Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Χρόνια πολλά, κύριε Ντίλαν!

Posted by sarant στο 24 Μαΐου, 2021


Στα ταξίδια που κάνω με το αυτοκίνητο, ακούω (φυσικά) μουσική. Πριν από καναδυό βδομάδες είχα βάλει και άκουγα τους πρώτους δίσκους του Μπομπ Ντίλαν και σκέφτηκα πως θα έπρεπε να γράψω κάτι στο ιστολόγιο για τον πολύ σημαντικό -αλλά και αγαπημένο μου, από μια άποψη- τραγουδοποιό. Μερικές μέρες αργότερα, είδα στο Φέισμπουκ μιαν ανακοίνωση του φίλου Βασιλη Μανουσάκη, κι έτσι έμαθα ότι σήμερα ο Μπομπ Ντίλαν γιορτάζει τα 80 του χρόνια. Οπότε, το θεώρησα σημαδιακό -και γράφω το σημερινό άρθρο, για να τιμήσουμε όλοι μαζί τον Ντίλαν, όπως θέλει ο καθένας, περίπου με τον ίδιο τρόπο που οι μαθητές ενός σπουδαίου καθηγητή, όταν συμπληρώνει τα 70, τα 75 ή τα 80 χρόνια του, συνηθίζουν να εκδίδουν τιμητικό τόμο, με εργασίες αφιερωμένες στον δάσκαλό τους.

Ο Μπομπ Ντίλαν γεννήθηκε Ρόμπερτ Άλεν Ζίμερμαν, στις 24 Μαΐου 1941, στη Μινεσότα. Η οικογένεια του πατέρα του ήταν Εβραίοι από την Οδησσό, της μητέρας του από τη Λιθουανία, που είχαν, και οι μεν και οι δε, φτάσει στις ΗΠΑ στις αρχές του 20ού αιώνα. (Η οικογένεια του πατέρα του είχε απώτερη καταγωγή από το Καρς, οπότε μπορούμε να τον θεωρήσουμε Πόντιο).

Εφηβος άρχισε να ενδιαφέρεται για το ροκ αλλά πιο πολύ για τη φολκ. Πήρε το ψευδώνυμο Bob Dylan όταν είδε τα ποιήματα του Dylan Thomas (αλλά ήδη σκεφτόταν το Dillon). Παράτησε το κολέγιο το 1961 και πήγε στη Νέα Υόρκη, όπου εντάχθηκε στην καλλιτεχνική σκηνή και το 1962 έβγαλε τον πρώτο του δίσκο, με το όνομά του: Bob Dylan, που είχε κυρίως παραδοσιακά τραγούδια. Ανάμεσά τους και το αργότερα πασίγνωστο House of the Rising Sun -η δική του διασκευή επηρέασε αργότερα τους Άνιμαλς -που βέβαια το ανέδειξαν σε παγκόσμια επιτυχία. (Κατά σύμπτωση, ο Έρικ Μπάρντον των Άνιμαλς πριν από καναδυό βδομάδες γιόρτασε κι αυτός τα ογδοηκοστά γενέθλιά του).

Στη Νέα Υόρκη συνάντησε το είδωλό του, τον Γούντι Γκάθρι -ήταν τότε άρρωστος και ο Ντίλαν τον επισκεπτόταν στο νοσοκομείο- και άλλους μουσικούς του κλίματος Γκάθρι. Ο δεύτερος δίσκος του, το 1963, The Freewheeling Bob Dylan, έχει πολλά τραγούδια διαμαρτυρίας, για επίκαιρα θέματα όπως οι φυλετικές διακρίσεις, όπως επίσης και ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια του, το Blowing in the wind, αλλά και το δυσοίωνο αριστούργημα A Hard Rain’s gonna fall. Ο τρίτος δίσκος, το 1964, The Times they’re A-changing έχει επίσης σαφώς πολιτικό περιεχόμενο, ξεκινώντας από το ομότιτλο τραγούδι και προχωρώντας σε πιο απερίφραστες καταγγελίες. Την ίδια χρονιά δίνει το Another Side of Bob Dylan, με πιο πολλά ερωτικά τραγούδια.

Στη συνεχεια, υιοθετεί ηλεκτρικά όργανα -κάτι που κάποιοι φίλοι του της φολκ σκηνής το θεώρησαν προδοσία, και με αυτό το νέο ύφος παρουσιάζει τρεις αριστουργηματικούς δίσκους: Bringing it All Back Home (1965), Highway 61 Revisited (1965) και Blonde on Blonde (1966). (Ο αυτοκινητόδρομος 61 είναι εκείνος που πηγαίνει από τη γενέθλια Μινεσότα στη Νέα Ορλεάνη). Στους δίσκους αυτούς παρουσιάζει τραγούδια με διάρκεια πολύ μεγαλύτερη από το καθιερωμένο (περίπου) τρίλεπτο ενώ η στιχουργική του δεινότητα φτάνει στα ύψη, δημιουργώντας κόσμους παράνοιας οπως στο Desolation Row. Και βέβαια, δίνει μερικά από τα ωραιότερα ερωτικά τραγούδια του.

Το 1966 είχε το διάσημο όσο και μυστηριώδες ατύχημα με τη μοτοσικλέτα και ακολούθησε μια περίοδος εσωστρέφειας με ελάχιστες δημόσιες εμφανίσεις. Στις επόμενες δεκαετίες ο Ντίλαν πέρασε από πολλές φάσεις, μεταξύ άλλων ασπάστηκε τον χριστιανισμό, αλλά, όσο κι αν είναι σημαντικό το μετέπειτα έργο του εγώ δεν θα μιλήσω γι’ αυτό για τον απλό λόγο ότι δεν το ξέρω.

O δικός μου λοιπόν Ντίλαν τελειώνει περίπου στο John Wesley Harding, αν και περιλαμβάνει επίσης όλα τα τραγούδια του με τους Band, που κυκλοφόρησαν αργότερα. Φαίνεται παράλογο, ίσως και εντελώς άστοχο, να διαλέγει κανείς μια πενταετία (ή έστω εφταετία) από μια δημιουργική σταδιοδρομία που σε λίγο συμπληρώνει έξι δεκαετίες, αλλά νομίζω ότι αυτή η πρώτη πενταετία είναι που καθοριστικά χρωματίζει όλο του το έργο. Άλλωστε, και ο ίδιος πολύ συχνά επέστρεφε στη δεκαετία του 60, εκδίδοντας τα πάμπολλα τραγούδια που είχε ηχογραφήσει σε ταινίες μαγνητοφώνου από εκείνη την εποχή (The Basement Tapes) και τα διάφορα bootleg της εποχής. Θα περιμένω όμως από τα σχόλιά σας, και ιδίως από τον φίλο μας τον Τζι που είναι ειδήμονας πρώτης γραμμής για τα ντιλανικά, να συμπληρώσετε την εικόνα.

Εγώ τον Ντίλαν τον ανακάλυψα στα εφηβικά και κυρίως τα φοιτητικά μου χρόνια -μετά τη μεταπολίτευση, χοντρικά 1975-1983. Εδώ υπάρχει βέβαια ετεροχρονισμός: ανακάλυψα τον Ντίλαν της δεκαετίας του 60, και αυτόν κυρίως άκουγα, όσο κι αν περιστασιακά τύχαινε να ακούσω και σύγχρονη (τότε) δουλειά του, όπως πχ το τραγούδι Hurricane, για τον μποξέρ που ο Ντίλαν θεώρησε πως άδικα καταδικάστηκε για φόνο.

Κι επειδή ο Ντίλαν είχε τεράστια επιρροή και στην ελληνική σκηνή -με πιο τρανό παράδειγμα τον Σαββόπουλο- μπορώ να πω ότι πολλοί της γενιάς μου πρώτα ακούσαμε τον Σαββόπουλο ή άλλες αναφορές στον Ντίλαν («Με νικοτίνη δυνατή και τον Μπομπ Ντίλαν … τα όνειρά μου στην πρωτεύουσα με στείλαν» τραγουδούσε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου στον πρώτο του προσωπικό μεγάλο δίσκο το 1978)  και μετά εμβαθύναμε στον ιδιο τον Ντίλαν. Δεν υπήρχαν τότε οι σημερινές δυνατότητες, με ένα κλικ να ακούς σχεδόν όποιο τραγούδι σου έρθει στο νου, έπρεπε να έρθει ο δίσκος (βινυλίου βέβαια) στην Ελλάδα ή με κάποιο τρόπο, αλλά δύσκολα, να τον προμηθευτείς από το εξωτερικό.

Ο πρώιμος λοιπόν Ντίλαν μου άρεσε πάρα πολύ. Μου άρεσαν και τα talking blues του, διότι γενικά μου αρέσουν τα τραγούδια που φέρνουν σε πρώτο πλάνο τον στίχο. Και βέβαια ο στίχος στον Ντιλαν παίζει πολύ σπουδαίο ρόλο -ούτε τυχαία, ούτε άδικα τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 2016.

Μου άρεσαν -και ακόμα μου αρέσουν- πολύ και τα τραγούδια διαμαρτυρίας και τα πολιτικά του τραγούδια. Μου αρέσουν πολύ, και ακούω με απόλαυση, τα σατιρικοπαρανοϊκά του τραγούδια (ένα παράδειγμα για να καταλάβετε τι εννοώ).

Αλλά, κακά τα ψέματα, τα ερωτικά τραγούδια του Ντίλαν συνόδευαν τους νεανικούς και φοιτητικούς έρωτες και χωρισμούς μου, και δέθηκαν αναπόσπαστα μαζί τους, οπότε αυτά θα βάλω σε πρώτο πλάνο.

Από το I Want You

ή το Love Minus Zero/No Limit

μέχρι το Just like a Woman

το One too many mornings

και, αναπόφευκτα, It’s all over now, Baby Blue

Χρόνια πολλά, κύριε Ντίλαν!

124 Σχόλια προς “Χρόνια πολλά, κύριε Ντίλαν!”

  1. Κουνελόγατος said

    Καλημέρα, το εννοώ.

  2. Παναγιώτης Κ. said

    Θυμάμαι καλά ή μήπως κάνω λάθος;
    Τελικά, το παρέλαβε το βραβείο Νόμπελ;

  3. Κουνελόγατος said

    Τι να πω γι αυτό; Που όταν το ανακάλυψα (κι εγώ σε σχετικά μεγάλη ηλικία, όπως ολόκληρο τον Dylan), γέλαγα πόση ώρα… Από το Motorpsycho Nightmare, που θα μπορούσε να γίνει ταινία…

    I had to say something

    To strike him very weird

    So I yelled out

    “I like Fidel Castro and his beard”

  4. Κουνελόγατος said

    Η για την ποίηση…

    My love she’s like some raven

    At my window with a broken wing

  5. Κουνελόγατος said

    Αμ αυτό; Που ακόμη με κάνει να ξανανιώθω;

    I just can’t fit

    Yes, I believe it’s time for us to quit

    When we meet again

    Introduced as friends

    Please don’t let on that you knew me when

    I was hungry and it was your world

    Ah, you fake just like a woman, yes, you do

    You make love just like a woman, yes, you do

    Then you ache just like a woman

    But you break just like a little girl

  6. Κουνελόγατος said

    Και το απαισιόδοξο…

    I was feelin’ kinda lonesome and blue

    I needed somebody to talk to

    So I called up the operator of time

    Just to hear a voice of some kind

    “When you hear the beep it will be three o’clock”

    She said that for over an hour

    And I hung up

  7. Κουνελόγατος said

    Που δημιούργησε και παρεξηγήσεις…

    Half of the people can be part right all of the time

    Some of the people can be all right part of the time

    But all of the people can’t be all right all of the time

    I think Abraham Lincoln said that

  8. Κουνελόγατος said

    Ας γράψει και κάνας άλλος…

  9. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο Ντίλαν, όπως και ο Σαββόπουλος, για μένα τελειώνουν κάπου στο πρώτο 1/3 της καριέρας τους. Μετά αναμασήματα, μανιέρα και παρακμή. Αλλά αυτό το 1/3 είναι πολύ σημαντικό και το ακούω ακόμα με ευχαρίστηση.

  10. Dimitri Leeberakees said

    Να μην ξεχασουμε και το φλερτ του με την Ακροδεξια, τους Καχανιστες

    https://en.wikipedia.org/wiki/Meir_Kahane

    Bob Dylan made positive comments about Kahane. In a 1971 interview for Time magazine, Dylan said, «He’s a really sincere guy. He’s really put it all together.»[78] According to Kahane, Dylan attended several meetings of the Jewish Defense League to find out «what we’re all about»,[79] and he started to have talks with the rabbi.[80] Subsequently, Dylan downplayed the extent of his contact with Kahane.[81]

  11. ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ

    Ένα τραγούδι θα σας πω δεν είναι δα μεγάλο
    Για ένα άντρα γέροντα ‒κακό δεν έκαν’ άλλο
    Πώς χάθηκε να πει κανείς, ούτε και που το ξέρει
    Στο δρόμο τονε βρήκανε εκεί το μεσημέρι

    Πολλοί γύρω μαζεύονταν, εκείνο το πρωί
    Και τον κοιτάζαν όλα του σχισμένα που φορεί
    Αυτός ήταν ασάλευτος κατάχαμα στο δρόμο
    Κι όσοι τον προσπερνούσανε σηκώνανε τον ώμο…

    Και νάτονε που φτάνει εκεί ο μπάτσος και κοιτάζει,
    «Σήκω επάνω άνθρωπε, σου λέω» τον διατάζει
    Και τον σκουντάει με το κλομπ ‒ μα εκείνος…
    Ακούνητος, ακίνητος ούτε και που σπαράζει

    Τονε σκουντάει πάλι εκεί και του αγριοφωνάζει
    «Καλούμε το φορείο του˙ νεκρός ετούτος μοιάζει»
    Και το φορείο σαν ήρθε εκεί τον βάλαν στη σανίδα
    Και από τότε πια, ποτέ μπροστά μου δεν τον είδα

    Αυτό ‘ταν το τραγούδι μου δεν ήταν και μεγάλο
    Για ένα άντρα γέροντα κακό δεν έκαν’ άλλο
    Πώς πέθανε να πει κανείς, ούτε και που το ξέρει
    Στο δρόμο τον εβρήκανε νεκρό το μεσημέρι.

    (Το έχω κάπως διασκευάσει με βάση και Bob Dylan, Τραγούδια 1962-2001, α’ τόμος, Μτφρ. Γιώργος – Ίκαρος Μπαμπασάκης, Θεσσαλονίκη, Εκδ.: IANOS, 2006).

    Να και ένα χαρτογράφημα που έχω κάνει σχετικό με την τραγουδιστική πολεογραφία του.

  12. ΣΠ said

    2
    Δεν πήγε στην τελετή και το παρέλαβε αργότερα αφού πρώτα έστειλε την ομιλία του.

  13. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    Εδώ μερικοί μυρίζονται τα θέματα της επομένης… από μακριά 😂✔👍👍

  14. atheofobos said

    Στο ποστ μου ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1967 -ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2009/04/1967.html
    γράφω για την ιστορική συναυλία στο ΚΕΝΤΡΙΚΟΝ που πρωτάκουσα τον Διονύση Σαββόπουλο και όπως γράφω σε αυτό, τον άκουσα : να τραγουδά μεταξύ των άλλων, την θανάσιμη μοναξιά του Αλέξη Ασλάνη, τραγούδι ποταμό, έξω τελείως από τα μέχρι τότε συνήθη ακούσματα μας και αισθάνομαι ότι αυτός ο τραγουδοποιός θα με συνοδεύει για πάντα στην υπόλοιπη ζωή μου, όπως και έγινε .
    Στο πρόγραμμα της συναυλίας είχε και τους στίχους από αυτό το τραγούδι και έτσι το 1975 που κυκλοφόρησε στα 10 χρόνια κομμάτια, είδα πως είχε αλλάξει τα ονόματα σε δύο στίχους από την αρχική εκτέλεση του τραγουδιού. Οι αλλαγές ήσαν στους στίχους:

    Η μποτίλια έχει αδειάσει
    του Μπρένταν Μπήαν ( το 1975 μπάρμπ’ Αλέξανδρου)
    η μποτίλια έχει αδειάσει
    και
    ο Μπομπ Ντίλαν (1975 Τσιτσάνης) μ’ ένα έι ( 1975 γιάλα) με προγκάρει

    Τόσο ο Μπρένταν Μπήαν του «Ένας Όμηρος» με το Γελαστό Παιδί, όσο και ο Μπομπ Ντίλαν που αναφέρονται στην αρχική εκτέλεση δεν ήσαν πλέον στην επικαιρότητα όπως στην 10ετια του 60.
    Αυτή η αρχική εκτέλεση υπάρχει εδώ:
    https://www.lifo.gr/culture/music/ntokoymento-o-sabbopoylos-se-mia-anekdoti-ekdohi-tis-thanasimis-monaxias-toy-alexi

  15. @ 14 Atheofobos

    Καλό.

  16. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρες !
    Και τούτο δω, που το έφραγε μόλις πέρσι, το 2020, πολύ ωραίο δωδεκάμετρο !

  17. Πάνος με πεζά said

    …που το έγραψε…

  18. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    3 Κατά σύμπτωση, αυτό το άκουγα χτες!

    11 Ενδιαφέρων πίνακας αυτός. Λείπει σχεδόν η δυτική ακτή

    14 Ωραίο άρθρο!

  19. gpoint said

    Καλημέρα

    Δυστυχώς έχω υποχρεώσεις σήμερα και θα ξαναμπώ το βράδυ για πολλά περισσότερα. Επί τροχάδην να τοποθετηθώ

    Ο Ντύλαν σε όλα του σχεδόν τα τραγούδια, εκφράζει την ηλικία του για αυτό και σε πολλούς αρέσουν τα νιάτα του. Οντας περίπου 10 χρόνια μικρότερος από τα 15 μου που τον ανακάλυψα επηρέασε την σκέψη μου με ό,τι αυτό συνεπάγεται για όσους γνωρίζουν την κοινωνία του 60. Ευτχώς είχα απίθανους γονείς κι έτσι είχα λειδί του σπιτιού από τα 15 μου και κάπνιζα μπροστά τους προς απογοήτευση των συγγενών. Μόνο η Ιλιάδα και η Μαχμπαράτα κυρίως επηρέασαν τόσο πολύ την σκέψη μου αλλά αυτά στα 40 μου, όπως κι ο Βέρντι με τον Σούμπερτ τα μουσικά μου γούστα- την μουσική σαν τροφή πνευματική κι όχι διασκέδαση.

    Λίγη κριτική στον Νικοκύρη, για τις (πολύ καλές) επιλογές του

    Το Bringing it All Back Home έχει κυκλοφορήσει και σαν ubteranean Homesick Blues

    Το It’s all over nov, baby blue, κάποτε το είχε αποκηρύξει, ίσως γιατί στεκότανε δίπλα σε τρία αριστουργήματα. Το λέει εξαιρετικά ο Van Morisson

    To I want you το άλλαξε πιο μεγάλος γιατί…άλλα ζητάς αι με άλλον τρόπο όταν μεγαλώσεις. Επειδή κι εγώ μεγάλωσα μ’ αρεέσει τώρα παερισσότερο έτσι

  20. leonicos said

    Δύο τεράστια θέματα καπάκι το ένα πάνω στο άλλο

    Τι να πεις; Μόνο ο Τζι δεν αλλάζει ρότα

    Πάω νοσοκομείο τώρα

  21. sarant said

    19 Ευχαριστώ!

  22. ΣΠ said

    Η ταινία The Hurricane (1999) στην οποία ακούγεται και το τραγούδι του Ντίλαν.

  23. Apostolos Giontzis said

    Ανήκω σ αυτούς που δεν μπορούν να αντισταθούν ούτε στο μουρμουρητό του Ντίλαν την στιγμή που βάζει (ή βγάζει) τις κάλτσες του. Υποκειμενικό γούστο αυτό βεβαίως, οπότε να αναφερθώ και σε κάτι πιο «αντικειμενικό»: Ο Ντίλαν είχε την ατυχία (λόγω καταστροφικής διαχείρισης) να χάσει την φωνή του σχετικά νωρίς (η κατρακύλα άρχισα στις αρχές του ογδόντα). Θεωρώ ότι είχε μια μοναδική φωνή που γλιστρούσε εκπληκτικά ανάμεσα στις νότες, χωρίς να χάνει ποτέ ούτε τεταρτοτόνιο και χωρίς να επαναλαμβάνει την ίδια σειρά από νότες ακόμα και αν το τραγούδι του είχε έξι εφτά κουπλέ (συνηθισμένο πράμα για Ντίλαν). Και όποιος (τραγουδιστής ή και ακροατής) θεωρεί ότι ο Ντίλαν δεν είχε και τόσο καλή φωνή, δεν έχει παρά να επιχειρήσει να τραγουδήσει (φωναχτά, όχι από μέσα του), ένα οποιοδήποτε τραγούδι του.

  24. LandS said

    Ενα από τα πιο πολυπαιγμένα και πολυτραγουδισμένα του

    Όλη η ταινία (σκηνοθεσία Σαμ Πέκινπα, πρωταγωνιστές ο Τζ. Κόμπερν και ο Κρις Κριστόφερσον) ήταν σαν τραγούδι του Ντύλαν. Έβλεπες και τον ίδιον. Σε τεχνικά δεύτερο ρόλο αλλά πολύ ουσιαστικό. Ονομαζόταν Alias, το alias που μπαίνει ανάμεσα στο πραγματικό όνομα και στο ψευδώνυμο.

    Denver : [to Alias] What’s your name, boy?

    Alias : Alias.

    Denver : Alias what?

    Alias : Alias anything you please.

    Ο Ψευδωνυμότου όποιου γουστάρεις, ο Γνωστόσως ότι γουστάρεις.

  25. basmag said

    Παρ’ οτι είμαι κι εγω φαν του Ντίλαν από τα σεβεντις και επειδή μου αρέσει εξισου και η Τζονι Μιτσελ υπενθυμίζω το λινκ
    https://americansongwriter.com/joni-mitchell-returns-clarifies-dylan-comments/

  26. sarant said

    24 Α μπράβο. Και ωραία ταινία!

  27. ΣΠ said

    Εγώ πάντως προτιμώ να ακούω τα τραγούδια του Ντίλαν από άλλους τραγουδιστές. Αναδεικνύεται καλύτερα η μουσική των τραγουδιών. Π.χ.

  28. gbaloglou said

    “Originally, [my grandmother had] come from Turkey, sailed from Trabzon, a port town, across the Black Sea — the sea that the ancient Greeks called the Euxine — the one that Lord Byron wrote about in Don Juan. Her family was from Kagizman, a town in Turkey near the Armenian border, and the family name had been Kirghiz. My grandfather’s parents had also come from that same area, where they had been mostly shoemakers and leatherworkers.

    My grandmother’s ancestors had been from Constantinople. As a teenager, I used to sing the Ritchie Valens song “In a Turkish Town” with the lines in it about the “mystery Turks and the stars above,” and it seemed to suit me more than “La Bamba,” the song of Ritchie’s that everybody else sang and I never knew why.”

  29. sarant said

    27 Είναι και πώς τα έχεις συνηθίσει. Ας πούμε, το Nothing was delivered, παρόλο που η εκτέλεση των Byrds θεωρείται καλύτερη, εγώ το έχω συνηθίσει με τους Ντύλαν/Μπαντ.

    28 Τελικά είναι Τούρκος ο Ντίλαν; Όχι Πόντιος; 🙂

  30. gbaloglou said

    Dylan’s paternal grandparents, Anna Kirghiz and Zigman Zimmerman, emigrated from Odessa in the Russian Empire (now Ukraine) to the United States following the pogroms of 1905. His maternal grandparents, Florence and Ben Stone, were Lithuanian Jews who arrived in the United States in 1902.

  31. gbaloglou said

    29 Από το #30 προκύπτει μάλλον 100% Εβραϊκή καταγωγή: ο εκ μητρός παππούς και η εκ μητρός γιαγιά ξεκάθαρα Εβραίοι, ο εκ πατρός παππούς επίσης ξεκάθαρα Εβραίος, και απομένει η εκ πατρός γιαγιά με το σαφώς μη μουσουλμανικό όνομα «Άννα» και το επώνυμο «Kirghiz» που παραπέμπει σε πιθανή (απώτερη) καταγωγή από το Κιργιστάν — κι εκεί που ήμουν έτοιμος να αναφωνήσω «Εβραίοι στο Κιργιστάν ίσως λίγο δύσκολο» … διαβάζω ότι Nearly 10% of the capital’s population were Jewish (a rather unique fact, for almost any place in the Soviet Union, except the Jewish Autonomous Oblast). 🙂

  32. voulagx said

    #27: ΚΙ εγώ παρομοίως 🙂 π.χ. https://www.youtube.com/watch?v=TLV4_xaYynY

  33. sarant said

    31 Το ξέρω, αστειεύομαι εξαρχής (και στο άρθρο δηλαδή, όπου τον λέω Πόντιο).

  34. Stelios Kornes said

    Κατα την ταπεινη μου αποψη ο Μπομπ Ντυλαν ειναι απο τους σπουδαιοτερους καλλιτεχνες του προηγουμενου αιωνα. Οταν ακουω το Masters of War, σα να ακουω τις Ερινυες να φτερουγιζουν απο πανω τους…

  35. spyridos said

    Χρόνια του Πολλά λοιπόν.
    Φανατικός Ντυλανικός από τα 15 μου αλλά κάμποσα χρόνια μετά τον Τζι.
    Μάζευα και άκουγα ότι μπορούσα αλλά τα μέσα περιορισμένα και οι προσβάσεις μικρές στην Ελλάδα.
    Αργότερα Ολλανδία βρέθηκα σε εποχή που ο κόσμος πετούσε τους δίσκους για τα σιντί.
    Ετσι μάζεψα μπόλικους δίσκους του Ντύλαν, μερικά Αμερικάνικα μπούτλεγκ ανάμεσά τους με ακυκλοφόρητα τραγούδια στην επίσημη δισκογραφία.
    Τρία από αυτά τα άλλαξα με μια φωτογραφική μηχανή που την έψαχνα χρόνια.
    Τώρα είναι χρόνια θαμμένοι οι δίσκοι και το πικάπ το έχω σχεδόν έτοιμο να ξαναλειτουργήσει από το Γενάρη του 2017.
    Ίσως το σημερινό να είναι η αφορμή να το φτιάξω.
    Τα τραγούδια του μου αρέσουν περισσότερο από τον ίδιο τραγουδημένα.

    Υπάρχουν βέβαια και κάποιες διασκευές που ξεχωρίζουν γιατί δεν μιμούνται.

    Περιμένουμε περισσότερα από τον Τζι.

  36. rogerios said

    @ 30,31: Το εθνωνύμιο «Κιργκίζ» θέλει προσοχή, διότι δεν παραπέμπει κατ’ ανάγκη στην Κιργιζία. Μέχρι και τις αρχές του 20ού αιώνα, χρησιμοποιούνταν για να δηλώσει και τους Καζάκους (ή κάποια σύνδεση με το Καζακστάν). Όταν έπρεπε να γίνει ειδικά αναφορά σε Κιργίζιους και Κιργιζία χρησιμοποιούσαν τον όρο «Καρακιργκίζ» (βλ. και Βίκη: «Русские в XVIII — начале XX века называли киргизами также казахов в форме «киргиз-кайсаки», «киргиз-касаки», а также «киргизы» или «киргизцы», то есть не делая разделения между казахами и собственно киргизами. Собственно киргизов именовали «алатай-киргиз», «буруты», «дикокаменные киргизы» и «кара-киргизы»»). Για την εποχή της γιαγιάς του Ντύλαν, είναι πιο πιθανό το επώνυμο να παραπέμπει στο Καζακστάν. 😉 [όσο για τη μεγάλη εβραϊκή κοινότητα στη Μπισκέκ/Φρούνζα, την αποτελούσαν στην πλειονότητα Ασκενάζηδες που είχαν εγκατασταθεί εκεί,εθελοντικά ή καταναγκαστικά, στα χρόνια της ΕΣΣΔ.

  37. rogerios said

    @36: «Φρούνζε», βεβαίως (τα τσαπατσούλικα σχόλια, μπόλικα τυπογραφικά θα έχουν). 🙂

  38. ΣΠ said

    Το «Ο Μπομπ Ντίλαν γεννήθηκε Ρόμπερτ Άλεν Τσίμερμαν» μου ακούγεται σαν αγγλισμός. Χρησιμοποιείται αυτή η έκφραση στα ελληνικά;

  39. ΣΠ said

    Γιατί Τσίμερμαν και όχι Ζίμερμαν; Δεν είναι Γερμανός.

  40. dryhammer said

    Μια και Zimmerman σημαίνει ξυλουργός κν μαραγκός, τεχνίτης ξύλου, ανέτως γίνεται Μπομπ ο Μάστορας…

  41. GeoKar said

    Το κουτσομπολιό της ημέρας: Ο «επίσης 80χρονος» Ερικ Μπάρντον με την Ελληνίδα 3η σύζυγό του ζουν σε διαμέρισμα στην Κηφισιά.

  42. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    40# Θε μου μπομπομάστορα που λέει κι ο Ελύτης.

  43. sarant said

    36 Βρε τι μαθαίνει κανείς!

    41 Βρε τι μαθαίνει κανείς -μπις!

    39 Μπορεί να είναι αγγλισμός -αλλά πώς θα το έλεγες; Το βρίσκω οικονομική διατύπωση

    40 Εδώ έχεις δίκιο, διορθώνω

  44. Μαρία said

    43
    Το Ντίλαν είναι ψευδώνυμο του … λέμε στα ελληνικά.

    Η σχέση μου με το Ντίλαν φτάνει μέχρι το Desire. Στη συναυλία του στο γήπεδο της λεωφόρου τον Ιούνιο του 1988 δεν πήγε κανείς σας; Την ίδια μέρα τραγουδούσε στο Λυκαβηττό η Νίνα Σιμόν. Μεγάλο δίλημμα για την παρέα, εγώ προτίμησα τελικά τη Νίνα.

  45. Αγγελος said

    Αν δεν κάνω λάθος, το Καρς είχε κατακτηθεί από την τσαρική Ρωσία το 1878 και το ξαναπήραν οι Τούρκοι από την Αρμενία to 1920. (Έκανε μι απροσπάθεια ο Στάλιν να το ξαναπάρει μετά τον Β’ Π. Π., αλλά δεν πολυεπέμεινε….) Οπότε η γιαγιά του Ντίλαν ήταν ήδη υπήκοος του Τσάρου όταν μετανάστευσε στην Οδησσό με τη σημαντική εβραϊκή της κοινότητα.

  46. ΣΠ said

    41
    Ν.αι, αυτή η κυρία https://www.facebook.com/mariannaproestou

  47. spyridos said

    https://www.andro.gr/empneusi/bob-dylan-patra-1989/

  48. ap8938 said

    και μια ακυκλοφόρητη διασκευή με ιστορικό ενδιαφέρον

  49. spyridos said

    48

    Αυτό είναι Σαββοπουλίγκρα

  50. gbaloglou said

    36-43 O Δύτης που είναι, στο Μινσκ;

  51. Μαρία said

    45
    Ναι. Και τα μόνα κτίρια με αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον είναι της ρωσικής περιόδου. Αλλά το ξαναπήραν μια κουβέντα είναι, όταν οι Αρμένιοι το είχαν χάσει απ’ τον 11ο αι.

  52. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τα τραγούδια έχουν Ιστορία: «Blowin in the Wind»
    https://www.fosonline.gr/stiles/tragoydia/article/95817/ta-tragoydia-exoyn-istoria-blowin-in-the-wind-toy-bob-dylan-vid

  53. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ο Sir Tom Jones κυκλοφόρησε μια διασκευή του One More Cup of Coffee του Bob Dylan ως σαν μια πολύ καλή πρόγευση από το νέο του άλμπουμ Surrounded By Time.
    https://www.ogdoo.gr/diskografia/nees-kyklofories/apithani-diaskevi-tou-tom-tzoouns-se-thryliko-tragoydi-tou-bomp-dilan

  54. Triant said

    46: Μα, κανένας φίλος της δεν ξέρει Γαλλικά να της πει τί λέει η Christine Leroy; Ντρέπομαι να τα μεταφέρω 🙂

  55. 11,
    Ενδιαφέρον πόνημα επί χάρτου!
    Προσθέτω και το Χιούστον, χορηγία του Τζι σε πρόσφατα σχόλια.

  56. Γιώργος said

    «O δικός μου λοιπόν Ντίλαν τελειώνει περίπου στο John Wesley Harding».
    Και όχι μόνο! Εξάλλου με τα Highway 61 Revisited και Blonde on Blonde (που νομίζω ήταν ο πρώτος 2πλος δίσκος στην ιστορία του ροκ) άγγιξε κορυφή.
    Και παρά αυτό που ακολούθησε, ιδίως το 1967 που ήταν η σημαντικότερη χρονιά στην ιστορία του ροκ από πλευράς δισκογραφίας, τα επόμενα 5-6 χρόνια, είναι η σημαντικότερη μορφή στην ιστορία του ροκ.

  57. leonicos said

    38 / 43

    Ο Μπομπ Ντίλαν γεννήθηκε Ρόμπερτ Άλεν Τσίμερμαν ==========
    =========Ο Μπομπ Ντίλαν γεννήθηκε ΩΣ Ρόμπερτ Άλεν Τσίμερμαν

    κι εδώ το ΩΣ δεν γινεται ΣΑΝ με καμιά κυβέρνηση

  58. leonicos said

    36 Ρογέριος

    όσο για τη μεγάλη εβραϊκή κοινότητα στη Μπισκέκ/Φρούνζα, την αποτελούσαν στην πλειονότητα Ασκενάζηδες που είχαν εγκατασταθεί εκεί,εθελοντικά ή καταναγκαστικά, στα χρόνια της ΕΣΣΔ.

    Επί ΕΣΣΔ, για να αναγνωριστει μια εθνότητα ως εθνότητα (ή λαότητα) έπρεπε να είναι σε συγκεκριμένη θέση οριοθετημένη από τις αρχές, ώστε να εχε τα οφέλη της λαότητας, δηλαδή αναγνώριση γλώσσας και άλλων πολιτισμικών στοιχειων, σχολείου, βιβλίων στη γλώσσα τους, κυρίως εκπαιδευτικών κα.. Οι εβραίοι ησαν διασκορπισμένοι σε όλη την ΕΣΣΔ, κυρίως στις μεγάλες πόλεις, και γι’ αυτό δεν αναγνωρίζονταν μέχρι που ιδρύθηκε η κοινότητα του Φρούνζε.
    εντούτοι, δεν είχε επιτυχία. συγκεντρώθηκαν γύρω στις 80 χιλιάδες επί πεντέμιση εκατομμυρίων

  59. leonicos said

    Πώς ν’ αφήσει κανείς τον Πίνδαρο και να μιλήσει για τον Ντύλαν;

    Και πώς να μη μιλήσει για τον Ντύλαν;

    Και τι να πρωτοπεί για τον Πίνδαρο
    και τι να πρωτοπεί για τον Ντύλαν;

    Ο Πίνδαρος ήταν στα ενδιαφεροντα μου από πολύ παλιά. Ο Ντύλαν δεν ήταν. Όταν τον ανακάλυψα, πολύ αργότερα από σας όλοους, με συγκίνησε και με κινητοποίησε ως στιχουργός
    Αυτό είναι μια βασική μου σδυναμια σχετικά με το τραγουδι. Μεσα μου υπερισχυει ο στίχος, όσο συναρπαστική και αν είναι η μουσική. Με τη ροκ δεν είχα ποτέ στενή σχέση, στην πραγματικότητα, δεν απέκτησα ποτέ. Έμαθα όμως να μου αρέσει και το μουσικό μέρος των τραγουδιών, σαν ένα μέσο φορέα του στίχου.

    Σε μεγάλη σχετικά για όλους του άλλους εδώ ηλικία, ήρθα σε πραγματική επαφή με τη ροκ και το ρεμπέτικο / λαϊκό / σμυρναίικο. Μου αρέσουν πολύ, όπως και τα τούρκικα αντίστοιχα, αλλά πάντα υπερτερεί ο στίχος.

    Και αυτό συμβαίνει συχνότερα στο ρεμπέτικο / λαϊκό / σμυρναίικο παρά στη ροκ, και τα πολυειδή σχήματά της, που καμιά (η τελευταία) έχει απαράδεκτο ή και αηδιαστικό στίχο. Δεν μιλάω για τον Ντύλαν βεβαίως.

    Ο Πίνδαρος μ’ ενδιαφερει κατ’ αρχήν γλωσσικά. Ευτύχώς ο Πίνδαρος δεν είναι μονο Επινίκιοι (Ολυμπιο-, Ισμιο-, Νεμεο- και Πυθιο-νικοι ύμνοι.
    Στους Επινίκιους τον θεωρώ πομπώδη, ‘πληρωμένο χειροκροτητή’ και ανούσιο θεματικά. Δεν δικαιολογούνται τέτοια μακρυνάρια για τις νίκες πιτσιρικάδων που δεν ξαναφανηκαν κατόπιν.

    Στο άρθρο παρατίθενται ευρηματικότατοι και άκρως επιτυχημένοι απολογισμοί του έργου του, αλλά είναι γενικόλογες εκφράσεις συγχαρητηρίων χωρίς αναφορά κειμενολογική. Εάν βγαλεις τον Πίνδαρο και βάλεις κάποιον άλλον, ταιριάζουν υπέροχα

  60. leonicos said

    Δεν καταλαβαίνω πώς τυχαίνει επί μία σχεδόν ώρα να σχολιάζω μόνος μου

  61. aerosol said

    Ωραία ανάρτηση και θαυμάσιες μουσικές επιλογές!
    Δεν θα το πω το καλύτερο, αλλά το άλμπουμ του Ντύλαν με το οποίο δέθηκα εγώ περισσότερο είναι Blood on the tracks του 1975.

    #19
    Συμφωνώ απολύτως για το It’s all over now, baby blue. Η εκτέλεση που αγαπώ περισσότερο είναι του Van Morrison.
    Θα προσθέσω και την περίπτωση που ξεκάθαρα η διασκευή επισκίασε το πρωτότυπο: το All Along the Watchtower στην συγκλονιστική εκδοχή του Χέντριξ -η οποία καθόρισε και το πώς θα έπαιζε στη συνέχεια το κομμάτι και ο ίδιος ο Ντύλαν.
    Κάποιοι προσθέτουν στη λίστα και την εκτέλεση του Λου Ρηντ στο Foot of Pride.

    #41
    Μπα; Για δες, δεν το γνώριζα!

    #44
    Μάλλον καλά έκανες. Ο Ντύλαν είναι διαβόητος για συναυλίες που κυμαίνονται από εξαιρετικές έως άθλιες.

    #56
    Φαίνεται πως είναι ο πρώτος διπλός δίσκος με πρωτότυπο, φρέσκο υλικό, ανεξαρτήτως είδους. Παλιότερα υπήρχαν κάποια διπλά άλμπουμ από συναυλίες, καθώς και όπερες και κλασικά έργα. Ο Ντύλαν πρόλαβε για μια εβδομάδα το Freak Out! του Φρανκ Ζάππα με τους Mothers of Invention.

  62. 40, … Μια και Zimmerman σημαίνει ξυλουργός κν μαραγκός, τεχνίτης ξύλου, ανέτως γίνεται Μπομπ ο Μάστορας…

    Θα μπορούσε και φωνητικά με τους Carpenters,
    κι αν τρομάζει, γίνεται βιντεάκι από τον Carpenter ή τον Θόδωρο Μαραγκό, αναλόγως.

  63. sarant said

    44 Mπορεί όμως να μην είναι πια ψευδώνυμό του αλλά να έχει αλλάξει όνομα με το νόμο. Όπως ο Σορολόπης που έγινε Ιωάννου.

    45 Σωστό κι αυτό

    57 Στα νέα ελληνικά το «ως» μπορεί να παραλείπεται. Πχ Διορίστηκε καθηγητής, τοποθετήθηκε διοικητής του 3ου τάγματος κτλ.

  64. spiridione said

    44. Κι εγώ αυτή τη συναυλία θα διάλεγα.

    Στα διάφορα γενεαλογικά σάιτ λέει ότι τη γιαγιά του τη λέγανε Greenstein
    https://www.geni.com/people/Anna-Zimmerman/6000000017944227321#

  65. 50 Εδώ είμαι! Τα είδα όλα, μ’ αρέσει κι ο Ντίλαν, αλλά δεν βρήκα κάτι να πω, ακόμα και τη διόρθωση σε Φρούνζε την πρόλαβε ο Ρογήρος!
    Ας πω όμως για το 51 ότι, απ’ όσο θυμάμαι, έχει και μη-ρωσικά κτίρια με ενδιαφέρον το Καρς, δίπλα στο ποτάμι: οθωμανικό χαμάμ, σπίτια κτλ. Και βέβαια στο μουσείο έχουν το βαγόνι οπου υπογράφηκε η συνθήκη με τους σοβιετικούς, οι οποίοι έγραψαν στα οθωμανικά και μια αφιέρωση («στον στρατηγό Καζίμ Καραμπεκίρ, από τη ΡΣΦΣΡ-τον πρόγονο της ΕΣΣΔ)

  66. Γιάννης Ιατρού said

    52: Και μετά το Blowin’ in the Wind, ήρθε καπάκι τον επόμενο χρόνο (1964) το Mr. Tambourine Man κλπ.
    Πολλοί καλλιτέχνες τότε, Paul Simon (π.χ. το Boxer, 1969), Joan Baez (π.χ. το Here’s to You 1971 (Sacco and Vanzetti) σε μουσική του Ennio Morricone) κι άλλοι, πολλοί.
    Ανήσυχα χρόνια με πολλούς προβληματισμούς και ζωντάνια, στα νιάτα μας. Με στίχους και μελωδίες που έμειναν σαν σκαλισμένα σε πέτρα, γιατί εκτός από ωραία, πρωτοπόρα κλπ. καλλιτεχνικά, συνδέθηκαν με καταστάσεις και βιώματα.
    Μετά πως να αφήσεις την σήμερον να σου πιπιλάνε το μυαλό οι πετσωμένοι… 🙂

  67. π2 said

    Στους διαθέτοντες συνδρομή στο Netflix συνιστώ ανεπιφύλακτα το Rollin’ Thunder Review του Σκορσέζε για την ομώνυμη τουρνέ του Ντύλαν το 1975-1976. Πέρα από την ίδια τη μουσική, το αρχειακό υλικό έχει μια οπτική ένταση που δεν τη συναντάς εύκολα στο υλικό από παλιές συναυλίες, και το μπλέξιμο φιξιόν και ντοκιμαντέρ από τον παππού Σκορσέζε δένει ωραιότατα.

  68. aerosol said

    #63
    Πράγματι, έχει αλλάξει και επισήμως το όνομά του σε Ντύλαν ήδη από το 1962!

  69. ΣΠ said

    67
    Και για τους μη διαθέτοντες Netflix εδώ: https://mixdrop.co/f/xor0zzxmiz1o8w

  70. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Λευτέρης Πούλιος, «Άσμα»/Ποίηση1 1969
    Η μηχανή σπάει τις πέτρες σαν κόκαλα μικρού παιδιού
    κάποτε συντρίβει τα χέρια του χειριστή πάντοτε
    ακολουθεί ένα νόμο.
    ο τραγουδιστής Ντύλαν που είχε μια κιθάρα και μια καλύβα
    στον Αμαζόνιο έφτυνε στο ποτάμι ακολουθώντας δικό του
    νόμο
    για να χωθεί στα γρανάζια της μηχανής
    απ’ την καλύβα και το ποτάμι.
    άνοιξε
    μία
    τρύπα και βούλιαξε μαζί με την κιθάρα
    στον Αμαζόνιο ουρλιάζοντας ένα σκοπό αψηφώντας
    στα φρεναρίσματα της μηχανής στην αγκαλιά
    της πόρνης εκμετάλλευσης
    κατέληξε
    νικημένος
    πια.
    το μηχάνημα εξαπέλυσε ένα βλήμα στη σελήνη
    αν και θα διαγείρει τις συνειδήσεις των νεκρών.
    ο Ντύλαν μπροστά στο χωνί μασούσε χαλίκια
    σαν υποταχτικό σκυλί.
    γύρω του έσπαγε η κραυγή η πρωτινή του
    πάνω σε τζάμια σε γρανάζια σε μάνατζερς
    όχι σαν κραυγή που αδυνατεί να τρυπήσει ένα τύμπανο
    ή ένα τζάμι, μα σαν οργανισμός από νερό
    που πνίγεται στο νερό,
    ήρεμα
    οργισμένα
    και γίνεται ψάρι.
    αυτό το χρονικό μιας καλύβας
    το ποτάμι ακολουθώντας τον νόμο του το χρήμα σαρώνοντας
    τις θελήσεις, …
    http://www.authors.gr/members/view/author_179

  71. dryhammer said

    44β. Κι εγώ στη Νίνα θα πήγαινα.

  72. Μαρία said

    71
    Τώρα άκουσα και σχόλια οτι η συναυλία του ’89 θεωρήθηκε αποτυχία, ίσως να έφταιγε κι ο γηπεδικός χώρος.

  73. […] Στα ταξίδια που κάνω με το αυτοκίνητο, ακούω (φυσικά) μουσική. Πριν από καναδυό βδομάδες είχα βάλει και άκουγα τους πρώτους δίσκους του Μπομπ Ντίλαν και σκέφτηκα πως θα έπρεπε να γράψω κάτι στο ιστολόγιο για τον πολύ σημαντικό -αλλά και αγαπημένο μου, από μια άποψη- τραγουδοποιό. Μερικές μέρες αργότερα, είδα στο Φέισμπουκ μιαν ανακοίνωση του… — Weiterlesen sarantakos.wordpress.com/2021/05/24/bobdylan/ […]

  74. sarant said

    68 Δεν ήμουν βέβαιος, αλλά το θεωρούσα πιθανό.

  75. atheofobos said

    44
    Εγώ είχα πάει στην συναυλία του Ντύλαν στον Παναθηναϊκό. Ήταν από αυτές που θέλεις να ξεχάσεις. Χωρίς να χαιρετίσει τον κόσμο βγήκε στην σκηνή τραγούδησε χωρίς να ξεσηκώσει το κοινό, με αποτέλεσμα να φύγουμε όλοι απογοητευμένοι.
    Η μόνη ευχάριστη έκπληξη της βραδιάς ήταν η εκτός προγράμματος εμφάνιση μαζί του, του Van Morisson.

  76. Γιάννης Κουβάτσος said

    44: Και πόσο καλά έκανες…Ακόμα θυμάμαι το πιάνο της…Αλλά έχω την εντύπωση ότι ήταν το καλοκαίρι του ’89.

  77. Μαρία said

    78
    Ναι. Επανόρθωσα στο 72 🙂

  78. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας.

    Μοῦ ἄρεσε κι ἐμένα ὁ Ντύλαν, ἂν καὶ δὲν ἔχω ἐντρυφήσει ὅπως ὁ Τζῆ. Πιὸ πολὺ μὲ ἄγγιζαν τὰ τραγούδια τῆς πρώτης περιόδου του, πρὶν ἐξηλεκτριστεῖ.

    Εἶχα πάει στὴ συναυλία τοῦ 89 στὸ γήπεδο τοῦ Παναθηναϊκοῦ, ἀλλὰ δὲν μὲ ἄγγιξε. Δὲν ξέρω ἂν ἔφταιγε ὁ χῶρος, ἡ ὀργάνωση ἢ ὁ ἴδιος ὁ Ντύλαν ποὺ μοῦ φάνηκε μᾶλλον ἄκεφος.

  79. Γιάννης Κουβάτσος said

    77: Οκ, δεν το είδα.☺

  80. Σωτήρς said

    Πολύχρονος ο Ροβέρτος. Τα πρώτα άλμπουμ τα έμαθα από κασέτες του πατέρα μου αλλά τα επόμενα δεν τα ξέρω. Μ’άρεσε πολύ η κιθάρα, φωνή, φυσαρμόνικα κι ας είναι το «In my time of dyin'» & «See that my grave is kept clean» τα πρώτα αγγλικά τραγούδια που είπα.

  81. Νέο Kid said

    Για τον πιο σταρ σύστεμ «αντί-σταρ συστεμ» τιποτάκια νομβελίστα… ταιριάζει μόνο η ατάκα του τεράστιου Χαρούλη Κλύν : Πολύ νόημα ρε παιδάακι μου!! Φιλάκια!

  82. skom said

    @Leonicos
    Πραγματικά δεν είμαι ειδικός για την θεσμική αποδοχή εθνικοτήτων στην ΕΣΣΔ και την συνεπαγόμενη υιοθέτηση πολιτιστικών στοιχείων τους. Να αναφέρω όμως τι διάβασα στην βίκι.

    Στην ΣΔ της Λευκορωσίας μία από τις τέσσερεις επίσημες γλώσσες ήταν και τα γίντις. Αυτό τουλάχιστον μεταξύ 1924 -1938. Και μετά το 1938 τα γίντις ήταν μία «αναγνωρισμένη» γλώσσα. Αυτό ενώ ο πληθυσμός των εβραίων τότε ήταν 1,4%. Δέστε και αυτό https://en.wikipedia.org/wiki/Yiddish#Former_Soviet_Union

  83. aerosol said

    Οι φίλοι του Ντύλαν -και όχι μόνο!- μπορούν να απολαύσουν τη σειρά μονόωρων εκπομπών για δορυφορικό ραδιόφωνο που έκανε το 2006. Οι εκπομπές είναι θεματικές, περιέχουν μεγάλη ποικιλία τραγουδιών (από ηχογραφήσεις του ’20 μέχρι σύγχρονες) και πολύ ενδιαφέρουσες:

    Theme Time Radio Hour Archive

  84. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  85. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    83 Πού θα βρούμε ώρα για όλα αυτά…….

  86. spyridos said

    81

    Τίποτα απ όλα αυτά δεν μετράει. Μόνο το ταξίδι.
    Το ταξίδι είναι το νόημα

  87. konos said

    Να αναφέρω και το Things have changed από την ταινία Wonder Boys (2000). Αν μετά από 40 χρόνια στο κουρμπέτι μπορεί και γράφει τέτοια τραγούδια, τι να πει κανείς… (χώρια το όσκαρ). Το βίντεο κλιπ του τραγουδιού έχει ενδιαφέρον, γιατί γυρίστηκε παράλληλα με την ταινία και δένει πολύ ωραία μαζί της.

    https://www.youtube.com/results?search_query=things+have+changed+bob+dylan

    Και εγώ είχα πάει στη συναυλία στη λεωφόρο και απογοητεύτηκα….

  88. konos said

    Συγγνώμη για το δεύτερο κολλητό σχόλιο, αλλά γίνεται αναφορά στον Ντίλαν χωρίς να ακουστεί το Diamonds and Rust;;;

  89. # 55

    Γειά σου Μιχάλη !

    Αν και το Χουάρες ίσα-ίσα που φαίνεται, το αναφερόμενο σ’αυτό τραγούδι γυρίζει κάθε τόσο στο μυαλό μου, ίσως είναι αυτό που μου ταιριάζει περισσότερο από όλα, Εδώ σε μια καλύτρες εκτελέσεις -πράγμα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΣΠΑΝΙΟ στις συναυλίες του. Το γιατί απλό: δεν είναι κάτι που ΄ήθελε αλλά του το επέβαλλλε η εταιρία. Τις λίγες φορές που είχε κέφι (ή έκοβε καμιά γκόμενα στις πρώτες γραμμές) ζωγράφιζε. Επειδή πριν πολλά χρόνια γνώρισα μια Γεμανίδα εξαιρετικήπιανίστρια που για δυο χρόνια ακολουθούσε παντού τον Ντύλαν και η αδερφή μου στην Αμερική πήγε δυο-τρεις φορές να τον δει, με έπεισαν και δεν πήγα ποτέ να τον δω στην Ελλάδα

    Στους δίσκους που ανέφερε ο Νίκος τα καλά κομμάτια ήταν ποlλά. Από ένα σημείο και μετά το ελ πι περιείχε ένα-δυο το πολύ μεγάλα τραγούδια και «γεμίσματα» είναι και η πολιτική των εταιριών τέτοια πιά, αλλά είναι αστείο να λέει kαποιος πως στέρεψε από το 80 επειδή τα ελπι πήγαιναν άπατα (σχετικά) με ένα-δυο τραγούδια καλά μόνο.

    Θεωρώ πως ο Ντύλαν τραγουδά όπως θα μπορούσε να τραγουδήσει ο κάθε άνθρωπος και όχι όπως οι τραγουδιστές. Οτι κανείς δεν μπορεί να τραγουδήσει Ντύλαν σαν τον Ντύλαν είναι κάτι που κατά μια άποψη ..τον δικαιώνει, αυτό που φαίεται τόσο απλό, τελικά δεν είναι.
    Στις αρχές κυιαρχούσε ο στίχος, μόνο πολύ μετά έδειξε πως είναι ΚΑΙ εξαιρετικός μουσικός, παρουσιάζοντας τελείως διαφορετικές εκτελέσεις τραγουδιών του, Ετσι η περίπου ασήμαντη μπαλάντα (ακούστε λίγο)

    μεταμορφώνεται σ΄,ενα υπέροχο τραγούδι προς τιμήν του Φρανκ Σινάτρα

    Ο Ντύλαν ζήλευε τον Ελβις για την φωνή του και ήθελε πάντα να βγάλει δίσκους στα γαλλικά και ισπανικά, αλλά μόνο δίσκο με χριστουγεννιάτικα -που ήθελε επισης έβγαλε (ως τώρα).

  90. Και επειδή σε όλα μέσα ήταν και είναι ο μίστερ Ντύλαν ε το Ντουκέιν γουίσλ έδειξε πως ξέρει και από βίδδεο ! Η μεγαλύτερη τσιμινιέρα της Αμερικής , σαφής υπαινιγμός φροϋδικός και ιστορία σεξουαλικής παρενόχλησης μετά καλής μουσιής !!

  91. … Στη συνεχεια, υιοθετεί ηλεκτρικά όργανα -κάτι που κάποιοι φίλοι του της φολκ σκηνής το θεώρησαν προδοσία, …

    Από το New Yorker:

  92. Δεν υπάρχει τραγούδι του Ντύλαν που μπορώ να ακούσω με την Μπαέζ, για το γούστο μου τα σκοτώνει όλα (το όμικρον με άλφα) Εξαίρεση το » ο έρως είναι μια κακή λέξη» που δεν το τραγούδησε ποτέ ο Ντύλαν γιατί αυτή του τόκλεψε και τόβγαλε πρώτη (πιθανόν να είδε πως δεν μπορούσε να το πει καλύτερα αυτός). Ηταν και η αιτία που την απομάκρυνε.

  93. @ 55 Μιχάλης Νικολάου

    Βέβαια και Χιούστον. Το θυμάμαι από τότε, από τη σχετική κουβέντα. 🙂

  94. sarant said

    91 Φοβερό!

  95. 89,
    Α, ναι, και Χουάρες κάτω απ’ τα σύνορα (στο σχ. 11), ουσιαστικά μια πόλη — Χουάρες/Ελ Πάσο — σε δύο χώρες.

    Οπότε και Romance in Durango (του Μεξικού).

  96. Πέπε said

    @89

    > δεν πήγα ποτέ να τον δω στην Ελλάδα

    Εννοείς ούτε εκτός Ελλάδας; Δεν τον έχεις δει ποτέ; Αυτό δεν το περίμενα!

  97. ΣΠ said

    Μια και αναφέρθηκε η Νίνα Σιμόν, να την ακούσουμε στο Just like a woman του Ντίλαν.

  98. sarant said

    97 Πολύ διαφορετική…

  99. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μπομπ Ντίλαν: 80 χρόνια από την γέννηση ενός θρύλου
    https://www.news247.gr/politismos/mpomp-ntilan-80-chronia-apo-tin-gennisi-enos-thryloy.9240684.html

    Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης: Bob Dylan: Ο Τροβαδούρος του Εικοστού Αιώνα
    http://ideoforein.blogspot.com/2018/01/bob-dylan.html

  100. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ο Λέοναρντ Κοέν εξέφρασε τις απόψεις του για το βραβείο (Νόμπελ) στον προσωπικό του φίλο, Μπομπ Ντίλαν. «Για μένα», είπε, «το βραβείο είναι σαν να καρφιτσώνεις ένα παράσημο στην κορυφή του Έβερεστ επειδή είναι το ψηλότερο όρος στον κόσμο».
    https://www.athensvoice.gr/culture/327631_o-leonarnt-koen-pairnei-thesi-sti-diamahi-gia-nompel-toy-ntilan»
    https://www.athensvoice.gr/culture/327631_o-leonarnt-koen-pairnei-thesi-sti-diamahi-gia-nompel-toy-ntilan
    Ωστόσο όταν λίγο μετά πέθανε ο Κοέν, ο Ντίλαν έμεινε σιωπηλός.

  101. Μαρία said

  102. spyridos said

    99β

    Ναι ο Μπαμπασάκης κόλλημα μεγάλο με Ντύλαν.
    Τι μου θύμισε. Το βιβλίο του Γιάννη Τζώρτζη «Μπομπ Ντύλαν, Ενα Οχημα» που αναφέρει ήταν ένα είδος ευαγγελίου όλων των Ντυλανικών πιτσιρικάδων πρώτο μισό του 80. Μάζεμα πολλών πληροφοριών (ακόμα και λίστα ανεπίσημων άλμπουμ) σε ένα βιβλίο θησαυρό.
    Θυμάμαι το δικό μου αντίτυπο να έχει κατσαρώσει και ζαριάσει από την χρήση σαν κάτι εγχειρίδια μηχανημάτων.
    Αναφέρει ότι το πρώτο άλμπουμ που αγόρασε από το χαρτζιλίκι του ήταν το Desire.
    Αυτό το άλμπουμ μόνο του έχει περισσότερη μουσικά απ όση έφτιαξαν σε όλα μαζί οι Μπιτλς.
    Κανένα «γέμισμα» εκεί μέσα. Διαμάντια μόνο.

  103. spyridos said

    Η πρώτη φορά που αναφέρθηκε το όνομα του Bob Dylan στον ελληνικό Τύπο φαίνεται πως ήταν στην εφημερίδα Αυγή (φύλλο της 12/7/1964), σ’ ένα άρθρο με τίτλο «Μια συνείδηση που τραγουδά/ Μπομπ Ντάιλαν/ ο νεαρός Αμερικανός τροβαδούρος τραγουδά τους καημούς των νέγρων» (τούτο αναφέρεται στο βιβλίο του Κώστα Κατσάπη Το «Πρόβλημα Νεολαία» στις εκδόσεις Απρόβλεπτες, το 2013).

    Από εκείνο το άρθρο στην Αυγή, πάντως, έμαθε τον Dylan ο Διονύσης Σαββόπουλος (οργανωμένος τότε στην ΕΔΑ). Όπως είχε γράψει και ο ίδιος (ο Σαββόπουλος) στην LiFO (#183, 10/12/2009):

    «Εκείνη την άνοιξη (σ.σ. μάλλον επρόκειτο για καλοκαίρι) ενόψει της πορείας Ειρήνης, διάβασα στην Αυγή ένα δίστηλο με τη φωτογραφία ενός νέου Αμερικανού τροβαδούρου. Τον παρουσίαζε σαν ένα τραγουδιστή της εργατικής τάξης. Αυτό μου κίνησε την περιέργεια και θυμάμαι ότι πήγα την άλλη μέρα στα καταστήματα δίσκων για να τον βρω, αλλά ήταν παντελώς άγνωστος».

    https://www.lifo.gr/culture/music/bob-dylan-i-elliniki-diastasi

  104. # 103

    …πήγα την άλλη μέρα στα καταστήματα δίσκων για να τον βρω, αλλά ήταν παντελώς άγνωστος
    Οντως εκείνη την εποχή έφερναν μόνο δίσκους εισαγωγής από δυο-τρεις το πο΄λύ, η Φιλοντικ, το ΠοπΕλέβεν, ίσως κι άλλο ένα δισκάδικο. Μέχρι το 66-67 που απέκτησα πρόσβαση στο πι-εξ, πέρναγα άθε τόσο να ρωτήσω αν φέρανε. Τον Ντύλαν τον γνώρισε στους Ελληνες ο μεγάλος Μάνος όταν διεύθυνε το Τρίτο Πρόγραμμα.

    Εγώ πάντως τον έμαθα από τον γιο μιας αδερφής του Καραμανλή, συμμαθητή μου στο Βαρβάκειο (δεν έκανε πολιτική καριέρα, λογικό αφού βαρβακειόπαις, o Αλαβάνος ήταν η εξαίρεση…) που μου δάνεισε το Another Side Of Bob Dylan, χειμώνα του 64, σε ελπι εισαγωγής (εκείνη την εποχή υπήρχε και το σποτάκι «μάι νέιμ ιζ Ντύλαν, νοτ Ντάιλαν») όπου υπήρχε το All I Really Wanna Do, Ακούγοντάς το επί ώρες υπήρχαν δυο δρόμοι : ο ένας της μεγαλοφυίας, ο άλλος της απόρριψης, ακολούθησα τον πρώτο, λίγο δύσκολο την εποχή που.. άσε να μην γράψω τίποτε και παρεξηγηθούν οι οπαδοί των μακρυμάλληδων όταν ο Ντύλαν λάνσαρε το σκουλαρίκι…

    Το τεράστιο πλεονέκτημα του Ντύλαν είναι πως λέει τα πράγματα που όλοι σκεφτόμαστε αλλά κανένας δεν τα εκφράζει-κλασσικό ατού των πραγματικών ποιητών-, έτσι οι στίχοι του είναι γεμάτοι τσιτάτα. Ακόμα και γι αυτούς που θεωρούν πως δεν έχει τίποτε να πει, και τόχει πει από τους πρώτους δίσκους του, όταν λίγοι τον ακολουθούσαν,, στο The Times they are a’ changin’ :

    Don’t criticize what you cannot understand

    Δυο είναι τα «τέρατα της φύσης» ο Μπομπ και ο Μικ Τζάγγερ, δοκίμασαν τα πάντα και άντεξαν όταν σχεδόν όλοι οι άλλοι «εξερευνητές» φύγαν πριν τα μισά τους χρόνια…

  105. Κουνελόγατος said

    83 Πού θα βρούμε ώρα για όλα αυτά…….
    Κοίτα ποιος μιλάει… :smile`:

  106. Κουνελόγατος said

    29 Ιουνίου 1989, σκάρτος μήνας μετά τη συναυλία των τεράστιων -λτ- Pink Floyd στον αγωνιστικό χώρο του ΟΑΚΑ. Τότε δεν ήξερα πολλά τραγούδια του Bob Dylan-όχι πως τώρα είμαι και ο ΤΖΗ. Καθίσαμε στο απέναντι πέταλο, δεν θυμάμαι θύρα, γαύρος γαρ.
    Μας κακοφάνηκε που ήταν τόσο ψυχρός και με γυρισμένη την πλάτη.
    Το 1993 που ήρθε στον Λυκαβηττό ήμουν φαντάρος. Μια μικρότερη ξαδέρφη που πήγε, πέρασε καλά, της άρεσε, ίσως είχε άχημες επιρροές… 🙂

  107. sarant said

    103 Πρώτη φορά τον Ιούλιο του 1964; (Θέλει βέβαια περισσότερο ψάξιμο…)

  108. spyridos said

    107

    Μου φάνηκε πολύ αργά και εμένα.
    Αυτό το λέει ο αρθρογράφος που το είχε ακούσει από τον Σαββόπουλο που ξέρουμε ότι δεν το έχει με τις ημερομηνίες.
    Γενάρη του 63 ο Ντύλαν βγαίνει στο BBC και 18 μήνες αργότερα πρωτογράφει για αυτόν η Αυγή;
    Αν και δεν είναι εντελώς απίθανο.

  109. aerosol said

    #85
    Εμ, είσαι και πολυάσχολος! 😉
    Ίσως, μέσω σμαρτόφωνου, οδηγώντας ή περπατώντας. Ή στο σπίτι, διαβάζοντας ή γράφοντας -εάν ανήκεις σ’ αυτούς που μπορούν ταυτόχρονα ν’ ακούν ραδιόφωνο.

    #104
    Αχ, καμιά φορά αναρωτιέμαι τι κόσμο θα αφήσουμε στον Κηθ Ρίτσαρντς, βρε Τζι…

  110. Το «Ρ» της Φωκίωνος Νέγρη said

    Για περισσότερο ψάξιμο,

    BOB DYLAN κείμενα (από το Δισκορυχείον του Φ. Τρούσα): https://diskoryxeion.blogspot.com/2016/10/bob-dylan.html

  111. # 109

    Δίκιο έχεις αλλά όταν έχειήλιο δύσκολα βλέπεις το φεγγάρι στον ουρανό. Μεγάλος τραγουδιστής ο Μικ προς τιμήν του δεν έκανε σοβαρή σόλο καριέρα, πιστός στο συγκρότημα, όπως άλλοι ττραγουδιστές

  112. spiridione said

    Η πρώτη αναφορά για τον Ντύλαν που μέχρι τώρα έχει βρεθεί στον ελληνικό Τύπο (Αυγή, 12-7-1964):
    «Μια συνείδηση που τραγουδά»
    Μπομπ Ντάιλαν ο νεαρός Αμερικανός τροβαδούρος
    Τραγουδά τους καημούς των νέγρων
    Νέα Υόρκη, Ιούλιος
    Ο νεαρός Μπομπ Ντάυλαν είναι το είδωλο των Αμερικανών νέων, εκείνων που απεχθάνονται τους Μπητλς. Απλός, αυθόρμητος, ντυμένος πάντα με εργατικά ρούχα (μπλου τζηνς και καρρώ πουκάμισο, ή πουλόβερ και μπόττες) τόσο στη σκηνή όσο και στην πόλη ή στην εξοχή, είναι ο «Τζαίημς Ντην» εκατομμυρίων Αμερικανών δέκα ως είκοσι ετών. Η σοβαρή εφημερίδα «Τάιμς της Νέας Υόρκης» του αφιέρωσε πρόσφατα ειδικό άρθρο ονομάζοντάς τον «ποιητή», «προφήτη», «μια συνείδηση που τραγουδάει».
    Ο Μπομπ Ντάιλαν γράφει μόνος του τα λόγια και τη μουσική των τραγουδιών του και τα συνοδεύει είτε με την κιθάρα, είτε με τ’ ακκορντεόν που έχει κρεμασμένο στο πλευρό του. Τα τραγούδια του είναι πιο πολύ μπαλλάντες. Σαν τροβαδούρος μιλά για ό,τι βλέπει γύρω του και προπάντων για εκείνο που τον κάνει να αγανακτεί: Για τον πόλεμο, για την αδικία των φυλετικών διακρίσεων, για την ατομική ραδιενέργεια, για τη φτώχεια. Όταν σκοτώθηκε ο νεαρός μποξέρ Νταίηβυ Μουρ στο ριγκ από νοκ άουτ, ο Ντάιλαν έγραψε ένα τραγούδι με τίτλο: «Ποιος σκότωσε τον Νταίηβυ Μουρ;». Συνέθεσε ένα άλλο τραγούδι όταν οι ρατσιστές δολοφόνησαν τον νέγρο ηγέτη Μέντγκαρ Ήβερς στο Τζάκσον του Μισσισσιπή και πήγε ο ίδιος να το τραγουδήσει, με κίνδυνο της ζωής του, στην ίδια αυτή πολιτεία.
    Τα τραγούδια του άρχισαν ήδη να έρχονται στην Ευρώπη και στο Παρίσι κυκλοφόρησαν δύο δίσκοι με συνθέσεις του τραγουδισμένες από τον Ρίτσαρντ Άντονυ, τη Μαρί Λαφορέ και τον Υγκ Ωφφραί.

  113. sarant said

    112 Μπράβο. Αλλά λέει «ακορντεόν» τη φυσαρμόνικα, ίσως από μετάφραση (το εξετάσαμε σχετικά πρόσφατα)

    Και το τραγούδι για τον Ντέιβι Μουρ:

  114. sarant said

    Λάθος, το παραπάνω είναι το βίντεο του αγώνα μποξ με τα λόγια του Ντίλαν.

    Το τραγούδι εδώ:

  115. Από τον Κουκουζέλη, Charles Schulz – Peanuts, May 1971:

  116. sarant said

    Μπράβο, το είδα κι εγώ…

  117. Πέπε said

    115, 116

    Όχι πως σημαίνει και κάτι ιδιαίτερο. Αν έχετε διαβάσει λίγο Πίνατς, η πρώτη ατάκα θα μπορούσε να αντικατασταθεί με οτιδήποτε και η δεύτερη να παραμείνει η ίδια!

  118. voulagx said

    Εδω η φωνη του Ντυλαν δεν μοιαζει και τοσο ντυλανικη

  119. # 118

    Ο Ντύλαν καά καιρούς έκανε ασκήσεις φωνής, πότε για να βγάζει καμιά νότα παραπάνω και πότε για να την αλλάξει όπως σ΄αυτόν τον δίσκο.
    Το τραγούδι αυτό ήταν παραγγελιά για το έργο Midnight’s Cowboy αλλά ο Ντύλαν τόγραψε πολύ καθυστερημένα και στο έργο παίχτηκε το τραγούδι Everybody’s talkin at me

  120. Αυτό που δεν αναφέρθηκε ήταν ένα κενό στην πορεία του καλυμμένο με μυστήριο, είτε σαν ατύχημα με μοτοσυκλέττα είτε για απειλές για την ζωή του από την Κου Κουξ Κλαν. Η αιτία ήταν ένα τραγούδι του για την Johny Birch Sociaty, παρακλάδι της ΚΚΚ, που είχε απαγορευτεί να βγει σε δίσκο αλλά ήταν γνωστό Το τραγούδι αυτό αν θυμάμαικαλά «απελευθερώθηκε» την δεκετία του 90, δηλαδή περίπου 30 χρόνια μετά.

  121. ωχ, γκέλα, εδώ το ασμα του # 120

    Οσοι δεν τόχετε κούσει, ακούστε το, έχει πλάκα

  122. sarant said

    121 Α μπράβο!

  123. # 4

    Το ξέχασα, αυτό το τραγούδι για σένα

  124. # 123

    Τι γίνεται με το κόπυ πέιστ, πρώτη φορά μου συμβαίνει !! Ελπίζω τώρα να βγει το τραγούδι !

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: