Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μια πρέφα με όλα τα φύλλα

Posted by sarant στο 5 Ιουλίου, 2021


Αν παίζετε είτε πρέφα είτε μπριτζ μάλλον θα καταλάβατε ότι η «πρέφα με όλα τα φύλλα» είναι το μπριτζ. Βέβαια, πολλοί μπριτζέρ ίσως θεωρήσουν άσεβο τον τίτλο, αφού παραλληλίζει ένα «ανώτερο» πνευματικό παιχνίδι με ένα χαρτοπαίγνιο καφενείου, αλλά το έχουμε καθιερώσει στο ιστολόγιο, όταν περιγράφουμε περίεργα ή κάπως άγνωστα στον πολύ κόσμο αθλήματα, να δίνουμε τίτλους που παραπέμπουν σε κάποιο πιο γνωστό -ας πούμε, το αμερικάνικο φούτμπολ ο φίλος μας ο Σταύρος στο άρθρο του το χαρακτήρισε «το ποδόσφαιρο που παίζεται με τα χέρια«. (Προσθήκη: Βέβαια, είναι ένα ερώτημα κατά πόσον στους σημερινούς νέους η πρέφα είναι οικεία ή/και περισσότερο γνωστή από το μπριτζ).

Ο φίλος μας ο Τριάντ, που είναι πρωταθλητής στο μπριτζ, με είχε παλιότερα προ(σ)καλέσει να γράψω ένα άρθρο για το παιχνίδι. Δίσταζα, επειδή δεν μπορούσα να αποφασίσω αν θα έγραφα ένα εισαγωγικό άρθρο ή ένα άρθρο για τις δική μου ενασχόληση με το μπριτζ, τόσο ως παίκτη όσο και τη συγγραφική. Τις προάλλες παρόμοια πρό(σ)κληση δέχτηκα κι από έναν φίλο στο Φέισμπουκ, οπότε μια και χτες, Κυριακή, είχα λίγο περισσότερο καιρό στη διάθεσή μου αποφάσισα να γράψω σήμερα το εισαγωγικό, το απρόσωπο άρθρο, αν προτιμάτε, και να αφήσω για το (όχι απώτερο) μέλλον το προσωπικό.

Το μπριτζ παίζεται από 4 παίχτες, που όμως ανήκουν σε δύο σταθερά ζευγάρια, που παίζουν συντροφικά, και στις περιγραφές δηλώνονται με τα σημεία του ορίζοντα: Βορράς-Νότος και Ανατολή-Δύση. Παίζεται και με τα 52 φύλλα, που μοιράζονται εξαρχής όλα στους 4 παίκτες -ο καθένας παίρνει από 13 φύλλα δηλαδή.

Το μπριτζ, όπως και η πρέφα, ανήκει στα παιχνίδια με μπάζες, μια μεγάλη οικογένεια των παιχνιδιών με χαρτιά. Η έννοια της μπάζας (trick στα αγγλικά, levée στα γαλλικά) είναι το πρώτο πράγμα που μαθαίνει κανονικά ο αρχάριος στην πρέφα ή στο μπριτζ: όποιος από τους (3 ή 4) παίχτες παίζει πρώτος, παίζει ένα φύλλο και οι άλλοι είναι υποχρεωμένοι να ακολουθήσουν, δηλαδή να παίξουν ενα φύλλο από την ίδια «φυλή», αν π.χ. ο πρώτος παίκτης παίζει το 10 σπαθί, οι άλλοι πρέπει να παίξουν επίσης σπαθί, εφόσον βεβαίως έχουν. Τη μπάζα την κερδίζει ο παίκτης που έβαλε το μεγαλύτερο φύλλο. Αν ας πούμε ο πρώτος παίκτης παίζει το 10♣ και οι επόμενοι βάλουν το 5♣, τον K♣ (Ρήγα σπαθί) και τον Α♣ (άσο σπαθί) κερδίζει ο παίκτης με τον Άσο διότι η ιεραρχία των φύλλων είναι, σε φθίνουσα σειρά, Α-Κ-Q-J-10-9-8-7-6-5-4-3-2, όπου Κ ο Ρήγας, Q η Ντάμα και J ο Βαλές. (Στην πρέφα, ως γνωστόν, παίζουν τα φύλλα μέχρι και το 7).

Μια δεύτερη βασική έννοια είναι το «ατού». Σε κάθε παρτίδα, μία από τις 4 φυλές ορίζεται ως «ατού», πράγμα που, τόσο στο μπριτζ όσο και στην πρέφα, γίνεται στη φάση της «αγοράς», την πρώτη φάση του παιχνιδιού. Το ατού είναι ανώτερο από όλες τις άλλες φυλές. Ένα ταπεινό 2 ατού είναι ανώτερο από τους άσους των άλλων φυλών. Είπαμε πιο πάνω ότι σε κάθε μπάζα οι παίκτες ακολουθούν, δηλ. παιζουν ένα φύλλο της ίδιας φυλής με αυτό που έπαιξε ο πρώτος παίκτης, αν έχουν. Αν δεν έχουν φύλλο από τη φυλή που παίχτηκε, τότε μπορούν ή να ξεσκαρτάρουν κάποιο άλλο φύλλο (οπότε χάνουν τη μπάζα) ή να «κόψουν» χρησιμοποιώντας ατού. Στο μπριτζ το κόψιμο (ruff στα αγγλικά) είναι προαιρετικό, επαφίεται στην κρίση του παίκτη αν θα κόψει ή θα ξεσκαρτάρει, ενώ στην πρέφα (όπου λέγεται «τσάκα») είναι υποχρεωτικό και δεν συμφέρει πάντοτε.

Η αγορά είναι μια πλειοδοσία. Τα δυο ζευγάρια διεκδικούν το δικαίωμα να εκτελέσουν ένα συμβόλαιο, δηλ. να πετύχουν ένα ορισμένο αριθμό μπαζών (άλα τη γενική!). Οι αγορές ξεκινούν από το επίπεδο 1, που σημαίνει 7 μπάζες, και προχωρούν στο επίπεδο 2 (8 μπάζες), πάντοτε +6 δηλαδή, έως το επίπεδο 6 (12 μπάζες ή μικρό σλεμ) και το 7 (13 μπάζες ή μεγάλο σλεμ). Συμβόλαια μπορεί να γίνουν είτε σε κάποιο χρώμα είτε αχρωμάτιστα (χωρίς ατού). Η ιεραρχία των φυλών είναι: σπαθιά, καρά, κούπες, πίκες (μπαστούνια), χωρίς ατού (που συμβολίζεται ΝΤ). Ένα συμβόλαιο π.χ. 4♥ σημαίνει την υποχρέωση να κάνεις 10 (4+6) μπάζες με ατού τις κούπες.

Ο παίκτης που ανοίγει την αγορά μπορεί είτε να πει Πάσο (συνήθως αν δεν έχει καλό χέρι) ή να ονομάσει ένα συμβόλαιο που υπόσχεται να πετύχει. Δεν είναι υποχρεωμένος να ξεκινήσει από το επίπεδο 1: όχι σπάνια οι αγορές ξεκινούν από το επίπεδο 2 ή 3. Στη συνέχεια μιλάει ο επόμενος (με τη φορά του ρολογιού) παίκτης, μετά ο τρίτος (συντροφος του πρώτου), μετά ο τέταρτος (σύντροφος του δεύτερου). Υποχρεωτικά κάθε επόμενη αγορά πρέπει να είναι ανώτερη από τις προηγηθείσες, εκτός αν είναι πάσο ή Κοντρ. Το κοντρ (double στα αγγλικά) δηλώνει καταρχάς αμφιβολία ως προς την πιθανότητα επιτυχίας του συμβολαίου και διπλασιάζει τις ποινές ή την επιβράβευση. Μετά από ένα κοντρ υπάρχει κι άλλη μια αγορά, το ρεκόντρ (redouble στα αγγλικά), που τετραπλασιάζει ποινές ή επιβράβευση.

Στο παραπάνω διάγραμμα, η Ανατολή (Ε) άνοιξε με 1♦, ο Νότος (S) παρεμβλήθηκε με 1♥ και τελικά οι δυο πλευρές βρήκαν ότι «έχουν φιτ» (δηλαδή συνδυασμένο ικανό αριθμό φύλλων στο συγκεκριμένο χρώμα) οι μεν N-S στα σπαθιά, οι δε E-W στις πίκες. Η Ανατολή μετά έκανε τη συμβατική αγορά 4ΝΤ (Μπλάκγουντ, που λέμε) και ρώτησε πόσους άσους έχει ο σύντροφός της. Έμαθε ότι έχει έναν άσο και όρισε το συμβόλαιο στις 6♠, δηλαδή ανέλαβε την υποχρέωση να βγάλει 12 μπάζες με ατού τις πίκες -να χάσει μόνο μία. Αυτό είναι το μικρό σλεμ, που συνήθως λέγεται απλώς «σλεμ». Το μεγάλο σλεμ (και οι 13 μπάζες) συμβαίνει πολύ σπανιότερα.

Επίτηδες έβαλα παράδειγμα με μια συμβατική αγορά. Σε αντίθεση με την πρέφα, στο μπριτζ το σύστημα αγορών είναι πολύ εξελιγμένο με πάρα πολλές διακλαδώσεις και αποβλέπει στο να καταλάβει ο κάθε παίκτης τι αξίες έχει ο συμπαίκτης του. Πολλές αγορές έχουν συμβατική σημασία. Η αγορά 4ΝΤ, ενώ κυριολεκτικά σημαίνει «αναλαμβάνω την υποχρέωση να κάνω 10 μπάζες χωρίς ατού», σχεδόν σε όλο τον κόσμο σημαίνει «Πόσους άσους έχεις σύντροφε;». (Η ερωτηση των άσων είναι καίριας σημασίας αν επιδιώκει κανείς το σλεμ). Υπάρχουν πολλές παραλλαγές κωδικοποιημένων απαντήσεων, σε κάποιες από τις οποίες ο ένας παίκτης μπορεί να μάθει και για το ρήγα ή τη ντάμα ατού.

Παρομοίως, αν ένας παικτης ανοίξει τις αγορές με 1♦ και ο αντίπαλός του πει Κοντρ αυτό δεν σημαίνει «έχω περισσότερα καρά από σένα και αμφιβάλλω αν θα πετύχεις το συμβόλαιό σου» αλλά λέει στον σύντροφο «έχω ένα καλό χέρι, με δύναμη στα τρία άλλα χρώματα εκτός από τα καρά. Διάλεξε εσύ πού θα παίξουμε».

Για να μη μακρηγορώ, η αγορά κλείνει μετά από τρία πάσα, όπως είπαμε, και κατακυρώνεται στο ζευγάρι που πλειοδότησε.

Τότε, εκείνος από τους δύο παίκτες που ονομάτισε πρώτος το χρώμα των ατού, γίνεται ο εκτελεστής -στην αγορά του προηγούμενου παραδείγματός μας εκτελεστής θα είναι η Δύση (W) διότι πρώτη ανέφερε τις πίκες.

Ο σύντροφος του εκτελεστή γίνεται ο λεγόμενος «μορ». Αυτό είναι γαλλικό, mort, και θα πει, μακάβρια, νεκρός. Στα αγγλικά το λένε dummy, ενώ στην καθομιλουμένη ελληνική λεγόταν μόρτος ή μόρτης.

Ο εξ αριστερών του εκτελεστή αντίπαλος παίζει το πρώτο φύλλο (βγαίνει, που λέμε ή κάνει την αντάμ, entame στα γαλλικά και lead στα αγγλικά). Στη συνέχεια ο μορ ανοίγει τα φύλλα του πάνω στο τραπέζι σε κοινή θέα, όπως στην εικόνα όπου εκτελείται συμβόλαιο 4♥ με αντάμ καρό.

Όσο κρατάει η παρτίδα, ο μορ είναι όχι νεκρός αλλά πάντως στερημένος ελεύθερης βούλησης: μετακινεί τα φύλλα του όπως του υποδεικνύει ο εκτελεστής. Πολύ συχνά στην πράξη ο μορ πηγαίνει στην τουαλέτα ή για τσιγάρο και τα φύλλα του τα κινεί ο εκτελεστής μόνος του (ή ζητάει από κάποιον αντίπαλο να το κάνει). Δηλαδή, στο μπριτζ ο εκτελεστής παίζει και για τις δύο πλευρές, γνωρίζοντας τα φύλλα, ενώ οι αμυνόμενοι δεν ξέρουν ο ένας τα φύλλα του αλλου (εκτός από τις νύξεις που έχουν αντλήσει από τις αγορές που έγιναν).  Αυτό είναι τεράστιο πλεονέκτημα. Ένα άλλο μεγάλο πλεονέκτημα του εκτελεστή είναι η δυνατότητά του να κάνει μπάζες κόβοντας (τσακίζοντας) φύλλα με τα ατού του μορ. Στη διανομή της εικόνας ο εκτελεστής έχει στο χέρι του πιθανότατα 5 ή 6 κούπες και ο μορ έχει 4. Οι αντίπαλοι έχουν το πολύ 4, που συνήθως είναι μοιρασμένες 2-2 ή 3-1. Ο εκτελεστής θα κάνει μπάζες όλα τα μικρά καρά που έχει στο χέρι του, κόβοντάς τα στον μορ και μετά, με τα ατού του χεριού του, θα πάρει τα ατού των αντιπάλων.

Όταν τελειώσει μια παρτίδα, αν το συμβόλαιο πέτυχε, το ζευγάρι που εκτέλεσε κερδίζει πόντους: 20 για κάθε μπάζα (άνω των 6) αν τα ατού είναι καρά ή σπαθιά (τα μινέρ χρώματα), 30 αν είναι πίκες ή κούπες (τα μαζέρ χρώματα), 40 για την πρώτη μπάζα στα χωρίς ατού και 30 στη συνέχεια. Σκοπός είναι να φτάσει το 100, οπότε κερδίζει ένα γκέιμ. Εδώ με τις 4 κούπες, θα σκοράρει 4×30 = 120. Στην ελεύθερη παρτίδα, όπου παίζουν για λεφτά ή για να περάσει η ώρα, όποιο ζευγάρι κάνει δύο γκέιμ κερδίζει το ράμπερ (rubber), σαν το σετ στο τένις. Αν κερδίσει το ράμπερ χωρίς οι αντίπαλοι να έχουν κάνει γκέιμ, παίρνει 700 πόντους. Αν οι αντίπαλοι έχουν κάνει γκέιμ, παίρνει 500.

Στο αγωνιστικό μπριτζ, το γκέιμ (ή μανς στα… ελληνικά) έχει επιπλέον επιβράβευση 300 ή 500. Το σλεμ έχει επιπλέον επιβράβευση ακόμα μεγαλύτερη. Να σημειωθεί ότι οι επιβραβεύσεις για το γκέιμ και το σλεμ ισχύουν μόνο αν το γκέιμ/σλεμ έχει αγοραστεί. Αν αγοράσετε 3♥ και βγάλετε τελικά 10 μπάζες δεν θα πάρετε το μπόνους για το γκέιμ. Μόνο αν αγοράσετε 4♥ και βγάλετε 10 μπάζες.

Αν ομως ο εκτελεστής δεν καταφέρει να βγάλει τόσες μπάζες όσες λέει το συμβόλαιό του και «μπει μέσα» όπως λέμε (going down στα αγγλικά, chuter στα γαλλικά) τότε οι αμυνομενοι σκοράρουν για κάθε μπάζα που μπήκε μέσα. Και αν το συμβόλαιο είναι κοντραρισμένο, οι ποινές διπλασιάζονται.

Στην ελεύθερη παρτίδα πολλές φορές δεν κερδίζει το καλύτερο ζευγάρι αλλά εκείνο που έχει καλύτερα φύλλα. Στο αγωνιστικό μπριτζ, για να εξαλειφθεί το στοιχείο της τύχης, η ίδια διανομή παίζεται σε πολλά τραπέζια και συγκρίνεται το αποτέλεσμα του κάθε ζευγαριού. Στους αγώνες μεταξύ ομάδων, όταν η ομάδα Α αντιμετωπίζει την ομάδα Β, στο ένα τραπέζι οι παίκτες της Α κάθονται Ανατολή-Δύση και στο άλλο τραπέζι (που είναι σε άλλο δωμάτιο βέβαια) κάθονται Βορράς-Νότος. Έτσι, με τα ίδια φύλλα οι μεν μπορεί να βγάλουν το συμβόλαιο 4♥ και οι δε να μην το αγοράσουν ή να μην το βγάλουν. Για να γίνει αυτή η κυκλοφορία των διανομών από τραπέζι σε τραπέζι, τα φύλλα μπαίνουν σε ειδικές θήκες όπως στην εικόνα.

Είπαμε πολλά αλλά φυσικά μόλις που ξύσαμε την επιφάνεια -και σίγουρα έχω ξεχάσει πολύ περισσότερα. Θα έπρεπε να γράψω πέντε φορές τόσα για να σας κατατοπίσω. Εδώ υπάρχει κι ένα ανέκδοτο, με εναν γνωστό Έλληνα (αλλά δεν ξέρω αν αληθεύει και δεν θα τον κατονομάσω) ο οποίος βρισκόταν στο σαλόνι των vip κάποιου αεροδρομίου. Αντιλήφθηκε πως τρεις άλλοι μέλλοντες συνεπιβάτες αναζητούσαν τέταρτο για μπριτζ και προσφέρθηκε να καλύψει το κενό. Κάθισαν λοιπόν γύρω από το τραπέζι, και ενώ ο ενας από τους ξένους ανακάτευε την τράπουλα, ο δικός μας απευθύνθηκε στην ομήγυρη:

— Και τώρα, μπορείτε σε συντομία να μου εξηγήσετε πώς παίζεται το μπριτζ;

Ε, όσο κι αν είμαστε η εξυπνότερη ράτσα του σύμπαντος, το μπριτζ δεν μαθαίνεται τόσο γρήγορα.

Να πούμε δυο λόγια για την ετυμολογία και την ιστορία της λέξης και του παιχνιδιού, που τα παίρνω από ένα παλιότερο άρθρο μου.

Αν δεν έχετε ασχοληθεί ειδικά με την ιστορία της λέξης, είμαι βέβαιος ότι θα θεωρείτε, με όλο σας το δίκιο, πως το μπριτζ (bridge) προέρχεται από την αγγλική λέξη bridge (= γέφυρα). Όμως δεν είναι αυτή η αρχή της λέξης, ούτε γεννήθηκε το μπριτζ στις όχθες του Τάμεση.

Παρόλο λοιπόν που το μπριτζ οι περισσότεροι το θεωρούν αγγλικής προέλευσης (αφού bridge είναι αγγλική λέξη), είναι παιχνίδι ανατολίτικο. Πρόγονός του είναι το ρωσικό biritch, ένα παιχνίδι που είναι ντοκουμενταρισμένο σε έντυπο το 1886, πολλά χρόνια πριν εμφανιστεί το αγγλικό bridge whist, ο πρόγονος του σημερινού μπριτζ. Συγκεκριμένα, υπάρχει σε βρετανική βιβλιοθήκη ένας σύντομος οδηγός που περιγράφει πώς παίζεται το μπιρίτς, ή «ρώσικο γουίστ». Το έγγραφο αυτό το βλέπετε εδώ.

Οι ιστορικοί του μπριτζ, παρόλο που ήξεραν την ύπαρξη του εγγράφου για το μπιρίτς, επί πολλά χρόνια δίσταζαν να παραδεχτούν ρώσικη αρχή σε ένα παιχνίδι που φαινόταν καθαρά βρετανικό (και αριστοκρατικό) και έλεγαν ότι η λέξη biritch είναι ανύπαρκτη στα ρωσικά. Σήμερα έχουν παραδεχτεί ότι λέξη τέτοια υπάρχει, απλώς είναι παλιά. Την έχει, μεταξύ άλλων, το ετυμολογικό λεξικό του Μίκλοσιτς. Η λέξη σημαίνει τον ντελάλη του χωριού, που μεταξύ άλλων ήταν υπεύθυνος για τις δημοπρασίες, και πράγματι στο μπιρίτς, όπως και στο μπριτζ, γίνεται μια πλειοδοσία μεταξύ των παικτών και το «συμβόλαιο» κατακυρώνεται σε όποιον πλειοδοτήσει. Η ρωσική λέξη, το μπιρίτς, που υπάρχει και σε άλλες σλαβικές γλώσσες, αλλά όχι σε όλες, προέρχεται σύμφωνα με τον Μίκλοσιτς από το ιταλ. sbirro, δηλαδή από τον σμπίρο.

Θα μπορούσα να γράψω πολλά για την ιστορία του μπριτζ αλλά θα περιοριστώ να αναφέρω καναδυό λεπτομέρειες με ελληνικό ενδιαφέρον. Συγκεκριμένα, το ρωσικό μπιρίτς διαδόθηκε ευρύτερα όταν έφτασε στην Κωνσταντινούπολη· όπως θυμάται ένας Ιταλός παίκτης, τον Αύγουστο του 1873 έπαιξε για πρώτη φορά μπιρίτς στο σπίτι του Γεωργίου Κορωνιού, διευθυντή της Τράπεζας της Κων/πολης, με συμπαίκτες τον Ευστάθιο Ευγενίδη και τον «Ρουμάνο» τραπεζίτη Σεργιάδη, ο οποίος τούς έμαθε τους κανόνες του παιχνιδιού. Προφανώς, το παιχνίδι έγινε δημοφιλές στους διπλωματικούς κύκλους. Σύμφωνα με τον ιστορικό Thierry Depaulis, από την Πόλη το παιχνίδι μεταφέρθηκε από πλούσιους Έλληνες στο Κάιρο, και από εκεί κατέκτησε τη Ριβιέρα, το Παρίσι και μετά το Λονδίνο, και σε κάποιο σημείο του ταξιδιού άλλαξε και το όνομά του, παρετυμολογικά, σε bridge, και καθιερώθηκε έτσι. Καθώς το μπριτζ ταξίδεψε από την Πόλη στο Μισίρι, διαδόθηκε και στα Χανιά (επί αυτονομίας). Ένας από τους πρώτους παίχτες ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος, που ο γιος του ο Σοφοκλής διετέλεσε και πρωταθλητής Ευρώπης στη δεκαετία του 1930, με παρτενέρ τον Τουλουμάρη, εκπροσωπώντας τη Γαλλία.

Στο γουίστ δεν υπάρχει αγορά και τα ατού προκύπτουν τυχαία, από το τελευταίο φύλλο. Όταν στα τέλη του 19ου αιώνα έφτασε το μπιρίτς (πλέον μπριτζ) στο Λονδίνο, γρήγορα εμφανίστηκαν παραλλαγές όπως bridge whist, auction bridge, bridge plafond (στη Γαλλία). Το σημερινό μπριτζ τυποποιήθηκε περί το 1925 από τον εκατομμυριούχο Χάρολντ Βάντερμπιλτ και την παρέα του. Επινοήθηκαν κανόνες που ισχύουν μέχρι σήμερα. Η νέα παραλλαγή ονομάστηκε contract bridge, αλλά επειδή πολύ γρήγορα οι άλλες παραλλαγές σταμάτησαν να παίζονται τελικά στην πράξη όταν λέμε μπριτζ εννοούμε το contract bridge.

H βασική έννοια που εισήγαγε ο Βάντερμπιλτ ήταν η vulnerability, που δεν μεταφράζεται στα ελληνικά εύκολα (έχει αποδοθεί «σχέση των μανς» ή «είμαστε στην πρώτη» «είμαστε στη δεύτερη»). Με βάση αυτή την έννοια, αν ένα ζευγάρι είναι vulnerable, τότε οι επιβραβεύσεις αυξάνονται (π.χ. 500 για το γκέιμ αντί για 300) αλλά και οι ποινές (100 για κάθε μπάζα που μπαίνεις μέσα αντί για 50. Και με το κοντρ πολύ περισσότερα). Κάθε διανομή που έρχεται στο τραπέζι αναφέρει ρητά ποια είναι η vulnerability (πράσινο χρώμα αν δεν είναι vulnerable ένα ζευγάρι, κόκκινο αν είναι) και ποιος παίκτης μιλάει πρώτος.

Έτσι, δεν νοείται αγορά χωρίς να ξέρουμε τη vulnerability. Για παράδειγμα, αν ο δικός μου άξονας δεν είναι vulnerable και οι αντίπαλοι είναι, με συμφέρει να κάνω θυσίες. Αν εκτιμώ πχ ότι οι αντίπαλοι μπορούν να κάνουν γκέιμ σε ένα μαζέρ χρώμα (που θα σκοράρει 620) με συμφέρει να θυσιαστώ και να αγοράσω πχ 5 καρά, διότι ακόμα κι αν μπω τρεις μέσα κοντρέ θα πληρώσω 500.

Βασικός παράγοντας για τη δημοτικότητα του μπριτζ στις ΗΠΑ (και, έμμεσα, παγκοσμίως) ήταν ο Ely Culbertson, γεννημένος στη Ρουμανία από Αμερικάνο πατέρα και Ρουμάνα μητέρα, που έπαιξε μια σειρά από πολυδιαφημισμένα ματς στη δεκαετία του 1930 και ίδρυσε το περιοδικό The Bridge World, το κορυφαίο μέχρι σήμερα στον κόσμο, στο οποίο έχω την τιμή να έχω δημοσιεύσει ένα άρθρο το 1997. Ο Κάλμπετσον επινόησε ένα απλό σύστημα αγορών που έγινε δημοφιλέστατο.

Στα μεταπολεμικά χρόνια, οι Αμερικανοί ήταν οι πρώτοι παγκόσμιοι πρωταθλητές μεταξύ ομάδων, το 1950. Επειδή το τουρνουά αυτό έγινε στις Βερμούδες, το παγκόσμιο πρωτάθλημα έκτοτε ονομάζεται Bermuda Bowl. (Για παρόμοιους λόγους, το αντίστοιχο των γυναικών λέγεται Venice Cup). Aπό το 1957 αρχίζει η αδιατάρακτη βασιλεία των Ιταλών, με τους παίκτες του Μπλου Τιμ με επικεφαλής τον Tζόρτζιο Μπελαντόνα. Μετά το 1970 οι Αμερικανοί επανέρχονται, αλλά οι Ιταλοί κερδίζουν κι αυτοί κάποια τρόπαια. Τις δεκαετίες 1980-90 έχουμε γενικά αμερικανική κυριαρχία αλλά κάθε άλλο παρά αδιατάρακτη, ενώ στον αιώνα μας τα πράγματα έχουν γίνει πολύ πιο ρευστά. Το τελευταίο Bermuda Bowl, που έγινε το 2019 στο… Γουχάν (ναι, την ίδια πόλη με τον κόβιντ) το πήρε η Πολωνία.

Tο μπριτζ παγκοσμίως φθίνει ή μάλλον γερνάει. Πριν από πολλά χρόνια που είχα κοιτάξει, ο μέσος όρος των παικτών που είχαν αγωνιστικό δελτίο στη Λωραίνη ήταν τα 69 χρόνια. Στα περισσότερα τουρνουά οι περισσότεροι παίκτες είναι συνταξιούχοι -γι’ αυτό και οι ώρες διεξαγωγής όλο και περισσότερο μετατοπίζονται νωρίς το απόγευμα και όχι στις 8 το βράδυ (ένα τυπικό τουρνουά ζευγών σε σύλλογο διαρκεί περίπου 4 ώρες). Και οι αρχάριοι που πρωτοέρχονται στο μπριτζ συχνά είναι φρεσκοσυνταξιούχοι ή που πλησιάζουν στη σύνταξη.

Παρόλο που προσελκύει πάντοτε νέους παίκτες, συνήθως μετά το πανεπιστήμιο οι περισσότεροι το εγκαταλείπουν διότι, για να γίνει κανείς πρωταθλητής στο μπριτζ πολύ δύσκολα μπορεί να έχει άλλη δουλειά τη σήμερον ημέρα. Ο Μπελαντόνα ήταν δημοτικός υπάλληλος σε κάποια πόλη της Ιταλίας (και υποθέτουμε ότι οι προϊστάμενοί του έκαναν τα στραβά μάτια) αλλά σήμερα τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. (Κάποτε συζητούσα με έναν αμερικανό πρωταθλητή νέων, που έλεγε ότι στις ΗΠΑ είναι αδύνατον να φτάσεις σε υψηλό επίπεδο αν κάνεις κάποια άλλη δουλειά. Μα, ο Μαρτέλ και ο Στάνσμπι, του λέω, αναφέροντας δυο παγκόσμιους πρωταθλητές που ήταν καθηγητές πανεπιστημίου. University professor is no real job, μου λέει).

Το κακό με το μπριτζ είναι ότι οι αμοιβές για νικη σε τουρνουά δεν είναι μεγάλες (αντίθετα, το παράβολο συμμετοχής συχνά είναι τσουχτερό) κι έτσι δεν μπορεί κανείς να βιοπορίζεται νικώντας σε τουρνουά, όπως γίνεται στο σκάκι. Μπορεί βέβαια να παίζει ελεύθερη παρτίδα με χρήματα και να κερδίζει, σε όσες χώρες γίνεται αυτό, αλλά πρέπει να βρίσκει πελάτες με βαθιές τσέπες.

Πολλοί βιοπορίζονται από το μπριτζ έμμεσα: ως διαιτητές (αν έχουν διασυνδέσεις) ή στελέχη της ομοσπονδίας, ως δάσκαλοι, ως σχολιαστές σε αγώνες κτλ. Σε χώρες με μεγάλη μπριτζιστική κίνηση, και ιδίως στις ΗΠΑ, το οικονομικό μοντέλο για να επιβιώσει (ή και να ζήσει άνετα) ένας ανερχόμενος παίκτης είναι να παίζει επί πληρωμή ως σύντροφος με πλούσιους χομπίστες. Ο πλούσιος μπορεί να είναι αρκετά ισχυρός παίκτης, πάντως δεν φτάνει με τίποτα τον σύντροφό του. Ο πλούσιος μπορεί επίσης να χρηματοδοτήσει και ομάδα, επιλέγοντας και πληρώνοντας τους παίκτες που συμμετέχουν. Στα τουρνουά ομάδων υπάρχουν κανόνες ώστε όλα τα ζευγάρια της ομάδας να παιζουν έναν ελάχιστο αριθμό διανομών -έτσι αποφεύγεται το ενδεχόμενο ο χρηματοδότης να στέφεται πρωταθλητής μην έχοντας παίξει σχεδόν καθόλου.

Το γεγονός ότι το μπριτζ παίζεται από ζευγάρια και όχι από μεμονωμένους παίχτες είναι ένα από τα στοιχεία που το διαφοροποιεί από το σκάκι και από τα περισσότερα άλλα παιχνίδια. Ίσως εξαιτίας αυτού, το μπριτζ δεν έχει φτάσει τη δημοτικότητα του σκακιού, όπου παίζει τεράστιο ρόλο η προσωπικότητα του πρωταθλητή. Παρόλο που κάθε παίκτης του μπριτζ μπορεί να έχει πολλούς παρτενέρ, συνήθως τα πετυχημένα ζευγάρια που κάνουν πρωταθλητισμό είναι σταθερά και αποκλειστικής απασχόλησης. Οι Meckstroth και Rodwell, Aμερικανοί παγκόσμιοι πολυπρωταθλητές, είχαν το συλλογικό παρατσούκλι Meckwell επειδή έπαιζαν μόνο μαζί.

Επειδή το μπριτζ είναι παιχνίδι κλειστό, δηλαδή δεν είναι γνωστά όλα τα φύλλα, σε αντιθεση με το σκάκι, αντιστέκεται μέχρι στιγμής με επιτυχία στην επέλαση της τεχνητής νοημοσύνης. Δεν υπάρχει πρόγραμμα (αν κάνω λάθος, διορθώστε με) που να μπορεί να αναμετρηθεί με τους πρωταθλητές, ούτε καν με καλούς επαγγελματίες παίκτες.

Επίσης, εξαιτίας αυτού του στοιχείου, το μπριτζ είναι πολύ περισσότερο ανοιχτό σε εκπλήξεις και ανατροπές. Στο σκάκι, αν ένας σκακιστής με ΕΛΟ 2600 παίξει με έναν σκακιστή του 2300 (όχι νεαρό ανερχόμενο), θα τον κερδίσει 95 φορές στις 100. Στο μπριτζ η αντίστοιχα ανώτερη ομάδα θα κερδίσει 6-7 φορές στις 10. Δεν ξέρω άλλο σπορ όπου ο Άγιος Μαρινος να έχει συντρίψει τη Ρωσία.

Τέλος, στο μπριτζ έχει μεγάλη σημασία ο ανθρώπινος παράγοντας και η ψυχολογία: η παραπλάνηση, το δόλωμα, η στάθμιση των αντιδράσεων. Μια επιλογή, στην αγορά ή στην εκτέλεση, μπορεί να είναι «αντικειμενικά» λανθασμένη αλλά να κερδίζει πολλά σε περίπτωση που ο αντίπαλος παρασυρθεί και αντιδράσει λάθος. Ο μεγάλος παίκτης, που έχει αίσθηση του τραπεζιού και των αντιπάλων, θα καταλάβει πότε ο αντίπαλος είναι έτοιμος να παρασυρθεί και πότε όχι.

Οπότε, το μπριτζ είναι μια εξαιρετικά καλή συνήθεια -βοηθάει και στο Αλτσχάιμερ. Το λέω αυτό εγώ, που το έχω πλέον παρατήσει και δεν έχω πιάσει φύλλο στο χέρι μου (ούτε ηλεκτρονικά) εδώ και 4-5 χρόνια. Αλλά, κάποτε θα το ξαναρχίσω.

87 Σχόλια προς “Μια πρέφα με όλα τα φύλλα”

  1. Λεύκιππος said

    Ο παίκτης που ανοίγει την αγορά μπορεί είτε να πει Πάσο (συνήθως αν δεν έχει καλό χέρι) Μάλλον αν δεν έχει καλό χαρτί, όχι χέρι. Μάλλον

    Αρχή 7ης παραγράφου

  2. Vulnerable said

    Εξαιρετικό άρθρο πολλά συγχαρητήρια

  3. Λεύκιππος said

    Την δευτεριάτικη καλημέρα ξέχασα.

  4. ΓΤ said

    http://www.osk.3web.ne.jp/~mcbridge/shot_e1.htm

  5. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1 Συνήθως λέμε «έχω καλό χέρι» εννοώντας ότι έχω καλά φύλλα, με πολλές αξίες (ονέρ που τα λέμε).

  6. ΚΩΣΤΑΣ said

    Κι εμείς οι τρεις στο καφενέ
    τσιγάρο, πρέφα και καφέ,
    Βρε δε βαριέ, βρε δε βαριέσαι αδερφέ

    Πρέφα και μπριτζ δεν ξέρω, αν ήταν για κανένα ποκεράκι… 😉

    Αυτά, μόνο για τη συμμετοχή μου στα σχόλια και την Καλημέρα μου.

  7. Konstantinos said

    Μιλάς με γέρους γρίφοντα.

  8. ΣΠ said

    Καλημέρα.

    Ωραίο άρθρο. Πρέφα έμαθα, όπως πολλοί άλλοι, στο ΕΜΠ. Μπριτζ προσπάθησαν να μου μάθουν κάποιοι φίλοι στην Αμερική. Έμαθα τους βασικούς κανόνες αλλά δεν είχα την υπομονή να συνεχίσω. Πάντως δεν είχα δυσκολία να διαβάσω το άρθρο.

  9. sarant said

    Με βάση και ένα σχόλιο στο ΦΒ, αναρωτιέμαι πόσοι νεότεροι ξέρουν σήμερα πρέφα.

  10. ΣΠ said

    Βλέπω ότι υπάρχουν χωριστά πρωταθλήματα ανδρών και γυναικών. Δεν υπάρχουν μικτά πρωταθλήματα ή και μικτά ζευγάρια;

  11. Pedis said

    # 9 – Καλά, μέχρι δηλωτή, χωρίς λεφτά. Και μέχρι τους 11 πόντους. Μετά βαριέμαι. 😆

  12. Πολύ ωραίο άρθρο.

  13. sarant said

    10 Μια ειδική κατηγορία αγώνων είναι τα μικτά ζεύγη, όπου υποχρεωτικά κάθε ζευγάρι απαρτίζεται από έναν άντρα και μία γυναίκα. Υπάρχουν επίσης και αγώνες μικτών ομάδων, δηλ. και τα δύο ζευγάρια είναι ένας άντρας-μια γυναίκα (όχι δυο άντρες και δυο γυναίκες).

    Κατά τα άλλα όμως, όπως και στο σκάκι, υπάρχουν κατηγορίες Όπεν και Γυναικών. Στο Όπεν συμμετέχουν (σπάνια) και γυναίκες. Παλιότερα, έως τη δεκ. 1980, υπήρχαν τουρνουά Ανδρών αλλά τα προσέβαλε στα δικαστήρια στις ΗΠΑ μια γυναίκα, η Παμέλα Γκρανοβέτερ νομίζω (κάποτε έγραψα ένα δυο άρθρα στο περιοδικό που είχε με τον άντρα της τον Ματ) και καταργήθηκε η κατηγορία ανδρών.

  14. Ωραία περίπτωση πρόσληψης της προφοράς μπίριτς –> μπριτζ, σαν σε βόρεια ιδιώματα. 🙂

  15. Πάνος με πεζά said

    E λοιπόν αμα βρω χρόνο, θα κάτσω να διαβάσω κανόνες, έστω κι από περιέργεια, γιατί εκεί στην περιοχή μας έχουμε σύλλογο που μαζεύονται και γίνεται χαμός με το μπριτζ…Πού ξερεις, στα γεράματα…
    Αν και με την τράπουλα δεν τα έχω καλά, μόνο για ταχυδακτυλουργικά την ακουμπάω… (γελάκι)

  16. Ξέρω ένα μικτό ζευγάρι ταχτικών παιχτών. Η θεία του Ευκλείδη και ο σύζυγός της.

  17. kalos said

    υπαρχουν και αλλα παιχνιδια με μπαζες
    ενα απο αυτα ειναι αρκετα παλιο στην ισπανια και λεγεται ΤΟΥΤΕ απο τα χαρτια αυτου του παιχνιδιου , προερχονται οι ονομασιες
    σπαθια, μπαστουνια, κουπες
    διοτι απλα εμφανιζονται σαν σπαθια ,ροπαλα και κουπες
    ισως οι ονομασιες ηρθαν με τους λαντινο σεφαρδιτες ..Η προυπηρχαν δεν ξερω..
    παντως ολα αυτα τα παιχνιδια οπως το μπριτζ επισης θελουν εκμαθηση και σκεψη , τα με μπαζες, αγορες κτλ και φυσικα ,
    και το τουτε και η πρεφα δεν ειναι του πεταματου
    αντι μονο κηφηνεια θα μπορουσαμε να οργανωνουμε αγωνες πρεφας και αλλωνχλ

  18. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Έκανα μια φιλότιμη προσπάθεια να καταλάβω, αλλά μέχρι το σχήμα είχα κάψει τα μισά εγκεφαλικά μου κύτταρα. Σταμάτησα λίγο παρακάτω, επειδή τα υπόλοιπα 4 τα χρειάζομαι για να δακτυλογραφώ… 🙂

  19. Πουλ-πουλ said

    Alert πικρόχολο σχόλιο, μετά συγχωρήσεως, αλλά δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό.
    Προσοχή: Οι παρόντες εξαιρούνται.
    «University professor is no real job», ή όπως λέει η πιάτσα για ορισμένους ξερόλες πανεπιστημιακούς: «‘Αν δεν ξέρεις σε βάθος ένα θέμα δεν είναι ντροπή, αντίθετα, είσαι ώριμος να το διδάξεις». Και ο λόγος είναι προφανής: διδάσκοντας το, όλο και κάτι θα μάθεις (στου κασίδη το κεφάλι).

  20. voulagx said

    Τα παλια χρονια εκτος απο την ΕΦΕΕ υπηρχε και η ΦΕΠ (=Φοιτητικη Ενωση Πρεφας).
    Μπριτζ εμαθα το ’77-’78 απο τον τοτε πρωταθλητη νεων ελλαδας, δεν θυμαμαι το ονομα του.

  21. Γιάννης Κουβάτσος said

    19: Διδάσκοντας μαθαίνω: η τεχνική Φάινμαν.

    Τα 4 βήματα για να κατανοήσετε τα πάντα:
    1.Διαλέξτε το θέμα που θέλετε να κατανοήσετε και αρχίστε να το μελετάτε.Γράψτε ό,τι μαθαίνετε σε ένα σημειωματάριο, και, κάθε φορά που μαθαίνετε κάτι νέο για το θέμα αυτό, ενημερώνετε το σημειωματάριο.
    2.Προσποιηθείτε ότι διδάσκετε το θέμα σας σε μία τάξη.Βεβαιωθείτε ότι είστε σε θέση να εξηγήσετε το θέμα με απλούς όρους.
    3.Αν κολλήσετε, επιστρέψτε πίσω στα βιβλία ή σε ανάλογη πηγή γνώσης (διαδίκτυο).Επανεξετάστε τις προβληματικές περιοχές, μέχρι να μπορείτε να εξηγείτε πλήρως το θέμα.
    4.Απλοποιήστε την παρουσίαση του θέματος και χρησιμοποιήστε αναλογίες. Επαναλάβετε τη διαδικασία με πιο απλουστευμένη γλώσσα και συνδέστε τα γεγονότα με αναλογίες που θα βοηθήσουν στην ενίσχυση της κατανόησης.

  22. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Ξερή, κολτσίνα και 31 ως παιδί, κάνα ποκεράκι ως πρωτοετής και μετά τίποτα. Ούτε την πρωτοχρονιά (και είμαι και σε σόι που παίζουνε πανάθεμά με). Τώρα πιά τα έχω ξεχάσει όλα και πιάνω χαρτιά μόνο για τη μοναδική πασιέντζα που ξέρω, η οποία τις μισές φορές δε βγαίνει, η σκρόφα.

  23. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

  24. ΣΠ said

    19
    Είναι βέβαιο ότι, όταν διδάσκεις ένα θέμα, το μαθαίνεις καλύτερα απ’ ό,τι όταν το διδάσκεσαι.

  25. lamser said

    voulanx συμπαικτη με το βιβλιο του Καπλαν για την θεωρια

  26. Triant said

    Καλημέρα.

    Πρώτον, συγχαρητήρια για το άρθρο αν και δεν πιστεύω οτι το έγραψες σε μια μέρα.

    Δεύτερον, πρώην πρωταθλητής, έχω να παίξω κοντά δυό χρόνια.

    Τρίτον, πολύ σημαντικό είναι το θέμα καθαρότητας του παιχνιδιού. Απαγορεύονται αυστηρώς και δια ροπάλου σινιάλα, χροιά της φωνής και γενικά οτιδήποτε θα μπορούσε να μεταφέρει πληροφορία στον συμπαίκτη εκτός από την δήλωση (αγορά, πάσο, κοντρ, ρεκοντρ) που κάνουμε ή το φύλλο που παίζουμε. Επι πλέον πολύ αυστηρά επιβάλλεται η αρχή του full disclosure δηλαδή οποιαδήποτε συμφωνία, συνήθεια μεταξύ των παικτών ενός ζεύγους ή ακόμα και το στυλ ενός από αυτούς (επιθετικό, συντηρητικό κ.α) πρέπει να γνωστοποιείται στους αντιπάλους. Προφανώς η αυστηρότητα αυτών των μέτρων είναι ανάλογη με το επίπεδο των αγώνων (άλλο μια Τρίτη στον όμιλο και άλλο οι Πανευρωπαϊκοί)..

    Τέταρτον, όσον αφορά την προφύλαξη από το Έμενταλ έχω το παράδειγμα του Ράλλη ο οποίος μέχρι το τέλος τα είχε τετρακόσια. Έπαιζε πολύ καλό μπριτζ και το πονούσε (αν έκανε κανένα χαζό λάθος μας έλεγε οτι δεν κοιμήθηκε το βράδυ). Να πω εν παρόδω ότι ήταν βέβαια κλασικός μεγαλοαστός αλλά ήταν ωραίος τύπος άνετος, ανοιχτός και με εξαιρετικό χιούμορ. Εγώ συνήθως του έπιανα κουβέντα για να μου λύσει απορίες πολιτικής φύσεως (ιδίως για την αποστασία) και συνήθως ανταποκρινόταν.

    20: Αλέκος Λαμπρινός. Και η δική μας η φουρνιά με τον Αλέκο έμαθε.

  27. Georgios Bartzoudis said

    Λίγο μετά τα μέσα του παρελθόντος αιώνος, επιδιδόμουνα στην πρέφα μετά «συγκινήσεως» [ήτο δε «συγκίνησις» μια δεκάρα έως μια δραχμή το καπίκι, αναλόγως του …περιβάλλοντος].
    Δεν ήξερα ότι το μπριζ και η πρέφα έχουν τόσο μεγάλη συγγένεια. Λυπούμαι πάντως που, απ’ ότι κατάλαβα, στο μπριζ δεν υπάρχει ο πάντοτε κερδισμένος «τεμπέλης» της πρέφας. Ψηφίζω λοιπόν πρέφα επειδή μεριμνά για τους τεμπέληδες!

  28. Γιάννης Κουβάτσος said

    24: Ακριβώς. Καρατσεκαρισμένο.☺

  29. sarant said

    26α Λόγω τιμής, σε μερικές ώρες.

  30. Οικογενειακό μας άθλημα ήταν η πρέφα, όταν στις οικογενειακές συγκεντρώσεις όλοι παίζανε κουμκαν ο πατέρας μου μαζί με τα ξαδεέρφια του παίζανε πρέφα κι έγω έμαθα βλέποντας. Θυμάμαι την συγκίνηση όταν με δέχθηκαν για πρώτη φορά και παίξαμε με τεμπέλη (έπαθα πανωλεθρία με τα τσακάλια !)

    Μικρός δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί στο κρυφτό έλεγαν πορτοκάλι για να βγει και μανταρίνι για να κρυφτεί και δεν έλεγαν βγες ή κρύψου να τελειώνουμε. Δεν έπαιξα ξανά κρυφτό.

    Ποτέ επίσης δεν κατάλαβα γιατί στο παράδειγμα του Νίκου λέει στο ξεκάρφωτο η Ανατολή 10 μπαστούνια και δεν ρωτάει ευθέως πόσους άσσους έχει η Δύση, αφού όλοι οι παίζοντες κατέχουν την στιχιμυθία
    Δεν έπαιξα ποτέ μπριτζ παρότι ο μακαρίτης ξάδερφός μου ήθελε να μου πληρώνει τα δίδακτρα και τα σχετικά για να με έχει συμπαίκτη εκτιμώντας κάποιες ιδιότητές μου. Τελικά έγινε ζευγάρι με την καλή του και κέρδισε μαζί της κι ένα τουρνουά στο Ψυχικό πριν εγκαταλείψει τον μάταιο κόσμο μας…

    Κάποιος σχολιαστής μπριτζαδόρος μου εκμυστηρεύτηκε πως σκέφτεται το βαρκάκι και το ψάρεμα να βγαίνει και εκλεκτό το φαγάκι. Εγώ αυτό το αποφάσισα πριν 50 χρόνια και δεν μετάνοιωσα που δεν έμαθα μπριτζ, εξ άλλου στον παράδεισο μάλλον πρέφα θα παίζουνε, μπορεί και δηλωτή, που να βρεθούνε τέσσερις…

  31. Πουλ-πουλ said

    21. Το σημείο 4 (απλότητα) είναι το απαύγασμα της σοφίας. Φτάνει οι αναλογίες να είναι απλούστερες από το ίδιο το θέμα. Αντιπαράδειγμα: κάποιοι στρουκτουραλιστές που για να εξηγήσουν το θέμα τους έκαναν αναλογίες σε ακατανόητα για αυτούς φαινόμενα πυρηνικής φυσικής. Ονόματα δεν λέμε…
    24. Σύμφωνοι. Τι γίνεται όμως όταν θέλουν να διδάξουν κάποιους που εν τοις πράγμασι γνωρίζουν καλύτερα το θέμα;

  32. voulagx said

    #25: Θενκ γιου, Σερ! Ναι, του Κάπλαν, φακ μάι άλτσι.
    #26β: Ευχαριστώ!

  33. Triant said

    30: Ποτέ επίσης δεν κατάλαβα γιατί στο παράδειγμα του Νίκου λέει στο ξεκάρφωτο η Ανατολή 10 μπαστούνια και δεν ρωτάει ευθέως πόσους άσσους έχει η Δύση, αφού όλοι οι παίζοντες κατέχουν την στιχιμυθία
    Γιατί α) δεν παίζουν όλοι την ίδια σύμβαση β) ανεβαίνει η αγορά με κίνδυνο αν έχεις υπολογίσει λάθος την δύναμη του συμπαίκτη να μπεις μέσα χωρίς λόγο προς μεγάλη χαρά των αντιπάλων και γ) τα λάθη είναι ανθρώπινα και αυτά καθορίζουν τον νικητή.
    Ελπίζω, αν έχω κι εγώ απορίες σε σχέση με το ψάρεμα να μου τις λύσεις ομοίως 🙂

  34. Anasto said

    Πολύ ωραίο και πλήρες άρθρο θα σχολιάσει η ταπεινότητά μου!

    Σε σχέση με το ποιοι παίζουν μπριτζ (ταξικά, ηλικιακά αλλά και από άποψη επαγγελμάτων ή ιδιοτήτων) τίμια τα λες Νικοκύρη. Στην Ελλάδα, έχουμε αρκετούς ομίλους όμως με φρέσκο αίμα. Πιτσιρικάδες θετικάριους (ΕΜΠ, μαθηματικούς κ.λπ.) αλλά και διάφορες παρέες που στα νιάτα τους ή και λίγο αργότερα, το έπιασαν για κοινωνικούς λόγους και για διασκέδαση. Θέλω να πω πως (ίσως και με λίγη παραπάνω αισιοδοξία και γουίσφουλ θίνκινγκ), το βλέπω πιο μισογεμάτο το ποτήρι. Αλλά και για το βιοποριστικό κομμάτι, όσα λες ισχύουν και στην Ελλάδα. Διαιτητές, δάσκαλοι (είτε επίσημοι στους ομίλους είτε ιδιωτικοί) αλλά και μισθωμένοι συμπαίκτες, είναι αυτοί που βιοπορίζονται από το άθλημα.

    Το «κακό» του βέβαια, είναι ότι για να αρχίσεις να παίζεις και να ευχαριστιέσαι, έστω και σε πρώιμα στάδια το παιχνίδι, χρειάζεσαι να σπαταλήσεις λίγο χρόνο. Ή να παίξεις ουίστ καμπόσο και μετά να κάνεις το δεύτερο βήμα τού να μάθεις τις αγορές και τα μπόνους. Σε μια εποχή κιόλας, που ο χρόνος γίνεται όλο και πιο πιεστικός και οι απαιτήσεις για γρήγορα αποτελέσματα (για όλους αλλά κι από όλους μας) αυξάνονται συνέχεια, δεν αρχίζει κάποιος εύκολα τόσο μπελαλίδικο παιχνίδι.

    Πολύ σωστά κι άξια να ειπωθούν, ας μου επιτραπεί να σχολιάσω, όσα προσθέτει κι ο Triant. Εγώ θα προσέθετα τα σκάνδαλα που έχουν προκύψει από Ιταλούς, Γερμανούς (και όχι μόνο) αλλά και το πόσο έχει μπει η τεχνολογία, αρχικά με το BBO και πλέον και με τους Γάλλους που το εξαγόρασαν από τον φίλο του Γκέιτς, τον Φρεντ Γκίτελμαν. Τεράστιος παίκτης για τα μυωπικά (στο μπριτζ) μάτια μου, είναι κι ο δικός μας ο Ελληνο-Λιβανέζος, ο Έιντι. Τον πετυχαίνω καμιά φορά στο BBO (μου φαίνεται abulmish1 λέγεται εκεί) με έναν συμπαίκτη του τον Κάρλος Γκοσν και θαυμάζω δωρεάν κιμπιτζάροντας, ένα τεράστιο μέρος της ομορφιάς του αθλήματος και το χάος που χωρίζει τέτοιους παιχταράδες από κάτι θνητούς σαν κι εμένα.

    Σε σχέση με τη διαχείριση του μπριτζ στην Ελλάδα, οι παίκτες είμαστε χωρισμένοι σε κατηγορίες. Είναι σύνηθες να υπάρχουν και τουρνουά με άνω όριο κατηγορίας κι όχι μόνο όπεν, για να μπορούν οι παίκτες να παίζουν με ισάξιούς τους και να μην «τρώνε ξύλο» όλη την ώρα από τους παλιότερους ή καλύτερους. Εγώ για παράδειγμα πριν 3 χρόνια που επανήλθα στο άθλημα ήμουν 6 κατηγορία και μπορούσα να παίζω στα τουρνουά 1-6. Τώρα είμαι κατηγορία 9 και μπορώ ακόμη να παίζω στα 1-9. Στα 1-11 και στα όπεν, που κατεβαίνουν οι πρωταθλητές που φτάνουν μέχρι και 16 κατηγορία, δεν θέλω να πατάω γιατί έχω αυχενικό. Οι κατηγορίες έχουν και τίτλους. Εγώ πχ, είμαι Δόκιμος Μετρ. Μπορεί να ακούγεται ψαρωτικό ή έστω ελπιδοφόρο αλλά μάλλον χαϊδεύουν τα αυτιά των αθλητών αυτοί οι τίτλοι. Γιατί ένας Μετρ που στις μισές διανομές ξεχνάει τα ατού (ή ακόμη κι αν παίζει χρωματιστό συμβόλαιο) σαν και του λόγου μου, μάλλον αδόκιμος είναι.

    Όσο για την ετυμολογία, είχα διαβάσει κάπου ότι το μπίριτς το έμαθαν οι Άγγλοι στρατιώτες από τους απέναντι στον πόλεμο της Κριμαίας αλλά δεν ξέρω κατά πόσο πρέπει να το πιστέψω. Και τώρα που είπα για Άγγλους, τεράστια εντύπωση μου έκανε όταν έπαιξα πριν 2-3 χρόνια στην Αγγλία στο πατάρι μιας παμπ στο Γουόλμερ Καστλ, όπου με ζευγάρωσαν με έναν εξαντλητικά ευγενικό κύριο, που σε κάθε φύλλο που του έπαιζα ως ντάμι, μου έλεγε Κινγκ πάρτνερ, Θενκ γιου πάρτνερ, Κουίν γκοντ μπλες χερ πάρτνερ, θενκ γιου πάρτνερ. Κι εκεί που ήταν όλοι τόσο ευγενικοί κι αβροί, σε έναν χώρο που χωριζόταν από τον δίπλα που έπαιζε στην τηλεόραση η Τότεναμ με μια βαριά κουρτίνα, βάζει το γκολ η Τότεναμ προκρινόμενη στις καθυστερήσεις, φεύγουν παίκτες, φύλλα, μπίρες μπιντινμπόξια κ.λπ. και σε 2 λεπτά ξαναγυρίζουν στην κανονικότητα τού «θενκ γιου πάρτνερ», σαν να μην είχε συμβεί τίποτα!

    Για τον Άγιο Μαρίνο που λες, δεν νομίζω πως θα ήταν και βέροι Αγιομαρινέζοι αυτοί που νίκησαν τους Ρώσους. Μπορώ να φανταστώ ότι, με τη χαλαρότητα που αντιμετωπίζει η παγκόσμια ομοσπονδία τα πράγματα και μπορούν να παίξουν πχ κάποιοι καλοί παίκτες με τη «φανέλα» του Μονακό, έτσι και κάποιοι Ιταλοί(;) βαφτίστηκαν Αγιομαρινέζοι.

    Εμπρός λοιπόν αγαπητέ Νικοκύρη, τσακώστε έναν πάρτνερ, κατεβείτε κανένα απόγευμα σε έναν από τους τόσους ομίλους που παίζουν μπριτζ καθημερινά σε αυλές, κήπους, πάρκα και πλατείες και πείτε και σε μας τους υπόλοιπους άμα έχετε όρεξη το πού και το πότε, για να κατέβουμε να χαιρετίσουμε από κοντά, (ε)μπας και κλέψουμε λίγο κι απ’ τις μπριτζικές γνώσεις σας και μάθουμε πώς γίνεται αυτή η έρμη η εμπάς. 😛

  35. Baznr said

    Στην Ελλάδα έχουμε και το Μπουρλότ που παίζεται με ζευγάρια, αγορά, ατού και μπαζιές.

  36. Παναγιώτης Κ. said

    Έκανα προώθηση του άρθρου σε δυο φίλους που αποφάσισαν στη φάση της αφυπηρέτησης να ασχοληθούν με το μπριτζ.

  37. Μαρία said

    36
    Πρέφα ξέρουν; Αν όχι, το παίγνιο δεν προσφέρεται για γέρους.

  38. Triant said

    34: Για τον Έιντι θα υπερθεματίσω. Πού να τον έβλεπες στα νιάτα του. Κατά τη γνώμη μου, στο παίξιμο των φύλλων ήταν ίσως ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο. Με την ελαστικότητα που λες, έχει παίξει και με την Εθνική Ελλάδος, Ήταν μάλιστα με συμπαίκτη τον αξέχαστο Βαγγέλη Νάρτη, μέρος της ομάδας (μαζί με Ζώτο-Λαμπρινό και Κανναβό-Καρλαύτη) που είχε έρθει 5η στην Ολυμπιάδα της Βενετίας το 1988.

    37: Μην αποθαρρύνεις κανέναν. Θα παίξουν όσο μπορούν. Η αδελφή μου έμαθε αρκετά μεγάλη και καταδιασκεδάζει. Με τα εκδρομικά δε, την καταβρίσκει.

  39. Παναγιώτης K. said

    @26. Εγώ το λέω καλή τύχη το να μπορείς να απευθυνθείς σε έναν έμπειρο πολιτικό για να σου λύσει κάποιες ουσιώδεις απορίες, σε έμπειρο επιστήμονα της ειδικότητάς σου κ.λπ.
    Ενίοτε εκφράζω παράπονο διότι δεν βρέθηκε κάποιος έμπειρος στον δρόμο μου όχι για να αρχίσει τις συμβουλές αλλά για να μου δείξει κατεύθυνση.
    Να π.χ μια σημαντική συμβουλή:
    Σε ενδιαφέρει η πολιτική; Προσέγγισέ την μέσα από την Ιστορία. Παλαιότερη και κυρίως σύγχρονη και άσε στην άκρη τον προπαγανδιστικό λόγο των κομμάτων και των επαγγελματιών της πολιτικής.

  40. Παναγιώτης Κ. said

    @37.Το σχόλιο #36 ήταν πιο… γεμάτο και απαντούσε και στο ερώτημά σου. Το κουτσούρεψα όμως μήπως σπάσει κανένας διάολος το πόδι του, διότι μπορεί να το διάβαζαν και να το θεωρούσαν…προσβλητικό.:)

  41. Anasto said

    38: Από αξιόπιστα χείλη, παίζοντας την προηγούμενη βδομάδα μετά από πολύ καιρό, άκουσα ότι ο Κανναβός έλεγε πως «όση διαφορά έχουμε εμείς οι πρωταθλητές από τους παίκτες του κοινωνικού μπριτζ (ή κάπως έτσι τέλος πάντων), τόση διαφορά έχει ο Έιντι από εμάς». Εγώ τον βλέπω να παίζει τόσο αβίαστα, τόσο λαμπρά, τόσο αρχοντικά, που σχεδόν μου κόβεται η ανάσα, όσο καταλαβαίνω δηλαδή κάποια από τα πράγματα που κάνει.

    Και για τους συνταξιούχους που λες, έχει ένα δίκιο η Μαρία. Πριν από περίπου 20 χρόνια που άρχισα με τη γυναίκα μου το άθλημα, μέσα σε 12-18 μήνες εβδομαδιαίου χαλαρού μπριτζ, κατάφερα να παίξω συμπαθητικά. Τώρα που επανέκαμψα στα 50 μου κοντά, πέρασαν μήνες για κάποια βασικά και κοντά δυο χρόνια για να καταφέρω πιο περίτεχνα πράγματα που είχα φτάσει να αγγίξω μικρός. Η ηλικία παίζει τεράστιο ρόλο.

    Από την άλλη, σκάνε κάτι λαμπρά συνταξιούχα φιντάνια, που χθες τους εξηγείς την εμπάς και αύριο σου κάνουν κάτι αβόιντανς πχ, χωρίς καν να έχουν υπόψη όνομα για την τεχνική. Και λες απλώς αυτός θα μπορούσε και να είναι πρωταθλητής αν άρχιζε μικρός αλλά μπορεί να χαρεί το παιχνιδάκι μας και τώρα μια χαρά. Ποτέ δεν είναι αργά και οι διαχωρισμοί σε κατηγορίες, μαθητές κ.λπ. δίνουν τη χαρά της ελπίδας για νίκη, κατόρθωμα, βελτίωση ή και διάκριση, από τον πρώτο μήνα.

  42. Hypatia said

    Πολύ ωραίο το άρθρο σας. Μήπως ξέρετε αν υπάρχει κάποιος ιστότοπος όπου ένα μοναχικό άτομο μπορεί να παίξει μπρίτζ με παρτενέρ μηχάνημα και αντιπάλους μηχανήματα; Μήπως ξέρετε αν κυκλοφορούν στο εμπόριο συσκευές που αντικαθιστούν με μηχανήματα τους 3 παίκτες, ώστε μόνο ο ένας απο τους 4 παίκτες να είναι κανονικός άνθρωπος;

  43. sarant said

    34 Ωραίο σχόλιο! Να παίζαμε κάποτε….

    42 Υπάρχουν προγράμματα για να παίζει κανείς μόνος του μπριτζ στον υπολογιστή.

  44. Μαρία said

    40
    Κατάλαβα. Μόλις φτάσουν στην αγορά μπαζών θα προτιμήσουν τα μπάζα 🙂

  45. ΣΠ said

    42
    Π.χ., δείτε το σχόλιο 4.

  46. sarant said

    45 Και, όπως μόλις διαπίστωσα, στη Bridge Base Online o λογαριασμός που είχα ισχύει ακόμα παρόλο που είχα να παίξω καμιά δεκαριά χρόνια.

  47. 35 Βέβαια το μπουρλότ. Κάποια στιγμή έπεσε στα χέρια μου ένα εγχειρίδιο μπριτζ και συμπέρανα ότι είναι κάτι μεταξύ μπουρλότ και πρέφας.

  48. Anasto said

    Hypatia, το BBO είναι ιδανικό για κάτι τέτοιο και εντελώς δωρεάν. Μπορείς να παίξεις με 3 ρομπότ και να συγκρίνεις τα αποτελέσματά σου με άλλους που κάνουν το ίδιο. Έχει επίσης, δωρεάν πια, το Bridge Master, που σε πάει βήμα-βήμα από το επίπεδο του αρχάριου, σε βάζει να πετάς φύλλα και σου εξηγεί τι έκανες λάθος (ή σωστό) είτε απαιτώντας σχετικά απλά πράγματα (όπως η τεχνική της εμπάς), έως περίπλοκα, όπως το να βάζεις τον έναν αντίπαλο να «στριμώχνει» τον συμπαίκτη του, αναγκάζοντάς τον να πετάξει πιθανή του μπάζα/κράτημα για να βγάλεις εσύ αυτές που χρειάζεσαι.

    Υπάρχουν πολλά προγράμματα είτε διαδικτυακά είτε που «τρέχουν» τοπικά αλλά το μεγαλύτερο δωρεάν κομμάτι που έχω δει, είναι στο BBO. Και σταδιακά, μπορείς να μπαίνεις και στη διαδικασία να παίζεις ζωντανά με κόσμο, έχοντας πάντα υπόψη ότι πρέπει να είσαι χαλυβδωμένη απέναντι σε πιθανούς αγενείς παίχτες, που γεννήθηκαν Διεθνείς Μετρ και δεν υπήρξαν ποτέ αρχάριοι ώστε να ανέχονται τη μετριότητα ή την ασχετοσύνη ημών των υπολοίπων.

    Αυτά κι ελπίζω να επιδείξω αυτοσυγκράτηση και να μην ξαναμιλήσω, μια και σήμερα φαίνεται έφαγα γλυστρίδα και συγνώμη κιόλας.

  49. ΚΩΣΤΑΣ said

    Πρέφα και μπουρλότ είναι σχετικά λαϊκά παιχνίδια, παίζονται ευρέως στα καφενεία. Το μπριτζ μάλλον είναι ελιτίστικο. Αλήθεια, κοινωνιολογικά, ταξικά, πως κατατάσσονται μερικά παιχνίδια; Θυμάμαι στα νιάτα μου, όταν άρχισα να μαθαίνω και να παίζω σκάκι, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα ήταν ότι πρόκειται για παιχνίδι που παίζεται σε ανώτερες πνευματικά κοινωνίες, όπως θεωρούνταν τότε ότι ήταν οι κομμουνιστικές. Γι αυτό οι Καρπώβ, Κασπάρωφ, Αλιέχιν…

    Τρόμαξα μη γίνω κομμουνιστής και το παράτησα το σκάκι… 😛🤣🤗

  50. sarant said

    49 Το μπριτζ θεωρείται ευρέως αριστοκρατικό παιχνίδι, αυτό είναι αλήθεια (ότι θεωρείται, όχι απαραίτητα ότι είναι).

  51. Μαρία said

    49
    Δεινός μπριτζέρ ήταν ξάδερφός μου, πτωχός μεν στη Βουδαπέστη δε. Την πρώτη του γυναίκα μάλιστα τη γνώρισε ως παρτενέρ του στο παιχνίδι.

  52. Κιγκέρι said

    Εγώ βέβαια, που ακόμα μπερδεύω τα σπαθιά με τα μπαστούνια και τα λέω «τα τριφυλλάκια» και «οι καρδιές με το κοτσάνι», καμιά ελπίδα δεν είχα ότι θα καταλάβω, διαβάζοντας όμως θυμήθηκα ένα διήγημα του Τσέχωφ με τίτλο «Το Βιστ» (στην έκδοση που έχω), ή «Μια πατρίδα Ουίστ» όπως το βρήκα στη σελίδα ενός «φίλου στη μπλογκόσφαιρα» – μετράει αυτό για ρώσικο ουίστ;

    https://panosz.wordpress.com/2010/06/30/eni/amp/

  53. Γιάννης Κουβάτσος said

    49: Ο καημένος ο Αλιέχιν μόνο κομμουνιστής δεν ήταν. Την κοπάνησε τρέχοντας από την ΕΣΣΔ, αφού πρώτα φυλακίστηκε για «κατασκοπία». Όσο για τον Κασπάροβ, θεωρεί την ΕΣΣΔ «μια επική αποτυχία». Κακώς σταμάτησες το σκάκι, λοιπόν.☺

  54. sarant said

    52 Αυτό είναι κανονικό ουίστ, αλλά δεν το είχα διαβάσει. Πολύ καλό!

  55. Νίκος Κ. said

    Έμαθα την ύπαρξη του μπριτζ μέσα από τον «Γύρο του κόσμου σε 80 ημέρες», αφού ήταν το αγαπημένο παιχνίδι του αριστοκράτη πρωταγωνιστή, του Φιλέα Φογκ.

  56. ΚΩΣΤΑΣ said

    50 – 51
    Κι ένας γνωστός μου φιλόλογος, Λαρισαίος, κουλτουριάρης, αριστερός, ο Νικοκύρης μπορεί να τον ξέρει, λίγο πριν βγει στη σύνταξη άρχισε να ασχολείται με το μπριτζ, τώρα παίζει σε ομίλους. Λεπτομέρειες δεν ξέρω.

    53. Τα ονόματα μπορεί να τα άκουσα κι αργότερα και μου ήρθαν στο μυαλό. Πάντως τότε γινόταν ντόρος με τους μεγάλους Ρώσους σκακιστές.

    Εντάξει, τα σχόλια δεν είναι πολλά, ας πω και τούτο.
    Έρχεται στη Λάρισα, στο Αλκαζάρ μια ομάδα της Πρίστινα να παίξει με την ΑΕΛ. Στο τερέν, τα δικά μας αστέρια, τα άτια του κάμπου, Σταυράκης Κάσσας, Ζάμπας, αφοί Κυριάκου, Παπακωνσταντίνου, Δεληζώνας… με μεταξωτά (έτσι έμοιαζαν) σωβρακάκια, γυαλιστερές φανέλες, ποδοσφαιρικά παπούτσια… κλπ. Οι της Πρίστινα, μαύρα σωβρακάκια, παρόμοια με αυτά που φορούσαμε κι εμείς στη γυμναστική, αλλά εμείς είχαμε και μια άσπρη ρίγα στα πλαϊνά, να ξεχωρίζουμε από το Β’ Γυμνάσιο, αυτοί είχαν κίτρινη ρίγα. Φανέλες κάτι σκούρες, φτηνές και παπούτσια έμοιαζαν για πάνινα, τέτοια που εμείς τα είχαμε για κάπως καλύτερα. Νικήσαμε κιόλας.

    Ρε ουστ, λέω, που είναι καλύτεροι αυτοί από εμάς και σταμάτησα και το σκάκι 😉

  57. ΓΤ said

    55@

    https://bonaludo.com/2015/09/30/play-whist-like-phileas-fogg/

  58. Μαρία said

    55
    Ουίστ έπαιζε ο Φιλέας.

  59. ΓΤ said

    56

    Ρε μαν,

    έχε στην άσφαλτο ανοιχτά τα μάτια
    διώξ’ απ’ το νου του κάμπου τ’ άτια
    μην και πατήσεις κάνα μπουλόνι
    ‘τι η αγωνία μας τώρα φουντώνει

    Άπλω αρίδα δίπλα απ’ την τσόχα
    και για τους πόνους βράσε μολόχα
    πάρε το χέρι που σου ‘λαχε η μοίρα
    και στάσου όρθιος σε κάθε γύρα

    Τι σου ‘ρθε τώρα ο Αλιέχης
    πάρεξ ζατρίκιον βαθιά κατέχεις,
    μίλα το ατού σου, που είναι η κούπα
    και το βραδάκι τράβα για κούπα…

  60. ΓΤ said

    @51
    «Δεινός μπριτζέρ ήταν ξάδερφός μου, πτωχός μεν στη Βουδαπέστη. Την πρώτη του γυναίκα μάλιστα τη γνώρισε ως παρτενέρ του στο παιχνίδι».

    Στις γέφυρες της Βουδαπέστης, το μπριτζ γεφύρωσε δύο ανθρώπους, κάνοντάς τους ζεύγος στη ζωή.

  61. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Τώρα στα γεράματα μάθε, γέρο, … μπριτζ και πρέφα!
    Την οποία πρέφα δεν κατάφερα να μάθω ολοκληρωμένη – αν και μου άρεσε πιτσιρικάς να παρακολουθώ το παίξιμο στο καφενείο του χωριού και τις ατάκες που ακούγονταν…
    Θυμάμαι και τη φράση-απειλή: «Να σου θέσω (=δώσω) μια και δα γράψεις σαράντα κάσα!»
    Ενδιαφέροντα, πάντως, τα ετυμολογικά του μπριτζ.

  62. ΚΩΣΤΑΣ said

    59 Μού ‘δωσες χαρά και σ’ ευχαριστώ! 🙂

    Η μεγάλη χαρά μου, όμως, είναι άλλη. Εκτός από το ιδιαίτερο και μοναδικό στυλ γραφής σου, που το θαυμάζω, ξεδιπλώνεις και άλλες αρετές σου. Η ικανότητα να στιχουργείς στο άψε-σβήσε, με ειρμό, νόημα και λεπτό ιδιάζον χιούμορ. 👍🍷😂

  63. sarant said

    61 Ορολογία της πρέφας εδώ

    Πρέφα: Κανόνες και ορολογία


    και με λινκ σε παλιότερο άρθρο για φρασεολογικά.

    Τώρα που το λες, αυτό με το «θα γράψεις σαράντα κάσα» κάτι μου θυμίζει, ίσως το έχω ακούσει -αλλά δεν το έβαλα στο σχετικό άρθρο. Βέβαια, σαράντα κάσα δεν μπορείς να γράψεις κανονικά.

  64. Γιάννης Κουβάτσος said

    56β)Έτσι είναι. Το σκάκι είχε μετατραπεί σε όπλο της προπαγάνδας. Το 1948 έγινε ένα τουρνουά που θα αναδείκνυε τον πρώτο μεταπολεμικό παγκόσμιο πρωταθλητή. Όταν ο Μποτβίνικ έχασε από τον Αμερικανό Ρεσέφσκι κλήθηκε να δώσει εξηγήσεις από τον νέο Πρόεδρο της Επιτροπής Αθλητισμού Απολόνοφ γιατί «έδωσε το χέρι του στον εχθρό». Όταν τελικά στέφθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής στις 9 Μαΐου, η Πράβδα έγραψε: «Όπως ταιριάζει σε έναν μπολσεβίκο, ο Μποτβίνικ δεν έπαιζε απλά σκάκι, υπερασπιζόταν την τιμή της πατρίδας του, την τιμή της σοσιαλιστικής μας κουλτούρας, αναπόσπαστο στοιχείο της οποίας είναι το σκάκι.» Ο Μποτβίνικ ήταν άλλωστε ο πρώτος κάτοχος ιδιωτικού αυτοκινήτου στην ΕΣΣΔ, το 1935, δώρο που του απονεμήθηκε για τη νίκη του στο διεθνές τουρνουά της Μόσχας.
    (Ξέρω, για το μπριτζ ο λόγος σήμερα, αλλά αφού δεν σκαμπάζω γρυ, το γύρισα στο αδερφάκι του, το σκάκι☺)

  65. Xara said

    Στην Ελλάδα δεν είναι τόσο διαδεδομένο όσο σε άλλες χώρες αλλά γίνονται προσπάθειες και από την ΕΟΜ (ελληνική ομοσπονδία μπριτζ) και από τους κατά τόπους συλλόγους. Λυπάμαι που άρχισα να το μαθαίνω τόσο αργά! Ζηλεύω τα νέα παιδιά που είναι στην Εθνική. Είναι μαγικό παιχνίδι! Δεν σταματά ποτέ να σε εκπλήσσει. Με χαρά βλέπω όλο και περισσότερες γυναίκες να ασχολούνται με το μπριτζ αλλά και πολλές οικογένειες. Γίνονται μαθήματα μπριτζ κάθε χρόνο.

  66. sarant said

    64 Το χέρι το δίνουν ύστερα από κάθε παρτίδα. Στο τουρνουά εκείνο, Μποτβίνικ και Ρεσέβσκι έπαιξαν 5 παρτίδες, ο Μπ. κέρδισε τις 3, ο Ρεσ. τη μία και μία ισοπαλία. Κλήθηκε σε απολογία πέντε φορές ή μόνο μία φορά έδωσε το χέρι; Δεν στέκουν αυτά.

  67. Γιάννης Κουβάτσος said

    66:»Back to the 1948 Hague/Moscow tournament: In one incident during the Moscow portion Botvinnik was defeated by Reshevsky and after the game they shook hands. The handshake got Botvinnik in trouble. The next day he was ordered to report to the office of the chairman of the Sports Committee, Lieutenant General Arkady Apollonov who asked him how he, a communist, could shake hands with an American after he had defeated a Soviet player. Botvinnik was peeved and asked if that was the reason he had been invited to see the chairman and told him, «Excuse me. I have to prepare for my next game.» and then walked out.»
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://tartajubow.blogspot.com/2015/03/botvinnik-and-politics.html%3Fm%3D1&ved=2ahUKEwjK7pLoy8zxAhVvgf0HHfhiDeAQFjAJegQIExAC&usg=AOvVaw2Gx5XZyHfgFustlQf3jCVf&cshid=1625511347096

  68. Κάποτε μας διασκέδαζε, τώρα…με τ’ αγγελάκια

  69. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Ευχαριστώ, Νικοκύρη! Αλλά είπαμε… μάλλον είναι αργά για πρέφα (και όχι μόνο… 🙂 ) για μας τα …λυκόπουλα, πλέον!
    Πάντως, έχω ακούσει για ‘σαραντάρα’ ή ‘τριαντάρα’ πρέφα. Τώρα, αν και στη ‘σαραντάρα’ είναι αδύνατο να γράψεις κανονικά σαράντα κάσα –δεν ξέρω!-, τότε η έκφραση αυτή εκφωνείται έτσι για λόγους έμφασης, όπως και τόσες άλλες που περιέχουν σκόπιμη υπερβολή.

  70. eran said

    35. 47.
    Μπουρλότ και την ακόμα πιο τεχνική εξέλιξή του, τη βίδα ή βίδο έπαιζαν περισσότερο οι Βορειοελλαδίτες συμφοιτητές. Πρέφα αντίθετα οι από Λαμία και κάτω. Θυμάμαι ότι ήταν σπάνιο να βρεις παοκτζή για πρέφα ή Νοτιοελλαδίτη για βίδο.
    Στο μπουρλοτάκι και στη βίδα η σειρά στα ατού ξεκινάει από το βαλέ και το εννιά.
    34. Η αντίδραση του συγκρατημένου άγγλου συμπαίκτη σας στο ματς μού θύμισε τον γενικά συγκρατημένο και τυπικό άγγλο Ωραιοθωράξ / Ομορφοθωράξ που εξεμάνη στο αγώνα ράγκμπι, στο Αστερίξ στους Βρετανούς.

    Μέχρι ποιο γύρο (εύκολο και βαρετό) λέει ο μύθος ότι έβαζαν οι άγγλοι τους υπηρέτες τους να παίζουν στο ουίστ;

  71. Γιώργος Δημητρακόπουλος said

    Μιας κι ο ιστότοπος είναι λεξο-ετυμολογικός, να παραθέσουμε και την εκτίμηση ενός φιλόλογου μπριτζέρ και θα θέλαμε τα εξιδικευμένα σχόλιά σας.
    ΜΟΡ – ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ
    ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΘΩΜΟΣ – ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ ΜΠΡΙΤΖΕΡ
    Ο τέταρτος στο μπριτζ, όπως ορίζεται στα σταυρόλεξα. Εκείνος δηλαδή ο παίκτης
    που κάθεται απέναντι από τον συμπαίκτη του «εκτελεστή» και χρέος του είναι να
    τακτοποιήσει ανοικτά τα φύλλα του στο τραπέζι μετά την πρώτη έξοδο. Και είτε
    κάποιος ξέρει είτε όχι τη σημασία αυτής της λέξης, αν ο «μορ» δείξει σημεία ζωής
    κατά τη διάρκεια της «εκτέλεσης», ενδέχεται οι συνέπειες να είναι ολέθριες, όταν
    μάλιστα το παιγνίδι παίζεται με όλους τους τύπους.
    Η λέξη είναι γαλλική (mort) και σημαίνει «νεκρός». Προέρχεται από το λατινικό
    mors (γεν. mortis) = (θάνατος). Της ίδιας ρίζας είναι και το ρήμα morior (= πεθαίνω),
    καθώς και το επίθετο mortuus (= νεκρός). Από τα Λατινικά πέρασε στα Γαλλικά , στα
    Ιταλικά (morto = νεκρός), στα Αγγλικά (murder = φόνος), στα Γερμανικά (mord =
    φόνος) και σε άλλες λατινογενείς γλώσσες (π.χ. salto mortale = θανάσιμο πήδημα,
    στα μεξικάνικα). Από τα Λατινικά επίσης, προέρχονται και οι ελληνικές λέξεις
    μόρτης, μόρτισσα, μόρτικος, μόρτικα, μορτάκι, μορταρία. Συγκεκριμένα, από την
    ιταλική beccamorto (= τυμβωρύχος), με παράλειψη του πρώτου συνθετικού.
    Ο όρος «μορ» αποδόθηκε στα ελληνικά, ως «μόρτος», από τον Κύριο Νίκο
    Ασμενιάδη. (αν ενθυμούμαι καλά, σε κάποιο τεύχος που εκδίδει η ΕΟΜ νομίζω πως
    το έχω διαβάσει, αλλά δεν παίρνω και όρκο, και ζητάω προκαταβολικά συγνώμη αν
    κάνω λάθος). Κατά την γνώμη μου δεν είναι σωστό, γιατί στην αρχαία ελληνική
    υπάρχει η λέξη μορτός (σε απόσπασμα του επικού ποιητή Καλλίμαχου) που σημαίνει
    νεκρός. Παράγεται από το θέμα μερ -, με ετεροίωση (πρβλ. λέγω  λόγος, τρέχω 
    τροχός). Του ίδιου ετύμου είναι και οι λέξεις μέρος, μόρος, επίμορτος, μείρομαι,
    ειμαρμένη, μοίρα (από μορ-jα). Η λέξη μοίρα είναι μέση λέξη (media vox), με διττή
    δηλαδή σημασία (όπως η λέξη τύχη = καλή ή κακή τύχη). Έτσι η κακή μοίρα
    ισοδυναμούσε με το θάνατο. Στον Όμηρο μάλιστα (αλλά και στον Ηρόδοτο)
    συναντάται το επίθετο μόρσιμος, που σημαίνει «προορισμένος από τη μοίρα» (π.χ.
    μόρσιμον ήμαρ = η ημέρα του ολέθρου).
    Από τη ρίζα μορ- παράγεται και η λέξη βροτός. Πιο συγκεκριμένα, από το θέμα μρο
    και την παραγωγική κατάληξη –τος, που κρύβει τη σημασία του «είναι δυνατόν»,
    αφού αναπτύχθηκε χάριν ευφωνίας το χειλικό σύμφωνο β ανάμεσα στο ένρινο μ και
    το υγρό ρ και , στη συνέχεια, με αποβολή του αρχικού μ προ του β. Δηλαδή, από μορ
    + τος  μρο + τος  μβροτός  βροτός (πρβλ. γαμ-ρος  γαμβρός, γαμπρός / μέση
    ημέρα  μεσημβρία / μλ – από το μαλ-ακος – + ενjα  μλέννα  μβλέννα 
    βλέννα). Η λέξη βροτός σημαίνει θνητός, που είναι δηλαδή δυνατόν να πεθάνει.
    Αντίθετό του, το άμβροτος = αθάνατος, αυτός που δεν είναι δυνατόν να πεθάνει. Γι΄
    αυτό, άλλωστε, οι αθάνατοι θεοί του Ολύμπου έτρωγαν αμβροσία. (Μπορεί κάποιος
    να προσέξει σ΄ αυτή τη λέξη πως δεν αποβάλλεται το μ προ του β, αφού το μ δεν
    είναι αρχικό σύμφωνο).
    Για να καταλήξουμε, ο όρος «μορ» αν θα έπρεπε να αποδοθεί στην ελληνική θα τον
    αποδίδαμε ως «μορτός» ή τουλάχιστον, ευφημιστικά ως «ακίνητος», μολονότι με την
    τελευταία αναθεώρηση του ΔΚΑΜ το 2017 παραχωρήθηκαν και στον δύσμοιρο τον
    «μορ» κάποιες δικαιοδοσίες.

  72. sarant said

    71 Eυχαριστούμε πολύ!

    69 Ναι, η σαραντάρα πρέφα ξεκινάει από 40 κάσα. Με κάθε πετυχημένο συμβόλαιο ο τζογαδόρος σβήνει λίγη κάσα π.χ. 7 αν κάνει συμβόλαιο 7 πρώτα (ας πούμε), ενώ αν μπει μέσα ανεβάζει/γράφει κάσα πχ αν μπει σόλο στα 7 ανεβάζει 14 κάσα. Οπότε είναι αδύνατο να γράψει μονοκοπανιά 40 κάσα.

  73. Γιώργος Δημητρακόπουλος said

    Στην Σμύρνη το μπριτζ το αποκαλούσαν σουιβί, από το γαλλικό ακολουθώ γιατί ο κάθε παίκτης έπρεπε να ακολουθήσει τη φυλή του φύλλου που έπαιζε ο πρώτος από τους 4 παίκτες. Ο Νικοκύρης ξεκίνησε να αναφέρει μια ιστορία που κάποιος ήθελε να μάθει τους κανόνες του παιχνιδιού σε λίγα λεπτά. Η κατίνα από τις μάγισσες της Σμύρνης με τρεις χρυσές λίρες, το ΄μαθε σε μια μέρα. Παραθέτω το ανάγνωσμα:

    ΟΙ ΜΑΓΙΣΣΕΣ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ – ΜΑΡΑ ΜΕΪΜΑΡΙΔΗ
    (Εκδόσεις Καστανιώτη – 2001)
    Η ιστορία της Κατίνας διαδραματίζεται στην Σμύρνη το 1887.
    Αποσπάσματα απ’ τις σελίδες 288 έως 296
    ….
    «Σύριε, τι κάνουν στη λέσχη;» Τον ρώτησε η Κατίνα με αφέλεια παιδιού.
    «Κουβεντιάζουν, μιλούν, τρώνε, διασκεδάζουν, περνούν ευχάριστα, παίζουν
    σουιβί και το σουιβί, αν θέλετε να μάθετε, κυρία μου, είναι ένα πολύ δύσκολο
    παιχνίδι».
    «Η κόνα Βάρνικ είναι εκείνη που παίζει τώρα σουιβί».
    Η κυρία Βάρνικ εκείνη την ώρα, έριχνε ένα ρήγα πάνω στη μαύρη ντάμα.
    Ο κύριος δίπλα της πήρε την μπάζα με τον άσο κι έριξε τρία καρό.
    Το σουιβί παιζόταν πολύ στη Σμύρνα. Ήντουσαν τόσο απορροφημένοι με το
    παίγνιο, που φωτιά να ΄πιαναν τα μπατζάκια τους, δε θα το χαμπάριαζαν.
    … είπε κι ένα «ευχαριστώ» στον αέρα, μεταξύ βαλέ κούπα και μιας ανόητης
    μπάζας που μπορούσε να ΄χε κερδίσει, αν έπαιζε λιμό, αλλά είχε χάσει.
    «Βιενς μα σερί, να παίξεις στη θέση μου. Κύριε Καραμάνο!» φώναξε η
    καρακάξα. «Θα συνοδεύσετε την Ευγενία στο σουιβί;»
    Την άλλη ημέρα το πρωί, η Κατίνα χτύπησε την πόρτα ενός σπιτιού της οδού
    Μαντέν, κοντά στο μπουλεβάρτο Αλιότι. Άνοιξε ένας κύριος γύρω στα πενήντα,
    με κοιλίτσα κι ανήσυχη αναπνοή.
    «Είστε ο μετρ του σουιβί;» Τον ρώτησε. «Με στέλνει η κυρια Λαφόντ».
    «Με ειδοποίησε» είπε ο κύριος. «Τι μπορώ να κάνω για σας;»
    «Μάθε μου σουιβί» του ΄πε. «Επειγόντως».
    «Εγώ έκανα να μάθω σουιβί πέντε χρόνια» είπε ο μετρ.
    «Εγώ έχω μέχρι το απόγιομα» του ΄πε η Κατίνα, «γι’ αυτό, μην καθυστερείς».
    Για να τον πείσει, έβγαλε πάνω στ τραπέζι τρεις χρυσές και τις έσπρωξε προς το
    μέρος του. Ο μετρ, χωρίς δεύτερη κουβέντα, έφερε την τράπουλα.
    «Λοιπόν» άρχισε ο μετρ. «Το μεγάλο χαρτί κερδίζει το μικρό». Συνεχίσανε με τις
    μπάζες, τα κόλπα, τις φιγούρες, τα λιμά, τα αμπάς, τις αγορές, τους πόντους, τα
    μετρήματα, τα κοντράτα.
    «Τον παν είναι να οσμίζεσαι που είναι τα χαρτιά στους αντιπάλους» είπε ο μετρ.
    «Μην ανησυχείς γι’ αυτό του» ΄πε η Κατίνα. «Τους όρους πες μου».
    Ο μετρ την κοίταξε με περιέργεια. Στην τελευταία παρτίδα, ο μετρ έτριψε τα
    μάτια του και ξεφύσηξε.
    «Που ήξευρες πως η Δύση έχει το ρήγα καρό; Πως το ΄ριξες αυτό το χαρτί με
    τόση ευκολία;»
    «Αφού το ΄χε».
    «Κι αν δεν το ΄χε; Θα ΄χανες».
    «Ναι, αλλά δεν έχασα».
    «Σωστά» είπε ο μετρ.
    Η Κατίνα σηκώθηκε να φύγει. «Μετρ» του ΄πε στην έξοδο, βάζοντας το παλτό
    της.
    «Γούστο έχει αυτό το παιχνιδάκι. Αρχίζει να μ’ αρέσει».
    ….
    Προχώρησε προς τη σάλα των χαρτιών. Σήμερα έπαιζε η καρακάξα με δυο
    κυρίους και, στο άλλο τραπέζι η αδελφή της, λίγο χλομή, με άλλους τρεις.
    «Α!» έκανε η Κατίνα. «Σουιβί! Η αδυναμία μου!»
    Ένας κύριος προθυμοποιήθηκε να της παραχωρήσει τη θέση του στο τραπέζι.
    Στρογγυλοκάθισε. Θα ΄παιζε αντίπαλη με την καρακάξα.
    Τα τρία πρώτα παιγνίδια ήταν εύκολα. Μετά η καρακάξα έκανε μια αλόγιστη
    αγορά, που της στοίχισε ακριβά. Μπήκε μέσα πολλές μπάζες. Τώρα ήταν η σειρά
    της Κατίνας σε μια δύσκολη εκτέλεση. Για να βγάλει το κοντράτο της, έπρεπε να
    βρει τον ένα απ’ τους τέσσερις ρηγάδες που έλειπε, τις δυο από τις τέσσερις
    ντάμες, και να αμπασάρει το λιμό σπαθί.
    Ο Σύριος στάθηκε πάνω από το κεφάλι της. Κάθε φορά που ακουγόταν στο
    δωμάτιο ένα γκραντ σλεμ, το ενδιαφέρον όλων γύρναγε προς τον εκτελεστή. Η
    Κατίνα κοίταξε τον μόρτο κι έριξε μια ματιά στα χαρτιά των αντιπάλων της, που
    τα κρατούσαν στα χέρια.
    Μετά, χωρίς κανένα δισταγμό, στην αντάμ του δυο καρό, τράβηξε από το μόρτο
    τον άσο, κι αντί να πιάσει τα ατού, ξελιμάρισε στις σόλιντ πίκες της τα καρά.
    Αμπασάρισε πολύ ομαλά την ντάμα σπαθί, κι όταν την κέρδισε, τράβηξε τις
    κούπες. Έβγαλε επτά κούπες, σε τέσσερα λεπτά. Η πλήρης σιγή μέσα στη σάλα
    αντικαταστάθηκε τώρα με βαβούρα επεξηγήσεων.
    «… Ούτε μάισσα δε θα το ΄βγαζε αυτό το κοντράτο» έκανε ο χωρατατζής, που
    δεν ανέπνεε κι αυτός, ώσπου να τελειώσει η παρτίδα. «Ούτε μάισσα»
    ξαναγέλασε. «Θα με παίξετε και μένα κάνα γιούνι (παρτίδα, παιχνίδι), κυρία
    Καραμάνου, να πάρω το αίμα μου πίσω;»
    Αλλά η Κατίνα είχε τελειώσει με την κυρία και τη δεσποινίδα Βάρνικ.

  74. Triant said

    72: Σε κάποιες πρέφες, νομίζω στη Ρώσικη, υπάρχουν και δίσολο, τρίσολο κλπ. Οπότε ένα τρίσολο στα 10 ή τετράσολο στα 8 φέρνουν και 40 κάσα 🙂

    Ξεχάσαμε να πούμε οτι εν έτει 1929 ο κύριος Μπένετ έχωσε ένα συμβόλαιο Η κυρία Μπένετ τον είπε ποδάρι, αυτός της έριξε κάποια χαστούκια οπότε και αυτή τον πυροβόλησε και τον άφησε στον τόπο. Το δικαστήριο αφού εξέτασε τα δεδομένα την αθώωσε. Πληροφορίες που λένε ότι ο δικαστής είδε το χέρι που έχωσε το θύμα και την δικαίωσε, ελέγχονται ως ανακριβείς.
    Το γεγονός όμως είναι πραγματικό.

  75. kalos said

    πληροφοριες για πολλα
    αλλα πανω απ ολα, για το «ιταλικο» ΤΟΥΤΤΙ
    που εγινε ΤΟΥΤΕ στην ισπανια
    ας συνεχισουμε λοιπον
    με την περιφημη «κωδικοποιηση της
    πληροφοριας» = οτι ναναι , κι οποιος αντεξει

    https://es.wikipedia.org/wiki/Pinta_(naipes)

  76. kalos said

    ειναι πολυ σχετικα ολα τα παιχνιδια αυτα…
    και αρκετα πολυπλοκα
    ουτε το μπριντζ ειναι «καλυτερο» απ την πρεφα
    (επειδη δειχνει αγγλοσαξονικο !)
    ουτε το ονομα αποδεικνυει απο που
    κραταει η σκουφια των παιχνιδιων !

    η «μπαζα» παντως μεγαλοαστικη δεν ειναι !
    μαλλον ουτε εξ αλβιωνος !
    ουτε το λημμα «συκοφαντης» οπως λεει ο βαβινιοτι > ειναι εκεινος ο οποιος καρφωσε
    εκεινον, που ειχε κλεψει τα …. «συκα»

    εχουμε κανει τα παντα «απλοικα» και αφελη
    ενω δεν ειναι
    μηπως να το παρουμε απ την αρχη
    ……..ισως κατι αλλο προκυψει…

  77. kalos said

    ευχαριστουμε κε Νικο (νοικοκυρη …)
    για ολα….. (φυσικα για το «βημα» το οποιο
    η ιστιοσελιδα σας μας δινει,
    (προσωπικως, κλινω το γονυ διοτι
    μας επιτρεπετε να εκφραζουμε, αποψη
    ελευθερα) και ειναι σπανιο σ αυτον τον κοσμο της
    λογοκρισιας .. αρα κε Νικο
    σας τιμω μεχρι τελευταιου νευρωνα του νου
    θεωρω οτι αυτο (να τιμουμε)
    ειναι το μεγιστο των «ευχαριστω»
    και γι αυτο ειμαι, ΕΥΓΝΩΜΩΝ !

    ζουμε σε μια αλλη περιοδο «εικονομαχιας»
    φυσικα απ την αναποδη, γεματη εικονες !
    και ομως ειναι τοσο σπανιο σ αυτον τον κοσμο,
    κατι αναλογο με την ιστιοσελιδα σας ….
    ολα πλεον ειναι λογοκρισια (δεν κρινονται, ολα =
    λογοκρινονται…) δυστυχως …καποιοι πολιτισμοι απεβαλλαν την «εικονα» αλλοι προσπαθησαν , να το κανουν , με οικτρα αποτελεσματα, χωρις να το
    καταφερουν, σε πρωτη αναγνωση και φαση… ομως, οταν ολα ειναι εικονες και «εικονικα» … η απολυτη λογοκρισια εχει, εκ των ουκ ανευ > επιβληθει, εν πραγμασι !
    τρεχοντας ταχιστα, να γινει και «δια νομου» !
    και δεν γραφω για την (β)οικονομικη (λες και ειναι πρωταρα η ανθρωποτητα σε τετοιες !)
    κριση, παρεξ για την πρωτη εννοια της «κρισης»
    στα ελληνικα …. κατι που θυμιζει καπως το >
    «επιλογη», ομως, προυποθεση γι αυτην ειναι ενα
    καποιο ειδος, εκπεφρασμενης & τιμουμενης
    «ελευθεριας»…. λογου και αντιλογου …
    γι αυτο…. ευγε σ αυτον τον χωρο σας !

    θα εγραφα ομως οτι …..

    (και επισης στον αγαπητο) 18

    καιρος (και παντα ηταν !) ολοι μας,
    να μην «κωδικοποιουμε την πληροφορια»
    απο το = προφανως….
    το προφανες μονο αποδειξη δεν ειναι…..
    ειναι μαλλον….. μπαρουφα !
    διοτι τα φαινομενα απατουν !

    αυτο το ταδε και το δεινα.. κτλ ! …κατα πως «μας» φαινεται, ειναι «θεσμος» και αληθοφανες απο …….»εχθες» (χωρις βαθος ,πριν το χτες)
    δυστυχως δινει ως αποτελεσμα = ΟΤΙ ΝΑΝΑΙ ..
    χανεται η ερευνα, η πραγματικοτητα
    και ολα , σιγα-σιγα στην λησμονια…
    παυει να ισχυει και η …»αληθεια» του «πριν»
    οταν αποκοπτουμε, ενα «τμημα» ενος κτηριου
    εναν οροφο πχ … χωρις αλλους οροφους, σκαλες , ανελκυστηρα,
    θεμελια , υποστρωμα
    με τι θα φτασουμε στον 5ο οροφο ……
    μαγικα ραβδακια δεν υπαρχουν !

    μηπως καλυτερα ν αρχισουμε να κοιταμε,
    τι συνεβαινε και προχθες,
    πριν κανα χρονο,
    πριν 3,000 χρονια,
    πριν 10,000 χρονια !…..

    μηπως στην πλειονοτητα του χρονου…. της ελληνικης
    γραμματολογιας, δεν υπηρχαν τονοι …. ?
    γιατι αραγε …..

    ακομα ψαχνω στο μαιμου λαπ-τοπ, που
    μου εδωσαν ,να βρω που ειναι τα σημεια στιξης
    και οι τονοι ….. δεν πειραζει, ισως τα βρω !

    λιγη περισσοτερη προσπαθεια και αμφιβολια
    …δεν θα εβλαπτε ….
    διοτι τα εχουμε παρει ολα …. ισωμα ,
    πετωντας με τις θεωριες, λες και ειναι αεροπλανα …. «βεβαιοτητας»

  78. sarant said

    73 Πολύ ωραίο!

    74 Ναι, λέμε με τους δικούς μας κανόνες

  79. leonicos said

    Πάω ν’ αγοράσω τράπουλα

  80. Nkos21 said

    Ο Ομάρ Σαρίφ ήταν διεθνής μαιτρ του Μπρίτζ. Πέθανε όμως από αλτσχαϊμερ. Μάλλον το DNA του καθ’ ενός είναι υπεύθυνο. Έπαιζα μέχρι το 2018 οπότε και το σταμάτησα. Ο λόγος: το Μπρίτζ είναι εξαιρετικά ανταγωνιστικό παιγνίδι και οι περισσότεροι παίκτες βγάζουν τον χειρότερο τους εαυτό. Το άντεξα 4-5 χρόνια και μετά αποχώρησα. Παίζω 1-2 φορές το χρόνο γιατί δεν τους αντέχω. Βέβαια υπάρχουν και πολλές εξαιρετικά αξιόλογες προσωπικότητες, αλλά είναι μειοψηφία.

  81. Nkos21 said

    Ο Ομάρ Σαρίφ ήταν διεθνής μαιτρ του Μπρίτζ. Πέθανε όμως από αλτσχαϊμερ. Μάλλον το DNA του καθ’ ενός είναι υπεύθυνο. Έπαιζα μέχρι το 2018 οπότε και το σταμάτησα. Ο λόγος: το Μπρίτζ είναι εξαιρετικά ανταγωνιστικό παιγνίδι και οι περισσότεροι παίκτες βγάζουν τον χειρότερο τους εαυτό. Το άντεξα 4-5 χρόνια και μετά αποχώρησα. Παίζω 1-2 φορές το χρόνο γιατί δεν τους αντέχω. Βέβαια υπάρχουν και πολλές εξαιρετικά αξιόλογες προσωπικότητες, αλλά είναι μειοψηφία.

  82. … σε κάθε μπάζα οι παίκτες ακολουθούν, δηλ. παιζουν ένα φύλλο της ίδιας φυλής με αυτό που έπαιξε ο πρώτος παίκτης, αν έχουν. …

    Απ’ αυτό και η φράση follow suit (ακολουθείν με τον ίδιο τρόπο), σε γενική και ευρεία χρήση.

  83. sarant said

    82 Πολύ σωστά!

  84. … University professor is no real job, μου λέει …

    Ε, δίκιο έχει: καλοπληρωμένο χόμπυ για όσους έχουν ελεύθερο χρόνο, και δη άφθονον! 🙂

  85. … οι Αμερικανοί ήταν οι πρώτοι παγκόσμιοι πρωταθλητές … στις Βερμούδες,
    … Bermuda Bowl.
    (… των γυναικών λέγεται
    Venice Cup) …

    Ορίστε, τις ρίξανε πάλι τις γυναίκες: Bowl έναντι Cup, 50% περισσότερο το πρώτο:

  86. … biritch … στα ρωσικά … σημαίνει τον ντελάλη του χωριού,
    … προέρχεται … από το ιταλ.
    sbirro

    37, … το παίγνιο δεν προσφέρεται για γέρους. …

    38, … 37: Μην αποθαρρύνεις κανέναν. …

    Dum sbirro, spero!

  87. sarant said

    85 Ναι, αλλά της Βενετίας, άλλο πρεστίζ έχει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: