Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Βιβλία για το φετινό καλοκαίρι

Posted by sarant στο 9 Ιουλίου, 2021


Το ιστολόγιο αγαπά τις παραδόσεις και προσπαθεί να τις τηρεί. Και μία από τις παραδόσεις του ιστολογίου είναι και το σημερινό μας άρθρο, που ακολουθεί τη συνήθεια που είχαν (και ίσως έχουν ακόμα) τέτοιες μέρες τα περιοδικά και οι εφημερίδες, να προτείνουν “βιβλία για τις διακοπές”, όσο κι αν φέτος οι διακοπές είναι κάπως παράξενες, αν και καλύτερες από τις περυσινές, πάντως με τη Δαμόκλειο σπάθη της μετάλλαξης Δ να κρέμεται πάνωθέ μας.

Είχαν και κάποιες υποτιθέμενες προδιαγραφές τα “καλοκαιρινά” αυτά βιβλία, που υποτίθεται ότι θα τα διάβαζε κανείς στην ακρογιαλιά, ανάμεσα στις βουτιές: όχι πολύ βαριά θέματα, ας πούμε, αλλά να έχουν και πολλές σελίδες για να φτουρήσουν, αφού το καλοκαίρι διαβάζουμε περισσότερο κι άντε να βρεις βιβλιοπωλείο στην άγονη γραμμή.

Το ιστολόγιο αγαπάει τα βιβλία και του αρέσει να συζητάει για βιβλία, κι έχουμε ανεβάσει ήδη αρκετά άρθρα με προτάσεις βιβλίων για το καλοκαίρι, αρχίζοντας από το 2010, που σας είχα ζητήσει να προτείνετε βιβλία που να έχουν κάποια σχέση μεταξύ τους, χωρίς να ανήκουν απαραίτητα π.χ. σε τριλογία, ενώ το 2011 χαλάρωσα τους περιορισμούς και ζήτησα να προτείνετε οποιοδήποτε βιβλίο. Το 2012 είχα ζητήσει προτάσεις για καινούργια βιβλία, νέες εκδόσεις δηλαδή, επειδή είχα κάνει τη διαπίστωση, που μάλλον εξακολουθεί να ισχύει, ότι το βασικό πρόβλημα της βιβλιαγοράς είναι ότι η υπερπροσφορά καλών και φτηνών παλιότερων βιβλίων, από εφημερίδες ή σε προσφορές των εκδοτικών οίκων, αν και καταρχήν είναι κάτι πολύ καλό για το αδυνατισμένο βαλάντιο του βιβλιόφιλου, ωστόσο στραγγαλίζει την αγορά του καινούργιου βιβλίου. Το 2013 δεν έβαλα κανέναν περιορισμό και σας ζήτησα απλώς να προτείνετε βιβλία για το καλοκαίρι, χωρίς προσανατολισμό σε είδος (π.χ. αστυνομικά) ή σε ύφος (π.χ. ανάλαφρα). Το ίδιο έκανα και το 2014, όπως και το 2015 αλλά και το 2016. Το 2017 σας ζήτησα να δείξετε προτίμηση σε καινούργια βιβλία. Και το 2018 δημοσιεύσαμε αντίστοιχο βιβλιοφιλικό άρθρο, όπως και πρόπερσι, το 2019, αλλά και πέρυσι, το 2020.

Μάλιστα, αν προσέξετε, τα τελευταία χρόνια αυτά τα καλοκαιρινά βιβλιοφιλικά μας άρθρα δημοσιεύονται την ίδια μέρα, 10 Ιουλίου, ή τέλος πάντων εκεί κοντά. Επειδή όπως είπαμε τηρώ τις παραδόσεις, το ίδιο έκανα και φέτος. Πάντως, να θυμίσω ότι προτάσεις για βιβλία-δώρα δημοσιεύουμε και τον Δεκέμβριο, κοντά στα Χριστούγεννα -εδώ το τελευταίο άρθρο αυτής της κατηγορίας.

Και φέτος λοιπόν σας καλώ να προτείνετε βιβλία για τις μέρες του καλοκαιριού, όπου κι αν τις περάσουμε, στις παραλίες ή στην πόλη. Δεν θα βάλω κάποιον περιορισμό, προτείνετε ό,τι θέλετε, αν και θα είχε κάποιο νόημα να δώσουμε προτεραιότητα σε σχετικά καινούργιες εκδόσεις ή επανεκδόσεις.

Λένε πως ο παπάς πρώτα βλογάει τα γένια του, οπότε θα ξεκινήσω αναφέροντας τα δυο δικά μου σχετικά πρόσφατα βιβλία, που βέβαια είναι περσινά. Καταρχάς, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αρχείο και σε δική μου φιλολογική επιμέλεια ο τόμος Πολεμικά, ο τέταρτος τόμος με χρονογραφήματα του Βάρναλη. Πρόκειται για 81 χρονογραφήματα που δημοσιεύτηκαν στην Πρωία ενώ μαινόταν ο πόλεμος του 1940-41, τα περισσότερα σε πνεύμα ενθουσιασμού, τα τελευταία, όταν είχε πια αρχίσει η γερμανική επίθεση, προσπάθεια εμψύχωσης. Για περισσότερα, παραπέμπω στο άρθρο του ιστολογίου.

Έπειτα, κοντά στα Χριστούγεννα βγήκε ένα «εντελώς» δικό μου βιβλίο: κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου το βιβλίο μου «Το ζορμπαλίκι των ραγιάδων. Ανιχνεύοντας το 1821 μέσα από τις λέξεις του». Στο βιβλίο αυτό έχω αφιερώσει ειδική σελίδα, και το έχω παρουσιάσει αρκετές φορές στο ιστολόγιο, οπότε δεν θα πω περισσότερα.

Πάμε τώρα σε βιβλία άλλων. Διάβασα πρόσφατα, και μου άρεσε, την Ανθρώπινη κωμωδία του Ουίλιαμ Σάρογιαν, που βλέπω ότι κυκλοφόρησε, από τις εκδόσεις Gutenberg, φέτος, αλλά βέβαια είναι γραμμένο μέσα στον πόλεμο, το 1942, και περιγράφει ακριβώς τη ζωή σε μια μικρή πόλη της Καλιφόρνιας, μέσα από τα μάτια ενός 14χρονου που δουλεύει ταχυδρομικός διανομέας και έχει το θλιβερό έργο να επιδίδει τα τηλεγραφήματα στις οικογένειες των στρατιωτών που έχουν σκοτωθεί στο πεδίο της μάχης.

Από τις εκδόσεις Πόλις κυκλοφόρησε η νουβέλα Ο πόλεμος των φτωχών του Ερίκ Βουγιάρ. Πρόκειται για μια εξιστόρηση του πολέμου των χωρικών και της ζωής του Τόμας Μύντσερ (τον 16ο αιώνα στη Γερμανία, αλλά με αναφορές και σε προηγούμενες εξεγέρσεις αγροτών, στην Αγγλία τον 14ο αιώνα). Και εδώ έχουμε το σαγηνευτικό ύφος του Βουγιάρ, γνώριμο από προηγούμενα έργα του που έχουμε παρουσιάσει και εδώ.

Από τις ίδιες εκδόσεις διάβασα το βραβευμένο στη Γαλλία μυθιστόρημα του Νταβίντ Ντιόπ Τη νύχτα όλα τα αίματα είναι μαύρα. Στα χαρακώματα του Πρώτου Πολέμου, ένας Σενεγαλέζος στρατιώτης, γεμάτος ενοχές επειδή θεωρεί ότι είναι υπεύθυνος για τον θάνατο του αδελφικού του φίλου, μετατρέπεται σε μια μηχανή θανάτου, στην αρχή προκαλώντας τον θαυμασμό αλλά μετά τον φόβο των συμπολεμιστών του. Σημειώνω ότι ο γαλλικός τίτλος είναι Frère d’ame, αλλά στην ελληνική έκδοση αλλαξε με τη σύμφωνη γνώμη του συγγραφέα (η φράση του ελληνικού τίτλου εμφανίζεται στον μονόλογο του αφηγητή).

Για να μείνουμε στη γαλλόφωνη λογοτεχνία, από τις εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου διάβασα το νουάρ μυθιστόρημα Μασσαλία 73 της Ντομινίκ Μανοτί, βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα -μια σειρά από δολοφονίες Αλγερινών στη Μασσαλία το 1973 και τη διείσδυση ακροδεξιών οργανώσεων στην Αστυνομία. Ένας νεαρός και ευφυής αστυνομικός προσπαθεί να φτάσει στην άκρη του νήματος αν και υποψιάζεται τι θα βρει εκεί.

Φέτος ήταν η επετειακή χρονιά της Επανάστασης του 1821 αλλά περιέργως από τα φετινά βιβλία λίγα διάβασα. Θέλω όμως να ξεχωρίσω το Μάγουλο της Παναγιάς του Παντελή Μπουκάλα από τις εκδόσεις Άγρα, μια «αυτοβιογραφική εικασία» για τον Γεώργιο Καραϊσκάκη, ένα πεζογράφημα σε θεατρική μορφή όπου εκτός από τον Καραϊσκάκη παίρνουν επίσης τον λόγο ο βιογράφος του και γραμματικός του Δημ. Αινιάν, η Μαριώ κι ένας τυφλός λυράρης. Έχω σκοπό να παρουσιάσω δείγμα του κειμένου, οπότε δεν θα πω πολλά -πάντως προσφέρει αναγνωστική απόλαυση αφού η μαστοριά του Μπουκάλα συνδυάζεται με την πολύχρονη τριβή του με το δημοτικό τραγούδι. Αξίζει όμως και το εικοσασέλιδο επιλογικό σημείωμα.

Παρουσίασα ήδη, πρόσφατα, το δοκίμιο Ο κόσμος στα 64 τετράγωνα από τις εκδόσεις Αντίποδες, για το σκάκι, και χτες το Ας αλλάξουμε δρόμο του Εντγκάρ Μορέν (Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου).

Στο αντίστοιχο περυσινό άρθρο είχα παρουσιάσει και τη στοίβα με τα βιβλία που είχα αδιάβαστα και που λογάριαζα να διαβάσω το καλοκαίρι -μάλιστα την είχα βγάλει και φωτογραφία, σε καλοκαιρινό φόντο διότι βρισκόμουν σε διακοπές πέρσι τέτοιον καιρό.

Φέτος οι διακοπές μου αργούν ακόμα οπότε δεν θα βγάλω φωτογραφία της στοίβας. Απλώς θα αναφέρω τα (καινούργιας έκδοσης) βιβλία που την απαρτίζουν, χωρίς να είμαι βέβαιος ότι θα τα διαβάσω όλα.

  • Το σουρεαλιστικό αστυνομικό μυθιστόρημα «Ο δον υπαστυνόμος» του Δημήτρη Καρακίτσου (εκδόσεις Αντίποδες)
  • Το αυτοβιογραφικό αφήγημα «Δίφορη μνήμη» του Γιώργου Θεοχάρη (εκδόσεις Πόλις) -ίσως παρουσιάσω και εδώ κάποιο απόσπασμα, διότι ένα φυλλομέτρημα μου έδειξε ότι υπόσχεται πολλά.
  • Το μυθιστόρημα «Ο πυρετός» του Σεμπαστιάν Σπιτζέρ» (Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου) -σε φόντο επιδημίας.
  • Το κλασικό μυθιστόρημα «Μπίλλυ Μπαντ» του Χέρμαν Μέλβιλ (Εκδόσεις Αντίποδες)
  • Το αυτοβιογραφικό αφήγημα του Μάνου Ελευθερίου «Μαλαματένια λόγια» (Μεταίχμιο)
  • Τα δοκίμια του Γιάννη Μπουτόπουλου «Η μεγάλη διαδρομή» (εκδ. Παπαζήση) -η μεγάλη διαδρομή της ανθρωπότητας πάνω στη Γη δηλαδή
  • Η συλλογή διηγημάτων της Γιούντιτ Σαλάνσκυ «Κατάλογος απολεσθέντων» (Αντίποδες), με δοκιμιόμορφα διηγήματα για πράγματα που έχουν χαθεί -από ποιήματα της Σαπφώς έως ένα νησί του Ειρηνικού που βούλιαξε ή έναν πίνακα που κάηκε στον πόλεμο.
  • Την ανθολογία κειμένων «Ηλίας Βενέζης – Ελληνική διάρκεια Β’ τόμος» σε επιμέλεια Χ.Λ.Καράογλου, με κείμενα του Βενέζη δημοσιευμένα σε εφημερίδες.
  • Την ετυμολογική μελέτη «Πωγωνύμια» του Ορέστη Ίσου, όπου εξετάζονται τα τοπωνύμια από το Βόρειο Πωγώνι της Ηπείρου. Ίσως γράψω και κάτι ακόμα για το βιβλίο αυτό.
  • Τη μελέτη της Eva Illouz «Το τέλος του έρωτα» (Εκδόσεις του Εικοστού πρώτου)

Είναι δέκα, και φιλοδοξώ να διαβάσω και καναδυό κλασικά σε παλιότερες εκδόσεις, αλλά δεν είμαι βέβαιος ότι θα τα καταφέρω.

Όμως πολλά είπα εγώ, περιμένω τις δικές σας βιβλιοπροτάσεις -που βέβαια θα μου δώσουν ιδέες για να ψηλώσω κι άλλο τη στοίβα των αδιάβαστων!

77 Σχόλια προς “Βιβλία για το φετινό καλοκαίρι”

  1. Κουνελόγατος said

    Μην πεις λέξη, για τον ΙΡΑ. Θα το διαβάσω σύντομα.

  2. Κουνελόγατος said

    Καλημέρα. Και το νέο της Ευτυχίας Γιαννάκη, που μου άρεσαν και τα προηγούμενα.

  3. Sonia Athanasiadou said

    Καλημέρα! Ευχαριστούμε για τις προτάσεις και τις παρουσιάσεις που προηγήθηκαν! Από μελέτες, θα πρότεινα το νέο βιβλίο του Κωστή Παπαϊωάννου «Άγρια ιστορία για μεγάλα παιδιά. Από τον φασισμό στον μεταφασισμό. Η δημοκρατία απέναντι στη νέα Ακροδεξιά» από τις εκδόσεις Πόλις. Το διάβασα πρόσφατα και το απόλαυσα. https://www.youtube.com/watch?v=SSYG5miDKD4 Αν έχετε χρόνο και διάθεση, ακούστε και τη συνέντευξη που έδωσε ο συγγραφέας στην εξαιρετική φιλόλογο και ραδιοφωνική παραγωγό του 95,8 (πολιτιστικό ραδιόφωνο της ΕΡΤ3) Αναστασία Γρηγοριάδου: https://webradio.ert.gr/958fm/22ioun2021-kostis-papaioannou-agria-istoria-gia-megala-pedia/

  4. Κουνελόγατος said

    Και Βουγιάρ, δώρο από φίλο 4-5 δικά του για να διαβάσω. Και δεν είμαι ο Νίκος να τα προλαβαίνω όλα…

  5. KT said

    Προτείνω ανεπιφύλακτα τη «Λεωφόρο ΝΑΤΟ» του συναδέλφου Νικήτα Σινιόσογλου. Μια ξεχωριστή γραφή σε ένα ιδιαίτερο πόνημα.

  6. Κουνελόγατος said

    «Είναι δέκα, και φιλοδοξώ να διαβάσω και καναδυό κλασικά σε παλιότερες εκδόσεις, αλλά δεν είμαι βέβαιος ότι θα τα καταφέρω.»

    Εγώ πάλι είμαι βέβαιος, sooner or later, που λέει και ο ποιητής…

  7. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και τις προτάσεις, χαίρομαι που βλέπω και καινούργιους φίλους.

    2 Αυτό μού ξέφυγε, να πούμε και τον τίτλο: Στη φωλιά του ιππόκαμπου

  8. Πέπε said

    Καλημέρα.

    Εδώ και αρκετό καιρό μού κρατάει καλή παρέα ο κόμης Μοντεχρήστος, πρώτη (απ’ ό,τι κατάλαβα) πλήρης έκδοση στα ελληνικά από τις εκδ. Γκούτενμπεργκ πέρσι ή πρόπερσι. Το πήρα στις αρχές του τελευταίου λοκντάουν, και ο βιβλιοπώλης σχολίασε «ήταν το σουξέ του προηγούμενου λοκντάουν»!

    Δύο ογκωδέστατοι τόμοι, όχι πολύ κατάλληλοι για παραλία. Απερίγραπτη δεξιοτεχνία στο στήσιμο ενός περίπλοκου μυθιστορήματος. Τώρα που έχω μπει στην αρχή της λύσης του δράματος, για να πω την αλήθεια κάποια σημεία τα βρίσκω λίγο πιο αδύνατα, χωρίς αυτό να μειώνει το όλον. Για μένα, που διαβάζω μυθιστορήματα το βράδυ πριν σβήσω το φως, το γεγονός ότι επί μήνες περίμενα κάθε μέρα να ‘ρθει αυτή η ώρα για να δω τη συνέχεια, είναι ακαταμάχητο προτέρημα.

    Στην ουρά περιμένουν τα απομνημονεύματα του Σωτήρη Σπαθάρη (ήταν ο «κανονικός» Σπαθάρης, καραγκιοζοπαίχτης, ο πατέρας του πολυδιαφημισμένου Ευγένιου). Παλιό βιβλίο, αλλά φαίνεται ότι κι αυτού η πρόσφατη έκδοση έχει κάποια πρωτιά (πληρέστερη ή πιο επιμελημένη από την κλασική;). Και θα αναζητήσω και τις Αναρούσες που μας παρουσιάστηκαν εδώ προ ημερών, του Ανετάκη.

  9. sarant said

    8 Eδώ και αρκετό καιρό αντιστέκομαι στον πειρασμό να το αγοράσω και να προσπαθήσω να το διαβάσω. Τον Μοντεχρήστο λέω. Που όμως έχει βγει και από την Εστία σε εξίσου ογκώδη έκδοση -ή κάνω λάθος;

  10. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το 2020 ήταν η χρονιά που συμπληρώθηκαν 70 χρόνια από τον θάνατο του Τζορτζ Όργουελ. Αυτό σημαίνει ότι δεν απαιτείται πλέον άδεια για την έκδοση των βιβλίων του, είναι πια σε κοινή χρήση και μπορούμε, επιτέλους, να τον (ξανα)διαβάσουμε σε σύγχρονες μεταφράσεις, γιατί οι παλιές έχουν όλα τα ελαττώματα των μεταφράσεων της δεκαετίας του ’70 και του ’80. Προτείνω, λοιπόν, το «1984» και τη «Φάρμα των ζώων» στη μετάφραση της Κατερίνας Σχινά και το «Φόρος τιμής στην Καταλονία» στη μετάφραση του Αλέξη Καλοφωλιά.
    Άλλα βιβλία: Για όσους αγαπούν τις περιηγήσεις στην Αθήνα το νέο βιβλίο του μετρ του είδους Νίκου Βατόπουλου «Στο βάθος του αιώνα» (ένα αφήγημα για την Αθήνα).
    Το νέο αστυνομικό μυθιστόρημα της εξαιρετικής Ευτυχίας Γιαννάκη, που αυτή τη φορά εκτυλίσσεται στην Πάρο, «Η νόσος του μικρού θεού».
    Δύο βιβλία για το 1821 που με διαφώτισαν πολύ:
    «1821: Ιχνηλατώντας το έθνος, το κράτος και τη Μεγάλη Ιδέα» του Γιάννη Μηλιού και «Η ελληνική επανάσταση μέσα από τα μάτια των Οθωμανών» του Λεωνίδα Μοίρα.
    Αυτά.☺

  11. Κουνελόγατος said

    10. Το νέο αστυνομικό μυθιστόρημα της εξαιρετικής Ευτυχίας Γιαννάκη, που αυτή τη φορά εκτυλίσσεται στην Πάρο, «Η νόσος του μικρού θεού».

    Δεν με διαβάζετε κύριε Κουβάτσο… :mrgreen:

  12. sarant said

    10-11 Αν λέτε και οι δυο σας τη Νόσο του μικρού θεού, το έχουμε αναφέρει σε προηγούμενο βιβλιοφιλικό άρθρο.

    Εγώ νόμιζα ότι ο Κουνελόγατος εννοεί το (ακόμα πιο) καινούργιο της Γιαννάκη, Η φωλιά του ιππόκαμπου

  13. Γιάννης Κουβάτσος said

    11,12: Έβγαλε κι άλλο; Δεν το πήρα χαμπάρι. Πάλι στα έξοδα θα μπούμε.☺

  14. Γιάννης Κουβάτσος said

    Απ’ ό,τι διαβάζω, κυκλοφόρησε τον Ιούνιο, εκτυλίσσεται στην Ύδρα και αποτελεί το δεύτερο μέρος της «Τριλογίας του βυθού». Πολύ ωραία, φύγαμε για Πολιτεία.☺

  15. Κουνελόγατος said

    12 και 13. Τον ιππόκαμπο εννοώ φυσικά. Για ποιον με περάσατε; Κάναν μπυθουλαίο; 🙂

  16. Πουλ-πουλ said

    8. Πέπε
    «το γεγονός ότι επί μήνες περίμενα κάθε μέρα να ‘ρθει αυτή η ώρα για να δω τη συνέχεια, είναι ακαταμάχητο προτέρημα.»
    Μπορεί ο μοντερνισμός να ψιλοαδιαφορεί για την πλοκή, εμείς όμως παραμένουμε για πάντα παιδιά. Και μας αρέσει!

  17. Ως γνωστόν οι φυλακισμένοι, όταν τους βγάζουν βόλτα έξω από το κελί, κοιτάνε το γαλάζιο τ’ ουρανού να θεραπεύσουνε τα ματια, έχουν ζορισθεί και κατανοήσει τις ανάγκες του σώματος.Οποιος δεν έχει ζορισθεί ψυχικά μπορεί να μην έχει κατανοήσει τις ανάγκες του πνεύματος και πως μόνο το ν’ατενίζεις την θάλασσα-με μικρά φωτεινά διαλείματα σε τυχαία παρευρισκόμενες μπικινοφορούσες- καταπραΰνει κάθε ψυχικό άλγος.
    Χειρότεροι πό όσους διαβάζουν βιβλία στις παραλίες είναι μόνον όσοι διαβάζουν στην παρλία εφημερίδα καθισμένοι σε πλαστική πολυθρόνα !
    Να εκφέρουν γνώμη οι ιατροί του ιστολογίου (αφού πάρουν άδεια από την σύζυγο, βεβαίως-βεβαίως )

  18. Katerina G said

    https://biblionet.gr/titleinfo/?titleid=251665

    Οι Αργοναύτες της Μάγκι Νέλσον σε μετάφραση (πολύ καλή νομίζω) της Μαρίας Φακίνου

    μια υβριδική αυτοβιογραφική νουβέλα-δοκίμιο, τολμηρή και αληθινή τόσο που υπερβαίνει στιβαρά κάθε πιθανή αναστολή (ως προς το είδος, το θέμα, την πολιτική που αναπτύσσεται γύρω από τις ακμάζουσες σπουδές φύλου και σεξουαλικότητας στην Αμερική καθώς και την -εξωτική ίσως για εμάς- queer οπτική…)

  19. Το «Ρ» της Φωκίωνος Νέγρη said

    1821: Η Επανάσταση και οι απαρχές του ελληνικού αστικού κράτους (εκδ. Σύγχρονη Εποχή, Σεπτέμβρης 2020) σε επιμέλεια του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ. Ίσως μια από τις καλύτερες εργασίες που έχουν κυκλοφορήσει για τα διακόσια χρόνια της Επανάστασης, στηρίζεται σε μια πολύ μεγάλη βιβλιογραφία και καταρρίπτει συστηματικά πολλές από τις ψευδαισθήσεις της «εθνικής» ιστοριογραφίας για την οικονομική, κοινωνική και πολιτική δραστηριότητα των υπόδουλων πληθυσμών στα πλαίσια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του διεθνούς συστήματος όσον αφορά την προεπαναστατική περίοδο, αλλά και κατά τη διάρκεια του αγώνα.

    Για τους geeks αξίζει τα λεφτά του μόνο και μόνο για τη συμβολή του (συγχωρεμένου) Μάκη Μαΐλη στο εισαγωγικό κεφάλαιο με τίτλο «Η κομματική ιστοριογραφία για το χαρακτήρα και τις κινητήριες δυνάμεις της Επανάστασης του 1821 και η στρατηγική του ΚΚΕ». Για αυτή την προβληματική έχει πάρει τα μάτι μου και μια επετειακή έκδοση της ΕφΣυν που κυκλοφόρησε σε ανύποπτο χρόνο αλλά χάθηκε μέσα στην πληθώρα των αφιερωμάτων και λοιπών κυκλοφοριών.

  20. spiridione said

    Μια επιλογή από βιβλία για το 1821
    https://www.oanagnostis.gr/eikosi-ena-ena-vivlia-gia-to-eikosiena-no-4-toy-spyroy-kakoyrioti/

    https://www.oanagnostis.gr/eikosi-ena-ki-ena-vivlia-gia-to-eikosiena-toy-spyroy-kakoyrioti/

    https://www.oanagnostis.gr/eikosi-ena-vivlia-gia-to-eikosiena-toy-spyroy-kakoyrioti/

  21. sarant said

    19-20 Α, ωραία.

  22. Soumela said

    Το Παρελθόν της Χάντλει Τέσα, μετ. Μαρία Αγγελίδου, εκδ. Gutenberg, σελ. 448
    Να μάθω να μιλώ με τα φυτά της Μάρτα Οριόλς, μετ. Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, εκδ. Καστανιώτη σελ. 274
    Όλοι άνθρωποι του βασιλιά, του Γουόρεν Ρόμπερτ – Πεν, μετάφραση Αθηνά Δημητριάδου, εκδ. Πόλις σελ.560
    Ανωμαλία του Ερβέ Λε Τελιέ, μετ. Αχιλλέας Κυραικίδης, εκδ. Opera σελ. 416

  23. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Το συστήνουν πολλοί. Βιβλίο αυτογνωσίας.
    Π.Παναγιωτόπουλος Περιπέτειες της μεσαίας τάξης.Επίκεντρο 2021

  24. sarant said

    Ωραία, ευχαριστούμε!

  25. Πέπε said

    Όποιος έχει την καλοσύνη, ας μην πετάει έναν ξερό τίτλο + όνομα συγγραφέα. Τι είναι; Γιατί το προτείνετε;

  26. Γιάννης Κουβάτσος said

    25: Υπάρχει και το γκουγκλάρισμα για περισσότερες πληροφορίες, Πέπε. Όσοι προτείνουν αρκετά βιβλία, δεν γίνεται να κάθονται να γράφουν λεπτομέρειες για το καθένα.

  27. Πέπε said

    26

    Δίκιο έχεις κι εσύ, που λέει ο Χότζας, αλλά έστω μια λέξη, π.χ. «ιστορία», «μυθιστόρημα»… Πόσους τίτλους θα γκουγκλάρεις απλώς επειδή τους προτείνει κάποιος «Πέπε» λ.χ.;

    Τέλος πάντων, εγώ λέω ότι διευκολύνει αν το κάνει όποιος μπορεί. Όχι ότι να το κάνουν ντε και καλά όλοι.

  28. Πέπε said

    9

    Πράγματι. 2018 στην Εστία, μετάφρ. Σοφία Αυγερινού, 2020 στον Γκούτενμπεργκ, μτφρ Ωρίων Αρκομάνης. (Ο Μοντεχρήστος πάντοτε. Που σε καμία από τις δύο μτφρ δε λέγεται Μοντεχρήστος, εγώ πού το βρήκα άραγε; Κόμης του Μόντε-Χρίστο / Κόμης Μοντεχρίστος.)

  29. dryhammer said

    28. Επηρεασμένος από δω: https://www.retrodb.gr/wiki/index.php/%CE%9F_%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CE%B7%CF%82_%CE%A7%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%B7%CF%87%CF%81%CE%AE%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%82

  30. BLOG_OTI_NANAI said

    Μιλάμε έλεος… Υπάρχουν σημερινά βιβλία για το 1821 που αναφέρονται στον Κορδάτο; Που μιλάνε για ρωμιούς που «έγιναν Έλληνες» λες και δεν ήταν ήδη από το Βυζάντιο; Δύο αυτοκράτορες της υστεροβυζαντινής εποχής, ο Θεόδωρος Β΄Λάρκαρης και ο Παλαιολόγος ονόμασαν τους Βυζαντινούς Έλληνες. Το ίδιο και ο ανθενωτικός Σχολάριος, το ίδιο και ο Ενωτικός Δούκας. Σε ποιον αιώνα από το Βυζάντιο μέχρι σήμερα έπαψαν οι Έλληνες/Ρωμιοί/Γραικοί να λέγονται Έλληνες/Ρωμιοί/Γραικοί;!

    Και σημερινά βιβλία που αναφέρονται με λαϊκισμό στους πατριαρχικούς αφορισμούς λες και υπήρχε άλλος τρόπος να μην σφάξουν οι οθωμανοί τους υπόδουλους; Και θεωρούν τους αναγκαστικούς αφορισμούς ως καταδίκες της επανάστασης ή των επαναστατών; Αν ήταν καταδικασμένοι, πώς ορκίζονταν θρησκευτικό όρκο από ιερείς και πώς μεταλάμβαναν πριν τις μάχες;

    Και σημερινά βιβλία που μπερδεύουν την φυλετική καταγωγή ή τη διγλωσσία με την εθνική ταυτότητα; Που συνδέουν το 1821 με την Γαλλική Επανάσταση και ξεχνάνε ότι αυτή έγινε… μετά τα Ορλωφικά, τα οποία ορλωφικά είχαν στην μνήμη τους όλοι οι επαναστάτες του 1821 και ανάθεμα αν γνώριζε κανείς από τους μαχητές τη γαλλική επανάσταση;

    Ο Κολοκοτρώνης μας λέει ότι το 1821 ήταν συνέχεια της Άλωσης της Πόλης όπου ο βασιλεύς Κων/νος Παλαιολόγος σκοτώθηκε. Η Γαλλική Επανάσταση ήταν ταξικός εμφύλιος, με αντικληρικαλιστικά χαρακτηριστικά, με αντιθρησκευτικά χαρακτηριστικά, και με ένα απύθμενο μίσος για το Βυζάντιο.

    Το 1821 ήταν εθνικός αγώνας και αφορούσε δύο κυρίως εθνικές ταυτότητες: οι Έλληνες-Γραικοί-Ρωμιοί (όπως βλέπουμε οι Σουλιώτες είναι απλά Έλληνες) κατά Τούρκων και Τουρκαλβανών. Το 1821 έγινε όχι μόνο υπέρ πατρίδος αλλά και υπέρ πίστεως και με σαφή μνήμη του Βυζαντίου. Ουδεμία σχέση έχουν τα πνευματικά υλικά του 1821 με αυτά της Γαλλικής Επανάστασης. Αμέτρητα κινήματα έγιναν από την Άλωση. Έγιναν τα Ορλωφικά, και όμως κάποιοι θυμούνται τις πεθαμένες μαρξιστικές θεωρίες και τον… Κορδάτο ή τους Ευρωπαίους που «μας έκαναν Έλληνες»…

    Ας δουν τουλάχιστον τι λέει ο Κολοκοτρώνης, που ξέρει καλύτερα τι ακριβώς ήταν το 1821. Η αρχή του 1821 βρίσκεται στο απύθμενο μίσος μεταξύ υπόδουλων Ελλήνων και γενοκτόνων Τούρκων που ξεκινά από την Αλωση του 1453 και όχι στο… 1789! Αν διαβάσει κανείς τα βραχέα χρονικά της Τουρκοκρατίας θα τα βρει γεμάτα απέχθεια για τους Τούρκους και γεμάτα χαρά για κάθε στρατιωτική τους καταστροφή. Σιγά να μην περίμεναν οι Έλληνες την Γαλλική Επανάσταση. Τα αιτήματα, οι ευχές, οι προσευχές στον Θεό, στον Χριθστό στην Παναγία για απελευθέρωση των υπόδουλων από τους Τούρκους δεν σταματά ποτέ από την Άλωση και μετά. Ποτέ.

  31. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο Κολοκοτρώνης λέει κι αυτό όμως:
    «Η Γαλλική Επανάσταση βοήθησε τους ανθρώπους να ανοίξουν τα μάτια τους και να ριζώσει η δικαιοσύνη στον κόσμο, να ξεχωριστούν τα όρια της εξουσίας και της υποταγής, οι βασιλιάδες να μην είναι πλέον σαν θεοί στη γη.»
    Και έχει δίκιο…

  32. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @30. Ἔτσι BLOG_! Στό μόνο σημεῖο πού θά ψιλοδιαφωνοῦσα μαζί σου, εἶναι ἡ συμπερίληψι τῶν παντός εἴδους Κορδάτων στήν διαδικασία οἰκοδόμησης τῆς ἱστορικῆς μας αὐτοσυνειδησίας. Κατ’ ἀρχήν τούς βλέπω θετικά καί θεωρῶ πώς συνεισφέρουν ψήγματα ἀληθείας- ἀλλά ψήγματα. Ἡ ἐθνική μας Ἀλήθεια, ἡ βιωματική μας Ἀλήθεια εἶναι αὐτή: «Ὁ βασιλεύς μας ἐσκοτώθη» γι’ αὐτό κι ἐμεῖς κλπ κλπ..

  33. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @31. Γιάννη, κάθε ἐπαναστατική φάση΄στήν ἱστορία (μας) ἀπελευθερώνει πολλούς ἰδεολογικούς ἀέρηδες (καί κατ’αὐτήν τήν ἔννοια, εἶναι ὀρθό τό σχόλιό σου), ἀλλά νομίζω πώς ὁ βασικός χαρακτήρας τῆς δικῆς μας Ἐπανάστασης εἶναι αὐτός πού περιγράφει ὀ BLOG_. Αἴσθηση Συνέχειας, αἴσθηση Χρέους, αἴσθηση Πατρίδας.

  34. Πουλ-πουλ said

    Μάριο Βάργκας Λιόσα «Ενας διακριτικός ήρωας»
    Για τους ρέκτες της περιδιάβασης σε άγνωστες πολιτείες. Ένα καθημερινό, αντιηρωϊκό μυθιστόρημα.
    https://www.politeianet.gr/books/9789601427553-vargas-llosa-mario-nobel-2010-libanis-enas-diakritikos-iroas-229008

  35. Το «Ρ» της Φωκίωνος Νέγρη said

    Σε συνέχεια του #19 να προτείνω μια ακόμη πολύ ενδιαφέρουσα συλλογική έκδοση για την Επανάσταση, με ελαφρώς διαφορετική οπτική σεσ σχέση με το προηγούμενο πάντα όμως από μαρξιστική αφετηρία. Εδώ, επί τη ευκαιρία και για να ικανοποιήσω το αίτημα του Πέπε, θα κοτσάρω και ένα μικρό ριβιού που έχω από καιρό ετοιμάσει (για λόγους που δεν είναι της παρούσης να αναφερθούν):

    Το 1821 και οι αστικές επαναστάσεις (Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο, Μάρτιος 2021) με κείμενα των Πάνου Γκαργκάνα, Λέανδρου Μπόλαρη, Σταυρούλας Πανίδου, Άλεξ Καλλίνικος και Κρις Χάρμαν.

    Αυτός ο μικρός τόμος επιχειρεί να δώσει τη δική του συμβολή στο αίτημα για μια μελέτη της Ελληνικής Επανάστασης σε άμεση συνάρτηση με το διεθνές της περιβάλλον. Για το θέμα της εθνικής ιστοριογραφίας που ξεκινάει τον 19ο αιώνα και συνεχίζεται ακόμα μέχρι σήμερα, να αντικατασταθεί από μια σύγχρονη μελέτη που θα λαμβάνει υπόψη της τι συμβαίνει στην Ευρώπη και τον κόσμο την ίδια εποχή. Θα αναγνωρίζει αναλογίες και θα χρησιμοποιεί σύγχρονα ερμηνευτικά σχήματα για να εξηγήσει τι συνέβη και στην ελληνική περίπτωση, δηλαδή στην Ελληνική Επανάσταση εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Δίνει τη δυνατότητα να έχουμε μια κριτική ματιά σ’ αυτή την εθνική ιστοριογραφία με όλα τα μυθεύματα που κυκλοφόρησε και τα οποία έχουν ριζώσει στη συλλογική συνείδηση μέσω της εκπαίδευσης, για ένα -υποτίθεται- μοναδικό γεγονός χωρίς προηγούμενο, για ένα ομόψυχο έθνος που αγωνίζεται για τη χριστιανική του πίστη και την ελευθερία, χωρίς να υπάρχουν κοινωνικά αιτήματα, οικονομικά ζητήματα ή άλλες διεκδικήσεις τέτοιου χαρακτήρα. Αυτό το κάνει, και είναι το πολύ θετικό της έκδοσης, βάζοντας πλάι πλάι τις τρεις ελληνικές συμβολές με δύο πολύ σημαντικά κείμενα ξένων μελετητών που δεν ασχολούνται βέβαια με την Ελληνική Επανάσταση, αλλά γενικότερα με το επαναστατικό φαινόμενο στην Ευρώπη και τον ρόλο της αστικής τάξης στη μετάβαση από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό, ανοίγοντας ένα ευρύτερο πλαίσιο στον προβληματισμό μας.

    Πιο ειδικά, ο Πάνος Γκαργκάνας θίγει πολύ ωραία το ζήτημα της αιώνιας ελληνικότητας που αποτελεί κυρίαρχο αφήγημα, επισημαίνοντας πολύ σωστά ότι αυτή έφτασε μεν στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα, αλλά έφτασε διαμεσολαβημένη από τη μελέτη των ξένων λογίων και ερευνητών. Δεν υπήρχε καμία μνήμη της αρχαιότητας που να έχει επιβιώσει στον ελλαδικό χώρο μετά από τόσους αιώνες, αλλά είναι απ’ έξω που μας έρχεται αυτή η γνώση μέσω μελέτης που γίνεται από δεύτερο χέρι. Έτσι αυτό που προσλαμβάνουν και οι Έλληνες ως το ένδοξο αρχαίο παρελθόν τους είναι αυτό που έχουν καταλάβει οι Γάλλοι, οι Άγγλοι και οι Γερμανοί λόγιοι που μελέτησαν την ελληνική αρχαιότητα. Θα πάρει χρόνο να δημιουργηθεί μια εγχώρια λογιοσύνη που θα αναλάβει τη συστηματική μελέτη αυτού του ζητήματος. Μέσα σ’ αυτή την ανάπτυξη της νέας ελληνικότητας μπαίνουν κι ένα σωρό άλλα ζητήματα που δεν μνημονεύονται αλλά είναι ζητήματα που έχουν παίξει ρόλο στη κατασκευή της εικόνας που έχουμε για την Επανάσταση, όπως ο ρόλος της Εκκλησίας (βλ. κρυφό σχολειό). Ο ρόλος των φιλλελήνων είναι άλλο ένα θέμα ή ο ρόλος των Μεγάλων Δυνάμεων, ζητήματα δηλαδή που υπήρξαν κομβικά για την τελική έκβαση της Επανάστασης, αλλά η έρευνα δεν τα έχει τοποθετήσει ακόμη στο αναγκαίο ιστοριογραφικό πλαίσιο.

    Ο Λέανδρος Μπόλαρης από την πλευρά του επισκέπτεται ξανά τις ερμηνείες της Ελληνικής Επανάστασης από τη μαρξιστική σκοπιά. Όπως αυτές του Γιάνη Κορδάτου ή του Σεραφείμ Μάξιμου, ερευνητών που πρώτοι έθεσαν με συστηματικό τρόπο στη δημόσια συζήτηση το θέμα της ελληνικής αστικής τάξης και του ρόλου της. Το πολύ ενδιαφέρον στο κείμενο του είναι ότι εξετάζει και τις εναλλακτικές πορείες που θα μπορούσε να έχει πάρει ο ξεσηκωμός αλλά δεν πήρε για λόγους που προφανώς δεν ήταν θέμα του άρθρου να αναπτύξει. Για παράδειγμα το ζήτημα της Παμβαλκανικής Ομοσπονδίας που είχε οραματιστεί ο Ρήγας ή το θέμα των ριζοσπαστικών κινημάτων, όπως την Άνδρου, που εκδηλώθηκαν μεν αλλά δεν μπόρεσαν να κυριαρχήσουν.

    Το άρθρο της Πανίδου αναδεικνύει τα δημοκρατικά-ριζοσπαστικά στοιχεία στον Αγώνα και επεκτείνεται χρονικά και πέρα από το όριο του ’21 φτάνοντας μέχρι τα τέλη του 1879 και τις απεργίες στη Σύρο, δίνοντας μια άλλη οπτική στα στοιχεία που συνθέτουν την Ελληνική Επανάσταση.

    Οι δύο ξένες συμβολές στον τόμο είναι εξαιρετικές και αποτελούν το ζουμί της έκδοσης. Ο Άλεξ Καλλίνικος μας δίνει ένα πανόραμα των ερμηνειών της Αγγλικής και της Γαλλικής Επανάστασης, και του αναθεωρητισμού που εκδηλώθηκε στις δύο αυτές περιπτώσεις τονίζοντας στοιχεία όπως ο ρόλος της προσωπικότητας ή η πνευματική προεργασία που είχε συμβεί, προκειμένου να αποτρέψουν τις μαρξιστικές ερμηνείες που ήταν κυρίαρχες για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ο αναθεωρητισμός άρχισε να κερδίζει έδαφος μετά τη δεκαετία του ’80 και ο Καλλίνικος κάνει μια επισήμανση που αποδεικνύεται χρήσιμη και στη δική μας περίπτωση. Για να καταλάβουμε τον αστικό χαρακτήρα της Ελληνικής Επανάστασης, υποστηρίζει ότι οι αστικές επαναστάσεις δεν είναι οι επαναστάσεις που έκαναν συνειδητά οι αστοί, αλλά οι επαναστάσεις που προάγουν τον καπιταλισμό και με αυτή την ερμηνεία μπορούμε κάλλιστα να αποδώσουμε τον χαρακτήρα της αστικής επανάστασης στην περίπτωση του 1821.

    Ο Κρις Χάρμαν απ’ την άλλη παρουσιάζει μια πλήρη σύνοψη της επιστημονικής επεξεργασίας της μετάβασης από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό, για το πως περνάμε από τον αγροτικό στον εμπορικό και εν συνεχεία στον βιομηχανικό καπιταλισμό. Για τον ρόλο που παίζουν οι αστικές τάξεις καθώς αναδύονται μέσα από τη φεουδαρχία, προτείνοντας ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο για να κατανοήσουμε την ιστορική εξέλιξη στη Δυτική Ευρώπη με την οποία είναι επιστημονικά αναγκαίο και προφανές ότι πρέπει να συνδεθεί και η Ελληνική Επανάσταση.

    Το βιβλίο συνολικά δίνει μια πολύ χρήσιμη και δημιουργική σύνθεση με βάση την οποία μπορούμε να δούμε τη διευρυμένη οπτική, η οποία είναι απαραίτητη πια, για το ’21 ως μια αστική επανάσταση με τη συμμετοχή όμως μη αστικών πληθυσμών σε συνθήκες δημογραφικής ανάπτυξης. Αυτό το στοιχείο της δημογραφίας και της αύξησης του πληθυσμού επισημαίνεται και από τους ξένους ερευνητές τόσο στις δικές τους επαναστάσεις όσο και στη συγκυρία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που βρισκόταν σε κρίση και σε αδυναμία να αντιδράσει ακαριαία, όπως θα έκανε για παράδειγμα στην περίοδο της ακμής της. Βλέπουμε επίσης να διαμορφώνεται στην Ελλάδα μια νέα ταυτότητα και μια νέα ιδεολογία, να αναδεικνύεται μια ελληνική εθνική συνείδηση που όμως απομακρύνεται από τη χριστιανική της πλευρά (δεν είναι αυτή που κυριαρχεί), και αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα της δουλειάς του Νεοελληνικού Διαφωτισμού.

  36. sarant said

    35 Xμμμ…. Ενδιαφέρον

  37. Γιάννης Κουβάτσος said

    33: Τεράστιο και πολύπλοκο θέμα χωρίς αναμφισβήτητες απαντήσεις, κατά τη γνώμη μοθ, Γιώργο. Σηκώνει χίλιες αναρτήσεις και κάνα εκατομμύριο σχόλια και ακόμα θα συζητιέται.☺

  38. sxoliastis2020 said

    Από τις φετινές αναγνώσεις:
    Γούντι Άλεν: Σχετικά με το τίποτα (εκδόσεις Ψυχογιός – 2020)

    https://www.politeianet.gr/books/9786180137545-allen-woody-psuchogios-schetika-me-to-tipota-318352

    Ενδιαφέρον. Διαβάζεται ευχάριστα. Έχω την αίσθηση (μπορεί να κάνω και λάθος) ότι δεν το έγραψε αλλά το υπαγόρευσε, γιατί αποπνέει (;) μια προφορικότητα. Το βιβλίο δεν χωρίζεται ούτε σε μέρη ούτε σε κεφάλαια. Λες και είναι μια συνεχής διήγηση με πολλά μπρος – πίσω στον χρόνο.

    Θα μπορούσε να το χωρίσει κανείς σε τρία μέρη:

    Πρώτο μέρος:
    Η προσωπική του ιστορία με αρκετές αναφορές στην οικογένειά του και ένα πορτρέτο του πατέρα του. Επίσης αναφέρεται στο πως κατάφερε να γίνει σκηνοθέτης, από συγγραφέας αστείων κ.λπ. πράγμα που δεν έγινε από μια μέρα στην άλλη.

    Δεύτερο μέρος:
    Καταλαμβάνει μεγάλο μέρος του βιβλίου και είναι αφιερωμένο στις κατηγορίες παιδεραστίας. Εδώ παραθέτει πάρα πολλά στοιχεία και επιχειρήματα τα οποία ηχούν πολύ πειστικά. Ο καθένας ας κρίνει…

    Τρίτο μέρος:
    Μιλάει για τις ταινίες του. Εδώ μην περιμένετε πολλά. Δίνει κάποια πληροφοριακά στοιχεία γι’ αυτές και ελάχιστα αξιολογικά.

    Με δυο λόγια: Αν σας ενδιαφέρει ο Γούντι Άλεν διαβάστε το. Αλλά μην προσδοκάτε να γίνετε «σοφότεροι».

  39. sarant said

    38 Α, με ενδιαφέρει αυτό

    Μεταφέρω κι ένα σχόλιο φίλου:

    Στο κομοδίνο μου τώρα: 1. Το πολιτικό στη σκιά της πανδημίας/Τσουκαλάς 2. Ενάντια σε φρούρια και τείχη/Μαργαρίτης 3. Το ζορμπαλίκι των ραγιάδων/ κάποιου Σαραντάκου.

  40. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Τελευταία διάβασα (μεταξύ άλλων αρκετά παλιότερων…):
    – Το κοινωνικο-αστυνομικό μυθιστόρημα του Πέτρου Μάρκαρη «Ο φόνος είναι χρήμα» [Εκδ. ΚΕΙΜΕΝΑ – 2020]. Ενδιαφέρουσα πάντα η γραφή –και το χιούμορ- του Μάρκαρη, που καταπιάνεται με σύγχρονα θέματα, αλλά το συγκεκριμένο μού φάνηκε κάπως απλοϊκό και με επιδερμική προσέγγιση των πραγμάτων.
    (Έχει και …οικία του Λαπαθιώτη, Νικοκύρη 🙂 )
    – Το ιστορικό-ψυχογραφικό (;) μυθιστόρημα του Γιάννη Μακριδάκη «Ήλιος με δόντια» [Εκδ. ΕΣΤΙΑ – 2010 (εγώ πήρα του 2019)]. Πρωτότυπο το θέμα, θαυμάσια γραφή, σοφά δομημένη πλοκή, όπου τα πάντα –σχεδόν- ανατρέπονται στην τελευταία σελίδα!
    (Μ’ αυτό το βιβλίο έπαθα ό,τι ο Πέπε#8 και ο Πουλ-Πουλ#16 🙂 )

    – Εντελώς πρόσφατα, φίλος μού χάρισε το «Η Ιδέα του Φωτός» του Δημ. Τζιώτη, και μου το παίνεψε πολύ. Δεν το έχω διαβάσει. Είδα ότι το προλογίζει ο Βασ. Βασιλικός, του έριξα δυο-τρεις ματιές… Χμμ! θα δούμε…
    (Δεκτή η άποψη όσων σχολιαστών το έχουν τυχόν διαβάσει).

  41. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    28, 29.
    Ή από εδώ! 🙂

  42. Παρόμοιο με το προτεινόμενο από Το «Ρ» Της Φωκίωνος Νέγρη είναι, όπως ξέρουμε από μικρή παρουσίαση και εδώ, και το 1821: ΙΧΝΗΛΑΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΕΘΝΟΣ, ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ του Γιάννη Μηλιού.

    Το διάβασα το χειμώνα με πολύ ενδιαφέρον και συνάντησα σε κάποια λειτουργική / συγγραφική σύνθεση ή συστηματική έκθεση παραπομπών πολλά εθνικά μας ζητήματα (ερωτήματα) τέτοια όπως κατά πόσο
    — το έθνος μας παρήχθη από το κράτος, όπως συγκροτήθηκε,
    — Ήπειρος, Θεσσαλία, Σερβία κ.λπ. αποτελούσαν γεωπολιτική έκφραση του ελληνισμού,
    — κάποια μικρότερα εδάφη αποτελούσαν πατρίδες και επίσης
    — Μακεδόνες – Ρωμαίοι – Βυζαντινοί – Οθωμανοί αποτελούσαν μορφές παρόμοιας καταπίεσης του όποιου αρχικού ελληνισμού.

    Το θεωρώ χρήσιμο, ανάλογα με τα ενδιαφέροντα και τις απορίες του αναγνώστη.

  43. sxoliastis2020 said

    Ακόμα ένα από τα πρόσφατα αναγνώσματά μου:

    BARACK OBAMA: A promised land

    Το διάβασα στα αγγλικά, όμως κυκλοφορεί και στα ελληνικά από τις εκδόσεις ΑΘΕΝS BOOKSTORE.

    https://www.politeianet.gr/books/9786188403260-obama-barack-athens-bookstore-gi-tis-epaggelias-318984

    Εξαιρετικό, καλογραμμένο, ειλικρινές, με χιούμορ και αποσπάσματα από διαλόγους, ενώ το πολιτικό σχόλιο εναλλάσσεται συχνά με την προσωπική εξομολόγηση. Συστήνεται ανεπιφύλακτα σε όσους ενδιαφέρονται (στοιχειωδώς) για την πολιτική.

    Μερικά αποσπάσματα:

    -When was compromise acceptable and when was it selling out, and how did one know the difference?

    -Enthusiasm makes up for a host of deficiencies…

    -And he doubted a candidate whose name rhymed with “Osama” could get downstate votes.

    -“This is it, Barack,” Michelle said. “One last time. But don’t expect me to do any campaigning. In fact, you shouldn’t even count on my vote.”

    -“Sometimes,” she told me, “you just do what needs to be done.”

    -“You’re too important for me to take no as an answer,”

    -“The presidency is like a new car. It starts depreciating the minute you drive it off the lot.”

    -As I’d remind my team more than once over the course of the next few years, the American people probably wouldn’t have taken a chance on electing me if things hadn’t been spinning out of control.

    -“There’s only one thing you can count on, Mr. President,” he said. “On any given moment in any given day, somebody somewhere is screwing up.”

    -Just before I took office, for example, the leaders of most of the major banks had gone ahead and authorized more than a billion dollars in year-end bonuses for themselves and their lieutenants, despite having already received TARP funds to prop up their stock prices.

    -Trying to straddle the line between the public’s desire for Old Testament justice and the financial markets’ need for reassurance, we ended up satisfying no one.

    -Aleksandr Solzhenitsyn once said about politics during the Soviet era, that “the lie has become not just a moral category but a pillar of the State.”

    -States, under Reagan, cynically tried to have it both ways, publicly backing Iraq while secretly selling arms to Iran.)

    -Practically every foreign leader wanted a meeting, or at least a photo for the folks back home.

    Έχει και αναφορές και για την Ελλάδα:

    -The stubborn embrace of austerity by key European leaders, despite all of the contrary evidence, was more than a little frustrating…

    -But national identities—the distinctions of language, culture, history, and levels of economic development—were stubborn things.

    -As the debate about Greece heated up, public discussions inside some of the original E.U. countries, like Germany, France, and the Netherlands, would sometimes veer beyond disapproval of the Greek government’s policies and venture into a broader indictment of the Greek people—how they were more casual about work or how they tolerated corruption and considered basic responsibilities like paying one’s taxes to be merely optional. Or, as I’d overhear one E.U. official of undetermined origin tell another while I was washing my hands in a G8 summit lavatory: “They don’t think like us.”

    -I noticed that they rarely mentioned that German and French banks were some of Greece’s biggest lenders, or that much of the Greeks’ accumulated debt had been racked up buying German and French exports—facts that might have made clear to voters why saving the Greeks from default amounted to saving their own banks and industries.

  44. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μόλις κυκλοφόρησε το «Στάλινγκραντ» του Βασίλι Γκρόσμαν, το πρώτο μέρος του συγκλονιστικού «Ζωή και πεπρωμένο», σε μετάφραση και αυτό του Γιώργου Μπλάνα.
    https://www.politeianet.gr/books/9789606061707-grossman-vasilii-gkobostis-stalingkrant-324939

  45. sarant said

    40 Στο περσινό αντίστοιχο άρθρο, Μίκιε, έγραψα για το βιβλίο του Μάρκαρη περίπου τα ίδια με σένα!

  46. Μαρία said

    8
    Σπαθάρης. Είχα τα παλιά και μου τα έφαγαν*. Χτες πήρα τη «νέα» έκδοση, 710 σελίδες με εξαιρετική επιμέλεια, πίνακες, γλωσσάρι και εισαγωγή 100 περίπου σελίδες. Όμως όπως διαβάζω στην εισαγωγή δεν πρόκειται για επανέκδοση των απομνημονευμάτων που κυκλοφορούν απο το 1960 αλλά για έκδοση δύο χειρογράφων του 1944 και του 1950-1955. Ο Σπ. έγραψε τα απομνημονεύματά του τρεις φορές.

    *Αυτό που μου είχε μείνει είναι οτι κοιμότανε πολύ βαριά, γιατί, όταν ήτανε μικρός, η μανούλα του που ξενόπλενε, τον άφηνε μόνο του να κοιμάται και, για να έχει το κεφάλι της ήσυχο, του έδινε αφιόνι.

  47. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    45.
    Πέρσι, τέτοιον καιρό, πάλευα με –δυνητικά σοβαρό- πρόβλημα υγείας και απείχα για καμιά 25αριά μέρες… (Έκτοτε τα πράγματα εξελίσσονται πολύ καλά, σχεδόν άριστα, απ’ αυτή την άποψη).
    Τώρα πήγα στο αντίστοιχο περσινό άρθρο, Νικοκύρη. Πράγματι, στα όρια της παρωδίας ο φόνος…!

  48. ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΡΙΑΛΟΣ said

    Για καλαίσθητα και σκιερά δώματα του μεσημεριού και ποτέ σε μπιτσόμπαρα:
    1. Ενάντια σε φρούρια και τείχη/ Γ. Μαργαρίτης
    2. Το πολιτικό στη σκιά της πανδημίας/ Κ. Τσουκαλάς
    3. Το ζορμπαλίκι των ραγιάδων/ Ν. Σαραντάκος-νεοεμφανιζόμενος και άγνωστος σε εμέ.

  49. sxoliastis2020 said

    Πάντως είναι εντυπωσιακό πως, σχεδόν σε κάθε περίπτωση που το θέμα είναι «προτάσεις βιβλίων» έχουμε τόσα λίγα σχόλια.
    Είναι βέβαια γνωστό πως στην Ελλάδα δεν κυκλοφορούν και οι πλέον βιβλιόφιλοι.
    Όμως θα περίμενε κανείς πως εδώ τουλάχιστον…

    Άλλωστε, όπως λέει κι ένα σχετικό βιβλίο «Είσαι αυτό που διαβάζεις»:

    https://www.amazon.com/You-Are-What-Read/dp/1783527226

    Δεν το έχω διαβάσει (ακόμα).

    😉

  50. ΚΩΣΤΑΣ said

    Άρχισα λίγο να βαριέμαι το διάβασμα βιβλίων πολυσέλιδων. Άρχισα να προτιμώ βιβλία με με αυτόνομες μικρές ιστορίες, διηγήματα. Διαβάζεις ως εκεί που το ευχαριστιέσαι και αύριο μέρα είναι, χωρίς να σε νοιάζει που έμεινες χθες για να συνεχίσεις την ιστορία.

    Έχω στα χέρια μου δύο, αλλά αναβάλλω την έναρξη της ανάγνωσης, όταν βρεθώ στο ερημητήτριό μου. Έβγαλα και τον γύψο και πάω μια χαρά.

    Το πρώτο, «Λησμονημένη εθνοκάθαρση Η Θεσσαλονίκη στον αγώνα του 1821», Θεοδωρίδης, Ρακάς, Tαχόπουλος, Beaujour. Εναλλακτικές εκδόσεις.
    Το πήρα για να μαζέψω ράμματα για τη γούνα του Δύτη και εκείνου του ακατονόμαστου φίλου του 😉 που γράφει για μας, τους καθιαυτού, ότι τη βγάλαμε μέλι και γάλα, τότε, το ’21.

    Το άλλο είναι αστυνομικό. «Η ΣΙΩΠΗ ΔΕΝ ΣΕ ΚΡΑΤΑ , . ΖΩΝΤΑΝΟ», Τάσος Παπαναστασίου, Μεταίχμιο.

    Ο Τάσος είναι φίλος μου, αυτό είναι το δεύτερό του. Κατοχή, εμφύλιος, Άουσβιτς, Θεσσαλονίκη, Καρπενήσι, Γράμμος… Όπως μου έλεγε, όταν ακόμα το έγραφε, η ιστορία εδράζεται και σε πραγματικά γεγονότα, αλλά καμουφλαρισμένη και διανθισμένη και με μπόλικο μακεδονήσι. Δεν ξέρω αν θα αρέσει ή όχι, αλλά κανένας περίεργος ας το πάρει, μπορεί να ανακαλύψει νέο ενδιαφέροντα συγγραφέα. Ο Γιάννης Κ. που ένα σωρό λεφτά χαλάει στα βιβλία, τι θα χάσει άμα το πάρει; Άσε που θα έχω κι εγώ μια αξιόπιστη κριτική για τον φίλο μου. ☺️

  51. Γιάννης Κουβάτσος said

    50: Καταρχάς, Κώστα, γιατί αποκρύπτεις τη σημαντικότερη πληροφορία;☺ Ο Τάσος Παπαναστασίου είναι δάσκαλος και αυτή του η ιδιότητα με οδήγησε στο να διαβάσω το πρώτο του βιβλίο, τις «14 ημέρες». Αν και το νέο του βιβλίο είναι εξίσου καλό, τότε γεια στα χέρια του να του πεις και να του δώσεις τους χαμουτζίδικους συναδελφικούς χαιρετισμούς μου.☺👍

  52. sarant said

    49 Στο αντίστοιχο περσινό άρθρο είχαμε 105 σχόλια (ως το τέλος)

  53. Αγγελος said

    Την «Ανθρώπινη Κωμωδία» του Σαρογιάν την έβαλε σε συνέχειες η Διάπλασις των Παίδων το 1959(?) — και εξάχρονος εγώ τότε, δεν καταλάβαινα βέβαια τίποτε (μου εξήγησαν πάντως ότι «κωμωδία» εν προκειμένω δεν σημαίνει γέλια 🙂 ). Την ξαναδιάβασα μερικά χρόνια αργότερα, αλλά φαίνεται πως πάλι δεν ήμουν αρκετά ώριμος, διότι δεν μου άφησε σχεδόν τίποτε. Ίσως πρέπει να ξαναδοκιμάσω — αυτή τη φορά απ’ το πρωτότυπο…

  54. rogerios said

    @44: Δεν πρόκειται να ξανακάνω το ίδιο λάθος. Ευτυχώς, το «За правое дело» το έχω ήδη διαβάσει (στη γαλλική μετάφραση). Θεωρώ προκλητικό το 2021 να εκδίδονται στην Ελλάδα έργα της ρωσικής λογοτεχνίας μεταφρασμένα από τα αγγλικά.
    [εν προκειμένω, πρόκειται για μια. κτγμ, άκρως αμφιλεγόμενη έκδοση των Robert και Elizabeth Chandler οι οποίοι, λέει, «εμπλούτισαν» το κείμενο της ρωσικής έκδοσης με στοιχεία από τα ημερολόγια και τις σημειώσεις του Γκρόσσμαν κι έδωσαν στο βιβλίο τον τίτλο «Σταλινγκράντ» που υποτίθεται ότι προτιμούσε ο συγγραφέας (εκεί που βρίσκεται ο Γκ. πώς να φέρει αντιρρήσεις για τα πειράματα των Αγγλοσαξόνων «μεταφραστών» του που αποφασίζουν αυθαίρετα να ξαναγράψουν ένα κλασικό βιβλίο)]
    Εν γένει, κρίμα… Τέσπα, όποιος θέλει να το διαβάσει, ας το κάνει μετά λόγου γνώσεως.

  55. Αγγελος said

    Πέπε, με κάνεις να θέλω να διαβάσω τον Κόμη Μοντεχρίστο. Προφανώς, η επίτομη γαλλική έκδοση που έχω (και που νομίζω 🙂 πως έχω διαβάσει ) ή είναι συντομευμένη, ή… δεν είναι επίτομη κι έχω μόνο τον πρώτο τόμο 🙂
    Απεναντίας, πρέπει να ομολογήσω πως καινούργια βιβλία δεν έχω σχεδόν καθόλου όρεξη να διαβάσω. Λίγο η τηλεόραση, λίγο (πολύ) το Διαδίκτυο, λίγο οι δεκάδες αν όχι εκατοντάδες τα βιβλία (και κληρονομημένα και αγορασμένα) που σιτεύουν αδιάβαστα στο σπίτι μου… ελάχιστα έντυπα βιβλία διαβάζω πια 😦 Αλλά βέβαια, όπως είπα κάποτε της γυναίκας μου που απορούσε πώς κουράστηκε τόσο με δυο-τρία μάλλον ασήμαντα πράματα που είχε κάνει, τη σύνταξη δεν μας τη δίνουν για τα μαύρα μας μάτια…

  56. BLOG_OTI_NANAI said

    31: Όντως το λέει αυτό ο Κολοκοτρώνης, αλλά δεν την τοποθετεί σε θέση αιτίου για το 1821. Ο πόλεμος με τους Τούρκους όπως λέει ήταν «παντοτινός» και μας τον συνδέει με την Άλωση, όχι με το 1789.
    Πάντως, κάθε ευκαιρία ευρωπαϊκή που βοηθούσε την ελληνική υπόθεση ήταν καλοδεχούμενη, το Ναυαρίνο οι Έλληνες το λάτρεψαν, πάντα έλπιζαν στους ξένους για βοήθεια, πάντα ζητούσαν τη βοήθεια αυτή.

    32,33: Για τη ματιά του μιλάω που έχει ένα συγκεκριμένο ταξικό πρίσμα.

  57. Μαρία said

    44, 54
    Και το γάμησε τη μάνα https://athensreviewofbooks.com/arxeio/teyxos63/4235-kratiko-vraveio-metafrasis-tis-metafrasis

    Πήρα αυτό http://agrapublications.blogspot.com/2020/11/grossman-treblinka.html Δεν το διάβασα ακόμη.

  58. Θα διαφημίσω κι εγώ τον Σπαθάρη κι ας μην έχω διαβάσει ακόμα την καινούρια έκδοση. Οι μελέτες του ΚΚΕ για το ’21, που αναφέρθηκαν, είναι εξαιρετικές, γραμμένες από νέους ιστορικούς με πολύ καλή κατάρτιση όσο μπορώ να κρίνω. Αυτά εφόσον πρόκειται για τις μελέτες που δημοσιεύτηκαν στον Ριζοσπάστη φέτος https://www.rizospastis.gr/storyGrouping.do?format=detail&grouping=41

    Υπάρχει ένα έγγραφο, που πρόκειται να δημοσιευτεί μαζί με σειρά οθωμανικών εγγράφων σχετικών με την Ύδρα, που μιλάει για Γάλλους πράκτορες του Ναπολέοντα οι οποίοι διέδιδαν τις ιδέες της επανάστασης στην Πελοπόννησο μεταμφιεσμένοι σε γιατρούς.

  59. ΚΩΣΤΑΣ said

    51
    Γιάννη, παραιτήθηκε από το δασκαλίκι. Συνυπηρετούσε στο ίδιο σχολείο με τον Ισίδωρο Ζουργό.Ένα σχολείο δύο συγγραφείς. Τώρα πήγε στέλεχος, πάλι στα εκπαιδευτικά, στην Αμερικάνικη Γεωργική Σχολή. Και να σκεφτείς, παλιά, ωραίος συνδικαλιστής στις ριζοσπαστικές κινήσεις. Παλιά βλεπόμασταν τακτικότερα. Τώρα από κάνα τηλεφώνημα αραιά και που. Θα του πω όμως για έναν φίλο Αθηναίο, θα χαρεί κι ας μη σε ξέρει.

  60. Γιάννης Κουβάτσος said

    54,57: Συμφωνώ. Δεν μπορώ να ελέγξω την πιστότητα της μετάφρασης, αλλά το ελληνικό κείμενο που διάβασα και στο «Ζωή και πεπρωμένο» και στο «Τα πάντα ρει» σε πολλά σημεία με προβλημάτισε, σαν κάτι να μην πήγαινε καλά. Και είναι κρίμα, γιατί μιλάμε για εκπληκτικά έργα. 34 ευρώ δεν σκοπεύω να δώσω για τη μετάφραση του Μπλάνα. Και δεν καταλαβαίνω επίσης γιατί κυκλοφόρησαν με ανάποδη σειρά.

  61. sarant said

    59 Φαντάσου σύμπτωση, στο ίδιο σχολείο. Ο Ζουργός συνεχίζει να διδάσκει;

  62. Μαρία said

  63. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @61. Ναί!

  64. Εκτός σπιτιού σήμερα και γράφω από μνήμης.
    Εξαιρετικό του Τζούλιαν Μπαρνς » ο άνδρας με τον κόκκινο μανδύα» πρωτότυπο είδος γραφής. Υβριδικό, κάτι μεταξύ ιστορίας, ντοκουμέντου, μυθιστορίας. Αναφορά στην Μπέλ εποκ με ήρωες πρόσωπα γνωστά της γαλλικής διανόησης και όχι μόνον.
    Σε επανέκδοση το βιβλίο που χάρισε στον Ιαν Μακ Γιούιν το βραβείο Μπούκερ. «Άμστερνταμ» λέγεται και αναφέρεται σε δύο άνδρες που στο παρελθόν αγάπησαν την ίδια γυναίκα.
    Προσέξτε τις εξαιρετικές εκδόσεις Δώμα. Πέρσι διάβασα το ωραίο «Εκεί που τραγουδούν οι καραβίδες» και πρόσφατα το «Δεν κατοικούν όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο με το ίδιο τρόπο» . Πολύ καλογραμμένο μυθιστόρημα με θέμα τη διήγηση ενός ανθρώπου που βρίσκεται στη φυλακή και συνυπάρχουν πολλές ζωές από τις αναμνήσεις του.
    Διαβάζω τώρα το «Βαβέλ» του Γκαστόν Ντορρέν με θέμα τις 20 πιο ομιλούμενες γλώσσες στον κόσμο. (Αξίζει μια παρουσίαση στο ιστολόγιο Νοικοκύρη). Εγώ που δεν είμαι γλωσσολόγος ούτε μεταφράστρια, απλώς κάποια που γοητεύεται με τις γλώσσες και τις σχέσεις τους, το βρίσκω πολύ καλό.

  65. ΚΩΣΤΑΣ said

    61
    Έχουμε καιρό να ιδωθούμε, κάπου χαθήκαμε. Δεν είμαι σίγουρος, για τώρα, αν διδάσκει σε τάξη ή είναι κάπου αλλού αποσπασμένος.

    62
    Ναι, ο Τάσος ολοζώντανος. Καλλιεργημένος, ρήτορας, οξύς μερικές φορές, αλλά πάντα έκλεινε επιτυχημένα, με έναν στίχο ποιήματος, κατάλληλα επιλεγμένο για τη στιγμή.

  66. «Μεγάλη» ημέρα για την ελληνική ιπποπαραγωγή σήμερα, ο Μελισσανίδης μέσω των Αποθηκών Αιγαίου αγόρασε τα δυο ιπποφορβείατης Βοιωτίας και όλο το ιππικό δυναμικό ου αποβιώσαντος Θ.Νάνου.
    Ακολουθώντας τον δρόμο που χάραξε η οικ. Βαρδινογιάννη που ανέλαβε την Φίλιππο Ενωση παρατώντας τον ΠΑΟ, μου φαινότανε πως με την αποπεράτωση της Αγίασοφίτας θα την έκανε από την ΑΕΚ, τώρα βεβαιώθηκα. Εξυπακούεται πως με μέτριο μάναντζμεντ και λίγη κρατική βοήθεια (το μετρό σταμάτησε στο αεροδρόμιο και ο ιππόδρομος είναι στα 700-800 μέτρα και ίσωμα) ο ιππόδρομος μπορεί να εξελιχθεί σε χρυσή κότα λόγω (ημιτελών σήμερα) προδιαγραφών

  67. Κώστας said

    Πέπε, Άγγελε, στην καραντίνα διάβαζε ο μεγάλος μου γιος τον Κόμη Μοντεχρίστο και εκστασιαζόταν, και καπάκι τον Δον Κιχώτη και έκλαιγε!

  68. MA said

    Καλησπέρα,
    Πολύ μου αρέσουν αυτά τα βιβλιοαναγνωστικά άρθρα 😊, μου δίνουν και ιδέες…

    Με τη σειρά μου διάβασα και θα σας πρότεινα (ακολουθώντας την παραίνεση του Πέπε)
    Αντόνιο Λόμπο Αντούνες: ´Ωσπου οι πέτρες να γίνουν ελαφρύτερες απ το νερό: Επιστροφή στρατιωτικού από την αποικιακή Αγκόλα, τα εγκλήματα που διέπραξε, την προσπάθεια για εξιλέωση με την υιοθεσία ενός μικρού Αγκολέζου, τους εφιάλτες που κυνηγούν πατέρα και γιο στη μετέπειτα ζωή τους με τραγική κατάληξη

    Μαριλένα Παπαϊωάννου, Ένα πιάτο λιγότερο: μια υπόθεση αρχαιοκαπηλίας με φόντο τα Ιουλιανά και προσωπικές ιστορίες (διαβάζεται και σαν αστυνομικό)

    Αdrien Bosc, Καπιτέν: η οδύσσεια ευρωπαίων Εβραίων —γνωστών και αγνώστων— προς τις Αμερικές και ο ρόλος της κυβέρνησης του Βισύ

    Κώστας Ακρίβος, Ιστορία ενός οδοιπόρου για τον Στρατή Δούκα

    Ισαάκ Σίνγκερ, Σώσα, για την εβραϊκή Πολωνία με πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία

    Ο επαναστάτης με το ποδήλατο του Μέμπο Τζαρντινέλι, μια μυθιστορηματική αφήγηση μιας αποτυχημένης εξέγερσης στην Παραγουάη

    Τζενυ Ερπενμπέκ, Δοκιμασία, με κεντρικούς ήρωες …ένα σπίτι και τον χρόνο, από τη δεκαετία του 20 μέχρι τις μέρες μας

    Για τον ΚΩΣΤΑ και τον Γιάννη Κουβάτσο: οι 14 μέρες μου άρεσαν πολύ, θα πάρω οπωσδήποτε και το καινούργιο του. Ευχαριστώ για την ενημέρωση ΚΩΣΤΑ.

  69. Κιγκέρι said

    Φαίνεται πως η «Ανθρώπινη Κωμωδία» θεωρούνταν βιβλίο για παιδιά, γιατί κι εμείς το έχουμε στη Γαλάζια Βιβλιοθήκη των εκδόσεων Μίνωας – πρέπει να μας το δώρισαν γύρω στο 1980. Με κάνατε και το έβαλα στον σάκο μου μαζί με το διπλανό του «Ένα δέντρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν»!

  70. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μια που το ρίξαμε στα κλασικά, Μοντεχρήστος κι έτσι, ο δίτομος Δον Κιχώτης στη μετάφραση της Μελίνας Παναγιωτίδου είναι τα πιο ωραία ελληνικά που έχω διαβάσει εδώ και πολλά χρόνια. Η γλώσσα μας απογειώνεται σ’ αυτό το έργο ζωής της Παναγιωτίδου.

  71. sarant said

    70 Και ο Καρθαίος δεν ήταν κακός Κάποτε θα παρουσιάσω και τις δυο μεταφράσεις αντικριστά.

    69 Στον σάκο;

    68 Πάντα ωραίες προτάσεις έχεις

  72. Πέπε said

    57

    Σκανδαλώδες.

    Ίσως θα έπρεπε να είμαστε πιο μετριοπαθείς με μεταφράσεις που απλώς δεν είναι καλές ή είναι προχειρατζήτδικες ή κλέβουν, αλλά τουλάχιστον δε βραβεύονται.

  73. Σωστό.
    Άρα θα έπρεπε να είμαστε πιο μετριοπαθείς με μεταφράσεις που δεν τις κρίνουμε καλές ή τις κρίνουμε πρόχειρες, αλλά τουλάχιστον αυτές δεν έχουν βραβευτεί.

  74. Πέπε said

    73

    ???

    Μα αυτό ακριβώς δεν είπα;

  75. dryhammer said

    74. Περίπου.
    Αντικαταστάθηκε το είναι με το κρίνουμε και απαλείφθηκε το κλέβουν [πιο ορθό πολιτικά, τεκμήριο αθωότητας, πιο λάιτ;]

  76. Πέπε said

    75

    Ένας φίλος μου έλεγε αυτές τις μέρες: Έχω σχεδόν σταματήσει να βρίζω. Τι βρισιά να πεις που να μην είναι ύποπτη σεξισμού;

    Το βρήκα εντελώς παράδοξο. Μπορείς να μη βρίζεις επειδή δε σε εκφράζει, δε θες να γίνεσαι χυδαίος, επειδή ωριμάζεις στο κάτω κάτω. Αλλά να μην έχεις κάποιον από αυτούς τους λόγους να το κόψεις, άρα να θες να βρίζεις, αλλά να θες ταυτόχονα να είσαι και πολιτικά ορθός; !!

  77. MA said

    Για τον Παναγιώτη Κ. επειδή έχω καταλάβει ότι ασχολείται με τη συγκεκριμένη περίοδο

    Μόλις τελείωσα το βιβλίο του Α. Βενιανάκη: Ποντάροντας στην γερμανική ρουλέτα
    Καζίνο και πράκτορες στην κατοχική Θεσσαλονίκη (1941-44)

    Είναι πολύ καλή δουλειά, αν και μια επιμέλεια δεν θα έβλαφτε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: