Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τραγούδι σε άγνωστη γλώσσα / Τι να του πει; (δυο διηγήματα του Λεώνικου Καλαχώρα)

Posted by sarant στο 16 Μαΐου, 2021


Στο σημερινό κυριακάτικο λογοτεχνικό μας άρθρο θα δημοσιεύσω δυο διηγήματα που μου έστειλε πρόσφατα ο φίλος μας ο Λεώνικος. Και άλλες τρεις φορές έχουμε δημοσιεύσει λογοτεχνικά του κείμενα στο ιστολόγιο (εδώ το τρίτο από αυτά, που έχει και λίκνο προς τα προηγούμενα).

Στο τέλος του κειμένου, υπάρχει και ένα επιλογικό σχόλιο του Λεώνικου για τα δύο διηγήματα, αλλά μην το διαβάσετε προτού διαβάσετε τα διηγήματα!

Τραγούδι σε Άγνωστη Γλώσσα

Μόλις είχε ξεπροβοδίσει κάποιους επισκέπτες η Ίρμα, συνοδεύοντάς τους ώς το λιμάνι, κι επέστρεφε στο εξοχικό τους, που ξεχώριζε… μάλλον διέκοπτε βάναυσα την ήρεμη λοφογραμμή που είχαν χαράξει με υπομονή και σοφία οι αιώνες, και που ήξερε από παιδί. Αλλά ο άντρας της δεν είχε τέτοιες ευαισθησίες… κι έχτισε εκεί πάνω.

Προτίμησε το μονοπάτι. Της ήταν πολύ πιο ευχάριστο αν και ήταν περισσότερος δρόμος, επειδή ακολουθούσε την ακτή και ήταν απαλλαγμένο από την αισθητική αθλιότητα των αυθαιρέτων της δημοσιάς και την υποχρέωση να χαιρετάει τους άσχετους που κάνανε σουλάτσο.

Ανέβαινε αργά απολαμβάνοντας το τοπίο και το γλυκύτατο σούρουπο που έγερνε μεγαλόπρεπα προς την νύχτα, λουσμένο σ’ ένα φεγγάρι τόσο φωτεινό που έκανε σχεδόν άναστρο τον ουρανό.

Περπατούσε ανέμελα, με τη σκέψη γεμάτη πολλά, άσχετα και σχετικά, κάτι με τη φιλενάδα της μου μόλις είχε φύγει… κάτι με το αυτοκίνητο που λογάριαζαν να πάρουν, κάτι με τα παιδιά και τα σχολειά που θα ξανάρχιζαν… όταν το αφτί της έπιασε έναν ακαθόριστο ήχο, σίγουρα όμως σπάραγμα μουσικής. Τέντωσε το αφτί της… ‘Κουρελοτουρίστες,’ είπε μέσα της, έκφραση κι αυτή του άντρα της, ‘αλλά με δυο αβγά και μια κιθαρίτσα… περνάνε καλά! Ίσως και πιο καλά από μας καμιά φορά, με τις πισίνες και τα χομ-σίνεμα!’

Μετά από μερικά βήματα η μουσική ακουγόταν πιο καθαρά μαζί μ’ ένα άγνωστο κι εντελώς παράξενο τραγούδι, σχεδόν ψιθυριστά.

‘Γνωστή ιστορία… Αυτός τραγουδάει, αυτή ακούει σα μαγεμένη… θα τη μαγέψει κανα δυο, τρεις… άντε δέκα φορές ακόμα… κι έπειτα θα μαγεύει μιαν άλλη, ενώ αυτή θα μαγεύεται από έναν άλλο, ώς ότου παντρευτούν και μπει το νερό στα αυλάκι… για να μείνει η ανάμνηση και ο ανικανοποίητος πόθος· γιατί όλοι οι πόθοι ικανοποιούνται εκτός από τη μαγεία!’ ψιθύρισε και αναγέλασε καθώς θυμόταν τα δικά της.

Αλλά το τραγούδι ήταν τόσο τρυφερό, η φωνή τόσο γαλήνια, που όσο πλησίαζε, μάγευε και την ίδια. Και ξαφνικά κατακλύστηκε από την επιθυμία να πλησιάσει. Όχι από περιέργεια, αλλ’ από λαχτάρα να νιώσει, έστω και με τη φαντασία της.

‘Τι θα γίνει αν μπω για λίγο στην παρέα; Δεν θα με διώξουν. Αν πάλι είναι ζευγαράκι… φεύγω!’ σκέφτηκε διχασμένη δήθεν ανάμεσα σε δυο επιλογές. Αλλ’ όπως το είχε διατυπώσει… πιθανότητες να επικρατήσει είχε μόνο η μία.

Πλησίασε προσεκτικά, διακριτικά, αλλ’ έτσι που να μην παρεξηγηθεί ότι τους παραμονεύει… μα δεν είδε κανένα. Ακουγόταν μόνο το τραγούδι και η κιθάρα… λες κι ήταν στοιχειό.

Η Ίρμα δεν ήταν αλαφροΐσκιωτη, αλλά πάγωσε προς στιγμή. Χρειάστηκε να επιστρατεύσει όλη της τη λογική, την ψυχραιμία και το θάρρος για να μην το βάλει στα πόδια. Κοιτάζοντας πιο προσεκτικά, διέκρινε έναν ώμο και την αψίδα της κιθάρας. Κάποιος τραγουδούσε καθισμένος πίσω από τον θάμνο στραμμένος προς τη θάλασσα.

Στάθηκε λίγο πιο πίσω και λοξά, έτσι που να είναι εύκολο να τη δει, και ξερόβηξε. Ο άνθρωπος γύρισε και την κοίταξε· το αν χαμογέλασε δεν φάνηκε στο σκοτάδι· έγνεψε ένα διεθνοποιημένο καλωσόρισμα και συνέχισε να τραγουδάει.

Η Ίρμα πλησίασε διστακτικά, κάθισε κατάχαμα απέναντί του, πάνω στα γόνατά της, με τα πόδια μαζεμένα και άκουγε.

Αν και τα μάτια της είχαν ανοίξει σαν δυο μαύροι κύκλοι στο σκοτάδι, δεν έβλεπε παρά το πρόσωπο και τα χέρια του· ένα πρόσωπο γαλήνιο, τρυφερό και υπέροχα φωτεινό, που την έκανε ν’ αναρωτιέται αν ήταν από το φως του φεγγαριού ή ξεχείλιζε από μέσα του.

Πότε πότε οι ματιές τους διασταυρώνονταν, αντάλλασσαν χαμόγελα, αλλά το πιο πολύ αυτός κοίταζε το ατέλειωτο της θάλασσας συνεπαρμένος από κάποιο του όραμα και τραγουδούσε.

Το ένα τραγούδι έφερνε το άλλο, το ίδιο άγνωστα αλλά το ίδιο τρυφερά, και σε μια γλώσσα που δεν μπορούσε ούτε να μαντέψει· ‘τούρκικα, αρμένικα…’ αναρωτήθηκε· αλλά ήταν το τελευταίο που την ένοιαζε. Σε όποια γλώσσα και αν ήταν, μιλούσαν τόσο καθαρά στην καρδιά της που τα λόγια τους δεν είχαν σημασία. Ξέχασε τα πάντα, και ξεχάστηκε. Είχε πλημυρίσει ολόκληρη αγαλλίαση και την ένιωθε να λάμπει στο πρόσωπό της.

Κάποια στιγμή, εντελώς ασυναίσθητα, άφησε να πέσουν τα πέδιλά της και βάλθηκε να παίζει ανοιγοκλείνοντας τα δάχτυλά της. ‘Θα τα βάλω όταν σηκωθώ… ξυπόλυτος είναι κι αυτός!’ σκέφτηκε κι ένιωσε πιο άνετα.

Τραγούδι το τραγούδι… ματιά τη ματιά… κι η Ίρμα χαλάρωνε νιώθοντας μέσα της μιαν απέραντη γλύκα· τόσο που θα ήθελε ‘να μην τέλειωνε ποτέ η ώρα τούτη’ ψιθύρισε φέρνοντας στον νού της ένα τραγούδι που όποτε το άκουγε την αναστάτωνε. Πότε πότε γλάρωνε για λίγο, αλλά μόλις ξανάνοιγε τα μάτια της, αντάλλασσαν ένα βλέμμα συμπάθειας και αλληλοκατανόησης. ‘Δεν με παρεξηγεί… στο κάτω κάτω, μόνος του τραγούδαγε και πριν· δεν τον άκουγε κανείς!’

«Τι είπες όταν με είδες ξαφνικά μπροστά σου; Δεν ξέρω τη γλώσσα σου!» τη ρώτησε με κάτι τουριστικά εγγλέζικα της συμφοράς.

«Ξαφνιάστηκα. Θα σε ρωτούσα για ποιαν τραγουδάς, ή αν τραγουδάς στο φεγγάρι!» απάντησε ξεσπώντας σε γέλια, και σκέφτηκε πως θα την πάρει για χαζή.

«Και τι σου απάντησα;»

«Τίποτα! Συνέχισες να τραγουδάς!»

«Λάθος! Είπα πως τραγουδάω σ’ εσένα!»

«Σ’ εμένα!» είπε η Ίρμα σ’ έναν τόνο ανάμεσα στην ειρωνεία και την αυταρέσκεια.

«Μα ήξερα πως θά ’ρθεις! Γιατίι τραγουδούσα νομίζεις;»

«Το είπες τραγουδιστά και δεν το κατάλαβα· δεν ξέρω τη γλώσσα σου!»

«Δεν το είπα σε κάποια γλώσσα. Το είπα απ’ ευθείας σ’ εσένα!»

Δεν αντάλλαξαν ούτε λέξη περισσότερο. Εκείνη χαμογέλασε, απλώθηκε και τον κοιτούσε με το στόμα ανοιχτό καθώς προσπαθούσε να ταξιδέψει μέσα από ήχους λέξεων που δεν καταλάβαινε, σε τόπους που δεν είχε γνωρίσει, με τους ήχους που κυλούσαν από το στόμα του και τη μουσική που της έλεγε πολύ περισσότερα από αυτά που θα της έλεγαν ποτέ οι λέξεις.

Και μετά από κάθε τραγούδι, όσο κι αν της ήταν αδύνατο ν’ αρθρώσει μια λέξη σ’ αυτή τη γλυκύτατη, μελωδικότατη αλλά ξένη στ’ αφτιά της γλώσσα, τα μάτια του της φαίνονταν πιο οικεία και τα χείλια του πιο ζεστά. Δεν την ένοιαζε πια να καταλάβει τη γλώσσα των τραγουδιών του, αφού ένοιωθε τον ίδιο.

 

Βλέμμα, τραγούδι, αύρα θαλασσινή πότε δροσερεμένη από τη νύχτα και πότε ζεσταμένη από το χνώτο του… την έβρισκαν ανοιχτή και εισχωρούσαν μέσα της, την πότιζαν ώς το μεδούλι και τη χαλάρωναν κάτω ένα μαγευτικό ουρανό κατάσπαρτο με αστέρια που αποκάλυψε δύοντας το φεγγάρι, και μέσα σ’ έναν ορίζοντα που τον έκλεινε σα στεφάνι το αντιλάρισμα των καϊκιών, χαρίζοντάς της μιαν αίσθηση αποκλειστικότητας, ασφάλειας και γαλήνης. Λες και με τα τραγούδια του είχε χτίσει γύρω της φράχτη που την προστάτευε ή σα να την είχε πάρει με τα φτερά του σ’ έναν κόσμο έξω από τον δικό της. Ήξερε ποια ήταν· δεν ήταν άλλη· ήταν αλλού.

Και όσο η μαγεία πύκνωνε, το τραγούδι του γινόταν πιο τρυφερό και το χνώτο του πιο ζεστό καθώς απλωνόταν στο πρόσωπό της. Η Ίρμα έπαψε να βλέπει, έκλεισε τα μάτια και άφησε την αίσθηση να την κυριεύσει. Η κιθάρα έπαψε· πήγε παράμερα μ’ ένα ξερό κρότο διαμαρτυρίας, αλλά ποιος θα της έδινε πια σημασία. Αυτός συνέχισε να της τραγουδάει όλο και πιο σιγά, ψιθυριστά, πλησιάζοντας το στόμα του στο δικό της, όλο και πιο τρυφερά για ν’ ακούει τον χτύπο της καρδιάς της, τα χέρια του απλώθηκαν, λες κι ήσαν παντού, η Ίρμα αφέθηκε, μέχρι που, μ’ ένα ελαφρό βογγητό που το ένιωσε σαν κεραυνό και μια βαθιάν ανάσα, το βλέμμα έγινε χάδι, το χάδι φιλί, το φιλί ρίγος και η Ίρμα έγινε ένα με τη γη… ενώ από τα κορμιά τους ξεπήδησε ένα άλλο τραγούδι που τους τύλιξε σα φωτιά, σε μια γλώσσα που μάθαιναν μαζί καθώς αυτή ανάσαινε την ανάσα του κι αυτός μετρούσε τ’ άστρα μέσα στα μάτια της, που και πάλι λίγα του φαίνονταν μετά από τόσα χάδια και φιλιά… μέχρι που μ’ ένα τίναγμα κι ένα σπασμό, έναν λυγμό κι έναν στεναγμό, το μακρόσυρτο ηδονικό της ουρλιαχτό απλώθηκε ώς πάνω στην πλαγιά.

Έλειωσε! Ένιωσε αδύναμη να σαλέψει και θα έμενε ακίνητη, χυμένη πάνω στην ξερολιθιά, αποκαρωμένη, βυθισμένη στην ηδονή του τραγουδιού και τους υπέροχους ήχους της γλώσσας του, τους μόνους που καταλάβαινε. Και ας την έβρισκαν παγωμένη το πρωί.

Αλλά την περίμεναν ένας άντρας και δυο παιδιά, που θ’ ανησυχούσαν. Σίγουρα θ’ άκουσαν το ουρλιαχτό της, αλλά πού να φανταστούν πως ήτανε δικό της· δεν είχε ουρλιάξει ποτέ άλλη φορά.

Πήρε την ανηφοριά τρεκλίζοντας σα μεθυσμένη· με νου και μάτια θολά. Ένιωθε μέσα της πόνο και χαρά και σ’ όλο της το κορμί την αύρα του έρωτα να τη διαπερνά και να την ξηλώνει σαν κουρελιασμένο ρούχο. Αν ήξερε… αν μπορούσε να μαντέψει, δεν θα πλησίαζε! Αλλά, αν γύριζε πίσω τον χρόνο, δεν άλλαζε αυτό που της συνέβη με όλη την υπόλοιπη ζωή της.

Φτάνοντας σπίτι, δεν είχε συνέλθει· ένιωθε ακόμα τα γόνατά της λυμένα. Μπαίνοντας, κοιτάχτηκε στον καθρέφτη της εισόδου και τρόμαξε· η αίγλη της ηδονής είχε σχηματίσει γύρω από το πρόσωπό της μιαν ολόφωτη άλω· έλαμπε. Έστρωσε τα μαλλιά της και πέρασε στο καθιστικό ανέκφραστη και αμίλητη. Ανταποκρίθηκε στα έκπληκτα βλέμματά τους μ’ ένα αόριστο ‘περπάτησα για να ξεσκάσω…’ κι έπεσε στο κρεβάτι χωρίς ν’ αλλάξει και να πλυθεί. Δεν ένιωθε ικανοποίηση αλλά είχε ένα αίσθημα ολοκλήρωσης και δικαίωσης. Κουλουριάστηκε σαν έμβρυο γύρω από τη βαθιά χαρά της, τόσο βαθιά, ως εκεί που δεν φτάνει κανένα χάδι, και κοιμήθηκε ήρεμα, χωρίς όνειρα, μέχρι το πρωί, χαμογελώντας σαν μικρό παιδί.

 

 

Τί να του πει;

Η Μάγια είχε μια μεγάλη πίκρα στη ζωή της, που κάθε μέρα μεγάλωνε. Δεν θυμόταν να είχε νιώσει χαρά από τότε που, δεκατεσσάρω χρονώ μονάχα, ένας παλιάνθρωπος, με ξύλο και αγριοφωνάρες, την πέταξε σ’ αυτή τη ντροπιασμένη δουλειά. Κι είχε φτάσει να μισεί την ίδια της τη ζωή, τόσο που να μην την θέλει. Αλλά την ένιωθε και πολύ γλυκιά συνάμα, με τον ήλιο και τον αέρα της, τις μέρες και τις νύχτες της, τις ζέστες και τις δροσιές της, τα χρώματα και τις μουσικές της… Πώς να την αποχωριστεί από τα δεκαοκτώ της;

Καμιά φορά παρακαλούσε τον Θεό να της την πάρει. Αλλά ντρεπόταν τόσο πολύ, που δεν τολμούσε να σηκώσει τα μάτια στον ουρανό, μην τύχει και τον δει. Έσκυβε βαθιά ανάμεσα στα γόνατά της και τον παρακαλούσε κλαίγοντας, χωρίς να τολμάει να βάλει σε λόγια το αίτημά της· ήξερε ότι και αυτό που ζητούσε ήταν επίσης κακό. Δεν πίστευε πως ο Θεός θα έκανε ένα μεγαλύτερο κακό για να διορθώσει το δικό της, αλλά ήλπιζε ότι, αυτός τουλάχιστο, την καταλαβαίνει.

Και μια μέρα, ολόλαμπρη και δροσερή, που όλος ο κόσμος τη χαιρόταν από τον άρχοντα ώς τον ζητιάνο και από τον αετό ώς το σκουλήκι, είδε τη μεγάλη ευκαιρία! Σαν να έδινε τη λύση ο ίδιος ο Θεός… Ένα πιτσιρίκι πεντέξι χρονώ, έπεσε στην θάλασσα. Άρχισαν να φωνάζουν κοιτάζοντας γύρω τους με απελπισία και κουνώντας το κεφάλι “ένα παιδί! ένα παιδί!”, άντρες, γυναίκες, ο περιπτεράς, ο κρεοπώλης, ένας αστυφύλακας, ένας παπάς… αλλά κανείς δεν έκανε τίποτα.

Η Μάγια ούτε μίλησε ούτε σκέφτηκε. Έπεσε στο νερό, αν και δεν ήξερε κολύμπι, αφού δεν είχε προλάβει ούτε με τις κούκλες της να παίξει, άρπαξε το αγοράκι από τα ρούχα και σήκωσε τα χέρια της ψηλά. Μόλις που έφτανε να το βγάλει στην επιφάνεια καθώς τέντωνε το κορμί της με αγωνία, γιατί τα πόδια της βούλιαζαν σιγά σιγά στον βούρκο. Αλλ’ ευτυχώς δεν χρειαζόταν περισσότερο. Έσφιξε τα δόντια της, έβαλε τα δυνατά της να σταθεί όρθια και ανοιγόκλεινε το στόμα καταπίνοντας αντί γι’ αέρα, νερό. Και μόλις ένιωσε να της παίρνουν το παιδί, άφησε τα χέρια της να πέσουν. Λύγισαν τα γόνατά της και, σβήνοντας άλλη μια φορά την πίκρα της στο γλυκύτερο χαμόγελό της, ποιος θ’ ανησυχούσε άλλωστε γι’ αυτήν, τη βρόμα… κατέρρευσε μέσα στο βούρκο στον οποίο ήταν ήδη μισοβυθισμένη.

Δεν ένιωθε τίποτα· ούτε λύπη ούτε θυμό! Ίσως λίγη δικαίωση· ίσως κάποια ανακούφιση… Μα ό,τι κι αν ένιωθε το κουρέλιαζε ο φόβος του θανάτου· φόβος και δικαίωση μαζί. Και τί να την κουρελιάσει πιο πολύ; Έτσι κι αλλιώς ένα κουρέλι ήταν. Ο κόσμος απαλλασσόταν από αυτήν, αλλ’ απαλλασσόταν και αυτή από τον κόσμο. Η τελευταία της σκέψη ήταν ότι ο Θεός άκουσε την προσευχή της, να τη γλιτώσει από αυτή τη ζωή… και ας μην την είχε βάλει σε λόγια ποτέ.

 

Άνοιξε τα μάτια… κοίταξε γύρω της… Ένα άγνωστο φωτεινό δωμάτιο γεμάτο γυαλιστερά έπιπλα και περίτεχνα στολίδια, ίδιο μ’ εκείνα που είχε ονειρευτεί από παιδί αλλά ποτέ δεν είχε. Κι ένιωθε σα να μην ακουμπάει το σώμα της πουθενά… λες και το κορμί της έπλεε στον αέρα. Αλλά… κι αυτό την παραξένεψε πιο πολύ απ’ όλα, πολύ κοντά στο δικό της, τόσο που ένιωθε την ανάσα του σαν χάδι, ήταν το πρόσωπο ενός δακρυσμένου, αξύριστου από μέρες, άντρα. Όχι πως δεν είχε ξανανιώσει άντρα δίπλα της… και όχι έναν αλλά πολλούς· αλλ’ αυτή ήταν άλλη αγκαλιά· ένα κράτημα εντελώς διαφορετικό από κείνα που μισούσε, αλλ’ ήταν συνηθισμένη.

Ξανακοίταξε γύρω της προσπαθώντας να καταλάβει… Ήταν όρθιος και την κρατούσε στην αγκαλιά του. Αυτό δεν της είχε ξανασυμβεί. Και ό,τι της συνέβαινε πρώτη φορά, ήταν πάντα κακό. Τρόμαξε, τινάχτηκε, κόντεψε να του πέσει, αλλ’ αυτός την κράτησε ακόμα πιο σφιχτά και προσπαθούσε κλαίγοντας να της μιλήσει. Μα πώς να καταλάβει τι της έλεγε με δυο αφτιά κλεισμένα από τον φόβο και μια καρδιά πνιγμένη στη ντροπή;

Αλλά και πόσο κλειστά μπορεί να μείνουν τ’ αφτιά και πνιγμένη η καρδιά, όταν ο ήλιος λάμπει και όλα γύρω σου μιλάνε γλυκά; Δυσκολεύτηκε να καταλάβει, σα να της μιλούσαν σε άλλη γλώσσα… αλλά στο τέλος κατάλαβε. Και όταν κατάλαβε, δυσκολεύτηκε να πιστέψει αυτό που της έλεγαν. Αλλά στο τέλος το πίστεψε. Της ζητούσε να γίνει μάνα… για το αγοράκι που είχε σώσει.

 

Η Μάγια λύθηκε σε λυγμούς, σιωπηρά όπως έκλαιγε πάντα, όταν ήταν μόνη, γιατί μόνο μόνη έκλαιγε. Αλλ’ αυτός συνέχισε να της το λέει ξανά και ξανά… όλο και πιο τρυφερά, όσο έβλεπε ότι εκείνη δεν μπορούσε να το χορτάσει, μέχρι που την είδε να χαμογελάει. Γιατί τα λόγια αυτά δεν ήταν από κείνα που της είχαν πει πολλοί για να την ‘ανεβάσουν’, αλλά στην πραγματικότητα τη χαντάκωναν. Αλλά και τα δικά της μάτια τού είπαν σε μια στιγμή τόσα πολλά, που δεν έφτανε μια ζωή για να του τα πει με το στόμα.

Και ξαφνικά… έκανε κάτι που δεν είχε τολμήσει να κάνει ποτέ μέχρι τότε. Γύρισε το πρόσωπό της προς τον ουρανό, αφού δεν είχε πια τίποτα να φοβηθεί ή να ντραπεί, κι έβγαλε μια κραυγή· μια ευχαριστήρια ιαχή και ας έμοιαζε με ουρλιαχτό. Τώρα πια μπορούσε να κοιτάξει κατά πρόσωπο τον Θεό και να κάνει την προσευχή της φωναχτά. Μα τί να του πει; Τί να του πει;

 

 

Επιλογικό σχόλιο

Ξέρω πως είναι ηλίθια μελό· μη μπείτε στον κόπο να μου το πείτε. . Μια τυχαία ξεμοναχιασμένη νοικοκυρούλα που χαλβάδιασε με κάποιον που τραγουδούσε με μια κιθάρα, και του κάθισε. Μια πουτανίτσα που έκανε μια πράξη αλτρουισμού και μεγαλοσύνης (κάτι που δεν είναι πρωτάκουστο βέβαια), που έτυχε να πέσει σε χήρο με μικρό παιδί, και την παντρεύτηκε. Καθημερινότητα σε όλο της το μεγαλείο. Όλοι έχουν να διηγηθούν μια ανάλογη ιστορία.

Και θα σας φανεί ακόμα πιο βλακώδες, δεν ξέρω αν σας έχει ξανατύχει… αν σας πω ότι διαβάζω το δικό μου κείμενο και συγκινούμαι μέχρι δακρύων. Είμαι για σφαλιάρες…

Αλλά γιατί τα υποβάλλω στην κρίση του ιστολογίου σου εδώ; Επειδή ξέρω ότι εδώ μέσα όλοι με αγαπάνε. Ακόμα και ο αχώνευτος Τζι ή ο κακόψυχος Ιατρού. Αλλά δεν θα μασήσουν τα λόγια τους αν πρέπει  να μου τα ψάλουν. Αλλά θέλω να επικεντρωθείτε όχι στο θέμα αλλά στη γραφή μου. Ίσως το άχαρο ή αδιάφορο κείμενο ν’  αναδεικνύει καλύτερα τη γραφή, από κάτι συναρπαστικό, που οπωσδήποτε επηρεάζει και τη γραφή αλλά και την κρίση του αναγνώστη. «Ο μεγάλος καλλιτέχνης κάνει τέχνη και με σκουπίδια· ο μέτριος καλλιτέχνης κάνει σκουπίδια και με τα πολυτιμότερα υλικά.»

Το ‘Τί να του πει’ το είχα αναφέρει κάποτε, όταν μιλούσαμε για λογοτεχνήματα που τελειώνουν αυτολεξεί με τον τίτλο ή την πρώτη φράση του κειμένου.

Επίσης, στο πρώτο, με την κιθάρα, θα ήθελα να προσθέσω την εξής παράγραφο:

Την επομένη κατέβηκαν οικογενειακώς για μπάνιο, και μοιραία πέρασαν από ‘εκεί’. Η Ίρμα γνώρισε ακριβώς το σημείο από ένα σκουπιδάκι· ήταν η πρόσθετη φόδρα από το σανδάλι της, που είχε μείνει εκεί. Έκλεισε τα μάτια και, σε μια στιγμή, το ξανάζησε.

Αλλά ένας φίλος μου, παλιοεγωιστής και δύσκολος χαρακτήρας, με οξύτατη όμως φιλολογική και λογοτεχνική αντίληψη, που κάποτε συμμετείχε κι εδώ, με έχει αποτρέψει από το να βάζω επιμύθια.

 

78 Σχόλια προς “Τραγούδι σε άγνωστη γλώσσα / Τι να του πει; (δυο διηγήματα του Λεώνικου Καλαχώρα)”

  1. leonicos said

    Ευχαριστώ πριν την καλημέρα

  2. leonicos said

    Είχα ζητήσει από τον Νίκο να μην περιλάβει το »Σχόλιο» στην ανάρτηση.

    Μάλλον καλώς το έκανε.

  3. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα κι απ΄εδώ,

    δεν βλέπω πουθενά την έγγραφη συγκατάθεση για δημοσίευση της Φωτεινής!
    Τέτοιες «πρωτοβουλίες» έκανε τελευταία και ο Μπιλ Γκέιτς κι είδαμε τι μέτρα πήρε η Μελάνια… 🙂

    ΥΓ: πάω να τα διαβάσω!

  4. leonicos said

    Κάποτε είχα παρακολουθήσει τον τελικό ενός διαγωνισμού βιολιού, του οποίου έπαθλο ήταν 20.000 τον χρόνο για δυο χρόνια.
    Οι δύο διαγωνιζόμενοι 19-20 χρονών, αγόρι κορίτσι, προέρχονταν εκείνος μεν από τη ‘βασιλική μουσική κλπ κλπ της Δανίας’, εκείνη δε από μια μουσική σχολή μιας εντελώς επαρχιακής πόλης της Αυστρίας.
    Η ‘βασιλική κλπ Δανίας’ δεν είχε τίποτα να χάσει, και τον έστειλε μ’ ένα συμβατικό εργάκι, όχι ιδιαίτερα απαιτητικό.
    Η ανερχόμενη και μαχόμενη για μια θέση στοον ήλιο αυστριακή σχολή, την έστειλε με Σαρασατε. Ένα κομμάτι με πολλά γκλισάντι, τοκκάτι και οόλα τα καλούδια του εντυπωσιασμού.
    Ο διαγωνισμός ήταν χαμένος από χέρι για τον νεαρό, αι φάνηε από το χειροκρότημα του κατά τα άλλα άσχετου ακροατηρίου (ίσως υπήρχε και οργανωμένη κλάκα από την μικρα, αλλά δεν είναι αποδεικτό)
    Σηκώθηκα όρθιος και είπα: Μπορω να κανω μια ερώτηση; Διαγωνίζονται στην δεξιοτεχνία ή στον εντυπωσιασμό; Διοτ αν διαγωνίζονται στον εντυπωσιασμό, τότε ο Σαρασάτε κερδίζει εξ ορισμού. Θα μπορούσαν να αναγγείλουν απλώς το τι είχαν σκοπό να παίξουν, κια να κριθούν. Αν διαγωνίζονται ως προς την δεξιοτεχνία, έπρεπε να είχαν ανάλογα έργα.

    Ο διαγωνισμός αναγγέλθηκε άκαρπος και θα επαναλαμβανόταν μετά από τέσσερεις ημέρες. Φυσικά δεν τόλμησα να πάω

    Τι θέλω να πω: Τα εμπρηστικά θέματα καλυπτουν τον αδύναμο χειρισμό. Τα τετριμμένα δείχνουν τον τεχνίτη

    Και παρά τις αντιρρήσεις του Τζι, λέω πως είμαι.

  5. mazianos said

    Στην εποχή του cyber-sex ο Λεώνικος μας υπενθυμίζει :
    Ο πόθος και η λαγνεία ενεδρεύουν κάπου γύρω μας.
    Και για όλους υπάρχει ελπίδα.
    Καλημέρα σας.

  6. leonicos said

    3 Υπεβλήθη πάραυτα το σχόλιό σου αρμοδίως

    κι έπεσε πολύ γέλιο

    Το έχουμε υοβάλει στο Νίκο. Και ας βγει να με διαψεύσει,.

  7. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    Ο Λεώνικος είχε ζητήσει το «επιλογικό σχόλιο» να μπει ως πρώτο σχόλιο. Επειδή αυτό δεν ήταν τεχνικά εφικτό από τα πριν, κι επειδή πολλοί δεν διαβάζουν τα σχόλια, ενώ άλλοι διαβάζουν τα σχόλια πριν διαβάσουν το διήγημα, έκρινα προτιμότερο να το βάλω στον επίλογο.

  8. nikiplos1 said

    Καλημέρα! Πολύ ωραία και τα δύο Λεώνικε. Πάρα πολύ όμορφα. Δεν είναι καθόλου μπανάλ οι ιστορίες, ούτε ιδεαλιστικές. Είναι ένα όνειρο, μια ευχή, μια ανάγκη. Όλοι δικαιούνται μια πράξη αγάπης σε αυτόν τον κόσμο. Μία θωπεία από κάτι θείο, από κάποιον που υπερβαίνει τον εαυτό του. Και οι δύο το έκαναν. Η καλοβαλμένη σύζυγος ξεπέρασε τα στεγανά με τους κουρελοτουρίστες, η κοινή τις αναστολές του να ρισκάρει τη ζωή της. Να δοθεί σε μια κοινωνία που την έριξε στον βούρκο, που δεν νοιάστηκε ποτέ γι’ αυτήν. Να ξεπεράσει το μίσος της για αυτούς και να βγάλει λίγη αγάπη για ένα παιδί που δεν φταίει.

  9. Την αγάπη μας στον συγγράψαντα.

  10. Πολύ καλογραμμένα. Με πολλή αγάπη για τις ηρωίδες. Στ’ αλήθεια διηγήματα. Μπράβο Λεώνικε! Δεν περίμενα και τίποτα λιγότερο όταν είδα στον πρόλογο του Νικοκύρη ότι θα διαβάσω δική σας δουλειά.

  11. Καλημέρα
    Δύσκολη η θέση μου να σχολιάσω τον άρτι αναγεννημένο ΠΑΟΚτσή Λεώνικο, που το κρύβει από την Φωτεινή για οπαδικούς λόγους…
    Τα θέματα πολύ καλά, η γραφή προσεγμένη- μάλλον θα τα επιμελήθηκε η Φωτ (διαγράφονται δυο λέξεις) ο ίδιος- λίγο πιο επικολυρικά σε σχέση με τα προηγούμενα του. Ηλίαν(σικ) καλώς κριτική μου.
    Υπάρχουν πολλά είδη γραφής και περιγραφής, σημασία έχει τι σου δίνει ο συγγραφέας κι όχι αν είναι το είδος που προτιμάς και γι αυτό να ευχαριστήσω τον Λεώνικο και τον Νίκο που μας τα παρουσίασαν.

    Σχετικά με το σχόλιο 4 υπάρχουν πολλές παράλληλες περιπτώσεις π.χ, στην μαγειρική υπάρχει η «τέχνη» του σεφ να δημιουργεί καλό φαγητό με μέτρια υλικά και υπάρχει κι ο περίπου άσχετος σεφ που φιάχνει καλά φαγητά στηριζόμενος στην καλή ποιότητα των υλιών.
    Την ώρα του φαγητού φαίνονται ισοδύναμα, την ώρα της χώνεψης όμως συνήθως κερδίζει ο δεύτερος εκτός από τις περιπτώσεις που ο πρώτο υσιάζει ένα ομμάτι της τέχνης του υπέρ της υγιινής τροφής. Τρώγοντας τρεις μέρες σερί ψάρι από τα δίχτυα, χωρίς νάχει ακουμπήσει σε πάγο είμαι σαφώς υπέρ του καλού υλικού αυτές τις μέρες, άλλες φορές αναζητώ την τέχνη…

  12. dryhammer said

    Καλημέρα!
    Ναι είναι μελό. Ναι είναι καθημερινά. Και λοιπόν; Θα εξορίσουμε την ανθρώπινη (κατ’ αρχήν) τρυφεράδα που αναβλύζει και που χαϊδεύει σαν ανοιξιάτικος ήλιος και σαν γλυκό αεράκι χάριν των «υψηλών (μχσ) νοημάτων»;

    Γλυκά και καλογραμμένα (και λιγααάκι κλισεδιάρικο κατά τόπους το δεύτερο). Αν τέχνη είναι να προκαλείς συναισθήματα, τότε ναι έκανες τέχνη. Άλλωστε αυτό που μένει είναι η επίγευση.

  13. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    11 Γεια σου Τζι ψαροφάγε!

  14. dryhammer said

    13 (11) Τώρα είναι πιο σικ να τους λένε pescetarians [%@#*#&&*!!]

  15. ΣΠ said

    Καλημέρα.

    Ξεκίνησα να διαβάζω το πρώτο διήγημα που είναι γεμάτο ευαισθησία και λυρισμό και σκεφτόμουν «ποιος είναι αυτός και τι έκανε στον Λεώνικο;» ώσπου έφτασα στο επιλογικό σχόλιο και είπα «εντάξει, αυτός είναι».

    Λεώνικε, χαίρομαι που γνώρισα αυτή την πλευρά σου.

  16. atheofobos said

    Μπορεί και τα δύο να είναι πράγματι μελό, όπως και ο ίδιος τα χαρακτηρίζει, αλλά εμένα μου έφτιαξαν την μέρα διαβάζοντας τα και όχι τόσο για το πιασάρικο θέμα τους, αλλά για την εξαιρετική περιγραφή του περιβάλλοντος και των συναισθημάτων των ηρώων, περιγραφή που διακρίνεται για την ιδιαίτερη ευαισθησία και τρυφερότητα που είναι γραμμένα.

  17. leonicos said

    Σας ευχαριστώ όλους, ακόμα και τον Τζι κατά παρΕκλιση, που με αποκαλέι ΠΑΟΚ-τζη σαν τη μούρη του

    Dryhammer , Αθεόφοβε, Νικιπλε, Σπ. Δημοσιόχωρε, Μαγδαληνή…. για την ώρα

    Χαίρομαι που πλαταίνει η γνωριμία μας

  18. Χαρούλα said

    Λεώνικε ευχαριστώ. Κυριακή πρωί, άνθισες τον υπέρτατο έρωτα, μέσα στο βάλτο της ρουτίνας.

  19. Stelios Kornes said

    Καλημερα κι ευχαριστω για τα ωραια αυτα διηγηματα! Δε με ενοχλησε πουθενα καποιο τεχνικο στοιχειο, ενω απο την αλλη, η αναγνωση τους μου αφησε μια ζεστασια ανθρωπιας στην καρδια μου… Το μονο μειονεκτημα που βρισκω να πω ειναι πως ειναι μικρα και θα μου φαινοταν πιο απολαυστικο να κρατουν παραπανω γραμμες…

  20. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Η Μάγια «….Κι είχε φτάσει να μισεί την ίδια της τη ζωή, τόσο που να μην την θέλει. Αλλά την ένιωθε και πολύ γλυκιά συνάμα, με τον ήλιο και τον αέρα της, τις μέρες και τις νύχτες της, τις ζέστες και τις δροσιές της, τα χρώματα και τις μουσικές της… »

    Η Ίρμα «….Βλέμμα, τραγούδι, αύρα θαλασσινή πότε δροσερεμένη από τη νύχτα και πότε ζεσταμένη από το χνώτο του… την έβρισκαν ανοιχτή και εισχωρούσαν μέσα της, την πότιζαν ώς το μεδούλι και τη χαλάρωναν κάτω ένα μαγευτικό ουρανό κατάσπαρτο με αστέρια που αποκάλυψε δύοντας το φεγγάρι, και μέσα σ’ έναν ορίζοντα που τον έκλεινε σα στεφάνι το αντιλάρισμα των καϊκιών, χαρίζοντάς της μιαν αίσθηση αποκλειστικότητας, ασφάλειας και γαλήνης. Λες και με τα τραγούδια του είχε χτίσει γύρω της φράχτη που την προστάτευε ή σα να την είχε πάρει με τα φτερά του σ’ έναν κόσμο έξω από τον δικό της. Ήξερε ποια ήταν· δεν ήταν άλλη· ήταν αλλού. »

    Το κλιμα της χωρας μας ειναι ερωτικο. Θα μπορουσε να περιγραψει λιγο περισσοτερο και τον καιρο, εκεινες τις στιγμες της νυχτερινης μαγικης ερωτικης συνευρεσης.

  21. sarant said

    15 🙂

  22. voulagx said

    «… την πέταξε σ’ αυτή τη ντροπιασμένη δουλειά.»
    Μάλλον ντροπιαστική η δουλειά.
    Κατά τα άλλα συμφωνώ με το #15 του ΣΠ.

  23. Πέπε said

    Καλημέρα.

    Ευχαριστούμε, Λεώνικε για το κέρασμα, και Νίκο για τη φιλοξενία.

    Μου άρεσαν και οι δύο ιστορίες. Ακριβώς για το πώς είναι γραμμένες, και όχι για το τι γίνεται.

    Ένα σχόλιο για τον ίδιο τον συγγραφέα, και όχι για τις ιστορίες:

    Για όποιον κάνει σπίτι του μόνος του τέτοιες λογοτεχνικές απόπειρες, χρειάζεται θάρρος για να τις δημοσιεύσει. Αυτό το θάρρος είναι αξιέπαινο, ακόμη και ανεξαρτήτως της ποιότητας των γραφτών. Εύγε λοιπόν Λεώνικε. Είναι ίσως και ένδειη εμπιστοσύνης στο κοινό του ιστολογίου. Ευχαριστούμε λοιπόν γι’ αυτή τη γενναία φιλοφρόνηση.

    Αλλά όλα αυτά τα προλογίσματα, τα επιλεγόμενα και τα σχόλια υποσκάπτουν αυτή την εικόνα θάρρους. Είναι λόγια ανασφάλειας, από αυτήν που κάθε συνετός άνθρωπος μπορεί να αισθάνεται κατά βάθος, αλλά που είναι πολύ προτιμότερο να την κρατάει για τον εαυτό του.

  24. voulagx said

    #3 @Κακοψυχος: Μελιντα,ρε!! Δεν άφησες τίποτα όρθιο.
    Μετά την βόμβα του διαζυγίου του Μπιλ από την Μελίντα Γκέητς, είχαμε και την πυρηνική έκρηξη του διαζυγίου του Γιώργου από την Μαρίνα Πατούλη. Δεν θα μείνει τίποτε όρθιο σ’ αυτόν τον κόσμο;

  25. ΚΩΣΤΑΣ said

    Λεώνικε, εξαιρετικά και τα δύο, τα ευχαριστήθηκα, πιο πολύ το πρώτο.

    Η καθώς πρέπει κυριούλα, η Ίρμα, έκανε το «γλίστρημά» της, απόλαυσε τη γλύκα, την ηδονή, το πάθος και την ομορφιά του παράνομου και ξαναγύρισε στο καθωσπρεπισμό της.

    Η βουτηγμένη στον «βούρκο» Μάγια, ξεπέρασε σε αλτρουϊσμό τους εκ προϊμοίου θεωρούμενους καλούς.

    Απλές ιστορίες, χωρίς φιοριτούρες και φιλοσοφίες, ερέθισμα, όμως, και τροφή για πολλή φιλοσοφία.

    Επειδή σχεδόν όλοι μας κουβαλάμε μέσα μας κάποια «ανωμαλία», δεν θα μπορούσα να αποτελέσω εξαίρεση κι εγώ! 😜 Έκανα έναν περίεργο και ανεξήγητο συνειρμό για τον συγγραφέα των διηγημάτων. Τον παραλλήλισα με τον πατέρα Ακάκιο:

    χαβιαροσαλάτες θέλει για το δείπνο του
    και καλόγριες αφράτες βλέπει μέσ’ τον ύπνο του! 😅🤣😂

    Και ξανά συγχαρητήρια, Λεώνικε, σε ξέρω και από άλλα δείγματα, είσαι υπέροχος συγγραφέας.
    Ευχαριστίες πολλές και στον Νκοκύρη.

  26. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Άλλοι φτιάχνουνε μιμίδια και άλλοι γράφουνε φοβερά. Έτσι είναι η ζωή, άδικη. Έτσι είναι και τα ιστολόγια.😭

    «χυμένη πάνω στην ξερολιθιά, αποκαρωμένη, βυθισμένη στην ηδονή του τραγουδιού» Το αποκαρωμένη είναι ορθογραφικό ή υπάρχει η λέξη;

  27. sarant said

    23τέλος Χμμμ…. να το σκεφτούμε

    26 Υπάρχει.
    https://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CF%81%CF%89%CE%BC&dq=

  28. Costas Papathanasiou said

    Χαίρετε!
    Ήσυχα κι απλά διηγηματάκια. καρδιογραφήματα με άρωμα αναστάσιμο ή άνθη “λειμῶνος ἠρινοῦ” θα λέγαμε, δρεπτά για ανθοδέσμη ή χρήση φαρμακευτική, σάμπως Δακράκια, Παναγίτσες, Πασχαλούδες (:Primula veris ή officinalis), ζωγραφισμένα με το χρώμα της αγάπης το δακρένιο (κατά τον Λουλουδίκο τον Ανωγειανό), αυτό που εκκρίνεται στο στρείδι του ματιού για να ντυθεί το “σκουπιδάκι” το φτωχό που εντός θα κρυφτεί και να γενεί σιγά-σιγά μαργαριτάρι.
    Μπράβο στον Λεώνικο.

  29. ΣΠ said

    Το ιστολόγιο απαλλαγμένο από το πολυώνυμο βαρίδι έκανε νέο ρεκόρ φτάνοντας στην 598η θέση της Αλέξαινας.

  30. Γιάννης Ιατρού said

    24: Εμένα η Μελάνια μου έχει μείνει στο μυαλό ρε συ, τι να κάνουμε τώρα; 🙂 🙂

    29: Μετά τα προβλήματα που είχε μετά την τελευταία απρόσμενη εμφάνισή του είχε κολλήσει μέχρι χθες το μεσημε΄ρι στις 625/626 μονάδες, αλλά να, τώρα με το πόνημα του Λεώ έσπασε το φράγμα των 600 μονάδων, Οπότε να ξέρουμε σε ποιόν οφείλεται το άλμα… 🙂 🙂

    ΥΓ: Κακές γλώσσες λένε πως οι χιλιάδες εξοδούχοι χθες και προχθές ήταν απασχολημένοι με το να φτάσουν στους προορισμούς τους στην επαρχία. Και τώρα που φτάσανε στους προορισμούς τους και άρχισαν να ηρεμούν, μπήκαν να διαβάσουν τα άρθρα για την κάνναβη, ή τα μεζεδάκια ή και τα του 007😎.

    Προ ολίγου αξιώθηκα να διαβάσω τα πονήματα του αγαπητού μας Λεώ (είχα μπλέξει με κάτι δουλειές από το πρωί και μετά συγυρίσματα κλπ., οπότε πέρασε η ώρα).

    Λοιπόν τι να πω για τον Λεώ και τα πονήματά του; Όλοι σας τον παινέψατε, δεν έμεινε και τίποτα να προσθέσει κανείς. Εκτός κι αν κανείς αποκόμισε μια κάπως διαφοροποιημένη εντύπωση από τα ανδραγαθήματα της Ίρμας με τον τραγουδιστή (σκέτος Ορφέας ο τύπος) ή από την ιστορία της κακομοίρας της Μάγιας (ρε Λεώ, μα από 24άρων ρε συ;).
    Αλλά δεν μας νοιάζει τόσο η ιστορία των προσώπων, όσο τρόπος που γράφει ο Λεώ. Είναι ενδιαφέρων, περισσότερο στο πρώτο.

  31. Γιάννης Ιατρού said

    30: διόρθωση: …μα από 14άρων ρε συ;)…

  32. aerosol said

    Ευχαριστούμε Λεώ!
    [Κι όποιος δεν φθάρηκε, δεν έγινε κυνικός και κουρασμένος, δεν ξέρει και την πραγματική αξία του μελό…]
    Δεν υπήρχε στ’ αλήθεια ανάγκη για το επιλογικό σχόλιο. Με λέξεις μπορούμε να ξεφτυλίσουμε τον εαυτό μας και τους ανθρώπους γύρω μας, με λέξεις και να τους παινέψουμε, για τα ίδια ακριβώς πράγματα. Και οι λέξεις δεν λένε κάποια αλήθεια, μόνο δείχνουν αν αγαπάμε.
    Θα κρατήσω και μια φράση:
    «Και ό,τι της συνέβαινε πρώτη φορά, ήταν πάντα κακό.»
    Μια πικρή αλήθεια για πολλά όντα γύρω μας.

  33. dryhammer said

    30α. (24). Μελανιά σού ‘χει μείνει, μου φαίνεται…

  34. ΚΑΒ said

    Πολύ καλή η γραφή σου, Λεώνικε. Το πρώτο είναι αριστούργημα.

  35. leonicos said

    Συγγνώμη για την απουσία, αλλά ήμουν στο δρόμο. Και σε λίγο θα ηξαναβρεθώ στο δρόμο μέχρι να φτάσω σπίτι

    Σας ευχαριστώ όλους.
    Πέπε, στο σχόλιό μου δεν ήθελα να αοδομήσω το γραπτό μου αλλά να τονίσω ότι ήθελα να επικεντρωθείτε στη γραφή και όχι στην υπόθεση.

    Στην Ίρμα, το σοβαρό στοιχείο είναι αυτό που λέει «ο άντρας της δεν είχε τέτοιες ευαισθησίες κι έχτισε στην λοφογραμμή που αγαπούσε.» Ασφαλώς δεν θα ηταν το μόνο της παράπονο. Γι’ αυτό επέτρεψε στον εαυτό της να ξεφύγει

    Στη θάλασσα εγώ είχα πέσει. αλλά δεν με έσωσε καμιά πόρνη, ούτε την παντρευτηκε ο πατέρας μου. Η αφήγηση κουβαλάει κομμάτια από διάφορα περιστατικά. Ο τραγουδιστής ήταν ενας φίλος μου Τούρκος, αυτό συέβη στην Ίμβρο, αλλά δεν @@@ξαμε καμια Ίρμα. Ίρμες μπορεί να συναντήσει κανείς σε όλα τα συγκεντρώματα εξοχικών. Μια έδωσε το τηλέφωνό της σε κάποιον που τη φλερταρε, με τα νούμερα του ΑΦΜ του μαγαζιού. Έλεγε απλά ποιο ταιριάζει και ποιο δεν ταιριάζει, φωναχτά και γελώντας. Και κανείς δεν πήρε μυρουδιά

    Απέφυγα να πολυ- επεξεργαστώ το ρομαντικό – ερωτικό περιβάλλον, διότι σε αυτές τις περιπτώσεις η διαχωριστική γραμμή μεταξύ διηγήματος και πορνογραφίας ε΄ίναι δυσδιάκριτα

    Είχα στείλει στον Ν¨κο μια προηγούμενη εκδοχή, την οποια επεξεργάστηκα περισσότερο προς αυτή την κατεύθυνση, και τα υπέβαλα για δεύτερη φορά. Έπρεπε να κρατήω μια ισορροπία, μας διαβάζει και η Φωτεινη

    Απειλεί να σχολιάσει, αλλά πρέπει να κατέβει στο γραφείο, αλλιώς, ότι και να πει ε το δικό μου γιουζερνέιμ θα βγει

  36. leonicos said

    23 Πέπε

    Αλλά όλα αυτά τα προλογίσματα, τα επιλεγόμενα και τα σχόλια υποσκάπτουν αυτή την εικόνα θάρρους. Είναι λόγια ανασφάλειας, από αυτήν που κάθε συνετός άνθρωπος μπορεί να αισθάνεται κατά βάθος, αλλά που είναι πολύ προτιμότερο να την κρατάει για τον εαυτό του.

    Ακριβώς αυτό έκανα. Όσο και αν ακουγεται εξωπραγματικό, εδώ μέσα την παρέα, θεωρώ ως ‘εαυτό μου’.

  37. leonicos said

    Μπορεί ν διαφωνώ με καποιους κάποτε, αλλ’ αυτό συμβαίνει και με το άλλο μισό μου

    Δεν ανταγωνίζομαι κανέναν εδώ και κανένας δεν με ανταγωνίζετι

  38. Γιάννης Ιατρού said

    33: άσε

  39. Πραγματικά μου αρεσαν και τα δυο. Μπήκα στον πειρασμό να αναλογιστώ τι φινάλε θα έδινα εγώ.

    Σκέφτηκα λοιπόν να έβαζα την Ίρμα να περνά την άλλη μέρα το πρωί και να μην αναγνωρίζει το μέρος, υπονοώντας ότι το βραδινό περιστατικό συνέβη μόνο στην φαντασία της.

    Την Μάγια θα την άφηνα να πνιγεί στο βούρκο-κολυμβήθρα που θα την εξάγνιζε και θα την εξιλέωνε, βυθιζόμενη αργά σαν την Φραγκογιαννού.

    Δεν ισχυρίζομαι λέω ότι έτσι θα ήσαν πιο καλά. Απλά διαφορετικά. Μια «παραλλαγή στο ίδιο θέμα»

  40. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    30. >>Εκτός κι αν κανείς αποκόμισε μια κάπως διαφοροποιημένη εντύπωση
    Και το πήρε για ουρανόσταλτη ρομαντική ξεπέτα της κυρα – Ίρμας! 🙂
    Νύχτα, καλοκαίρι,φεγγαράδα, αύρες θαλασσινές κι αυτός ο γιούδας που τραγουδούσε υπέροχα, (κι όπως ξέρουμε οι γυναίκες είναι ακουστικοί τύποι) 🙂

    Όλα τ΄αγόρια είστε ο μελωδός ε;
    Για σύζυγο στην κορφή του λόφου με τα παιδιά, δεν κόβω κανέναν 🙂 🙂

    Λεώνικε, το καλύτερο είναι που λες ότι συγκινείσαι ο ίδιος με τα γραφόμενά σου!
    Παραγγελιά: Τα δυο επόμενα σου, με άνδρες πρωταγωνιστές.

  41. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλησπέρα.

    Διάβασα τὰ διηγήματα τοῦ Λεώνικου καὶ μοῦ ἄρεσαν.

    Πιὸ πολὺ τὸ πρῶτο.

    Ὄχι γιὰ τὴν ἐρωτικὴ σκηνή, τὴ φαντασίωση τοῦ κάθε μοναχικοῦ ὀργανοπαίκτη, ἀλλὰ γιὰ τὸ

    «εξοχικό τους, που ξεχώριζε… μάλλον διέκοπτε βάναυσα την ήρεμη λοφογραμμή που είχαν χαράξει με υπομονή και σοφία οι αιώνες»

    Πραγματικὴ ποίηση.

    Εὐχαριστοῦμε, Λεώνικε.

    Νὰ εἶσαι καλά, Νικοκύρη.

  42. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Άσχετο με τα ωραία διηγήματα του Λεό. Στη σημερινή REAL στην στήλη «Σαν σήμερα» γράφει : » 1967 Ο πρόεδρος της Γαλλίας Σαρλ Ντε Γκωλ ασκεί βέτο και μπλοκάρει την είσοδο της Μ. Βρετανίας στην ΕΟΚ λόγω της ονομασίας της.»
    Νομίζω ότι είχε γραφτεί στο ιστολόγιο, σε άρθρο για το Μακεδονικό, πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Θυμάμαι λάθος.

  43. spyridos said

    42
    Αυτό αναπαράγεται συστηματικά από τα ψεκασμένα δεξιά σάιτ. Ρεαλ, Πρωκτό Θέμα κτλ και από πολιτικούς του διαμετρήματος Καρατζαφύρερ.
    Το βέτο υπήρξε αλλά το όνομα δν ήταν φυσικά ο λόγος.

  44. 42 https://sarantakos.wordpress.com/2018/01/15/ukgb-2/

  45. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    42, 43
    Και πάλι για το παραμύθι με την ΠΓΔΜ και την ένταξη της Μεγάλης Βρετανίας 15 Ιανουαρίου, 2018
    https://sarantakos.wordpress.com/tag/%CE%BD%CF%84%CE%B5-%CE%B3%CE%BA%CF%89%CE%BB/

  46. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα! Να με συμπαθάτε για την πολύωρη απουσία, είχα ταξιδάκι.

    29 Α μπράβο! Θα βράζει στο ζουμί του τώρα.

    42-44 Με πρόλαβε ο Δύτης (φυσικά), αλλά επισημαίνω ότι η Ρίαλ υιοθετεί τις ψεκασμενιές.

  47. leonicos said

    41 Δημήτρη ευχαριστω

    Η φράση αυτή εισάγει τις επόμενες και »ερμηνεύει» τη συμπεριφορά της. Δεν την συνέδεε τίποτα στην πραγματικότητα με κείνον τον άντρα.

    Συνεπώς Δεν τον απάτησε, διότι κατ’ ουσίαν δεν ήταν γυναίκα του. ήταν μόνο τυπικά

  48. leonicos said

    40 Έφη Έφη

    ένας άντρας και μια πέτρα

    στο επόμενο, αν το δεχτεί ο Νικος βέβαια, πρωταγωνιστεί μια πέτρα

  49. dryhammer said

    48. >…πρωταγωνιστεί μια πέτρα

    Αρκεί να μην εξελίσσεται η υπόθεση με την ταχύτητα εξέλιξης ενός ορυκτού.

  50. leonicos said

    39 Άρη Γαβριηλίδη

    προφανώς γράφεις διαφορετικά. Δεν θα έδινα ποτέ αυτή τη λύση

    Αν αυτά είχαν συμβεί μόνο στη φαντασία της Ίρμας, δεν θα είχε κανενα νόημα το »πού η΄ταν χτισμένο το σπίτι» το ότι »είχε τέτοια ερβτική αίγλη που φοβήθηκε μην προδοθεί» κοκ Έχεις δει γυναίκα πραγματικά ικανοποιημένη από το σεξ; Το διαλαλεί το πρόσωπό της ώρες μετά.

    Εάν η Μάγια βουλιαζε απλώς θα καταργούσε το δίπολο του «τι θέλει να πει στον Θεό αλλά δεν τολμάει να σηκώσει το πρόσωπό της προς τον ουρανό» προς το »ότι δεν είχε πι κάτι να του πει όταν τόλμησε να το σηκώσει».

    Και τα δύο διηγήματα είναι χτισμένα γύρω από έναν πολύ συγκεκριμένο άξονα

  51. leonicos said

    Μόλις επέστρεψα σπίτι και φαβάμαι ότι δεν θα μπορε΄σω να παρακολουθήσω άλλο σήμερα.

    Τα επόμενα θα φροντίσω να μην με τρέχει η Φωτεινή

    Αύριο θ’ απαντήσω σε όσους μου γράψουν στη συνέχεια, και θα τους ειδοποιήσω

  52. Πέπε said

    @40

    > Όλα τ΄αγόρια είστε ο μελωδός ε; Για σύζυγο στην κορφή του λόφου με τα παιδιά, δεν κόβω κανέναν

    Υπάρχουν πολλοί που έχουν γαμήσει με μια κιθάρα. Γίνεται συχνά, όταν υπάρχουν δύο.

    Όταν υπάρχουν πολλοί, συχνά συμβαίνει το αντίθετο: να γαμήσουν όλοι χάρη στον τύπο με την κιθάρα, εκτός από τον ίδιο!

  53. Γιάννης Ιατρού said

    50α Τώρα μόνο ο Λάμπρος απομένει για να συνεισφέρει επ΄ αυτού (π.χ. αποσπάσματα από τον Βίλχελμ Ράιχ, μιάς κι ο Γς, Θεός σχωρέσ’ τον, μας άφησε χρόνους)

  54. Γιάννης Ιατρού said

    52: Γιατί υποτιμάς άλλα, παραδοσιακά, όργανα; 🙂 🙂

  55. Γιάννης Ιατρού said

    Νίκο, σε φωνάζουν 😉

  56. Πέπε said

    @41, 47

    Πράγματι, αυτή η φράση μού έκανε κι εμένα εξαιρετική εντύπωση. Και μόλις τη διάβασα, επειδή έχει μια δύναμη του τύπου «ο αυτοκράτορας είναι γυμνός» (κάποιος επιτέλους να πει την αλήθεια που συνήθως καλύπτουμε πίσω από εξωραϊστικές διατυπώσεις του τύπου ξεχώριζε ή δέσποζε…), αλλά και λίγο παρκάτω, όταν αντιλήφθηκα με πόση οικονομία λέει τόσα για τη σχέση της με τον άντρα της.

    Ως προς το πρώτο, είναι απλώς πρωτότυπη και δυνατή. Ως προς το δεύτερο όμως είναι αριστοτεχνική.

  57. aerosol said

    #35
    «να τονίσω ότι ήθελα να επικεντρωθείτε στη γραφή και όχι στην υπόθεση.»
    Αυτό είναι δουλειά. Κάποιου επιμελητή ή φίλου που θα σου πρόσφερε μια τεχνικής φύσης συμβουλή. Εμείς είμαστε κοινό, θέλουμε να απολαύσουμε. Κι αν κάποιος μουσικός μας έλεγε «μην μείνετε στη μελωδία, με ενδιαφέρει να μου πείτε για το μπάσο», θα του λέγαμε να το δώσει σε φίλο του μουσικό, όχι σ’ εμάς.
    Αλλά, φιλτατε Λεώνικε, νομίζω τα ξέρεις καλά αυτά. 🙂

  58. Α… ώστε και «ο αυτοκράτορας είναι γυμνός» όπως και ο βασιλιάς; 🙂

  59. sarant said

    55 To έχω σημειώσει

    52 Έχει ένα ωραίο ο Reiser για το θέμα αυτό.

  60. 59β Χαχά, ναι, με το Μεγάλο Ρεμάλι αν θυμάμαι καλά.

  61. Γιάννης Ιατρού said

    https://www.sarantakos.com/asteia/reiser/reiserel.htm

  62. Πέπε said

    @58

    Όλοι τους τσιτσίδια αυτοί οι εστεμμένοι. Αφού είναι ξετσίπωτοι!

    (Πάντως αυτοκράτορας είναι στο παραμύθι του Άντερσεν).

  63. @ 62 Πέπε

    🙂

  64. sarant said

    61 Χρωστάω άρθρο στον Ζαν Μαρκ…

  65. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    64: οι ωραίοι έχουν χρέη Νίκο 🙂 (με εξαιρέσεις κάτι επώνυμους που έχουν μόνο χρέη😉)

  66. Michael Tziotis said

    Γι’ αυτό προσκυνούμε τη γλώσσα… Γιατί αρθρώνει τα απερίγραπτα αλλιώς συναισθήματα.
    Δεν θυμάμαι πώς, κάποτε, τυχαία, βρέθηκα σε αυτό το ιστολόγιο. Θυμάμαι. όμως, εναργέστατα, τους χίλιους λόγους για τους οποίους έμεινα. Και είσαι εσύ, Λεώνικε, ένας από αυτούς…

  67. gpoint said

    # 65

    κι αυτοί που δεν έχουν χρέη, θάθελαν να είν’ ωραίοι…

  68. Alexis said

    Πολύ ωραία και τα δύο! Μπράβο!

  69. leonicos said

    Θέλω να ευχαριστήσω και πάλι τους

    Michael Tziotis, Alexis, Aerosol, Πέπε

    για τα πολύ ενθαρρυντικά σχόλιά τους οταν είχα πια καταφύγει στην αγκαλιά του Μορφέως και όχι του Ορφέως (μη μεταφράσετε Μορφεύς = Φωτεινη, διότι κοιμηθηκα ξερός. Αλλιώε θα έμενα ώς το πρωί)

    Aerosol, άλλη η δουλειά του επιμελητή και άλλη του Λεώνικου. Εδώ σας έβαλα να γίνετε Λεωνικοι όχι επιμελητές. να βάλετε το μάτι σας διλα στο δικό μου, όχι απέναντι. Κατά τα αλλα, ξέρω πολύ καλά πού στέκω. Κααι ασφαλώς δεν φοβαμαι. ξ’ερω

  70. Παναγιώτης Κ. said

    Τα διάβασα πριν λίγο.
    Τα διάβασα έτσι όπως το ζήτησε ο συγγραφέας υπακούοντας και στην προτροπή του Νικοκύρη, την ανάγνωση της υποσημείωσης να την αφήσουμε για το τέλος.
    Κατ΄εμέ, πρόκειται για μια υποδειγματική γραφή. Ειδικώς στο πρώτο.

  71. loukretia50 said

    Λεώνικε,
    Αν και δεν έχω να προσθέσω κάτι σημαντικό στα τόσα θετικά σχόλια που προηγήθηκαν, θάθελα να σου πω κι εγώ ότι μ’ αρέσει πολύ ο τρόπος που γράφεις, αυτή η ποιητική γραφή που φανερώνει την ευαισθησία σου και την αγάπη για τους ήρωές σου – συγκεκριμένα εδώ, τις ηρωίδες.
    Είναι φανερό το πόσο νοιάζεσαι να τη μοιραστείς μαζί μας και να μας κάνεις να καταλάβουμε τον τρόπο που σκέφτονται και αντιδρούν, όσο υπερβολικός ή μελοδραματικός κι αν είναι – ίσως ακριβώς γι αυτό.
    Και η καθημερινότητα αποκτά άλλη διάσταση κι ενδιαφέρον μέσα απ΄την προσωπική οπτική του αφηγητή.

    Σαν αναγνώστρια αξιολογώ κυρίως τη συγκίνηση που μου χαρίζει ένα κείμενο, πόσο με παρασύρει στην ατμόσφαιρα και ταυτόχρονα τον αβίαστο τρόπο που το πετυχαίνει χάρη στη γραφή, χωρίς κάτι αρνητικό να μου αποσπά την προσοχή.
    Αν για κάποιο λόγο χρειαστεί να εστιάσω στο ένα στοιχείο, όπως ζητάς τώρα εσύ, δε μπορώ να τα ξεχωρίσω.
    Ένα κείμενο κακογραμμένο – πχ μετάφραση – μπορεί εύκολα να με απωθήσει κι ας έχει ενδιαφέρον. Θα το παρατήσω σχεδόν σίγουρα.
    Αντίθετα , η απλότητα καθημερινών καταστάσεων μπορεί να με γοητεύσει, όταν αποκτά άλλη διάσταση μέσα απ΄την προσωπική οπτική του αφηγητή.
    Ίσως γιατί νοιώθω τη δική του συμμετοχή, μ’ ένα γνήσιο ενδιαφέρον που δεν προβάλλεται ενοχλητικά. Μου αποκαλύπτει τη δική του αλήθεια.

    Αυτή η προσέγγιση στα κείμενά σου – θυμάμαι ακόμα τον Μπαστιά, ο αφηγητής που νομίζεις πως γίνεται ένα με τον ήρωά του σε κάποιες στιγμές, δε φαίνεται παράξενη σε κάποιον που σε γνώρισε έστω λίγο.
    Και η παρουσία σου είναι απίστευτα ευγενική, απλή και ανυπόκριτη αλλά διακριτικά
    αποστασιοποιημένη. Εμπνέεις εμπιστοσύνη, διάθεση για προσέγγιση, αλλά όχι μεγάλη οικειότητα – κάτι που με την παραξενιά μου εκτιμώ ιδιαίτερα! Ο Λάμπρος διαφωνεί φυσικά!
    Και έχεις ένα καθάριο βλέμμα που εκφράζει αληθινό ενδιαφέρον για το συνομιλητή.
    Σημαντικό προσόν, άλλωστε ο σεβασμός στους συσχολιαστές αποτελεί χαρακτηριστικό και της εικονικής προσωπικότητάς σου και σε συνδυασμό με τη γενικότερη καλλιέργειά σου σε κατατάσσει δίκαια στα συν του ιστολογίου.
    Και ήταν από τις σπάνιες φορές που γνώρισα κάποιον με τον οποίο διαφέρουμε σε τόσα πολλά, κι όμως τίποτε σε σένα δεν έμοιαζε αταίριαστο.
    Σ’ εκτιμώ και χάρηκα ειλικρινά για τη γνωριμία.
    Λίγο – πολύ σου έχω ξαναγράψει τα ίδια, σε εποχή που πίστευα ότι βλέπεις και προηγούμενα νήματα, ειδικά αν αφορούν δικά σου κείμενα ή ερωτήσεις!
    (αυτό, λαϊκιστί λέγεται μπηχτή!)

    Ξέρω ότι δεν παρεξηγείς τις συχνές αναφορές μου σε κάποια … κολληματάκια!
    Ούτε όταν λέω πως έγινα Λεώνικος όταν ξεχνάω σε ποιο άρθρο πρέπει κάτι να σχολιάσω – όπως τώρα πχ , σε κάποιο νήμα θέλω να ευχαριστήσω το Λάμπρο!
    ========================

    Συγχωρέστε μου το σεντόνι με τις προσωπικές αναφορές, νομίζω ο Λεώ το δικαιούται!

  72. leonicos said

    Αγαπητή μου Λουκρητία

    Ευχαριστώ για τον πλούσιο έπαινο, και συγγνωμη για το αν μου δοιεφυγε κάποιο παλαιότερο σχόλιό σου. Μπορεί να συμβεί καμιά φορά.

    Εγώ, όταν θέλω κάποιος να δει το σχόλιό μου εκτός νήματος, πολύ συχνά του το λέω στο τρέχον νήμα.

    Στα επί μέρους του σχολίου σου

    α) συγκεκριμένα εδώ, τις ηρωίδες
    Ελπίζω να μην απογοητεύσω την Εφη Εφη αλλά κυρίως ηρωίδες έχω. Ο Μπασιάς και ο Οσμάν (Νερό Αγάμπειμ, Σου Αδελφέ μου) είναι παρεκκλίσεις. Υπάρχουν βέβαια κι άλλες, αλλά πάντα η γυναίκα παίζει κυρίαρχο ρόλο

    β) όσο υπερβολικός ή μελοδραματικός κι αν είναι
    με παρασύρει η γλώσσα. από την άλλη όμως, ίσως χρειάζεται κι αυτό, για να γίνει η τέχνη.
    Επίσης, μερικές φορές ο αφηγητής λέει μια λεπτομέρεια που παίζει καθοριστικό ρόλο στα ηθικο-συναισθηματικά του διηγηματος και όχι ακριβώς στην πλοκή, οπότε οα αναγνώστης, που δεν θέλει να εισχωρήσει στην λεπτομέρεια, το βλέπει ως υπερβολή

    γ) Και η παρουσία σου είναι …………. διακριτικά αποστασιοποιημένη. Εμπνέεις εμπιστοσύνη, διάθεση για προσέγγιση, αλλά όχι μεγάλη οικειότητα
    Δεν είναι ‘αποστασιοποιημένη’. Είναι μερικές φορές αμήχανη, καμιά φορά λέγονται πράγματα που δεν ξέρω ή δεν μπορώ να συμμετάσχω, και πολλές φορές ακόμα μιλάνε όλοι και λένε διάφορα, ο ένας για τα άρια του ο άλλος για τις επενδυτικές του ευκαιρίες και θέματα που εγώ δεν έχω ευκαιρία να συμβάλω. Αν κάποιος με πλησιάσει, θα δει ότι δεν είμαι αποστασιοποιημενος, ακατάδεκτος, ούτε αποφεύγω την οικειότητα.

    Δες τι λέω για τον Τζι, και πολλές φορές μιλάμε στο τηλέφωνο και σπάμε πλάκα. Επίσης τη Λου την κυπρία, έχουμε μεγάλη οικειότητα, έχουμε ανταλλάξει ποιήματα κοκ
    Αυτό το τελευταίο, με τα ποιήματα, θα ήθελα να το κάνω και με σένα.

    δ) κάτι που με την παραξενιά μου….
    παρακαλώ ν’ αλλάξει τη φράση ως εξης: κάτι που με την γοητεία μου…..

    Η ιδιαιτερότητα είναι μεγάλο κεφάλαιο. Αλλοίμονο αν δεν υπήρχε, Θα ζούσαμε σ’ έναν αυτιστικό κόσμο

    ε) ο σεβασμός στους συσχολιαστές
    δεν είναι αρετή ούτε υποχρέωση. Είναι λογική. Αν δεν σέβεσαι τους συσχολιαστές σου, για ποιον λόγο να σχολιάσεις και τις απόψεις τους. Ακόμα και τον ή τους πολυώνυμους που γράφουν προκλητικά, υποπτεύομαι ότι κάποιον λόγο έχουν και σχολιάζουν. Ακόμα και για να διορθώσουν. Εγώ καποτε ζήτησα από ένααπό αυτούς μια πληροφορία. Μου απάντησε «τόσο απληροφόρητοι είστε εκεί μέσα που δεν ξέρεις ότι….. » και μου εδωσε την πληροφορία που ζητούσα.
    Οπότε δεν ξέρεις ποιος κάνει πλάκα. Γιατί, να βρίσεις μέσα σ’ ένα ιστολόγιο, δεν έχει νόημα. Η βρισιά είναι φωνή. Γραπτή βρισιά, είναι σαν γραπτό άρωμα. Αν σου πω ότι αυτή τη στιγμή που σου γράφω φοράω Μπρουτ, τί σου λέει; Ότι είμαι βλάκας. Δεν έχει ανέναν νόημα να σου το πω. Ή φοράω Ρόλεξ….. και παπούτσια δίχως σόλες

    ς) Και ήταν από τις σπάνιες φορές που γνώρισα κάποιον με τον οποίο διαφέρουμε σε τόσα πολλά, κι όμως τίποτε σε σένα δεν έμοιαζε αταίριαστο.
    Δεν κατάλαβα τη φράση. Ξέρεις σε πόσα διαφέρω από τη Φωτεινή; 99%. Και όμως… ξέρεις τι σημαίνει Φωτεινή για μένα και τι σημαίνει Λεώνικος για τη Φωτεινή.
    Το να διαφέρουμε, δεν εμποδίζει να είμαστε πολύ φίλοι. Και με τον Τζι διαφέρω, και με τον Γς (που τον κλαίω), και με όλους.
    Αλλά δεν θα ελεγα ότι διαφέρουμε και σε τόσα πολλά, όπως δείχνουν τα σχόλιά σου για τη δουλειά μου.
    Επομένως;

    τίποτε σε σένα δεν έμοιαζε αταίριαστο.
    Σου θυμίζω ότι από μικρός έζησα σε γλωσσικά και θρησκευτικά μειωνοτικό περιβάλλον.
    Αυτό μας κάνει να βλέπουμε το άλλο ή το ‘αλλότριο’ ως παραλλαγή και όχι ως διαφορετικό ή αντίθετο.

    ζ) Ξέρω ότι δεν παρεξηγείς τις συχνές αναφορές μου σε κάποια … κολληματάκια!
    Άλλη μια φράση που δεν καταλαβαίνω
    Δεν θυμάμαι να μ’ ενόχλησε κάτι σχετικά μ’ εσένα, εννοώ που να προέρχεται από σένα

    Αν διαφώνησα σε κάτι, απλώς διαφώνησα. Πολλές φορές διαφωνώ και με τον Νίκο. Αυτό σημαίνει ελεύθερο ιστολόγιο
    Δεν ενοχλούμαι

    Επί τη ευκαιρία, πες του Νίκου να μου στείλει το η-μέιλ σου
    να τα πούμε και ιδιωτικά, για τη γνώμη σου

    Λέων

  73. Γιάννης Ιατρού said

    Ρε Λώνικε, τι σκέτο «Λέων» υπογράφεις, βάλε και κανένα «της Νεμέας», έστω της Νίκαιας 🙂 δίπλα… ‘Αντε ντε !! 🙂

  74. ΣΠ said

    73

  75. Γιάννης Ιατρού said

    74: ή έτσι 🙂

  76. # 74, 75

    Είσαστε άσχετοι !!

    Αφού υπογράφει χαμηλά, πρόκειται περί…χαμαιλέοντος !!!!

  77. Γιάννης Ιατρού said

    Άσε Γιώργο, κάνει πως δεν τα βλέπει 🙂 🙂

  78. leonicos said

    Κοράκια!

    Ακούσατε Λου και τρέξατε!
    Ζηλιάρηδες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: