Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Η Λορεντάνα (διήγημα του gpointofview)

Posted by sarant στο 18 Ιουλίου, 2021


Πολλές φορές έχουμε δημοσιεύσει στο ιστολόγιο διηγήματα του φίλου μας του Τζι. Το τελευταίο ήταν φέτος τον Μάρτη, κι εκεί θα βρείτε λινκ προς τα προηγούμενα.

Το σημερινό διήγημα ανήκει στη σειρά «κατ’ όναρ καθ’ ύπαρ» (σα να λέμε στον ύπνο και στον ξύπνιο) όπως και το προηγούμενο του Μαρτίου αλλά και το «Ένα απόγευμα στη Θήβα«.

Όπως και άλλα διηγήματα του Τζι, έτσι κι αυτό αναφέρεται σε ένα γνωστό τραγούδι, στο Αντρέα του Φαμπρίτσιο ντ’ Αντρέ. Στο τέλος υπάρχουν το γιουτουμπάκι και τα λόγια του τραγουδιού (στα ιταλικά βεβαίως). Ο λόγος στον Τζι:

Κατ’ όναρ καθ’ ύπαρ (3)  Η Λορεντάνα
                                                          Andrea aveva un amore, riccioli neri    Ο Αντρέας είχε μια αγάπη, μαύρα τσουλούφια
Andrea aveva un dolore, riccioli neri    ο Αντρέας είχε  μια θλίψη, μαύρα τσουλούφια

– Δεν θέλω να πεθάνω από ευτυχία, μ’ αρέσει η θλίψη που βγάζει η τσαπατσουλιά σου, την προτιμώ από την παγωμάρα που αναδύεται στα τακτοποιημένα ντουλάπια.

Κοίταξε τα μαλλιά της που κατρακύλαγαν στους ώμους της σε κυματιστές  μπούκλες, ποτέ δεν χρειάσθηκαν κτένισμα.

– Riccioli neri, θυμήθηκε ένα τραγούδι του Φαμπρίτσιο Ντε Αντρέ.

– Τι είπες ;

– Τίποτα, κάτι δικό μου…

Κάτι τον έπνιγε, άνοιξε το παράθυρο. Βαριά γκρίζα συννεφιά απ’ έξω, λες και χύμηξε μέσα να καλύψει το κενό. Η Λορεντάνα θορυβήθηκε. Κούνησε το κεφάλι της σαν νάθελε να την διώξει. Τα μαλλιά της ακολούθησαν την κίνηση, κάποια τσουλούφια πέσανε στο πρόσωπό της, τα απομάκρυνε με τα χέρια της.

– Riccioli neri, ξανάπε ο Αντρέας.

Ο Αντρέας κουβάλαγε ένα μεγάλο μυστικό. Δεν ήθελε να το μοιραστεί με κανένα, ήθελε όμως μια σύντροφο δικιά του για να μη νοιώθει μοναξιά. Γιατί αυτό το μυστικό ήταν χειρότερο από τον πόνο. Τον πόνο μπορείς να τον μοιραστείς, να τον ξεχάσεις μ’ ενα ποτό ή μ’ένα χάπι, το μυστικό, όχι. Ηξερε ακόμα πως δεν μπορούσε να έχει πολλές απαιτήσεις -δεν έψαχνε την όμορφη, την πλούσια, την μορφωμένη ή την νοικοκυρά που θα μπορούσε να κάνει καλύτερη την καθημερινότητά του. Εψαχνε κάποιαν που να μην τον εξιτάρει και να μην έχει πολλές απαιτήσεις, απλά να είναι δίπλα του όσο αντέξει αυτή ή αυτός. Το μόνο που ζήταγε ήτανε οι μαύρες μπούκλες στο κεφάλι της, δεν θυμότανε πια γιατί. Τις είχε αυτή η κοπελλιά, του έφτανε.

Η Λορεντάνα είχε έρθει στον κόσμο από λάθος. Σ’ ένα σπίτι στα Επτάνησα όπουστην κατοχή κρύβανε  αντιστασιακούς κι ένα ιταλό λιποτάκτη, μια νύχτα η ζωηρή κόρη του σπιτιού, στο σκοτάδι, κοιμήθηκε σε λάθος κρεβάτι. Απρόσμενο το δώρο για τον λιποτάκτη δεν επαναλήφθηκε ποτέ, αλλά όταν ο αντάρτης συνήθης εραστής σκοτώθηκε, η φουσκωμένη κοιλιά ζήτησε από τον ιταλό να αναλάβει τις ευθύνες του, μιας που οι υπόλοιποι αντάρτες ήξεραν περισσότερα από αυτόν. Τις ανέλαβε κι έδωσε στο μωράκι το όνομα της μάνας του και το επίθετό του, Φινοκιάρο. Δούλεψε στα χωράφια της φαμίλιας κάπου δυο χρόνια και με την απελευθέρωση πήγε στην πατρίδα του κι ανέλαβε την κηδεμονία του νεογέννητου παιδιού της εκεί γυναίκας του. Το δέχθηκε σαν θεία δίκη, εξομολογήθηκε  ν’ αλαφρώσει από τις αμαρτίες του και ακολούθησε την συμβουλή του ιερωμένου να ξεχάσει την Ελλάδα και να αφοσιωθεί στην ιταλική του οικογένεια.  

Πέρασαν χρόνια πολλά μέχρι ν’ ακούσει στο τραγούδι του Φαμπρίτσιο το “ricciolineri” και να γεμίσει το βλέμμα του με μαύρα κυματιστά μαλλιά. Ηξερε πως αλλιώς τα εννοούσε ο Φαμπρίτσιο κι αλλιώς αυτός αλλά δεν είχε σημασία, σχεδόν ποτέ ένα τραγούδι δεν έχει στον κόσμο την επίδραση που θέλει ο δημιουργός του, ο κάθε ακροατής το προσαρμόζει στα δικά του δεδομένα. Το «πότε θα κάνει ξαστεριά» κλασσικό παράδειγμα, ένα τραγούδι εκδίκησης ζωοκλεφτών έγινε σύμβολο αντίστασης στην χούντα !

Riccioli neri, σκέφτηκε και κίνησε να τα βρει.

Το κορίτσι μεγάλωσε χωρίς ιδιαίτερη φροντίδα, δεν είχε κλίση πουθενά ούτε και ασχολήθηκε κανένας ποτέ μαζί της. Λογικά συνήθισε στην τσαπατσουλιά αφού κανένας δεν της έμαθε τάξη και νοικοκυροσύνη. Στο σχολείο τα άλλα παιδιά δεν την κάνανε παρέα, κάποιοι λέγανε πως έφταιγε το επίθετό της, άλλοι ξαφνιαζότουσαν από το όνομά της, ποτέδεν ασχολήθηκαν να βρουν ένα υποκοριστικό, ούτε η ίδια η Λορεντάνα το προσπάθησε. Το μόνο που πρόσεχε κάποιος επάνω της ήταν τα μαύρα κυματιστά μαλλιά της, η Λορεντάναδεν πετούσε στα σύννεφα, ήξερε πως ήταν αδιάφορη για τους άλλους και της ήταν αδιάφορο αυτό. Ηταν τυπικά μέλος μιας οικογένειας αλλά δεν επικοινωνούσε με κανέναν. Έκανε σιωπηλή τις δουλειές που της είχαν αναθέσει όπως θα έκανε ένα ρομπότ, έτρωγε και κοιμότανε. Δεν ζητούσε ποτέ τίποτε.

Στον Αντρέα άρεσαν οι βόλτες στα ανθισμένα λιβάδια, το ίδιο και στην Λορεντάνα, εκεί συναντήθηκαν, γνωρίσθηκαν, έγιναν φίλοι, πιο πριν δεν είχανε φίλους και οι δύο. Περπατώντας μέσα στην επαρχιακή πόλη, της έπιασε το χέρι όταν άκουσαν από ένα σπίτι το κονσέρτο για πνευστά του Βιβάλντι. Η Λορεντάνα δεν αντέδρασε, η μουσική της ήταν αδιάφορη και η σωματική επαφή το ίδιο. Ο Αντρέας της είπε πως νομίζει ότι είναι η ιδανική συντροφιά γι’ αυτόν και πως θα την περιμένει ώσπου να αποφασίσει να έρθει μαζί του. Η Λορεντάνα τον κοίταζε σιωπηλή.

Σε μια βόλτα τους στην εξοχή ανακάλυψαν ένα πηγάδι. Ητανε ξέφραγο και πολύ βαθύ, δεν μπορούσες να δεις το νερό στα σκοτάδια του, ένα πηγάδι, παγίδα. Δίπλα υπήρχε ένας κουβάς χωρίς σκοινί. Ηταν το μόνο πράγμα που θα εμπόδιζε κάποιον από το να πέσει μέσα, τα χείλια του πηγαδιού δεν ξεχώριζαν από το τοπίο. Ο Αντρέας και η Λορεντάνα κάθισαν στο χορταριασμένο χωράφι έχοντας στην μέση τον κουβά. Δεν μιλούσαν απ’ ευθείας μεταξύ τους αλλά ο καθένας με την σειρά του απευθυνότανε στον κουβά και άκουγε απ΄αυτόν τα λόγια του άλλου. Αυτός ο τρόπος χαμήλωνε πολύ την ένταση που θα μπορούσε να έχει ένας πιο προσωπικός  διάλογος. Στο τέλος η Λορεντάνα πέταξε μια πέτρα μέσα στο πηγάδι. Περίμεναν αρκετή ώρα να ακούσουν το πλατς στο νερό, το άκουσαν όμως μόνο όταν απογοητευμένοι σηκώθηκαν να φύγουν. Παρότι ο ήχος ακούστηκε απόκοσμος τα πρόσωπά τους έλαμψαν κι έφυγαν αγκαλιασμένοι. Ηταν η πρώτη φορά που ένοιωσαν κοντά.

Συνέχισαν να περνάνε αρκετές ώρες μαζί τις επόμενες μέρες, μια φορά γελάγανε με τις ώρες καιοι δυο, χωρίς να θυμούνται πως ξεκίνησε το γέλιο. Μια άλλη φορά έδιναν φιλοδώρημα σε όποιον ζητιάνοβρισκότανε στον δρόμο τους, δεν το ξανάκαναν όμως, τα οικονομικά τους ήταν πενιχρά και χορηγίες των οικογενειών τους. Είχε γίνει καθημερινό συνήθειο να περνάνε μαζί τις ώρες της σχόλης της, αλλά η Λορεντάνα δεν έκανε την κίνηση που περίμενε ο Αντρέας. Οι μέρες τους ήτανε σαν άγραφο χαρτί, βόλτες στην πόλη ή την εξοχή, δεν γινότανε ποτέ πια κάτι το συγκλονιστικό, ίσως σιγά-σιγά να πλησίαζαν τον κορεσμό. Οσο κι αν έψαξαν δεν ξαναβρήκαν το πηγάδι, δεν θα ήταν εύκολο αν κάποιος είχε πάρει τον κουβά. Μόνο τις φορές που περπατούσανε στην βόλτα τους δίπλα στο ποταμάκι νοιώθανε πιο κοντά ο ένας στον άλλον, χωρίς να ξέρουνε το γιατί.

– Πως λέγεται αυτό το ποτάμι, τον ρώτησε μια φορά που βρέθηκαν εκεί.

-Το ποτάμι μας, της είπε, εμείς θα του δώσουμε όνομα.

Η Λορεντάνα ένοιωσε ένα σκίρτημα, πρώτη φορά στην ζωή της ενδιαφέρθηκε πολύ για κάτι.

Αρχισε να τρέχει προς κάποιον άνθρωπο που φαινότανε μακριά. Λαχανιασμένη τον έφτασε και τον ρώτησε παρότι παραξενεύτηκε από την θωριά του.

– Με συγχωρείτε, ξέρετε πώς λέγεται αυτό το ποτάμι ;

– Είναι ο Αχέροντας κοπέλα μου, να, αν πας ανάποδα τον δρόμο σου θα τον δεις να πηγάζει απ’ την Αχερουσία λίμνη.

– Ευχαριστώ, είπε η Λορεντάνα και γύρισε να συναντήσει τον Αντρέα.

ΟΑντρέας είχε αισθανθεί ένα ελαφρό πονάκι στην πλάτη και κάθισε στην όχθη. Σε λίγο πέρασε μια βάρκα και ο βαρκάρης του είπε πως ξέρει το μυστικό του και ήρθε να τον πάει μια βόλτα. Ο Αντρέας μπήκε στην βάρκα και τούδωσε το τελευταίο του νόμισμα. Η εικόνα ενός βρέφους με μαύρα κυματιστά μαλλιά σχηματίσθηκε μπροστά του για τελευταία φορά.

– Riccioli neri, ψιθύρισε.

Η Λορεντάνα περπάτησε προς τα πίσω ψάχνοντας τον Αντρέα. Μακριά, πολύ μακριά, εκεί που το ποτάμι ενώνονταν κάποτε με μια λίμνη, της φάνηκε πως είδε μια βάρκα με δυο άτομα μέσα. Ο ένας έμοιαζε του Αντρέα, σκέφτηκε χαϊδεύοντας ένα κατάμαυρο λουγδί της.

Δεν τον ξανάδε ποτέ της.

Να σημειώσω ότι η σπάνια λέξη «λουγδί», που την έχει χρησιμοποιήσει ο Τζι και σε άλλο του διήγημα, είναι (σύμφωνα με την εξήγησή του) το ματσάκι τρίχες που περισσεύει από τον κότσο ή τις κοτσίδες.


Andrea si è perso, si è perso e non sa tornare
Andrea si è perso, si è perso e non sa tornare
Andrea aveva un amore: riccioli neri
Andrea aveva, aveva un dolore: riccioli neri

C’era scritto sul foglio ch’era morto sulla bandiera
C’era scritto e la firma era d’oro, era firma di re
Ucciso sui monti di Trento dalla mitraglia
Ucciso sui monti di Trento dalla mitraglia

Occhi di bosco, contadino del regno, profilo francese
Occhi di bosco, soldato del regno, profilo francese
E Andrea l’ha perso, ha perso l’amore, la perla più rara
E Andrea ha in bocca, ha in bocca un dolore, la perla più scura

Andrea coglieva, raccoglieva violette ai bordi del pozzo
Andrea gettava riccioli neri nel cerchio del pozzo
Il secchio gli disse, gli disse: «Signore, il pozzo è profondo»
«Più fondo del fondo, degli occhi, della notte e del pianto»
Lui disse: «Mi basta, mi basta che sia più profondo di me»
Lui disse: «Mi basta, mi basta che sia più profondo di me»

88 Σχόλια προς “Η Λορεντάνα (διήγημα του gpointofview)”

  1. Παναγιώτης Κ. said

    Ένα διήγημα ανοιχτό σε ερμηνείες…

    «Δεν θέλω να πεθάνω από ευτυχία, μ’ αρέσει η θλίψη που βγάζει η τσαπατσουλιά σου, την προτιμώ από την παγωμάρα που αναδύεται στα τακτοποιημένα ντουλάπια».

    Δεν πρόκειται για διατύπωση λογοτεχνική αδεία.
    Την έχω ακούσει με αυτό το νόημα…ή αλλιώς «μου την είπαν» όταν τόλμησα να ελέγξω την αταξία!

  2. dryhammer said

    Λιγάκι με μπέρδεψε ο χρόνος.

    Η αρχή δείχνει σχέση ώριμων ατόμων, αλλά το κομμάτι από τη γνωριμία και μετά, μου έδωσε νεανικές εικόνες μέχρι πού ήρθε ο περατάρης κι αποπερατώθηκε…

  3. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και τον Τζι για το διήγημα.

    Θα τα πούμε το βράδυ, διότι φεύγω.

  4. Αγγελος said

    «Δούλεψε στα χωράφια της φαμίλιας κάπου δυο χρόνια και με την απελευθέρωση πήγε στην πατρίδα του κι ανέλαβε την κηδεμονία του νεογέννητου παιδιού της εκεί γυναίκας του. »
    Πως είχε νεογέννητο παιδί από την εκεί γυναίκα του, αν είχε μείνει δυο χρόνια εδώ;

    Αλλη μια απορία που μου γεννήθηκε ήταν πώς βρέθηκε στην Ήπειρο (όπου βεβάιως βρίσκεται η πραγματική Αχερουσία) από τα Επτάνησα η Λορεντάνα — αλλά αυτή μου λύθηκε σχεδόν αμέσως. Οφείλω να προσθέσω πως δεν ήξερα το τραγούδι.

  5. Αγγελος said

    Α, μάλιστα, τώρα έπεσε το τάλιρο. Προφανώς και η εκεί γυναίκα του ήταν λίγο ζωηρή. Ε, συγχωρείται, αν πίστευε καλόπιστα ότι ο άντρας της είχε χαθεί στον πόλεμο, ίσως με τη σφαγή της Κεφαλονιάς…

  6. atheofobos said

    Ο τίτλος του Κατ’ όναρ καθ’ ύπαρ σε προδιαθέτει ώστε να το απολαύσεις χωρίς να καταφεύγεις στην ρεαλιστική πραγματικότητα!

  7. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Καλημέρα, καλημέρα!
    Τζη θα σε ξαναδιαβάσω αργότερα, να νοστιμευτώ πιότερο το μεδούλι του διηγήματος.Μ΄άρεσε σε πρώτη ανάγνωση το θέμα και η συντομία του εκτιμάται από την αφεντιά μου ιδιαίτερα. Εύγε. Και ψαρεύεις και γράφεις! Απολαύσεις… Κερνάς κι εμάς, ευχαριστούμε…
    Τώρα για την «Ξαστερια» που λες, δεν είναι παραδεκτό ότι είναι τραγούδι ζωοκλεφτών (μόνο), συναντιέται σε παλιές καταγραφές με ξεκάθαρες πολεμικές παραλλαγές
    https://www.haniotika-nea.gr/rizitiko-tragoudi-tis-lefterias-ton-ellinon/

    https://rethemnos.gr/pote-tha-kami-xasteria-tou-k-g-m-sifaki/


    https://www.oanagnostis.gr/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CE%B4%CE%B9-%CF%80%CF%8C%CF%84%CE%B5-%CE%B8%CE%B1-%CE%BA%CE%AC%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CE%BE%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%AC/
    κ.α

  8. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    1 >>αλλιώς «μου την είπαν» όταν τόλμησα να ελέγξω την αταξία!

    Χμ, κι εγώ την έχω ακούσει ή διαβάσει κάπως: οι υπερβολικοί της ευταξίας δεν είναι τόσο ισορροπημένοι όσο νομίζουν.

  9. dryhammer said

    1,8. Η υπερβολική ευταξία είναι ένδειξη ψυχαναγκασμού. [Βέβαια, από το νάναι όλα τα πράματα «στρατιωτάκια» μέχρι του νάναι «σαν της λωλής τα μαλλιά», «αλλού ο παπάς κι αλλού τα ράσα του» υπάρχει μια ισόρροπη απόσταση]

  10. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    όπως πληροφορήθηκα ο Γιώργος ο Πσαράς μας έχει πρόβλημα με το δίκτυο στο ερημητήριο και δεν μπορεί να σχολιάσει επί του παρόντος. Πιθανώς κατά το μεσημέρι να έχει ξεπεραστεί το πρόβλημα.

  11. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    1 >>Ένα διήγημα ανοιχτό σε ερμηνείες…
    Ναι! Μπορεί να την έζησε για λίγο, μπορεί να την ονειρεύτηκε ή μπορεί να την οραματίστηκε την επιστροφή (ή «επιστροφή») του, την ώρα που ξεψυχούσε.
    Όπως λένε συχνά, εκείνη την ώρα της αναχώρησης μάλλον ανακαλεί κανείς τον πιο κρυφό, τον πιο δυνατό ή τον πιο πικρό ή τον πιο ωραίο καημό του.

  12. ΓΤ said

    Phisherman’s Friend

  13. Πολύ ενδιαφέρον κομμάτι.

  14. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >> να γεμίσει το βλέμμα του με μαύρα κυματιστά μαλλιά

    Μια πραγματική σκηνή, που μου την αφηγήθηκαν και την ανακάλεσα τώρα με το διήγημα.
    Ο άνδρας στα 51, είναι στα τελευταία του μετά από μεγάλη μάχη μ΄έναν επιθετικό καρκίνο. Δεν μπορεί από μέρες να μιλήσει αλλά έχει ενάργεια, καταλαβαίνει προφανώς το τέλος και προσπαθεί με κινήσεις των χεριών να δώσει στην οικογένεια του που στέκονται γύρω (η γυναίκα του κ τα 3 παιδιά του) τις τελευταίες συμβουλές. Έχει καταφέρει να τους «πει» να μείνουν ενωμένοι και δυνατοί όλοι μαζί , πώς να δουλέψουν τα κτήματα, πώς μοιράσουν την περιουσία κλπ .
    Καλεί τη γυναίκα του να ρθει πιο κοντά και με μια κίνηση με το χέρι του της «λέει» να βγάλει το μαντήλι. Το βγάζει εκείνη και μένει με τα πλεγμένα κοτσίδες μαλλιά της-στερεωμένα κυκλικά στο κεφάλι της,πάνω από το μέτωπό της (χτένισμα παλιών γυναικών στην επαρχία) αλλά εκείνος συνεχίζει να κάνει κινήσεις σαν να χτενίζει δικά του μακριά μαλλιά και την κοιτάει κατάματα. Καταλαβαίνει κι αρχίζει να λύνει τις κοτσίδες δεξιά κι αριστερά από τη χωρίστρα. Ξεπλέκει αργά την πλούσια κόμη, εκείνος την κοιτάζει όλο φως και γλύκα κι όταν αρχίζει το βλέμμα του να θαμπώνει, να βασιλεύει, μόνο τότε-μου είπε η παρούσα θυγατέρα, η μάνα της άφησε δυο-μόνο δυο- δάκρυα να κυλήσουν κι αυτά τα σκούπισε γρήγορα, μάζεψε μάνι μάνι τα μαλλιά στο μαντήλι κι έσκυψε και του έκλεισε τα μάτια.
    Δίπλα στέκονταν εκτός από την κόρη,21, και τα δυο μικρότερα αγόρια τους, 15 και 18, που έκλαιγαν ήδη με μουλωχτούς λυγμούς κι έτσι εκείνη που έμενε πια ο αρχηγός δεν είχε περιθώριο θρήνου τώρα δα μπροστά τους.

  15. ΓιώργοςΜ said

    Τζη, ευχαριστούμε πολύ!
    Προς το παρόν η πρώτη, επιφανειακή ανάγνωση, χωρίς σκέψη και ανάλυση (για μένα αυτή μετράει), μου άρεσε πολύ.

    14 Ειδοποία, ΕΦΗ^2, είμαστε και σε ηλικίες κοντινές με της διήγησης, μας έκανες την καρδιά περιβόλι κυριακάτικα…

  16. Χρίστος said

    Καλημέρα σε όλους.

    Αγαπητέ Τζι σας ευχαριστώ για το ωραίο διήγημά σας. Είναι σπουδαίο που μπορείτε να βάζετε στο χαρτί τα δικά σας συναισθήματα που σας δημιούργησε ένα τραγούδι.

    Το ποίημα του De Andre, όπως θα γνωρίζετε, αναφέρεται στον ομοφυλοφιλικό έρωτα του Andrea με τον riccioli neri (μαλλιά σγουρά, μαλλιά κοράκου χρώμα) που σκοτώνεται στον πόλεμο.

    Προς τον κ. Σαραντάκο

    Νομίζω ότι στην μεταφορά της τελευταίας στροφής ,υπάρχει λάθος που αλλάζει το νόημα και χάνεται το λογοπαίγνιο.

    Il secchio gli disse, gli disse: «Signore, il pozzo è profondo»
    «Più fondo del fondo, degli occhi, della notte e del pianto»

    Μετάφραση:

    O κουβάς του είπε του είπε , «Κύριε, το πηγάδι βαθύ»
    «Πιο βαθύ από το βυθό, των ματιών,της νύχτας και του θρήνου.

    Το σωστό είναι χωρίς κόμματα,ένα κεφαλαίο Ν και χωρίς το e :

    Il secchio gli disse, gli disse: «Signore, il pozzo è profondo»
    «Più fondo del fondo degli occhi della notte del pianto»

    Μετάφραση:
    O κουβάς του είπε «Κύριε, το πηγάδι βαθύ»
    «Πιο βαθύ από το βυθό των ματιών της Νύχτας του θρήνου».

    .

  17. Πέπε said

    Καλημέρα.

    Ευχαριστούμε τον Τζι για το όμορφο και λακωνικό διήγημα, και βέβαια τον Νίκο για τη δημοσίευση.

    Για την «Ξαστεριά»:

    Το πρώτο λινκ στο #7 της Έφης μου φαίνεται λίγο μάπα. Ξεκινάει με τόσες ανακρίβειες σε θέματα που έχω ενημέρωση, ώστε με καθιστά πολύ επιφυλακτικό και στα υπόλοιπα. Πέρα από το πλήθος ανυπόστατων υπερβολών για το πόσο η Κρήτη έχει διατηρήσει τον λαϊκό πολιτισμό της (δεν έχει διατηρήσει τίποτε, με τα ριζίτικα των Χανίων να αποτελούν μια πενιχρή εξαίρεση), η χαρακτηριστική φράση «ρυθμός εμβατηρίου» δείχνει ότι ο συντάκτης δεν έχει καν ακούσει το τραγούδι, παρά μόνο στη διασκευή του Μαρκόπουλου με τον Ξυλούρη ή στις άπειρες επανεκτελέσεις αυτής της διασκευής. Οπότε, πώς να πιστέψουμε τα υπόλοιπα;

    Το δεύτερο είναι πιο σοβαρό.

    Αλλά οπωσδήποτε γεγονός παραμένει αυτό (περίπου) που λέει το διήγημα: ότι άλλο έλεγε αρχικά το τραγούδι και άλλο εννόησαν οι Έλληνες στη Χούντα και εντεύθεν. Η λέξη «ξαστεριά» στο αρχικό τραγούδι είναι κυριολεκτική, στην αντιδικτατορική αντίσταση έγινε μεταφορική.

  18. Ρουά Μάτ said

    Ειλικρινά, δεν σάς καταλαβαίνω μερικές φορές, κύριε Σαραντάκο. Πού αποσκοπεί αυτή η τακτική δημοσίευσης πρωτόλειων κειμένων κάποιων αναγνωστών; Διά γυμνού οφθαλμού διακρίνει κανείς ότι οι συγγραφείς αυτών των κειμένων (όπως καλή ώρα ο κ. Gpoint) στερούνται και του παραμικρού συγγραφικού ταλάντου. Χίλιες φορές πιό χρήσιμοι θα είναι αν ασχοληθούν αποκλειστικά με τον κήπο τους ή το ψάρεμα.

    Γράφοντας αράδα κείμενα και παρουσιάζοντάς τα ως πρωτοποριακή Λογοτεχνία, μόνο κακό προξενούν σ’ εμάς τις νεότερες γενιές των αναγνωστών. Απορώ πώς δεν το καταλαβαίνουν. Εκτός κι αν το κάνουν επί τούτου, για να μάς χαλάσουν το γούστο και να ισοπεδώσουν τις αξίες. Ότι και καλά η Λογοτεχνία είναι σαν κι αυτό που είχε πεί ο βαρώνος Ντε Κουμπερντέν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες: Ότι αξία δεν έχει η Νίκη αλλά η Συμμετοχή. Οπότε, βούρ στον πατσά όλοι οι ατάλαντοι: Αρχίστε να γράφετε ότι κατεβάζει η κούτρα σας. Πάντα θα βρεθεί ένας κ. Σαραντάκος να σάς τα δημοσιεύσει.

  19. Γιάννης Ιατρού said

    18: Εσύ γιατί κόβεσαι να μπαίνεις μ΄ όποιο χρηστώνυμο βρίσκεις πρόχειρο κάθε φορά για να τα διαβάσεις;
    Σε τρώει ο κώλος σου, προφανώς. Άντε να κάνεις κανένα μπανάκι τώρα.

    Κι επί τη ευκαιρία, άρτι επιστρέψας στη βάση, χαιρετώ.

    12: 😇😉
    14: Ρε συ ΕΦΗ, δίκιο έχει ο ΓιώργοςΜ στο #15, ειδοποία! Και τα γράφεις και όμορφα, ζωντανά!

    Τώρα διάβασα και το διήγημα του Γιώργου, Γιώργο όμορφα γράφεις, αλλά μας έκανες κυριακάτικά την καρδιά περιβόλι. Λες και δεν έφταναν αυτά που ακούμε και διαβάζουμε όλες αυτές τις μέρες….

  20. Πέπε said

    19
    Μα δε χρειάζεσαι χρηστώνυμο για να διαβάσεις, μόνο για να σχολιάσεις!

  21. Πέπε said

    Και να συμπληρώσω στο #17:

    Όσο για το τρίτο λινκ (στο #7 της Έφης πάντα) δεν είμαι σε θέση να πω αν είναι αξιόλογο ή όχι, αλλά σίγουρα κινεί το ενδιαφέρον. Σκέφτομαι να το αναζητήσω.

  22. Γιάννης Ιατρού said

    20: σωστά Πέπε, το διορθώνω σε «σχολιάσεις»

  23. Με συγχωρείτε για την καθυστέρηση λόγω ανωτέρας βίας.

    Ευχαριστώ τον Νικοκύρη για την δημοσίευση και όσους σχολίασαν ως τώρα

    # 4, 5

    Αγγελε σου ξέφυγε το πως δέχθηκε το μωρό της γυναίκας τουσαν θεία δίκη αφού κι αυτός είχε (ίσως) τέκνοι κατά την διάρκεια του πολέμου

    # 11

    Εφη, μπίνγκο !!

    # 16

    Αγαπητέ Χρίστο, ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. Οι ιταλοί φίλοι μου συμφωνούν με την εκδοχή σου. Είχα αποφασίσει να μην μεταφράσω το ποίημα ακριβώς γιατί γρήγορα κατάλαβα πως αναφέρεται σε πολλές κατηγορίες ανθρώπων, άσχετο αν ο δημιουργός του το έφιαξε για μία, συμβαίνει συχνά. Eίμαι πεπεισμένος πως κάποια στιγμή από το μυαλό του Φαμπρίτσιο όταν το έγραφε πέρασαν οι στίχοι του Ντύλαν :
    Tolling for the aching ones whose wounds cannot be nursed
    For the countless confused, accused, misused, strung-out ones an’ worse
    An’ for every hung-up person in the whole wide universe
    An’ we gazed upon the chimes of freedom flashing
    Εγώ κατέβασα τους στίχους από το διαδίκτυο κι όπως είπα δεν ήθελλαμε την δική μου μετάφραση να αλλοιώσω στο παραμικρό το κείμενο
    Φυσικά η μετάφραση μου θα ήταν όχι «Πιο βαθύ από το βυθό, των ματιών,της νύχτας και του θρήνου.
    αλλά ποιητικά, πιο βαθύ από τον βυθό, πιο βαθύ από το βλέμμα, από την νύχτα και από τον θρήνο

    Τελικά αποδείχθηκε σωστό που δεν το μετάφρασα !

  24. # 18

    Ω το αγαπημένο τρολλ του ιστολογίου ! Εχει και ζέστη σήμερα ένα μπανάκι θα σας δροσίσει σε λίγο που θα επανέλθει ο Νικοκύρης

  25. Ρουά Μάτ said

    Τώρα μόλις έμαθα ότι οι γονείς του 30χρονου δολοφόνου της Γαρουφαλιάς στη Φολέγανδρο είναι εξέχοντες εκπαιδευτικοί από το Βραχάτι Κορινθίας, πολύ κοντά στο εξοχικό του κ. Ιατρού. Κι ότι έχουν πάρα πολύ καλή φήμη στην περιοχή, αν και ανήκουν στην Αριστερά. Υπενθυμίζω ότι και οι γονείς του πιλότου Μπάμπη, του δολοφόνου της Καρολάϊν στην Αλόννησο, ήσαν εκπαιδευτικοί και πάρα πολύ καλοί άνθρωποι.

    Ερωτώ τον αγαπητό μου κ. Γιάννη Κουβάτσο: Τί ακριβώς συμβαίνει με εσάς τους εκπαιδευτικούς, κύριε Γιάννη; Γιατί αρνείστε να διδάξετε τα παιδιά σας πόσο κακό πράγμα είναι η Γυναικοκτονία;

  26. ΣΠ said

    Όταν λείπει η γάτα, χορεύουν τα ποντίκια.

  27. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Εμποδισμένος ο Πσαράς,
    λείπει κι ο Νικοκύρης
    κι εκεί στη σιέστα της φρουράς
    έσκασε «μουσαφίρης» 😉

    15,19, Ωχ! δεν το φαντάστηκα πως θ΄αλάφιαζα κάποιους. Φτου φτου! Όμως αυτά γίνανε πολύυυ παλιά, πάνω από 40 χρόνια.Τώρα δε γίνονται! 🙂 .
    Τα παιδιά είναι πολύ μεγαλύτερα πια από την ηλικία που χάσανε τον πατέρα και είναι μια χαρά όλοι τους. Και η μάνα ζει , με αρχή άλτσι, αλλά αυτό μιαν άλλη φορά. Έχει κι αυτό μεδούλι αφήγησης.

    17. Πέρα από τα σούπερ ντούπερ τάχα πολιτιστικά κι ανδρειωμένα, οι παραλλαγές που σώζονται αφήνουν κάποια αμφιβολία ότι ήταν μόνο τραγούδι ζωοκλεφτών.
    Αλλά κι αυτό να είτανε, γιατί να μας χαλάει; Υμνημένη και με άλλα, νεότερα τραγούδια(θυμάμαι) η «παράδοση» της ζωοκλοπής.

  28. # 19

    Γειά σου Γιάννη κι ευχαριστώ για την ειδοποίηση πως θα καθυστερήσω.
    Τώρα όσο για το θέμα, δεν γράφτηκε τώρα, δημοσιεύεται τώρα, σε εποχές ταραγμένες αλά η ζωή συνεχίζεται

  29. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    21. Δες κι εδώ για το βιβλίο.
    «… Η μοναδική θέση, που διακριτικά παίρνει και διακριτικά παρουσιάζει, αφορά στις εκδοχές ερμηνείας του τραγουδιού. Κλείνει στην άποψη που θεωρεί την «Ξαστεριά» ως προϊόν τοπικής βεντέτας.
    Αυτή ακριβώς είναι και η αρετή του βιβλίου «Πότε θα κάνει ξαστεριά», Από τις ρίζες των Λευκών Ορέων στην πανελλήνια χρήση». Είναι ένα επιστημονικό σύγγραμμα, γραμμένο από μη κρητικό, απαλλαγμένο δηλαδή από προσωπικά συναισθήματα και φορτίσεις, υποφώσκουσες τοπικιστικές αναφορές, πάθη και εμπάθειες, που συχνά συνοδεύουν τέτοιες εκδοτικές προσπάθειες. …»
    https://www.patris.gr/2017/11/13/ston-apoicho-tis-xasterias/

  30. Ρουά Μάτ said

    Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, το παρόν διήγημα του κ. Gpoint είναι πολύ καλύτερο από το απαράδεκτο διήγημα του κ. Παντελή Μπουκάλα «Ο Αίαντας ο Αρβανίτης» που δημοσίευσε χθές Σαββάτο στην «Εφ.Συν» ο Ιουδαίος στο θρήσκευμα κ. Μισέλ Φάϊς. Το θέμα του διηγήματος του Μπουκάλα είναι ο Βασίλης ο Αρβανίτης του Στρατή Μυριβήλη και έχει τουλάχιστον 5 τρανταχτά πραγματολογικά λάθη, που μπορώ να απαριθμήσω ένα προς ένα, αν μού το ζητήσει ο κ. Σαραντάκος.

    Τουλάχιστον… ο φανερά ατάλαντος κ. Gpoint στο παρόν διήγημα παπαρολογεί, αρλουμπολογεί, αμπελοφιλοσοφεί. αλλά δεν κάνει πραγματολογικά λάθη όπως ο Π. Μπουκάλας. Έτσι εξηγείται και το γιατί ο κύριος Νίκος ουδέποτε έχει δημοσιεύσει στο παρόν Ιστολόγιο κάποιο διήγημα ή κάποιο ποίημα του Μεσολογγίτη φιλαράκου του: Για να μή βγούν κάποιοι γνώστες αναγνώστες και αρχίσουν να διασύρουν πανελληνίως τον πολυδιαφημισμένο φιλαράκο του, που σε λίγες ημέρες θα τιμηθεί (όπως λένε οι πληροφορίες μου) και με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης, που συνοδεύεται κι από ένα σεβαστό χρηματικό ποσό.

    ΗΘΙΚΟΝ ΔΙΔΑΓΜΑ: Συνέχισε ακάθεκτος, κύριε Gpoint: Μπορεί κι εσύ στο μέλλον να εισπράξεις κανένα Κρατικό Βραβείο Διηγήματος, αν συνεχίσει να σε «σπρώχνει» ο κ. Σαραντάκος. Είσαι πολύ καλύτερος του Παντελεήμονος Μπουκάλα. «Στραβοί, κουτσοί στον Άγιο Παντελεήμονα», που λένε…

  31. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Από τα ωραία και ενδιαφέροντα του Τζι η ‘Λορεντάνα’. Και ως έμπνευση και ως γραφή, δημιουργεί και μια κάποια ατμόσφαιρα…

    Το ‘λουγδί’ πρέπει να είναι αυτό που στην Κρήτη (αλλά και αλλού) λένε ‘σκουλί’.
    https://el.wiktionary.org/wiki/%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%AF
    ===*===
    Για την ‘Ξαστεριά’ τα είπαν η Έφη και ο Πέπε. Προσωπικά -απ’ όσα έχω διαβάσει- θεωρώ ότι το πιθανότερο χρονικό ορόσημο για την οριστικοποίηση της ερμηνείας/διάστασης του τραγουδιού (ως καθαρά μαχητικό-αντιστασιακό-παραινετικό δράσης) είναι η επανάσταση στην Κρήτη το 1821.

    Αλλά, διακρίνω αμυδρά την ανάπτυξη μιας …αντι-κρητικής τάσης εξ επαγωγής, λόγω Αυγενάκη; ☺

  32. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    31, Ναι! το σκουλί/τα σκουλιά που το σκέφτηκα αλλά το ξέχασα μετά. Επίσης λέμε τις μικρές μπούκλες που ξεφεύγουν, αποκλαμός / αποκλαμούς (όπως για το κλίμα- τα τρυφερά λιγνά βλαστάρια)
    ……………………………………………………………..
    Λίγοι, ωστόσο, γνώριζαν την προέλευση και την ιστορική διαδρομή του τραγουδιού που ξεκινούσε από τα χρόνια των ακριτών, περνούσε μέσα από την Ενετοκρατία στην Κρήτη και τις αντιπαραθέσεις των ντόπιων με τους Βενετούς ή τους τοπικούς άρχοντες, συνεχιζόταν, ως τραγούδι θηρευτικό, βεντέτας και ηρωικό-πολεμικό μέσα στα χρόνια της Τουρκοκρατίας και των πολυάριθμων κρητικών επαναστάσεων, μεταφερόταν από Κρητικούς μαχητές στη Μακεδονία στις αρχές του 20ού αιώνα και στους Βαλκανικούς Πολέμους και επιστρατευόταν, σε αρκετές παραλλαγές, στη Μάχη της Κρήτης και στη γερμανική Κατοχή του νησιού. Σε αυτή την τελευταία περίοδο έλαβε και πολιτική διάσταση, την οποία πρωτίστως διατήρησε στα Ιουλιανά (1965), στη Δικτατορία (1967-1974), στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο (1974) και σε όλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης.
    https://diastixo.gr/sinentefxeis/ellines/7595-andriomenos

  33. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Γιώργο, λίγο μᾶς ταρακούνησες μέ τό στύλ τοῦ σημερινοῦ, ἀλλά ξαναβρήκαμε τελικά τήν ἰσορροπία τῆς εὐχαρίστησης πού ἀποκομίζει κανείς ἀπό ἕνα καλό διήγημα. Εἶσαι ὠραῖος!

  34. # 31

    Δεν ξέρω αν η τελευταία φράση αναφέρεται σε μένα.Αν ναι θα πω πως σε ανθρωποειδή ρομποτάκια γιεσμαν το τελευταίο που ενδιαφέρει είναι ο τόπος προέλευσης. ο Αυγενάκης (κι ο Κούγιας) όσο τα ελληνικά δικαστήρια κάνανε πως εν καταλαβαίνανε τις αλητείες του Αρκούδη και της Μαρούπας ήταν «σίγουροι για την ενοχή του Σαββίδη» Οταν το CASδιέταξε να γίνει κανονική δίκη και φυσικά οι κατηγορίες κατέπεσαν σφύριζαν αδιάφορα και φροντίζουν με νομικά τερτίπια να βγουν στο απυρόβλητο.
    Η υπουργοποίηση του Αυγενάκη σαν τοποτηρητή του Μαρινάκη και του ΓεΟργιάδη σαν τοποτηρητή άλλης «οικογένειας» είναι ντροπή για την Ελλάδα, τον Αυγενάκη τον φτύνει κανονικά η Φίφα και φαντάζεσαι ποτέ αντιπρόεδρο ξένης κυβέρνησης να συζητάει σοβαρά με τον Μπουμπούκο ;

  35. # 31, 33

    Ευχαριστώ πολύ για τα σχόλιά σας

    Ειδικά για τον συνονόματο γιατρό σκοπεύω όταν τον συναντήσω να του δώσω ένα βιβλίο μου για να τον ταρακουνήσω καλά μια που αναφέρεται στις περιπέτειες ενός γιατρού με τρεις αδερφές, μια κανονική, μια νοσοκόμα και μια ..αρσενική !

  36. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @35. Ἄιντε γιά νά δῶ τί σκάρωσες μέ τέτοια ἀδελφική σύνθεση! 🙂
    [Νά βρεθοῦμε καί νά εἶναι καλοκαίρι, ἐσύ νά βάλης τά ψαρικά σου καί τήν σκάρα, ἐγώ τά ζαρζαβατικά καί τά διπλοβρασμένα μακεδονίτικα τσίπουρα καί ὁ Ἰατροῦ τά πειράγματα καί τά μπινελίκια του. Καί τότε νά δῆς -μετά ἀπό 5-6 ποτηράκια- τί λογοτεχνικές ἐμπνεύσεις θά ἔχης.. 🙂 ]

  37. aerosol said

    Τζι, μερσί για το διήγημα -και το τραγούδι, που δεν το γνώριζα.

    «σ’ εμάς τις νεότερες γενιές των αναγνωστών»
    Ρε κάτι μπουμπουκάκια, στο άνθος του αραβοσίτου τους, που τα ταλαιπωρεί ο Τζί! 😀

  38. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Πάντως, Τζῆ, γιά νά μήν διασπείρουμε ἰατρολογοτεχνικό πανικό στούς ἀναγνῶστες, συνήθως δέν φτάνει «ένα ελαφρό πονάκι στην πλάτη» γιά νά προσελκύση τόν περί οὗ ὁ λόγος βαρκάρη. Θέλει κάτι περισσότερο.. 🙂

  39. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα. Να με συμπαθάτε για την πολύωρη απουσία αλλά είχα πάει μιαν εκδρομή στις παρυφές της Αλσατίας.

    Για την Ξαστεριά θέλω να διαβάσω τα λινκ που δίνονται στα σχόλια αν βρω καιρό.

    Όσο για τον Ρουά Ματ, θα πάθει ό,τι και το χρηστώνυμό του.

  40. Spiridione said

    Για την Ξαστεριά μια παλιά συζήτηση εδώ
    https://sarantakos.wordpress.com/2011/05/17/ououou/#comment-423407

  41. sarant said

    40 Όχι που δεν θα το είχαμε συζητήσει 🙂

  42. ΓΤ said

    39@

    «[…] είχα πάει μιαν εκδρομή […]»

    και ο Μπουκάλας, στο διήγημά του στην «ΕφΣυν», «Μήπως και βρω εκεί μιαν ευχαρίστηση»

    αβέρτα κοτσάρουμε το νι
    πουρ ντε ρεζόν ντ’ εφονἰ

  43. Γιάννης Ιατρού said

    36: Θα βάλω σε τέτοια περίπτωση και τις αρμόζουσες ποικιλίες και ποσότητες ντομάτας, μιάς και μόνο εδώ διατηρούνται ακόμα οι παλιές ντόπιες αγνές ποικιλίες κι όχι σαν κάτι άλλες που αν τις είχε γνωρίσει ο Ντάντε θα τις είχε ορίσει ως μοναδική τροφή στους έξω κύκλους της κόλασης.

  44. Γιάννης Ιατρού said

    ξέχασα την οπτικοποίηση 🙂

  45. ΚΩΣΤΑΣ said

    Τζη, παρότι ως θεματολογία ολίγον τι εξτριμ, πρωτότυπο, το διάβασα με ενδιαφέρον και ευχαρίστηση. Μου άφησε μια γλυκιά περιέργεια. Όνειρο ήταν και πάει; Ραντεβού στα τυφλά, χωρίς αίσθημα και σεχ δυο μοναχικών υπάρξεων; Τα παιδιά της αμαρτίας, τα επακόλουθα του πολέμου;

    Δε μουνιάζει να πάρω απαντήσεις, ας μένω με τους συλλογισμούς μου.

  46. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @44. Ἔμ. τέτοιες ἔχω κι ἐγώ, Γιάννη! 🙂 Καί μοῦ βγαίνουν γύρω στά 800γρ. ἡ καθεμιά-χωρίς φάρμακα, χωρίς ἐντομοκτόνα, χωρίς λιπάσματα..

  47. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @44. Καί μέχρι νά ἐπιστρέψω σπίτι, οἱ μισές φεύγουν σέ λιμπιζόμενους περαστικούς 🙂 [Ἄχ, τί ντομάτες εἶναι αὐτές καλέ κύριε! Θά μοῦ δώσετε καναδυό γιά νά δοκιμάσω;]

  48. Ενα άλογο γίνεται φίλος μ’ ένα γάιδαρο και τον προσκαλεί σπιτι του. Μπαίνει μέσα ο γάιδαρος και βλέπει μια φωτογραφία ενός αλόγου κι ένα κύπελλο
    -Τι είναι αυτό ρωτάει
    – Εγώ όταν κέρδισα το ελληνικό ντέρμπυ απαντάει το άλογο
    – Μπράβο, κι αυτό πιο κάτω τι είναι ;
    – Εγώ όταν κέρδισα στο Επσομ !
    -Τσ,τσ,τς κάνει ο γάιδαρος κι αυτό ;
    – Αυτό είναι το κύπελλο από την νίκη μου στο Αρκ Ντε Τριόμφ στο Παρίσι, απαντά όλο καμάρι το άλογο.

    Σκεπτικός ο γάιδαρος προσκαλεί το άλογο στο δικο του σπίτι. Φτάνει εκεί το άλογο και μπαίνοντας μέσα βλέπει μια τεράστια αφίσα μιας ζέμπρας !
    – Τι είναι αυτό ρωτάει κι ο γάιδαρος όλο καμάρι του λέει :
    – Εγώ, όταν έπαιζα στην Γιουβέντους !!

  49. ΚΩΣΤΑΣ said

    Προς υψηλούς καλλιεργητές κηπευτικών και δενδροκομικών. Την σήμερον ημέραν όποιος δεν χρησιμοποιεί (με μέτρο) λιπάσματα και φάρμακα, δεν τρώει λαχανικά και φρούτα.

    Από τότε που βγήκαν αυτές οι μόδες με υβρίδια… κλπ χόρτασε η κοινωνία τρόφιμα, εξαλείφθηκε η πείνα και ο μέσος όρος ζωής του ανθρώπου ξεπέρασε τα 85 έτη.

    Αγαπημένοι μου ντόκτορες, Γιάννη και Γεώργιε, σας αφήνουμε να χαίρεστε με τα κατορθώματά σας, εμένα όμως να μου επιτρέψετε να αξιολογήσω επιστημονικά 😉 τα λεγόμενά σας, ως: νά ‘χαμε να λέγαμε. 🤣

  50. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @49. Κώστα, γενικῶς ἰσχύει αὐτό πού λές, ἀλλά ὅταν πρόκειται γιά ἀτομικό ἐγχείρημα (καί δέν ἔχεις νά δώσης λογαριασμό σέ κανέναν) μπορεῖς νά κάνης αὐτήν τήν παλληκαριά, ἔχοντας ἐπίγνωση τοῦ ὅτι μπορεῖ καί νά μήν πάρης σχεδόν τίποτε. Τουλάχιστον ἐγώ, αὐτό κάνω! Ὅτι γλυτώσει ἀπό τίς διάφορες ἀσθένειες.. 🙂

  51. Χαρούλα said

    Τζι μ´άρεσε πολύ. Αν και στην δική μου λογική, λιγάκι αλλοπρόσαλο, έδινε μια εύκολη αποτύπωση δυσκολίας. Ναι το φχαριστήθηκα! Μπράβο.
    (Τωλρα γιατί σε μένα την παλαβή κόλλησε το τραγούδι «μαλλιά σγουρά, μαλλια κοράκου χρώμα»;;;;)

    ΚΩΣΤΑ όλα καλά με το πόδι; Ελπίζω και εύχομαι.

  52. ΓΤ said

    49@

    Χαλάρωσε, ρε μαν. Τα Φυτώρια Ιατρού-Κατσέα είναι γεμάτα καλούδια, ενώ οι δρόμοι Λαρίσης γεμάτοι μπουλόνια!

    Να πατάω τα μπουλόνια
    και να μου ζητούν δουβλόνια
    τον αστράγαλο να στρώσω
    μην και το πνεύμα παραδώσω

    Και ο γιατρός και ο Ιατρού
    σου τα λέω μπέσα, true
    αφαρμάκωτο έχουν χώμα
    καρπογεύονται στο δώμα

  53. Ευχαριστώ και πάλι όσους (όσοι) σχολίασαν και τον Νικοκύρη για την δημοσίευση

    # 45

    Κώστα είναι συνειρμοι σε όνειρα και ονειροπολήσεις βασισμένα στις επιδράσεις του τραγουδιού. Οπως έγραψα κι όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ ο Αντρέα εκπροσωπεί όλων των ειδών τους προβληματικούς ανθρώπους που η κοινωνία περιθωριοποιεί για να μην χαλάσουν την ομοιομορφία της.
    Σ’ ένα κοπάδι ψαριών δέχονται εύκολα το διαφορετικό γιατί μέσα στο νερό η ορατότητα περιορίζεται σε λίγα μέτρα
    Σ’ ένα κοπάδι ζώων το διαφορετικό περιθωριοποιείται γρήγορα, η ορατότητα φτάνει κάποια αρκετά μέτρα.
    Σ’ενα κοπάδι πουλιών το διαφορετικό κατασπαράσσεται σε χρόνο μηδεν, η ορατότητα των αρπακτικών πουλιών ξεπερνάει κάποια χιλιόμετρα

    Η κοινωνία των ανθρώπων λειτουργεί όπως ένα κοπάδι ζώων ενστικτωδώς

  54. sarant said

    42 Δεν είχα προσέξει ότι ο φίλος Παντελής τρέφει επίσης αδυναμία για την ευφωνία.

  55. ΓΤ said

    54@

    Στην πραγματικότητα, αυτή η αδυναμία είναι περιστασιακή 😉

  56. ΚΩΣΤΑΣ said

    50 Γιώργο, φυσικά και αστειεύομαι. Μ’ αρέσει να σας πειράζω και λίγο, γιατί είστε ωραίοι συνομιλητές και με χιούμορ. Εννοώ και τον Γιάννη, δεν ομιλώ σε πληθυντικό ευγενείας! 😉

    51 Χαρούλα, πολύ καλύτερα από ότι λογάριαζα. Δεν χρειάστηκε φυσιοθεραπεία, ο γιατρός μου έδωσε ατομικό πρόγραμμα άσκησης. Σε μια βδομάδα και κάτι ένιωσα πολύ καλά και από χθες είμαι στο ερημητήριό μου.
    Σε ευχαριστώ για το ενδιαφέρον, μια παρέα είμαστε, να είσαι πάντα καλά! 🙂

    52 Αγαπητέ μου φίλε και εξαίσιο πειραχτήρι, το μπουλόνι το πάτησα στη Μενεμένη. Περνάω κάπου-κάπου από εκεί να δω τ’ αντέρφια, μ’ αρέσει η κουλτούρα τους, να μην χαθούν οι επαφές μας.
    Μιας και είπες για Λάρισα, να έρθεις σε επαφή με τη Θράκα. Έχεις ποιητική φλέβα κι επειδή σε αγαπώ πολύ, θα ήθελα να σε δω δημοσιευμένο εκεί.
    φιλάκια, ευχαριστώ για την αφιέρωση. 😂

    53 Τζη —> … ο Αντρέα εκπροσωπεί όλων των ειδών τους προβληματικούς ανθρώπους… Η κοινωνία των ανθρώπων λειτουργεί όπως ένα κοπάδι ζώων…

    Παίρνω τα λόγια σου τοις μετρητοίς και τα συνδέω με ένα άτομο που έχουμε εδώ, που μόλις εμφανιστεί φωνάζουμε όλοι μαζί… ντου μπρια, λύκος… μπάνιο…
    Για να χαρεί και αυτός λίγο, του λέω ότι το δικό σου είναι καλύτερο από του Μπουκάλα, ας χαμογελάσει λίγο και το δικό του χειλάκι. 😜

  57. ΓΤ said

    56@

    Τι Λάρισα, τι Μενεμένη
    το σκώμμα μου δεν περιμένει
    κι ας με το στραβοπάτι σου
    λαχτάρησα

    Άσε με τώρα με τη «Θράκα»
    ας είναι καλά οι μάγκες με τα στέμφυλα
    έχουμε φόνους, έχουμε θέματα έμφυλα
    ρίξε μια μούτζα στον ΓΤ τον βλάκα

    Βγήκα παλιά σε άλλες σελίδες
    όταν ροβόλαγες σε στενορύμια
    χιμαιρικούς στίχους αγρίμια
    τα μάτια σου δεν πρόλαβαν, δεν είδες

    Είναι φιλόξενη η αγκαλιά που γεύομαι
    με λέξεις-φόλια
    στον Σαραντάκο
    η γλώσσα βγάζει όλους μας στον τάκο
    είτε ψυχή αγνή είτε δόλια

    Κι όπως περνάς εδώ να γράψεις σχόλιο
    είναι παρήγορο που με θυμάσαι
    εμέ, το τέρας το αποφώλιο

  58. Γιάννης Ιατρού said

    52: 😂👍👍👍👍

    ΥΓ: Η ζήλεια τον έχει φάει που δεν έχει τέτοιες ακανόνιστες ντομάτες κλπ. να φάει, κι αυτά που λέει πως πάτησε μπουλόνι στον δρόμο, μην τον πολυπιστεύεις, προφανώς σε ξένα μποστάνια τριγύριζε νυχτιάτικα να κόψει κανένα φρέσκο και ντόπιας ποικιλίας φρούτο, ζαρζαβατικό κλπ.

    46: Α, αφού έχεις ΟΚ. Τότε θα φέρω κανένα αγγουράκι για το τσίπουρο, κι ελίτσες από την αιωνόβια ελιά μου (κάθε κλάρα κι άλλη ποικιλία).

  59. Alexis said

    Ωραίο και «φευγάτο» το διήγημα του Τζι.
    Το φοβερό μυστικό που κουβάλαγε ο Αντρέας ήταν προφανώς πως ήξερε ότι θα πεθάνει.
    Με ανατρίχιασε λίγο με τον Αχέροντα καθότι τον έχουμε και κοντά μας 🙂

    Για την «Ξαστεριά»: Δεν μου φαίνεται τίποτα περίεργο στο γεγονός ότι ένα τραγούδι έγινε σύμβολο της αντιδικτατορικής αντίστασης ενώ είχε γραφτεί για κάτι άλλο…

  60. Alexis said

    Για να το διακωμωδήσουμε και λίγο, και το «Καλημέρα ήλιε» του Λοΐζου γράφτηκε ποιος ξέρει με τι αφορμή για να καταλήξει να γίνει τραγούδι-σύμβολο του ΠΑΣΟΚ 🙂

  61. Πέπε said

    Ρε παιδιά (=Νίκο), διορθώστε αυτό το κακέμφατο τυπογραφικό λάθος, «όπουστην»!

  62. Πέπε said

    Κι ακόμα:

    ricciolineri, ποτέδεν, Λορεντάναδεν, Ηταν (λείπει τόνος), δεν ξέρω αν το «γνωρίσθηκαν» είναι επιλογή, η μουσική της (>τής), ο Αντρέας της (το ίδιο), απ΄αυτόν (έχει μπει τόνος αντί για απόστροφο), καιοι, πως ξεκίνησε (>πώς), ζητιάνοβρισκότανε, Οσο (λείπει τόνος), Πως λέγεται (λείπει τόνος την πρώτη φορά), ΟΑντρέας, τούδωσε.

    Τζη, να κοιτάξεις το πλήκτρο του κενού!

    Επίσης, μιας και ξεκίνησα μ’ αυτά, ένα κόλπο να για βρίσκουμε πού έχουμε πατήσει διπλό κενό (υποθέτω ότι το πρωτότυπο είναι σε Word): βάζουμε στο «εύρεση και αντικατάσταση» διπλό κενό, αντικατάσταση με μονό, αντικατάσταση όλων, και μετά (επειδή μπορεί να υπήρχαν και τριπλά) ξανά το ίδιο όσες φορές χρειαστεί μέχρι να μας βγάζει απ’ την αρχή ότι δεν υπάρχει κανένα. Βέβαια εδώ υπήρχαν και αρκετά σκόπιμα πολλαπλά κενά, γενικά όμως αυτή η μέθοδος βοηθάει.

  63. Γ.Κ. said

    Τελικά δεν είναι θρύλος, είναι αλήθεια! Ο μαρμαρωμένος προπονητής ξεμαρμάρωσε, καβάλησε το άσπρο άλογο και θα κυνηγήσει τον Μαρινάκη ως την Κόκκινη Μηλιά! Και θα κολυμπήσει το μουσκάρι στη Μαλαματίνα κλπ κλπ…

  64. # 62

    Λυπάμαι που εμφανίσθηκε έτσι

    Υπάρχει κάποιο πρόβλημα στις μεταφορές από το γουόρντ που γράφτηκε(;) στο μπλογκσποτ ή στο χοτμέιλ κι από κει στην γουερντπρες κι ενώ εγώ το βλέπω να φεύγει διορθωμένο εμφανίζεται αδιόρθωτο !! Και φυσικά δεν είναι δυνατόν να κάνει επιμέλεια ο Νίκος. Υπάρχει και πρόβλημα με τις παραγράφους και τα μεγέθη των γραμματοσειρών κι επειδή εγώ δεν είμαι σχετικός επιβαρύνω το επιτελείο με το κτένισμα, αυτή την φορά ξεγελάστηκα από αυτό που έβλεπα και δεν το έδωσα για κτένισμα. Ισως φταίει που χρησιμοποιώ ακόμα τα 7 παράθυρα..
    Μπορείς τώρα πια να το δεις εδώ (https://gpointsnovel.blogspot.com/2021/05/3.html) όπου είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό που έστειλα στον Νίκο αλλά έχει μόνο πρόβλημα με τις παραγράφους και με το τραγούδι από το γιουτιούμπ που άλλο έστειλα κι άλλο ανέβηκε γιατί προφανώς το αρχικό «χάθηκε». Το κείμενο στο μέηλ με το οποίο το έστειλα φαίνεται διορθωμένο, δεν υπάρχουν τα λάθη κενού που επεσήμανες.
    Πουθενά δεν έχω χρησιμοποιήσει διπλά ή τριπλά κενά, αυτά μάλλον έχουν εμφανισθεί από διαφορετικά μήκη σειράς γραψίματος

    Και πάλι λυπάμαι

  65. # 59

    Αλέξη αν το προσέξεις όλα είναι φλου στο διήγημα : Δεν τεκμηριώνεται πως ο Αντρέα ήταν ο πατέρας όπως είπε η άτακτη νεαρή ούτε ταυτίζονται από κάπου το παιδί του με την Λορεντάνα και άλλα που εύκολα «κολλάνε» μεταξύ τους αλλά δεν αποδεικνύονται σαφώς. (προσπάθησα να) είναι όπως στα όνειρα και τις ονειροπολήσεις όπου πολλές φορές οι ρόλοι γνωστών μπερδεύονται.

    Απ ‘οσα ξέρω μόνο ο Μπίμα ήξερε πότε θα πεθάνει αφού είχε τιμηθεί από τους θεούς με το να επιλέξει ο ίδιος την ημέρα του θανάτου του, δλδ θα μπορούσε πρακτικά να γίνει αθάνατος αλλά παρατηρώντας την συμπεριφορά αγαπημένων του προσώπων, προτίμησε να πεθάνει όταν χρησιμοποίησε το ψέμα ο άνθρωπος που δίδασκε πάντοτε την αλήθεια.

    Σ’ ευχαρισώ που σχολίασες

  66. # 49

    Δεν συμφωνώ.

    Καλλιεργώ χρόνια τώρα τομάτες, μαύρα φασόλια, μπάμιες αγγουράκια και αργείτικα πεπόνια χωρίς λιπάσματα και φάρμακα. Από αυτά υβρίδια είναι οι τομάτες και τα αγγουράκια γιατί είναι πολύ πιο παραγωγικά και ο χώρος λίγος. Το χώμα του κήπου το έχω μεταφέρει σιγά-σιγά από την κωπαΐδα, κάθε ταξίδι και μια σακούλα, το ντόπιο κάνει μόνο για μυγδαλιές, αγκορτσιές, ροδιές και ολιγόκαρπες ελιές.
    Το μέγεθος των καρπών εξαρτάται με φυσικούς τρόπους συνήθως από το πότισμα. Την χρονιά που άδειαζε την στέρνα κάθε βράδυ-περίπου 30 τόνοι νερό- είχα κάνει μελιτζάνες μακριές σαν το χέρι μου και φλάσκες δίκιλες! Ολοι νόμιζαν πως έβαζα ορμόνες.

  67. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Ν’ ἀφήσουμε τά μαλλιά τῆς Λορεντάνας καί νά πιάσουμε τά ζαρζαβατικά, κομμάτι ἀφύσικο μοῦ φαίνεται Τζῆ, ἀλλά βρῆκες τό εὐαίσθητό μου σημεῖο καί μέ μαχαίρωσες. 🙂 Δέν μπόρεσα ποτέ νά σταυρώσω μελιτζάνες! Νερό εἶναι; Χῶμα εἶναι; Πάντα ἔπαιρνα ἀσήμαντες ποσότητες μελιτζάνας..
    Καί τό παράπονό μου πολλαπλασιάζεται ἐπειδή ξέρω καί φτιάχνω (μέ τόν τρόπο τοῦ πατέρα μου) ζαλιστική μελιτζανοσαλάτα..
    Καλημέρα σας!

  68. Γιάννης Ιατρού said

    67: Γιατρέ, η μελιτζάνα χρειάζεται περισσότερη ζέστη από την καλλιέργεια της ντομάτας καθώς και εκτός από αφράτα γόνιμα εδάφη, θέλει να διαθέτουν και καλή αποστράγγιση για να απομακρύνεται το περιττό νερό. Αλλά προφανώς καλό έδαφος θα έχεις, και για την αποστράγγιση κάτι θα έχεις κάνει. Μήπως λοιπόν είναι η θερμοκρασία σχετικά χαμηλή/ακατάλληλη στα μέρη σου;

  69. dryhammer said

    Κάτι από έναν άσχετο περί τα γεωργικά και ακτήμονα. Όταν ένας ιδιοκτήτης περιβολιού (εσπεριδοειδή, από τους Γενοβέζους ως τώρα) αποφάσισε να το οικοπεδοποιήσει και να το χτίσει, οι ρέκτες μπαξεβάνηδες μίλησαν με τον εργολάβο και τα φορτηγά (σκέτου) χώματος (μα ούτε ένα πετραδάκι) που έβγαιναν από την εκσκαφή των θεμελίων αδειάζονταν σε κήπους και αυλές. [«Κι άθρωπο να βάλεις, θα πιάσει και θα γίνει» έλεγαν]

  70. Γιάννης Ιατρού said

    και καλημέρα σε όλους.

    Πέπε: σωστά αυτά που γράφεις για τα πολλαπλά κενά, αλλά
    α) υπάρχουν και «διαστήματα χωρίς διακοπή» που μοιάζουν οπτικά με κενά, αλλά δεν φεύγουν με την μέθοδο που λeς, χρειάζεται στην αντικατάσταση (στο Word) να πας στο «Ειδική» και να διαλέξεις/βάλεις το σχετικό διάστημα και
    β) μπορείς στο Word να ενεργοποιήσεις (στο κύριο μενού) να φαίνονται όλα τα σημάδια μορφοποίησης, οπότε βλέπεις με μιά ματιά τι γίνεται.

  71. ΚΩΣΤΑΣ said

    66
    Από τις παιδικές μου αναμνήσεις, ως αγροτόπαιδο που μαθήτευσα κοντά στους γονείς μου.

    Χώμα: Προσχωσιγεγενές, από ρέματα στα ριζά λόφων, εκεί που κάνουν στροφές (κουλούρες τις λέγαμε).

    Γενικά για τα κηπευτικά και τα φρούτα υπάρχουν αρρώστιες που είτε προκαλούν άμεσες ζημιές στα φυτά ή τα συμπτώματα εμφανίζονται ακόμη και μετά τη συγκομιδή του καρπού, πχ τα μήλα σκουληκιάζουν γρήγορα, δεν διατηρούνται.

    Υπάρχουν και ζωύφια που κάνουν ζημιά στο φυτό ή στον καρπό. Με λίγα λόγια και συμβολικά, χωρίς φάρμακα δουλεύεις για τον κρεμμυδοφάγο και τον περονόσπορο.

    Η επιστήμη της γεωπονίας έχει κάνει μεγάλες προόδους, συμβουλευτείτε γεωπόνους. Αφήνετε τον Αλέξη άνεργο και μη έχοντας τι να κάνει γράφει ραψωδίες! 😜

  72. # 67

    και κάτι που δεν το ξέρει ή δεν το έγραψε ο Ιατρού, ποτέ μελιτζάνα φυτεμένη κοντά σε τοματιά !!

  73. Πέπε said

    @64
    Μα τι λυπάσαι, αλίμονο! Απλώς τα επεσήμανα για τον Νίκο πιο πολύ, με την αφορμή του πρώτου που ήταν λίγο αστείο τυπογραφικό. Ε, μετά είδα άλλα ένα-δυο και τα πρόσθεσα… Εγώ λυπάμαι, που τελικά βγήκαν περισσότερα.

  74. sarant said

    Καλημέρα από εδώ

    61-62-64-73
    Το πρόβλημα μάλλον πηγάζει από το ότι ο Τζι δεν έστειλε συνημμένο το αρχείο Word αλλά πέρασε το κειμενο στο μέιλ.

    Στο εξής, αρχείο Word λοιπόν.

  75. Γιάννης Ιατρού said

    72: Αυτό μου διέφευγε, τουλάχιστον όπως το αναφέρεις, γενικά.
    Εκείνο που ξέρω είναι πως τις φυτεύουμε δίπλα σε πιπερίτσες τσίλι και σε φασολιές, γιατί αυτά είναι φυτά που διώχνουν το σκαθάρι του Κολοράντο (Leptinotarsa decemlineata) που εκτός από τις μελιτζανούλες, την πέφτει επίσης στις ντοματιές (και βεβαίως στις πατάτες, εξ ού και ονομάζεται επίσης bug της πατάτας).
    Να βγει ο Alexis να μας πει αν υπάρχει βασικό θέμα συμβατότητας ή είναι μόνο θέμα αποφυγής/καταπολέμησης παρασίτων κλπ.

  76. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @72. Πάντα δίπλα σέ ντομάτες τίς φύτευα, ὁ κακορρίζικος!
    @75. Γιάννη, μέ κατέπληξες! Γνώσεις γεωπόνου.. Μπράβο σου!

  77. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @68. Ἡ θερμοκρασία τους εἶναι καλή. Γιά τά ὑπόλοιπα πού λές, μᾶλλον πρέπει νά τά ξανακοιτάξω.. 🙂

  78. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    66 Κολοκύθας χοκάιντο ήταν τα σπόρια στο σπιρτόκουτο. 😉
    Φύτεψε δυο σε μια άκρη, κάπου να χουν να σκαρφαλώσουν μόνο, είναι τόσο εύγευστες και καρπίζουν χωρίς ιδιαιτερες απαιτήσεις (οι ανθοί τους είναι βελουδένιοι και εύκολα γεμίζονται-κολοκυθοντολμάδες) .
    Στην Κρήτη οι μελιτζάνες του περιβολιού μια φορά γίνανε τριετείς! Κοτζάμ δεντρουλάκια. Οντως θένε ζεστασιά, απανεμιά και βασιλικούς ανάμεσός τους.

  79. Γιάννης Ιατρού said

    78: …οι ανθοί τους είναι βελουδένιοι …
    Όντως 😍

  80. Καλημέρα κι από δω
    70 Ιωάννη θα διαφωνήσω με το α) σου. Μια χαρά φεύγουνε κι αυτά! Και μάλιστα, όταν κοπιπαστώνω κείμενα από το νέτι (που συνήθως μπαίνουν σχεδόν όλα τέτοια «διαστήματα χωρίς διακοπή» με μια αντικατάσταση 1 – 1 τα καθαρίζω!

  81. Γιάννης Ιατρού said

    80: Ναι ρε, μάλλον δεν εκφράστηκα με ακρίβεια.
    Εννοώ πώς αν βάλεις να αντικατασταθούν μόνο (απλά) διαστήματα, αυτά (τα χωρίς διακοπή) δεν αντικαθίστανται.
    Οφείλεις να βάλεις (χωρίς διακοπή) να αντικατασταθεί με (κανονικά) διαστήματα κλπ.

  82. 81 Όχι σε λέω. Κενό (space) στην εύρεση και κενό στην αντικατάσταση και τα αλλάζει όλα!

  83. Γιάννης Ιατρού said

    82: wait….

  84. Γιάννης Ιατρού said

    83 (82) Bingo, έχεις δίκιο. Αλλά θα το ξαναψάξω, γιατί είμαι βέβαιος πως δεν γίνεται πάντα (;;;;), το λέω γιατί την έχω πατήσει ειδικά επ΄αυτού. ΌΜΩΣ, μέχρι να βρω τι συμβαίνει, ισχύει αυτό που λες, μην παραμυθιάζω και τους αναγνώστες άδικά..
    Thanks John!!! 😊🤗

  85. Γιάννης Ιατρού said

    84: Λοιπόν Γιάννη, εξιχνιάστηκε:
    Όταν προ ετών είχα κάνει μιά τέτοια αντικατάσταση των κενών (άνευ διακοπής), είχα χρησιμοποιήσει την παλιά (τότε επίκαιρη🤨) έκδοση του Word (2007). Προφανώς από το Word 2013 και μετά, είναι όπως το λες, έχει γίνει εξυπνότερο. Και πάλι ευχαριστώ πολύ.

  86. 85 Παρακαλώ. Εγώ σου χρωστάω πολλά παραπάνω… Το χρησιμοποιώ χρόνια τώρα αυτό το κόλπο κι έτσι ήμουνα σίγουρος. Από την έκδοση 2010; Μπορεί. Την 2007 δεν την χρησιμοποίησα ποτέ. Πιο παλιά, δεν θυμάμαι τι έκανα και πώς…

  87. Παράλειψή μου να μην ανεβάσω το κομμάτι που αναφέρθηκε, διορθώνω καθυστερημένα και επ’ ευκαιρία ευχαριστώ τον Λεόνικο για το σχόλιο και τα καλά του λόγια στο σημερινό νήμα (ως είθισται)

  88. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Καλλιέργεια μελιτζάνας
    https://www.kalliergo.gr/laxanika-cat/kalliergo-melitzanes-odigies-symboules/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: