εγώ θα έλεγα έβαλαν τα κεπέγκια, ή έκλεισαν τα κεπέγκια.

  88. dryhammer said

    Το κεπέγκι το ξέρω σαν γενικό τρόπο κλεισίματος – (α)σφαλίσματος των μαγαζιών. Στα μικράτα μου «έπαιζαν» όλα τα είδη.
    Ρολά από κυματιστή λαμαρίνα, ρολά από χοντρό πλέγμα (να φαίνεται και η βιτρίνα), μεταλλικά καπάκια, καπάκια από πλέγμα, ξύλινα φύλλα σαν πόρτας, αλλά και φύλλα (α)ποθετά, να ασφαλίζουν με λουκέτα, με αμπάρες, με κλειδαριές κλπ κλπ. Κυρίως όμως ήταν ρολά με το χαρακτηριστικό τους ήχο στις 9 το βράδυ που έκλεινε η αγορά, και φυσικά τα κατέβαζαν.

    [Μέχρι για κάποια είχα ακούσει πως, «Έ, τώρα που ηπαντρεύτηκένε, ηκατήβασε τα κεπέγκια»]

  89. Χαρούλα said

    Κι αφού δεν λεξικολογώ,που δεν λεξικολογώ, δεν πάω για καφέ;;;😊

    ΑΥΤΑ ΞΕΡΩ, ΑΥΤΑ ΜΟΛΟΓΩ,
    ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΕΝΤΟΝΙ

    Μπρίκι espresso= μόκα ή πως να απολαύσεις ένα αυθεντικό Ιταλικό καφέ
    1933 η αρχή. Το αυθεντικό
    Σήμερα design για …μοδάτα!

    Η ιταλική μόκα δεν είναι άλλη από τον σπιτικό εσπρέσο που ετοιμάζεται στο μόκα ποτ, το γνωστό μας μπιαλέτι. Την ονομασία την πήρε από την πόλη Μόκα της Υεμένης(τα πρώτα καφεποτεία άνοιξαν εδώ, που ήταν και το κύριο λιμάνι διακίνησης του καφέ). Δεν θα πρέπει να μπερδέψουμε τον καφέ μόκα με το ρόφημα μοκατσίνο, που είναι εσπρέσο με την προσθήκη κακάο. Σε όλη την Ιταλία όταν ρωτήσουν αν θέλετε καφέ, εννοούν εσπρέσο. Στην Εμίλια Ρομάνια όμως, ο σερβιτόρος θα ρωτήσει ευγενικά αν θέλετε μετά το γεύμα σας μια μόκα, εννοώντας τον γνωστό εσπρέσο.
    Στην Ελλάδα είναι διαδεδομένη η άποψη ότι το μπρίκι του Ιταλικού καφέ είναι ένας φθηνός τρόπος για να φτιάξουμε espresso. Στην πραγματικότητα το μόνο κοινό που έχει ένα μπρίκι μόκα με μια μηχανή espresso είναι ότι χρησιμοποιούν τον ίδιο καφέ. Η μηχανή espresso βασίζεται στην δημιουργία υψηλής πίεσης ενώ στο μπρικάκι έχουμε πολύ πιο χαμηλή πίεση και φυσική εκχύλιση του καφέ. Το αποτέλεσμα είναι ένας γευστικότατος καφές με πλούσιο φυσικό άρωμα. Ο espresso υπερτερεί αναμφισβήτητα οπτικά γιατί ο καφές μόκα δεν έχει καθόλου (ή έχει ένα υποτυπώδες) καϊμάκι. Με το μπρίκι όμως έχουμε καλύτερη γεύση και άρωμα. Ο καφές είναι υποκειμενική υπόθεση και δεν υπάρχει αντικειμενική απάντηση στο ποιος είναι γευστικότερος καφές. Σίγουρα όμως το μπρικάκι αξίζει να υπάρχει στο σπίτι για να προσφέρει μια άλλη γευστική και οσφρητική απόλαυση. Ακόμη γιατί μεταφέρεται παντού εύκολα, και λειτουργεί ακόμα και εκεί που δεν έχουμε ρεύμα και γιατί …είναι πανέμορφο και δίνει στυλ και άποψη. Για να αποδώσει σωστό καφέ το μπρίκι πρέπει να είναι γεμάτο. Υπάρχουν μπρίκια για 1, 2, 3, ,4 , 6 και 9 καφέδες (μικρά φλιτζάνια). Ένα πολύ εξυπηρετικό μέγεθος για τα δεδομένα της Ελληνικής κουλτούρας στο καφέ είναι το μπρίκι για 2 φλιτζάνια (1 μερίδα freddo ή cappuccino).
    Μόλις αγοράσουμε το καινούργιο μας μπρίκι το πλένουμε καλά με ζεστό νερό και απορρυπαντικό. Κάνουμε και 2-3 καφέδες και τους πετάμε, και στην συνέχεια το χρησιμοποιούμε κανονικά. Μετά την πρώτη φορά το μπρίκι απλά το ξεβγάζουμε με καθαρό νερό. Με αυτό τον τρόπο όσο περνάει ο καιρός το μπρίκι μας θα φτιάχνει καλύτερο και πιο αρωματικό καφέ. Η παράδοση λέει πως τα «παλιά» μπρίκια φτιάχνουν καλύτερο καφέ. Κανένας οπαδός του καφέ μόκα δεν θέλει να αλλάξει το μπρίκι του. Αλλά… η καθαριότητα, μισή αρχοντιά. Η αντίληψη ότι ο καφές γίνεται καλύτερος όταν δεν πλένουμε το σκεύος αποδεικνύεται μάλλον λανθασμένη. Ο καφές περιέχει έλαια, υπολείμματα των οποίων μένουν στα τοιχώματα του σκεύους. Κάθε ρόφημα τα απορροφά και καταλήγουν στο φλιτζάνι. Γι’ αυτό μετά από κάθε χρήση καθαρίζουμε το μόκα ποτ, με ζεστό νερό και σφουγγάρι.

  90. Πέπε said

    @89

    > το γνωστό μας μπιαλέτι

    Ναι μωρέ! Μπιαλέθια τα λέγαμε κι εμείς τοτεσάς, κι ήσπου την κεφαλή μου να το θυμηθώ και δεν ημπόρου, κι ήλεα σπρεσόμπρικο!

  91. Πέπε said

    @87

    > Τα κεπέγκια τα λένε στην Κρήτη;

    Μάλλον όχι. Ο αφηγητής τα είπε.

  92. Χαρούλα said

    Αχ Πέπε μ´έκανες χαρούμενη! Νόμιζα ότι δεν μπορούσα να συνεισφέρω κάτι στο πολύ καλό σου έργο! Ευχαριστώ σε!

  93. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Επανέρχομαι, λοιπόν, αφού διάβασα και τα τελευταία ενδιαφέροντα (!) σχόλια.

    – Ντα: Πράγματι δυσερμήνευτο μόριο και αδιαφανές ετυμολογικά. Δεν είναι μόνο ερωτηματικό, αλλά και αντιθετικό με τη σημασία ’’αλλά, μα, αφού’’, όπως στις φράσεις: «Ντα, εδά ‘ρθε και δεν επρόλαβε να μασε πει τα νέα!» ή «Ντα ‘γώ μπρέ είμαι νέος και θ(δ)α κάμω το στραντενέκα!» (Εμένα μου λες… 🙂 )

    – Σχετικά με τη χρήση του ’’θαλα’’:
    «τάξε πὼς θαλὰ σάσει ἀμοναχό ντου» = λες και θα έφτιαχνε από μόνο του. Εδώ σωστά!
    Αλλά στις άλλες φράσεις που το περιέχουν, νομίζω δεν πάει και ήταν προτιμότερο το απλό θ(δ)α.*
    «Ταχυτέρου θαλὰ σορημάξει» -> καλύτερα: Ταχυτέρου θ(δ)α σορημάξει.
    «…νὰ μᾶσε πεῖτε ἤντα ὥρα θαλὰ ‘ρθεῖτε.» -> καλύτερα: …νὰ μᾶσε πεῖτε ἤντα ὥρα θ(δ)ὰ ‘ρθεῖτε.
    «Ἴδια δὰ θαλὰ σοῦ κλείσω ἀραντεβοῦ γιὰ κλικαγουέ.» καλύτερα: -> Ἴδια δὰ θ(δ)α σοῦ κλείσω ἀραντεβοῦ γιὰ κλικαγουέ.
    [Αν πούμε: «Ίδια δα ΄θελ’α σου κλείσω αραντεβού…» σημαίνει « Τώρα ετοιμαζόμουν να σου κλείσω ραντεβού…»]
    * Το βάζω έτσι γιατί σε πολλά μέρη ακούγεται κάτι μεταξύ –θ- και –δ-.

    Κατά τα λοιπά, Πέπε (σχ.79)
    Όπως τα λες και τα έχεις περάσει στο πονημάτιόν σου, μια χαρά στέκουν! Απλώς κάποια είναι αρκετά παρωχημένα (π.χ. χαζίρικος, ταχυτέρου), άλλα λιγότερο (ντουκιάνι, αρεσκιά), ενώ τα περισσότερα παραμένουν ζωντανά (ηύρες –και ηύρικες, βέβαια, αλλά όχι βρήκες 🙂 -, η χρήση του «μα» και του «κρατώ» όπως τα εξηγείς, το «ίδια ‘δά» και με έμφαση: «ίδια ‘δα έ!», οι «μούρες», το «σοχαλάσει» κλπ)

    45+48
    Μουστερής: Βέβαια, ολοζώντανη πριν μερικά χρόνια! Ο πατέρας μου τη χρησιμοποιούσε πολύ συχνά, ακριβώς για τον υποψήφιο πελάτη / αγοραστή.

    87, Κιγκέρι
    – Κεπέγκια: Πρέπει να λεγόταν πολύ παλιά. Μεταπολεμικά, είχε (έχει) επικρατήσει η συνώνυμη λέξη «καπάντζες», επίσης τουρκική. Εγώ αυτήν άκουγα –και ακούω, ιδιαίτερα από παλιούς μαγαζάτορες.

    Και σ’ άλλα με καλό, Πέπε!

  94. 84: http://digital.slv.vic.gov.au/dtl_publish/pdf/marc/43/2697125.html

  95. Πέπε said

    @93

    Ευχαριστούμε, Μίκιε, νομίζω ότι κάλυψες όλη την ύλη!

    Λοιπόν, με το θαλά και το θελά μάλλον δεν το είχα καταλάβει πλήρως.

    Το «δα» (=θα) το έξω δει μόνο σε δευτερογενείς πηγές, δεν το έχω ακούσει μπροστά μου. Είχα την εντύπωση πως είναι ειδικώς λασιθιώτικο, και πάντως το θεώρησα υπερβολή να βάλω ακόμη και για τόσο κοινή λέξη μια μπερδευτική ιδιωματική παραλλαγή. (Πόσο μάλλον δίπλα στο ίδια δα – ούτε εγώ δε θα καταλάβαινα!) Και τέλος πάντων δεν το ‘χω, δεν είμαι εξοικειωμένος με τη χρήση του, δεν ξέρω αν ταιριάζει εδώ ή δεν ταιριάζει εκεί. Άλλο αν τελικά προκύπτει πως ούτε με το θαλά την είχα! 🙂

    Χαίρομαι για το ηύρες και την αρεσκιά (δεν πέτυχε, έτυχε).

  96. Χαρούλα said

    Η μητέρα μου έλεγε: βρε καλώς τους μουστερήδες!, όταν μαζευόμασταν από παιχνίδι, με την ερώτηση, τί φαΐ έχει;
    Τα κεπέγκια γνωστή ως λέξη, αλλά εξαφανισμένη σε μας σήμερα.
    Αλλά ΜΙΚ_ΙΕ, εμείς καπάντζες λέμε τις παντικοπαγίδες(παλαιού τύπου,που φυλακίζουν, αλλά δεν σκωτώνουν).

  97. Μαρία said

    84
    Τώρα; http://digital.slv.vic.gov.au/view/action/singleViewer.do?dvs=1619813077944~647&locale=el_GR&metadata_object_ratio=10&show_metadata=true&VIEWER_URL=/view/action/singleViewer.do?&preferred_usage_type=VIEW_MAIN&DELIVERY_RULE_ID=10&frameId=1&usePid1=true&usePid2=true

  98. 97: Τόβαλα στο 94.

  99. 98, 97
    Ωραία, ευχαριστώ!

  100. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πέπε, συχαρητήρια! Χειροκροτώ με ενθουσιασμό. Χρονογραφηματάκι ευφυέστατο με μαργιόλικο χιούμορ. Μα τί ωραίο! Με καλοκάρδισε, που ΄χα μείνει από λάστιχο (με γράπωσε η μέση κ δε λέω να ισιώσω). Μου ΄φτιαξε το κέφι που είχα πλαντάξει με Φαϊρούζ και μοιρολόγια και μουσουργούς ολημέρα.
    Το έστειλα σ΄εδικούς και φίλους και καμάρωσα για πεντέξε λόγους, μπορεί παραπάνω (βάλε ό,τι θες :)) .

    Κι εγώ σκέφτηκα αμέσως Πεπεδιαμαντάκης! 🙂

    44, 48 >>αφού ο νονός «μετώκησεν εἰς τὸ νησὶ ὑπὸ τὴν ἰδιότητα τοῦ ἐρωτικοῦ μετανάστου», γιατί μιλούσε κρητικά;
    Ο μακεδόνας γαμπρός μου είναι σ΄αυτή την κατηγορία.Χρησιμοποιεί ανεπιτήδευτα πλέον και πολύ παλιές ντόπιες εκφράσεις, τις οποίες προφέρει όμως με απανωμερίτικο τρόπο. Ας πούμε το «γιάντα» ή το «εκιαμέ», «γιάε» εμείς τα λέμε στα δόντια, εκείνος τα λέει στη γλώσσα ,δεν ξέρω πώς αλλιώς να πω, τον πιο ελαφρύ δικό του τόνο που ωστόσο με τον καιρό συναντιέται πια συχνά. Ιδίως μετά την ίδρυση των παν/μιακών και ΤΕΙ σχολών,τις μετακινήσεις για αναζήτηση δουλειάς κλπ είναι φυσικό επακόλουθο οι διάφορες γλωσσικές επιμιξίες με τις ανάλογες προφορές τους.

    79 >>ταχυτέρου ναι!
    ταϋτέρου ακούγεται δυτικότερα, τ΄ασκέρου ολότελα σ΄εμάς ανατολικά. «Τ’ ασκέρου την ταχινή», αύριο το πρωί, αλλά ενίοτε μεταφορικά, «του αγίου ποτέ».

    >>και μου κούναγε τη χέρα
    κοντοστάθηκα, κουνιώ τη χέρα, κουνιεί τη χέρα, εκούνιε τη χέρα 🙂
    ……
    Το μουστερή τον έλεγε πολύ ο πατέρας μου.
    ……
    >>ἡ θειὰ τὸ Ἀριανθώ.
    Σωστότατη επιλογή το όνομα!
    Αριαθιό χαϊδευτικά η Αριάνθη που επιχωριάζει σε όλη την Κρήτη νομίζω (ίσως κ λόγω Αριάδνης).

    υγ Για του Νικοκύρη την πλέρια φιλοξενία το ευχαριστώ μας πάντα είναι λίγο!

  101. sarant said

    94κε Α μπράβο. Πολλή πλάκα έχει

    100 Νάσαι καλά!

  102. Μαρία said

    99
    Στα υπόψη οτι είναι Ηρόδοτος, οπότε ένα κότερα που θα συναντήσεις είναι πότερα 🙂

    101
    Ήταν μόλις 22 χρονώ.

  103. 89,
    Το σπρεσόμπρικο του Μπιαλέτι αποτελεί πράγματι υπόδειγμα βιομηχανικού σχεδιασμού — εκτίθεται και στο ΜοΜΑ, μεταξύ άλλων.

    H ιστορικά ειρωνική ανάπτυξή του στην Μουσολινική Ιταλία του ’30 έχει ενδιαφέρον.

    Εδώ φωτογραφία όπου χύνουν με προσοχή το λιωμένο αλουμίνιο
    για να μην χύνεται ο καφές
    (από τοτινή φάμπρικα με σπρεσόμπρικα)

  104. loukretia50 said

    Μεσάνυχτα, Βαλπουργία νύχτα
    Οι Κρητικοί δεν έχουν καμιά σχετική δοξασία?
    Αν όχι, σίγουρα εξάπτει τη φαντασία!
    πχ.
    Βαλπουργία ήταν νύχτα κι είχε μείνει μοναχή
    Μαύρη σκέφτηκε μαγεία, χωρίς ξόρκι κι οδηγία
    Άρχισε ν’ανησυχεί… (συμπληρώστε ελεύθερα!)

    Walpurgisnacht – FAUN

  105. Πέπε said

    @94
    Απολαυστικός ο Ηρόδοτος. Μόνο που μοιάζει να είναι γεμάτος από υπαινιγμούς που μου διέφυγαν (ή μήπως το νομίζω εγώ, επηρεασμένος από τον Αστερίξ και τους υπαινιγμούς του προς τα διάφορα σύγχρονα έθνη;). Ποιοι κρύβονται πίσω από όλα τα κύρια ονόματα, και ποιες καταστάσεις πίσω από τους διάφορους μύθους; Και το ρητό για την γκαμήλα;

    Κρίμα που την όρνιθα δωδώ την ξεπέταξε έτσι με μια σύντομη αναφορά (σελ. 8), γιατί πλέον έχει εξαφανιστεί από αιώνες και θα μπορούσε να μας πει πράγματα που πλέον δεν έχουμε τρόπο να τα ξέρουμε (όχι όπως για τους μουνοκέρωτας και τα άλλα θηρία, που τα έχουμε ψωμοτύρι!)

    Απορίες:

    > [ο ρινόκερως] τετράπους εστί, και οφθαλμούς έχει δύο, σμικρούς μέντοι, και το δέρμα παχύ ομοία τοις μάλιστα (σελ. 8):

    Μήπως λείπει ένας στίχος εδώ; Ή έστω κάποια λέξη;

    > άρκτων μεν εν ύδατι νεόντων, πετεινών δε, τούς πεγγίνας ουνομάζουσι, εν αέρι τωυτό ποιεύντων, και ορνέου τό καλέουσι γνου… (σελ. 14)

    Οι πεγγίνες δεν πετάνε! Και το γνου δεν είναι πουλί. (Γενικά δε θα με πείραζε, αλλά το θέμα είναι ότι όλα τα άλλα στο κείμενο είναι ακριβή, όσα αναγνώρισα τουλάχιστον, εκτός προφανώς από τον καμηλέοντα.)

  106. Avonidas said

    Γι’ αρωτήξτε με κι εμέ σαν τι τραβώ δω πάνω στην ξένη· εψές δα ανοίξανε μαθές τα κατάστιχα για την ελικιά μου, να κλείσω αραντεβού να κάμω τη βατσίνα για τον κορονιό, π’ αναθεμά τον.

    Ροβολώ το λοιπόν πουρνό-πουρνό και παγαίνω σ’ έναν κοντοχωριανό δόχτορα, που τα μιλά τα πολωνέζικα φαρσί, να μπουμπουνίσει τον κομπιούτορα, να μπούμε ομάδι στου στζεπιενέ* τη σελίδα να μ’ ορμηνέψει.

    – Εδα να, μου λέει, γράφεις τ’ όνομά σου και τον πεσέ* σου, δώνεις και τον αρθιμό το κινητό σου, και θα σου πέψουν έναν εσεμέ, αυτό το βάνεις μετά στου μινιστέριου το κιτάπι, κι επά γλιέπεις.

    Τα βάνω όλα όπως μ’ ορμήνεψε, μπαίνουμε κει δα, και βλέπουμε κατεβατό τα γιατρεία, τα νοσοκομεία και τα σπετζέρικα.

    – Για πάμε με τον οτοκομπλέ, μου λέγει, και πε μου όταν δεις κάτι σιμά στον οντά σου.

    Ψάχνουμε δω, ψάχνουμε κει, ψάχνουμε παραπέρα, όλα καπαρωμένα.

    – Ωπ! μου λέγει, να το και το ηύραμε! Εδωνά σ’ έχουνε, για την άλλη κιόλας τη βδομάδα, και με του Φίσερ* τη βατσίνα, μάλιστα! Μπερεκέτια!

    – Βάστα σύντεκνε, του λέγω, δε γλιέπ’ς όπου αυτό το κέντρο είναι στη Νόβα Χούτα, κι εμέ το σπίτι μ’ είναι στο Γελαδόλοφο, τουτέστιν στου βοδιού το κέρατο; Κούρσα έχω, μαθές;

    – Όφου μωρέ, που πνίγεσαι σε μια κουταλιά! 2 λεωφορεία καβαλάς κι έφτασες, κάτσε να σου δείξω στου γούγλη το χάρτη, ‘εν τίπ’τα.

    Με δείχνει και νογάω, μα όσο να γιαγείρουμε στου μινιστέριου το κιτάπι, πάει και μας τη φάγαν τη βατσίνα του Φίσερ, να ‘ταν κι άλλη.

    – Ωρέ χαϊβάνια που ‘μαστε! του λέγω. Τώρα;

    – Τώρα, σύντεκνε, τα μπουμπουνάμε όλα με τη σειρά, κι όπου κάτσει ό,τι κάτσει! Σβέλτος να ‘σαι, ότι ‘χει πέσει όλη η Πολώνια στο σάι απάνω, όποιος πρόλαβε τον κύριον είδε, κατέεις; Ντου!

    Την κάμναμε τη λίστα φύλλο και φτερό, μα πουθενά του Φίσερ η βατσίνα, άφαντη.

    – Εδώ, μου λέει, τέλη Μαγιού, με τη βατσίνα του Σενέκα* απ’ τ’ άστρα, θες;

    – Τη σκιάζομαι του Σενέκα κουμπάρε, κι επαέ είναι και δυο βολές χώρια, μια στον Αη-Λιά κι η άλλη στον κάμπο, κι ένας Θιος ξέρει πόθε να ‘ν η δεύτερη!

    – Κι εμέ του Σενέκα με πατήσαν, γέρο μου, να ‘ν καλά το δασκαλίκι, και μια χαρά γερός βγήκα! Μπουμπούνα το, για θα μείνεις μπουκάλα, έρμε!

    Το μπουμπουνάω – ας έκανα κι αλλιώς – και περιμένω τον εσεμέ. Μα πού ο εσεμές!

    – Φτου διάλε! λέω. Τώρα;

    – Μη σκας, μου λέει, αφού το πάτηκες σε γράψανε, να, σου πέμπω και τον αραντεβού στην αντρέσα σου, θα σου ‘ρθει κι ο εσεμές σαν ζυγώνουν οι μέρες, κομπλέ!

    – Μα, κι αν δεν έρθει; Θα πάγω μαθές και θα τους πω, «γεια σας ωρέ παληκάρια, είμαι ο άγνωστος Χ κι ήρθα για τη βατσίνα»;

    – Όφου, σκας γάδαρο σύντεκνε! Σ’ έγραψε λέμε ο κομπιούτορας του μινιστέριου, αμέ πώς νομίζεις μαθές ότι πρασίνισε ο αραντεβούς σ’ αυτό δωνά το κουτί; Πάνε σπίτι και μη βάνεις τώρα λογισμούς.

    Κινάω κι εγώ, μ’ αποβραδίς με ζώνουν πάλι τα φίδια. Μπαίνω στο σάι, ψάχνω, δε μ’ έχουνε πουθενά. Πέμπω ξανά στο φίλο το δόχτορα:

    – Άμαν είναι σύντεκνε να με κουζουλάνεις βραδιάτικα, μπε με τση τράπεζάς σου τα συνθηματικά, να κάμεις έναν ζαουφάνη* κι απέ να μπαίνεις και να γλιεπς τα πάντα χαρτί και καλαμάρι! Άιντε μπράβο!

    Πατάω τση τραπέζης μου τα σεκρέτα, παλεύω με τους εσεμέδες, τζίφος· μηδέν εις το πηλίκον! Αρνούνται να με κάνουν ζαουφάνη. Είδα κι απόειδα, κινάω πουρνό πουρνό Παρασκευή Μεγάλη με ψιλόβροχο να πάω ατός μου στση τράπεζας τα κεντρικά, να δείξω το πασαπόρτι μου, να δείξω και τον πεσέ. Τηράει το πασαπόρτι η κοπελιά στο γκισέ, και μου κάνει:

    – Βγάλτε τη μάσκα σας, παρακαλώ

    – Λωλή ‘σαι κοπέλα μου; της λέγω, εγώ ‘ρθα δω για να ζαουφάνω, όχι για να πεθάνω!

    – Τη μάσκα σας, παρακαλώ, παν*, να δω ότι είστε πράγματι εσείς στο διαβατήριο. Περιμένουν κι άλλοι.

    – Το κρίμα στο λαιμό σας, πάνι*, λέγω και λύνω τη μουτσούνα και της δίνω ένα σνηκ πηκ.

    Κι έτσι τον έβγαλα τον ζαουφάνη, και μ’ άφηκε ο μινίστρος της υγειάς να έμπω και να σιγουράρω ότι μ’ έχουνε στα κατάστιχα για τη βατσίνα. Μα έμαθα κιόλα ότι στης Κρακόβιας την Αγορά έχουνε στήσει τέντες και θα κάμουνε, ανήμερα την Πρωτομαγιά και το τρίμερο, την άλλη τη βατσίνα του Γιαννόπουλου* για ρεκλάμα στον πάσα ένα που περνά και θέλει. Κι απέ είμαι δίγνωμος και τα κλωθογυρνώ, και τη μια λέγω «κάλλιο πέντε και στο χέρι», και την άλλη «το γοργόν και χάριν έχει»· και του Γιαννόπουλου είναι μια βολά και ξενοιάω, ενώ του Σενέκα πολλά ξαργεί, τσ’ απολυμάρες τση!

    * szczepienie = εμβολιασμός
    * PESEL = σα να λέμε, ΑΜΚΑ
    * Φίσερ = Pfizer
    * Σενέκα = Astra Zeneca
    * ζαουφάνη = profil zaufany, εμπιστευτικό (ασφαλές) προφιλ
    * παν (pan) = κύριε
    * πάνι (pani) = κυρία
    * Γιαννόπουλος = Johnson & Johnson

  107. Πέπε said

    ‘Οπως προείπα, όλα τα σχόλια με άγγιξαν αλλά ορισμένων όλως ιδιαιτέρως. Ε, τώρα που ήρθε κι η Έφη, είμαστε νομίζω πλήρη ντάξει.

    Ευχαριστώ πολύ άπαντας, και καληνυχτίζω, αφού βέβαια στείλω αγωνιστικούς χαιρετισμούς στον Αβονίδα. (Αν μάθει κανείς για τον Ηρόδοτο, που ρώτησα, θα έρθω να το δω αποταχιάς.)

  108. loukretia50 said

    106. Πολύ καλό! Ρέντα κει πάνω στην ξένη!
    Περιμένουμε ανυπόμονα τη συνέχεια!
    ‘Ο,τι και να κάτσει, καλό μπόλι!
    (Αστροφοβικός είσαι μάθια μου? )

    Μακάρι να τσίμπαγε κι ο Νεοκίντ και νάστελνε ραπόρτο για τη βατσίνα εν Αραπία!

  109. Μαρία said

    105
    Έχει σίγουρα υπαινιγμούς κατανοητούς απ’ τους Βρετανούς. Για μας μόνο ο τελευταίος για το Κέμπριτζ καθότι ο ίδιος οξφορδιανός.

    ομοία (επιρρ.) τοις μάλιστα: ομοία τίσι μάλιστα το κανονικό ηροδότειο: το δέρμα τους είναι περισσότερο παχύ απ’ αυτό των άλλων ζώων (των όμοιών τους)

  110. Μαρία said

    106
    🙂 Βγαλμένο απ’ τη Βαβυλωνία.

  111. Avonidas said

    #107. αφού βέβαια στείλω αγωνιστικούς χαιρετισμούς στον Αβονίδα.

    Βατσερέμος!

    #108. ‘Ο,τι και να κάτσει, καλό μπόλι!

    Μιλ μερσί 🙂

    Αστροφοβικός είσαι μάθια μου?

    Όχι, όχι· απλά άκουσα ότι το τσιπάκι της Johnson έχει συνδρομή HBO, ενώ της AstraZeneca μόνο νέτφλιξ, και δυσκολεύομαι να διαλέξω 😛

  112. Avonidas said

    #110. Μάλλον Wawelonia 😉

  113. loukretia50 said

    111. Από τότε που πήρα την αστρική δόση μου παρατηρώ παράξενες και συνεχείς ενημερώσεις στο πισί. Λες?
    Θα δοκιμάσω αν πιάνω το νέτφλιξ!

  114. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Κεπέγκια

    «Ο Πιτυκάκης, στο λεξικό του, γράφει κεπένκι και εξηγεί: πρόσθετο θυρόφυλλο, ιδίως καταστημάτων. Ο ίδιος σημειώνει ότι, κεπένκι λέγεται και το προστέγασμα στην πρόσοψη του μαγαζιού (μαρκίζα).
    Παρομοίως, ο λεξικογράφος Βλαστός παρέχει την ερμηνεία: κεπέγκι, σιδερένιο πορτόφυλλο ή παραθυρόφυλλο μαγαζιού.
    Οι άλλοι λεξικογράφοι (Ανδριώτης, Ζώης, Κριαράς, Μπαμπινιώτης)* δεν κατέγραψαν τη λέξη κεπέγκι. Ωστόσο, οι παλιοκαιρίσιοι Βλαστός και Πιτυκάκης γνωρίζουν άριστα τι ήσανε τα κεπέγκια.
    Τα πρωταρχικά κεπέγκια άλλοτε ήσανε ξύλινα κι άλλοτε σιδερένια. …»
    Ηλίας Πετρόπουλος-Γράμμα από το Παρίσι
    «Τα κεπέγκια και τα ρολά»
    https://www.recital.gr/2016/03/28/ta-kepegkia-ke-ta-rola/

    * Το έχει ο Νικοκύρης στο βιβλίου Λέξεις που χάνονται -366 σπάνιες λέξεις https://sarantakos.wordpress.com/mybooks/lexihan/
    ….
    11 Γεια σου Τζη! Είπαμε είσαι νοικοκύρης και καλός πσαράς και επίμονος κηπουρός! Χαίρομαι που σου καταφτάνει ο Μάης μοσχομπιζελάτος!
    …..
    Αβο, με κέφι και μπρίο, καλό μπόλι!

  115. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    στο βιβλίο του «Λέξεις που Χάνονται»

  116. aerosol said

    #106
    Σωραίος!
    Με το καλό. Εγώ θα κάμω την Πέφτη τη Μοντέρνα -καθότι κομψευάμενος.

  117. # 36

    Η οφρύς είναι το φρύδι
    μα ουδόλως έχει εισφρήσει
    στης μαρίδας το σαφρίδι
    το κοπάδι να διαλύσει

    με το ύψιλον γραμμένο
    μεσ στο γκουγκλ επικρατεί
    με το ήτα δεν ειν’ ήττα
    είναι η σωστή γραφή

    αλλά όλα συγχωρούνται
    αφού τόγραψες σαν Μπόστ
    κι έτσι μοναχά σου λέω
    από τώρα λεκανοστ

    (Σχόλιον που επλανήθη
    δίχως να αναρτηθεί
    και το ανεβάζω τώρα
    την θεσούλα του να βρει)

  118. Alexis said

    #51: Αλέξη, ξέρεις τώρα τι περιμένουμε από σένα (που έχεις ειδίκευση στον Όμηρο). Να ψάξεις βαθιά στο σεντούκι μπας και βρείς τίποτα χαμένους δεκαπεντασύλλαβους του Βιτσέντζου Πορνάρου.

    Χα, χα, χα! Ε, λοιπόν δεν θα το πιστέψεις. Είχα φτιάξει πριν από κάτι χρόνια ένα προσχέδιο για μια μικρή επέκταση των «Ομηρικών Επών». Ήθελα να προσθέσω μια «ραψωδία» για την οργή του Αχιλλέα και τον καυγά του με τον Αγαμέμνονα, για να είναι πιο ολοκληρωμένο το έργο 😆
    Αυτό λοιπόν το προσχέδιο για κάποιο λόγο εδώ και πολύ καιρό είχε «κλειδώσει» στο PC μου και δεν άνοιγε με τίποτα! Πριν από λίγες μέρες, μεταφέροντας κάτι άλλα αρχεία, μετέφερα και αυτό τον φάκελο στο λάπτοπ και εκεί -ώ του θαύματος- με μια εφαρμογή που έχω κατεβάσει άνοιξε και το διάβασα κανονικά!
    Μ’ αυτή την έννοια, ναι, ανακάλυψα κι εγώ κάτι στο «σεντούκι» μου! 🙂
    Βέβαια είναι κάτι μη ολοκληρωμένο και δεν ξέρω αν θα αξιοποιηθεί ποτέ, αλλά ποιος ξέρει… 😆 😆 😆

  119. Alexis said

    #106: Αβονίδα μπράβο και με το καλό η βατσίνα! 🙂

    #117: Ωραίο Τζι!

  120. Alexis said

    Σήμερα μεζεδάκια, μηνολόγιο, πρωτομαγιάτικο ή μεγαλοσαββατιάτικο άρθρο; 🙂

  121. sarant said

    Kαλημέρα από εδώ!

    106 Εύγε Αβονίδα!

    120 Το δίλημμα πράγματι με βασάνισε. Θα δεις.

  122. NGK said

    Στα σεντούκια φτιάχνει κανείς τις καλύτερες ευχές! Λαμπρό!

  123. loukretia50 said

    Καλό μήνα !

    117. Το Ύψιλον αγκάλιασε και κοίμισε το ‘Ητα
    Κι η ματαιοδοξία μου μικρή υπέστη ήττα
    Μακάρι όλα τα λάθη μου να ήταν στη γραφή
    και μ’ ένα ανέμελο delete να ‘χαν διαγραφεί.

    Δεν είναι πρώτη αυτή η φορά – και ούτε τελευταία!
    Ψεγάδια για σχολαστικούς, για μένα αμελητέα!
    Θα περιμένω στη στροφή για άλλες παρεμβάσεις
    Με ρίμες ανυπομονώ να μας διασκεδάσεις!
    ΛΟΥ
    Έχω καλή ανατροφή, ελέγχω αντιδράσεις,
    αρκεί να μη με προκαλείς, να ξέρεις πως θα χάσεις!

    ΥΓ. Διαφωνούμε στη σημασία του να είναι κανείς σοβαρός
    So,
    Με αβάσταχτη σοβαρότητα μη κρίνε!

  124. loukretia50 said

    Φεύγω, να περάσετε όμορφα, και να μην ξεχνάμε ότι τα δύσκολα
    δεν έχουν περάσει

  125. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    96, Χαρούλα
    Καθυστερημένο…, αλλά έψαχνα φωτογραφίες.

    Πάντως, φαίνεται ότι η τούρκικη σημασία της ‘καπάντζας’ ήταν (είναι) πράγματι: «παγίδα για πτηνά ή ποντίκια». Πώς κατέληξε σ’ εμάς συνώνυμη με το ‘κεπέγκι’;;; Δες, πάντως, και κατέβασε (αν δεν το έχεις ήδη…) το πολύ καλό σχετικό Λεξικό του Βασ. Ορφανού:

    Click to access 660-29-90740-1-10-20201013.pdf

    Πολλές ευχές σε όλους για ΚΑΛΟ και ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ (όσο γίνεται…) ΠΑΣΧΑ, με όσους αγαπάμε!

  126. Χαρούλα said

    Σ´ευχαριστώ πάρα πολύ για τον κόπο. Καλή Ανάσταση και χαρούμενη Λαμπροκυριακή!

  127. 106,

    Με αβονιστικούς χαιρετισμούς!

  128. 102α, 105,

    Και μ’ αυτά που κατάλαβα, ιλάριον!

  129. Avonidas said

    Σας ευχαριστώ όλους για τις ευχές 🙂

    Τελικά το τόλμησα και πήγα για το Johnson & Johnson. Στις 8 το πρωί ξεκινούσε ο εμβολιασμός· στις 9 που έφτασα, η ουρά για το εμβόλιο έκανε το γύρο του Ρύνεκ, περνούσε κάτω απ’ την καμάρα της Σουκιενίτσα (της Αγοράς), μετά απλωνόταν στην πίσω καμάρα, στην πλαϊνή, και τέλειωνε με μια πολύ καλλιτεχνική φιοριτούρα στην πίσω πλατεία κάτω απ’ τον βροχερό ουρανό. Έτσι είναι αυτά, πρέπει να ξεκινήσεις το χάραμα για να λάβεις το χάραγμα 😉

    Στήθηκα με την ομπρελίτσα μου ανάμεσα σ’ έναν εύσωμο τύπο που μασουλούσε ένα κουλούρι και δυο κυράδες που κουτσομπόλευαν, η μία με τη μύτη απόξω και το μπλε της μάσκας από μέσα (ένα χρόνο τώρα δεν έμαθαν πώς μπαίνει η μάσκα, τρομάρα τους…) Άλλος έτρωγε, άλλος άκουγε μουσική, μια κοπελίτσα διάβαζε ένα βιβλίο Εκοϊκών διαστάσεων*. Μετά από μια σύντομη – για τα πολωνικά δεδομένα – αναμονή 5 ωρών, 😛 φτάσαμε στην τέντα υποδοχής. Εκεί έσκασε μύτη ένας νεαρός με γυαλιά και μπερέ, που κράδαινε έναν Εσταυρωμένο και μας ενημέρωνε ότι τα εμβόλια είναι του διαβόλου. Έκανε όλη η ουρά καινούριο συκώτι απ’ τα γέλια, μέχρι που ήρθαν οι τύποι με τα μπλε και τον τσίμπησαν για εξακρίβωση στοιχείων. Κρίμα τον άνθρωπο, δεν έκανε κάνα κακό, ίσα ίσα που διασκεδάσαμε την ανία μας, κι άλλωστε όπως τον έκοψα ήταν στην αρμοδιότητα των τύπων με τ’ άσπρα.

    Ε, μετά προχώρησε γρήγορα η ιστορία: μας υποδέχτηκαν τα φαντάρια, δείξαμε τα χαρτιά μας, συμπληρώσαμε το ερωτηματολόγιο και μας πάτησαν το εμβόλιο, αφού πρώτα μας προειδοποίησαν ότι ενδέχεται να εμφανιστούν κάποιες μικρές παρενέργειες. Και η βελόνα μου φάνηκε κάπως περίεργη. Αλλ’ αυτό δε μ’ ενοχλεί… αυτό δεν μ’ ενοχλεί… αυτό δεν μ’ ενοχλεί…

    * Οι Πολωνοί είναι γεννημένοι να περιμένουν στην ουρά. Ο μόνος τρόπος να τους διαλύσεις είναι με ατομική μπόμπα – και αν. Είναι ικανοί να κάτσουν στην ουρά για να πάρουν σειρά αναμονής για άλλη ουρά.

  130. Καλέ μου Αβονίδα δε μας ενδιαφέρουν ούτε οι ατσίδες με τα μπλε ούτε οι μάγκες με τα άσπρα. Για τη διατομή της βελόνας πες μας. Χώραγε το τσιπάκι όπως το ξέρουμε ή το έχουν υγροποιήσει οι πούστηδοι?

  131. Μαρία said

    129
    Απίστευτο. Δηλαδή δεν έχετε καθορισμένο ραντεβού;

  132. Avonidas said

    #130. Τι να σου πω, ακόμα δεν έχω πιάσει HBO. Μήπως δεν στρίβω αρκετά τ’ αυτιά; 😆

    #131. Απίστευτο. Δηλαδή δεν έχετε καθορισμένο ραντεβού;

    Όχι, όχι, μια χαρά έχουμε, και μάλιστα το σύστημα λειτουργεί ηλεκτρονικά και χωρίς πολλά προβλήματα. Αυτή ήταν ιδιαίτερη περίσταση, προμόσιον που λένε 🙂 για όποιον ήθελε να εμβολιαστεί με το Johnson & Johnson μέσα στο 3ήμερο. Είχα τη δυνατότητα να περιμένω να εμβολιαστώ στο τέλος του μήνα (την 1η δόση), όπου βεβαίως είχα ραντεβού σε καθορισμένη ώρα και μέρος.

    Δεν θυμάμαι τώρα να σου πω αν στο σύστημα είχαν και το Johnson με ραντεβού. Αν δε με απατά η μνήμη μου το είχαν. Αλλά 1-3 Μαΐου κάνουν αυτό τον εμβολιασμό με σειρά προτεραιότητας σε όλες τις πόλεις της Πολωνίας, και αποκλειστικά με το Johnson & Johnson – πιθανώς επειδή έχουν στοκ, κι επειδή είναι μονοδοσικό.

  133. ΚΩΣΤΑΣ said

    129 Εγώ το απόλαυσα και σαν ένα ωραίο διήγημα 😉

    Να τα βλέπουμε αυτά, μερικοί 😂

    Στις 29/4 που έκανα το επαναληπτικό, στο περίπτερο 13 της Έκθεσης, είχα ξεμπερδέψει σε λιγότερο από 20 λεπτά. Από τη θερμομέτρηση ως την την ένεση δεν έκανα ούτε 3 λεπτά. Είχα προσυμπληρωμένο και το σχετικά έντυπο, το είχα πάρει την πρώτη φορά. Παρέμεινα σε αναμονή 15 λεπτά και μου είπαν, φύγε. Η Ευγένεια και η τάξη περίσσευε.

  134. Μαρία said

    132
    Άρα άξιζε τον κόπο 🙂 Ξεμπέρδεψες μια και έξω.

  135. Μαρία said

    133
    Κι εσύ μοντέρνος; Ίδιες μέρες εμβολιαστήκαμε.

  136. Avonidas said

    Κώστα, δες το #132. Ο χρόνος αναμονής ήταν επειδή δεν είχα ραντεβού, κι είχε να κάνει με την προσέλευση – αυτή προφανώς δεν είναι στον έλεγχό τους. Από τη στιγμή που έφτασα στην είσοδο μέχρι να κάνω το εμβόλιο και να πάρω το πιστοποιητικό ήταν κάνα 10λεπτο – κι ο περισσότερος χρόνος αναλώθηκε να μας εξηγήσουν και να βεβαιωθούν ότι αντιληφθήκαμε τα ρίσκα, τις πιθανές παρενέργειες και τι πρέπει να κάνουμε σε περίπτωση που τις εμφανίσουμε.

  137. ΚΩΣΤΑΣ said

    135 Ναι, μοντέρνος. Δεν πιστεύω να εμβολιάστηκες κατά τις 17.30. Όταν μου είπαν να περιμένω το καθιερωμένο τέταρτο, στην αίθουσα ήταν μια κυρία με το σμαρτφον της, έβγαλα κι εγώ το δικό μου και περίμενα.

    Θα είχε πλάκα μια τέτοια σύμπτωση!… 😉

  138. Avonidas said

    #134. Ναι, αν δεν φυτρώσει τίποτα μέχρι αύριο, χτύπα ξύλο 😆

    Άσχετο: δεν ξέρω γιατί για της Astra Zeneca και της Johnson & Johnson τα (ελάχιστα) σοβαρά/μοιραία περιστατικά θρομβώσεων παρατηρήθηκαν σε γυναίκες. Το συζητούσα τις προάλλες με μια ξαδέλφη μου που ετοιμάζεται να εμβολιαστεί και διστάζει για το ΑΖ· είναι άραγε πράγματι οι γυναίκες περισσότερο επιρρεπείς στις παρενέργειες των συγκεκριμένων εμβολίων; Ή μήπως έχουν εμβολιαστεί δυσανάλογα περισσότερες γυναίκες; Ξέρει κανείς;

  139. ΚΩΣΤΑΣ said

    136 Ναι, Αβονίδα, μετά το είδα το 132 και κατάλαβα. Η αρχική μου αίσθηση όμως ως ένα καλό διήγημα παραμένει. 😉

  140. sarant said

    129 Ωραίος, Αβό! Έκανες και το Johnson & Johnson που δεν τσούζει στα μάτια!

  141. Μαρία said

    137
    Το ραντεβού μου ήταν για τις 17:44 αλλά, επειδή πήγα πιο μπροστά, στις 17:34 είχα κάνει και το δεκάλεπτο της αναμονής και την κοπάνησα.
    Εξυπνόφωνο δεν έχω. Στο διάδρομο της αναμονής είχε δυο άντρες, ο ένας συμπέθερος μιας κυρίας που εμβολιάστηκε δίπλα μου, κι ο άλλος φαινόταν γνωστός μιας νοσοκόμας. Κάπου κοντά θα ήσουν κι εσύ, φοβερή σύμπτωση.
    Αυτή τη φορά με εμβολίασε ένας νεαρός κάπως στυφός, ενώ την πρώτη φορά η νοσοκόμα ήταν γλυκύτατη.
    Δε με λες, εσύ πώς εμβολιάστηκες με τους 70 πλας, αφού για τους 65-69 η πλατφόρμα άνοιξε στις 2/4; Κρύβς χρόνια;

  142. ΚΩΣΤΑΣ said

    141 Για μένα η πλατφόρμα άνοιξε στις 26/3 .. 70+

    κι εγώ πήγα λίγο νωρίτερα, το χαρτί μου γράφει ότι ο εμβολιασμός έγινε:

    Πέμπτη 29/4/2021 στις 17:21 στο ΜΕΓΑ ΕΜΒΟΛΙΑΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΔΕΘ-HELEXPO,
    Ο εμβολιασμός σας ολοκληρώθηκε με επιτυχία

    Πολλές συμπτώσεις, αλλά μπορεί να έχει και πολλές αίθουσες αναμονής, δεν πρόσεξα και δεν ξέρω…

  143. Μαρία said

    142
    οκ Είχες πει οτι ήσουν 69, μάλλον για πλάκα λόγω του μαγικού αριθμού.
    Ναι, είναι πολλές οι αίθουσες, εγώ εμβολιαζόμουν προς τα πίσω.
    Ποιο χαρτί; Τύπωσες πιστοποιητικό;

  144. ΚΩΣΤΑΣ said

    143 Ότι είμαι 69 ετών το λέω από τα 21 χρόνια, κατάλαβες… 😜

    Στη αρχή τύπωσα ένα που μεταξύ άλλων λέει και αυτό που έβαλα και μετά τύπωσα κανονικά και το πιστοποιητικό εμβολιασμού.

    Νομίζω, αν μπεις μεσώ ΑΜΚΑ, κάπου εκεί θα βρεις και αυτό το χαρτί που μπορείς να το εκτυπώσεις.

    Αν μπεις στο εμβόλιο.γρ, δεξιά έχει ένδειξη πιστοποιητικό εμβολιασμού, πατάς και το βγάζεις.

  145. Μαρία said

    144
    Μπαίνω στη υπηρεσία, με ταυτοποιεί μέσω ταξις και με βγάζει σε σελίδα με δηλώσεις διαφόρων τύπων. Βεβαίωση εμβολιασμού πουθενά.
    https://www.gov.gr/ipiresies/ugeia-kai-pronoia/iatropharmakeutike-perithalpse/pistopoietiko-emboliasmou

  146. ΚΩΣΤΑΣ said

    145 Δεξιά στήλη, το τελευταίο μπλε κουτάκι γράφει: πιστοποιητικό εμβολιασμού. Κάνεις κλικ εκεί και ακολουθείς τη διαδικασία.

    https://emvolio.gov.gr/

  147. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    51 >>«των βαφτιστηριών του τα ποδάρια» αντί «οι πόδες».
    Όι, ο πόδας, τα πόδια 🙂
    πονεί ο πόδας μου, πονού ν τα πόδια μου
    Παρόμοια
    η χέρα ,τα χέργια σ.σ. εξαιρούνται «οι Καλές Χέρες»,οι μποναμάδες 🙂

  148. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>δὲ σφαλιεῖ ὁλημερνὶς ὥσαμε τὴν ἀργατινή.
    νομίζω δεν λέγεται έτσι. Αργατινή είναι ,ναι, η βραδιά, το βράδυ αλλά δεν θα πούμε «θα ρθω την αργατινή», αλλά λέμε «μιαν αργατινή».
    Εντούτοις ευχόμαστε «καλήν αργατινή» – καλή νύχτα.
    Με την αργατινή θυμήθηκα το πρόσαργο, το απόγευμα.

  149. Alexis said

    Κι ὅσο γιὰ τσὶ καφέδες, νὰ πίνομε θέλει φραπέδες ἀποὺ τσί ‘χαμε και στὸ χωριό μας.

    Ουδείς εκ των χριστιανομπολσεβίκων κλπ. κλπ. σχολιαστών επεσήμανε τη σημαντική αυτή πληροφορία που μας δίνει ο εκλεκτός φιλόλογος κ. Πέπε, στην αρχή κιόλας του διηγήματος του.
    Δεν πρόκειται για ευφυολόγημα αλλά για πραγματικότητα. Ο φραπές τείνει να γίνει μουσειακό είδος, μέρος της παράδοσης πλέον.
    Όπως οι πατεράδες μας θεωρούσαν παραδοσιακό καφέ τον ελληνικό και μοντερνιά τον φραπέ, έτσι και οι σημερινοί 50+ θεωρούν «παραδοσιακό» τον φραπέ και μοντερνιά τα διάφορα εσπρεσσοειδή.

    Το «ἀποὺ τσί ‘χαμε και στὸ χωριό μας» μεταφράζεται και ως «απού πίναμε και στα νιάτα μας»

  150. sarant said

    149 Ισχύει η παρατηρηση. Περί το 2013 είχα κάνει το λάθος να ζητήσω φραπέ σε μεγαλοκαφετέρια του Κολωνακίου και μόνο που δεν με πέταξαν έξω.

  151. Χαρούλα said

    Χαχαχα! Πέρσι το καλοκαίρι, όλο καμάρι, 19χρονος περιέγραφε πως έμαθε να κάνει φραπέ! Σαν να είχε φτιάξει πύραυλο! Βεβαια και γω καμάρωσα στον πρώτο μου ελληνικό, αλλά ήμουν 10-12. Μόδες!

  152. 147# Oι πόδες, ΕΦΗ, οι πόδες. Κρητικοί μεν, καθαρεύουσα δε, Παπαδιαμάντης αφού 🙂

  153. Πέπε said

    Καλησπέρα. Είμαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω σε όποιον τυχόν τον ενδιαφέρει ότι ο κέρβερος του καταστήματος προέκυψε συγγενής εξ αγχιστείας κάποιας συντέκνισσας του μπάρμπα Νικολή, η οποία διάβασε την ιστορία, του το ανέφερε, εκείνος θυμήθηκε το περιστατικό, και είπε «πες του να ξανάρθει να τον αφήσω και χωρίς εσεμέ»! 🙂

    Θυμήθηκα κι ένα παλιότερο a la maniere de που είχα γράψει: Ένα λαϊκό παραμύθι από το μακρινό 2007, που αφηγείται την πραγματική μου συνάντηση με μια βασίλισσα. http://karpathiandiaries.blogspot.com/2007/09/blog-post.html

    @51, 147:

    Τα ποδάρια τα λέει ο αφηγητής που, καθώς ξανάπαμε, έχει το ακαταλόγιστο. Οι πόδες δε μου άρεσαν επειδή ακριβώς είναι και της καθαρεύουσας και των κρητικών. Ωστόσο, κάπου το είχα υποψιαστεί αυτό που διευκρινίζει η Έφη (ότι κλίνεται «ο πόδας, τα πόδια», και ότι το ίδιο γίνεται κει με τη χέρα). Τα δύο μου λεξικά δεν το αναφέρουν, και γραμματική του ιδιώματος δεν έχει πέσει στα χέρια μου. Το ότι είχα ακούσει Κρητικούς να λένε «τα χέρια, τα πόδια» όπως όλος ο κόσμος δεν είναι φυσικά αξιοσημείωτο. Ωστόσο είχα αρχίσει να παρατηρώ ότι «οι χέρες, οι πόδες» μάλλον δεν το έχω ακούσει ποτέ. Και -ναι!- με την εξαίρεση του «καλές χέρες».

    Επιβεβαιώνεται λοιπόν η υποψία μου.

  154. Αγγελος said

    Εμβολιάστηκα στην Αθήνα στις 3 και στις 24 Απριλίου, και πρόκειται να πάω στις Βρυξέλλες για πρώτη φορά εδώ και 16 μήνες (!) στις 19 Μαΐου. Πολύ λογικά, το Βέλγιο μου ζητά να συμπληρώσω ένα έντυπο με πληροφορίες για να μπορέσω να μπω στη χώρα. Το ωραίο είναι ότι ΔΕΝ ρωτάει αν έχω εμβολιαστεί!

  155. spyridos said

    153
    Μου έχει κολήσει από την αρχή και πρέπει να το ρωτήσω.
    Εντάξει το έγραφες a la maniere de Α.Π. . Δεν σου ήρθε ούτε στιγμή στο νου ο Κονδυλάκης;

    150
    Πέρυσι τον Αύγουστο, πρώτος πρωινός πελάτης σε κεντρικό καφέ του Ναυπλίου.
    Η κοπέλα στο μπουφέ μου εξήγησε είπε ότι ήταν αυτοδίδακτη στην τέχνη του φραπέ, έτσι κι αλλιώς σπάνια της το ζητούσαν και οι πελάτες (ευγενικότατη δεν ανέφερε ηλικία) δεν ήταν ευχαριστημένοι.
    Της έκανα πρωινιάτικα μάθημα. Τι να κάνω.
    Τα επόμενα πρωινά τσίμπησε όλα τα γερόντια από τα γυρω καφέ που ο φραπές τους δεν πινόταν.

  156. Πέπε said

    @155

    Δεν έχω τόσο φρέσκα διαβάσματα Κονδυλάκη, ούτε και τόσο πολλά, ενώ μερικά του Ππδ τα έχω ξαναδιαβάσει αμέτρητες φορές από παιδί μέχρι τώρα. Επιπλέον δε, ο Παπαδιαμάντης δεν είναι μόνο η γλώσσα του. Είναι και η δομή: ασήμαντα και φαινομενικά ασύνδετα επεισόδια, με εγκιβωτισμούς και πρωθύστερα κλπ., που σιγά σιγά δένουν μεταξύ τους για να πλαισιώσουν το κεντρικό γεγονός, που από μόνο του δε θα έβγαζε ιστορία, θα ήταν υπερβολικά σύντομο ή, κάποιες φορές, δε θα ήταν καν γεγονός άξιο λόγου. Γενικά στον Ππδ συνήθως δε γίνονται σπουδαία πράγματα, όλο το θέμα είναι η παρουσίασή τους.

    Δεν έχω καμία απολύτως άποψη για το αν ισχύει το ίδιο ή το αντίθετο ή οτιδήποτε παρόμοιας τάξεως στον Κονδυλάκη.

    Από την άλλη, στις δικές μου ιστορίες μ’ αρέσει πολύ να μη γίνεται στο τέλος τίποτα!

  157. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Περί φραπέδων
    Προ δεκαετίας που σπούδαζε ο γιος μου στη Γαλλία, θυμάμαι να ψάχνουμε μικρές συσκευές για φραπέ (απλό ηλεκτρικό χτυπητήρι), είτε να πάει σε κάποιους φίλους Γάλλους εκεί, είτε αν είχαν έρθει εδώ, να πάρουν μαζί τους.
    Εξαγωγή της πατέντας 🙂
    σ.σ. εμείς πίνουμε-όταν πίνουμε, γαλλικό! 🙂

  158. Μαρία said

    157
    Ενώ εγώ που τον πίνω αχτύπητο δεν έβρισκα τον κλασικό της νεσκαφέ.

  159. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    153 Η βασίλισσα στο λαϊκό σου παραμύθι, στην αρχή μου έκανε Πατούλαινα κι όσο το χρύσωνες, τόσο γέλαγα. Αυτό το ανακατοσούρικο στυλ σου είναι πολύ ωραίο!

    156 >>στις δικές μου ιστορίες μ’ αρέσει πολύ να μη γίνεται στο τέλος τίποτα!
    Όταν πρωτοδιάβασα τέτοιες ιστορίες, χωρίς συνταρακτικό τέλος/κάθαρση, αρχικά αιφνιδιάστηκα (απ τη συνήθεια των παραμυθιών και κλασικών αφηγήσεων) κι ύστερα τις λάτρεψα.
    Ήταν ένας κι άλλο ένας,
    έφυγε ο άλλος,
    έφυγε κι ο ένας,
    δεν έμεινε κανένας 🙂

    158 τον πίνεις αχτύπητο; Δηλαδή τον αδειάζεις στο ζεστό νερό, διαλύεις και πίνεις;
    Εγώ έτσι κάνω τη χένα, με τον κλασικό νες 🙂 🙂
    Μην το πιείτε-λουστείτε, πάει εδώ

  160. Και είπον οι «Λ and L»

    (Λουμίδης και Lavazza)

    Ωστε υπάρχουν και μαυροζούμια που πίνει ο κόσμος εκτός από τον τούρκικο και τον εσπρέσσο ; Τσ, τσ ,τς, τσι βάρβαροι !

  161. sarant said

    153 Oπότε το άρθρο έπιασε τόπο!

  162. dryhammer said

    Καλημέρα!
    Θέλησα στο βαπόρι, που είχε μόνο ελληνικό -και άθλιο, μάρκα Venizelos (!), made in USA- να πιω φραπέ, και, μια και πιάναμε συνεχόμενα λιμάνια της Αμερικής, πήγα σ’ ένα από τα σούπερ μάρκετ και χώθηκα στους καφέδες. Ο μόνος που -τότε- ήξερα στιγμιαίος από τις μάρκες που είχε, ήταν της Maxwell και πήρα ένα βάζο ίσαμε ένα πάουντ. Ήταν κάτι σαν πετραδάκια, σαν ψιλή άμμος της γάτας, που δεν διαλυόταν στο κρύο νερό. Έτσι ζέσταινα στο μπρίκι μισό φλιτζανάκι νερό, τον έλιωνα και μετά χτυπούσα το διάλυμα με παγωμένο νερό και παγάκια για να φραπεδιάσει. Τουλάχιστον άφριζε και δεν άφριζα εγώ μετά από τόση ταλαιπωρία…

  163. dryhammer said

    162. Να, αυτός

  164. sarant said

    163 Απίθανο! Προϊόντα μάρκας Βενιζέλος (τσιγάρα, ποτά κτλ) υπήρχαν πολλά τον μεσοπόλεμο, αλλά εν έτει 1990 με εντυπωσιάζει. Προφανώς θα είχε αρχίσει από το 1920 η εταιρεία.

  165. dryhammer said

    164. Ακόμα υπάρχει (σήμερα βρήκα την εικόνα, κι έχει και άνευ καφεΐνης σε κόκκινο κουτί)

  166. Πέπε said

    163

    Έχω κι εγώ φυλαγμένο ένα άδειο κουτί, ακριβώς αυτό της φτγρ, από καμιά 10ριά χρόνια ή και λιγότερο.

  167. Χαρούλα said

    Ο καφές venizelos είναι …ελληνοαμερικάνικος!😊 Για τα άλλα προϊόντα δεν γνωρίζω.
    Καφεπληροφορίες https://translate.google.gr/translate?hl=el&sl=en&u=http://venizeloscoffee.com/theSocialExperience.php&prev=search&pto=aue

  168. dryhammer said

    Το κουτί κάπου έγραφε θυμάμαι, Greek Ground Coffee αλλά ήταν πιο πολύ Ground παρά Coffee…

  169. loukretia50 said

    Πέπε,
    Όμορφο παραμύθι! Γέλασα όταν σκέφτηκα πως η πανέμορφη βασίλισσα βρέθηκε σε νησί που ζει από τον τουρισμό!
    Πάντα απολαμβάνω το λεπτό χιούμορ σου και τον ιδιαίτερο τρόπο της αφήγησης.
    Νάσαι καλά, θα ήθελα πολύ να διαβάσω περισσότερα.

    ΥΓ εκείνο το « …σαν εμάθαν και το μυστικό, ποια είναι η πεντάμορφη, εκεί πια εξεσπάστηκαν για τα καλά», έχει την έννοια «ξεθάρρεψαν/ ξέσπασαν»?

  170. spyridos said

    156

    Υπήρξε μια περίοδος «σκούπας» στο γυμνάσιο που σκούπιζα όποιο βιβλίο έπιανα στα χέρια μου.
    Βρήκα τότε τα άπαντα του Κονδυλάκη. Μια έκδοση με τρεις τεράστιους, σε μέγεθος εγκυκλοπαίδειας (πχ ΔΟΜΗ) αλλά διπλούς σε πάχος και τους διάβασα από εξώφυλλο σε εξώφυλλο. Δεν τα θυμάμαι ακριβώς αλλά τα μικρά διηγήματα του Κονδυλάκη ήταν γεμάτα χιούμορ.
    Ακόμα και στις σοβαρότερες καταστάσεις έβλεπε το αστείο. Συχνά η αφορμή ήταν ένα μικρό γεγονός που αφορούσε ένα αντικείμενο ή ένα παράξενο περιστατικό.
    Θυμάμαι ένα που γράφτηκε για ένα γκρα (το όπλο) που είχαν πάρει λάφυρο και την αντιζηλία για το ποιος θα το κρατήσει.
    Για μια βάφτιση όπου ο νονός έδωσε το όνομα Αγλαΐα αλλά ο Κρητικός παπάς δεν το είχε ξανακούσει και την είπε Αχλαδία.
    Γενικά διήγημα καταστάσεων χωρίς τις περισσότερες φορές να «συμβαίνει» κάτι.
    Το ύφος του διηγήματός σου, μου θύμισε λόγω ευθυμίας τον Κονδυλάκη.
    Ενα αρκετά γνωστό που υπάρχει και στο διαδίκτυο. «Ο Επικήδειος»
    https://www.sansimera.gr/anthology/876
    και ένα που έβαλε ο Νικοκύρης εδώ.
    https://sarantakos.wordpress.com/2020/01/26/kondylakis-2/
    και το άρθρο του Νικοκύρη για τον Κονδυλάκη και τους μαλλιαρούς
    https://sarantakos.wordpress.com/2020/01/16/kondylakis/

  171. sarant said

    170 Μήπως ήταν ο σισανές που ήθελε ο Αντρουλιός;
    https://el.wikisource.org/wiki/%CE%9F_%CE%9A%CE%B5%CF%81%CE%BA%CE%AD%CE%B6%CE%BF%CF%82

  172. spyridos said

    171
    Φυσικά.
    Το γκραδάκι ήταν παλιό όπλο. Δεν το θέλανε.
    Εχει κάνει ζημιά ο Αλτσχάιμερ. Αργά αλλά σταθερά.

  173. 170 Θα θυμάσαι και τον επικήδειο («Στήθος μάρμαρο!»)

  174. 173 καλά, ούτε το δικό σου σχόλιο δεν διάβασα μέχρι το τέλος πριν γράψω την εξυπνάδα μου! 😦

  175. 163,
    Ο καφές Βενιζέλος ζει και βασιλεύει (άντε, πρωθυπουργεί).
    Θα στείλω καμμιά φωτογραφία αν βρεθώ στο Phoenicia.

  176. sarant said

    175 Πω πω, πρέπει να είναι πολύ ωραίο αυτό το μπακάλικο. Έχει ένα ανάλογο στις Βρυξέλλες.

  177. Μαρία said

    175
    Μέχρι και πούρα βλέπω.

  178. Γιάννης Ιατρού said

    177: αλλά τα λέει «παπαδόπουλος», κατά την πάγια τακτική ολούθε🤔

  179. 172
    Δε νομίζω, ο σισανές ήταν παλιότερος από το γκρα (όπλο κινητού ουραίου), το οποίο έπαιξε μέχρι τλχστ τους Βαλκανικούς.

  180. Μαρία said

    179
    Τους γκράδες τους έχω συνδέσει με τους βαλκανικούς, ενώ τους σισανέδες με το 1821 αλλά και τα σταυρόλεξα.

  181. 180 Στους Βαλκ είχαν τα μάνλιχερ αλλά έπαιζαν και οι γκράδες. Ο σισανές σαφώς παλιότερος.

  182. Μαρία said

    181
    Μάνλιχερ είχε ο στρατός. Οι μπαρμπάδες τη γειτονιά μου την περιφρούρησαν με γκράδες, όταν υποχωρούσαν οι Βούλγαροι το ’13.

  183. Μαρία said

    Ο Αβο στο Περιστέρι.

  184. Avonidas said

    #163. Ωραίος ο Venizelos 🙂 Μου θύμισε το αμερικάνικο αστειάκι:

    «Do you have Prince Albert in a can?»

  185. Avonidas said

    #183. Λέω κι εγώ γιατί άρχισα ξαφνικά να φτερνίζομαι; 😆

  186. 182 Ναι, στους βαλκ ο γκρας ήταν πια όπλο δεύτερης γραμμής.

  187. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @186. Μερικοὶ γκρᾶδες ἐπιβίωσαν μέχρι τὶς μέρες μας.

    Κάπου στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ᾿60, μαζὶ μὲ δυὸ παιδικοὺς μου φίλους, πήγαμε γιὰ κυνῆγι μ᾿ ἕνα τέτοιο ὅπλο.

    Προηγουμένως φτιάξαμε μόνοι μας τὰ φυσίγγια. Εἶχαν ὅλα τὰ ἀπαραίτητα ὑλικά:
    Τοὺς παλιοὺς μπρούτζινους κάλυκες, μπαροῦτι, μικρὰ καψούλια, σκάγια καὶ μικρὰ κουταλάκια-δοσομετρητὲς γιὰ τὸ μπαροῦτι καὶ τὰ σκάγια.

    Ἀφοῦ τὰ ἑτοιμάσαμε βγήκαμε γιὰ κυνῆγι. Μιᾶς καὶ δὲ βρίσκαμε μεγαλύτερα θηράματα ἀρχίσαμε νὰ ντουφεκᾶμε κατσουρέληδες (ἔτσι λένε στὰ Θερμιὰ τοὺς κορυδαλοὺς, ἀνασυλλαβίζοντας τὸ κατσουλιέρης).

    Εὐτυχῶς, δὲν καταφέραμε νὰ σκοτώσουμε κανέναν. Τὰ σκάγια ἔπεφταν ἐκεῖ ποὺ στεκόταν τὸ πουλί, ἀλλὰ μετὰ τὸ πουλὶ πετοῦσε κανονικά, μὲ κάποια πούπουλα λιγότερα ἴσως.

    Μᾶλλον δὲ ἤμαστε καὶ οἱ καλύτεροι φυσιγγιοκατασκευαστές. 🙂

  188. Πέπε said

    @169
    Λου, σ’ ευχαριστώ!

    Ξεσπάστηκαν = ξαφνιάστηκαν, τα ‘χασαν.

  189. Πέπε said

    188
    συμπλ.

    Όπως είπαμε, η ιστορία είναι αληθινή. Η βασίλισσα (η Ράνια της Ιορδανίας) έκανε τουρισμό στην Κρήτη με έδρα την Ελούντα, και τη συνάντησα στην ταβέρνα ενός ορεινού χωριού, στο οποίο εν συνεχεία συνέβησαν όλα όσα λέει το κείμενο. Και είναι όντως πεντάμορφη. Εκεί στο τέλος που μας χαιρέτησε διά χειραψίας, είχαμε καταπιεί όλοι τη γλώσσα μας. Ένας μόνο ήταν σε θέση να σηκωθεί όρθιος και να πει γιορ μάτζεστι σαν άνθρωπος. Οι υπόλοιποι ψελλίζαμε σα χαζοί, εγώ της μίλησα ελληνικά από τη σαστιμάρα μου κλπ…

    Για κάποιες λεπτομέρειες που είναι είτε φαντασία για παραγέμισμα είτε συνειδητή διαστρέβλωση, δίνεται ρητή ειδοποίηση μέσα.

  190. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    189. ΄Ωστε για πραγματική βασίλισσα ο λόγος!
    Από την αρχή το πήρα σαν παραμύθι με νύξεις στη σύγχρονη πραγματικότητα, με παιχνιδιάρικο ύφος του στυλ «κι αν ειν΄ αλήθεια,πιστέψετέ το» όπως έκλεινε πάντα η γιαγιά μου τα παραμύθια της. Και κοίτα να δεις που εδώ ήταν αλήθεια! 🙂 Ξαναμπράβο!

    188 >>ξεσπάστηκαν
    Κρητικά εξιπάστηκανε , ξαφνιαστήκανε.
    Ξιπούμαι εύκολα, τρομάζω.
    Μουλάρι απου ξιπάται, μην τ΄αγοράζεις.
    Πετάχτηκε ομπρός μου και μ΄ εξίπασε ή κι εξιπάστηκα.
    «Θα πα΄ τονε ξιπάσω», θα πεταχτώ ξαφνικά και θα του κάνω «μπαμ» ή θα πεταχτώ μπροστά του από μια γωνία, ξερωγώ, να τον τρομάξω.
    Ξιπασμένος με την έννοια του υπερόπτη δεν ισχύει.
    Και μεταφορικά για ένα αναπάντεχο νέο ή για μια κουβέντα διφορούμενη:
    …κι ως μου το ΄πε κειονά, εξιπάστηκα! Κοντό (άραγε) να βάνει ο νους του πως εγώ τονε μαρτύρησα…

  191. sarant said

    189 !

  192. ΣΠ said

    189
    Καλή είναι. https://www.queenrania.jo/en

  193. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    192# Νταξ δεν τη λες κι άσκημη. Αν μου το ζητήσει ευγενικά κάτι μπορεί να γίνει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: