Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Οι Εσταυρωμένοι Σωτήρες, ιστορικό μυθιστόρημα του Δημ. Σαραντάκου – 18

Posted by sarant στο 11 Μαΐου, 2021


Εδώ και μερικούς μήνες άρχισα να δημοσιεύω σε συνέχειες, κάθε δεύτερη Τρίτη, το ιστορικό μυθιστόρημα του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, «Οι εσταυρωμένοι σωτήρες». Η σημερινή συνέχεια είναι η δέκατη όγδοη. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ. Βάζω μαζι και τις υποσημειώσεις, παρόλο που είναι πάρα πολλές.

Σήμερα θα παραθέσω το πρώτο μέρος από το 13ο κεφάλαιο, στο οποίο γίνεται η περιγραφή του Ιουδαϊκού πολέμου.

13

ΟΤΑΝ ΔΕ ΙΔΗΤΕ ΚΥΚΛΟΥΜΕΝΗΝ ΥΠΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΩΝ ΤΗΝ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ

Τα γεγονότα που προφήτευαν οι Αποκαλύψεις και που όλοι οι  διορατικοί παρατηρητές περίμεναν, δεν άργησαν να συμβούν. Με το θάνατο του Φήστου η σύντομη ανάπαυλα της έντιμης διακυβέρνησης της Ιουδαίας έκλεισε. Ο αυταρχισμός, η ανομία και η διαφθορά, που εγκαινιάστηκαν από τον Πόντιο Πιλάτο και τον Βεντίδιο Κουμάνο και επεκτάθηκαν από τον Αντώνιο Φήλικα,  αποκορυφώθηκαν  από  τους διαδόχους του  Πόρκιου  Φήστου.  Ως που να ορισθεί και να εγκατασταθεί ο διάδοχός του, στην Ιουδαία επεκράτησε αληθινό χάος1. Ο αρχιερέας Άνανος, γιος του Άννα βρήκε ευκαιρία να εξοντώσει πολλούς προσωπικούς του εχθρούς και μόνο η επέμβαση  του τετράρχη  Ηρώδη Αγρίππα Β’2 σταμάτησε το κακό.

Ανάμεσα  στα θύματα του Άνανου ήταν και ο Ιάκωβος ο Δίκαιος, θετός αδελφός του Ιησού του Ναζωραίου, ο οποίος εκείνο τον καιρό ήταν επικεφαλής των Ναζωραίων στα Ιεροσόλυμα3.  Ο  Άνανος  τον  συνέλαβε μαζί με μερικούς άλλους Ναζωραίους και έπεισε το Συνέδριο να τους καταδικάσει σε θάνατο με λιθοβολισμό ως παραβάτες του Νόμου. Μολονότι για όλες τις θανατικές καταδίκες την τελευταία λέξη είχε ο Ρωμαίος επίτροπος, ο Άνανος επωφελήθηκε από το γεγονός ότι ο Αλβίνος δεν είχε αναλάβει ακόμα,  και προχώρησε στην εκτέλεση των καταδικασμένων. Αντιδρώντας στην κατάχρηση θανατικών καταδικών, που επέβαλε το Συνέδριο, οι Ρωμαίοι τελικά αφαίρεσαν από αυτό κάθε δικαιοδοσία να εκδίδει θανατικές αποφάσεις ακόμα και σε θρησκευτικά θέματα4.

Η εγκατάσταση του Αλβίνου ως επιτρόπου χειροτέρεψε τα πράγματα. Ο νέος επίτροπος ξεπέρασε όλους τους προκατόχούς του  σε αρπαγές και λεηλασίες. Ο Αλβίνος δημιούργησε ολόκληρη περιουσία, απολύοντας ύστερα από αδρή πληρωμή τους φυλακισμένους, ακόμα και όσοι ήταν ένοχοι σοβαρών εγκλημάτων5. Πολλές φορές έπιανε αθώους, που τους άφηνε μετά από την πληρωμή  των λύτρων. Ακόμα και από σικάριους έπαιρνε δώρα για να ελευθερώσει κρατούμενους συναγωνιστές τους. Στο τέλος στις φυλακές απόμειναν μονάχα όσοι δεν είχαν να πληρώσουν λύτρα6.

Ο Αλβίνος αναμίχθηκε, με ιδιοτελείς φυσικά σκοπούς, και στις διενέξεις μεταξύ των μελών του  Συνεδρίου. Υποστήριξε τις ενέργειες του φίλου του  αρχιερέα Ανάνου κατά των κατώτερων ιερέων. Η παράλυση της διοίκησης ήταν τέτοια ώστε ο διάδοχος του Ανάνου, αρχιερέας Ιησούς, ο γιος του Δαμνάι, συγκρότησε δικό του  στρατιωτικό σώμα για να αντιμετωπίσει τον διεκδικητή της αρχιερατείας, τον Ιησού, γιο του Γαμαλιήλ7. Δυο ηρωδιανοί πρίγκηπες εξ άλλου, συγγενείς του Ηρώδη Αγρίππα Β΄, ο Κωστόβαρος και ο Σαύλος8, βγήκαν στην ύπαιθρο της Ιουδαίας και λήστευαν ανοιχτά τον κόσμο, συναγωνιζόμενοι στον τομέα αυτόν τον Αλβίνο. Η Ρωμαϊκή διοίκηση της  χώρας βρισκόταν σε κατάσταση πλήρους αποσύνθεσης.

Ο λαός με τρόμο έβλεπε πως τα πράγματα διαρκώς χειροτέρευαν. Αδέσποτες φήμες για μελλούμενες καταστροφές κυκλοφρούσαν. Ενας  απλός  χωρικός, ο Ιησούς, ο γιος του Ανανία, έφθασε τη  γιορτή της Σκηνοπηγίας και αφού στάθηκε  μπροστά  στο Ναό, άρχισε  να  φωνάζει:

–Φωνή από την Ανατολή, φωνή από τη Δύση, φωνή από τους τέσσερις ανέμους, φωνή κατά των Ιεροσολύμων και του Ναού, φωνή κατά του  λαού όλου

Κατόπιν άρχισε να κυκλοφορεί σε όλα τα στενά της πόλης λέγοντας συνεχώς αυτά τα λόγια και τίποτε άλλο. Άλλοι τον πείραζαν, άλλοι οργισμένοι τον χτυπούσαν και τελικώς κάποιοι τον οδήγησαν στον επίτροπο. Στις ερωτήσεις όμως του Αλβίνου ο άνθρωπος επανελάμβανε συνεχώς τα ίδια λόγια κι όταν ο ηγεμόνας εκνευρισμένος πρόσταξε να τον μαστιγώσουν, αυτός χωρίς να ζητήσει χάρη και χωρίς να χύσει ένα δάκρυ, άρχισε μέσα στις μαστιγώσεις που έπεφταν βροχή να θρηνεί λέγοντας: Αλίμονό σας Ιεροσόλυμα. Τελικά ο Αλβίνος θεωρώντας τον τρελλό τον άφησε ελεύθερο. Αυτός συνέχισε να γυρνά στους δρόμους λέγοντας πάντα τα ίδια λόγια για χρόνια ακόμα, ως το θάνατό του9.

Τον τυραννικό και  άρπαγα  Αλβίνο διαδέχτηκε στη διοίκηση της Ιουδαίας, ο  πολύ τυραννικότερος και  αρπακτικότερος Γέσσιος Φλώρος10,  ο οποίος  πήρε τη θέση αυτή όχι για τις ικανότητές του αλλά γιατί η γυναίκα του ήταν στενή φίλη της Ποππαίας, της ερωμένης και κατόπιν συζύγου του Καίσαρα Νέρωνα. Ο Γέσσιος Φλώρος επιχείρησε  να καταστείλει τον αναβρασμό, που γινόταν όλο και πιο έντονος, με την τρομοκρατία, προχωρόντας σε εκτελέσεις, διαρπαγές περιουσιών και πυρπολήσεις των σπιτιών των επαναστατών11. Ταυτόχρονα όμως έκανε και για προσωπικό του λογαριασμό καταχρήσεις και κλοπές, απογυμνώνοντας ολόκληρες πόλεις και συνεργαζόμενος ανοιχτά με κοινούς κακοποιούς.

Σαν αποτέλεσμα της τακτικής του αυτής τα γεγονότα στην Ιουδαία προχώρησαν με ταχύ ρυθμό, ιδίως κατά τα τρία τελευταία χρόνια της διακυβέρνησης του. Η χώρα έμοιαζε τώρα με ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί. Από τη μία πλευρά η ρωμαϊκή διοίκηση γινόταν όλο και πιο καταπιεστική αλλά ταυτοχρόνως και περισσότερο ανεπαρκής και από την άλλη το κίνημα των Ζηλωτών εξαπλωνόταν και αποκτούσε ερείσματα ακόμα και στις ανώτερες κοινωνικές τάξεις, που ως τότε κρατούσαν φιλική προς τους  Ρωμαίους στάση.

Ολος  ο λαός βρισκόταν  σε μεγάλον αναβρασμό. Διάφορα φυσικά φαινόμενα, ερμηνεύθηκαν σαν σημάδια της επερχόμενης θύελλας. Ενας φωτεινό αστέρι, παρόμοιο με ρομφαία, στάθηκε για έναν ολόκληρο χρόνο πάνω από την πόλη. Μια ξαφνική λάμψη τύλιξε μια νύχτα το Ναό και φεγγοβολούσε σα να ήταν μέρα επί μισήν ώρα. Η βαριά ανατολική χάλκινη πύλη του κυρίως Ναού, που με δυσκολία την έκλειναν είκοσι άντρες, άνοιξε ξαφνικά μια νύχτα από μόνη της12. Πολλοί ερμήνευσαν το απαίσιο όσο και ανεξήγητο αυτό συμβάν σαν προειδοποίηση για τη μελλοντική καταστροφή  του Ναού.

Το κλίμα ανταρσίας και ανυπακοής επηρέασε και πολλούς πλούσιους αριστοκράτες. Η συμπεριφορά του Μαναήμου είναι χαρακτηριστική της μεταβολής των πνευμάτων σ’ αυτούς. Ο Μαναήμος13 (ή Μαναήν ή Μεναχέμ), πρωτότοκος γιος του πρίγκηπα Ιησού, ήταν τότε τριανταπέντε χρονών και κατοικούσε άλλοτε στα Ιεροσόλυμα και άλλοτε στην Αντιόχεια, ενώ είχε επισκεφθεί αρκετές φορές και τη Ρώμη14.  Επισήμως ιδιώτευε, φαινομενικά αδιάφορος για τις περιπέτειες του λαού του, αλλά διατηρούσε επαφή με όλες τις παρατάξεις.  Στην Αντιόχεια φαίνεται πως είχε έρθει σε επαφή με τους εκεί Ναζωραίους, ιδίως το Βαρνάβα και τον Παύλο-Σαύλο, ενώ ταυτοχρόνως συναναστρεφόταν με τον συνεργάτη των Ρωμαίων, Ηρώδη Αγρίππα τον Β’. (δισέγγονου του μεγάλου), με τον οποίον είχαν από μικρά παιδιά φιλίες, καθότι ήταν και συγγενείς από την πλευρά της Σαλώμης. Είχε όμως και ορισμένους άλλους φίλους, που όπως φάνηκε από την κατοπινή στάση τους είχαν επαφή με το κίνημα των Ζηλωτών, τον Συμεών τον ονομαζόμενο Νίγερ και του Λούκιο τον Κυρηναίο.

–ΗΣΑΝ ΔΕ ΤΙΝΕΣ ΕΝ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑι ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΟΥΣΑΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΠΡΟΦΗΤΑΙ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΙ, Ο ΤΕ ΒΑΡΝΑΒΑΣ ΚΑΙ ΣΥΜΕΩΝ, Ο ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΕΝΟΣ ΝΙΓΕΡ ΚΑΙ ΛΟΥΚΙΟΣ Ο ΚΥΡΗΝΑΙΟΣ, ΜΑΝΑΗΝ ΤΕ Ο ΗΡΩΔΟΥ ΤΟΥ ΤΕΤΡΑΡΧΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΚΑΙ ΣΑΥΛΟΣ…15

Ο σύντροφός του, τετράρχης Ηρώδης Αγρίππας Β’, ήταν επίσης γνωστός του Παύλου, όπως φάνηκε από την επίσκεψή που του έκανε, όταν ο τελευταίος ήταν κρατούμενος του Φήστου16.

Ο Μαναήμος πάντως, όταν η κατάσταση της ρωμαϊκής διοίκησης έφτασε σε πλήρη αποσύνθεση, ξέχασε τον αργόσχολο ως τότε αριστοκράτη και  πήρε τη μεγάλη απόφαση.  Μπήκε επικεφαλής νέας εξέγερσης, όπως έκαναν παλαιότερα οι άμεσοι πρόγονοί του. Συγκρότησε ένοπλο τμήμα με δικούς  του ανθρώπους και χτύπησε αιφνιδιαστικά το φρούριο της Μασάδας, στη Νότια Ιουδαία, όπου υπήρχε οπλοστάσιο από τον καιρό του Ηρώδη. Το φρούριο έπεσε στα χέρια του, η ρωμαϊκή φρουρά του σφάχτηκε και ο Μαναήμος με τα όπλα που βρήκε εκεί συγκρότησε αληθινό στρατό17.

Οι Ρωμαίοι δεν πρόφτασαν να αντιδράσουν, γιατί νέες ταραχές ξέσπασαν, στην ίδια την Καισάρεια αυτή τη φορά. Αφορμή τους οι διαφορές σχετικά με τις δικαιοδοσίες των δύο κοινοτήτων, των Εθνικών και των Ιουδαίων. Οι Εβραίοι θεωρούσαν την πόλη δικιά τους από τα αρχαία χρόνια18, ο Νέρων όμως δέχτηκε την εισήγηση του Φλώρου και τάχθηκε με το μέρος των Εθνικών, καταργώντας τα δικαιώματα των Εβραίων. Οι Ρωμαίοι συνέλαβαν αρκετούς προύχοντες και τους μετέφεραν στη Ρώμη. Οι Ιουδαίοι έστειλαν εκεί αντιπροσωπεία, στην οποία μετείχε και ο Ιωσήφ γιος του Ματαθία19, αφ’ ενός μεν να φροντίσει να ελευθερωθούν οι κρατούμενοι και αφ’ ετέρου να συγκεντρώσει πληροφορίες για τις προθέσεις του Καίσαρα.

Το ποτήρι  ξεχείλισε, όταν τελικά ο  Φλώρος,  απροσχημάτιστα, άρπαξε 17 τάλαντα από το θησαυρό του Ναού, προκαλώντας τη  διαμαρτυρία όχι μόνο των Ζηλωτών αλλά και άλλων, συντηρητικών, μερίδων του πληθυσμού. Πλήθη εξαγριωμένων Εβραίων πολιόρκησαν το Ναό, ζητώντας την ανάκληση του Φλώρου20. Κάποιοι νέοι τον διακωμωδούσαν γυρίζοντας με πανέρια μέσα στο πλήθος και κάνοντας δήθεν έρανο για να ενισχύσουν το «φτωχό Φλώρο». Οι Ρωμαίοι στρατιώτες διασκόρπισαν τους συγκεντρωμένους, σκότωσαν πολλούς, έκαψαν τα σπίτια όπου κρύφτηκαν πολλοί φυγάδες και εκτέλεσαν όσους έπιασαν μέσα σ’αυτά21. Οι αρχηγοί της διαμαρτυρίας μαστιγώθηκαν και κατόπιν σταυρώθηκαν. Η εξέγερση όμως δεν κόπασε, αλλά αντίθετα δυνάμωσε.

Στην εξέγερση παρασύρθηκαν όχι μόνο Φαρισαίοι αλλά ακόμα και Σαδδουκαίοι. Τα Ιεροσόλυμα βρέθηκαν στα χέρια των εξεγερμένων. Οι αριστοκράτες έχασαν τον έλεγχο της κατάστασης  και πολλοί τους προσχώρησαν στους επαναστάτες. Οι απομείναντες ειρηνόφιλοι κλείστηκαν στα ανάκτορα του Ηρώδη. Ο Ελεάζαρος, γιος του αρχιερέα Ανανία, μπήκε επικεφαλής της  εξέγερσης, έχοντας την υποστήριξη και της πλειοψηφίας των ιερέων του Ναού. Κατάργησε τις ευχές προς τη Ρώμη και τον Καίσαρα και πρόσταξε να κατεβούν από την πρόσοψη του Ναού τα ρωμαϊκά εμβλήματα, ενώ πολιόρκησε τη ρωμαϊκή φρουρά στο στρατόπεδό της και τους ειρηνόφιλους στα ανάκτορα22. Οσοι αριστοκράτες προσχώρησαν  στην επανάσταση, επεδίωξαν να πάρουν την ηγεσία της και πέτυχαν να διοριστούν πολλοί δικοί τους, διοικητές στις στρατιωτικές περιοχές στις οποίες διαιρέθηκε η χώρα. Στα Ιεροσόλυμα ο Ιωσήφ του Γκοριόν και ο  Ελεάζαρος του Ανανία, στην Ιδουμαία ο Ιωσήφ του Σαφία και ένας άλλος Ελεάζαρος, στην Ιεριχώ ο Ιωσήφ του Σίμωνα, στην Περαία ο Μανασσής, στην βορειοανατολική Ιουδαία ο Ιωάννης του Ανανία και στη Γαλιλαία ο Ιωσήφ του Ματαθία23. O ιουδαϊκός πόλεμος που πολλοί ιστορικοί τον ονομάζουν επανάσταση των Ζηλωτών, ξεκίνησε από τα Ιεροσόλυμα, τυπικά την άνοιξη του δωδέκατου χρόνου της ηγεμονίας του Καίσαρα Νέρωνα24.

Ενισχύσεις ήρθαν και στις δύο πλευρές. Ο Ηρώδης Αγρίππας με τρεις χιλιάδες μισθοφόρους έφτασε από την Αλεξάνδρεια για να βοηθήσει τους Ρωμαίους και ο Μαναήμος με το στρατό του από το φρούριο της Μασάδας, που το κατείχε ήδη εδώ και δεκαοχτώ μήνες, βάδισε προς τα Ιεροσόλυμα στο πλευρό των επαναστατών25. ‘Οταν έφτασε, πολιόρκησε αμέσως τους Ρωμαίους στρατιώτες. Μη έχοντας πολιορκητικές μηχανές έσκαψε κάτω από το τείχος υπονόμους κατόρθωσε να ανοίξει σ’ αυτό μεγάλο ρήγμα. Οι πολιορκημένοι όμως προβλέποντας την ενέργεια αυτή πρόφτασαν και έχτισαν πρόχειρο τείχος μέσα από αυτό που γκρεμίστηκε. Οι στρατιώτες του Ηρώδη Αγρίππα, άλλοι  συνθηκολόγησαν και άλλοι, περισσότεροι, προσχώρησαν στους επαναστάτες26. Οι Ρωμαίοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το στρατόπεδό τους και να κλειστούν στους τέσσερις οχυρούς πύργους στο εσωτερικό της πόλης: Αντωνία, Μαριάμνη, Φασαήλο και Ιππικό. Ο Μαναήμος έγινε ο πραγματικός κύριος της πόλης. Κυρίευσε τα ανάκτορα του Ηρώδη και έσφαξε τους περισσότερους από τους ειρηνόφιλους που βρήκε εκεί. Ο Ανανίας, ο πατέρας του Ελεάζαρου, που υπήρξε αρχιερέας δώδεκα ολόκληρα χρόνια27, για να γλυτώσει κρύφτηκα σε ένα υδραγωγείο, ανακαλύφθηκε όμως από τους σικάριους του Μαναήμου και θανατώθηκε28. Μετά την άλωση των ανακτόρων, ο Μαναήμος εγκαταστάθηκε σ΄αυτά και συμπεριφερόταν σαν  βασιλιάς.

Ο Φλώρος με δύο σπείρες βάδισε εναντίον των Ιεροσολύμων. Πολλοί Ιουδαίοι τότε φοβήθηκαν και με προτροπή ορισμένων ηγετών της ειρηνόφιλης μερίδας, που είχαν επιζήσει,  βγήκαν στις πύλες της πόλης, να παρακαλέσουν τον επίτροπο. Εκείνος τους διεμήνυσε ότι θα τους συγχωρούσε αν υποδέχονταν γονυπετείς το στρατό, προσκυνώντας τα ρωμαϊκά λάβαρα. Η αξίωση αυτή εξόργισε τους Ιεροσολυμίτες, που αρνήθηκαν να ταπεινωθούν με τέτοιον τρόπο. Ο ρωμαϊκος στρατός χτύπησε τους συγκεντρωμένους, σκότωσε πολλούς και μπήκε στα Ιεροσόλυμα, οι εξεγερμένοι όμως πέτυχαν να εμποδίσουν τις ρωμαϊκές σπείρες, που εισχώρησαν στην πόλη, να ενωθούν με τη ρωμαϊκή φρουρά, που ήταν κλεισμένη στους πύργους29.

Ο Μαναήμος συνέχισε την πολιορκία των Ρωμαίων που παγιδεύτηκαν μέσα στην πόλη. Μαζί του ενώθηκε ο παλιός φίλος του,  ο άρχοντας από την Περαία, Συμεών ο Νίγερ ή Περαϊτης, που αυτομόλησε από τους Ρωμαίους, στην υπηρεσία των οποίων βρισκόταν ως τότε και ενώθηκε με τους εξεγερμένους. Τελικά οι  τέσσερες πύργοι έπεσαν στα χέρια των επαναστατών και οι ρωμαϊκές φρουρές τους σφάχτηκαν. Ο στρατός του Φλώρου εγκατέλειψε την πόλη και υποχώρησε  αποδεκατισμένος. Υστερα από αυτό η εξέγερση απλώθηκε και σε άλλες πόλεις της Ιουδαίας και στη Γαλιλαία30.

Παρά την ευνοϊκή εξέλιξη των πραγμάτων, οι εύποροι και οι συντηρητικοί Εβραίοι κατάγγειλαν την επανάσταση σαν εθνική αυτοκτονία και έστειλαν στην Καισάρεια, στον  επίτροπο Φλώρο, πρεσβεία, που την αποτελούσαν ο Σίμων, δεύτερος γιος του αρχιερέα Ανανία, οι αδελφοί Σαύλος και Κωστόβαρος, της ηρωδιανής δυναστείας, (μ’ όλο που είχαν δράσει σαν κακοποιά στοιχεία στο πρόσφατο παρελθόν) και κάποιος Αντίπας γιος του Ιακείμ31, ζητώντας κάποια συνδιαλλαγή, χωρίς όμως επιτυχία. Δεύτερη πρεσβεία, που την αποτελούσαν και πάλι οι αδελφοί Σαύλος και Κωστόβαρος και ο στρατοπεδάρχης του Αγρίππα στάλθηκε, αυτή τη φορά στην Αντιόχεια, στον Ανθύπατο Κέστιο Γάλλο και στον τετράρχη Ηρώδη Αγρίππα, ζητώντας τη μεσολάβησή τους. Ο Κέστιος, υποβλέποντας τον επίτροπο Φλώρο, συνέστησε στην πρεσβεία να πάει στον ίδιο τον Καίσαρα, που τότε βρισκόταν σε περιοδεία στην Αχαϊα32 και να του εκθέσει τα εγκλήματα του Φλώρου33. Η πρεσβεία πράγματι ταξίδεψε προς συνάντηση του Καίσαρα αλλά τα γεγονότα την πρόλαβαν.

Για να κερδίσουν καιρό οι συντηρητικοί αριστοκράτες, μπαίνοντας επι κεφαλής της επανάστασης, αλλού μεν χτύπησαν τους Ζηλωτές με όπλα34 και αλλού προσπάθησαν να τους βάλουν κάτω από τον έλεγχο τους. Τα Ιεροσόλυμα χωρίστηκαν σε δύο στρατόπεδα, οι συντηρητικοί κράτησαν το Ναό και την Άνω Πόλη και οι Ζηλωτές κυριάρχησαν στην Kάτω Πόλη καθώς και σ’ ολόκληρη την ύπαιθρο της Ιουδαίας. Ο Μαναήμος έγινε ο αναγνωρισμένος αρχηγός τους35 και διόρισε διοικητή του οχυροτάτου φρουρίου της Μασάδας το φίλο και πιθανώς συγγενή του36 Ελεάζαρο γιο του Ιαείρου. Πίστευε πως είχε τον έλεγχο της κατάστασης, κατάλαβε όμως το λάθος του όταν θέλησε να θυσιάσει μέσα στο Ναό, στο προαύλιο του οποίου μπήκε συνοδευόμενος μόνο από τη σωματοφυλακή του. Τότε ο Ελεάζαρος, γιος του εκτελεσμένου Ανανία, του επετέθη με ισχυρή δύναμη από δικούς του οπαδούς, αιφνιδιαστικά την ώρα που θυσίαζε, διασκόρπισε τους σωματοφύλακες του και τον ανάγκασε να κρυφτεί, στη  θέση Οφλά, όπου βρισκόταν το σπίτι του θετού παπού του, του Ιωσήφ. Η περιοχή όμως ελεγχόταν από τους συντηρητικούς, οι οποίοι τελικά σε λίγες μέρες τον ανακάλυψαν, τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στην Ανω Πόλη, όπου και τον εκτέλεσαν μαζί με τον Αψάλωμο και άλλους οπαδούς του, ύστερα από φρικτά βασανιστήρια. Αυτό ήταν το τέλος του Μαναήμου ή Μαναήν ή Μεναχέμ ή Παράκλητου, του γιου του Πρίγκηπα Ιησού και εγγονού του Ιούδα του Γαυλωνίτη37.

Αλλά και στη Γαλιλαία ο νέος διοικητής, Ιωσήφ γιος του Ματαθία, υπονόμευε τις ενέργειες του Ζηλωτή ηγέτη Ιωάννη από τα Γίσχαλα38 και ενώ έπαιρνε μέτρα για να ενισχύσει την άμυνα της περιοχής, διατηρούσε υπογείως κάποιες γραμμές επικοινωνίας με τους Ρωμαίους.

Το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου ο ανθύπατος της Συρίας Κέστιος Γάλλος κατέβηκε εσπευσμένα στην Ιουδαία με στρατό για να καταπνίξει την εξέγερση. Η εκστρατεία, που έγινε χωρίς σοβαρή προετοιμασία και κυρίως χωρίς επαρκή γνώση των συνθηκών που επικρατούσαν στην εξεγερμένη χώρα, κατέληξε σε καταστροφή. Οι Ρωμαίοι αποκλείστηκαν στη διάβαση Βήθωρα (Μπέθ-Χορόν) και αποδεκατίστηκαν. Οσοι γλύτωσαν τράπηκαν σε φυγή εγκαταλείποντας όλο τον οπλισμό τους στο πεδίο της μάχης. Η μεγάλη, όσο και απροσδόκητη, αυτή νίκη έδωσε φτερά στην εξέγερση και  ξεσήκωσε τους Εβραίους όχι μόνο σε όλη την Παλαιστίνη  αλλά και έξω από αυτήν39.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

  1. Ιώσ. Ι.Π.
  2. Ιώσ. Ι.Α 20 135. Πρόκειται για τον γιο του βασιλιά Ηρώδη Αγρίππα Α’
  3. Ιώσ. Ι.Α. 20 10 Ευσ. Ε.Ι. 2 23
  4. Ιώσ. Ι.Π, Ι.Α. 20 202
  5. Ιώσ. Ι.Π.
  6. Ιωσ. Ι.Π. 2 14
  7. Ιώσ. Ι.Π.
  8. Ιώσ. Ι.Π. Ο Σαύλος και ο Κωστόβαρος ήταν Ιδουμαίοι πρίγκηπες συγγενείς του Ηρώδη.

Ο Σαύλος-Παύλος πάντως  είναι άσχετος με τον Σαύλο, που με τον αδελφό του Κωστόβαρο έδρασαν σαν κακοποιά στοιχεία επί επιτρόπων Φήλικα και Αλβίνου, όπως θέλουν να τους ταυτίσουν κάποιοι συγγραφείς. Μεταξύ άλλων και διότι τον καιρό που λήστευαν οι Σαύλος και Κωστόβαρος, ο Παύλος βρισκόταν είτε σε ταξίδι είτε ήταν κρατούμενος.

  1. Ιώσ. Ι.Π. 6 300-309. Τελικά ο Ιησούς αυτός σκοτώθηκε από βλήμα ρωμαϊκού καταπέλτη κατά την πολιορκία των Ιεροσολύμων.
  2. Ιώσ. Ι.Π. 2 277
  3. Ιώσ. Ι.Π. 2 308
  4. Ιωσ. Ι.Π. 2 280-305
  5. Ιωσ. Ι.Π. 5 37
  6. Αυτό εικάζεται από τη φράση [Πραξ. ιγ’ 1] ΜΑΝΑΗΝ, ΗΡΩΔΟΥ ΤΟΥ ΤΕΤΡΑΡΧΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ
  7. Πραξ. ιγ’ 1. Δεν αποκλείεται ο Μαναήμος, ο Νίγερ και ο Λούκιος να είχαν (ίσως για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας) γίνει μέλη της εκκλησίας της Αντιόχειας, γιατί τα αρχαία βιβλία τους ονομάζουν διδάσκαλους και προφήτες, τους δίνουν δηλαδή τίτλους που απενέμοντο στους επικεφαλής των πρώιμων εκκλησιών, πριν καθιερωθούν οι τίτλοι ιερεάς και επίσκοπος.
  8. Πραξ. κε’ 14
  9. Ιώσ. Ι.Π. 2, 433-434
  10. Ιώσ. Ι.Π. 2, 266
  11. Ιωσ. Βίος 13-22. Πρόκειται για τον μετέπειτα γνωστόν ως Φλάβιο Ιώσηπο, του οποίου η αποστολή στη Ρώμη καλύπτεται από μυστήριο. Ο ίδιος ο Ιώσηπος στον Βίο του ισχυρίζεται ότι πήγε για να βοηθήσει τους συλληφθέντες Ιουδαίους ομήρους. Η όλη του όμως πολιτεία κατά τον ιουδαϊκό πόλεμο μας υποχρεώνει να εξετάσουμε και την περίπτωση ότι πήγε για να συγκεντρώσει πληροφορίες αναφορικά με τις προθέσεις του Νέρωνα.
  12. Ιώσ. Ι.Π. 2 280
  13. Ιώσ. Ι.Π. 2 308
  14. Ιώσ. Ι.Π. 2 340 και 409-431
  15. στο ίδιο
  16. Ιωσ. Ι.Π. 2 417-420. Δηλ. το έτος 66
  17. Ιωσ. Ι.Π. 2 435
  18. Ιωσ. Ι.Π. 2 432
  19. Από το 47 ως το 59 της χρονολογίας μας. Ήταν ο κατήγορος του Παύλου
  20. Ιώσ. Ι.Π. 2 441 520,560, 566
  21. Ιωσ. Ι.Π. 2 328
  22. Ιωσ. Ι.Π. 2. 322, 520
  23. Ιωσ. Ι.Π. 2 418
  24. Η περιοδεία του Νέρωνα στην επαρχία της Αχαϊας (Νοτια Ελλάδα) κράτησε από την άνοιξη του 66 έως το φθινόπωρο του 67 και σε πολλά σημεία έμοιαζε με τουρνέ θιάσου, με τον ίδιο στο ρόλο του πρωταγωνιστή. Οι γραικύλοι άρχοντες των διαφόρων πόλεων και  κριτές των διαφόρων αγώνων (θεατρικών, ποιητικών και αθλητικών) τον ανακήρυξαν παντού νικητή. Αυτό ευχαρίστησε τόσο τον Καίσαρα που ανακήρυξε τους Ελληνες ελεύθερους, δηλαδή απαλλαγμένους από φόρος και άλλες υποχρεώσεις προς το Ρωμαϊκό κράτος. Ο φιλελληνισμός του αυτός πάντως δεν τον εμπόδισε να αφαιρέσει  από όλους σχεδόν τους ναούς, που επισκέφθηκε, όσα καλλιτεχνήματα του άρεσαν και να τα μεταφέρει στη Ρώμη.
  25. Ιωσ. Ι.Π. 2 558
  26. Ιωσ. Βίος 420.
  27. Ιωσ. Ι.Π. 2 422-423
  28. Ο Ιώσηπος [Ι.Π. 7 253] τον αναφέρει απόγονο του Ιούδα του Γαυλωνίτη, του παπού δηλαδή του Μαναήμου
  29. Ιωσ. Ι.Π. 2 433-450
  30. Ιωσ. Ι.Π. 2 585, 4 84-85 και Βίος 216-224. Αγουρ. Ιστ. σ.406
  31. Ιωσ. Ι.Π. 2 442-443

42 Σχόλια προς “Οι Εσταυρωμένοι Σωτήρες, ιστορικό μυθιστόρημα του Δημ. Σαραντάκου – 18”

  1. ΓΤ said

    Γκέσιος Φλώρος —-> Γέσσιος Φλώρος
    (Ο Γκέσιος, καμία σχέση με φλώρο, έπαιξε μπάλα στον Ηρακλή, την ΑΕΚ και τη Βέροια…)

  2. Παλιός μας γνώριμος ο Ιώσηπος. https://sarantakos.wordpress.com/2009/03/27/f-joseph/

  3. Ομολογώ ότι δυσκολεύομαι πλέον να παρακολουθήσω αυτές τις συνεχείς και αλλεπάλληλες εναλλαγές εξουσίας, επαναστάσεις, διωγμούς κλπ όπως και την παρέλαση ονομάτων προσώπων και τοποθεσιών, εβραϊκών και ρωμαϊκών.
    Βεβαίως όλα αυτά τα στοιχεία είναι πολύτιμα για τον ιστορικό ερευνητή αλλά ξεφεύγουν πλέον από την σφαίρα των προσωπικών μου ενδιαφερόντων.

  4. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1 Έγινε η διόρθωση. Υπάρχει και ο Παύλος Γκέσος, δεινός σκακιστής και προπονητής που ήρθε από Ουγγαρία.

    2 Ο Ζοζέφ!

    3 Φταίει και η τμηματική δημοσίευση κάθε 15θήμερο.

  5. nikiplos said

    Γειά σου ΓΤ, φίλε! Πολύ χαίρομαι που σε ξαναβλέπω! (Εχθές λόγω εργασιών δεν πρόλαβα)

  6. 2, 4β Ήταν βλέπω και το πρώτο ποστ του μπλογκ που έσπασε την κατοστάρα στα σχόλια. Πού να ξέραμε τότε τι μας περίμενε!

  7. nikiplos said

    Παρά την ευνοϊκή εξέλιξη των πραγμάτων, οι εύποροι και οι συντηρητικοί Εβραίοι κατάγγειλαν την επανάσταση σαν εθνική αυτοκτονία και έστειλαν στην Καισάρεια, στον επίτροπο Φλώρο, πρεσβεία, … ζητώντας κάποια συνδιαλλαγή.
    Παλαιά ιστορία, από τα χρόνια του Χριστού λοιπόν…

    Όσον αφορά την εναλλαγή ονομάτων, ηγετίσκων, καπετανάτων κλπ, η όλη κατάσταση και περιγραφή του σημερινού, μου θυμίζει την δική μας του 1821…

  8. # 3

    Αν και ΠΑΟΚg’s συμφωνώ με τον Αρη 🙂

    με την παρατήρηση βέβαια πως δεν μπορούμε να κρίνουμε την καλλιτεχνική πλευρά του Νέρονα αφού δεν έχουμε στοιχεία, ενώ για τα αθλητικά του ξέρουμε πως υπήρξε πρόδομος των σημερινών προέδρων (μεγάλων, όχι πρώην μεγάλων) ΠΑΕ που σηκώνουν κύπελλα βάζοντας άλλους να αγωνισθούν και μάλιστα με μεθόδους Μαρινάκη, αφού για να πάρει το χρυσό σε ολυμπιακούς αγώνες κατέβασε 4 άρματα σε αγώνα που συμμετείχαν 5 !!

  9. sarant said

    8 Νομίζω ότι είχε ξαναγίνει να κατεβάζει ένας χορηγός περισσότερα από ένα άρματα -αν και όχι τέσσερα.

  10. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Για να πάρει σίγουρα το χρυσό θα έπρεπε να κατεβάσει 5 άρματα σε αγώνα που συμμετείχαν 4.

  11. # 10

    Καλά, συγχωρείται η άγνοια, υπάρχει το λεγόμενο ¨»κουτι» ακόμα και με δύο μόνο, ο ένας μπροστά του κι ο άλλος στο πλάι εξωτερικά του δεν τον αφήνει να προσπεράσει ποτέ, με 4 στους 5 ένας να θυσιασθεί, τελείωσε η υπόθεση

    # 9

    Ο Αλκιβιάδης ήταν ο πρώτος διδάξας αλλά μέχρι τρία άρματα νομίζω και με λεφτά του δήμου, ο Νέρων έφερε τις «ευρωπαϊκές» μεθόδους, αποθαρρύνοντας τις συμμετοχές των αντιπάλων

  12. geobartz said

    Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου! Έχω διαβάσει μικρά τμήματα από τον ιουδαϊκό πόλεμο του Ιώσηπου. Λοιπόν, δεν είναι και τόσο ακταρμάς. Ο άνθρωπος γράφει ιστορία, απαλλαγμένη από αγκυλώσεις!

  13. leonicos said

    Παρών στο ιστολόγιο

  14. Σαν σήμερα έφυγε ο Στράτος Διονυσίου

    Δεν είμαι φαν των μπουζουκιών αλλά δεν μπορούσα να; μην ξεχωρίσω την φωνή του σε κάποια τραγούδια, την ντομπροσύνη του και την αυθεντικότητά του. Κάποιος έγραψε πως μόνο αυτός και ο Ωνάσης μπορούσαν να φορέσουν άσπρο κουστούμι χωρίς να είναι η μέρα του γάμου τους και χωρίς να φαίνονται γελοίοι.
    Τον Στράτο τον συμπάθησα επί χούντας καθώς μου άρεσε να διαβάζω το γραμμένο με πέτρες στα βουνά σύνθημά της ΖΗΤΩ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ, τονίζοντας την τελευταία λέξη στην παραλήγουσα…
    Είχαμε δυο κοινές αγάπες, τον ΠΑΟΚ και τα άλογα, ο Διονυσίου όπως κι ο Κόκκοτας, ο Κωστής Χρήστου και άλλοι των μαγαζιών είχε άλογα, ήταν και ένα είδος διαφήμισης για τους καλλιτέχνες του είδους. Εξάλλου πριν «φάει» την «Αθηναία» η Συγγρού του Καραμανλή, για νάρθει ο ντ’ Εσταίν με λεωφόρο στην Αθήνα από το αεροδρόμιο, ήταν το πιο κοσμικό κέντρο των Αθηνών μέσα στον χώρο του Περίπτερου στο Φαλληρικό Δέλτα, εκεί που βρίσκονταν δικαιωματικά και οι ιδιοκτήτες των αλόγων.
    Η φανέλλα των αναβατών των αλόγων του Στράτου ήταν λευκή με έναν μεγάλο μαύρο δικέφαλο στην πλάτη, την ποδοσφαιρική φανέλλα του ΠΑΟΚ την είχε ο (και) ιπποπαραγωγός Σταύρος Σαράφης. Ενα από τα καλύτερα άλογα του Στράτου ήταν η Φαντασία (*) – το όνομα του μαγαζιού όπου τραγούδαγε- μια φοράδα που ήταν ακτύπητη όταν έπαιρνε το κεφάλι και μέτρια όταν υπήρχε ταχύτερο άλλογο- πάρα πολλά άλογα έχουν τέτοια κουσούρια. Την ημέρα εκείνη υπήρχε ένα πολύ ταχύτερο άλογο κάποιου πιτσιρικά Ροσσώνη που λέγανε πως είχε άλογα και μια μερσεντές για να κοιμάται, αλλά δεν είχε σπίτι ! Οταν δόθηκε η εκκίνηση περιέργως το άλογο του Ροσσώνη δεν πήγε μπροστά- τέτοια εντολή του έδωσε ο Ροσσώνης- και η Φαντασία βρήκε το κεφάλι και κέρδισε μεγαλοπρεπώς. Με την επιστροφή των αλόγων ο Ροσσώνης έδειχνε τα κερδισμένα δελτία που είχε παίξει στην Φαντασία κι έλεγε περιπαικτικά στον Στράτο » Τόπαιξες τ’ άλογό σου; τόπαιξες ; » Για τον ιδιοκτήτη όταν κερδίσει το άλογό του και δεν το έχει στοιχηματίσει είναι ζημιά μεγάλη, με τα κέρδη της νίκης καλύπτει κάποια από τα μεγάλα έξοδα απόκτησης και συντήρησης του αλόγου.
    Χωρίς πολλά πολλά και παρά την διαφορά ηλικίας, ο Στράτος τον έστειλε στο νοσοκομείο.Η Φίλιππος Ενωση τον απέκλεισε δια βίου κι ‘εβλεπε τ’ άλογά του να αγωνίζονται με την πορτοκαλιά φανέλλα κάποιου κολητού του, με τα κιάλια από το ξενοδοχείο του Χανδρή μέχρι να πεθάνει.

    (*) αληθινή ιστορία, πιθανόν το άλογο του Στράτου να ήταν άλλο, αλλά με τις ίδιες ιδιότητες, πάνε πολλά χρόνια.

  15. Γιάννης Ιατρού said

    Χαιρετώ,

    καλά τότε με τους Ρωμαίους κλπ., και σήμερα (χθες βράδυ δηλαδή) τα ίδια γίνονταν εκεί κάτω, τώρα δεν ήσαν οι Ρωμαίοι και οι Ισραηλίτες, αλλά οι Ισραηλίτες κι οι Παλαιστίνιοι. Χαμός εκεί κάτω, από παλιά όπως βλέπουμε, και ειδικά σ΄ εκείνο τον μέρος με τον Ναό/Τέμενος κλπ.. Και να πει κανείς πως έχουν κανέναν δικό τους Γουρλή και τα παθαίνουν, Μπα!

  16. ΚΑΒ said

    >>Ολος ο λαός βρισκόταν σε μεγάλον αναβρασμό. Διάφορα φυσικά φαινόμενα, ερμηνεύθηκαν σαν σημάδια της επερχόμενης θύελλας. Ενας φωτεινό αστέρι, παρόμοιο με ρομφαία, στάθηκε για έναν ολόκληρο χρόνο πάνω από την πόλη. Μια ξαφνική λάμψη τύλιξε μια νύχτα το Ναό και φεγγοβολούσε σα να ήταν μέρα επί μισήν ώρα. Η βαριά ανατολική χάλκινη πύλη του κυρίως Ναού, που με δυσκολία την έκλειναν είκοσι άντρες, άνοιξε ξαφνικά μια νύχτα από μόνη της12. Πολλοί ερμήνευσαν το απαίσιο όσο και ανεξήγητο αυτό συμβάν σαν προειδοποίηση για τη μελλοντική καταστροφή του Ναού.

    Ξενοφώντος Ελληνικά ΣΤ΄,4, 6-7 Λίγο πριν από τη μάχη στα Λεύκτρα το 371 π.Χ.

    τῶν δ’ αὖ Θηβαίων οἱ προεστῶτες ἐλογίζοντο ὡς εἰ μὴ μαχοῖντο, ἀποστήσοιντο μὲν αἱ περιοικίδες αὐτῶν πόλεις, αὐτοὶ δὲ πολιορκήσοιντο· εἰ δὲ μὴ ἕξοι
    ὁ δῆμος ὁ Θηβαίων τἀπιτήδεια, ὅτι κινδυνεύσοι καὶ ἡ πόλις αὐτοῖς ἐναντία γενέσθαι. ἅτε δὲ καὶ πεφευγότες πρόσθεν πολλοὶ αὐτῶν ἐλογίζοντο κρεῖττον εἶναι μαχομένους ἀποθνῄσκειν ἢ πάλιν φεύγειν. πρὸς δὲ τούτοις παρεθάρρυνε μέν τι αὐτοὺς καὶ ὁ χρησμὸς ὁ λεγόμενος ὡς δέοι ἐνταῦθα Λακεδαιμονίους ἡττηθῆναι ἔνθα τὸ τῶν παρθένων ἦν μνῆμα,αἳ λέγονται διὰ τὸ βιασθῆναι ὑπὸ Λακεδαιμονίων τινῶν ἀποκτεῖναι ἑαυτάς. καὶ ἐκόσμησαν δὴ τοῦτο τὸ μνῆμα ο ἱΘηβαῖοι πρὸ τῆς μάχης. ἀπηγγέλλετο δὲ καὶ ἐκ τῆς πόλεως αὐτοῖς ὡς οἵ τε νεῲ πάντες αὐτόματοι ἀνεῴγοντο, αἵ τε ἱέρειαι λέγοιεν ὡς νίκην οἱ θεοὶ φαίνοιεν. ἐκ δὲ τοῦ Ἡρακλείου καὶ τὰ ὅπλα ἔφασαν ἀφανῆ εἶναι, ὡς τοῦ Ἡρακλέους εἰς τὴν μάχην ἐξωρμημένου. οἱ μὲν δή τινες λέγουσιν ὡς ταῦτα πάντα τεχνάσματα ἦν τῶν προεστηκότων.

  17. Μια απλή ονοματολογική πληροφορία σχετικά με τα ονόματα Ελεάζαρος και Λάζαρος.

    Κυκλοφορεί το ελληνικό (πια) επώνυμο ΛΛΑΖΑΡ με δύο -λλ-. Είναι αλβανικής προέλευσης και το μικρό όνομα του προσώπου που συνάντησα ήταν απόλυτα εβραϊκό. Του είπα και γελάσαμε μαζί πως μέχρι τώρα εγώ γνώριζα μόνο το Lloyd’s με δύο λλ.

    Όπως ξέρουμε το διπλό λλ (ll) αποδίδει σε μερικές γλώσσες, κατά γλώσσα, ιδιαίτερο φθόγγο. Το ουαλικό είναι άφωνο λ.

  18. nikiplos said

    14@ Παρά το γεγονός ότι, όταν ήμουν μικρός όταν βγήκε ο Παλιατζής κι ο παππούς μου αβέρτος όντας, μου το έβαζε στο τζουμπόξ γιατί του το ζητούσα,

    παρά το γεγονός ότι, έχω ακούσει τον Στράτο ζωντανά στην Φαντασία των 70ς, όταν παιδάκι η πολίτισσα γιαγιά μου, έκανε δώρο στην κόρη της μπουζουκοβραδιά και με είχαν πάρει μαζί τους, και είχα κάτσει ξύπνιος μέχρι τις 05:00 και είχα δεί όλο το πρόγραμμα (η τοτινή του επιτυχία ήταν το «Καρδιά μου είχες Αγαπήσει» ),

    θεωρώ μακράν ως μεγαλύτερο άσμα του το «του κόσμου το περίγελο» του Άκη Πάνου. Βάζω το απόσπασμα από την ταινία «Ο κάου μπόϋ του Μεταξουργείου» (1971), όπου όμως βλέπουμε κάπου στη γωνία και τον Άκη Πάνου νέο.

  19. Γιάννης Ιατρού said

    16: το Κλεόμβροτο τι τον έκανες; 🙂
    Ὁ μὲν δὴ Κλεόμβροτος ταῦτα ἀκούων παρωξύνετο πρὸς τὸ μάχην συνάπτειν. …

  20. dryhammer said

    19. >Ὁ μὲν δὴ Κλεόμβροτος … παρωξύνετο

    Δηλ. έγινε Κλεομβρότος;

  21. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπὸ ᾿μένα.

    Θαυμάζω τὴν ὑπομονὴ καὶ τὴ δύναμη τοῦ ἀείμνηστου Δημήτρη Σαραντάκου γιὰ τὴν καταγραφὴ γεγονότων καὶ ὀνομάτων, διασταυρώνοντάς τα μέσα ἀπὸ διαφορετικὲς πηγές.

    Ἕνα τεράστιο πάζλ ἀπὸ χιλιάδες κομμάτια.

    Ὅσο γιὰ τοὺς Ἑβραίους, ἂν μὴ τί ἄλλο, εἶναι ἀξιοθαύμαστοι γιὰ τὴν ἀνθεκτικότητά τους.

    Κατάφεραν νὰ ἐπιβιώσουν μέσα ἀπὸ ἀλλεπάλληλες ἐξοντωτικές καταστάσεις (σκλαβιά, ἐκπατρισμό, ἐμφύλιες συγκρούσεις, διωγμούς, σφαγὲς) γιὰ σχεδὸν τρεῖς χιλιετίες· καὶ μάλιστα διασκορπισμένοι στὰ πέρατα τοῦ κόσμου.

  22. Γιάννης Ιατρού said

    19 (συνέχεια): και για τους ημεδαπούς 🙂 🙂 η μετάφραση:
    …[Τούτες οι κουβέντες παρακινούσαν φυσικά τον Κλεόμβροτο να δώσει μάχη.] <i:Οι επικεφαλής πάλι των Θηβαίων αναλογίζονταν πως, εάν δεν πολεμήσουν, θα αποστατήσουν οι πόλεις που βρίσκονταν γύρω απ' αυτούς και ότι οι ίδιοι θα πολιορκηθούν. Και ότι, αν ο λαός των Θηβαίων δεν εξασφαλίσει τα απαραίτητα εφόδια, θα κινδυνεύσει, και η ίδια η πόλη θα στραφεί εναντίον τους. Πολλοί απ' αυτούς όμως, επειδή και παλιότερα είχαν εξοριστεί, σκέφτονταν ότι είναι καλύτερο να πεθάνουν στη μάχη παρά να εξοριστούν και πάλι.Κοντά σ' αυτά κάποιο θάρρος βέβαια τους έδινε και ο χρησμός που έλεγε ότι έπρεπε να νικηθούν οι Λακεδαιμόνιοι εδώ όπου βρισκόταν το μνημείο των παρθένων, οι οποίες λέγεται ότι, επειδή τις βίασαν κάποιοι Λακεδαιμόνιοι, έβαλαν οι ίδιες τέλος στη ζωή τους. Γι᾽ αυτό κι οι Θηβαίοι στόλισαν αυτόν τον τύμβο πριν από τη μάχη. Έπειτα τους ήρθε και είδηση από τη Θήβα ότι όλοι οι ναοί είχαν ανοίξει από μόνοι τους: σημάδι των θεών, σύμφωνα με τις ιέρειες, που προμηνούσε νίκη. Ειπώθηκε, ακόμη, ότι είχαν εξαφανιστεί από το Ηράκλειο τα όπλα του Ηρακλή, σαν να ᾽χε εξορμήσει ο ίδιος στη μάχη. Μερικοί λένε βέβαια ότι όλ᾽ αυτά ήταν τεχνάσματα των αρχηγών.
    Greek Language, ΞΕΝΟΦΩΝ Ελληνικά (6.4.6-6.4.7)

  23. Γιάννης Ιατρού said

    20: χαχαχαχα Καλό!

  24. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    23 Και μετά οξύνθηκε η κατάστασή του και έγινε Κλεομβροτός και τα τίναξε.

  25. @ 21 Δημήτρης Μαρτῖνος

    Δεν τους βοήθησε η μεγάλη τους ανακάλυψη του Θεού;

  26. sarant said

    14 Ωραία ιστορία.

  27. Γιάννης Ιατρού said

    20: σιγά μην περισπάται κιόλας, εδώ ο Μπένι βρίσκεται σε παροξυσμό 🙄

    ΥΓ: (για τους αδιάβαστους της ΚΔ) Μέχρι και ο Παύλος (όχι ο Πολάκης, ο άλλος) το χρησιμοποιεί σε μια από τις επιστολές του
    (Προς Κορινθίους, Α΄, «… οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν,..» 🙂)

  28. dryhammer said

    27. Για τον παροξυσμό (μέχρι καί για τις 29 Αυγούστου)

  29. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @25 (Dimosioshoros). Γιάννη, ἂν καὶ πιστεύω ὅτι οἱ θρησκεῖες εἶναι μέσον ἐπιβολῆς τῆς ἰδεολογίας καὶ τῶν συμφερόντων τῶν κυρίαρχων ἐλὶτ διαχρονικά, δὲν μπορῶ νὰ παραβλέψω ὅτι ἀποτελοῦν ἰσχυρότατο συνεκτικὸ παράγοντα τῶν πιστῶν τους.

  30. # 26

    Πρέπει να αγαπούσε πολύ τα άλογα αφού τα αρσενικά του τα είχε ονομάσει Αγγελος Τζούνιορ, Διαμαντής Τζούνιορ και Στελλάκης Τζούνιορ, δλδ τα ονόματα των παιδιών του. Δεν θεωρώ τυχαίο πως τον κλείσανε περίπου 3 χρόνια φυλακή για λίγο χασίσι, λες και ήταν ο μόνος. Εκανε παράλληλη καριέρα με τον Τζόννυ Κασς !!

  31. voulagx said

    #24: Παλι καλα που δεν εγινε Κλεομβρωτός για τα σκυλια.

  32. Γιάννης Ιατρού said

    28: τι το θες το σφουγγαράκι😎

  33. ΣΠ said

    17
    Υπάρχει και όνομα ΛΛΑΖΑΡΙΔΗΣ.
    https://www.11888.gr/search/white_pages/68653066/
    https://www.alphafreepress.gr/tag/makarios-llazaridis/

  34. @ 29 Δημήτρης Μαρτῖνος

    Σωστό.

  35. @ 33 ΣΠ

    Εντυπωσιακό.

  36. Μαρία said

    33
    Ο Μακάριος, ένας είναι, γράφεται με ένα Λ.

  37. ΚΑΒ said

    Πλουτάρχου Τιμολέων,12.9

    οἱ δ’ Ἀδρανῖται τὰς πύλας ἀνοίξαντες προσέθεντο τῷ Τιμολέοντι, μετὰ φρίκης καὶ θαύματος ἀπαγγέλλοντες, ὡς ἐνισταμένης τῆς μάχης οἱ
    μὲν ἱεροὶ τοῦ νεὼ πυλῶνες αὐτόματοι διανοιχθεῖεν, ὀφθείη δὲ τοῦ θεοῦ τὸ μὲν δόρυ σειόμενον ἐκ τῆς αἰχμῆς ἄκρας, τὸ δὲ πρόσωπον ἱδρῶτι ρεόμενον.

    Στη Σικελία όλα αυτά με το πρόσωπο της Παναγιάς, του θεού ήθελα να πω, να είναι γεμάτο δάκρυα.

  38. 29, 34
    Ναι οι πούστηδοι.

  39. Γιάννης Ιατρού said

    Τελικά την Ιερουσαλήμ την κατέλαβε ο γιός του Βεσπασιανού, ο Τίτος το 70 μ.Χ., ο ίδιος που αργότερα σαν αυτοκράτορας έκτισε και το Κολοσσαίο στη Ρώμη. Όταν κατέλαβε την Ιερουσαλήμ είχε διατάξει να μην καταστραφεί ο λαμπρός Ναός της Ιερουσαλήμ, γιατί ήθελε να τον προσφέρει ως δώρο στον αυτοκράτορα πατέρα του. Όμως μέσα στο χάος και στον πανικό, τυλίχτηκε στις φλόγες. Ο ναός που έχτισε ο βασιλιάς Ηρώδης το 20 μ. Χ. στο ίδιο σημείο που κάποτε δέσποζε ο θρυλικός Ναός του Σολομώντα, καταστράφηκε ολοσχερώς. Πολύ λυπηρό, έστω κι αν έγινε κατά λάθος, τότε

    Στο ίδιο σημείο χθες έπιασε πάλι φωτιά, αλλά από κάτω ήταν μαζεμένοι φανατικοί Εβραίοι που πανηγύριζαν γιατί καίγονταν το μουσουλμανικό τέμενος που είναι τώρα εκεί, το Αλ Ακσά, ένα από τα ιερότερα σημεία του Ισλάμ παγκοσμίως. Πολύ λυπηρό, προφανώς δεν έγινε κατά λάθος, χθες.

  40. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    33 Δύο Λ στην αρχή, σε επώνυμο; Πολύ περίεργο. Θυμίζει τα κυπριακά Ττοφής, Κκάσιαλος κτλ. (όπου βέβαια εκεί τα διπλά σύμφωνα προφέρονται).

  41. ΓΤ said

    5@

    Γεια σου, φίλε!

  42. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Δεν είχα προλάβει να διαβάσω αυτή τη συνέχεια και δεν θα την παρέλειπα ασφαλώς. Την πήγα με τη σημερινή κι έπηξα από το αίμα, τη φρίκη, τις ίντριγκες και τα γυρίσματα του πολέμου. Αίμα τότε, αίμα μετά , αίμα και τώρα και η Δευτέρα Παρουσία (που βλέπω την περίμεναν από τότε), ακόμη να φανεί!

    24 >>έγινε Κλεομβροτός και τα τίναξε.
    Λήγουσα, αφού 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: