Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Αυγουστίνος, περιπατητής στον χώρο και στον χρόνο (εις μνήμην Αυγουστίνου Τσιριμώκου)

Posted by sarant στο 11 Ιουλίου, 2021


Για να τιμήσουμε τον ένα χρόνο από τον αδόκητο θάνατο του ξεχωριστού μας φίλου Αυγουστίνου Τσιριμώκου (1954-2020), το ιστολόγιο δημοσιεύει σήμερα ανέκδοτα κείμενά του, από το προσωπικό τετράδιο του Αυγουστίνου, σκόρπιες σκέψεις, παιχνίδια με λέξεις / ακροστιχίδες  και σχέδια για ποιήματα και πεζά, που τα περισσότερα δεν ολοκληρώθηκαν, ούτε έχουν δημοσιευθεί, σε συνδυασμό με κείμενα της αγαπημένης του Αναστασίας Ζέππου.

Τη σκηνοθεσία των κειμένων την έκανε η φίλη μας η Λουκρητία, η οποία ζητάει συγγνώμη διότι για τεχνικούς λόγους δεν κράτησε το πολυτονικό του Αυγουστίνου παρά μόνο στις ακροστιχίδες στο τέλος, ενώ επέλεξε και το λατινικό ερωτηματικό για να φαίνεται πιο καθαρά το «γιατί».

Θυμίζω το περυσινό άρθρο του ιστολογίου στη μνήμη του Αυγουστίνου, καθώς και μια ειδική σελίδα με δικά του κείμενα. Στη σελίδα αυτή πρόσθεσα χτες ένα ακόμα διήγημά του, Αντίσταση.

ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ, ΠΕΡΙΠΑΤΗΤΗΣ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ

Σκόρπια χειρόγραφα του Αυγουστίνου Τσιριμώκου

Σκόρπια χειρόγραφα σε κώδικα μυστικό ταξιδεύουν στο φεγγαρόφωτο πέρα απ΄το χώρο και το χρόνο.

Ο Αυγουστίνος  και η Αναστασία συνομιλούν μέσα απ΄τα κείμενά τους πλέκοντας ένα νήμα ΑΑ που φθάνει μέχρι τη χώρα του Υφαντή, όπου ελπίζουν να συναντηθούν σε κοινή τροχιά προς την αιωνιότητα.

======================================

– Αυγουστίνος,  περιπατητής στο χώρο και στον χρόνο

 Συγκλο-Νηστικός!

Αν και πάντα κάτι μαγειρεύω!

ΖΩ- γραφές :  παιχνιδίσματα της γλώσσας και της σκέψης

ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ

Μιὰ πόρτα όρθια
στη μέση του πουθενά,
που δεν στηρίζεται σε κανένα τοιχο,
περιμένει μάταια κάποιον να την ανοίξει.

Νύχτα. ’Αρωμα νυχτολούλουδου. Και μια νυχτοπεταλούδα  χωρίς συγκεκριμένη κατεύθυνση, πετά ανεβοκατεβαίνοντας πάνω απ΄τον σιωπηλό κήπο.

Ανάμεσα απ΄τα φυλλώματα του δέντρου παίζουν οι φεγγαραχτίδες.

Γαλήνη.

Δίχτυα από τη Σελήνη
 ανακουφίζουν απώλειες

Άγριο τοπίο , που η τραχύτητά του  με τη βοήθεια του φωτισμού , εξίσου τραχιού, τονίζει τις φωτοσκιάσεις ενός ασημένιου  λεπτουργήματος.

Σ΄ένα υπόπεδο  *  στο βάθος, ένα απλό παιχνίδι φωτός και σκότους.

/* επιφάνεια χωρίς εμφανές σχήμα, αντίθετη του επιπέδου. Συναντάται στα πρώιμα Ελληνικά μαθηματικά που διασώθηκαν από άραβες.

ΜΙΑ ΜΟΡΦΗ

Σκαμμένο πρόσωπο.
Βλέμμα προς τα μέσα. Προς τη μνήμη μιας ζωής πολυκύμαντης και πολύπαθης .
Μια ζωή που χάρισε τελικά όχι παράπονο, μα γαλήνη.
Κι αχνό χαμόγελο
Κάτι με επιείκεια
Κάτι με σημασία
Πάντως αχνό
Χαμόγελο στηριγμένο σε χέρι ακίνητο

Η στάση του σώματος , με το χέρι ανασηκωμένο να χαϊδεύει με τον αντίχειρα ένα πηγούνι που ίσως κάποιος συγγραφέας φτηνών αστυνομικών τύπου Λέμυ Κώσιον, θα το χαρακτήριζε θεληματικό, παραπέμπει στο γλυπτό του Σκεπτόμενου.

Τελικά το βλέμμα του φωτογράφου είναι αυτό που κυριαρχεί επί της – ζωντανής εν τέλει – μορφής που απαθανάτισε.

ΜΙΑ ΜΕΛΩΔΙΑ  απόκοσμη,  μια δεύτερη μορφή.

……………………

– Μού’παν να γράψω κάτι για σένα, Αγαπημένε.

Κι εγώ σε σκέφτομαι και σε θωρώ μέσα από διάφορα φωτογραφικά ενσταντενέ καθημερινώς και αδιαλείπτως.

Βαδίζω στους δρόμους, σηκώνω το βλέμμα μου στον ουρανό. Το πρωί μιλώ στον ήλιο και εννοώ εσένα. Προσεύχομαι τη νύχτα στο φεγγάρι και σ΄αναπολώ.

Φεγγαρόφωτος έρχεσαι κάθε νύχτα να φωτίσεις την ερημιά μας.

– …με αθέατο φωτοστέφανο και θεατή χιονισμένη κόμη,

Φεγγάρι, μάγια μού ’κανες!

– Σαν παιδί ισόβια άκακο, αστείο, έρχεσαι αθόρυβα στον ξύπνιο ή στον ύπνο μας, γελάς σπαρταριστά, μας ψιθυρίζεις ανέκδοτα πολλά και μας αγκαλιάζεις γενναιόδωρα.

– Κατά πρώτον οφείλω να δηλώσω ότι είμαι ανύπαρκτο πρόσωπο.

Και δεύτερον, να δώσω μερικά στοιχεία για μένα :

α) είμαι απροσδιόριστης ηλικίας. Λένε – κάποιες κακές γλώσσες ότι ξεπερνώ τους 8 αιώνες.

Ψευδέστατον. Δεν μπορεί να είμαι πάνω από 450 ετών.

Μπορεί όμως να είμαι και τριών ετών – παρά κάτι μήνες. Ουδείς γνωρίζει.

β) οι σπουδές μου περιλαμβάνουν Αφύσικη, Μεταμαθηματικά, , Παράξενες γλώσσες, Γεωμορφολογία κολάσεως, Παραμουσική, Παραλογία και Παιγνιδοσοφία.

Αλλά η τωρινή μου ενασχόληση έχει να κάνει με Ιδιωτογραφία (το αντίθετο της δημοσιογραφίας).

γ) χόμπυ δεν έχω, καθόσον με καλύπτουν οι ονειροφαντασίες μου.

Ως ένα βαθμό, πάντως, μπορώ να δηλώσω συλλέκτης : Αισθημάτων.

– Αυγουστίνε μας, άνθρωπε της καρδιάς μας,

Αφουγκραζόμαστε το άρρητο μέσα από την ποικιλία της κάθε γραφής σου, του θεατρικού μονολόγου, της μουσικής που τραγουδάς και της θυσίας σου.

Δε μας ακούς?

– Δεν είμαι ο Αυγουστίνος.
Ο Αυγουστίνος ήταν, αλλά δεν είναι πια,
αφού χάθηκε πίσω στα χρόνια
της εφτάζυμης μαυρίλας.

Δεν είμαι ούτε κάποιος απ΄την ατέρμονη σειρά
των τολμηρών ανώνυμων ηρώων.

Η αχνή μορφή που φαίνομαι
περικλείνεται σε ένα στίχο,
ένα τραγούδι,
μια απλή μελωδία με τρεις μικρές νότες.

κι η φωνή του Υβ Μοντάν στο ρεσιτάλ του
στο Ολυμπιά του Παρισιού.
Αφήνει διάφανη να φανεί μέσα της
ακολουθία σκέψεων που έκαναν άλλοι
Και αντιγραφή άχρηστων λέξεων
που κούφιες αντηχούν στην εκφορά τους.

Είμαι το τέλος μου που επιστρέφει
Στην αρχή του χρόνου του δικού μου
σαν ουροβόρος όφις που τρώει την ουρά του
Αδιάκοπα κι αμείλικτα.

Ίσως είμαι αυτό που είμαι.
Αυτό το πράγμα που είμαι
και που δεν θα είμαι
πάλι και πάλι απ΄την αρχή.

================

Ad infinitum …    Όταν έρχονται τα σύννεφα

Τα παιδικά μου χρόνια είναι γεμάτα «πρέπει» και «μη».

Ανάμεσα σ΄αυτά τα δυο τέρατα, τη Σκύλλα του «μη» και τη Χάρυβδη του «πρέπει», βάδιζα σα σε τεντωμένο σκοινί, προσπαθώντας να ισορροπήσω χωρίς να πέσω – μα του κάκου!

Όλο έπεφτα – πότε στο γκρεμό ενός «πρέπει» που δεν εκπλήρωνα, πότε στο ρέμα του «μη» που με παράσερνε στα άγρια νερά της … αμαρτίας. Γιατί, ό,τι ανήκε στη σφαίρα του «μη» ήταν φορτισμένο με το βαρύ, αν και άδειο, κασόνι της ηθικής.

Μεγαλώνοντας ανακάλυψα πως η λέξη «αμαρτία» σημαίνει στην ουσία «αστοχία» , «στραβοπάτημα» και όχι ηθική καταδίκη σε μια Δαντική κόλαση.

Μα ήταν πια αργά.

Τα «πρέπει» και «μη», σαν τον χιτώνα του Νέσσου, είχαν γίνει ένα με το δέρμα μου.

Για να τα βγάλω, έπρεπε μαζί να ξεκολλήσω και τις σάρκες μου.

Κατάλαβες τώρα, γιατρέ μου?

–  Ακριβέ και αγαπημένε μας φίλε!

Δε μας ακούς?

– Ακούω

Ακούω το «άκου» που μου λέγανε οι δάσκαλοι.
Το «άκου εδώ, νεαρέ μου…»
Με το άγριο ύφος της επίπληξης .
Ακούω τη φύση να προσπαθεί
Με τους δικούς της ήχους
Να σβήσει την ανυποφορη κακοφωνία
Των ανθρώπων που μισούν
Και να μην τα καταφέρνει.
Ακούω τη φύση να βογγάει
Καθώς την τρυπούν, τη σφάζουν, τη βιάζουν
Τη σκοτώνουν με μηχανές.
Τη σκοτώνουν με τη σκέψη πιο πολύ.
Ακούω τον Έρωτα να ουρλιάζει
Πνιγμένος ανάμεσα στα κύματα του χρήματος,
Του εμπορίου , του κέρδους,
Του άπληστου θανάτου
Σε μια μάχη χωρίς τέλος
Χωρίς σκοπό

Ακούω…
Κλείνω τ΄αυτιά μου
κι όμως
ακόμα
Ακούω…

=======

– Μίλα μας . Χωρίς εσένα είμαστε στον αέρα

– Είστε από το ραδιόφωνο? Ωραία! Ραδιόφωνο για μένα είναι ένα ηχητικό παράθυρο που ανοίγει για να μπει  ο φρέσκος αέρας της φαντασίας, αλλά ενίοτε και κάποια δυσώδη καυσαέρια.

– Μα δε θυμάσαι?

– Τι είναι η μνήμη? :

 Η νίκη του έρωτα επί του θανάτου?

 ή η εκδίκηση του κυττάρου προς τον χρόνο?

Όταν η ανάμνηση ξεθωριάζει :

Ο φόβος ανοίγει τα μάτια του και μας κοιτάζει

 Η Κίνα ξεμένει από μελάνη

 Το παιδί κάνει τσέρκι τον κύκλο του χρόνου.

Αν δεν είχαμε οι άνθρωποι μνήμη…

θα έπρεπε να την εφευρίσκαμε

θα είχε ανθρώπους η μνήμη

Αιωνία μας η μνήμη!

Τι είναι αυτό που ξεχνάμε ευκολότερα?

 το μαύρο μεσοδιάστημα ανάμεσα σε δύο όνειρα

 πως υπάρχει αύριο, ίσως χωρίς εμάς.

 

=========================

 

– ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΕ Αυγουστίνε μας ! Μίλα μας για το χρόνο , ταξιδευτή.

– Εδώ? Και τώρα? Ασαφείς έννοιες.

Τώρα – μιλάμε για μια στιγμή? Μα …πάει! Πέρασε!

Είναι ήδη παρελθόν

Οι συνομιλίες γύρω μου γίνονται ΕΔΩ. Το προσδιορίζω χωρικά : ΕΔΩ ! Γύρω μου.

Αλλά κι αυτό ανήκει στο άμεσο παρελθόν.

Το ‘ είναι τόσο εξωπραγματικό, τόσο ασύλληπτο.

‘Αραγε έχουν κι άλλο αυτό τον προβληματισμό?

Βλέπω παντού σκεφτικές φατσούλες. ΕΔΩ  και … ΤΩΡΑ?

– Ναι, τώρα τι κάνεις?

– Εντύπωση!

– Ατάκες, γρίφοι και λογοπαίγνια… Όπως πάντα… Όμως σωπαίνεις για καιρό…

– Απροθυμία καταξίωσης!

– Σωπαίνεις με ένα μύχιο χαμογελάκι στα χείλη σου, για να αντέχεις την πίκρια και τη μοναξιά σου.

 – Το μέλλον προπορεύεται

Στον ίδιο δρόμο με μένα

Πάμε στην ίδια κατεύθυνση

Και βλέπω μόνο την πλάτη του

Φοβάμαι

Τη στιγμή που θα δω

το πρόσωπό του

– Δεν είσαι μόνος. Είσαι το Φως μου, ο άνθρωπός μου, ο άνθρωπός μας.

 Η Αγάπη σου  φωτίζει τις πολύπαθες ψυχές μας και μας καλεί κοντά σου.

-Ανέκαθεν αντιμετώπιζα τον εαυτό μου ως τρίτο πρόσωπο, πρόσωπο δηλαδή ξένο προς το βαθύτερο είναι μου. Αυτό μου έδωσε κάποια στιγμή τη δυνατότητα να έχω την προκάλυψη των μύχιων σκέψεων και αισθημάτων μου που τόσα χρόνια με έφερναν σε αμηχανία και μου δημιουργούσαν γλωσσοδέτη αθεράπευτο.

Όμως ακόμα κι έτσι δεν ξέφυγα από τη δυσκολία της επιβολής αλλότριων δεσμεύσεων , απότοκων μιας κοινωνίας χωρίς πρόσωπο και σώμα.

– Κι εσύ δεν ήθελες να δείχνεις το πρόσωπό σου… διάλεξες την κατάλληλη μεταμφίεση

– Κύρος Μοναχός : κατά κόσμον Ιάκωβος Ευσταθίου.

Μετά το πέρας της σχολικής του εκπαιδεύσεως, ενετάχθη εις τας τάξεις των φραγκισκανών μοναχών.

Εγεννήθη εις Σύρον εν έτει Κυρίου 1948, εκάρη τω 1973 και έκτοτε διάγει βίον μοναστικόν, ασχολούμενος – μεταξύ άλλων με την καλλιγραφικήν αντιγραφήν ιερών κειμένων – και όχι μόνον.

Εξέδωσεν σποραδικώς μικρά και άτεχνα – εν πολλοίς πονήματα, μετανοών εκ των υστέρων δια την αλαζονείαν και ματαιοδοξίαν , ήν επέδειξεν.

Βαδίζων προς την δύσιν του βίου του, έν μόνον εύχεται : να λησμονηθεί υπό των συνανθρώπων του, ώστε να μη συνεχίσει να τους βαρύνει έστω και μετά θάνατον.

– Να βαρύνει? Μια ανάμνηση? Γιατί να βυθιστεί στη λήθη?

– «Ειν᾿ η ζωή μια θάλασσα και μεις καπεταναίοι, είναι στ᾿ αλήθεια τυχεροί όσοι πεθαίνουν νέοι.».

Είναι πιο χάι…

Το χάι – κάι
Σπειρί σιτάρι τέχνης
Που θα φυτρώσει

Ἔξω φυσάει…
Ἀπὸ τὰ δέντρα πέφτουν
κομμάτια χρόνου.

Ὅλος ὁ κόσμος
κλεισμένος στὴν παλάμη
ενός εφήβου.

Πόσο χρυσάφι
μοιράζεται ἀπ΄ τὸν ἥλιο
σὲ κάθε δύση.

Χίλιες εἰκόνες
σπαρμένες ἀπ` το χέρι
τῆς εἰμαρμένης…

ΚΥΡΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ

=============================================

Αυτόν ελπίζουμε να μην τον δούμε
Σε τηλεόρασης σφηνάκια
Διαφημιστικά
Να πάει σαν να ζει ακόμα
Να πλασάρει
Νεκρά και άψυχα άχρηστα « αγαθά»

===============================

– ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΦΥΓΕΙΣ… για την άκρη του κόσμου

– Δέκα στρατιώτες κι ένας λοχαγός , τραγουδούσε η Αρλέτα τη δεκαετία της εφηβείας μου. Και διάβαζα στις συνεντεύξεις της για τους στίχους της Παυλίνας Π- μπούδη και του Νίκου Χουλιαρά.

Λίγο αργότερα έγινα ένας από τους «Νεκροζώντανους στο Κύτταρο» , με τα Μπουρμπούλια και το Νιόνιο , με τη Μαρίζα Κωχ να τραγουδάει δημοτικά με συνοδεία μόνο ντραμς , με το Σπαθάρη να παίζει πίσω απ΄το πανί.

Και ήταν κι η εποχή του Γούντστοκ, του Easy Rider, και του «Φράουλες και Αίμα» με το Circle game  με τη φωνή της  Buffy Sainte Marie    Ωραίοι καιροί!

Τελικά ο Πήγασος για κάποιους είναι καλαμένιο άλογο…

Ταυτόχρονα στη βιβλιοθήκη του σπιτιού, κυρίως της αδελφής μου, θησαυροί προς εξερεύνηση – Ρίτσος, Βρεττάκος, η επτάτομη Ανθολογία της Ελληνικής ποιήσεως του Πολίτη από τις εκδόσεις Γαλαξία, ο Ράσσελ με την Ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας…

Και να! Προβάλλει η πομπή των γνώμων, :

Μπροστά – μπροστά ο πιο γέρος και πίσω κατά σειρά ηλικίας.

Κι αρχίζουν το χορό,  καταμεσίς στον κήπο .

Έναν ξέφρενο χορό, σα να προκαλούν το ολόγιομο φεγγάρι να κατέβει να παίξει μαζί τους.

Οι γέροι χωριστά…

Γωνιώδη περιγράμματα τα πρόσωπα απέναντι

(μήπως αγωνιώδη? – παρντόν! Δεν κρατήθηκα!)

Αλι_ήθεια! ….ή μήπως αgli ήθεια?

Τέλος, ακολουθώντας τη νυχτοπεταλούδα χάνονται πίσω απ΄τους θάμνους , πάντα στην ίδια παράταξη.

Παγάβαση … παγήχηση του γω

Ήμουν εκεί κι εγώ…

Και οι δικοί μου θησαυροί? Τα κόμικς κάθε είδους (κυρίως τα διαστημικά/παράξενα/εκπληκτικά κλπ), τα Μίκυ Μάους, ο Αστερίξ , ο Ούμπα-Πα κι ο Ιζνογκούντ στη μια άκρη της αλυσίδας, η Ε.Φ. στην άλλη, με τον Ασίμωφ, τον Κλαρκ και τον Φίλιπ Ντικ ιερή τριάδα.

Θυμάμαι την εξαιρετική απάντηση του Μανολίτο στη Σουζανίτα , είχε πει το αμίμητο :
«Οι επιταγές της ειρωνείας σας δεν έχουν αντίκρυσμα στην τράπεζα του πνεύματός μου».
Έστω και στο σύνηθες υλιστικό πλαίσιο.

=============

Α! Πρέπει να σαι πολύ λέρα για να κυβερνάς γαλέρα!

Το απέφυγα!

Κι αργότερα πλουτίστηκαν οι επικυρίαρχες αναγνώσεις , με τσαλαβουτήματα σε κάθε χαρτογραφημένη περιοχή του λογοτεχνικού – και όχι μόνο – χάρτη.

Το σημαντικό, ωστόσο, είναι η αδιάλειπτη κι αξεδιάλυτη ενότητα λόγου – μουσικής – εικόνας στο υπόβαθρο της διαμόρφωσής μου.

 

===

Ο ορνιθόσαυρος γοητεύει πότες και καπνιστές.

Και περιστρεφόμαστε…

Όλος ο κόσμος
Κλεισμένος στο καβούκι
Μιας χελώνας

=============

======================================

Είχατε ανέκαθεν μορφή
Όχι όμως θεωρία
Για χρόνια πήγατε μακριά
Και γράφατε ιστορία
Να μη σας βλέπω θέλησα.
Όμως ποτέ δεν ξέφυγα
Απ΄του καιρού τη βία

 

ΕΓΩ_ΠΡΟΒΑΤΑ !!

χάνονται μπροστά στην τηλεόραση, αποχαυνωμένα και πειθήνια σαν κοινά πρόβατα, αλλά και με τον άκρατο εγωισμό που τα κάνει συναισΘΥΜΑΤΑ των καταστάσεων.

 

Καλύτερα μόνος κι αλληλέγγυος.
Θα κάνω τα πάντα και σε καλές τιμές.

Θα σας θυμίζω την πανάρχαια τέχνη της καλλιγραφίας , σε μια κοινωνία που ξέχασε την ανάγκη της γραπτής επικοινωνίας

 Δεν θέλετε? Λίγο με νοιάζει! εγώ ήρθα και θα μείνω, ό,τι κι  αν λέτε.

 Έχω μια αποστολή εγώ. Έχω υποχρέωση απέναντι σ’ αυτούς που μ’ έστειλαν.

Θέλετε να φερόμαστε φιλικά? Εντάξει. Δεν θέλετε? Και πάλι εντάξει.

Μπορώ να ζήσω και σαν εχθρός σας. Εδώ φυσικά.

 Ως απεσταλμένος.  Αλλά  εχθρός σας.

 – Εχθρός εσύ? δεν είν’ αλήθεια…

Αγαπάς αφειδώλευτα όλους μας και τον καθένα ξεχωριστά τον τιμάς και τον αναδεικνύεις αθέατα, ουσιαστικά και καθοριστικά.

Ο κύκλος των φίλων σου, κλεισμένος σ΄ένα κοχύλι.

Ήσουν πάντα η ψυχή της παρέας, ο μέντοράς μας.

=======

– ΄Ηρτεν κι ο αρκουδιάρης ο κατσίβελος, με την αρκούδα του, ηύρε το τσούρμο κολλημένο στο μελάκι , πήγε να μαζώξει λίγο κι εκόλλησεν κι αυτός.

Τότενες η αρκούδα που αρέσκει της το μέλι, αρχινάει να γλείφει ολουνούς και τους εκαθάρισεν κι εξεκολλήσασι.

Και ζήσανε αυτοί καλά κι η αρκούδα καλύτερα.

Εμείς, άστα να πάνε…

 

– Η θέση σου μένει άδεια στο αγαπημένο μας νησί.

– Α! Δεσπόζει το νησί. Ένα νησί που, κατά Θεοφίλεια προσέγγιση, φαίνεται ολόκληρο – βουτηγμένο σ΄έναν απόκοσμο ορίζοντα, επηρεασμένο από τη σφαιρικότητα της Γης.

Όλο το έδαφος – στεγνό και άνυδρο, ωστόσο ζωντανό και παραδόξως χαρούμενο – περιβάλλει τον δεντρόφυτο οικισμό και περιβάλλεται με τη σειρά του από δέντρα και άνθη, ανάμεσα από τα οποία ξεπροβάλλει η θάλασσα κι ο ουρανός.

Και τι ουρανός! Φωτισμένος από ήλιο – εικόνα του μύθου του Φαέθοντα, μόνο που λείπει το άρμα και ο αρματηλάτης.

Υπέρμετρα μεγάλος και πύρινος, ωστόσο δεν καίει τα φτερά της  παράτολμης πεταλούδας που τον προσεγγίζει στην πτήση της σαν νέος  Ίκαρος.

– Αγαπημένε, δε μ’ αναγνωρίζεις? 

ΠΙΚΡΙΑ 

– Κόκκινο κασκόλ και άσπρο λαστιχάκι στα μαλλιά.

Το κόκκινο κασκόλ δένει με τα μαύρα ρούχα και το άσπρο λαστιχάκι κάθεται όμορφα στο σκούρο μαλλί με τις κοκκινωπές ανταύγειες.

Τα χέρια σταυρωμένα πάνω στο διάφραγμα, η γεμάτη καμπυλότητες σιλουέτα, το χαμόγελο της καλωσύνης και  το βλέμμα το παιχνιδιάρικο , το γεμάτο καλοπροαίρετη ειρωνεία , στοιχεία που έρχονται να ολοκληρώσουν την εικόνα την τόσο οικεία και συνάμα τόσο πρωτόγνωρη – κάθε φορά.

Χορός με τη σκιά μου

– Γιατί , πουλάκι μου, έβγαλες την κορδέλα σου απ΄τα μαλλιά?

Γιατί το μαύρο των ρούχων σου τονίζει τόσο το πράσινο χαμόγελο των υάκινθων στην καρδιά σου?

Γιατί ένας κόκκινος χείμαρρος γύρω στο λαιμό σου μοιάζει φλόγα έτοιμη να μας κάψει , κι όμως έρχεται και μας δροσίζει?

Γιατί, πουλάκι μου, είσαι αυτή που ήσουν και που ελπίζουμε να είσαι εσαεί?

============

– Αχ! κι αυτή η βροχή!
Πώς ψιθυρίζει την αγάπη
Και στις υγρές της μελωδίες
Σφυρίζω αλήτικα στο δρόμο
Το τραγούδι μας…

Άκου…

Βροχή  χαμόγελο Τζοκόντας

=========

– Έτσι έγινε και με μπούσουλα το γοβάκι, γυάλινο και μοναδικό , έτρεξε και τη βρήκε ο πρίγκηπάς μας…

 

– Έλα, μην φύγεις τώρα… Όσο μπορείς, μείνε, κρατήσου στη ζωή για να σε προλάβω να φύγουμε παρέα. Μην με αφήσεις μόνη στο χάος του κόσμου στο έρεβος του κακού.

Έλα, μη φεύγεις ΑΓΑΠΗ

Πάντα θα νεκρανασταινόμαστε ΑΓΑΠΗΤΙΚΑ!!!

– Μια μέρα , τη ζωή πού’χασα την ξαναβρήκα εκεί που δεν το περίμενα. Στον έρωτα, που όπως λέει ο Λευτέρης, «μήπως όλες οι φορές δεν είναι πρώτες?» , ξαναβρίσκεις την παιδική αθωότητα, την ευπιστία και την ανάγκη για παραμύθια.

Ναι, ο έρωτας είναι το ελιξήριο της αιώνιας νιότης . Είναι το φίλτρο που σε γυρίζει πίσω, στη ζωή που έχασες χωρίς να το καταλάβεις τότε πως τη χάνεις. Η ανακάλυψη έρχεται μαζί με το ελιξήριο.

– Όλα είναι λέξεις… έλεγες

Κι ύστερα παίζουμε με τις λέξεις για να σταθούν τα μυαλά μας στη θέση τους

– Η ρίζα του προβλήματος
Ή η ρίζα του φρονημίτη?
Λέξεις…
Πώς το λέει ο Διονύσης?
Όλα διαβήκαν
απ΄τις γλώσσες τις στραγγαλίστριες…
Τι σημασία έχουν οι λέξεις,
Χωρίς το πάθος που φέρνει ο έρωτας?
Λέξεις χωρίς την ηχώ της ψυχής,
λέξεις κούφιες, άψυχες, ανίσχυρες
λέξεις σφυριά, χωρίς καρφιά,
λέξεις με μόνη αξία
την πεζή τους χρησιμότητα.
Ο κύκλος των χαμένων ποιητών, λοιπόν?
Των ποιητών που οι Μούσες δεν τους τίμησαν,
δεν τους επισκέφτηκαν,
δεν τους χαιρέτισαν?
Μήπως αυτός είναι ο κύκλος σου?
Ε?
Μίλα!

Γείρε, σκύψε , μίλα μου,
Μίλα, χαμο-μίλα μου
Έρωτας γεννήθηκε,
Θάνατος πατήθηκε
Κι είν’ ο κύκλος άφτιαχτος,
Ίδιος κι απαράλλαχτος
με του δέντρου τη δασιά,
την ψηλή κορμοστασιά,
και στη ρίζα του φυτρώνουν
λουλουδάκια και φουντώνουν.

Γείρε, σκύψε , μίλα μου,
Μίλα, χαμο-μίλα μου.
Έρωτας μ’ αρνήθηκε
Κι ούτε με θυμήθηκε
Κι είν’ ο κύκλος καμωμένος
με τις Μούσες ζυμωμένος.
Μα του δέντρου η σκιά
πέφτει πάνω μου βαριά
και με σφίγγει, με πονάει
Όνειρο ήτανε και πάει!

Σήκω, φύγε, μη μιλάς.
Σήκω,
——  φύγε,
—————– μη μιλάς!

Ξημερώνει. Οι πρώτες ακτίνες της μέρας  ανασαλεύουν το χαλί της πάχνης.

– Σωπαίνεις…
Πόσος καιρός πάει , Αγαπημένε?
Προσπαθώ να κάνω αυτό που μου έλεγες πάντα
Να γράφω πολύ … να τραγουδω πολύ… να είμαι με φίλους…
μα
Έχω ανάγκη να σ΄ακούσω να ξετυλίγεις μια νέα ιστορία…
Μια δική μας ιστορία…
Νοιώθω ανίσχυρη , άδεια, πώς να γράψω όταν τρέμει το χέρι μου, όπως  το χέρι της κεντήστρας στην ιστορία που μας έλεγες.

Σαν κι εκείνη κι εγώ,
Καθηλωμένη εδώ. Απέμεινα να θυμάμαι, να κλαίω, ΝΑ ΚΑΝΩ ΟΤΙ ΖΩ.

 – Δώσε στο μέλλον μια ευκαιρία
Μήπως ξανάρθει…

 – Απηχεί ενδόμυχος ο κλαυσίγελώς σου στα μετρημένα λόγια σου, στο σοφό σου βλέμμα. Κι αθώος παραμένεις έως θανάτου παντοτινά.

«… Τέλος και εν τω πνεύματι γαλήνη … και τω Θεώ δόξα και …δόξη και τιμή στεφάνωσόν με με δάφνες και δενδρολίβανον και κάππαρη σε κόκκους καρπώδεις…»

ΑΥΓΟΥΛΙΝΟΣ ΟΛΕ!!

Ο κήπος ξυπνάει, τα πρώτα σκιρτήματα της μέρας συνθέτουν μια αλλόκοσμη αρμονία , γεμάτη διάφωνα ακούσματα, Η αντίθεση της μέρας προς τη νύχτα.

Σκιά για μας εκείνος
Σκιές κι εμείς γι αυτόν

 

– Επιτακτική η λάμψη σήμερα!
– Είσαι το δικό μου φωτεινό αστέρι,  που λαχταρώ να ακολουθήσω και να ταξιδέψουμε σε κοινή τροχιά…

– Μπα!

Τ΄αστέρια ξεκίνησαν με αυτοκτονία
Όμως κερδίσαμε τη στιγμή.

Αυτές οι άχρονες στιγμές δηλώνουν άρρητα την αιωνιότητα του εφήμερου και το περαστικό της τέχνης.

Άφεριμ!

========================

ΤΕΛΟΣ

55 Σχόλια προς “Αυγουστίνος, περιπατητής στον χώρο και στον χρόνο (εις μνήμην Αυγουστίνου Τσιριμώκου)”

  1. Κοντά του.

  2. sarant said

    Kαλημέρα, να θυμηθούμε σήμερα τον Αυγουστίνο. Ευχαριστώ για το πρώτο σχόλιο και ευχαριστώ τη Λουκρητία για τη συναρμογή του υλικού.

    Θα τα πούμε αργότερα, προς το βράδυ, θα λείψω στο ενδιάμεσο.

  3. atheofobos said

    Ιδιωτογραφία (το αντίθετο της δημοσιογραφίας)

    Ιδιοφυής χαρακτηρισμός αυτού που κάνουμε οι περισσότεροι εδώ και στα μπλογκ μας!

  4. Aghapi D said

    Χρειάζεται διάβασμα μετά μουσικής – και προσοχής – κάμποσες φορές 🙂

  5. loukretia50 said

    Ευχαριστώ Νικοκύρη για τη δημοσίευση και για την προσπάθεια να διατηρήσεις – σ΄ένα βαθμό έστω! – μια μορφοποίηση που η πόρσε δεν επιτρέπει σε αμύητους!

    Κανονικά τα bold ήταν σε σημεία που διευκολύνουν να καταλάβει ο αναγνώστης ότι μιλάει ο Αυγουστίνος και σε κάποιες φράσεις γραμμένες στο περιθώριο.
    Με τα πολλά κοπυπαστώματα κρατήθηκαν σε διάφορα σημεία βερσιόν χωρίς την τελική επεξεργασία.
    Συγνώμη αν σας μπερδεύει το αποτέλεσμα.

    Θα συμπληρώσω κάποια βιντεάκια και εικόνες – αν τα καταφέρω!
    =================================

    ΔΕΝ ΕΧΕΙ Η ΓΗ ΚΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΘΕΣΗ ΣΑΝ ΚΙ ΑΥΤΗ
    ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΔΥΟ

  6. ΚΩΣΤΑΣ said

    Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, ο αείμνηστος Αυγουστίνος μας, με άγγιξε βαθιά μέσα μου, παρότι ελάχιστα σχόλια ανταλλάξαμε μεταξύ μας όταν, εν ζωή ων, σχολίαζε εδώ μέσα. Πρέπει να ήταν πολύ αγαπημένο και ταιριαστό ζευγάρι με τη σύντροφό του Αναστασία, η οποία, εξ αντανακλάσεως; επίσης με εντυπωσιάζει ως άτομο και προσωπικότητα.

    Αυτή την ώρα θέλω να πω μόνο τούτα τα λίγα. Αυγουστίνε, φίλε μας, αιωνία σου η μνήμη, παραμένεις ζωντανός στο νου και στις καρδιές μας.

    Αναστασία, να είσαι γερή και δυνατή, για πάρα πολλά χρόνια, να θυμάσαι και να τιμάς τον Αυγουστίνο σου/μας.

    Λουκρητία, έτσι απλά και από καρδιάς, συγχαρητήρια! και σε ευχαριστούμε που μίλησες για όλους μας.

    Νικοκύρη, η κίνησή σου για απόδοση τιμής στον Αυγουστίνο μας, είναι κάτι πέρα από τα κοινά και συνηθισμένα, είναι τα ήθη, τα έθιμα, οι ριζωμένες ηθικές αξίες μέσα μας. Σε ευχαριστούμε από την καρδιά μας γιατί μας δίνεις την ευκαιρία να είμαστε κι εμείς μέτοχοι σε αυτή την ιερή τελετή.

  7. Alexis said

    Καλημέρα.
    Χωρίς να έχω διαβάσει (ακόμα) τίποτα από τα γραφτά του Αυγουστίνου, εντυπωσιάζομαι απλά και μόνο από την σχέση του με την Αναστασία.
    Τέτοια βαθιά και αληθινή αγάπη του ενός προς τον άλλο είναι πολύ-πολύ σπάνια πια…

  8. Alexis said

    Προσυπογράφω φυσικά την τελευταία παράγραφο του σχολίου 6 του Κώστα.

  9. ΣΠ said

    Καλημέρα.

    Είναι φανερό ότι ήταν ξεχωριστός άνθρωπος. Ευχαριστούμε, Λουκρητία και Νικοκύρη.

  10. ΣΠ said

    Διόρθωση: Π- μπούδη -> Παμπούδη

  11. loukretia50 said

    ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΦΥΓΕΙΣ https://youtu.be/GmN0btvrUIY ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
    ===========================

    Από τα μάτια σου θαλασσινό νερό
    στάζει γι` αυτούς που δεν μπορέσαν,
    έμειναν στη στεριά και δέσαν.
    Εσύ δεν νόθευσες πέλαγα κι ωκεανό.

  12. ΣΠ said

    Λουκρητία, ποιοι ήταν οι τεχνικοί λόγοι που δεν κράτησες το πολυτονικό; Με κοπιπάστε δεν τα πήρες τα κείμενα; Άλλωστε στο χάι κάι μόνο η πρώτη στροφή είναι στο μονοτονικό. Οι άλλες τέσσερις είναι στο πολυτονικό.

  13. loukretia50 said

    ΣΠ Από χειρόγραφο αγαπητέ!

  14. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Επαναληψη μαρτυριας.

    https://sarantakos.wordpress.com/2020/06/28/augoustinos/#comment-662752

  15. ΣΠ said

    13
    Εντυπωσιακό!

  16. Μπράβο και γι’ αυτό (13).

  17. Χαρούλα said

    Και όμως δεν πεθαίνουν τελικά όλοι! Η πνευματική επικοινωνία της συντρόφου, η αγάπη των φίλων, η εκτίμηση των γνωστών, τους συντηρεί ζωντανούς.
    Ευχαριστώ για αυτην την βοήθεια, όλους. 💭🌷🐚

    Μικρός Θρήνος(Νάνος Βαλαωρίτης)
    Γράμματα που έγραψε στο βλέμμα τους η αγάπη
    Όνειρα που κέντησαν στον ύπνο τους οι αράχνες
    Ο θάνατος σαν ύφασμα σύρθηκε ανάμεσά τους
    ………………………
    Όμως καθώς χαμογελάς χαμογελούν ακόμα
    Τα βήματά τους αντηχούν μέσα στα βήματά μας
    Και στην καρδιά μας νιώθουμε το χτύπο της καρδιάς τους.

  18. Costas Papathanasiou said

    Σαν θάλασσα είναι κι ο χωρόχρονος,. Ξεβράζει τις ψυχές που κουβαλάν το κλάμα της σε μιαν ακτή, βλέπουν αυτές μετά μακριά κάποια κορφή παράξενη, κινούν για εκεί, την ανεβαίνουν (όσο προλάβουν), κοιτούν για λίγο έναν κόσμο μεγαλύτερο απ’ τη δική τους αγκαλιά και τον θαυμάζουν, μετά χτυπάει ο κεραυνός (κορυφολάτρης και αυτός αλλά πανίσχυρος), τις παίρνει πάλι ο αγέρας, η βροχή, το ρέμα, η ποταμιά, κάτω στα ίδια τα παράλια να τα ντύσουν πλέον ως όστρακα, όλα τριγράμματα, με Ζήτα (:στρίψε,ψάξε) και Ω! και ἧττα /εἶτα επάνω τους και όμως όλα με μια ξέχωρη ιστορία θαυμαστή να διηγηθούνε για να μερέψουνε το κλάμα των νεόφθαλμων.
    Και εδώ, σε τούτη την ακτή, ψηλαφώντας τα όμορφα όστρακα του Αυγουστίνου και της Αναστασίας που τά’ καμε περιδέραιο η Λουκρητία, μπορεί κανείς να διαβάσει, να νιώσει:
    Έρως κεντημένος με φεγγαροκλωστές. Υφάδι μονογραφημένο με Αλεφ συν Αλφα μαγικά, όπου η κάθε ασημένια Ίς εις ίνα γίνεται έν-δύσης χρυσό και άρχουσα Ίσις —θεά με κέρατο βοδιού φεγγαροδρέπανο, να κρύβει, δείχνοντάς την υπό το σεληνόφως, μια αγάπη ως σκιά πλατωνική και αθάνατη που σβήνει απλώς για να γενεί αποσπερίτης-αφροδίτη της Αυγούλας.
    Αίσθησις— εσθής ως ἲς (*) για ενσυναίσθηση “ ἧς ο εἷς”.
    Δύναμη αιώνια η μνήμη αγαπημένων.

    (*) “ ἲς” : Εκτός από ίνες δοράς/ σάρκας/ μυών/ φυτών,/χαρτών (“ἶνες αὐτὸ μόνον καὶ λεπτὴ δορά”) υπήρχε αρχαιοελληνιστί και “ἲς ἐσθλή”, δύναμη, ανθρώπου/ ανέμου/ ποταμού, ουσιαστικό —αρσενικό ή θηλυκό— από ΠΙΕ ρίζα *wiH-s ‎(δύναμη, ορμή) < *weyH (ορμώ), σημαίνον για άντρες: ισχυρότητα, γενναιότητα («ἴς Τηλεμάχοιο» Οδύσσεια, ρ΄), για γυναίκες: χάρις, κομψότητα, με συγγενείς τις λέξεις: ἴφθιμος («πολλὰς δ’ ἰφθίμους ψυχὰς Ἄϊδι προΐαψεν ἡρώων..», Ιλιάδα Α' 3-4, επιρ.ἶφι, επιθ. ἴφιος(: ἴφια μῆλα=πρόβατα καλά, παραγωγικά) , ρ.ἴσχω ,ουσ. Ισχύς .λατ. Vīs, via, invītus, invītō, ελλ. Οἶμος, προοίμιο
    (βλ βικιλεξικό και https://lsj.gr/wiki/%E1%BC%B4%CF%82 )

  19. Νεσταναιος said

    18.
    Οι ελληνικές συνταγές είναι καλλίτερες των ινδοευρωπαϊκών.

    Το «Ν» καταγράφει το γλωσσικό στοιχείο της δύναμης μετάβασης εν χρόνω, της αντοχής.
    Τι «Ι» είναι επιτατικό μόριο
    Η σύνθεση επιφέρει την «ΙΝ» ή την «ΝΙ». Η ονοματοποίηση επιφέρει το «ΙΝΣ» ή «ΝΙΣ»
    Το θέμα είναι «ΙΝ» και κλίνεται.
    ΙΝ- ή «Ι-ς» (με το «ι» μακρό επειδή ένα εκ των δύο «Ν» και «ς» αποβάλει το άλλο αλλά οξύνεται επειδή εδώ έχουμε ονομαστική»
    Ιν – ος
    Ιν – ι
    Ιν- α
    Ιν – «με το «ι» βραχύ και οξύνεται».

  20. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Τί ὄμορφο πλάσμα πρέπει νά ἦταν ὁ Αὐγουστῖνος! Τί ὄμορφο πλάσμα πρέπει νά εἶναι αὐτή ἡ Ἀναστασία! Ἐξαιρετική κίνηση, Νῖκο!

  21. aerosol said

    Μερσί Λου, μερσί Νίκο.
    Τι να πω…

  22. Να ευχαριστήσουμε όλους τους συντελεστές της σημερινής παρουσίασης, την Αναστασία που τα προοσέφερε, την Λου που τα μετέγραψε και τα σκηνοθέτησε και τον Νίκο που τα δημοσίευσε, το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό.
    Η γνωριμία με τον Αυγουστίνο ήταν σφραγίδα ανεξίτηλη για όσους είχαν την τιμή.

  23. Ασχετο , αλλά…

    Μήπως ξέρει κανείς που είναι ο τάφος του Στρατή Τσίρκα ;

  24. Γείτονάς μου, εν ζωή. Στη σελίδα 83 περιλαμβάνεται το όνομά του.

  25. # 24

    Ευχαριστώ πολύ

  26. Irresistible said

    Το ποίημα Ad infinitum είναι εξαιρετικό. Με άγγιξε όσο δεν λέγεται. Ακριβώς έτσι αισθανόμουν και εγώ μικρή και δεν ήξερα τι φταίει

  27. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα και για τα καλά σας λόγια, χαίρομαι που τιμήσαμε τον φίλο μας.

    24 Γιάννη, ενδιαφέρον αυτό. Υπάρχει και κάποιος (έντυπος) οδηγός, αλλά δεν έχω ακούσει καλά λόγια.

  28. @ 27 Sarant

    Βέβαια, θα άξιζε κάτι πολύ σοβαρό.

  29. Ἔξω φυσάει…
    Ἀπὸ τὰ δέντρα πέφτουν
    κομμάτια χρόνου.

    Το αντιγράφω γιατί πολύ μου άρεσε.
    Και το άλλο, με την αρκούδα και το μέλι 🙂

  30. ΚΩΣΤΑΣ said

    Συγκλο-Νηστικός!
    Αν και πάντα κάτι μαγειρεύω

    ΖΩ- γραφές
    ΕΓΩ_ΠΡΟΒΑΤΑ !!

    και φυσικά ο Αρκουδιάρης με το μέλι.

  31. Καληνύχτα

  32. sarant said

    Ευχαριστώ από εδώ για τα νεότερα σχόλια!

  33. loukretia50 said

    29 -30 : Ο αρκουδιάρης είχε ειδική παγίδα, αγνώστου προελεύσεως,
    την «αρκουδοβάφλα», βάφλα εμποτισμένη με μέλι.

    O Mποστ και τα τραγούδια σε στίχους του ήταν μεγάλη αδυναμία του Αυγουστίνου.
    Τα δύο θηρία https://youtu.be/b6nB6mO1ksg στίχοι Μποστ

    Το διήγημα «Αντίσταση» – άμεση παραπομπή στα εισαγωγικά, δεν το προσέξατε?

  34. ΚΩΣΤΑΣ said

    33 Και πάλι μπράβο σου!

    Τα εισαγωγικά τα συνδύασα με την παντέρμη, έτσι μού ‘ρθε.

    Για τον αρκουδιάρη έχω έντονα παιδικά βιώματα, την όλη εικόνα την συνέδεσα με την αλυσίδα της ζωής, την βιοποικιλότητα. Η τέχνη είναι τελικά ό,τι εισπράττει ο καθένας, δεν υπόκειται σε νόμους και λογικές.

  35. leonicos said

    Γλυκός, τρυφερός και απροσποίητος

    Υπέροχος ΄νθρωπος

  36. loukretia50 said

    34. Μια άποψη για το διήγημα του Αυγουστίνου περίμενα.
    Γράφτηκε το 1988, αναφέρεται σ΄ένα φανταστικό κόσμο του μέλλοντος και όμως μοιάζει απίστευτα πραγματικό και σύγχρονο.
    Και η αντίδραση του ήρωα ταιριάζει απίστευτα στον Αυγουστίνο.
    ——————-

    Μερικές ακόμα ακροστιχίδες για φίλους:

    Ν άμαστε Π άντοτε
    Ι δεαλιστές Α γκομαχώντας
    Κ αιροσκόποι Ν ικάμε
    Ο μφαλοσκόποι Ό ρθιοι
    Σ ωτήρες! Σ τέκοντας

    ———————————————————-
    Γ λυκές Μ αθαίνουμε Μ άλιστα! Β λέπεις?
    Ε λπίδες Α διάκοπα Ι ριδισμοί Α ρχαίες
    Ω ραίοι Ρ ητές Κ αι Λ ησμονημένες
    Ρ εμβασμοί Ι ερές Α στραπές Ι ππολύτες
    Γ ια Α κροστιχίδες Α πολογούνται
    Ί σες
    Α ποστάσεις

  37. loukretia50 said

    Ωωω! τώρα δε με σώζει ούτε ο Νικοκύρης!

  38. ΚΩΣΤΑΣ said

    34 συνέχεια

    Αφού ο δάσκαλος δίδαξε στα παιδιά το μάθημα για τα δέντρα, θέλησε να ενισχύσει καλύτερα τις γνώσεις τους με εποπτεία. Τα πήρε λοιπόν και τα πήγε κάτω από ένα δέντρο κι άρχισε εκ νέου να τους δείχνει τη ρίζα, τον κορμό, τα κλαδιά, τα φύλλα, τα άνθη…
    Όταν επέστρεψαν στην τάξη, θέλησε να βεβαιωθεί αν εμπέδωσαν άριστα το μάθημα. Ρώτησε να του πούνε, από αυτά που είδαν τι τους άρεσε περισσότερο. Όλα έδωσαν την ίδια απάντηση.
    – Εκείνο το πουλάκι, κύριε, που κουβαλούσε στο στόμα του σκουληκάκια και τα έδινε στα παιδάκια του, που περίμεναν με ανοιχτό το στόμα, να τα φάνε.

    *Στο δέντρο υπήρχε και μια φωλιά πουλιών, που είχε μέσα πεταρούδια. Αυτό εντυπωσίασε τα παιδιά.

  39. Πέπε said

    @36

    > Για Ακροστιχίδες Απολογούνται Ίσες Αποστάσεις

    Νομίζω το σωστό θα ήταν να απολογηθεί η WordPress για τις ίσες αποστάσεις που χάθηκαν, χαλώντας την ακροστιχίδα.

  40. loukretia50 said

    Γ λυκές
    Ε λπίδες
    Ω ραίοι
    Ρ εμβασμοί
    Γ ια
    Ί σες
    Α ποστάσεις

    Μ αθαίνουμε
    Α διάκοπα
    Ρ ητές
    Ι ερές
    Α κροστιχίδες

    Β λέπεις?
    Α ρχαίες
    Λ ησμονημένες
    Ι ππολύτες
    Α πολογούνται

    Μ άλιστα!
    Ι ριδισμοί
    Κ αι
    Α στραπές

    Π άντοτε
    Α γκομαχώντας
    Ν ικάμε
    Ό ρθιοι
    Σ τέκοντας

  41. 38# >> περίμεναν με ανοιχτό το στόμα, να τα φάνε
    Πώς δηλαδή, έτσι?

  42. ΣΠ said

    36

    Γ λυκές    Μ αθαίνουμε   Μ άλιστα!  Β λέπεις?
    Ε λπίδες   Α διάκοπα     Ι ριδισμοί Α ρχαίες
    Ω ραίοι    Ρ ητές        Κ αι       Λ ησμονημένες
    Ρ εμβασμοί Ι ερές        Α στραπές  Ι ππολύτες
    Γ ια       Α κροστιχίδες            Α πολογούνται
    Ί σες
    Α ποστάσεις
    
  43. sarant said

    42 Να και η τεχνική λύση!

  44. ΚΩΣΤΑΣ said

    41 Ωραίο! έτσι… 😉

  45. loukretia50 said

    Μα πού ήταν όταν τη χρειαζόμασταν…

  46. spyridos said

    36
    «Μια άποψη για το διήγημα του Αυγουστίνου περίμενα.
    Γράφτηκε το 1988, αναφέρεται σ΄ένα φανταστικό κόσμο του μέλλοντος και όμως μοιάζει απίστευτα πραγματικό και σύγχρονο.
    Και η αντίδραση του ήρωα ταιριάζει απίστευτα στον Αυγουστίνο.»

    Προσπάθησα να το διαβάσω δυο φορές το πρωί αλλά με έπιασε ανησυχία και το σταμάτησα.
    Τώρα το ξαναδιάβασα.
    Διαύγεια πνεύματος.

  47. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Μα του δέντρου η σκιά
    πέφτει πάνω μου βαριά
    και με σφίγγει, με πονάει
    Όνειρο ήτανε και πάει!

    Με πόνεσε μέχρι δακρύων.
    (Πέρυσι βίωσα και προσωπικά μια μεγάλη απώλεια κι άνοιξαν οι κρουνοί).

    Με αυτά τα κατάλοιπά του, που με τρυφερότητα, εκτίμηση και αγάπη – φαίνεται αυτό, μας πρόσφερε η Λου και τα φιλοξένησε με ιδιαίτερη ζεστασιά και τιμή ο Νικοκύρης, τον γνωρίσαμε πιότερο τον Αυγουστίνο Τσιριμώκο, ζωντάνεψε η μνήμη του κι όσοι το συνάντησαν μα κι όσοι δεν τον γνώρισαν από κοντά, τον νιώσαμε ανάμεσά μας, φίλο μας.

    Αναστασία, είναι δύσκολο, αγιάτρευτο.
    Δυστυχώς αγαπιόσασταν…
    Να τον λογιάζεις σε ταξίδι και να του στέλνεις γράμματα, μικρά πικρά παυσίπονα, καθώς αγαπούσε τη γραπτή επικοινωνία, όπως φαίνεται στην Αντίσταση του.

    Ο επιτύμβιος αποχαιρετισμός στον δικό μου απόντα
    Είσαι αστέρι φωτεινό
    μες της καρδιάς τον ουρανό
    και κοντινό και μακρινό.
    Από τη λάμψη σου πονώ

  48. loukretia50 said

    46. Σίγουρα διέθετε διαύγεια πνεύματος.
    Αναρωτιέμαι τι έβλεπε όταν έγραφε πριν χρόνια αυτό το κειμενάκι :

    -«Αγαπητό μου ημερολόγιο.
    Χθες στην έκθεση «Δες ένα ποίημα» ένα σωρό κόσμος υπήρχε συνωστισμένος στην αίθουσα του Rock’n roll” προσπαθώντας να δει τις φωτογραφίες και να διαβάσει τα κείμενα (?) που κοσμούν τους τοίχους του μαγαζιού – μάλλον εις μάτην, από μια ώρα και πέρα.

    Ένα ορθογώνιο τελλάρο, σε αναλογίες χρυσής τομής, βγαλμένο λες από τα χωρίς απαιτήσεις προοπτικής και «σωστών» διαστάσεων έργα που περιέχει ένα παιδικό μπλοκ ιχνογραφίας.
    Υπό τους ήχους πολύ δυνατής μουσικής , που δονούσε ανυπόφορα τύμπανα αυτιών και καπνούς που γέμιζαν ασφυκτικά τον χώρο, ήταν πολύ πιο εύκολο το αδύνατον : να προσπαθήσεις να μιλήσεις με τον διπλανό σου, παρά το θεωρητικώς εφικτό : να συνομιλήσεις με τα εκθέματα.

    Το μαγαζί σαφώς ωφελήθηκε. Όχι μόνο γέμισε χθες, αλλά και εξασφάλισε πελατεία για αρκετές μέρες ακόμα:
    Σχεδόν όλοι είπαν ότι θα ξανάρθουν μιαν άλλη μέρα με περισσότερη ησυχία , για να δουν και να απολαύσουν την έκθεση.
    Όσο για την ίδια την έκθεση, δηλαδή για τα εκθέματα και το στήσιμό τους, θεωρώ πως έγινε πολύ καλή δουλειά από όλους.
    Και ευτυχώς που πρόλαβα να τη δω νωρίς, όταν δεν είχε πλακώσει ακόμα η κοσμοπλημμύρα των εγκαινίων».
    ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ

  49. Γιάννης Ιατρού said

    Δεν πρόλαβα να σχολιάσω χθες, ένα θα πω: Ο Αυγουστίνος μας λείπει, πολύ 😥
    Αργότερα θα επανέλθω.

  50. loukretia50 said

    Νάσαι καλά ΕΦΗ-ΕΦΗ, σ΄ευχαριστώ, όπως και τους φίλους που ένοιωσαν ότι προσπάθησα με αγάπη να παρουσιάσω μια πιο ανθρώπινη, προσωπική πλευρά του Αυγουστίνου για να τον γνωρίσετε καλύτερα.

    Κάποιοι μάλλον το θεώρησαν αδιακρισία. Υποθέτω προκαλεί αμηχανία τόση αμεσότητα.
    Όμως σε ανθρώπους ξεχωριστούς, που χάρηκαν μια αγάπη τόσο αγνή και δυνατή, έστω κι αν κόπηκε απότομα – ή ακριβώς γι αυτό – ταιριάζει μια ξεχωριστή αναφορά.
    Όχι για κείνους, δεν την έχουν ανάγκη, αλλά για μας, για να μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν λέξεις για τις οποίες αξίζει κανείς να ζει. Έστω κι αν δε νικάει το θάνατο.

    Άλλωστε δεν ήταν δυνατόν να απομονώσω κομμάτια από τα αδημοσίευτα χειρόγραφά του, όπως ήταν η αρχική σκέψη, όταν ο πυρήνας της έμπνευσής του και καθοριστικός παράγοντας στη ζωή του ήταν ακριβώς αυτός ο έρωτας – σπάραγμα, η φλόγα που καίει κάθε συμβατικότητα.
    Μοιάζει παραμύθι, αλλά είναι αληθινή.
    Τόσο αληθινή και καταλυτική, όσο η απώλεια.

    Αν ωστόσο κρίνετε ότι παρασύρθηκα κι έπρεπε να περιοριστώ σε όσα παρουσιάζουν σε λογοτεχνικά αφιερώματα, ζητώ συγνώμη.
    Όχι από κείνους.

  51. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Τον Αυγουστίνο τον γνώρισα μόνο από τα σχόλιά του στο ιστολόγιο. Και μου άρεσαν, γιατί είχε πάντα κάτι ιδιαίτερο να πει, με τον δικό του τρόπο. Το ότι ήταν μια χαρισματική προσωπικότητα φαίνεται και από τα σημερινά κείμενα. Με τόσο, και τέτοιας ποιότητας υλικό, έχουμε (έχω) εξασφαλίσει διάβασμα – απόλαυση – σκέψεις – εκτιμήσεις για μια βδομάδα τουλάχιστον! Οπότε, μάλλον θα επανέλθω…
    Ευχαριστούμε Νικοκύρη, Λουκρητία, Αναστασία!
    [Επαναλαμβάνω το σχ. #6 του ΚΩΣΤΑ].

    50, ΛΟΥ
    Όχι κατηγορηματικά -για μένα! ΔΕΝ είναι αδιακρισία και ΔΕΝ υπόκειται σε συμβατικούς περιορισμούς η παρουσίαση του έργου κάποιων σημαντικών ανθρώπων/δημιουργών! (Εννοείται, εκτός των αυστηρά προσωπικών θεμάτων…)
    Τα δημιουργήματά τους νομίζω πως επιβάλλεται να γίνονται ευρύτερα γνωστά. Έστω κι αν είναι υπαρκτός ο ‘φόβος’ να δούμε μελλοντικά –αργά ή γρήγορα- κάποια από αυτά να αντιγράφονται, κατάλληλα διαμορφωμένα ή και παραμορφωμένα από κάποιους επιτήδειους ‘σπουδαίους’ που θα τα οικειοποιηθούν τελικά…

  52. sarant said

    50 Νομίζω ότι καλά έκανες.

  53. … Συγκλο-Νηστικός!
    Αν και πάντα κάτι μαγειρεύω! …

    Εις τους αιώνας των αιώνων:
    Siglos de los siglos

  54. sarant said

    Στη σελίδα με κείμενα του Αυγουστίνου πρόσθεσα τρία ακόμα κείμενά του

    Αυγουστίνος Τσιριμώκος – Κείμενα

  55. nikiplos1 said

    Να ευχαριστήσω τη Λουκρητία, την Αναστασία Ζέππου, αλλά και τον Νικοκύρη για την παρουσίαση. Χρόνια είχε ένα κείμενο να με κάνει να σε συγκινηθώ τόσο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: