Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Η καρδιά μου δεν ισορρόπα

Posted by sarant στο 26 Μαΐου, 2021


Ένα μικρό άρθρο σήμερα, για ένα ραμόνι -όπως λέμε στο ιστολόγιο τα παρακούσματα τραγουδιών, του τύπου «με βιολί σαν του Ροβιόλη, θα χορέψουν κι οι διαβόλοι», ενώ κανονικά ο στίχος του Φέρρη λέει «με βιολί σαντουροβιόλι». Κι επειδή το σαντουροβιόλι είναι λέξη που δεν την ξέρουν όλοι, κάποιοι την αναλύουν λάθος και φαντάζονται πως υπήρξε κάποιος δεξιοτέχνης βιολιστής ονόματι Ροβιόλης. Αλλά αυτά τα ξέρετε, τα έχουμε ξαναπεί πολλές φορές, ας πούμε σε αυτό το παλιότερο άρθρο.

Πριν από μερικές μέρες κυκλοφόρησε στο Τουίτερ το εξής τιτίβισμα:

Σήμερα έμαθα ότι το τραγούδι λέει «Ώπα, καρδιά μου ισορρόπα» κι όχι ώπα η καρδιά μου η σορόπα.

ΜΗ ΜΟΥ ΜΙΛΑΤΕ ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ ΜΟΝΗ ΜΟΥ

Παραλείπω το (γυναικείο) χρηστώνυμο, διότι δεν έχει νόημα να μεταφέρουμε συζητήσεις από άλλα μέσα -και, έτσι κι αλλιώς, η άποψη είναι διαδεδομένη. Επίσης, αλλάζω το «ώπα» σε «όπα» χωρίς να αλλάζει τίποτα.

Αν δεν είναι ειρωνικό, η κυρία που το έγραψε ομολογεί με συντριβή το λάθος μέσα στο οποίο ζούσε τόσα χρόνια, όταν νόμιζε ότι το γνωστό τραγούδι λέει «Όπα, η καρδιά μου η σορόπα» -και μόνο πρόσφατα είδε το φως της ή μάλλον άκουσε το σωστό, που είναι, όπως μας λέει, «Όπα, καρδιά μου ισορρόπα».

Για να πούμε την αλήθεια, ανάλογη «αποκάλυψη» συμβαίνει συχνά με τα ραμόνια. Κάθε φορά που δημοσιεύω άρθρο για ραμόνια, όπως το άρθρο για τον Ροβιόλη που λέγαμε (το έχω βάλει 2-3 φορές ήδη) πάντοτε βρίσκεται κάποιος που λέει «Μη μου πείτε ότι το τραγούδι λέει ‘σαντουροβιόλι’ κι όχι ‘σαν του Ροβιόλη’!» (ή: μη μου πείτε ότι λέει «στην οδό γράφει μόνος» κι όχι «στην οδό Γραφημώνος» κτλ.)

Μόνο που εδώ, έχουμε ανάποδο ραμόνι (ινομάρ). Θέλω να πω, το τραγούδι όντως λέει «η καρδιά μου η σορόπα», επομένως η φίλη τιτιβίστρια κακώς διορθώθηκε δηλ. κακώς πίστεψε ότι τόσον καιρό το άκουγε λάθος!

Βέβαια, ξαναλέω, μπορεί και να το γράφει ειρωνικά. Όμως έχω συναντήσει πολλούς στο Διαδίκτυο που πιστεύουν ότι όντως το σωστό είναι «ισορρόπα» και όχι «η σορόπα», όπως θα δούμε στη συνέχεια, οπότε το πιθανότερο (και το απλούστερο) είναι να το πάρουμε τοις μετρητοίς, ότι το εννοεί.

Αλλά να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, διότι είπα πιο πάνω «το γνωστό τραγούδι» χωρίς να αναφέρω για ποιο πρόκειται. Μπορεί να είναι πασίγνωστο, τουλάχιστον για τους παλιότερους σαν κι εμένα, αλλά ίσως κάποιοι να μην το ξέρουν -ή να μην έχουν αναγνωρίσει τους στίχους, για ποιο τραγούδι πρόκειται.

Είναι ένα αρχοντορεμπέτικο, που θα το θυμόμαστε κυρίως από την επανεκτέλεση της Βίκης Μοσχολιού, αλλά λέω να το ακούσουμε σε απόσπασμα από την εξαιρετική κωμωδία Ένα βότσαλο στη λίμνη με τον Βασίλη Λογοθετίδη (1952):

Ο τίτλος είναι «Άλα!» αλλά αρκετά συχνά αναφέρεται επίσης «Άνοιξε κι άλλη μπουκάλα». Μουσική του Μιχάλη Σουγιούλ, στίχοι των Αλέκου Σακελλάριου-Χρ. Γιαννακόπουλου.

Οι στίχοι:

Άλα, άνοιξε κι άλλη μπουκάλα
και την κοινωνία τώρα τηνε παίζω έναν παρά
βίβα, τα φαρμάκια που ήταν στοίβα
ποτηράκι ποτηράκι λες και κάνανε φτερά
βάνε, όσα έρθουν κι όσα πάνε
πού θα βρούμε τέτοιο βράδυ στη ζωή μας τη ρηχή
δώσε, το τραπέζι ξαναστρώσε
βάλε καθαρά ποτήρια κι άντε φτου κι απ’ την αρχή

[Άλα-βίβα-δώσε]

Ρώτα, το κορίτσι πρώτα πρώτα
τι γουστάρει να του παίξεις μπουζουξή μου σεβνταλή
βάρα, τη δική σου τη λαχτάρα
ίσως να ‘ναι η αγάπη, το ποτό και το φιλί
όπα, η καρδιά μου η σορόπα
σάμπως και θα σπάσει απόψε και στα δέκα θα κοπεί
φτου σου, οι πενιές του μπουζουκιού σου
μου επήρανε τα ρέστα και μ’ αφήσανε ταπί

[Άλα-βίβα-σπάστα]

Άλα, έχω στρώσει μια κεφάλα
και τα βλέπω όλα σαν μπέης και τα νιώθω σαν πασάς
άντε, στα ποτήρια ξαναβάντε
κι άιντε βίβα μου κι εμένα κι άιντε βίβα σας κι εσάς
σβήνω, πω πω Θε μου τι θα γίνω
αγκαλιά μου το κορίτσι και τριγύρω μου βιολιά
σπάσ’ τα, όλα ας γίνουνε ανάστα
και μπαρντόν κι αν μπουμπουνίσει και καμία μπιστολιά.

(Έβαλα τους στίχους όπως ακούγονται στην εκτέλεση της Μοσχολιού. Η κινηματογραφική έχει μια-δυο μικροδιαφορες,  π.χ. «τουφεκιά» στον τελευταίο στίχο αντί «πιστολιά»).

Για το είδος του αρχοντορεμπέτικου, πρόκειται για ένα στιχουργικό κομψοτέχνημα. Στους μονούς δεκασύλλαβους στίχους υπάρχει εσωτερική ομοιοκαταληξία της πρώτης δισύλλαβης λέξης/φράσης με τις υπόλοιπες, ενώ οι ζυγοί δεκαπεντασύλλαβοι ομοιοκαταληκτούν μεταξύ τους.

Να δούμε τις εσωτερικές ομοιοκαταληξίες:

Άλα – άνοιξε κι άλλη μπουκάλα
βίβα – τα φαρμάκια που ήταν στοίβα
βάνε -όσα έρθουν κι όσα πάνε
δώσε -το τραπέζι ξαναστρώσε

Ρώτα -το κορίτσι πρώτα πρώτα
βάρα – τη δική σου τη λαχτάρα
όπα – η καρδιά μου η σορόπα
φτου σου -οι πενιές του μπουζουκιού σου

Άλα – έχω στρώσει μια κεφάλα
άντε – στα ποτήρια ξαναβάντε
σβήνω – πω πω Θε μου τι θα γίνω
σπάσ’ τα – όλα ας γίνουνε ανάστα

Το πρώτο δισύλλαβο είναι είτε επιφώνημα (άλα, όπα, βίβα κτλ.) είτε προστακτική ή άλλος ρηματικός τύπος που λειτουργεί ως επιφώνημα. Όλες οι ομοιοκαταληξίες είναι πλούσιες, δισύλλαβες.

Να έρθουμε στον επίμαχο στίχο, όμως. Ακούμε isorópa. Τι είναι; «η σορόπα», όπως λέω εγώ, ή «ισορρόπα»;

Η σχολιάστρια στο Τουίτερ «ανακάλυψε» (αν δεν το γράφει ειρωνικά) ότι το σωστό είναι «όπα, καρδιά μου ισορρόπα», δηλαδή ότι έχουμε προστακτική του ρήματος «ισορροπώ». Ο γλεντζές προστάζει ας πούμε την καρδιά του να ισορροπήσει, να μην παρασυρθεί από το ξέφρενο γλέντι. Νομίζω έτσι το φαντάζονται όσοι υποστηρίζουν αυτή την εκδοχή.

Καταρχάς, έτσι ακριβώς, «όπα, καρδιά μου ισορρόπα» αποκλείεται να είναι. Λείπει μια συλλαβή. Κουτσός στίχος δεν στέκει άλλωστε, ακούγεται καθαρά το «η» σε όλες τις εκτελέσεις.

Αλλά το «η καρδιά μου ισορρόπα» στέκει μετρικά, όμως δεν στέκει γραμματικά. Ονομαστική με προστακτική; «Ο άνθρωπος, αγάπα»; Όχι, «άνθρωπε αγάπα» λέμε. Κλητική.

Συναισθανόμενοι αυτο το φάλτσο, κάποιοι άλλοι προτείνουν (και οι αθεόφοβοι το δημοσιεύουν σε υποτίθεται έγκυρο ιστότοπο!) ότι η κανονική εκδοχή είναι:

Όπα, την καρδιά μου ισορρόπα
σάμπως και θα σπάσει απόψε και στα δέκα θα κοπεί

Αλλά σε ποιον απευθύνεται ο γλεντζές και τον καλεί να «ισορροπήσει» την καρδιά του; Στον… καρδιολόγο του; Να φέρει τα υπογλώσσια; Γραμματικά και μετρικά στέκει ο στίχος, αλλά ολοφάνερα δεν ακούμε αυτό -σε καμιά εκτέλεση δεν λέει «την καρδιά μου ισορρόπα». Χώρια που θα ήταν κάπως αταίριαστη αυτή η πολύ σπάνια προστακτική του ρήματος (κανονικά είναι «ισορρόπει», αλλά ο περισσότερος κόσμος θα πει «ισορρόπησε» για την προστακτική ή θα τη διατυπώσει περιφραστικά).

Να επανέλθουμε στο «η καρδιά μου ισορρόπα» ως προστακτική, κι ας παραβλέψουμε ότι συντάσσεται με ονομαστική και όχι με κλητική. Ποιητική άδεια, ας πούμε. Όμως και ο στίχος που ακολουθεί πολύ δύσκολα συνταιριάζεται με την προστακτική:

Όπα, η καρδιά μου ισορρόπα*, σάμπως και θα σπάσει απόψε και στα δέκα θα κοπεί.

Ολοφάνερα η φράση αυτή είναι ασύντακτη και τρεκλίζει. Για να φανεί αυτό, ας βάλουμε ένα άλλο ρήμα, περίπου συνώνυμο:

Όπα, η καρδιά μου συγκρατήσου, σάμπως και θα σπάσει απόψε και στα δέκα θα κοπεί.

Αφού αυτό που θα σπάσει και θα κοπεί στα δέκα είναι «η καρδιά μου», μετά την προστακτική θα ταίριαζε δεύτερο πρόσωπο: Όπα, η καρδιά μου συγκρατήσου, σάμπως και θα σπάσεις απόψε και στα δέκα θα κοπείς.

Πάει πολύ να υποθέσουμε ότι ένας μάστορας του λόγου όπως ο Σακελλάριος έδωσε ένα δίστιχο σε τόσο αμφιβολα ελληνικά. Άρα, το απορρίπτουμε.

Πολύ περισσότερο το απορρίπτουμε επειδή η άλλη εξήγηση δεν θέλει καθόλου φιλοσοφία: η καρδιά μου η σορόπα. Ο μόνος λόγος που βρίσκω για να δυσπιστήσει κανείς σε αυτή την εκδοχή είναι να μην ξέρει ότι υπάρχει λέξη «σορόπης, σορόπα». Φυσικά δεν την έχουν τα γενικά λεξικά διότι είναι λέξη της αργκό -όχι πάντως εύρημα του Σακελλάριου.

Σορόπι είναι το σιρόπι. Σοροπιάζω θα πει, κυριολεκτικά, βάζω σιρόπι, αλλά επίσης μεταφορικά «ζαχαρώνω, ερωτοτροπώ». Για τους ερωτευμένους μπορεί να έλεγαν (δεν νομίζω να λέγεται πια) «είναι στα σορόπια».

Και «σορόπης» είναι ο ερωτευμένος ή ο ερωτιάρης. Έτσι π.χ. στο Λεξικό της λαϊκής, του Κ. Δαγκίτση. Έτσι (ερωτοπαθής, ερωτόπληκτος, ερωτιάρης) και στο Λεξικό της πιάτσας του Καπετανάκη του 1950.

Υπάρχει και τραγούδι «Ο σορόπης» του Περιστέρη με τον Ρούκουνα (1935): Όταν μπανίζεις γκόμενα, σορόπη μου, αμέσως σοροπιάζεις.

Στο Λεξικό της αργκό, του Ζάχου Παπαζαχαρίου δίνεται και ο θηλυκός τύπος, σορόπα.

Το ίδιο και στο Λεξικό της λαϊκής και περιθωριακής γλώσσας του Γιώργου Κάτου, όπου μάλιστα δίνεται σαν παράθεμα και ο στίχος που μας απασχολεί:

H λέξη είναι υπαρκτή (και το 1950 θα ήταν και πιο συχνή) και το νόημα απλούστατο: η καρδιά μου που εύκολα ερωτεύεται κι εύκολα συγκινείται κινδυνεύει να σπάσει απόψε (που έχει αγκαλιά του το κορίτσι και τριγύρω του βιολιά). Προς τι να αναζητούμε σπάνιες και αντιγραμματικές προστακτικές και να απαιτούμε από τον Σακελλάριο να έχει γράψει ασύντακτα;

Κι όμως, πολλοί πιστεύουν ότι είναι «ισορρόπα». Κι όταν το είχαμε συζητήσει εδώ (στα σχόλια ενός ραμονικού μας άρθρου) αρκετοί φίλοι είτε είπαν ότι άκουγαν «ισορρόπα» είτε υπερασπίστηκαν την εκδοχή αυτή. Οπότε, το σημερινό άρθρο δεν είναι άσκοπο -ίσως είναι πολυλογάδικο (με την έννοια ότι θα μπορούσα να γράψω πέντε αράδες, όπως και ο παλιός μας φίλος το Σπαθόλουρο στο σχ. 203). Αλλά η λακωνικότητα ποτέ δεν ήταν προτέρημά μου.

 

 

 

 

 

 

 

 

119 Σχόλια προς “Η καρδιά μου δεν ισορρόπα”

  1. dryhammer said

    0> …έχουμε ανάποδο ραμόνι (ινομάρ)…

    Δεν θα έπρεπε να είναι «ινόμαρ»;

  2. Aghapi D said

    Καλημέρα

    » ότι το σωστό είναι «όπα, καρδιά μου ισορρόπα», δηλαδή ότι έχουμε προστακτική του ρήματος «ισορροπώ»»
    εκτός κι’ αν είναι ένας ανώμαλος αόριστος 😉

  3. dryhammer said

    α) Δεν Καλημέρισα!

    Καλημέρα λοιπόν…

    β) Από κείνο το «δέχου» προέκυψε το ισορρόπα;

  4. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Κι εγώ στους ραμονικούς ισορροπιστές ήμουν στο προηγούμενο άρθρο, μεταμελήθηκα όμως 🙂

    2 Και ανώμαλος, και αόριστο; Πόσα κουσούρια πια… 🙂

  5. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεν αντέχει σε σοβαρή ανάλυση το ισορρόπα, θα ήταν απλώς κωμικό. Ούτε ο ποιητής Φανφάρας τέτοιον στίχο, ούτε καν ο Καρβέλας.

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1 Σωστό.

  7. Γιάννης Κουβάτσος said

    Απευθύνομαι στη συλλογική σοφία του ιστολογίου. Σας φαίνεται σωστή η διατύπωση αυτής της άσκησης στο βιβλίο γλώσσας της Δ’ δημοτικού;
    Διαγράψτε τις λέξεις που δεν ανήκουν στην ίδια οικογένεια:
    νόμος: νομοθέτης, παράνομος, νομικός, νομαρχία, νόμιμος, νόμισμα.

  8. atheofobos said

    Υπάρχει και τραγούδι με τίτλο
    Η Καρδιά μου είναι σορόπα

  9. leonicos said

    έλω να πω, το τραγούδι όντως λέει «η καρδιά μου η σορόπα»,

    Είπα κι εγώ…. και το ακύω,νομίζω, από μικρό παιδί

    70 χρόνια ραμόνι…
    φάγαμε τα λάθη μόνοι

    Γειά σου Λου

    ΥΓ Εννοώ ότι από 7 ετών και μετά θυμάμαι.

    Δεν τα κρύβω. Η διάθεσή μου και οι στόχοι μου τα κρύβουν

    Για να ξέρει και ο Τζι

    ΠΑΟΚ πρωταθλητής, κάθε μεγαλον ενιαυτόν

  10. sarant said

    7 Ελαφρώς παραπλανητικό το βρίσκω το ερώτημα. Και το νόμισμα άλλωστε ετυμολογείται από την ίδια ρίζα με τον νόμο, όπως και ο νομός-νομάρχης.

    Από την άλλη, δεν είναι παράγωγα της λ. νόμος, οπότε έχει μια βάση.

  11. leonicos said

    σπάσ’ τα, όλα ας γίνουνε ανάστα
    και μπαρντόν κι αν μπουμπουνίσει και καμία μπιστολιά.

    εγώ το άκουγα ‘αλάστα’

    ντουφεκιά ακατέβατα. Τι μπιστολιές και μπιρμπιλιές είναι αυτές;

    ντουφεκιά με τα τσαρούχια
    ντουφεκιά και κόβω φλέβες
    ντουφεκιά αμετάθετα, αμετάκλητα κοκ

    κι αν ο Τζι έχει αντίρρηση
    σκασίλα μου

  12. Triant said

    Καλημέρα.

    Θυμήθηκα αστεία (;) ιστορία.
    Στο Τέρμα Πατησίων, στο προηγούμενο τετράγωνο πριν την διάσημη «Χαρά», υπήρχε ένα γωνιακό ζαχαροπλαστείο το Fuji (με πολύ ωραια νουγκατίνα) το οποίο είχε τραπεζάκια στο πεζοδρόμιο της Πατησίων. Σέ ένα τέτοιο είχε έρθει ένα πρωί ένα ζευγαράκι αγνώστων (μάλλον μαθητές σε κοπάνα) το οποίο είχε επιδοθεί σε περιπτύξεις όχι ανάγωγες αλλά γλυκανάλατες. Οπότε κάποια στιγμή πηγαίνει στο τραπέζι τους ο κύριος Γιάννης, ιδιοκτήτης του μαγαζιού, και τους λέει σοβαρά-σοβαρά: ‘Να σας φέρω και έναν κουβά για τα σορόπια;’
    Περιττό να πώ οτι τα μάζεψαν και έφυγαν και δεν τους ξαναείδαμε ποτέ.

  13. Καλό.

    Να μια άλλη, επίσης κουτσή στο *, εκδοχή:

    όπα, αχ καρδιά μου ισορρόπα
    σάμπως και να σπάς απόψε και στα δέκα θα κοπείς
    φτου σου, οι πενιές του μπουζουκιού σου
    μου επήρανε τα ρέστα και μ’ αφήσανε ταπί*

    με εναλλακτικό:

    μου επήρανε τα ρέστα σαν να ήμουνα μπεκρής.

  14. ΣΠ said

    Καλημέρα.

    Καλά, πώς τους ήρθε το «ισορρόπα»; Όταν όλο το τραγούδι είναι γραμμένο σε μάγκικο ύφος και γεμάτο από εκφράσεις της αργκό, τι πιο λογικό από το να λέει «σορόπα»; Άλλωστε ο Σακελλάριος συνήθιζε να χρησιμοποιεί τέτοιες εκφράσειςς στους στίχους και τους κινηματογραφικούς διαλόγους, που έγραφε.

  15. leonicos said

    7 μετά το 10

    Παραπλανητική ίσως, αλλά μάλλον αυτός που τη σκάρωσε δεν ήξερε τόσα γράμματα όσα θα έπρεπε για τη θεση που είναι

    Η ριζα από την οποια προέρχεται το δίδυμο νεμ / νομ (αδυναμο και ισχυρό θέμα κατά την παλαιά ορολογία). η βασική της σημασία αρχίζει από την νομή, τη βοσκή. Επειδή η νομη έπρεπε να οριοθετηθεί, έγιναν ‘νόμοι’ δηλαδή δαδικασίας κατανομής / διαχωρισμού. Αυτή είναι και η πρωτογενής σημασία του νομίζω, χωρίζω, διανέμω και διολίσθησε στη σημερινή.
    Και η πρωτογενής σημασία του νομίσματος είναι ‘μερος μιας ολικής αξίας’

    Επομένως καμιά λέξη δεν διαγράφεται

  16. leonicos said

    Κι αν έχει αντίρρηση ο Τζι

    σκασίλα μου

    έτσι κι αλλιώς αυτός δεν παρακολουθεί

    το παίζει ή αγρότης η πσαράς.

    Άκουσα ότι ριχνει παραγάδι στον κήπο του και πάει στη θάλασσα με την τσάπα

  17. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Είπαμε, εντάξει, τα χαιρόμαστε τα ραμόνια – αφού μερικά είναι καταπληκτικά! Αλλά αυτή η σορόπα «ισορροπούσα καρδιά» … απορρίπτεται …μετά βδελυγμίας 🙂

    Ο Μαχαιρίτσας, από την άλλη, έχει ένα τραγούδι – με ωραίους στίχους, όπου λέει και το:
    «Γι’ αυτό και συ, μικρούλα μου, όταν με σοροπιάζεις
    Να ξέρεις πως κακό μπελά μες στη ζωή σου βάζεις!» https://youtu.be/Ib66glXk4jo?t=195

    Καλημέρα!

  18. ΚΑΒ said

    Ποτέ μου δεν είχα σκεφτεί να ήταν ισορρόπα. Πάντα άκουγα και καταλάβαινα η σορόπα.

  19. loukretia50 said

    Ώπα !!
    άρθρο του επιπέδου μου !
    Λίγο νωρίς για πεννιές, θα επανέλθω αργότερα!
    Κάντε παιχνίδι!

  20. ΣΠ said

    Από την ταινία «Τύφλα νάχει ο Μάρλον Μπράντο»: -Α ρε κρυφτοσορόπα.

  21. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα !
    Ωραίο το άρθρο και η εξήγηση, και για να πω την αλήθεια, εγώ μην ξέροντας (μέχρι κάποια εποχή) το σωστό, νόμιζα ότι ο στίχος είναι «η καρδιά μου ισορρόπαΕ», ισορροπούσε δηλαδή σε Παρατατικό, με ένα φαγωμένο τελικό «ε», που συνέβαινε κάπως συχνά στον ιδιωματισμό. Αλλά και πάλι φυσικά, δεν έβγαζε λογική εξήγηση ο Παρατατικός.

  22. @ 7 Γιάννης Κουβάτσος

    >>Διαγράψτε τις λέξεις που δεν ανήκουν στην ίδια οικογένεια [με τη λέξη]
    νόμος: νομοθέτης, παράνομος, νομικός, νομαρχία, νόμιμος, νόμισμα.

    Το πρόβλημα είναι με τη «νομαρχία» (ως 1. νόμου αρχή και 2. νομαρχιακή εδαφικότητα / διοίκηση). Όμως είναι δύσκολο να ξέρουν τα παιδιά και την εκδοχή 1.
    Το νόμισμα έχει μεν ίδια ρίζα νομ-/νεμ- αλλά δεν σχετίζεται πια με τον νόμο.

  23. angelos said

    Ουφ! Ισορροπησε η καρδια μου!
    Γιατι στην αρχη του αρθρου εβαλα τα κλαματα, αφου κι εγω μια ζωη «σοροπα» την ακουγα. 🙂

  24. LandS said

    Αυτό το ινόμαρ ή ιμόρα, μου θύμισε που πριν πολλά χρόνια οι ενοχλητικοί πιτσρικάδες του διπλανου τραπεζιού σε μια καφετέρια μίλαγαν για αυτή τη τραγουδάρα «αντσέιντζ μάι χαρτ» που σημαίνει ξεάλλαξε τη καρδιά μου.

    Εδώ η ορίτζιναλ εκτέλεση του 1961

    Πραγματικά τραγουδάρα και τραγουδισταράς.

  25. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Μου θυμίσατε ένα τελοσπάντων γραπτό ραμόνι που είχε πάρει το μάτι μου σε κάποιο σχολικό αναγνωστικό, σε κείμενο που έλεγε για τον Κοραή. Ο τίτλος (με κεφαλαία) ήταν Η ΠΕΝΙΑ ΤΟΥ ΑΔΑΜΑΝΤΙΟΥ ΚΟΡΑΗ. και βεβαίως παρατόνισα την κρίσιμη λέξη και λέω, άτσα μερακλής και χασικλέισον ο Διαμαντής…

  26. Μυλοπέτρος said

    Ένα τεράστιο λάθος που γίνεται έχει σχέση με το στίχο «ξύπνα μικρό μου κι άκουσε». Οι περισσότεροι το συνεχίζουν λάθος: «κάποιο». Το σωστό είναι: «άκου». Οι λόγοι πολλοί. Κανένας δημιουργός δεν θα ονόμαζε το έργο του κάποιο.
    Ο κυριότερος όμως έχει να κάνει με το ότι μας λέει να εντείνουμε την προσοχή μας.
    Ξύπνα! Από τον ύπνο της η η κοπέλα θα είναι μπερδεμένη. Κατευθύνει την ακοή της στο μινόρε της αυγής. Η μία αυτή λέξη μας υποβάλλει εικόνες και καταστάσεις που η άλλη τις κρατάει παγιδευμένες κάτω απο μια επιφάνεια επίπεδη και παραπλανητική.
    Βεβαίως ραμονι αυτό δεν είναι. Ούτε έγκλημα. Είναι λάθος.

  27. spiridione said

    Δεν ήτανε Μιθριδάτης να λέει η ισορρόπα

  28. sarant said

    26 Άκουσε και μετά «άκου»;

  29. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    26, 28
    Δεν προκάνω να το ακούσω τώρα, αλλά μήπως λέει «κάπου» αν καλοθυμάμαι?

  30. dryhammer said

    7,10, κλπ κλπ

    Αφού το ραμόνι είναι το παράκουσμα που μας τυπώνεται στο μυαλό ώστε αντί για το σωστό να νομίζουμε πως λέει το λάθος άρα το ραμόνι είναι νόμισμα

    [πολύ ζέστανε για Μάης]

  31. Corto said

    Χαίρετε!

    «Υπάρχει και τραγούδι «Ο σορόπης» του Περιστέρη με τον Ρούκουνα (1935): Όταν μπανίζεις γκόμενα, σορόπη μου, αμέσως σοροπιάζεις.»

    Ας υπενθυμισθεί ότι οι στίχοι ανήκουν στον σπουδαίο Γιώργο Καμβύση.

    Ενημερώνω επίσης ότι το κείμενο που υποσχέθηκα συντόμως ολοκληρώνεται (μην θεωρηθεί ότι το ξέχασα).

  32. LandS said

    7
    Θυμήσου να το ξαναρωτήσεις του χρόνου τέτοια εποχή που θα έχω δει τη λύση που θα έχει δοθεί στον εγγονό μου.

    Προς το παρόν δεν θα διάγραφα καμία. Εκόμα και το νόμισμα.

  33. Γιάννης Κουβάτσος said

    10, 15, 22: Ευχαριστώ πολύ. Κι εγώ σύμφωνα με το σχόλιο 22τέλος το εξήγησα στα παιδιά.

  34. loukretia50 said

    26, 28 και γιατί να μην έλεγε : «Αν το μινόρε της αυγής… »
    Ή,
    «.. ένα μινόρε της αυγής» ?
    θα ταίριαζε και με το «για σένα- νε είναι γραμμένο¨

    Και αν παρατονιστεί, μπορεί να είναι : πικρό, γλυκό, κρυφό κλπ

    Αλλά είμαι φάλτσα, δε μετράει!

    Όπως και νάχει, σε καντάδα η δεσποσύνη θα το λάτρευε!

  35. ΓΤ said

    26@

  36. ΣΠ said

    26
    Στην αρχική εκτέλεση πράγματι λέει «άκου».

    Η Σωτηρία Μπέλλου (#35) λέει «κάποιο» και όλοι μετά, όπως η Αλεξίου, λένε «κάποιο».

  37. loukretia50 said

    ΓΤ,
    … δώσε, φιλαράκι ξανανιώσε,
    με γραφτούδια ακονισμένα πάμε πάλι απ΄την αρχή!

  38. loukretia50 said

    37. (συνέχεια – το κάνω πιο προσωπικό!)

    στρέκλα – δε μ’ αντέχει η καρέκλα,
    μ’ έν’ ακόμα ποτηράκι φέρνω και γυροβολιά !

  39. dryhammer said

    Υπάρχει και η χειμερινή εκδοχή

    άλα – έχω βράσει μια κοκάλα
    με ντομάτες και πιπέρια και δυο χούφτες τραχανά

    δώσε – παξιμάδι μέσα χώσε
    ρούφα τη προτού κρυώσει και θα ζεσταθείς ξανά

  40. sarant said

    31 Ωραία!

  41. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα.

    ΠΡΟΣΟΧΗ: Ἀκολουθεῖ βαρυσήμαντο σχόλιο ποὺ ἀνατρέπει τὰ δεδομένα καὶ θὰ ἐκτοξεύσει τὸ ἱστολόγιο στὴν κατάταξη τῆς Ἀλέξαινας.

    Τὸ ἐπιτελεῖο μας ἀνακάλυψε τὸ παρακάτω κλέφτικο ποὺ τραγουδιόταν στ᾿ ἀπάτητα βουνὰ* τῆς Κύθνου.

    Κίτσο, γιὰ πές μας ποιός στογκᾶ;
    Πές μας γιατί μποχιώνει;
    Ἔπεσ᾿ ἀντάρα στὰ βουνά,
    πέφτει στὸν κάμπο χιόνι

    .
    *μέγιστο ὑψόμετρο 350 μέτρα.

    Ἐπίσης ἀνακάλυψε τὸ τρίτο κουπλὲ τοῦ γνωστοῦ τραγουδιοῦ Ποιός τὸ ξέρει τοῦ μπολσεβίκου τραγουδοποιοῦ Μάνου Λοΐζου.

    Τὸ κουπλὲ ἀφαιρέθηκε μετὰ ἀπὸ παρέμβαση τῶν γνωστῶν κύκλων** καὶ στὴ θέση του ἀκούγεται ὀργανικὴ μουσικὴ ἀκολουθούμενη ἀπὸ ἐπανάληψη τοῦ ρεφραίν.

    Ποιός στογκᾶ, γιατί μποχιώνει, μέσ᾿ στὴν κρύα νύχτ᾿ αὐτή;
    Ἔπιασε στὸν κάμπο χιόνι, στὰ βουνὰ πέφτει βροχή.

    **Ἂν προκληθῶ θὰ προβῶ σὲ ἀποκαλύψεις.

    ΣΗΜ. Τὸ σχόλιο ἀναρτᾶται καὶ στὸ οἰκεῖο νῆμα.

  42. Έναρθρη ονομαστική σε θέση κλητικής πάντως υπάρχει, αν και σπάνια και, όσο νάναι, κάπως ιδιαίτερη: Ὁ Θεός, ὁ Θεός μου, πρόσχες μοι https://sarantakos.wordpress.com/2016/02/07/rimario/#comment-335569
    (Τι θες, κύριος;)

  43. dryhammer said

    41. Την τελευταία φορά που απείλησα πως «Ἂν προκληθῶ θὰ προβῶ σὲ ἀποκαλύψεις» πήρα την απάντηση «Περίμενε λιγάκι να φύγει η μικρή, και μετά κάνε ό,τι θέλεις, αλλά μη στέκεσαι μπροστά στην τηλεόραση…»

  44. LandS said

    22 αλλά δεν σχετίζεται πια με τον νόμο

    Κάθε εξουσία πάνω σε συγκεκριμένη επικράτεια (Βασιλεία, Τυρρανία, Δημοκρατία, Δικτατορία, Αυτοκρατορία κλπ) διατηρεί για την ίδια το δικαίωμα να καθορίζει τι και ποιο είναι αυτό που μετράει τιμές, περιουσίες, εισοδήματα κλπ, και πάνω από όλα πληρώνει, μισθοφόρους, υπαλλήλους, κάθε φύσης δαπάνεςτης, εισπράτει φόρους και δανείζεται από τους υπηκόους της*. Αυτό συμβαίνει τα τελευταία 4.000 χρόνια τουλάχιστον**
    Τζ. Μ. Κέϋνς

    *από μνήμης
    **κατά λέξη

  45. Κωστής Ανετάκης said

    Το αστείο στην περίπτωσή μου είναι ότι, πιτσιρικάς, ενώ άκουγα και καταλάβαινα σωστά τον επίμαχο στίχο, η σορόπα, έκανα ραμόνι στον ακριβώς επόμενο: … σάμπως και θα σπάσει απόψε και στα δέντρα θα το πει… 😃 😃 Το concept ήταν ότι το «θα σπάσει» το εκλάμβανα όχι κυριολεκτικά, αλλά όπως λέμε στην ανάκριση, ότι ο ανακρινόμενος έσπασε και τα ομολόγησε όλα. Κι επειδή ο γλεντζές του τραγουδιού δήθεν ντρεπότανε να τ’ ομολογήσει στην αγαπημένη του, μεθυσμένος, θα το έλεγε στα δέντρα, που μιλιά δεν έχουν και δεν θα τον προδόσουν… 😃 😃

  46. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Yπάρχει και το παράκουσμα στον Καϊξή, από την Αλεξίου νομίζω, «μες στου χαρεμιού τη λήθη», αντί λίμνη.

  47. Πάνος με πεζά said

    Επίσης μια μεγάλη (ακόμα) πλειοψηφία, έστω και εν τη ρύμη του λόγου, λέει «αραπίνες, μαύρες ερωτιάρες», καθόσον και η λέξη «λάγνος» σιγά-σιγά εξαφανίζεται…

  48. Αγγελος said

    Εναρθρη ονομαστική αντί κλητική έχουμε συχνά στη γλώσσα της Βίβλου: «αὐτὸς δὲ […] ἐφώνησεν λέγων· ἡ παῖς, ἐγείρου» (Λκ. Η’ 54) = «λέγει αὐτῇ Ταλιθα κοῦμι· ὅ ἐστιν μεθερμηνευόμενον Τὸ κοράσιον, σοὶ λέγω, ἔγειραι» (Μκ. Ε’ 41) Πιστεύω πως είναι εβραϊσμός, γιατί στα εβραϊκά η κλητική συστηματικά παίρνει άρθρο

  49. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @41. Οἱ γνωστοὶ κύκλοι ἀφαίρεσαν τὴν παραπομπὴ τοῦ τραγουδιοῦ ποιός τὸ ξέρει

  50. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Ο Πέδης πού είναι? Ακούει? Βλέπει? Μας διαβάζει?

  51. Μυλοπέτρος said

    Στην πρώτη εκτέλεση με το Μάρκο το Χατζηχρήστο ακούγεται «άκου». Και μα υποχρεώνει να τεντώνουμε το αφτί και να αφουγκραστούμε το μινόρε που έρχεται από κάπου μακρυά, «στης νύχτας τη σιγαλιά». Υπάρχουν άραγε τόσα πολλά μινόρε που να μιλάμε για κάποιο τυχαίο και ανώνυμο; ας σκεφτούμε ακόμα μόνο το πόσο αλλάζουν τη διάθεση μας αυτές οι δυο λέξεις.
    Πράγματι η Μπέλλου το λέει κάποιο.

  52. […] Ένα μικρό άρθρο σήμερα, για ένα ραμόνι -όπως λέμε στο ιστολόγιο τα παρακούσματα τραγουδιών, του τύπου “με βιολί σαν του Ροβιόλη, θα χορέψουν κι οι διαβόλοι”, ενώ κανονικά ο στίχος του Φέρρη λέει “με βιολί σαντουροβιόλι”. Κι επειδή το σαντουροβιόλι είναι λέξη που δεν την ξέρουν όλοι, κάποιοι την αναλύουν λάθος και φαντάζονται πως υπήρξε… — Weiterlesen sarantakos.wordpress.com/2021/05/26/soropa/ […]

  53. sarant said

    42-48 Καλά κανατε και το αναφέρατε, είναι παράλειψη του άρθρου

  54. το # 54 περιμένει έγκριση μου λέει…

  55. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    42# Σε αυτό το σχήμα δεν εμπίπτει και αυτό που λένε στο σταυροκόπημα «Άγιος ο θεός…ελέησον ημάς»? Έναρθρη ονομαστική σε φράση που τελειώνει με προστακτική.

  56. Εγώ δεν πίστευα πως λέει ισορρόπα αλλά προ ετών-δεν θυμάμαι πόσα- είχα ανεβάσει στο φέισμπουκ μια καρτέλλα τηςω σειράς «σκέψεις απόρων κορασίς», όπου έγραφα σίγουρα ‘η σορόπα ή ισορρόπα ;» και μάλλον πιο μπροστά «η καρδιά μου». Πιθανόν να είμαι ο ηθικός αυτουργός !
    Tην βρήκα στο υπόγειο αλλά δεν ξέρω το πότε

  57. sarant said

    54 –> 56

  58. Για να στιχοπλέξω καγώ :

    ( σε γαύρους)

    Ρούφα, μ’ έχεις πρήξει στη μπαρούφα
    παοκάρα είναι μία, πήρε κύπελλο ξανά !

  59. Alexis said

    Φυσικά και ο στίχος λέει «η σορόπα» είναι αστείο και να το συζητάμε.
    Προσέξτε ακόμα ότι ο τραγουδιστής στην ταινία, στο τέλος του πρώτου κουπλέ υπερδιορθώνει και λέει «κι άντε πτου κι απ’την αρχή»
    «Απαγορεύεται το πτύειν» που έλεγαν παλιά

  60. Alexis said

    Επί τη ευκαιρία, άκουγα προχτές σε κάποιο ραδιόφωνο πώς βγήκε η έκφραση «φτου κι απ’ την αρχή»
    Αν προκληθώ θα το αποκαλύψω με μνημειώδες μεταμεσονύκτιο σχόλιο 🙂

  61. @ 44 LandS

    Πάντα έτσι είναι. Λεκτικά όμως έχει πια χάσει αυτή τη σύνδεση. Εκτίμησή μου.

  62. Prince said

    60. Από οίκο ανοχής; 🙂

  63. sarant said

    60 Προκαλείσαι. Υποψιάζομαι νατσουλισμό.

  64. Τέλος ο Γκαρσία από τον ΠΑΟΚ !!

    (ανκατωσούρες προβλέπονται, μια ζωή ΠΑΟΚ )

    ( πάλι μαρμάγκα σε άλλο νήμα, η γουρντπρες έχει πρόβλημα με το μέηλ μου φαίνεται, από το Φάιαρφοξ δεν μ’ αφήνει ούτε να το στείλω !! )

  65. Alexis said

    #63: Μπορεί να είναι και νατσουλισμός.
    Έλεγε λοιπόν ο ραδιοφωνατζής ότι παλιά οι μαθητές γράφανε στην πλάκα και όταν γέμιζε, επειδή δεν είχαν σφουγγάρι και νερό, έφτυναν και την καθάριζαν με τα χέρια.
    Και συνέχιζαν μετά το γράψιμο. Φτου κι απ’ την αρχή δηλαδή…

  66. ΣΠ said

    64
    Αν έρθει ο Λουτσέσκου, εντάξει.

  67. spiridione said

    μαρμάγκα

  68. loukretia50 said

    65. A, όχι !

    Όταν ο δημιουργός αντίκρισε τον άνδρα,
    – σώμα πλασμένο από πηλό, κουρκούτι είχε για μυαλό,

    (Πρώτη μη καταγεγραμμένη προσπάθεια )

    Απογοητευμένος ανεφώνησεν :
    – Φτου κι απ΄την αρχή!

    (όχι πως βελτίωσε και πολλά! – ίσως το σώμα!)

  69. Γιάννης Κουβάτσος said

    65: Και στα βιβλία της ιστορίας της πέμπτης δημοτικού αυτό έλεγε.

  70. Μαρία said

    65
    Παραμύθια της Χαλιμάς. Για να σβήσουμε, όταν γράφαμε στην πλάκα, δεν χρειαζόμασταν ούτε νερό ούτε σάλιο, όπως άλλωστε και για το μαυροπίνακα.

  71. ΚΩΣΤΑΣ said

    Νταξ’ η καρδιά μου η σορόπα, πολύ μπανάλ όμως, στα σορόπια όλο μύγες μαζώνονται.

    Αν όμως, αιθέρια αγγελική ύπαρξη διέλθει έμπροσθεν των οφθαλμών σου και οι σφιγμοί αρχίζουν να ανεβαίνουν, τί αναφωνείς; Ωχ! καρδιά μου ισορρόπα!

    οεδ 😉

  72. Voyageur autour de la chambre said

    Καλησπέρα σε όλη την κομπανία!
    Αν και μάλλον περιττεύει η επιχειρηματολογία (για όποιον το σκεφτεί λίγο είναι προφανές ότι δεν στέκει το «ισορρόπα» σ’ αυτή τη θέση), ας πω κι εγώ τη σκέψη μου:
    Όλο το τραγούδι περιγράφει ένα γλέντι σαν να μην υπάρχει αύριο – πολύ πιοτό, σκόρπισμα χρημάτων, σπάσιμο, μέχρι και ντουφεκιά. Δεν ταιριάζει πουθενά στη μέση του τραγουδιού να ζητά ισορροπία.

    «…πρόκειται για ένα στιχουργικό κομψοτέχνημα»
    Συμφωνώ με τα χίλια!
    Όταν πριν από χρόνια άρχισα να ακούω τα ελαφρά τραγούδια των μέσων του 20ου αιώνα, μάλλον ξεχασμένα σε σχέση τουλάχιστον με τα λαϊκά της περιόδου, πρόσεξα ότι οι στιχουργοί ήταν μεγάλοι μάστορες. Μπορεί τα λόγια να ήταν μάλλον αδιάφορα, αλλά η τεχνική των στίχων πρόδιδε λεπτοδουλειά και παίδεμα.

  73. spiridione said

    65. Του Νατσούλη όντως είναι
    https://www.newsbeast.gr/greece/arthro/2202254/pos-vgike-i-frasi-ftou-ki-ap-tin-archi
    Εδώ απ’ τον Ν. Πολίτη. Κρίμα που δεν έχει τον άσεμνο μύθο απ’ την Κεφαλονιά.
    https://books.google.gr/books?id=z0AlBgAAQBAJ&pg=PA509&dq=%22%CF%86%CF%84%CE%BF%CF%85%22+%22%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%AE%22+%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%BF%CE%B9%CE%BC%CE%AF%CE%B1%CE%B9&hl=el&sa=X&ved=2ahUKEwiUyKbcu-fwAhWu_rsIHa0wDH0Q6AEwAHoECAQQAg#v=onepage&q=%22%CF%86%CF%84%CE%BF%CF%85%22%20%22%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%AE%22%20%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%BF%CE%B9%CE%BC%CE%AF%CE%B1%CE%B9&f=false

  74. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα και ζητώ συγγνωμη εκ μέρους της μαρμάγκας που την έπιασε ζήλος.

    73 Οπότε, «από αυτούς που φτύνουν στις παλάμες τους όταν αρχίζουν επίπονη δουλειά».

  75. Prince said

    «Φτου κι απ’την αρχή».
    Πάντα πίστευα ότι θα’ταν λόγια εργάτη τσάπας, όταν τελικά είδε ότι άνοιγε λάκκο σε λάθος σημείο. Ξανάφτυνε τα χέρια του και ξεκινούσε εκ νέου.

  76. ΚΩΣΤΑΣ said

    Δεν μας φτάνουν τ’ άλλα, έχουμε και τον Αλέξη με τα κουίζ. 😉

    Ο σίελος, φίλε μου, έχει και λιπαντικές ιδιότητες επί παλινδρομικών κινήσεων της παλάμης. Όταν μία τοιαύτη κίνησις παράξει (σικ) το ποθούμενον αποτέλεσμα και υπάρχει διάθεσις για εκ νέου απόλαυσιν, ε! τι γίνεται, φτου κι απ’ την αρχή!

    Πολλές είπα σήμερα, είχα και μέρες να φανώ, στοπ.

  77. voulagx said

    Και πώς να ισορρόπα με τέτοια Συνταγματική εκτρόπα, χωρίς ντρόπα, μια κατάσταση ψυχοτρόπα, χωρίς ντόπα

  78. Και όταν μετρούσαν χαρτονομίσματα έκαναν το ίδιο με σάλιωμα των δαχτύλων. Οπότε, σε περίπτωση λάθους και ξαναμετρήματος, χρειαζόταν ένα φτου και από την αρχή.

  79. Γ.Κ. said

    Κρίμα… Κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να μείνει η κομμώτρια, αλλά (περιέργως πώς) πρυτάνευσε η λογική στον ΠΑΟΚ…

  80. sarant said

    78 Κι αυτό.

  81. sarant said

    Στη μαρμάγκα υπάρχει ενα σχόλιο από νέο σχολιαστή, με το χρηστώνυμο Τάσος, που ο γραφικός του χαρακτηρας κάτι μού θυμίζει.

    Πείτε μου κι εσείς αν έχω άδικο:

    Επί Χούντας ο Σακελλάριος έγραφε καθημερινό χρονογράφημα στον Ελεύθερο Κόσμο του Σάββα Κωνσταντόπουλου. Επειδή έφερνε την εφημερίδα σπίτι ο εθνικόφρον παπούς μου, θυμάμαι ότι ο κυρ-Αλέκος είχε αφιερώσει ολόκληρο χρονογράφημα σ’ αυτό το μπέρδεμα με τη σορόπα και το ισορρόπα. Μακάρι να το εύρισκα να σας το στείλω. Θυμάμαι μάλιστα και πότε περίπου το έγραψε. Ήταν καλοκαίρι του 1974 λίγο πριν τον Αττίλα στην Κύπρο. Πρώτη παγκόσμια είδηση ήταν η πρώτη ταινία “Εμμανουέλλα” με τη Σύλβια Κριστέλ, που τότε είχε βγει σε πρώτη προβολή και θεωρήθηκε πορνογραφική. Μετά από λίγες μέρες ο Σακελλάριος πήγε στο Παρίσι μόνο και μόνο για να δει΄την Εμμανουέλλα προκειμένου να μελετήσει τα σκηνοθετικά κόλπα του σκηνοθέτη στις ερωτικές σκηνές. Κι όταν γύρισε στην Ελλάδα ο Σακελλάριος έγραψε τρία χρονογραφήματα για το πώς του φάνηκε η Εμμανουέλλα. Το θυμάμαι σαν τώρα.

  82. ΚΑΒ said

    Μα και στην αρχαία ελληνική έχουμε παραδείγματα χρήσης ονομαστικής αντί κλητικής

    Αριστοφάνη Όρνιθες 666

    Ἡ Πρόκνη, (=ὦ Πρόκνη)
    ἔκβαινε καὶ σαυτὴν ἐπιδείκνυ τοῖς ξένοις.

  83. 81 Θα μπορούσε, αλλά δεν είναι και εντελώς βέβαιο νομίζω.

  84. Voyageur autour de la chambre said

    @81
    Εεεεε, ναι… μάλλον!

  85. Voyageur autour de la chambre said

    84 συνέχεια
    Ανακάλυψη χουντικού/ακροδεξιού παρελθόντος και γύρισμα της κουβέντας σε τσόντες…

  86. dryhammer said

    81. Καί το ύφος καί η θεματολογία θυμίζουν όντως τα πρώτα «αθώα» σχόλια, πριν ανοίξει καλά καλά το καπάκι. [μακάρι νά ‘χω άδικο]

  87. Μαρία said

    83
    Πιο εντελώς δεν γίνεται. βλ. 85

  88. Αγωνιώ να μάθω περί τίνος / ποίου πρόκειται, καλέ… 🙂

  89. Georgios Bartzoudis said

    «το «η καρδιά μου ισορρόπα» στέκει μετρικά, όμως δεν στέκει γραμματικά. Ονομαστική με προστακτική; ‘Ο άνθρωπος, αγάπα’; Όχι, «άνθρωπε αγάπα» λέμε. Κλητική.»
    # «Ο Θεός Ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ», λεει κάπου το Ευαγγέλιο [πάντως και εγώ νομίζω ότι είναι «η καρδιά μου η σορόπα»]

  90. @ 89 Georgios Bartzoudis

    Μπορεί να νοείται κάτι σαν «Εσύ ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ». Θα ήταν σωστό; Υπάρχει κάτι νοούμενο;

  91. sarant said

    82-89 Έχετε δίκιο, αλλά στα νέα ελληνικά δεν ξέρω κάποιο παράδειγμα.

    85 Κι εμένα αυτό με έκανε να μην το εγκρίνω.

  92. mitsos said

    Εμένα πάλι μου ακουγόταν παράξενο το επώνυμο Φεράνιστον Τζένης μιας ηθοποιού 🙂

  93. Λάζαρος Μ. said

    Δεν ξέρω αν εμπίπτει σε αυτή την κατηγορία, αλλά όταν ήμουν μικρός άκουγα κάποιο κομμάτι του Λιστ που πίστευα ότι προερχόταν από συλλογή με τον τίτλο «Παραμύθια», πιθανόν επειδή το είχα δει γραμμένο με κεφαλαία. Αργότερα ανακάλυψα ότι η λέξη ήταν «Παραμυθία», από το consolation.

  94. Γιάννης Ιατρού said

    81: Ρε τον αμετανόητο !! Πάει θα μας ρίξει στα Τάρταρα της Αλέξαινας, μόνο με την αναγγελία του μόλις πέσαμε στα 610 🙂 🙂

  95. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    https://www.greeklyrics.gr/stixoi/ala-anoikse-ki-allh-mpoukala/
    https://kithara.to/stixoi/MTAwNzQ1Mzgx/ala-skoutaris-panagiotis-lyrics
    παντού ή σορόπα γράφουν.

  96. Triant said

    81 κ.α. Από την άλλη δεν δηλώνει επαγγελματίας στιχουργός οπότε… 🙂

    Σε κάθε περίπτωση όμως, η πιθανότητα να έχει οδηγήσει ο ακατονόμαστος το ιστολόγιο σε επικίνδυνες ατραπούς καχυποψίας και προληπτικών αποκλεισμών είναι ανησυχητική.

  97. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ο Σακελλάριος έκανε κέντημα ανεβατό, μαγκίτικο και το ισορρόπα σαν να μην πολυπηγαίνει όχι μόνο γλωσσικά αλλά και στην ατμόσφαιρα των στίχων.
    Πρόσεχε τόσο τη ρίμα και το νόημα.Ταινία μέσα στην ταινία έγραφε. Πχ (το πολυσυζητημένο)
    Ένα βράδυ στη Καστέλα
    σε μια όμορφη κοπέλα
    που `παιρνε τ’ απεριτίφ της
    ρίχτηκ΄ ένας τσίφτης
    απ’ την Κοκκινιά

    Δεν εγνώριζε όμως ότι
    τα `χε μ’ ένα Πειραιώτη
    Πειραιώτη ντερμπετέρη
    σίδερο στο χέρι
    άσσο στη μπουνιά

    Αχ βρε παλιομισοφόρια
    τί τραβάν για σας τ’ αγόρια

    Αλλά και ο Κοκκινιώτης
    ήταν παλικάρι πρώτης
    και στο τέλος και οι δύο
    στο νοσοκομείο
    πήγαν σηκωτοί

    Και οι δυο σε αφασία
    μα εκείνη σημασία
    που τους έφαγε η μαρμάγκα
    και με άλλο μάγκα
    έκανε χαρτί

  98. # 79

    Μην ανησυχείς, θα τον έχουμε στο υπόγειο και θα τον βγάζουμε στα ματς με τον ΟΣΦΠ για ψυχολογικούς λόγους, σε κάνα τελικό κυπέλλου κ.λ.π. ! (και με περίτεχνα εκφραστικά σχέδια δακτύλων… )

  99. sarant said

    92 Όπως ο Χρίστος Φερλής, που έπαιζε τον Δράκουλα;

    96 Δίλημμα είναι. Δεν θέλω να ξαναδώ τέτοια σχόλια σαν κι αυτά που κάνει όταν ξεσαλώσει.

  100. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Εδώ μια σορόπα καρδιά που πολύ μ΄άρεσε ως κείμενο. Παιχνιδιάρικο.
    Η Όλγα του Πικάσο
    «…Κάποτε, όμως, το μέλι στερεύει.. όπως και ο Έρωτας.. όπως και όλα τα ωραία πράγματα που τα ξοδεύεις σε καθημερινή βάση, αν και είναι πεπερασμένα… Ειδικά αν η καρδιά σου είναι σορόπα, όπως αποδείχθηκε –τελικά- ότι ήταν η corazon του όχι και τόσο μονογαμικού Πάμπλο. Και έτσι, μετά από δέκα χρόνια ευτυχισμένου έγγαμου βίου, λίγο η καθημερινότητα και λίγο η Τύχη θα κάνουν ένα χειμωνιάτικο απόγευμα την καρδιά του την σορόπα να χτυπήσει ξανά πολύ δυνατά. …»
    https://acontrario.gr/%CE%B7-%CE%BF%CE%BB%CE%B3%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-picasso/

  101. Spiridione said

    Ένα ωραίο θρεντάκι για το Βότσαλο στη λίμνη.

  102. Spiridione said

    Για τη Σάντα Τσικίτα ήταν αλλά δεν πειράζει 🙂

  103. Απίστευτη διαδικασία πέναλτυ στο Βιγιαρεάλ- ΜανΓιου, σκόραραν και οι 11 παίκτες της Βιγιαρεάλ σερί ενώ μετ ά από 10 εύστοχα πέναλτυ το έχασε ο Ντε Χέα, ο τερματοφύλακας της Γιουνάιτεντ (προς χαρά μου, το σςήκωσε η ομάδα μιας πόλης 50 000 κατοίκων, η ευλογία του ποδοσφαίρου που θέλει να μας στερήσει στην Ελλάδα σε ΟΛΑ τα αθλήματα ο ΟΣΦΠ )

  104. ΣΠ said

    95
    Στο δεύτερο λινκ το είχαν «την καρδιά μου ισορρόπα», όπως επισημαίνεται στο άρθρο, αλλά φαίνεται ότι μας διαβάζουν και το διόρθωσαν.

  105. ΣΠ said

    103
    Ο Ντε Χέα δεν έχει καταφέρει να αποκρούσει 36 συνεχόμενα πέναλτι. Η τελευταία φορά που απέκρουσε πέναλτι ήταν το 2016.

  106. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όλοι οι ποδοσφαιρόφιλοι πρέπει να χάρηκαν με τη νίκη της Βιγιαρεάλ απέναντι στο ποδοσφαιρικό σουπερμάρκετ της Μάντσεστερ (Γιουνάιτεντ ή Σίτι δεν έχει σημασία, είναι το ίδιο). Μακάρι να φτιάχναν την κλειστή λίγκα τους, το ΝΒΑ τους, όλοι αυτοί οι λεφτάδες, να παίζουν μεταξύ τους και ν’ αφήσουν το ποδόσφαιρο ήσυχο. Όσο για τον ντε Χέα, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί είναι τόσο ακριβοπληρωμένος.

  107. LandS said

    106
    Και ποιος θα πηγαίνει γήπεδο για να βλέπει τις εκτός της κλειστής λίγκας ομάδες;
    Αφού θα είναι σπίτι του για να δει τα «μεγαθήρια». Φυσικά η τηλεόραση θα δείχνει μόνο κλειστή λίγκα.
    Ναι θα αφήσουντο ποδόσφαιρι ήσυχο να σβήσει νάχουμε να το θυμόμαστε.

  108. dryhammer said

    Καλημέρα!

    …και φυσικά λησμονήσαμε τα σοροπιάσματα κλπ στα ΜΚΔ όταν η καρδιά είναι e-σορόπα.

  109. Georgios Bartzoudis said

    90 dimosioshoros said: «Μπορεί να νοείται κάτι σαν «Εσύ ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ». Θα ήταν σωστό; Υπάρχει κάτι νοούμενο»;
    # Και γω έτσι το σκέφτηκα. Για «νοούμενο» όμως, ούτε σκέφτηκα, ούτε σκέφτομαι ούτε …καταλαβαίνω!

    81 sarant said: «Στη μαρμάγκα …Επί Χούντας ο Σακελλάριος έγραφε καθημερινό χρονογράφημα στον Ελεύθερο Κόσμο …».
    # Ο Σακελλάριος έγραφε και επί χούντας, όπως και ο φρέντι Γερμανος και πολλοί άλλοι. Ο Σακελλάριος είχε γίνει και τηλεοπτικός αστήρ, με την ξεκαρδιστική σειρά «Εγώ κι Εγώ».
    # Για …την ιστορία σημειώνω ότι στον «Ελεύθερο Κόσμο» έγραφε και έναν κομμουνιστής, ο Φοίβος Γρηγοριάδης, γιος του μη κομμουνιστή παλαίμαχου στρατηγού και ηγέτη τον «Αριστερών Φιλελευθέρων» Νεόκοσμου Γρηγοριάδη (πολέμησε και στο χωριό μου!!). Ο Φοίβος, για να επανέλθω, έγραφε ΠΛΗΡΗ την αριστερή άποψη για την εθνική αντίσταση κλπ, με δυο ΕΞΑΙΡΕΣΕΙΣ: Δεν έγραφε τίποτα εναντίον του Βασιλιά (Γεωργίου του Β΄) ούτε εναντίον του ΕΔΕΣ. Προφανώς τέτοια συμφωνία είχε με τον εκδότη. (Τώρα, αν αυτό του Φοίβου ήταν επί Χούντας ή επί Μεταπολίτευσης, δεν θυμάμαι).

  110. Triant said

    99: Δεν μπορείς να ορίσεις πως ένα χρηστώνυμο θα χρειάζεται πάντα έγκριση; Βάλε μοντ και τον Καλόψυχο και όποιον άλλο νομίζεις για να μην σε απασχολεί πολύ.

  111. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  112. ΚΑΒ said

    91. sarant said
    26 Μαΐου, 2021 στις 20:39

    82-89 Έχετε δίκιο, αλλά στα νέα ελληνικά δεν ξέρω κάποιο παράδειγμα

    Γράφει ο Τζάρτζανος:

    Πολλές φορές, ιδίως σε δημοτικά τραγούδια και τα λαϊκά παραμύθια, χρησιμοποιείται ονομαστική αντίς για κλητική:

    Πού είστε του Λάμπρου τα παιδιά, πού είστε Μποτσαραίοι;

    Ξυπνάτε, η δόλια συντροφιά και καπετάνιε Μήτρο.

    Στις περιπτώσεις αυτές η ονομαστική είναι κυρίως επεξήγηση στο εννοούμενο συ, σεις

    Καλά μου ‘πες, μανούλα μου, κι η μαύρη η αδερφή μου (=και συ η μαύρη)

    Ώρα καλή, τ’ αδερφια· πού πάτε; (σεις, τα αδέρφια)

  113. Το χριστουγεννιάτικο τραγούδι για τον ΄Αγιο Βασίλη που λέει «Μέσα στη σακούλα θα τα φέρεις ούλα, σύκα και σταφίδες κ.λ.π.» εγώ όταν ήμουν μικρή το άκουγα «Μέσα στη σακούλα θα φέρει η Σούλα κ.λ.π» κι επειδή τύχαινε να γνωρίζω μία κυρία με το όνομα Σούλα νόμιζα ότι ήταν αυτή που θα έφερνε τα δώρα!

  114. sarant said

    110 Αν ένα χρηστώνυμο χρειάζεται «πάντα» έγκριση, θα μένουν πολλά στη μαρμάγκα.

    112 Ευχαριστώ!

  115. Triant said

    114: Κάνε κανα-δυό που έχεις εμπιστοσύνη moderators να επιταχύνεται η έγκριση χωρίς να έχεις να κάνεις κι αυτό. Δεν έχει τέτοια πρόβλεψη ο κοσμότυπος;

  116. Γιάννης Κουβάτσος said

    107: Ενώ όταν ανταγωνίζεται η χυδαία και εξοντωτική δύναμη των ποδοσφαιρικών μεγαθηρίων με τους φραγκοδίφραγκους καρπαζοεισπράκτορες, το ποδόσφαιρο ανθεί και το χαιρόμαστε. Σαν Χόλιγουντ και σαν Κολοσσαίο, φυσικά.

  117. sarant said

    115 Υπάρχει πρόβλεψη. Θα το σκεφτώ.

  118. Πέπε said

    @109

    > Μπορεί να νοείται κάτι σαν «Εσύ ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ». Θα ήταν σωστό;

    Αυστηρά τυπικά, ναι, σωστό θα ήταν. Όταν το ρήμα είναι β’ ενικού, το υποκείμενο θεωρείται πως είναι πάντα η αντίστοιχη προσωπική αντωνυμία (αρχ. συ, ν/ελλ εσύ). Αν υπάρχει και λέξη σε κλητική είναι ξεχωριστός συντακτικός όρος, κλητική προσφώνηση.

    Αλλά πέρα από το ότι είναι τραβηγμένο από τα μαλλιά να υποθέτουμε ότι ο υμνωδός πρώτα άνοιγε Τζάρτζανο και μετά έγραφε, επιπλέον αυτή η εξήγηση δε μας καλύπτει για περιπτώσεις όπως «κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός»! Εδώ απλά δεχόμαστε ότι στην εκκλησιαστική γλώσσα η κλητική μπορεί να αντικαθίσταται από ονομαστική ελεύθερα.

  119. Πέπε said

    @112

    Δεν το είχα δει αυτό το σχόλιο. Λοιπόν, στην Κάρπαθο πράγματι υπάρχει η έκφραση «τ’ α(δ)έρφι», με σημασία κλητικής, που σημαίνει περίπου ότι και το «αδερφέ μου» ως επιφωνηματική έκφραση (πω πω αδερφέ μου τ’ ήταν τούτο!).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: