Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Το γεράκι της Μάλτας

Posted by sarant στο 13 Ιουνίου, 2021


Στα νιάτα μου αγαπούσα και διάβαζα πολύ τον Ντάσιελ Χάμετ, τον Αμερικανό συγγραφέα που θεωρείται ο εισηγητής της «σκληροτράχηλης» (hard-boiled) σχολής στο αστυνομικό είδος. Εχω μάλιστα μεταφράσει έργα του: το Μεγάλο χτύπημα (τρεις νουβέλες) για τον Καστανιώτη, και το Γεράκι της Μάλτας και τον Κόκκινο θερισμό για τη Σύγχρονη Εποχή.

Στα δύο βιβλία της Σύγχρονης Εποχής, που εκδόθηκαν με δική μου πρόταση, πέρα από τη μετάφραση, είχα προσθέσει προλόγους και επίμετρα, με βιογραφικά και άλλα στοιχεία για τον Χάμετ, με υλικό που το είχα βρει ψάχνοντας πολύ καιρό, σε μια εποχή που δεν υπήρχαν ούτε κατά διάνοια οι σημερινές ευκολίες του Διαδικτύου -αφού ήταν σύντροφός μας έπρεπε να τον τιμήσουμε. Πράγματι, ο Χάμετ (1894-1961) ήταν μέλος του ΚΚ ΗΠΑ στη δεκαετία του 1930, και έμεινε ώς το τέλος -πήγε φυλακή και καταστράφηκε οικονομικά με τον μακαρθισμό. Τα βιβλία αυτά ήταν και τα τελευταία βιβλία με  μεταφράσεις που έβγαλα στη Σύγχρονη Εποχή -αλλά και γενικώς- διότι τότε έφυγα από την Ελλάδα (μάλιστα, τον Κόκκινο θερισμό τον ολοκλήρωσα στο Λουξεμβούργο).

(Μια υποσημείωση: Όλα τα μυθιστορήματα του Χάμετ έχουν μεταφραστεί/εκδοθεί πολλές φορές στα ελληνικά, διότι για τα προ του 1946 έργα το καθεστώς πνευματικών δικαιωμάτων ήταν ασαφές στην Ελλάδα πριν από τον νόμο του 1992. Ίσως και μετά, δεν ξέρω).

Πριν από μερικές μέρες, συνάντησα στον ιστότοπο Κατιούσα, που ασχολείται με τον πολιτισμό από τη σκοπιά της εργατικής τάξης και του κομμουνισμού,  ένα άρθρο για το Γεράκι της Μάλτας του Ντάσιελ Χάμετ. Άρχισα να το διαβάζω και μου φάνηκε γνωστό. Καλά μου είχε φανεί, διότι το είχα γράψει εγώ, πριν από πολλά πολλά χρόνια και είχε μπει ως επίμετρο στην έκδοση της Σύγχρονης Εποχής -το δήλωνε άλλωστε κι ο ιστότοπος.

Οπότε, σήμερα δημοσιεύω εδώ εκείνο το νεανικό μου κείμενο και ελπίζω να το κρίνετε με επιείκεια, αναγνωρίζοντας το ελαφρυντικό της μετεφηβικής ηλικίας.

Το γεράκι της Μάλτας

Το Γεράκι της Μάλτας είναι το γνωστότερο έργο του Χάμετ και κατέχει κεντρική θέση στο έργο του: όχι μόνο επειδή είναι και κυριολεκτικά το «κεντρικό» μυθιστόρημα του Χάμετ (το τρίτο από τα πέντε), αλλά και επειδή συνοψίζει την άποψή του για τον ιδιωτικό ντετέκτιβ. Στα δυο επόμενα μεγάλα έργα του, ο κεντρικός ήρωας ή δεν είναι καν ντετέκτιβ (Γυάλινο κλειδί) ή δεν είναι πια ντετέκτιβ (Αδύνατος άντρας).

Ο Χάμετ κάνει πρώτη φορά μνεία για το Γεράκι σε γράμμα προς τον εκδότη του, το Μάρτη του 1929. Απ’ ό,τι φαίνεται στο έργο, το τελευταίο σχεδίασμα γράφτηκε στο τέλος του 1928. Τον Ιούνη του 1929 ο Χάμετ έστειλε το έργο στον εκδότη του, ο οποίος του ζήτησε δευτερεύουσες τροποποιήσεις και συγκεκριμένα αποσιώπηση της ομοφυλοφιλίας του Κάιρο, η οποία, έγραψε, θα ήταν αποδεκτή σε ένα «κανονικό» μυθιστόρημα. Ο Χάμετ, ακριβώς γι’ αυτό, διαφώνησε και έκανε ελάχιστες τροποποιήσεις.

Το έργο δημοσιεύτηκε σε πέντε μέρη στη Μαύρη Μάσκα (Σεπτέμβρη 1929 ως Γενάρη 1930) και εκδόθηκε τον Ιούλη του 1930 απ’ τον Νοπφ. Έκανε εφτά ανατυπώσεις μέσα σε δέκα μήνες και η υποδοχή της κριτικής ήταν ομόφωνα ενθουσιώδης. Το έργο αυτό έβγαλε οριστικά τον Χάμετ απ’ το γκέτο της αστυνομικής λογοτεχνίας και τον καταξίωσε σαν λογοτέχνη.

Η ιστορία του Τάγματος των Ιωαννιτών ιπποτών (ή Σπιταλιωτών) είναι, κατά βάση, έτσι όπως τη διηγήθηκε ο Γκάτμαν στον Σπέιντ στο μυθιστόρημα. Το Τάγμα διοίκησε τη Ρόδο απ’ το 1307 ως το 1523 μέσα σε αφάνταστα πλούτη. Τότε τους εκδίωξε ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής και μέσω Κρήτης κατάληξαν στη Μάλτα το 1530. Μέγας Μάγιστρος του Τάγματος απ’ το 1521 ως το 1534 ήταν ο Βιλιέ ντε λ’Ιλ Αντάμ.

Ο αυτοκράτορας Κάρολος ο Ε’ της Ισπανίας έδωσε στους ιππότες τρία νησιά (όχι δύο, όπως διηγείται ο Γκάτμαν) -Μάλτα, Γκότσο, Κομίνο και την πόλη Τρίπολη – για να «μπορούν να εκτελούν εν ειρήνη τα θρησκευτικά τους καθήκοντα προς το όφελος της χριστιανικής κοινότητος και να χρησιμοποιούν τη δύναμη και τα όπλα τους εναντίον των δολίων εχθρών της Ιεράς Πίστεως». Αντίθετα με την αφήγηση του Χάμετ, οι ιππότες μάλλον δεν ευχαριστήθηκαν απ’ το δώρο του αυτοκράτορα, αλλά η τιμή ήταν όντως ένα γεράκι κάθε χρόνο και μάλιστα την ημέρα των Αγίων Πάντων. Απ’ ό,τι όμως φαίνεται, το πρώτο γεράκι που έστειλαν ήταν ζωντανό. Αργότερα, έστειλαν αδαμαντοκόλλητα γεράκια. Οι ιππότες διοίκησαν τη Μάλτα ως το 1798 που την κατέλαβε ο Ναπολέοντας.

Ο Χάμετ εμπνεύστηκε το δικό του Γεράκι απ’ αυτήν ακριβώς την ιστορία. Το μυθιστόρημα τοποθετείται στο Σαν Φραντσίσκο και η δράση κρατάει πέντε (μόνο) μέρες, ανάμεσα σε Τετάρτη και Κυριακή, το Δεκέμβρη του 1928. Αυτό διαπιστώνεται από μια λεπτομέρεια της πλοκής: ο Σπέιντ συναντάει τον Κάιρο έξω από το θέατρο Γκίρι όπου ο ηθοποιός Τζορτζ Αρλις παίζει Σάιλοκ. Αυτό γίνεται ένα βράδυ Πέμπτης και τα αρχεία δείχνουν ότι η μέρα αυτή θα μπορούσε να είναι ή η 6 του Δεκέμβρη ή η 13 του Δεκέμβρη 1928, με βάση τις παραστάσεις που έδωσε ο Αρλις στο συγκεκριμένο θέατρο. Να σημειώσουμε εδώ ότι όλα τα ονόματα δρόμων (κλπ.) είναι πραγματικά, πράγμα που έκανε τον τότε δήμαρχο του Σαν Φραντσίσκο, σε μια χειρονομία τυπικά αμερικάνικη, να αναρτήσει αναμνηστική πινακίδα στο σοκάκι που σκοτώθηκε ο Μάιλς Άρτσερ απ’ την Μπρίτζιντ Ο’ Σόνεσι!

Ο Χάμετ το υλικό του το έπαιρνε απ’ τις εμπειρίες του σαν ντετέκτιβ. Όπως λέει ο ίδιος: «Παρακολουθούσα το πρωτότυπο του Γκάτμαν κάποτε στην Ουάσινγκτον και ποτέ μου δε βαρέθηκα τόσο πολύ με μια παρακολούθηση όσο τότε. Φυσικά, δεν κυνηγούσε κανένα διαμαντένιο γεράκι. Ήταν όμως ύποπτος για κατάσκοπος των Γερμανών… Δούλεψα με το πρωτότυπο του Ντάντι στους σιδηρόδρομους της Βόρειας Καρολίνας. Τον Κάιρο τον ξεσήκωσα από μια υπόθεση παραχάραξης του 1920. Η Έφι, το καλό κορίτσι, μου είχε ζητήσει κάποτε ν’ αρχίσουμε συνεταιρικά λαθρεμπόριο ναρκωτικών στο Σαν Ντιέγκο. Τον Γουίλμερ, τον πιστολά, τον είχαμε πιάσει στο Στόκτον. Ήταν ένα όμορφο μικρόσωμο ήρεμο αγόρι γύρω στα είκοσι ένα, ειλικρινά περήφανος για το όνομα που του είχαν δώσει οι δημοσιογράφοι: ο μικροσκοπικός ληστής. Είχε ληστέψει την περασμένη βδομάδα ένα βενζινάδικο στο Στόκτον κι είχε εκνευριστεί διαβάζοντας στις εφημερίδες πως ο βενζινάς είχε δηλώσει “να δει τι θα πάθει ο κοντοστούπης άμα τον πετύχω πουθενά” και ξαναπέρασε να του ζητήσει το λόγο. Εκεί ήταν που τον πιάσαμε.»

Η Μπρίτζιντ Ο’ Σόνεσι, πάλι, είναι το απόσταγμα της μόνιμης μοιραίας γυναίκας των έργων του Χάμετ. Εμφανίζεται πρώτη φορά το 1923 στο διήγημα Γελαστές μάσκες, πιο ολοκληρωμένα ως Ελβίρα στη διλογία Το σπίτι της οδού Τερκ – Το κορίτσι με τ’ ασημένια μάτια, ως πριγκίπισσα Ζουχόφσκι στο Ξεθεμέλιωμα του Κάφιναλ, ως Ινές Αλμάντ στο Χούζις Κιντ, ως Ντάινα Μπραντ στον Κόκκινο θερισμό. Τώρα, είναι πιο ακαταμάχητη και πιο ύπουλη από κάθε άλλη φορά (ο Οπ αντιστέκεται στην Ελβίρα, όχι όμως και ο Σπέιντ στην Μπρίτζιντ). Η τελική σκηνή του Γερακιού της Μάλτας είναι, όπως είπε ο Χάμετ, επεξεργασία μιας ανάλογης απ’ το Ξεθεμέλιωμα του Κάφιναλ και η προτελευταία, με τη σύναξη όλων των ενδιαφερομένων στο σπίτι του Σπέιντ, παραπέμπει ευθέως στο Χούζις Κιντ.

Επομένως, το Γεράκι της Μάλτας εμφανίζεται ως σύνοψη και αποκορύφωμα όλου του προηγούμενου έργου του Χάμετ. Η μεγάλη φόρμα έδοσε στον Χάμετ τη δυνατότητα να διαγράψει καλύτερα τους χαρακτήρες, να ενοποιήσει τα διάσπαρτα στοιχεία της φιλοσοφίας του για τον ιδιωτικό ντετέκτιβ. Αλλά, τι είναι ο Σαμ Σπέιντ; Όπως είπε ο Χάμετ, αναφερόμενος στους ήρωες του Γερακιού: «Ο Σπέιντ δεν έχει πρωτότυπο. Είναι ένας άνθρωπος των ονείρων, κατά την έννοια ότι είναι αυτό που οι περισσότεροι ιδιωτικοί ντετέκτιβ που γνώρισα θα ήθελαν να είναι και που λίγοι απ’ αυτούς, στις θρασύτερες στιγμές τους, νόμιζαν ότι πλησίαζαν. Γιατί ο ιδιωτικός ντετέκτιβ δε θέλει να είναι ένας πολυμαθής άνθρωπος που λύνει γρίφους, σε στυλ Σέρλοκ Χολμς. Θέλει να είναι ένας σκληρός και επιδέξιος τύπος, ικανός να τα φέρνει βόλτα σε κάθε κατάσταση, που να μπορεί να παίρνει ό,τι καλύτερο απ’ οποιονδήποτε έρχεται σε επαφή, είτε αυτός είναι εγκληματίας, αθώος παρατηρητής ή πελάτης.»

Με τον Σαμ Σπέιντ, ο Χάμετ περνά απ’ τον ανώνυμο ήρωα (τον Κοντινένταλ Οπ) στον επώνυμο, απ’ την αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο, στο τρίτο πρόσωπο. Έτσι, η διαγραφή του χαρακτήρα του Σπέιντ γίνεται δυνατότερη, Ο αναγνώστης μαθαίνει την πλοκή έτσι όπως τη μαθαίνει ο Σπέιντ, εξαπατάται μαζί με τον Σπέιντ, αγνοεί όσα έγιναν ενώ ο Σπέιντ ήταν αναίσθητος για δώδεκα ώρες μετά την επίσκεψη στον Γκάτμαν.

Ο Σπέιντ είναι ο άνθρωπος που κάνει τη δουλειά του όσο καλύτερα μπορεί, χωρίς υπερφυσικές δυνάμεις, αλλά χάρη στην πείρα του και τη δυσπιστία προς τους πάντες και τα πάντα. Όπως οι ιππότες της Μάλτας πλήρωναν ένα γεράκι στον αυτοκράτορα για το δικαίωμα να ζουν στον τόπο τους, ο Σπέιντ πληρώνει «φόρο» για το δικαίωμα να ζει στο Σαν Φραντσίσκο: να μπορεί να ρίχνει στα πόδια της αστυνομίας έναν ένοχο. Ο Σπέιντ δεν επιτρέπεται να έχει όνειρα· δεν ακολουθεί τον Γκάτμαν στο κυνήγι του γερακιού – προτιμά τα «πέντε και στο χέρι». Δεν ακολουθεί την Μπρίτζιντ – προτιμά να πληρώσει το φόρο του στον εισαγγελέα, παραδίνοντάς την. Το τίμημα που πληρώνει ο Σπέιντ είναι η απάρνηση των ονείρων. Ο Σπέιντ ζει σ’ έναν κόσμο που οδηγείται από νόμους, αλλά ταυτόχρονα είναι και απρόβλεπτος. Η διήγησή του για τον Φλίτκραφτ, τον εύπορο μικροαστό που παράτησε τα πάντα όταν έπεσε πλάι του ένα μαδέρι και παρά λίγο να τον σκοτώσει, είναι το πιο συζητημένο κομμάτι του έργου του. Ορισμένοι κριτικοί επισήμαναν ότι δεν είναι τυχαίο το νέο όνομα που διάλεξε ο Φλίτκραφτ, Charles Pierce. Είναι, λένε, αναγραμματισμός του ονόματος ενός φιλοσόφου του 19ου αιώνα (Charles Peirce) που ασχολήθηκε με το φαινόμενο της τυχαιότητας. (Είναι όμως και το όνομα της επαρχίας που κατοικούσε πριν ο Φλίτκραφτ, οπότε ήταν λογικό να το διαλέξει σαν ψευδώνυμο!) Ο Φλίτκραφτ προσαρμόζεται στα μαδέρια που πέφτουν, ο Σπέιντ προσαρμόζει τη ζωή του στις περιστάσεις. Όταν στο τέλος του έργου έχει λύσει την υπόθεσή του με επιτυχία, αυτό που τον περιμένει δεν είναι παρά η ίδια, μίζερη, καθημερινή ιστορία.

Ο Σπέιντ σαν ήρωας απόκτησε αμέσως τεράστια δημοτικότητα. Επιφανειακά, φαίνεται περίεργο που ο Χάμετ δεν την «εκμεταλλεύτηκε». Έγραψε τρία μόνο διηγήματα με ήρωα τον Σαμ Σπέιντ, ενώ άλλοι θα έγραφαν ολόκληρες σειρές. Αλλά δεν είχε νόημα: η καριέρα του Χάμετ προχωρούσε με άλματα προς το καλύτερο και δεν είχε νόημα να επιχειρήσει κάτι καλύτερο απ’ το Γεράκι. Τα τρία αυτά διηγήματα, μέτρια και βασισμένα σε παλιότερο υλικό του, δημοσιεύτηκαν (με υπέρογκη αμοιβή) σε κομψά περιοδικά την εποχή της «μεγάλης ζωής» του Χάμετ, προφανώς για να εξυπηρετήσουν κάποια οικονομική ανάγκη.

Το Γεράκι της Μάλτας έγινε αμέσως ταινία. Το 1931 προβλήθηκε η πρώτη εκδοχή σε σκηνοθεσία Ρόι ντελ Ρουθ, με τον Ρικάρντο Κορτέζ σαν Σπέιντ (επί το ευθυμότερον). Το 1936 μια δεύτερη έκδοση, με τίτλο Ο σατανάς συνάντησε μια κυρία. Η κλασική, τρίτη έκδοση έγινε το 1941. Ήταν η πρώτη ταινία του Τζον Χιούστον, με Σπέιντ τον Χόμφρεϊ Μπόγκαρτ, Μπρίτζιντ τη Μαίρη Αστορ, Γκάτμαν τον 62χρονο Σίντνεϊ Γκρίνστριτ, ηθοποιό του θεάτρου που τιμήθηκε με Όσκαρ για το ρόλο του αυτό, και Κάιρο τον Πίτερ Λόρε. Ο Χιούστον έμεινε εξαιρετικά πιστός στο βιβλίο, που άλλωστε προσφέρεται για την οθόνη έτσι όπως είναι γραμμένο, προσθέτοντας στο τέλος τη φράση: «Το υλικό απ’ το οποίο είναι φτιαγμένα τα όνειρα.»

Το έργο καθιέρωσε τον Μπόγκαρτ και ακόμα και σήμερα συγκαταλέγεται ανάμεσα στις καλύτερες ταινίες του Χιούστον. Το Γεράκι έγινε επίσης ραδιοφωνικό σίριαλ, όπως και οι Περιπέτειες του Σαμ Σπέιντ, αλλά σ’ αυτά ο Χάμετ απλώς τα ονόματα των ηρώων του είχε προσφέρει.

Σημειώνω ότι στο ιστολόγιο έχω δημοσιεύσει το αφήγημα του Χάμετ «Από τις αναμνήσεις ενός ιδιωτικού ντετέκτιβ» καθώς και ένα άρθρο με μεταφραστικές υποσημειώσεις για το Γεράκι της Μάλτας.

141 Σχόλια προς “Το γεράκι της Μάλτας”

  1. atheofobos said

    Διόρθωσε το Αόρε σε Λόρε. Ο εξαιρετικός αυτός ηθοποιός μαζί βέβαια με τον Μπόγκαρτ έχει μείνει στην μνήμη μου από την πρώτη φορά που έιχα δει την ταινία.
    Και βέβαια πρέπει να αναφερθεί η μακροχρόνια σχέση του με την Λίλιαν Χέλμαν.

  2. dryhammer said

    Καλημέρα!

    Επί της ουσίας ίσως αργότερα, αλλά:
    0> …δίχρονο Σίντνεϊ Γκρίνστριτ…

    ήταν 62 ετών το 1941 [αν στα 2 του είχε παίξει για Όσκαρ…]

    και

    0> … τον Πίτερ Αόρε

    προφανώς Πίτερ Λόρε [που ο Χιούστον τον θυμίζει στο «Κάτω από το Ηφαίστειο» αναφερόμενος στην (βουβή νομίζω) ταινία «Τα χέρια του Ορλάκ»]

  3. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και που το διαβάσατε πιο προσεχτικά από μένα, που σταμάτησα εκεί που έβαλα την εικόνα και μου ξέφυγαν στο τέλος τα λάθη!

  4. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ωραία παρουσίαση, Νικοκύρη. Μου άνοιξε την όρεξη να ξαναδιαβάσω το «Γεράκι», στη μετάφραση του Αποστολίδη. Μακάρι να επανεκδιδόταν και η δική σου μετάφραση αλλά μάλλον χλομό,ε; Ίσως σε κάποιο παλαιοβιβλιοπωλείο…

  5. Πολύ ωραίο θέμα, γραμμένο την μετεφηβική εποχή ενός αιωνίου με την καλή έννοια προέφηβου !

    Αν και δενείμαι γνώστης του σινεμά αι του βιβλίου μου άρεσε πολύ το κείμενο κι ενθουσιάθηκα όταν είδα τον Χάμφρεϋ Μπόγκαρτ στον ρόλο γιατί αυτός μου ερχόταν στο μυλό αν και δεν έχω (μάλλον) δει ταινία του.
    Τον γνώρισα όμως από το τραγούδι αγαπημένης ταινίας, παίζει να είναι ο μόνος ηθοποιός που άρισε το όνομά του σε μια χαρακτηριστική κίνηση :

  6. sarant said

    4 Eίναι εξαντλημένη, πράγματι…

  7. Από έκπληξη σε έκπληξη με τα ωραία γραπτά σου, Νίκο.

  8. sarant said

    7 Νάσαι καλά!

  9. phrasaortes said

    Πολύ ωραίο κείμενο, όπως πάντα! Μόνο μία τυπική και καθόλου ουσιαστική επισήμανση: Ο Κάρολος Ε’ ήταν αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η οποία δεν περιλάμβανε την Ισπανία. Ταυτόχρονα βέβαια ήταν και βασιλιάς της Καστίλλης και της Αραγώνας ως Κάρολος Α’. Στην Ισπανία φτάσαμε μέχρι τον Κάρολο Δ’, έναν καλοκάγαθο και ελαφρώς στρουμπουλό μονάρχη, τον οποίο ο Ναπολέοντας εξάναγκασε σε παραίτηση. Από την άλλη, οι Καρλιστές δεν αναγνωρίζουν την Ισαβέλλα Β’ (εγγονή του Καρόλου Δ’), θεωρώντας τον θείο της ως νόμιμο βασιλιά, με το όνομα Κάρολος Ε’. Αλλά μετά τον εμφύλιο, κάνεις δεν τους παίρνει πια στα σοβαρά (ευτυχώς).

  10. sarant said

    9 Ευχαριστούμε πολύ!

  11. dryhammer said

    9. Ελαφρά άσχετη ερώτηση, αλλά ευκαιρίας δοθείσης και απορίας γεννηθείσας:
    Είχε κι άλλους μονάρχες που ανάλογα τη χώρα έπαιρναν κι άλλο νούμερο, όπως ο Κάρολος Ε’ – Α’; [Μου θύμισε και τα τρία – πέντε πηγάδια]

  12. Ως γνωστόν Νικοκύρη εγώ ίσως σε πρωτοέμαθα από αυτή τη μετάφραση σε τρυφερή εφηβική προς μετεφηβική ηλικία. 🙂

    2 Ξέρεις υπάρχει και μια μεταπολεμική εκδοχή των «χεριών του Όρλακ» με τον Μελ Φερέρ και τον Κρίστοφερ Λι σε έναν πολύ ωραίο ρόλο.

    Εσύ λες αυτό https://en.wikipedia.org/wiki/Mad_Love_(1935_film) με τον Λόρε· εγώ έχω πετύχει και αυτό https://en.wikipedia.org/wiki/The_Hands_of_Orlac_(1924_film) όπου (τι σύμπτωση!) παίζει άλλος ένας της παρέας, ο Κόνραντ Βάιντ (ο άντρας της Μπέργκμαν στην Καζαμπλάνκα).

  13. Jago said

    Την έχω την μετάφρασή σου με το μαύρο εξώφυλλο και κόκκινα – άσπρα γράμματα. Στην ταινία ο Πίτερ Λόρε διατήρησε αριστοτεχνικά τις ομοφυλοφιλικές νύξεις του Κάιρο με πολύ προσεκτική κινησιολογία.

  14. Δεν ήταν γκρίζο εξώφυλλο, και η φωτό με τον Μπόγκαρτ δίπλα στο ξυπνητήρι σε πλαίσιο με σχήμα πιστολιού;

  15. ΣΠ said

    Η μέτρια αστυνομική κωμωδία The Black Bird (1975) (ελληνικός τίτλος: Το μαύρο γεράκι) είναι, υποτίθεται, sequel από «Το γεράκι της Μάλτας». Κεντρικός ήρωας είναι ο Σαμ Σπέιντ τζούνιορ, γιος του Σαμ Σπέιντ. Τον υποδύεται ο Τζορτζ Σίγκαλ.

  16. Κάτι για τη λέξη ΝΤΕΝΤΕΚΤΙΒ (κεφαλαία άτονα 🙂 )

    Την έχω ακούσει (και πεί) με τρεις τονισμούς:
    — ντεντεκτίβ (από την εποχή της γαλλόφωνης κυριαρχίας),
    — ντέντεκτιβ (όταν έγινε αισθητή η αμερικανική «γκαγκστερική» προέλευση) και
    — ντεντέκτιβ (όταν καθιερώθηκε o σωστός αγγλικός τονισμός).
    H σχετική κατανομή υπάρχει πάντα στο Google.

  17. ΓΤ said

    «Η ιστορία του Τάγματος των Ιωαννιτών ιπποτών (ή Σπιταλιωτών)»
    Είναι ξεκάθαρη εδώ η ώσμωση των Οσπιτάλιων με τον… «Εφταλιώτη» 😉

  18. dryhammer said

    Στη προπολεμική Χίο «τα Σπιτάλια» ήταν το ψυχιατρικό τμήμα του Σκυλίτσειου (κανονικά Σκυλίτζειου) Νοσοκομείου. Εξ ου και το «ετούτος /η είναι για τα Σπιτάλια».

  19. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  20. phrasaortes said

    11. Ναι είναι πολύ συχνό φαινόμενο. Ανάλογα με τους θρόνους καθορίζεται και η αντίστοιχη αρίθμηση. Εξάλλου, ο Κάρολος Α’/Ε’ της Καστίλλης/Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν και ο Κάρολος Δ’ της Ναβάρρας. Ισχύει σχεδόν για όλους τους αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Για παράδειγμα, ο Κάρολος Δ’ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν και ο Κάρολος Α’ της Βοημίας. Και εκτός Γερμανίας όμως είναι πολύ συχνό φαινόμενο. Ο Ιάκωβος Α’ της Αγγλίας ήταν και ο Ιάκωβος ΣΤ’ της Σκωτίας, ενώ ο Βασιλιάς Ήλιος, εκτός από Λουδοβίκος ΙΔ’ της Γαλλίας ήταν και ο Λουδοβίκος Γ’ της Ναβάρρας (πολύ δημοφιλής η Ναβάρρα, οπότε την μοιράζονταν μεταξύ τους οι Ισπανοί και Γάλλοι μονάρχες).

  21. Pedis said

    Ωραια τα έγραφες.

    «Το γυάλινο κλειδί» είναι, νομίζω, ένα ξεχωριστό μυθιστόρημα. Πολιτική διαφθορά, φτιαχτοί μειοδοτικοί διαγωνισμοί, κλοπή δημόσιου χρήματος, βία, μπράβοι, Τύπος Αστυνομία, Μαφία, Δικαστές ΕΝΑ! Διαχρονικό έργο.

    Νικοκύρη, τη γνώμη σου θέλω, αν ξέρεις ή το έχεις σκεφτεί: οι επαναλαμβανόμενες σκηνές στα έργα του Χ. όπου οι ήρωες πίνουν αλκοόλ με το λίτρο (βλέπε π.χ. «Ο αδύνατος άνδρας», α προπό, στο οποίο ο πρωταγωνιστής Νικ Τσαρλς είναι Έλληνα δεύτερης γενιάς Νίκος Χαραλαμπίδης), σα γάλα το πρωί και σαν κοκακόλα το απόγευμα, είναι με σκοπό την ηδονική ψευδαίσθηση του κοινού στον καιρό της ποτοαπαγόρευσης (ντάξει, ήταν κι ο ιδιος αλκοολικός, μου φαίνεται) κι έπειτα από την άρση της για τον ας πούμε ξορκισμό της στη συνείδηση τού κοινού;

    Και οι (φανερά τυποποιημένες) σκηνές ευμάρειας, πολυτέλειας, ανέσεων (π.χ. οι ήρωες κάνουν συχνά μπάνιο) φαγητού (που παρουσιάζεται σε μεγάλη αφθονία) ήταν μαστ σ’ αυτού του τύπου το μυθιστόρημα και το κοινό του; (Ίσως, σε αλληλεπίδραση και συμμόρφωση με τα παραδείγματα λάιφ-στάιλ των χολυγουντιανών ταινιών;)

  22. Αγγελος said

    (11) O Ιάκωβος (James) ο ΣΤ’ της Σκωτίας έγινε βασιλιάς της Αγγλίας μετά το θάνατο της Ελισάβετ το 1603 ως Ιάκωβος Α’. Ετσι ενώθηκαν τα δύο στέμματα, αν και τα δύο βασίλεια παρέμειναν ξεχωριστά κράτη ως το 1707. Όπως λέει κάπου ο Ράσσελλ, «αν η Ελισάβετ είχε παιδιά, μπορεί να πολεμούσαμε ακόμα στο Bannockburn και στο Flodden» 🙂

  23. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπὸ μένα.

    Πολὺ ὡραῖο τὸ νεανικὸ γραπτό σου, Νικοκύρη.

    Δὲν ἔχω διαβάσει τὸ βιβλίο κι ἀπὸ τὴν ταινία δὲν θυμᾶμαι πολλὰ πράγματα. Τὸ σημερινὸ εἶναι καλὸ ἐρέθισμα γιὰ νὰ τὸ διαβάσω.

  24. dryhammer said

    20. Ευχαριστώ, ο ανιστόρητος.

    (Τι να κλάσουμε κι εμείς που μόλις αξιωθήκαμε έναν Κων/νο Β’ Καραμανλή Β’, έναν Γεώργιο Β’ Παπανδρέου Γ’ κι έναν Κυριάκο Α’ Μητσοτάκη Β’ – άσε τους Κοκούς που έβαζαν από μόνοι τους διπλή αρίθμηση. [Και να μην αξιωθούμε άλλα μεγαλύτερα νούμερα]).

  25. Γιάννης Ιατρού said

    Χαιρετώ,

    μακρυά από τη βάση, με το κινητό, δύσκολος ο σχολιασμός. Επιφυλάσσομαι.
    ΑΛΛΑ το ΧΤΗΝΟΣ δεν το πήρε το μάτι μου κάποιες μέρες τώρα, ΜΙΛΑ ΡΕ 🤔

  26. spyridos said

    » Άρχισα να το διαβάζω και μου φάνηκε γνωστό.»

    Ωραίο.

    «Tο Μεγάλο χτύπημα» το αγόρασα μόλις πρωτοβγήκε στη μετάφρασή σου Νικοκύρη από ένα βιβλιοπωλείο στη Σόλωνος. Ένα γωνιακό που τώρα είναι φαγάδικο. Όπως έμπαινες είχε ένα ραφοπίνακα με τις νέες εκδόσεις.
    Πριν λίγα χρόνια κατάλαβα ότι ήταν δική σου μετάφραση.

  27. Konstantinos said

    Σποιλερ αλερτ επρεπε να ειχες στην αρχη

  28. sarant said

    Επανήλθα, ευχαριστώ για τα νεότερα!

    13-14 Το εξώφυλλο είναι αυτό που φαίνεται στην εικόνα που συνοδεύει το άρθρο.

    15 Βρε τι μαθαίνει κανείς

    17 Κι όμως, το Σπιταλιώτες υπάρχει και λέγεται, πλάι στο Οσπιτάλιοι.

    21 Ομολογώ πως δεν το έχω σκεφτεί -αν είναι ή όχι σκόπιμο.

  29. /mode Βάτμαν on
    Ακόμα και ο δεινός ερευνητής των φιλμογραφιών ΣΠ δεν θυμήθηκε την ταινία του Βέντερς ονόματι «Χάμετ», αστυνομικό νουάρ με ήρωα τον ίδιο τον συγγραφέα. https://www.imdb.com/title/tt0085640/
    mode off

  30. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Ὡραῖος ὁ Στεφανάκος!.
    Καί ἄν ἐκείνη ἡ θλιμμένη νεαρά κυρία στίς κερκίδες πού συχνά δείχνει ἡ κάμερα, εἶναι ἡ κυρία τοῦ Τζόκοβιτς, πολύ μοῦ ἀρέσει τό παρατεταμένα θλιμμένο ὕφος της..
    (Γιάννη Ἰατροῦ, παράτα τούς Γκάγκαρους καί ἔλα ἐδῶ νά φᾶς ντομάτα 700γρ, πού τήν σερβίρουμε γιά ἐπιδόρπιο-γλυκό 🙂 )

  31. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μην το γρουσουζέψουμε αλλά 2-0 σετ! 👍💙🏆

  32. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

  33. BLOG_OTI_NANAI said

    31: Πολύ καλό παιχνίδια ο Τσιτσιπάς. Δυστυχώς για να πιστέψεις ότι μπορεί να χάσει αυτός ο εφτάψυχος, θα πρέπει πρώτα να χάσει οριστικά.

  34. Costas Papathanasiou said

    Καλησπέρα!
    Ωραίο και το πρώιμο άρθρο λαμβανομένου υπόψη και του μεγάλου βαθμού δυσκολίας για αναδρομή στις πηγές τω καιρώ εκείνω.
    Σημειωτέον ότι στο Γεράκι της Μάλτας, η αντισερλοκική-αντιχερκιουλική μεθοδολογία του Σπέιντ (:αλά Αλέξανδρος-Γόρδιος) προς επίλυση μυστηρίων, τουτέστιν το ξεχαρβάλωμα του συστήματος εκ των έσω, η υπονόμευση του διεφθαρμένου μηχανισμού με τα εργαλεία που τον φτιάξαν, διαφαίνεται από τις εξής ατάκες του:
    “Most things in San Francisco can be bought or taken”
    “I don’ t mind a reasonable amount of trouble”
    “…My way of learning is to heave a wild and unpredictable monkey- wrench into the machinery. It’s all right with me, if you’re sure none of the flying pieces will hurt you.”
    Παράλληλα, στο μοτίβο “σερσέ λα φαμ” φαίνεται να περιλαμβάνει και το “λ’αρζάν ή follow the money” διευρύνοντάς το με το στερεότυπο του άντρα που δικαιούται να βάζει τη γυναίκα στη θέση της, να της λέει και μια κουβέντα παραπάνω κι εκείνη να δέχεται την βάναυση συμπεριφορά του σχεδόν σαν ένα ελκυστικό στοιχείο της φύσης του:
    Effie Perine (Γραμματεύς&Ερωμένη, πιάνοντας τους ώμους της που δέχτηκαν το βίαιο πιάσιμο και τράνταγμα του βάρβαρου αφεντικού):“’I won’t be able to wear an evening gown for two weeks, you brute.’ (Sam Spade:) He grinned humbly, said, ‘I’m no damned good, darling,’ made an exaggerated bow, and went out again.”

    Εμβληματικό έργο του Χάμετ και το “Γυάλινο κλειδί”, σεναριακές επιρροές του οποίου αφθονούν και στην ταινία των Κοέν “Miller’s Crossing” [όπως “- Verna(Marcia Gay Harden): I guess we both double-crossed Leo. He’s well rid of us both. The two of us Tom, we’re about bad enough to deserve each other. – Tom Reagan(Gabriel Byrne): Are we? – Verna: We’re a couple of heels, Tom. Yes we are.”], το οποίο βάφτισε και το ομώνυμο ετήσιο βραβείο Glasnyckeln για το καλύτερο αστυνομικό σκανδιναβικό μυθιστόρημα και το οποίο ο Claude Chabrol ξεχώρισε ως το αγαπημένο του και χαρακτηριστικό της ιδιαιτερότητας του Χάμετ: C’est d’une complexité sans nom et en particulier la révélation des rapports profonds entre le masochisme et la fidélité, une notion puissante et vraiment neuve que je n’ai vu nulle part ailleurs, c’est très beau dans ‘La clé de verre’..

    Καλλιτεχνική, βιογραφική μυθοποίηση του Hammett συνιστά η ταινία του 1982 που βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο (1975) του Joe Gores και φέρει την υπογραφή του Βέντερς αλλά διέπεται από την αισθητική του Κόπολα (που υπερκέρασε τον W.W. στο δεύτερο, -στουντιακό- γύρισμα του έργου), στην οποία μπορούμε να δούμε τη βασική προβληματική του Χάμετ, τον εγκληματικό φαύλο κύκλο διεφθαρμένων μπάτσων, απατεώνων και ολιγαρχών υπεράνω νόμου, την απέλπιδα ανόρθωση του ηθικού αναστήματος ενάντια στην κολοσσιαία εξουσία του χρήματος.
    Στον βιογραφικό του αντίποδα (ως ψευδολογική απομυθοποίηση) το βιβλίο Hellman and Hammett: The Legendary Passion of Lillian Hellman and Dashiell Hammett, By Joan Mellen(1996)

  35. BLOG_OTI_NANAI said

    Το hard-boiled ως «σκληροτράχηλη σχολή» είναι πιο πετυχημένο. Συνήθως βλέπω το σκέτο «σκληρός»:

  36. aerosol said

    Το βιβλίο υπάρχει ακόμα στο πατρικό μου, τώρα μου μπήκε η όρεξη να το ξαναδιαβάσω.
    Τελευταία φορά είδα την ταινία πριν λίγα χρόνια σε θερινό. Με εντυπωσίασε το απίστευτα πυκνό σενάριο -ίσως το πυκνότερο που θυμάμαι. Υπήρχαν σκηνές όπου δυο δευτερόλεπτα να αφαιρεθείς, έχεις χάσει τρεις απίστευτες ατάκες! Αυτό σημαίνει πως οι ηθοποιοί (ιδίως ο Μπόγκαρτ) έπρεπε να εκτοξεύουν ένα σωρό λέξεις σε λίγο χρόνο αλλά μαζί με τον Χιούστον κατάφεραν να παραμένει πιστευτό και ρεαλιστικό το κινηματογραφικό αποτέλεσμα. Συνολικά, ο ρυθμός της ταινίας έχει κάτι το κοφτό και μοντέρνο. Θα περίμενα να δυσκόλεψε κάποιους θεατές της εποχής.

  37. 36 Αυτή η πυκνότητα είναι όμως και χαρακτηριστικό των μυθιστορημάτων αυτής της σχολής, και συνήθως και των ταινιών. Όταν γύριζαν τον «Μεγάλο ύπνο», ο πρωταγωνιστής Μπόγκαρτ διαφώνησε με τον σκηνοθέτη (τον Χωκς) για το ποιος και γιατί σκότωσε έναν δευτερεύοντα χαρακτήρα (νομίζω τον σωφέρ). Τελικά πήραν τηλέφωνο τον Τσάντλερ, τον συγγραφέα: ούτε κείνος ήξερε!

  38. aerosol said

    #35
    Έχεις απόλυτο δίκιο για το «σκληροτράχηλος». Το «σκληρός» το βρίσκω λάθος -ή τουλάχιστον ελλειπές.

  39. sarant said

    34 Αυτό το τελευταίο βιβλίο δεν το ξέρω καθόλου

    36 Και ο διάλογος της ταινίας βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στο βιβλίο

  40. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @33. Τό κακό δέν εἶναι στό 2-2. Τό κακό εἶναι πώς ΕΚΝΕΥΡΙΣΤΗΚΕ..

  41. aerosol said

    #37
    Πράγματι Δύτη, η πυκνότητα αντανακλά την ροή του λόγου στα βιβλία. Αλλά στα βιβλία διαβάζεις με τον δικό σου ρυθμό ενώ ο κινηματογράφος πρέπει να βρει τρόπο να αποδώσει τον λόγο σε μια φυσική, αληθοφανή ροή. Γι αυτό μου κάνει εντύπωση ακριβώς η πιστότητα στο αρχικό κείμενο που αγωνίστηκαν να τηρήσουν οι δημιουργοί. Με τα σημερινά δεδομένα του εμπορικού κινηματογράφου ένα τόσο πυκνό σενάριο νομίζω είναι ανήκουστο.
    Ίσως δεν είναι τυχαίο που το ρομαντικό ξαδερφάκι του film noir, η κωμωδία screwball, ήταν κι αυτό παιδί της δεκαετίας του ’30. Οι απίστευτες ατάκες ακολουθούσαν η μια την άλλη σε καταιγιστικούς ρυθμούς που σπάνια χρησιμοποιούνται σήμερα στο σινεμά.

  42. ΣΠ said

    29 🙂
    Τα βλέπω και ανεβάζω με δύο ταινίες στις οποίες ένας από τους χαρακτήρες είναι ο Ντάσιελ Χάμετ:
    Julia (1977) του Φρεντ Ζίνεμαν, στον ρόλο ο Τζέισον Ρόμπαρντς.
    Dash and Lilly (1999) της Κάθι Μπέιτς, στον ρόλο ο Σαμ Σέπαρντ.

  43. 37 Ωραία αυτή η παρατήρηση για το screwball. Ενώ τα νουάρ και οι κωμωδίες του ’50 είναι πιο φειδωλές στην ατάκα, ξεκινώντας από την Γκίλντα ας πούμε.
    36-39 Εντυπωσιακό είναι που -αν θυμάμαι καλά- ο Χιούστον κράτησε ολόκληρο τον τελευταίο μονόλογο του Σπέιντ (όπου εξηγεί στην Μπρίτζιτ γιατί την παραδίνει στην αστυνομία). Θαρρώ οποιοσδήποτε άλλος σκηνοθέτης, τότε και τώρα, θα τον πετσόκοβε — και όμως χρειάζεται ολόκληρος. (Και βέβαια πρόσθεσε στο τέλος και την ατάκα για τα όνειρα, που είναι Σέξπιρ).

  44. 42 Ωωω! Σα να θυμάμαι να έχω πετύχει κάπου το δεύτερο. Λίλλυ είναι η Λίλιαν Χέλμαν φαντάζομαι; (Συν τοις άλλοις, για να συνεχίσουμε τον εστέτ διάλογο που χαρακτηρίζει αυτό το νήμα, στιχουργός του περίφημου Strange fruit).

  45. sarant said

    42 Ναι μπράβο. Η Χέλμαν τον φώναζε Ντας.

  46. aerosol said

    #42
    Έχει παίξει ο Σέπαρντ τον Χάμετ; Α, πρέπει να το δώ!

    #43
    Βέβαια η τάση της γρήγορης ατάκας και των ηρώων που πέταγαν 500 λέξεις το λεπτό υπήρχε και στις κλασικές γκανγκστερικές. Τώρα που το σκέφτομαι, ακόμα και στην τωρινή κωμωδία όποτε πετυχαίνω κωμικό να μιμείται τα κλισέ εκείνης της εποχής συνήθως υιοθετεί κάποια χαρακτηριστική προφορά κακοποιού της εποχής με ταχύτατη εκφορά λόγου, γεμάτη ένταση («I’d never let the coppers catch me alive, ya see?»).

    Εντυπωσιάστηκα με αυτό που έγραψες για το αγαπημένο μου Strange Fruit και πήγα στη wiki. Όμως βλέπω πως στίχοι και μουσική είναι του Abel Meeropol.

  47. Πνευματικά ανέτοιμος για τον τίτλο ο Τσιτσιπάς, άδειασε όταν προηγήθηκε 2-0, κάτι που φάνηκε και στην Σάκαρη. Για τον Τσιτσιπά ίσως να είναι από την ηλικία του και να το αποβάλλει στο μέλλον

  48. Έχεις δίκιο για το Strange fruit. Και όμως είμαι σίγουρος ότι κάτι σχετικό είχα διαβάσει στην αυτοβιογραφία της Μπίλι Χολιντέι. Ότι επηρεάστηκε από ένα θεατρικό της Χέλμαν; (Η ίδια; ο στιχουργός/μουσικός;) Δεν μπορώ να βρω το βιβλίο τώρα μέσα στο χάος.

  49. Ίσως μπερδεύτηκα με δύο Λίλλιαν: https://www.encyclopedia.com/people/literature-and-arts/american-literature-biographies/lillian-smith

  50. aerosol said

    Δεν πειράζει, αν δεν μου έδινες την αφορμή δεν θα έψαχνα και δεν θα μάθαινα.
    Μήπως έχεις διαβάσει τα απομνημονεύματα της ίδιας της Χέλμαν; Θα μπορούσε να το υποστηρίζει η ίδια, καθότι κατηγορήθηκε εντόνως πως είχε γράψει πολλά μούσια εκεί μέσα!

  51. 48-49 Ναι, λάθος μου. https://books.google.gr/books?hl=el&id=0IRaDwAAQBAJ&q=Lillian#v=snippet&q=Lillian&f=false

  52. sarant said

    50 Η Μαίρη Μακάρθι είχε πει για τη Λίλιαν Χέλμαν πως κάθε της λέξη είναι ψέμα, συμπεριλαμβανομένων των and και the 🙂

    47 Του έστειλε τηλεγράφημα συγχαρητήριο ο Μητσοτάκης στο 2-0;

  53. # 52

    Δεν ξέρω για τηλεγράφημα αλλά όποιος είδε το ματς και θυμάται πως ο Τσιτσιπάς έχασε σερί τα 12 πρώτα σερβίς του Τζόκοβιτς καταλαβαίνει σε τι ψυχολογική κατάσταση βρέθηκε και γιατί «άδειασε» εντελώς στο 2-0 και δεν είχε το σθένος να «σκοτώσει» τον αντίπαλό του.
    Μου θύμισε ΠΑΟΚ πριν τον Λουτσέσκου, ας ελπίσουμε να βρει κο ο Τσιτσιπάς τον κατάλληλο άνθρωπο να του φιάξει χαρακτήρα «φονιά»

  54. Georgios Bartzoudis said

    Κάπου στην …προϊστορική εποχή είδα στο σινεμά το Γεράκι της Μάλτας!

  55. ΚΩΣΤΑΣ said

    Εμένα, Σάκαρη και Τσιτσιπάς δεν με ενδιαφέρουν, η μεγάλη μου στεναχώρια είναι που έχασε η «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» από την Αυστρία! 😜🤣🤪

  56. ΣΠ said

    Η Σάκκαρη έχασε από την απειρία της και τα δικά της λάθη. Η αντίπαλός της δεν ήταν καλύτερη. Ο Τσιτσιπάς προσπάθησε όσο μπορούσε και έχασε από έναν καλύτερο αντίπαλο.

  57. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Γιά νά ἐμπλουτίσω τά στοιχεῖα μιᾶς παλιᾶς συζήτησης πού εἶχα (..ἀλλοῦ..) γιά τό κομμουνιστικό κίνημα στίς ΗΠΑ, ἔριξα μιά ματιά στό διαδίκτυο γιά τόν Χάμετ. Ἀντιγράφω:
    «Το 1937 έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος. Ως μέλος (και πρόεδρος, το 1941) της Λίγκας Αμερικανών Συγγραφέων, υποστήριξε τη φιλειρηνική της καμπάνια, «Keep America Out of War». Μετά την επίθεση του Χίτλερ στη Σοβιετική Ένωση [..] η στάση του άλλαξε και κατατάχτηκε και πάλι στον στρατό, για να υπηρετήσει ως λοχίας στις Αλεούτιες Νήσους»

    Αὐτό τό ἀπόσπασμα ἄς τό κρατήσουμε ὑπ’ ὄψιν μας ἐάν καί ὅταν συζητήσουμε γιά τά φιλειρηνικά κινήματα ἐκείνου τοῦ καιροῦ καί νομίζω πώς θά μᾶς φωτίση κάποια καυτά ἐρωτήματα τῆς σύγχρονης Ἑλληνικῆ Ἱστορίας..

  58. leonicos said

    Πολύ ωραίο κι εξαιρετικά πληροφοριακό κείμενο

    Δεν μπορώ να το κρινω επι της ουσίας

  59. aerosol said

    #57
    Πράγματι, είναι εύλογο να σκεφτείς πως η βασική του επιρροή ήταν η πολιτική της ΕΣΣΔ. Όμως αυτή δεν είναι η πλήρης εικόνα. Ο Χάμετ ήταν εκφρασμένος πολέμιος του φασισμού από πριν τον πόλεμο -κάτι φαινομενικά αντίθετο με την αντιπολεμική του στάση. Πίσω από αυτό, όμως, βρίσκεται και η προσωπική του ιστορία: ο Χάμετ ήταν βετεράνος του Α’ Παγκόσμιου, που του άφησε και αναπηρία. Έχοντας βιώσει όλη αυτή την φρίκη, δεν ήταν παράλογο να είναι εναντίον του να εμπλακούν οι ΗΠΑ στον πόλεμο. Ενδεχομένως να ήταν ο πόλεμος Γερμανίας-ΕΣΣΔ που τον έκανε να σκεφτεί πως ο Χίτλερ δεν θα περιοριστεί σε τίποτα και πως, τελικά, παιζόταν η κυριαρχία του σε όλον τον κόσμο.

    Δεδομένης της κατάστασής του, θεωρείται πως έβαλε βύσμα για να… καταφέρει να ξανα-υπηρετήσει (κανονικά δεν τον δέχονταν στον στρατό λόγω αναπηρίας). Κατόπιν τούτων, δεν αποκλείω μεν αλλά βρίσκω δύσκολο ένας τέτοιος άνθρωπος να βάσισε την στάση του απέναντι στον πόλεμο στις πολιτικές του συμπάθειες.

  60. @ 59 Aerosol

    Μια μάλλον ζυγισμένη τοποθέτηση. Καλό.

  61. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο Χάμετ δούλευε για πολλά χρόνια στους Πίκερτον, οι οποίοι χρησιμοποιούνταν και ως μισθοφόροι μπράβοι των εργοδοτών εναντίον των συνδικαλιστών και του εργατικού κινήματος εν γένει. Τότε μόνο κομμουνιστής δεν ήταν. Πρώτα χόρτασε χρήμα και δόξα και ύστερα προσχώρησε στο κομμουνιστικό κίνημα. Δεν μου φαίνεται καθόλου συμπτωματικό το ότι μεταστράφηκε υπέρ του πολέμου μόνον όταν ο Χίτλερ επιτέθηκε κατά της ΕΣΣΔ, παραβιάζοντας το σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ. Μήπως ήταν ο πρώτος ή ο τελευταίος κομμουνιστής εκείνης της εποχής που εγκατέλειψε την ουδέτερη στάση; Και στην Ελλάδα τα ίδια δεν έγιναν;

  62. sarant said

    61 Θα του ήταν πάντως αρκετά εύκολο να «ανανήψει» μεταπολεμικά και να γλιτώσει και φυλάκιση και οικονομική καταστροφή.

  63. Triant said

    Δεν θέλω να μειώσω τον Τσιτσιπά, προς θεού, αλλά η καραμέλα της ηλικίας δεν του κάνει καλό, είναι σαν να του λένε «καλά κάνεις και χάνεις, έτσι πρέπει». Οι πρωταθλητές δεν θέλουν παρηγόρια, θέλουν τσίγκλισμα (του τύπου 11 αυτοί 11 εμείς).
    Ο Μποργκ στην ηλικία του είχε κερδίσει δύο French Open (Roland Garros) (τό πρώτο στα 18) και δύο Wimbledon και είχε πάει στο Νο 1.

  64. ΣΠ said

    61
    Οι φιλειρηνιστές αντιμετώπισαν σοβαρό δίλημμα τότε. Και ο Μπέρτραντ Ράσελ ήταν κατά της εμπλοκής της Βρετανίας στον πόλεμο αλλά άλλαξε απόψεις όταν διαπίστωσε ότι ήταν πιθανή η επικράτηση του Χίτλερ στην Ευρώπη.

  65. aerosol said

    #61
    Κοίτα, ας βλέπουμε με κάποιο στοιχειώδη ρεαλισμό. Νομίζω πως κάνεις απλά πικρόχολες γενικεύσεις.
    Τα «πολλά χρόνια» είναι έξι, όταν ήταν εικοσικάτι. Το 1915 που μπήκε στους Πίνκερτον δεν είχε γίνει καν η Οκτωβριανή Επανάσταση, το 1922 που έφυγε ήταν μόλις πέντε χρόνων η ΕΣΣΔ. Λίγοι ήξεραν πολλά περί κομμουνισμού νωρίτερα, ειδικά στις ΗΠΑ. Οι εμπειρίες του στους Πίνκερτον (και συγκεκριμένα η απεργοσπαστική δράση) έπαιξαν ρόλο στην πολιτική του στάση.
    Επίσης, κανείς που επικεντρώνεται στη δόξα και το χρήμα του δεν γίνεται ακτιβιστής κομμουνιστής στην Αμερική του ’30. Ρισκάρει να χάσει κάθε προνόμιο: το αυτό συνέβη και στον Ντάσιελ Χάμετ, που κατάληξε να καθαρίζει τουαλέτες στην φυλακή επειδή αρνήθηκε να καρφώσει κόσμο στους Μακαρθιστές, και πέθανε πάμφτωχος με τα βιβλία του εκτός κυκλοφορίας.
    Θες όντως να συγκρίνουμε με το ποια θα ήταν η ζωή του (σε «δόξα και χρήμα») αν ήταν καλό παιδάκι και δεν πήγαινε με τους «αντίχριστους»;

    Κι επειδή τα κάνουμε λίγο αχταρμά ΚΑΙ με τις ημερομηνίες:
    Ποια «ίδια» έγιναν στην Ελλάδα; Ο πόλεμος Γερμανίας-ΕΣΣΔ ξεκίνησε τον Ιούνιο του ’41. Σε εμάς είχε προηγηθεί το Αλβανικό ενώ από τον Απρίλη του ’41 είχαμε ήδη Κατοχή. Ποιοί Έλληνες κομμουνιστές είχαν «ουδέτερη στάση» με την χώρα ήδη ηττημένη από τους Γερμανούς; Οι τσακισμένοι από τις διώξεις και με εν ενεργεία το πλαστό «ΚΚΕ» που είχε στήσει η Ασφάλεια να τους χαώνει; Αυτοί που ζητούσαν να βγουν από την φυλακή να πολεμήσουν τους Ιταλούς και ο Μεταξάς τους άφησε έγκλειστους και τους παράδωσαν στους Ναζί; Αυτοί που μαζί με άλλα ρεμάλια «συνοδοιπόρους» έφτιαξαν από το Μάη του ’41 τους πρώτους πυρήνες Αντίστασης;
    Να ξέρουμε και τι λέμε…

  66. Pedis said

    # 64 – Να μη σου πω κι ο Αϊνστάιν.

    Τέλος πάντων, επειδή πέταξε τη μαλακία του ο ένας, κι ο άλλος σαν την ουρά του, θα κάτσουμε ν’ ασχολιόμαστε, τώρα …

  67. ΓΤ said

    @28γ

    Ανεξαρτήτως του ότι γνωρίζεις ότι είμαι τρελό πειραχτήρι, η χαλαρότητα της τοτινής γραφής σου ξεκάθαρα βαρναλίζει 🙂
    Το ότι είμαι για τα σπιτάλια είναι άλλο θέμα.

  68. Χρέος όποιου βαρναλίζει
    μια φωτό της Βίρνα Λίζι

  69. Βρε Αεροζόλ, ευχαριστώ που υπάρχεις (από παλιά δηλαδή)…

  70. # 65

    Δεν εκφράζω προσωπική μοου θέση, απλά μια παρατήρηση στα γραφόμενά σου.
    Σύμφωνα με όσα γράφεις και με δεδομένη σε ισχύ την συμφωνία Χίτλερ-ΕΣΣΔ μέχρι τον Ιούνιο του 41, λογικά δεν τους άφησε να πολεμήσουν ενάντια στον σύμμαχο της συμφωνίας {πως να τους εμπιστευτεί ; ) και επίσης δεν πρέπει να κακοπέρασαν όταν παραδόθηκαν στους Γερμανούς αφού ίσχυε ακόμα η συμφωνία

  71. Γιάννης Κουβάτσος said

    65: Πικρόχολες,γιατί; Δεν έχω τίποτα με τον άνθρωπο, αντιθέτως τον εκτιμώ βαθύτατα σαν συγγραφέα. Αλλά το ότι η στάση των κομμουνιστών εξαρτιόταν άμεσα από την εκάστοτε πολιτική της ΕΣΣΔ, είναι, νομίζω, γεγονός ιστορικά διαπιστωμένο. Αρκεί π.χ. να θυμηθούμε τις τρεις αλληλοαντικρουόμενες επιστολές Ζαχαριάδη.

  72. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Ἀλλιῶς ἔλεγα νά ἀρχίσω τήν ἡμέρα μου (..μέ ντομάτες καί ἀγγουράκια.. 🙂 ), ἀλλά ἀφοῦ ἐτέθησαν ἔτσι διαστρεβλωτικά αὐτά τά θέματα, ἄς ἀπαντήσω, ἀρχίζοντας ἀπό τήν πολιτική θέσι τῆς Μέκκας τοῦ παγκοσμίου κομμουνιστικοῦ στρατοπέδου (..καί ὅποιος νομίζει ὅτι οἱ κατά τόπους ἐκπρόσωποί της θἀ μποροῦσαν νά ἔχουν διαφορετική θέσι, μᾶλλον δέν γνωρίζει τίποτε ἀπό τά ἤθη τοῦ χώρου..).

    Δήλωσις Μολότωφ ἐνώπιον τοῦ Ἀνωτάτου Σοβιέτ, στίς 31/10/39 (Σεπτ. ’39 εἶχε ἀρχίσει ὁ πόλεμος):
    «Η (χιτλερική, βέβαια!) Γερμανία βρίσκεται στην θέση ενός κράτους που επιδιώκει τον ταχύτερο τερματισμό του πολέμου και την ειρήνη. Η Αγγλία και η Γαλλία όμως [..] επιδιώκουν την συνέχισή του[..]» [ἡ Κομιντέρν θά τόν χαρακτηρίση ὡς «ενδοϊμπεριαλιστική διαμάχη στήν ὁποία οἱ κομμουνιστές δεν έχουν κανένα λόγο νά ἀναμειχθοῦν»]
    κι ἀκόμη, μιά δήλωσι τοῦ Στάλιν, στίς 29/11/39:
    «Εἷναι ἔνοχοι οἱ ἡγετικοί κύκλοι στό Λονδῖνο καί στό Παρίσι, γιά τό ὅτι ἀπέρριψαν ὠμά τἰς σοβιετικές καί τίς γερμανικές προτάσεις εἰρήνης.

    Αὐτό τό φιλοχιτλερικό βιολί συνεχίστηκε (μέ διάφορες παραλλαγές, προσποιήσεις, διφορούμενα κλπ), μέχρι τήν ἡμέρα πού τό κάθαρμα ὁ Χίτλερ (κάθαρμα, ἐπειδή ἀνήθικα πρόδωσε μιά τέτοια ἐγκάρδια σχέσι.. 🙂 ) μέχρι τήν ἡμέρα πού ἐπιτέθηκε στήν ΕΣΣΔ (Γράφηκε μάλιστα -γι’αὐτό, δέν ἔχω ὑπ’ὄψιν μου τά σχετικά τεκμήρια- ὅτι ἀκόμη καί ὅταν ἄρχισε ἡ ἐπίθεσι τῆς Γερμανίας ἐναντίον τῆς ΕΣΣΔ καί ὁ Ζούκωφ τηλεφωνοῦσε ξημερώματα στόν Στάλιν, ἡ πρώτη αντίδρασι τοῦ τελευταίου ἦταν «Μᾶλλον δέν εἶναι ἐνημερωμένος ὁ Χίτλερ καί πρόκειται γιά προβοκάτσια τῶν Γερμανῶν στρατηγῶν» !!!!!!!!!!!!!!

    Ὅταν μᾶς ἐπιτέθηκαν οἱ Ἰταλοί, ἡ Κ.Ε. τοῦ ΚΚΕ ἐξέδωσε ἀνακοίνωσι:
    «Ο πόλεμος αυτός που προκλήθηκε από τη βασιλομεταξική σπείρα, που διατάχτηκε από τους εγγλέζους ιμπεριαλιστές, δεν μπορεί να έχει την παραμικρή σχέση με την υπεράσπιση της πατρίδος μας. Ούτε είναι βέβαια «πόλεμος κατά του φασισμού», όπως δήλωσε κυνικά ο αρχιφασίστας Μεταξάς, ο δήμιος του λαού μας. Μα ούτε και πόλεμος για την απελευθέρωση των ελληνικών μειονοτήτων της Αλβανίας άπ’ το ζυγό του ιταλικού φασισμού και της Αλβανικής αστοτσιφλικάδικης κλίκας, γι’ αυτό ο πόλεμος αυτός δεν μπορεί νά χει καμμιά σχέση με την ελευθερία» (7 Δεκεμβρίου 1940- ὑπάρχει στίς ἐπίσημες ἐκδόσεις του ΚΚΕ)

    Καί βέβαια, οἱ φυλακές τοῦ Μεταξᾶ ἔσωσαν τό ἀντιφασιστικό προσωπεῖο τοῦ ΚΚΕ, ἀφού αὐτό δέν πρόλαβε νά βρεθῆ αντιμέτωπο μέ τά ραγδαῖα γεγονότα πού ἐπακολούθησαν, καθώς ἀπό τήν κατάληψι τῆς χώρας μας ἀπό τούς Γερμανούς ὡς την γερμανική ἐπίθεσι κατά τῆς ΕΣΣΔ, μεσολάβησε μόλις ἕνας μήνας.

    Κι ἄν κάποιος ἐδῶ «θυμηθῆ» τό περίφημο γράμμα τοῦ Ζαχαριάδη (ὁ ὁποῖος, μέσα ἀπό τίς φυλακές τῆς Κέρκυρας, ἀντιλήφθηκε ὅτι ὁ ἑλληνικός λαός, ἀσχέτως αἰσθημάτων ἀπέναντι στήν 4η Αὐγούστου, εἶχε στοιχηθῆ πίσω ἀπό τήν τότε πολιτική ἡγεσία), θά τοῦ ὑπενθυμίσω κι ἐγώ ὅτι
    -ἡ ἐν λόγῳ ἐπιστολή καταγγέλθηκε ἀπό στελέχη τοῦ ΚΚΕ ὡς πλαστή κλπ κλπ ἐνῶ στις 10/1/41 ἡ Κομμουνιστική Διεθνής ἀπέστειλε ἐπιστολή ὑποδείξεων πρός τό ΚΚΕ (Πρωτόκολλο Β Νο 683, παρ. 1449, 10.1.1941) ὅπου κατέκρινε τήν στήριξι τοῦ Ζαχαριάδη στήν κυβέρνησι Μεταξᾶ: «Είναι, ωστόσο εσφαλμένο και επιζήμιο να αποκαλείται ο παρόν από την πλευρά της Ελλάδας, πόλεμος εθνικοαπελευθερωτικός, πόλεμος της κυβέρνησης Μεταξά εναντίον του φασισμού του Μουσολίνι, όπως έγινε στην επιστολή του σ. Ζαχαριάδη προς τον υφυπουργό Δημοσίας Τάξεως. […] Τούτο θα παρασύρει τον ελληνικό λαό να στηρίξει στον παρόντα πόλεμο την κυβέρνηεη Μεταξά, αντί να την καταπολεμά για την εγκληματική εσωτερική πολιτική της.»

    -ἐπακολούθησαν δεύτερη (26.11.1940) καί τρίτη ἐπιστολή (15.01.1941), μέ τίς ὁποῖες ο Ζαχαριάδης ἔκανε λόγο για «πόλεμο καταχτητικό στο έδαφος της Αλβανίας», που συνεχίζεται «για λογαριασμό της πλουτοκρατίας και του αγγλικού ιμπεριαλισμού», και πρότεινε «ιταλο-ελληνική ειρήνη με τη μεσολάβηση της Σοβιετικής Ενωσης».

    [-Νά μήν ποῦμε καί γιά τήν Παλαιά ΚΕ –μέ ἐπικεφαλῆς τόν Πλουμπίδη- πού κατήγγειλε τό γράμμα τοῦ Ζαχαριάδη (Νοέμβριος 1940) ὡς πλαστό καί προϊόν τῆς Ἀσφάλειας καί θεωροῦσε τόν ἑλληνοϊταλικό πόλεμο ὡς ἰμπεριαλιστικό καί ἀπό τά δύο μέρη, ἐναρμονιζόμενη μέ τίς ὁδηγίες τῆς Κομιντέρν (Δοκίμιο ἱστορίας του ΚΚΕ)
    -Νά μήν ποῦμε ὅτι ὁ Θανάσης Χατζῆς, ὁ γραμματέας τοῦ ΕΑΜ, ἔγραψε: «Ο Μεταξάς, λέγοντας το ΟΧΙ στους Ιταλούς, εξασφάλισε τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης απέναντι στους Άγγλους» (Από την Αντίσταση στον Εμφύλιο, επιμέλεια Μάριον Σαράφη, Εκδόσεις Λιβάνη, σ.126)
    -Νά μήν ποῦμε ὅτι τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1941, λίγο πρίν τό μεταξικό καθεστώς παραδώσει τούς κομμουνιστές τῆς Ἀκροναυπλίας στους Γερμανούς, ὁ Ἰωαννίδης ματαίωσε τήν ἀπόδρασί τους ἐπειδή πίστευε ὅτι οἱ Γερμανοί θά τους απελευθέρωναν βάσει τοῦ πνεύματος τῆς Γερμανοσοβιετικής συμφωνίας]

    ΥΓ Ὁ πρῶτος «πυρήνας ἀντίστασης» στήν Θεσσαλονίκη δημιουργήθηκε ἀπό τόν συνταγματάρχη Δημήτριο Ψαρρό καί ἀπό ἀπομονωμένους ἀπό τήν ἡγεσία κομμουνιστές τοῦ Μ.Γ. (Ὑποθέτω πώς τό πιάσατε τό ὑπονοούμενο 🙂 )

    Καλή σας μέρα!

  73. Alexis said

    Καλημέρα.

    Η γραφή του Νίκου Σαραντάκου τότε και τώρα βρίσκω ότι δεν διαφέρει και πολύ.

    Επί της ουσίας του άρθρου δεν έχω κάτι να πω. Δεν έχω δει την ταινία ούτε έχω διαβάσει το βιβλίο, αλλά το άρθρο μου άνοιξε την όρεξη και για τα δύο.

    Μετά τη Σάκκαρη άρχισε νέο κεφάλαιο κιτρινισμού και με τον Τσιτσιπά: «Ραγίζει καρδιές ο Τσιτσιπάς, πέθανε η γιαγιά του 5 λεπτά πριν αρχίσει ο τελικός!»
    Βρε άθλιοι, σταματήστε επιτέλους να σκυλεύετε την προσωπική ζωή των ανθρώπων για να πουλήσετε τα ελεεινά σκουπίδια σας! 😡

  74. Γιάννης Κουβάτσος said

    64: Είναι γεγονός ότι πολλοί άργησαν τραγικά να καταλάβουν τι ήταν ο Χίτλερ και ο ναζισμός. Το κατάλαβαν, εντελώς συμπτωματικά, όταν επιτέθηκε στην ΕΣΣΔ. ☺

  75. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Ὁ Χάμετ δέν χρειαζόταν «να «ανανήψει»» ἀπό πουθενά γιά νά «γλιτώσει και φυλάκιση και οικονομική καταστροφή» μιᾶς καί τό πρός συζήτησιν θέμα δέν ἦταν ἡ ἐντιμότητα, ἡ πιστότητα καί ἡ σταθερότητα τῆς ἰδεολογικῆς του ἐνταξεως (τέχνασμα red herring? 🙂 ), ἀλλά ἡ σοβιετοκαθοδηγούμενη ὑποκριτικότητα τῶν ἀντιπολεμικῶν του δραστηριοτήτων.

  76. ΓΤ said

    73@

  77. Γιάννης Κουβάτσος said

    72: Είχε τραβηχτεί το αφτάκι από την ΕΣΣΔ, στις 10/1/2021, μέσω επιστολής-οδηγίας προς το ΚΚΕ, όπως μας πληροφορεί ο Φαράκος («Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος – Σχέσεις ΚΚΕ και διεθνούς κομμουνιστικού κέντρου» εκδ. Ελληνικά Γράμματα, σ. 200 – 203). Η επιστολή καταλήγει : «Τη μοναδική διέξοδο από τη δύσκολη κατάσταση, στην οποία έθεσε τον ελληνικό λαό η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Μεταξά, οι κομμουνιστές βλέπουν στην πλήρη απομάκρυνση από αυτή την πολιτική, στην προσχώρηση του ελληνικού λαού στην πολιτική της ουδετερότητας και της ειρήνης, που ασκείται από τη Σοβιετική Ένωση, και στην καθιέρωση των πιο στενών φιλικών σχέσεων μεταξύ της Ελλάδας και της Σοβιετικής Ένωσης».

  78. Γιάννης Κουβάτσος said

    77:Στις 10/1/1940 και όχι 2021, βέβαια.☺

  79. Καλό θα ήταν να θυμάται κανείς ότι οι κομμουνιστές ή οι «συνοδοιπόροι» της δεκαετίας του ’30 είχαν μια εντελώς δικαιολογημένη απέχθεια στη βρετανική πολιτική, και το να δουν την απαρχή του Β΄ΠΠ σαν μια επανάληψη του άσκοπου Α΄ΠΠ ερχόταν σαν κάτι λογικό. Μπορεί κανείς να δει το ημερολόγιο του Ασημάκη Πανσέληνου, που άλλωστε σίγουρα κομμουνιστής δεν ήταν. Απ’ την άλλη, πολύ βολικά ξεχνάει κανείς τόσο τον απροκάλυπτο θαυμασμό της συντριπτικής σχεδόν πλειονότητας του λεγόμενου αστικού κόσμου για τον φασισμό και το ναζισμό μέχρι το ’40, όσο και το ότι η μοναδική δύναμη που ήρθε σε σύγκρουση μαζί τους πριν ήταν οι κομμουνιστές/συνοδοιπόροι και, σε επίπεδο κρατών, η ΕΣΣΔ (Ισπανία).

  80. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Καί κάτι ἀκόμη, πρός ἀποφυγήν βλακωδῶν παρεξηγήσεων. Οὔτε ἐγώ, οὔτε (ὑποθέτω) κανένας ἄλλος, δέν ἀμφισβήτησε τά ἀντιφασιστικά αἰσθήματα τῶν κομμουνιστῶν ἐκείνου τοῦ καιροῦ. Αὐτό, ὅμως, ὄχι μόνο δέν ἁπαλύνει τήν ἱστορική ἀπαξίωσί τους, παρά τούς καθιστᾶ ἀκόμη πιό ἔνοχους, ἀφοῦ ὡς (κυρίαρχα) κράτη, ὡς δυναμικά ἐπαναστατικά κόμματα, ὡς ἄτομα, ἦταν ἕτοιμα νά ἀνεχθοῦν (καί νά συνεργαστοῦν ΠΑΘΙΑΣΜΕΝΑ καί) καιροσκοπικά, ὅ,τι ΑΠΕΧΘΕΣΤΕΡΟ γέννησε ποτέ ἡ Παγκόσμια Ἱστορία..

  81. Alexis said

    #74: Δεν θέλω επ’ ουδενί να μπω σε μια τέτοια κουβέντα Γιάννη, απλά να επισημάνω ότι και άλλοι πολλοί πλην κομμουνιστών είχαν «παραπλανηθεί» 🙂 και είχαν εκφραστεί θετικά για Χίτλερ-Μουσολίνι σε ανύποπτο χρόνο…

  82. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ναι, Αλέξη, μέχρι που άρχισε να καταπίνει Τσεχοσλοβακίες και Πολωνίες. Τουλάχιστον τότε ξύπνησαν. Δεν περίμεναν το 1941 και την επίθεση στην ΕΣΣΔ, για να αντιληφθούν κάτι που το ήξεραν πριν από το σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ, αλλά τότε αιφνιδίως το «ξέχασαν». Και ήξεραν οι κομμουνιστές τι ήταν ο ναζισμός τη δεκαετία του ’30, αφού ήταν θύματά του στη Γερμανία.

  83. dryhammer said

    Με δυό λόγια, οι ιδεολογίες είναι για το πλήθος, για να τραβοπαλιέται για πάρτη τους, ενώ οι εξουσίες ενδιαφέρονται μόνο για τη μοιρασιά της (εκάστοτε) πίτας. [Η απόχρωση τελικά ενδιαφέρει όσο και το χρώμα της φανέλας]

  84. Γιάννης Κουβάτσος said

    81: Μου θύμισες, Αλέξη, το βιβλίο του Έρικ Λάρσον «Στον κήπο με τα θηρία», με τα ναζιστικά θηρία, ένα χρονικό της θητείας του καθηγητή Γουίλιαμ Ντοντ ως πρεσβευτή των ΗΠΑ στη χιτλερική Γερμανία. Ενημέρωνε με συνεχείς επιστολές τους προϊσταμένους του στις ΗΠΑ ο Ντοντ για τα όσα φρικτά έβλεπε και καταλάβαινε στη Γερμανία, αλλά εκείνοι τον καθησύχαζαν ή τον απόπαιρναν. Λογικό γι’ αυτούς τους αντικομμουνιστές και αντισημίτες, αφού ο Χίτλερ κυνηγούσε κυρίως κομμουνιστές και Εβραίους και ήταν και αντίπαλο δέος της ΕΣΣΔ. Πολλοί σκέφτονταν έτσι τότε.

  85. sarant said

    Καλημέρα απο εδώ.
    Είναι εύκολο να καταδικάζει κανείς το σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ και να ξεχνάει πως είχε προηγηθεί το Μόναχο και η παράδοση της Τσεχοσλοβακίας στον Χίτλερ. Χωρίς το σύμφωνο Ρ-Μ μπορεί σήμερα να μιλούσαμε γερμανικά.

    67 Με κολακεύεις 🙂

  86. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    82# Την Τσεχοσλοβακία μια χαρά τους τη δώσανε στο πιάτο. Τείνουμε να ξεχνάμε το Μόναχο, το Ριμπ-Μολ είναι πιο ευπώλητο…Λες και δεν έγινε αναγκαστικά, για να κερδίσει χρόνο η ΣΕ.
    Να θυμίσω πως κάποιος που έβρισκε στον φασισμό του Μουσολίνι το φάρμακο για τον μπολσεβικισμό ήταν από τους κορυφαίους εκπροσώπους του «ελεύθερου κόσμου», ο Τσόρτσιλ.
    Το ποιοι είναι ομογάλακτοι αδερφοί των φασιστών, αν δεν είναι ξεκάθαρο, εγώ τουλάχιστον βαριέμαι να το επαναλάβω.

    Και τελοσπάντων κατανοώ την πρεμούρα του δυτικού κόσμου να καταδικάζει αιωνίως την οκτωβριανή επανάσταση και τις παραφυάδες της. Οτιδήποτε, έστω με τις στρεβλώσεις και τις αδυναμίες του, αμφισβητεί την κυριαρχία του δυτικού μοντέλου πρέπει να καταπνιγεί με κάθε τρόπο. Από την εισβολή στη Σιβηρία και στην Ουκρανία στο πρώιμο στάδιο μέχρι το συνεχιζόμενο εμπάργκο στην Κούβα.
    Το δυτικό μοντέλο στάζει αίμα από τότε που βγήκαν οι λάσπες αλλά αυτό είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια.

  87. ΓΤ said

    @85β

    Αφού σε πιάνω από χιλιόμετρα, ρε μαν 🙂

  88. Pedis said

    Εμενα δεν με ενδιαφέρουν οι προφάσεις και οι αφορμές εκείνων που τρώγονται με τα ρούχα τους για το ξέπλυμα των δοσιλόγων, μα θέλω να μαθω αν είναι σωστά εκείνα τα βάσιμα που καταμαρτυρούνται κι απ’ ο,τι φαίνεται πρόκειται σαφέστατα για προϊόν ντετεκτιβίστικης λεπτομερούς βιογραφικής έρευνας του σχολιογράφου του # 61

    Ο Χάμετ δούλευε για πολλά χρόνια στους Πίκερτον, οι οποίοι χρησιμοποιούνταν και ως μισθοφόροι μπράβοι των εργοδοτών εναντίον των συνδικαλιστών και του εργατικού κινήματος εν γένει. Τότε μόνο κομμουνιστής δεν ήταν. Πρώτα χόρτασε χρήμα και δόξα και ύστερα προσχώρησε στο κομμουνιστικό κίνημα.

    Μα τέτοια πράγματα ο παλιοξεφτίλας ο προδότης, από μωρό, εκει στα νάιντιζ του 1800, να δέρνει απεργούς και μετά να παίζει το κομμούνι τόσο καλά και πιστευτά και τελικά να μας δουλεύει μια ζωή! Αίεεεσχος!

  89. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    88# Κι ο Βάρναλης κι ο Μποστ από την άλλη μεριά δεν είχανε ξεκινήσει? Καλά, ο καπετάν-Κεμάλ ήτανε βρομοτουρκαλάς οπότε δε μετράει.

  90. spyridos said

    In 1942, Pavlichenko was sent to Canada and the United States for a publicity visit as part of the Soviet Union’s attempts to convince the other Allies of World War II to open a second front against Nazi Germany.

  91. Χρηστάρας said

    Μια και υπήρξε η πρώτη γνωριμία μου με τον καλό συγγραφέα, διατηρώ ακόμη σε άριστη κατάσταση την πρωτότυπη έκδοση της Σύγχρονης Εποχής, αφού την επένδυσα με ιδιόχειρο χαρτοπανέρι. Για εξάσκηση, μάλιστα, έκαμα κι έναν χρονικό πίνακα της εξέλιξης σε χωριστό φύλλο καπριγιέ, ο οποίος βρίσκεται ακόμη μέσα στον τόμο. Με την ευκαιρία, ευχαριστίες για την μετάφραση.

  92. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @85. Νῑκο, ζηλεύω!
    Δηλαδή, ἄν σοῦ πῶ ὅτι «η χαλαρότητα της τωρινής γραφής σου ξεκάθαρα μπογιοπουλίζει» θά ἀπαντήσης καί σέ μένα «Μέ κολακεύεις»; 🙂 🙂 🙂
    [Βεβαίως, άναφέρομαι στήν ἀφόρητα σταλινική ἀνάγνωσι τῆς Ἱστορίας- Ἀφοῦ οἱ Ἀγγλογάλλοι κατηύνασαν τόν Χίτλερ μέ τήν Σουδητία, δικαιολογημένα ὁ Στάλιν συνέφαγε μέ τόν Χίτλερ τήν Πολωνία. Cosi fan tutte!]

    (Ἄντε, τέρμα γιά σήμερα! Ἐσεῖς τά ποδοσφαιρικά σας κι ἐγώ τίς ντομάτες μου. Ἤδη καταναλώσαμε περισσότερη Ἱστορία ἀπ’ὅση μποροῦμε νά μεταβολίσουμε.. 🙂 )

  93. spyridos said

    Η Μέκκα του καπιταλισμού συνέχισε να συνεργάζεται οικονομικά και τεχνολογικά με την Γερμανία ως το 1942.
    Ενω ήδη εκατομμύρια Εβραίοι είχαν ξεκληριστεί και τα ραπόρτα για το ολοκαύτωμα είχαν φτάσει στις ΗΠΑ.
    Παρόλα αυτά συνέχισαν να συνεργάζονται » ΠΑΘΙΑΣΜΕΝΑ καί καιροσκοπικά, ὅ,τι ΑΠΕΧΘΕΣΤΕΡΟ γέννησε ποτέ ἡ Παγκόσμια Ἱστορία..»

    Η Κόντακ Ρετίνα μοντέλο 150. Η παραγωγή της στη Στουτγάρδη σταμάτησε το 1942.

    Μόνο η κορυφή του παγόβουνου για της στενής συνεργασίας ΗΠΑ και Ναζιστικής Γερμανίας ως ΚΑΙ το 1942.

  94. sarant said

    92 Οι Αγγλογάλλοι δεν ήθελαν να χτυπήσουν τον Χίτλερ, ήθελαν να τον στρέψουν κατά της ΕΣΣΔ .

  95. Αγγελος said

    (93) Δεν καταλαβαίνω — γιατί ήταν επιλήψιμο να έχει η Kodak μια θυγατρική ή ένα εργοστάσιο στη Γερμανία που να φτιάχνει φωτογραφικές μηχανές, ή η Βayer μια μονάδα στις ΗΠΑ που να φτιάχνει ασπιρίνες; Και το «ως ΚΑΙ το 1942» μου φαίνεται ελαφρώς υπερβολή, μια που 11/12/1941 κηρύχτηκε και τυπικά πόλεμος μεταξύ Γερμανίας και ΗΠΑ. «Ως το 1942» (μη συμπεριλαμβανόμενο), ή «ως τις αρχές του 1942», ναι — μήπως και η Ελλάδα δεν είχε κανονικές εμπορικές σχέσεις με τη Γερμανία ως τον Απρίλιο του 1941;

  96. dryhammer said

    Ενώ οι πονηρότεροι της BASF χωρίσαν την εταιρεία στα δυο και το κάθε κομμάτι προμήθευε (και τά ‘παιρνε από) τους «δικούς του» στρατούς

  97. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    https://atexnos.gr/10-%CF%80%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B3%CE%BD%CF%89%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%82-%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%B5%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%AC%CF%83%CF%84-2/

  98. Alexis said

    #86: Και τελοσπάντων κατανοώ την πρεμούρα του δυτικού κόσμου να καταδικάζει αιωνίως την οκτωβριανή επανάσταση και τις παραφυάδες της. Οτιδήποτε, έστω με τις στρεβλώσεις και τις αδυναμίες του, αμφισβητεί την κυριαρχία του δυτικού μοντέλου πρέπει να καταπνιγεί με κάθε τρόπο.

    Ναι, μεγάλο μέρος του «δυτικού κόσμου» λειτουργεί έτσι, και εκ του πονηρού. Όμως μέσα στον «δυτικό κόσμο» υπάρχει και μεγάλος αριθμός ανθρώπων που ήθελαν κάτι διαφορετικό, πίστεψαν σ’ αυτό και διαψεύστηκαν πικρά.
    Οι δε πιτσιρικάδες, οι κάτω των 40 δηλαδή, ούτε ξέρουν ούτε έχουν ζήσει αυτό το «κάτι διαφορετικό». Αυτοί κουκιά ξέρουν κουκιά μολογάνε…

  99. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    98# Ναι, αλλά όπως είπε κάποιος, δεν θα γίνω εγώ κάθαρμα επειδή έπεσε το Τείχος. Άμα θέλουνε το «κάτι διαφορετικό» να κοιτάξουνε από ποιο δρόμο θα φτάσουνε σ’ αυτό, έχοντας ήδη μια ιστορική εμπειρία. Πριν καταδικάσεις τα αποτελέσματα της απόπειρας, καλύτερα να καταδικάσεις μια για πάντα το παλιό, αυτό που οδήγησε στην ανάγκη να υπάρξει απόπειρα. Και το οποίο συνεχίζει να δολοφονεί, να κλέβει και να καταστρέφει. Όχι εδώ, αλλού, σ’ ένα χωριό, δεν το ξέρεις.

  100. Pedis said

    # 99 – ‘Ελα ρε Χτήνε με τις ιδεοληψίες σου.

  101. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Ποιόνανε είπες ιδεοληφτικό ρε? Σιγά-σιγά θα μας πεις και πού να κάνουμε τσίσα μας 😁

  102. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Δε μου λες, αυτός πάει στ’ αλήθεια στο διάστημα? Να του χακάρουμε το εισιτήριο να το κάνουμε σόλο αντάτα.

  103. ΣΠ said

    102
    Η παραμονή του στο διάστημα θα διαρκέσει 3 λεπτά.

  104. Pedis said

    # 102 – Τι λε ρε; Να ψοφησει και να φάμε στη μάπα για κάνα δύο χρόνια κήρυγμα για τον μεγάλο ευεργέτη της κενωνίας και λιτανείες για «santo subito» σαν τον άλλον της Απλ;!

    Και σιγά μην πληρώσει εισιτήριο από την τσέπη του. Θα το δηλώσει στα έξοδα παραστάσεως της επιχείρησης.

  105. sarant said

    104 Λες «σιγά μην πληρώσει εισιτήριο από την τσέπη του» και σκέφτομαι τον Μητσοτάκη 🙂

  106. Pedis said

    # 95 – ναι — μήπως και η Ελλάδα δεν είχε κανονικές εμπορικές σχέσεις με τη Γερμανία ως τον Απρίλιο του 1941;

    Αυτό, για την Ελλάδα της αδερφής φασιστοειδούς δικτατορίας του Μεταξά, τι επιχείρημα είναι; 🤔

  107. aerosol said

    #70
    Τζι, δεν υπάρχει τίποτα «λογικό» στο συμπέρασμά σου. Επίσης, δεν μιλάμε για προϊστορία, δεν είναι ανάγκη να κάνουμε εικασίες. Το πόσο… ζάχαρη (δεν) πέρασαν οι φυλακισμένοι κομμουνιστές στις ναζιστικές φυλακές δεν είναι άγνωστο, είναι καταγεγραμμένο.

    #72
    Γιώργο ήξερα πως εκεί θα μας πάνε οι μπηχτές που θολώνουν αυτό που όντως συζητούσαμε, διότι όλο αυτό είναι εκτός θέματος. Άλλο η ιστορική ανάλυση των απανταχού ηγεσιών των ΚΚ, άλλο οι γενικεύσεις που πέρνουν σβάρνα του πραγματικούς άνθρώπους, όλων των χωρών και πιθανών βιογραφιών, που αποτελούσαν το 99,9% των κομμουνιστών.

    #71
    Πικρόχολες επιεικώς. Διότι με αφορμή συγκεκριμένο θέμα ( τον Χάμετ) κάνεις άλμα στην Ελλάδα και παντελώς αυθαίρετα και παράλογα ταυτίζεις το χάος που κυριάρχησε σε μια μικρή ομάδα ανθρώπων (κι αυτοί με το ζόρι μια τριανταριά, φυλακισμένοι, κυνηγημένοι, αποκομμένοι από πολλές εξελίξεις, ακόμα και της Μόσχας, με ένα πλαστό ΚΚΕ του Μανιαδάκη να αποσυντονίζει κάθε έννοια ιεραρχίας και πληροφόρησης) με τις πολλές χιλιάδες κομμουνιστών της χώρας που ήξεραν καλά τον εχθρό τους. Που -αστείο και να το λέμε- έχοντας τους Γερμανούς με τα πολυβόλα στη γειτονιά τους… ΔΕΝ περίμεναν την επίθεση στην ΕΣΣΔ για να τους μισήσουν! Μη λέμε τρέλες.
    Απλά χώθηκε στο θέμα Χάμετ μια προσωπική σου εμμονή, εκφρασμένη με τρόπο που δεν στέκει.

    #74
    Αυτό είναι αλήθεια. Και αφορά και κομμουνιστές και κεντρώους και δεξιούς -με άλλες αιτίες και αφορμές η κάθε συνωμοταξία.

    ΥΓ: Έχω βαρεθεί να υπερασπίζομαι πράγματα που δε με εκφράζουν. Κάποτε καλό θα είναι οι επιθέσεις εναντίον τους να είναι ψύχραιμες και όχι γιούχου, για να μπορώ κι εγώ ο δόλιος να μιλάω μόνο για τα πράγματα που αγαπώ περισσότερο! Στην υπόλοιπη κομμουνιστοανάλυση δεν μπαίνω, προτιμώ Χάμετ. Και τον Ντάσιελ και… τον Κερκ!

  108. spyridos said

    «Δεν καταλαβαίνω — γιατί ήταν επιλήψιμο να έχει η Kodak μια θυγατρική ή ένα εργοστάσιο στη Γερμανία που να φτιάχνει φωτογραφικές μηχανές, ή η Βayer μια μονάδα στις ΗΠΑ που να φτιάχνει ασπιρίνες; »

    Το εργοστάσιο της Νάγκελ (Κοντακ ΑΓ) έφτριαχνε και στρατιωτικό υλικό και της ΜΠΑΣΦ και και και ….
    και οι Σουηδοί δεν ήταν ουδέτεροι.

    Οι ΗΠΑ΄ήξεραν τα πάντα για το Ολοκαύτωμα όταν συνέχιζαν θεμιτότατα να τα έχουν καλά με του Γερμανούς.

    Για την ΕΣΣΔ ισχύουν άλλοι ηθικοί κανόνες.
    Αυτοί έπρεπε να πεθαίνουν χωρίς ανάσα (κώλο-κώλο χωρίς πίπα για διάλειμμα) αλλά για τη Μέκκα του καπιταλισμού ισχύουν άλλοι ηθικοί κανόνες.
    Όπως και για τους Έλληνες κομμουνιστές τους έιχαν διαλύσει τη ζωή και τους έριξαν στα μπουντρούμια αλλά δεν είχαν το ηθικό ανάστημα να αποδράσουν να δώσουν άμεσα τη ζωή τους για τον Πούλο και τα αδέλφια του. Και να ξέρουν μάλιστα μέσα στο μπουντρούμι ότι οι ναζήδες ήταν » ὅ,τι ΑΠΕΧΘΕΣΤΕΡΟ γέννησε ποτέ ἡ Παγκόσμια Ἱστορία». Που δεν το ήξεραν οι συνεργαζόμενοι Αμερικάνοι
    ή οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες που ψήφισαν Χίτλερ για να μη βγει ο Τέλμαν
    ή οι Τσολάκογλου που τους αγκάλιασαν με μιας ενώ είχαν σίγουρα περισσότερα στοιχεία γιαυτούς από τους φυλακισμένους κομμουνιστές..
    Για τον Πούλο και τα αδέλφια του ίσχυαν οι άλλοι ηθικοί κανόνες. Δεν χρειαζόταν να πολεμήσουν ενάντια στους ναζήδες. Μπορούσαν κάλλιστα να τους βοηθήσουν. Ετσι κι αλλιώς είχαν την ηθικότητα μέσα τους. Είχε μπει δια του οινοπνεύματος μετά τους βιασμούς και τους φόνους.

    Κι έρχεται εδώ να μας παρουσιάσει σαν ιστοριογραφία τα λεγόμενα των Μπουραντάδων.
    Δεν μας χέζεις ρε Νταλάρα.
    Όπως είχε πει κι ο Ραφαηλίδης με αφορμή τη μάχη της Ηλεκτρικής. Οι ηλίθιοι πήγαν και έδωσαν τη ζωή τους για να σωθούν καπιταλιστικές εγκαταστάσεις.
    Σκοτώθηκαν για τα λεφτά του κάθε Πούλου και του κάθε Ράλλη. Κι όσοι δεν σκοτώθηκαν όπως ο κυρ Βασίλης Βέγγος απολύθηκαν και λιμοκτόνησαν για ευχαριστώ.

  109. aerosol said

    #108
    «Κι έρχεται εδώ να μας παρουσιάσει σαν ιστοριογραφία τα λεγόμενα των Μπουραντάδων.»
    Ε ναι. Θυμίζω:
    Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της Ευρώπης (ίσως στον κόσμο; δεν ξέρω) όπου πυλώνας του μεταπολεμικού εθνικού κορμού ήταν οι ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ στον πόλεμο, οι συνεργάτες και οι ένοπλοι προδότες ενώ και προπολεμικά κυριαρχούσαν φασιστόφιλοι, απόλυτα και άνευ Βουλής. Και με βάση την Ιστορία όπως αυτοί την έγραψαν και την δίδαξαν για δεκαετίες, πάμε να μετρήσουμε εν έτει 2021… τι; Αν ήταν επαρκής η ηλικία που ο Χάμετ πήγε με τους «οξαπωδώ» ή αν ο ντόπιος κομμουνιστής πέρναγε ζάχαρη επί κατοχής;
    Δεν είμαι κομμουνιστής αλλά, τελικά, κάποιος πρέπει (όπως έλεγε η παλιά διαφήμιση) να μιλήσει στην λαϊκή Δεξιά για το Rexona…

  110. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    35. Προταση για νεο λογοτεχνικο ρευμα, δηλ. το νεο ειδος ” balkan noir” (copyriht ΑΦ), υποκατηγορια της κρισης 2008-2028 , μια υποκατηγορια του mediterranean noir .

    Ολα ξεκινησαν απο δυο μικρο-διηγηματα μου , το 1ο με λιγο sex, εμπιστοσυνη και αλληλεγγυη και το 2ο μεγαλο-διαφθορα μελων του Υπουργικου συμβουλιου,
    ( σχολιο 13 στο http://www.poiein.gr/archives/16782)

    Ψαχνοντας ανακαλυψα οτι υπηρχε χωρος για το νεοτευκτο ειδος ” balkan noir” (copyriht ΑΦ) , μια υποκατηγορια του mediterranean noir . Θα ήταν της κατηγοριας roman polar, αν αναφεροταν στην Γαλλια.

    Αρα εχουμε ηδη συγγραφεις που γραφουν ελληνικο balkan noir (οχι τους δημοσιογραφους που το παιζουν σαχλο-λογοτεχνες) και παμπολλα θεματα που περιλαμβανουν πολιτικη διαφθορα, συνεταιρους επιχειρηματιες, λαθρεμπορους και εφοπλιστες, ΜΜΕ, παραρτηματα διαφορων εθνικων μαφιων, ποδοσφαιρικες ομαδες,…..

    Για ενημερωση σας παραθετω τον ορισμο του mediterranean noir απο την wikipedia.

    Mediterranean Noir refers to a literary style that employs elements of noir and hardboiled crime fiction in a Mediterranean setting. Sex, crime, and physical violence often figure prominently in Mediterranean Noir narratives. Social and historical issues specific to the region – particularly governmental corruption and instability, war, and racial strife – are frequently underlying plot considerations. Prominent authors of the movement include Jean-Claude Izzo, Andrea Camilleri, Massimo Carlotto, Eduardo Mendoza, and Batya Gur.

    According to the Italian publisher Sandro Ferri, Mediterranean Noir is remarkable for its attention to a unique duality of Mediterranean life:

    The prevailing vision in the novels belonging to the genre known as Mediterranean noir is a pessimistic one. Authors and their literary inventions look upon the cities of the Mediterranean and see places that have been broken, battered, and distorted by crime. There is always a kind of dualism that pervades these works. On one hand, there is the Mediterranean lifestyle– fine wine and fine food, friendship, conviviality, solidarity, blue skies and limpid seas– an art of living brought almost to perfection. On the other hand, violence, corruption, greed, and abuses of power.
    […]

    ΥΓ Το οργανωμένο εγκλημα στα Bαλκανια τρoφοδοτει το balcan noir. Παράδειγμα
    Παρά το γεγονός ότι ο Τζίντζιτς παρουσιάζεται από τις κυβερνήσεις της Δύσης ως αντίπαλος και θύμα του οργανωμένου εγκλήματος, ο ίδιος είχε διασυνδέσεις με τον εν λόγω χώρο. Ήδη από το 1995 το όνομα του αναμειγνύεται σε σκάνδαλα που αφορούν το λαθρεμπόριο από κοινού μάλιστα με την οικογένεια του αντιπάλου του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Οι συνεχείς επαφές μάλιστα του Τζίντζιτς με τη Μαφία ανάγκασε τις δυτικές κυβερνήσεις να υποστηρίξουν κατά την κρίση του 2000 τον Κοστούνιτσα, παρά το γεγονός ότι ο Τζίντζιτς αποτελούσε τον κατεξοχήν φιλοδυτικό πολιτικό της Σερβίας. Αξίζει ακόμα να σημειωθεί πως ο Τζίντζιτς είχε αναπτύξει σχέσεις και με τον Μίλοραντ Ούλεμεκ, τον αρχηγό των Μονάδων Ειδικών Επιχειρήσεων[4] και κορυφαίο στέλεχος της Μαφίας Ζεμούν, ενός δηλαδή από τους κατηγορούμενους για τη δολοφονία του. Πριν έρθουν σε ρήξη, ο Τζίντζιτς είχε συνεργαστεί στενά με τον Ούλεμεκ για την ανατροπή του τότε Προέδρου Μιλόσεβιτς, ενώ είχε παραδόξως ευχαριστήσει τότε τον Ούλεμεκ λέγοντας πως του χρωστάει τη ζωή του.

  111. Αγγελος said

    (110) Του Μπάλκου τα μυθιστορήματα θα τα χαρακτήριζες Balkan noir;

  112. 109>> Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της Ευρώπης (ίσως στον κόσμο; δεν ξέρω) όπου πυλώνας του μεταπολεμικού εθνικού κορμού ήταν οι ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ στον πόλεμο, οι συνεργάτες και οι ένοπλοι προδότες

    Κατ’ εντολήν ΤΩΝ ΝΙΚΗΤΩΝ, να το ξαναλέμε μπας και ξανασκεφτούν μερικοί τη θεωρία των δύο άκρων. Του κακού κομμουνισμού και του κακού ναζισμού που είναι το ιδιο κακοί και οι δύο, αλλά μυστηριωδώς όταν κάποιοι δημοκράτες (μη χέσω) κληθούν να επιλέξουν, φτύνουνε το σφυροδρέπανο και γλείφουνε τη σβάστικα. Όταν σφίξουν τα γάλατα πάνε και οι ίσες αποστάσεις και όλα, μη (ξανα)χέσω.

  113. sarant said

    111 Pun intended, έτσι;

  114. Αγγελος said

    (108β) Σε μια χώρα σε πόλεμο φυσικό είναι όλες οι βιομηχανίες, ακόμα κι όσες ανήκουν σε ξένους κεφαλαιούχους, να παράγουν ΚΑΙ πολεμικό υλικό.
    (108γ) «΄Ολα»για το Ολοκαύτωμα δεν μπορεί να τα ήξεραν οι ΗΠΑ πριν από τις 11/12/1941, διότι… δεν είχε γίνει ακόμα. Η Σύσκεψη του Wannsee έγινε στις 20/1/1942. Διωγμοί ποικιλότροποι είχαν βεβαίως γίνει, και τελείως φανερά (δεν χρειαζόταν δηλαδή αναφορές κατασκόπων για να γίνει γνωστό), αλλά μαζικές θανατώσεις Εβραίων είχαν γίνει μόνο κατά την εισβολή στη Ρωσία (Μπάμπι Γιαρ, 29-30/9/1941), και οπωσδήποτε αυτό ήταν λiγότερο γνωστό.
    Ο Πούλος όμως πού κολλάει;

  115. Pedis said

    # 112 – Ούτε και σε αυτό οι Έλληνες είναι μοναδικοί και πρωτοπόροι. Τα ‘χω επαναλάβει δέκα φορές. Πότε, επιτέλους, θα μάθετε την ύλη;!😆

    Δίνω ένα χιντ:

    Στις 18 Σεπτέμβρη 1947 η Επιτροπή για την εκκαθάριση της Πολιτικής Διοίκησης δημοσιεύει τα αποτελέσματα των εργασιών της:

    από τους 137 νομάρχες και έπαρχους σε υπηρεσία (εννοείται διορισμένοι) τον Ιούλη του ’43, οι 122 είναι είναι ακόμη ενεργοί στις θέσεις τους, ενώ 15 έχουν τεθεί σε διαθεσιμότητα.

    Βάσει των στοιχείων και των καταγγελιών η Επιτροπή παραπέμπει σε περαιτέρω έρευνα τις υποθέσεις για 82 από αυτούς.

    Από τους 82, οι 74 απαλλάσσονται από τις κατηγορίες με απόφαση της Επιτροπής 1ου βαθμού που συστήθηκε γι αυτο το σκοπό. Οι υπόλοιποι 8 παραπέμπονται σε Επιτροπή έρευνας 2ου βαθμού, μα δεν γνωρίζω, αν και υποψιάζομαι, την κατάληξη που είχαν οι υποθέσεις αυτές …

    Μία σκηνή από την «αποφασιστικοποίηση» στην Ιταλία μετά τον πόλεμο. Υπό την αιγίδα της Χριστιανοδημοκρατίας, των Συμμάχων ενώ έβαλε και το ΚΚΙ το χεράκι του και την υπογραφή του, ουσιαστικά, για να … λαϊκίσει δηλ. να μην χαρακτηριστεί σκληροπυρηνικό, διχαστικό και αντεθνικό.

  116. 115# Βρε και στην ίδια τη Γερμανία αυτά γίνανε, απλώς εδώ το πράμα πήγε ακραία και για πολύ καιρό, η φάση που άρχισε με εμφύλιο κατέληξε σε χούντα. Αυτά δε γίνανε αλλού στην Ευρώπη.

  117. ΣΠ said

    110

    https://www.imdb.com/title/tt6100336/

  118. Pedis said

    # 116 – Μμμμ …

    Παντού μέσα στα πράγματα παρέμειναν οι φασίστες. Και δεύτερο βιολί π.χ. έπαιξε το MSI (το νεοφασιστικό κόμμα) με την κυβέρνηση του χριστιανοδημοκράτη Tambroni το 1960 (που συνέπεσε με τα γεγονότα της Γένοβας κατά τη διάρκεια των οποίων βγήκαν παγανιά στο ξέφωτο).

    Βέβαια, αν είχε γίνει και κει πόλεμος με ήττα των αντιφασιστών, σοσιαλιστών και κομμουνιστών θα είχαν ξαναπάρει την κυβέρνηση μόνοι τους και για πάρτη τους, με τις πλάτες των Αγγλο-Αμερικάνων χωρίς πολλές-πολλές χριστιανοδημοκρατικές διαμεσολαβήσεις και πατροναρίσματα, αυτό να λέγεται.

    Ένα πράγμα σκέφτομαι (έτσι ως ιστορική εικασία): αν ο Συνταγματάρχης Βαλέριο (ή έστω ο Διοικητής της τοπικής ταξιαρχίας) είχε προς στιγμήν κωλώσει, κι αντί να ακολουθήσει τις διαταγές που είχαν εκδοθεί τις προηγούμενες μέρες από τη Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης Βόρειας Ιταλίας και που αφορούσαν ενδεχόμενες συλλήψεις πρωτοκλασάτων φασιστών ηγετών , έτσι, αντί να ενεργήσει σύμφωνα με αυτές τις διαταγές είχε θελήσει να έρθει σε επαφή με τα κεντρικά για περαιτέρω οδηγίες, επιβεβαίωση, για ενδεχόμενη παράδοση στους Συμμάχους, το maiale (όπως τον ξέρανε όλοι τότε, δηλ. το γουρούνι) πολύ-πολύ πιθανά θα την είχε σκαπουλάρει και το αργότερο το ’52 (στη χειρότερη περίπτωση) θα ηγούνταν ελεύθερος του νέου κόμματός του.

    Κι ο Συνταγματάρχης Βαλέριο, ο οποίος αθωώθηκε μετά από είκοσι χρόνια, το ’67, για τα γεγονότα στα τελη του Απριλίου του ’45, μάλλον θα τους πλήρωνε αποζημίωση για την ταλαιπωρία, αν δεν πήγαινε και φυλακή.

  119. Pedis said

    # 116 – Για το άλλο, τη χουντα που ανέφερες, μάρσαραν για πρόβα κι εκεί οι μηχανές μερικές φορές, το ’70 φερειπείν γίνεται το πραξικόπημα Μποργκέζε, της γνωστής οικογένειας, του Σαλό, της Xmas κλπ.

    Α προπό, θα έχεις δει τη σάτιρα «Vogliamo i colonnelli».

  120. spyridos said

    119

    Κάτω από την ομπρέλα του Gladio υπήρχε συνεχής πίεση για πραξικοπήματα στη Δυτική Ευρώπη.
    Αυτοί οι οι οργανωτικοί θύλακοι πραξικοπήματος στις ένοπλες δυνάμεις λειτουργούσαν σαν μοχλός πίεσης.
    Πίεση για άμεση αλλαγή πολιτικής της εκλεγμένης κυβέρνησης.
    Στην Ολλανδία έχει γίνει λόγος για απειλή πραξικοπήματος το 47 (οργανωμένο από τον δωσίλογο πρώην πρωθυπουργό Χερμπράντι) , 49 (για αλλαγή πλεύσης στην αποικιοκρατική πολιτική και το μοίρασμα των αποικιών). Τον Ιούνιο του 1965 λόγω της συμμετοχής του Εργατικού κόμματος στην κυβέρνηση και το 1975 εναντίον της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης Ντεν Αουλ. Της κυβέρνησης που έφερε ένα από τα μεγαλύτερα συστήματα κοινωνικών παροχών στην Ευρώπη και μείωσε τις στρατιωτικές δαπάνες. Την εντολή για την αλλαγή πλεύσης την έφερε ο Ολλανδός Γιόζεφ Λούνς, τότε ΓΓ του ΝΑΤΟ, μαζί με το μήνυμα των στρατηγών.

    Ο Παπανδρέου είχε μιλήσει για την ύπαρξη του Γκλάντιο στην Ελλάδα το 1980. Θα έκανε και έρευνα υποσχέθηκε αλλά μάλλον το ξέχασε μετά.
    Κάθισε μερικούς μήνες στο ΥΠΕΘΑ και κανόνισε ότι όλα θα προχωρούσαν όπως πριν.

  121. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Δεν διαφωνώ ρε παιδιά αλλά σε μας το πράμα δεν έμεινε στις απόπειρες/απειλές. Εδώ η πολιτική εκτροπή ήταν ο κανόνας για δεκαετίες. Φυλακές, εξορίες, εκτελέσεις, τριφασικό, εκλογές 61, αποστασία, χούντα. Η στρέβλωση που έζησε η χώρα είναι της τάξης μεγέθους Φράνκο και Σαλαζάρ νομίζω.
    Τη θυμάμαι την Κόκκινη Προβιά, αρχές πασόκ. Σιγά μην τη μαδάγανε.

  122. Pedis said

    # 121 – Επιμένεις, δηλαδή, ότι είμαστε οι καλύτεροι! Αυτός ο τύπος εθνικής υπερηφάνειας είναι μεγάλη πληγή, να το ξέρεις! Α μα πια!

    😆

  123. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    122# Γιές Σερ, γουί αρ δε μπέστεστ οβ ολ δε άδερ μαδαφάκες. Γουί αρ δε μαδαφάκεστεστ 🙂

  124. Pedis said

    # 123 – Ναι, αλλά στον κόσμο, φίλος, πολιτιζμός και ήθη μόνον στις ΗΠΑ! Της ελεύθερης οπλοχρησίας.

    https://www.efsyn.gr/node/298392

    «Διαπληκτίστηκαν για τη μάσκα. Δεν ξέρω αν φόραγαν, ή αν δεν φόραγαν. Ο καθένας έχει την άποψή του για τη χρήση της μάσκας, το ζήτημα είναι λεπτό αυτή την περίοδο», ανέφερε η κυρία Μάντοξ.

    Στο κατάστημα υπήρχαν αρκετοί πελάτες όταν έγινε το φονικό. Ο πελάτης με τον οποίο διαπληκτίστηκε η ταμίας, τράβηξε όπλο και τη σκότωσε. Ο φρουρός άνοιξε κατόπιν εναντίον του και τον πέτυχε μια-δυο φορές, σύμφωνα με τη σερίφη.

    Κι έχεις τους Δεξιούς (καθότι, γενικώς, ταπεινωμένοι κομπλεξικοί) στην Ευρώπη, με κάθε ευκαιρία, να υποστηρίζουν την καθιέρωση παρόμοιου καθεστώτος. 💀 ☠️

  125. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    @111 «Του Μπάλκου τα μυθιστορήματα θα τα χαρακτήριζες Balkan noir; »

    Μαλλον τρολλαρεις. Ο Μπαλκος ειναι ενα παραλογοτεχνικο ρευμα μονος του, προς το τελος του ψυχρου πολεμου…..

  126. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    @117. Μονον ο τιτλος της ταινιας δεν αρκει στην καταταξη της στο ρευμα του balkan noir .

    https://ng.se/recensioner/film/balkan-noir

    Η ιστορια του Τζίντζιτς (βλ. ΥΓ στο 110) , για εναν που γνωριζει τα πραγματα στην πρωην Γιουγκοσλαβια, θα παρειχε πολυ υλικο για balkan noir.

    Αν θυμαμαι καλα, μερικοι τοπικοι κινηματογραφιστες εχουν περιγραψει την ολη κατασταση, αρκετα γλαφυρα.

  127. aerosol said

    #115
    Σε αυτό θεωρώ πως είμαστε μοναδικοί. Εξαιτίας του εμφύλιου χρειάστηκε να στρατολογηθεί αντίπαλο δέος εναντίον του Δημοκρατικού Στρατού. Στρατολογήθηκαν ακόμα και άνθρωποι που περίμεναν εκτέλεση ως προδότες, από ανθρώπους που ενίοτε υπήρξαν φίλοι του φασισμού. Η πόλωση που έζησε η Ελλάδα δεν υπήρξε αλλού. Δεν μιλάμε για επιρροή τέτοιων στοιχείων στα μεταπολεμικά πράγματα (κάτι που συνέβη σε πολλές χώρες, καθώς δεν ήταν καν εφαρμόσιμη κάποια ουσιαστική «κάθαρση»), μιλάμε για πλήρη κυριαρχία τους. Και ισοπέδωση δυνάμεων που πολέμησαν τον κατακτητή.
    Δεν το παίρνω ιδεολογικά. Στην Πολωνία τα στρατόπεδα ήταν αντίθετα: οι κομμουνιστές ως επικυρίαρχοι εξόντωσαν απολύτως τον εθνικό στρατό που ήταν η βασική δύναμη πίσω από την πολωνική Αντίσταση. Αλλά οι κομμουνιστές ήταν κι αυτοί με τους νικητές, οπότε δεν είναι ίδια περίπτωση ιστορικής ειρωνίας.

  128. Αγγελος said

    (125) Αλογοπαίγνιο έκανα, όπως κατάλαβε κι ο Νικοκύρης (113) 🙂

  129. Pedis said

    # 121, 127 – Να κάνω ένα ρεζουμέ;

    Πρώτον, όσον αφορά τις διαδικασίες αποδοσιλογοποίησης, αποφασιστικοποίησης και αποναζιστικοποίησης στις διάφορες χώρες που πέρασαν στην κατοχή των Αγγλο-Αμερικάνων το ’45 δεν θα βρεθούν, κατά τη γνώμη μου, ποιοτικές διαφορές.

    Κάλυψη, απαλλαγή, επανενσωμάτωση στον κρατικό μηχανισμό και ξέπλυμα στην κολυμπήθρα τής εθνικοφροσύνης και της «πατριωτικής ενότητας» είναι κοινά χαρακτηριστικά.

    Δεύτερον, θα δεχτώ, φυσικά, την ιδιαιτερότητα της μεταπολεμικής Ελλάδας η οποία συνίσταται στο αναντίρρητο ιστορικό δεδομένο ότι από το 1945 μέχρι το 1974 επιβλήθηκε καθεστώς τρόμου στη βάση του σχεδιασμού, της συνδρομής και της πολιτικής προτεκτοριοποίησης της χώρας από τους Άγγλους και, κύρια, τους Αμερικάνους, όπου για την επιτυχία τού οποίου συνεργάστηκαν δοσίλογοι, φασίστες, μαυραγορίτες, διπλόπροσωποι, καιροσκόποι, λουφαδόροι και οι φυγάδες του ’41 στην Αίγυπτο. Το πολιτικό αυτό καθεστώς σε μία πιο ελαστική παραλλαγή επεκτάθηκε και στην επταετία 1974-1981.

    Κι ακόμη περισσότερο, αποτελεί ελληνική ιδιαίτερότητα ότι ενενηνταεννιά στους εκατό από εκείνους που αντιστάθηκαν και πήραν τα όπλα ενάντια στους κατακτητές δικάστηκαν, τρομοκρατήθηκαν, εκτελέστηκαν, βασανίστηκαν, φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν, κυνηγήθηκαν, ξεριζώθηκαν και ταπεινώθηκαν με χίλιους τρόπους.

    Αυτά, φυσικά, κάνουν τη διαφορά. Επομένως, συμφωνούμε. 😄

  130. Μαρία said

    129
    Μήπως υποτιμάς τον εμφύλιο;

  131. Pedis said

    # 130 -> «επιβλήθηκε καθεστώς τρόμου στη βάση του σχεδιασμού, της συνδρομής και της πολιτικής προτεκτοριοποίησης της χώρας από τους Άγγλους και, κύρια, τους Αμερικάνους …»

    Συμπεριλαμβάνεται και ο «Εμφύλιος».

  132. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    (109, 112, 115, 116, 118, 119, 121, 127) —> 129 Επομένως, συμφωνούμε

    Θα μας τρελάνεις πρωί-πρωί βρε μούργωρ 😀

  133. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Απροπό, Πέδη, εδώ https://sarantakos.wordpress.com/2019/09/29/neruda/ (Κρόνη…) είχα κάνει το σχόλιο #35 στο οποίο υπάρχει νύξη για πιστοποιητικά φρονημάτων στη Λατινική Αμερική των 50ζ, όπως Ελλάντα.
    Μπας και ξέρεις τπτ σχετικό?

  134. ΓΤ said

    Γιατί στο εξώφυλλο ένα Α είναι κατοπτρικό των άλλων;

  135. Pedis said

    # 133 – Εκεί εσύ! Να βρεις με το ζόρι ελληνική καινοτομία και πρωτοτυπία!

    Από την κατάκτηση από τους Ρωμαίους και δώθε, δεν έχει παρουσιασθεί καμία τέτοια περίπτωση στον ιδιο γεωγραφικό χώρο, κύριε μου.

    Για πιστοποιητικό πολιτικών φρονημάτων χωρίς το οποίο δεν έκανες ούτε αιτηση για δουλειά κλπ κλπ, δεν ξερω. Να ρωτήσω, κι αν γνωρίζουν να με καθοδηγήσουν στο θέμα, τότε θα σου πω.

  136. sarant said

    134 Εξώφυλλο Δημήτρης Κοροβέσης

  137. ΓΤ said

    136@

    Δεν κατάλαβα. Είναι ανατρεπτικό, αποψάτο Α;

  138. sarant said

    137 Aυτός το έφτιαξε. Δεν ξέρω.

  139. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    135# >> Εκεί εσύ! Να βρεις με το ζόρι ελληνική καινοτομία και πρωτοτυπία!

    Ααα, δεν πάμε καλά 🙂
    Να το πάρω ανάποδα: Πιστοποιητικά και στο Ελλάντα, όπως Λατινική Αμερική που καινοτόμαγε και πρωτοτύπιζε 🙂

  140. Pedis said

    # 133 – Πρέπει να υπήρχαν, μου λένε, παρόμοια κόλπα και στη Νότια Αμερική.

    Μία αναφορά εδώ για το Εκουαντόρ, αν και δεν είναι ρητά εκπεφρασμένα τα πολιτικά φρονήματα:

    https://eprints.ucm.es/id/eprint/37939/

    σελ. 127

    από το κείμενο ενός διατάγματος σχετικά με τον εργατικό κανονισμό των εργατών γης (1937):

    “No podrá ser admitido como obrero manual o trabajador agrícola la persona que no presente un certificado de su anterior patrono, o de autoridad política del lugar si recientemente va a demandar trabajo, en el que se exprese su edad aproximada y sus condiciones de salud, honradez y que nada adeuda por su inmediato anterior contrato de trabajo.

    Πρόσεξε και τη συνέχεια (πολύ προχώ!) στον έλεγχο:

    El patrono que admitiese un obrero o trabajador sin ese requisito, pagará al anterior patrono lo que adeudase aquel, con un recargodel cincuenta por ciento de la deuda y mas sanciones pecuniarias que se hubiesen estipulado en el contrato o se deriven legalmente del mismo”.

    Αναμένω κι άλλο ίνπουτ.

  141. 140# Ωραίος. Για ρίξε κι άλλα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: