Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Σειρές και σίριαλ

Posted by sarant στο 24 Σεπτεμβρίου, 2021


Σειρές υπάρχουν πολλών ειδών. Υπάρχουν οι σειρές των μαθηματικών, που κάποτε τις ήξερα καλά μα τις έχω σχεδόν ολότελα ξεχάσει. Οι φαντάροι ανήκουν ο καθένας σε μια σειρά, μαζί με όσους κατατάχτηκαν τις ίδιες μέρες, την ΕΣΣΟ -εξού και η προσφώνηση «ρε σειρά» ή «ρε σειρούλα». Σειρές υπάρχουν και στη μουσική, στη σειρά μπαίνουν οι στρατιώτες και οι μαθητές, όταν θέλουμε να εξηγήσουμε κάτι παίρνουμε τα πράγματα με τη σειρά, ενώ παλιά έλεγαν πως ο τάδε παντρεύτηκε την τάδε «που δεν είναι της σειράς του».

Αλλά στο άρθρο αυτό, θα το καταλάβατε από τον τίτλο, όταν λέω για σειρές εννοώ τις σειρές που βλέπουμε. Αν το άρθρο το έγραφα πριν από δέκα χρόνια, θα έλεγα «τις σειρές που βλέπουμε στην τηλεόραση» ή «τις τηλεοπτικές σειρές», δηλαδή τα σίριαλ, και οι δυο λέξεις θα ήταν συνώνυμες ή περίπου. Σήμερα, νομίζω πως οι δυο λέξεις δεν είναι συνώνυμες, τουλάχιστον για τους νεότερους χρήστες, που κάνουν σαφή διάκριση.

Η λέξη «σίριαλ» μπήκε στην ελληνική γλώσσα στο γύρισμα της δεκαετίας του 1970, όταν άρχισαν να προβάλλονται στην νεαρή τότε ελληνική τηλεόραση με τα δυο κανάλια οι πρώτες σειρές σε συνέχειες, Ο Άγνωστος πόλεμος ή η Γειτονιά από τις ελληνικές και διάφορες ξένες, Ταξίδι στ΄αστέρια, Μπονάντσα ή το Μικρό σπίτι στο λιβάδι. Tότε στις εφημερίδες έγραφαν «σήριαλ», αφού το ήτα υποτίθεται ότι μετέφερε το μακρό του αγγλ. serial. Μακρότητα βεβαίως υπήρχε σε εκείνα τα παλιά σίριαλ που διαρκούσαν και διαρκούσαν, οπότε η λέξη πήρε και μεταφορική σημασία για κάθε ζήτημα που χρονίζει, που παρατείνεται υπερβολικά και αδικαιολόγητα: Σίριαλ κατάντησε αυτή η υπόθεση!

Τον καιρό που πρωτάρχισα να ασχολούμαι με την ετυμολογία, νόμιζα ότι η λέξη «σίριαλ» είναι αντιδάνειο, αφού το αγγλικό serial προέρχεται από το αγγλ. series, και ήμουν σίγουρος, χωρίς ανάγκη να ανοίξω λεξικό, ότι το series είναι δάνειο από το ελληνικό.

Ίσως έχετε κι εσείς την ίδια εντύπωση, αφού «όλα από εμάς τα πήραν», αν όμως ανοίξουμε το λεξικό θα δούμε ότι δεν είναι έτσι.

Η σειρά είναι αρχαία, ανάγεται σε αμάρτυρο τύπο *σερ-jά (με αντέκταση) από ινδοευρ. ρίζα *twer-ja, που συνδέεται με λιθουαν. tveriu «τυλίγω, σφίγγω», ενώ, λέει το λεξικό του Μπαμπινιώτη, «δεν ευσταθεί φωνητικά η προσπάθεια για σύνδεση με τα συνώνυμα λατιν. sero και αρχ. είρω -με δασεία, πρβλ. ειρμός.

Από την άλλη, το αγγλ. serial ανάγεται στο λατινικό series, από το ρήμα serere, που σημαίνει «ενώνω, συνδέω» και που ανήκει στην ίδια ινδοευρ. ετυμολογική οικογένεια με τον δικό μας «ειρμό» και με το ρήμα «είρω», όχι όμως και με τη σειρά.

Οπότε, το series δεν έχει ελληνική αρχή κι έτσι το σίριαλ δεν είναι αντιδάνειο.

Σειρά στα αρχαία ελληνικά ήταν το σκοινί, η χορδή. Στο Ψ της Ιλιάδας, οι Αχαιοί κόβουν ξύλα για την πυρά του Πάτροκλου, κρατώντας τσεκούρια και «σειράς ευπλέκτους», καλόπλεχτα σχοινιά όπως μεταφράζουν τόσο ο Καζαντζάκης όσο και ο Πολυλάς.

Στο ετυμολογικό του Μπαμπινιώτη επισημαίνεται ότι στα χριστιανικά ιδίως χρόνια η λέξη πήρε τη σημασία «δεσμά» με τον όρο «σειρά των αμαρτιών» (δηλ. τα δεσμά των αμαρτιών), και ότι οι εκφράσεις αυτές έχουν ως αφετηρία το χωρίο από τις Παροιμίες της ΠΔιαθήκης «σειραῖς δὲ τῶν ἑαυτοῦ ἁμαρτιῶν ἕκαστος σφίγγεται» στη μετάφραση των Εβδομήκοντα. Στα επόμενα χρόνια εμφανίστηκε και η σημασία «γραμμή, σύνολο διαδοχικών προσώπων ή πραγμάτων», που είναι περίπου η σημερινή.

Τα τελευταία χρόνια εμφανίστηκε ένα δίλημμα ορολογίας σχετικό με τη σειρά. Δηλαδή, ενώ το serial το είπαμε σίριαλ, πώς θα πούμε το επίθετο serial πχ στον όρο serial number που έγινε πολύ συχνός στα χρόνια της πληροφορικής; Θα πούμε «σειριακός» ή «σειραϊκός»; Ο κανονικός σχηματισμός, λέει πάλι ο Μπαμπινιώτης, είναι σειραϊκός, αν και δεν υπάρχουν αναλογίες παρά μόνο το αρχή/αρχά που δίνει αρχαϊκός. Το «σειριακός» κανονικά θα προερχόταν από ονόματα σε -ιο/-ια, π.χ. αρτηρία -> αρτηριακός. Ωστόσο, τόσο υπό την επίδραση του serial, όσο και επειδή είναι συχνότερα τα επίθετα σε -ιακός, στην πράξη επικρατεί ο τύπος «σειριακός» και λέμε για «σειριακό αριθμό».

Να ξαναέρθουμε στα σίριαλ της τηλεόρασης. Τα είπαμε «τηλεοπτική σειρά» ή σκέτο «σειρά». Ο Μπαμπινιώτης, περιέργως, υποστηρίζει στο λεξικό του ότι η απόδοση του «σίριαλ» στα ελληνικά είναι «σειρά συνεχείας» ή «συνεχιζόμενη σειρά», δυο όροι που προσωπικά δεν τους έχω ακούσει ποτέ αλλά που βλέπω ότι χρησιμοποιείται έστω και σπάνια. Βλέπω δηλαδή να λένε για «σειρά συνεχείας» όταν τα επεισόδια δεν είναι αυτοτελή, όταν υπάρχει συνέχεια στην πλοκή, όπως π.χ. στο Παρά Πέντε ή στη Γη της Ελιάς, και όχι όπως π.χ. στο «Κωνσταντίνου και Ελένης» όπου δεν υπάρχει σχέση ανάμεσα σε ένα επεισόδιο και στο επόμενο. Ωστόσο, νομίζω ότι και τα μεν και τα δε τα λέμε «σίριαλ».

Οι νεότεροι πάλι, όπως οι κόρες μου, διακρίνουν συχνά το σίριαλ από τη σειρά. Σίριαλ είναι αυτό που βλέπουν στην τηλεόραση ή έστω που προβάλλεται καταρχήν στην τηλεόραση: Οι άγριες μέλισσες, ο Σασμός, η Γη της Ελιάς. Τον όρο «σειρά» τον χρησιμοποιούν για τις σειρές που βλέπουν ή κατεβάζουν από το Νέτφλιξ και αλλού, όχι απαραίτητα στην τηλεόραση αλλά πολύ συχνά σε προσωπικούς υπολογιστές ή σε κινητές συσκευές.

Διότι βέβαια το φαινόμενο των τελευταίων 10-20 χρόνων είναι η εκπληκτική αύξηση του αριθμού των σειρών και η αποδέσμευσή τους από την τηλεόραση ως αποκλειστικό ή έστω βασικό μέσο προβολής. Τα σίριαλ της ΕΡΤ ή του Μέγκα ή του Αντένα προβάλλονται από κανάλια της τηλεόρασης, άσχετο αν στις μέρες μας μπορεί κανείς να τα παρακολουθήσει και στον υπολογιστή ή την ταμπλέτα του κι αν μπορεί κανείς να δει συγκεντρωμένα όλα τα παλιά επεισόδια. Όμως οι σειρές του Νέτφλιξ δεν προβάλλονται καταρχήν σε τηλεοπτικά κανάλια. Διαδίδονται διαδικτυακά και θα μπορούσαμε να πούμε ότι πρόκειται ουσιαστικά για ένα νέο είδος που εμφανίστηκε μόνο αφού κατέστη δυνατή η διαδικτυακή μετάδοση.

Αυτές οι σειρές νέου τύπου διαφέρουν επίσης από το σίριαλ κατά το ότι το σίριαλ το βλέπουμε μια συγκεκριμένη ώρα και μέρα, ενώ τις σειρές μπορεί κανείς να τις δει όποτε θέλει -και είναι αρκετά συνηθισμένο, ιδίως τα σαββατοκύριακα, να βλέπει κάποιος, μόνος ή με παρέα, πολλά επεισόδια μιας σειράς, το ένα μετά το άλλο, π.χ. για 3, 4 ή 5 ώρες. Για εκείνον που παρακολουθεί φανατικά σειρές υπάρχει ο νεολογισμός «σειράκιας», φυσικά στην καθομιλουμένη.

Πολλές άλλωστε σειρές νέου τύπου δεν διαρκούν «επ’ αόριστον» όπως τα παλιά σίριαλ (αν και υπάρχουν και τέτοιες) αλλά ολοκληρώνονται σε σχετικά σύντομο αριθμό επεισοδίων -ας πούμε, το Γκαμπί της βασίλισσας, για το οποίο είχαμε γράψει παλιότερα, είχε 7 επεισόδια, διάρκειας από 46 έως 67 λεπτά το καθένα, με συνολική διάρκεια κάπου 6 ώρες και 34 λεπτά. Σε δυο-τρεις καθισιές το έβλεπε κανείς άνετα, αντί να δει τρεις ταινίες, αν και έχω ακούσει ότι πολλοί το είδαν μονορούφι σε μια καθισιά. Οι σειρές αυτές συχνά λέγονται μίνι-σειρές, mini series, αλλά η διάκριση δεν γίνεται πάντοτε.

Επειδή διαρκεί περισσότερο, η σειρά των 4 με 7 επεισοδίων, μπορεί να δώσει περισσότερα από πλευράς ατμόσφαιρας απ’ ό,τι ένα δίωρο φιλμ. Αλλά εγώ σειράκιας δεν είμαι και η μοναδική σειρά νέου τύπου που έχω παρακολουθήσει είναι το Γκαμπί της βασίλισσας, οπότε δεν έχω να πω περισσότερα για το είδος.

Με ενδιαφέρει θεωρητικά το είδος, ακούω νεότερους φίλους να συστήνουν τη μια ή την άλλη σειρά, αλλά προς το παρόν δεν αποφασίζω να κάνω το βήμα και να μπω σε αυτό το σύμπαν. Είδα κι έπαθα ν’ αρχίσω να βλέπω ταινίες στο πισί· μέχρι πρόσφατα μου ήταν αδύνατο, αλλά από φέτος τον Γενάρη το ξεπέρασα και βλέπω συχνότατα. Οπότε, δεν αποκλείεται και με τις σειρές να κάνω το ίδιο, αργότερα.

Αλλά ως τότε, περιμένω τα δικά σας σχόλια.

230 Σχόλια προς “Σειρές και σίριαλ”

  1. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Αλκολίκι είναι Νικοκύρη, μην το κάνεις. Εγώ είμαι σε απεξάρτηση 🙂

  2. kpitsonis said

    Καλημέρα ! Πρώτος ;

  3. Καλημέρα
    2 Όχι 🙂

  4. Καλημέρα,
    Τον όρο «σειρά συνεχείας» τον έβλεπα πολύ συχνά στη δεκαετία του 90, και σχεδόν αποκλειστικά αναφέρονταν σε καθημερινές σειρές (πχ Λάμψη, Καλημέρα Ζωή, Απαγορευμένη Αγάπη)
    Στα Αγγλικά ο όρος serial είναι αρκετά παλιός και προηγείται της τηλεόρασης, αφού τα πρώτα σίριαλ τα έβλεπαν στους κινηματογράφους.
    Ο διαχωρισμός των όρων series και serial είναι σαφής, μια σειρά μπορεί να είναι σίριαλ, μπορεί και όχι. Στην τηλεοπτική ορολογία υπάρχει και ο όρος procedural, που αναφέρεται σε σειρές με αυτοτελή επεισόδια, συνήθως αστυνομικές ή δικαστικές (πιο σπάνια ιατρικές). Ελληνικός όρος για αυτήν την κατηγορία σειρών δεν υπάρχει.

  5. Παναγιώτης Κ. said

    «Υπάρχουν οι σειρές των Μαθηματικών, που κάποτε τις ήξερα καλά»
    (Αντιγραφή με μικρή διόρθωση…)
    Κάθε φορά που γίνεται λόγος για τις (μαθηματικές) σειρές εγώ θυμάμαι μια φράση ενός καθηγητή μου: «Οι σειρές έσωσαν τα Μαθηματικά από την χρεοκοπία».

  6. Παναγιώτης K. said

    Με κέρδισε ολοκληρωτικά το διαδίκτυο και κατά πλειονότητα ο γραπτός λόγος. Επομένως δεν βλέπω σειρές στην τηλεόραση.
    Εξ άλλου πως να δω αφού εδώ και εννέα χρόνια έβγαλα την τηλεόραση από τη ζωή μου.

  7. Κάτι μου διαφεύγει ή χρειάζομαι τον δεύτερο καφέ από τώρα: το λατινικό series τι σήμαινε; Κάτι διαφορετικό από την ελληνική σειρά;

  8. miltos86 said

    Οι νεότεροι πάλι, όπως οι κόρες μου, διακρίνουν συχνά το σίριαλ από τη σειρά.

    Καλημέρα! Συμφωνώ ότι το σίριαλ παραπέμπει στην τηλεόραση, ωστόσο νομίζω ότι ο όρος σειρά αναφέρεται τοσο στις κλασικές τηλεοπτικές όσο και στις ιντερνετικές.

  9. Πέπε said

    Καλημέρα.

    Αν και έχω ελάχιστη (τείνει προς το μηδέν) εμπειρία ως τηλεθεατής, συμπεριλ και του Νέτφλιξ, έχω την αίσθηση ότι δε θα έλεγα «σίριαλ» για σειρά αυτοτελών επεισοδίων. Θα έλεγα «σειρά αυτοτελών επεισοδίων», «σειρά με αυτοτελή επεισόδια» και, αν δεν υπάρχει ανάγκη διευκρίνισης, «σειρά». Ενώ για τα συνεχιζόμενα θα έλεγα εξίσου «σειρά» και «σίριαλ».

    Σε κάποιο βιβλίο (που ατυχώς το διάβασα σε μετάφραση και το αστείο καταστράφηκε) υπήρχε και κάποιος φονιάς δημητριακών…

  10. Πέπε said

    @4:

    Ωραίο χρηστώνυμο!

  11. gbaloglou said

    σκοινί κορδόνι το σίριαλ!

  12. dryhammer said

    Κι ο Σείριος πόθεν;

  13. Κιγκέρι said

    Νομίζω ότι κι εγώ δεν χρησιμοποιώ πια τον όρο σίριαλ για τις τηλεοπτικές σειρές, ίσως επειδή τα τελευταία χρόνια η λέξη έχει συνδεθεί με τους σίριαλ κίλερ και φέρνει αρνητικούς συνειρμούς.

  14. Alexis said

    Καλημέρα.
    Μεζεδάκι για αύριο:
    https://www.philenews.com/koinonia/eidiseis/article/1296768/gmisame-ilektrika-skoyter-alla-i-nomothesia-argi

    Με την έναρξη της νέας φοιτητικής χρονιάς, πολλοί φοιτητές κινούνται με αυτό το μέσο κάτι που ελλοχεύει κινδύνους για τους ίδιους όπως και για τους άλλους οδηγούς,

    (Ο ιστότοπος είναι κυπριακός. Αναρωτιέμαι μήπως στην Κύπρο συνηθίζεται αυτή η σύνταξη του ελλοχεύω; )

  15. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    7 Σήμαινε αλυσίδα, σειρά.

  16. Alexis said

    #9: Συμφωνώ. Κι εγώ την ίδια διάκριση κάνω.

  17. miltos86 said

    Πιστεύω πως για τους Έλληνες οι πρώτες χρονικά δημοφιλείς σειρές που μας έστρεψαν στο ίντερνετ ήταν το prison break και το 24.

    Νομίζω ότι ο ανταγωνισμός με τις εύκολα προσβάσιμες ξένες σειρές ανάγκασε και τις ελληνικές τηλεοπτικές να ανέβουν επίπεδο αισθητικά, κάτι που φαίνεται μόνο βέβαια που ανέβηκαν κάπως τα μπάτζετ, επί κρίσης μόνο τουρκικά και μουρμούρα (ωραία σειρά, απλά με χαμηλό μπάτζετ και καθόλου εξωτερικά γυρίσματα κλπ)

    Μια τρίτη παρατήρηση, η επέλαση των ιντερνετικών σειρών έφερε και καλύτερη γνώση των αγγλικών στις τελευταίες γενιές. Σίγουρα στην Ελλάδα αλλά νομίζω και στο εξωτερικό.

  18. atheofobos said

    Είδα κι έπαθα ν’ αρχίσω να βλέπω ταινίες στο πισί• μέχρι πρόσφατα μου ήταν αδύνατο, αλλά από φέτος τον Γενάρη το ξεπέρασα και βλέπω συχνότατα.

    Δεν καταλαβαίνω γιατί υφίστασαι αυτή την ταλαιπωρία. Ότι έχεις στο πισι το μεταφέρεις σε ένα στικάκι και είτε έχει η τηλεόραση σου είτε με ένα πρόσθετο media player μπορείς να τις δεις πολύ καλύτερα στην τηλεόραση σου ξαπλωμένος στην πολυθρόνα σου.
    Θα προσέθετα δε πως τα τελευταία χρόνια πολλά μίνι σήριαλ, αλλά και σειρές, είναι πολύ καλύτερα από πολλές κινηματογραφικές ταινίες.

  19. Costas Papathanasiou said

    Καλημέρα!
    Να προσθέσουμε ότι μερικές φορές οι τηλεοπτικές σειρές λέγονται και τηλεσειρές.
    Προσωπικά, μόνον αυτοτελή επεισόδια σειρών μπορεί να παρακολουθήσω, αριά και πού.
    Και μία μικρή διευκρίνιση:
    Νομίζω ότι πολλά μπορεί να είναι τα επίθετα σε (ι)-ακός, όπως ηλικι-ακός, κτιρι-ακός, ολυμπι-ακός, αλλά πολύ λίγα τα σε -ιακός (όπως τα πληθυσμ-ιακός, παρακμ-ιακός, εποχ-ιακός) στα οποία μπορεί να συγκαταλεχθεί και το σειρ-ιακός.

  20. leonicos said

    ξεπέρασα και βλέπω συχνότατα.

    πότε προλαβαίνεις;

  21. 15 Οπότε η ελληνική λέξη (που σήμαινε σχοινί) πήρε τη σημασία τη σημερινή ανεξάρτητα από την πορεία της λατινικής, ή παρετυμολογικά ας πούμε επηρεάστηκε; Αν συμβαίνει το πρώτο, μιλάμε για φοβερή σύμπτωση!

  22. leonicos said

    Χτες έχασα το καλύτερο στρινγκ που θα έλεγε και ο Ιατρού

    Εννοώ το στρινγκ των σχολίων του άρθρου για το ηλιοβασίλεμα

    Αλλά θα περιμένω άλλο γλωσσικό άρθρο

    Φωτεινής κι εκδρομής επιτρεπουσών

    Διευκρινίζω: Φωτεινής επιτρεπούσης κι εκδρομής επιτρεπούσης = Φωτεινής κι εκδρομής επιτρεπουσών

    Μη μας κάνουν παρατήρηση οι από πάνω

    και μας πουν: Εδώ σε θέλω κουνελάκι να μασήσεις το σουβλάκι

    ή

    εδώ σε θέλω ερωδιέ να χωθείς στον ΩΔΙΕ

    Ο ΩΔΙΕ ή κάπως έτσι είναι μια υπηρεσία και την αναφέρει η Φωτεινή. Δεν έχω καταλάβει τι κάνει, όπως και καμιά άλλη

  23. Corto said

    Τα τηλεοπτικά σήριαλ ή σίριαλ ή σειρές ή όπως λέγονται, κατά κανόνα αποτελούν την παρακμή της τέχνης (υπάρχουν βεβαίως και εξαιρέσεις). Ο λόγος είναι απλός: γράφονται και παράγονται κατά το διάστημα στο οποίο προβάλλονται στην τηλεόραση. Δεν υπάρχει ολοκληρωμένη δομή αρχής – μέσης – τέλους στην σκέψη των δημιουργών τους, αλλά η διαμόρφωση των επόμενων επεισοδίων εξαρτάται από την τηλεθέαση. Οι δε σαπουνόπερες μέσα στα χρόνια συχνά αλλάζουν και ηθοποιούς (αφού στο μεταξύ κάποιοι αποσύρονται). Πρόκειται περί απολύτου γελοιότητος.

    Όσον αφορά τις λίγες ελληνικές τηλεοπτικές σειρές που γράφηκαν με καλλιτεχνικό και όχι εμπορικό τρόπο, πού βρίσκεται άραγε ο Πατούχας του Δαμιανού; Τι τον έχει κάνει η ΕΡΤ; Γιατί δεν τον προβάλλει ποτέ; Τον κρύβει;
    Τέλος πάντων…

  24. Αντώνης Ρασούλης said

    Πολύ παλιότερα προβάλλονταν στα σινεμά ταινίες με συνέχεια στη δράση. Τις ονόμαζαν επεισοδιακές, και το κοινό τις περίμενε με μεγάλη ανυπομονησία.

  25. Alexis said

    Να προσθέσω, για την πληρότητα του θέματος, και ένα είδος «σειράς» εξαφανισμένο βέβαια σήμερα, τα περίφημα φωτορομάντζα.
    Μεσουρανούσαν τις δεκαετίες ’60-’70 στα λεγόμενα «περιοδικά ποικίλης ύλης», και κατά κάποιον τρόπο (με πολλή φαντασία) μπορούν να θεωρηθούν οι πρόγονοι των τηλεοπτικών σίριαλ.

  26. LandS said

    …να βλέπω ταινίες στο πισί· μέχρι πρόσφατα μου ήταν αδύνατο, αλλά από φέτος τον Γενάρη το ξεπέρασα και βλέπω συχνότατα…

    Εγώ δεν χρειάστηκε να ξεπεράσω τίποτα. Βρήκα την άχρηστη 32άρα που δεν πιάνει μεν τα καινούρια ψηφιακά αλλά έχει πόρτα HDMI και έτσι βλέπω ακόμα τηλεόραση

  27. sarant said

    23 Θα σου πει κάποιος ότι και ο Μπαλζάκ έτσι έγραφε πολλά του μυθιστορήματα, για δημοσίευση σε εφημερίδα σε συνέχειες.

    21 Δεν το ξέρω αυτό. Ίσως η σημασία «δεσμά» να έπαιξε ρόλο.

    19 Ο παρακμιακός είναι καλό παράδειγμα.

    18 ΚΙ όμως, προτιμώ το λάπτοπ.

    17 Καιρια η επισήμανση για την αγγλομάθεια.

  28. leonicos said

    14

    Με την έναρξη της νέας φοιτητικής χρονιάς, πολλοί φοιτητές κινούνται με αυτό το μέσο κάτι που ελλοχεύει κινδύνους για τους ίδιους όπως και για τους άλλους οδηγούς,

    (Ο ιστότοπος είναι κυπριακός. Αναρωτιέμαι μήπως στην Κύπρο συνηθίζεται αυτή η σύνταξη του ελλοχεύω; )

    Αποκλείεται η κυπριακή να έχει το ελλοχεύω τόσο ζωντανό που να έχει και ιδιωματική χρήση. Ελληνικουρα ημιμαθούς είναι, εντί του εγκυμονεί.

    Το ελλοχεύω είναι αμετάβατο

    Εντούτοις, χωρίς αυτό ν’ αφορά το ‘ελλοχεύω’ που δεν ανήκει ουσιαστικά στην ΝΚΕ και ας είναι κατανοητό από πολλούς,

    το πρόβλημα με τη διάκριση μεταβατικών αμετάβατων που είναι σε κοινή χρήση είναι όντως πρόβλημα

    αν το βλέπουμε σαν πρόβλημα. αλλιώς τους αφήνουμε να λένε, και οτι βγει.

    Έκανα προχτές μια πλάκα με τη Φωτεινή. Τη ρώτησα αν το ρήμα ‘καθαρίζω’ έχει αμετάβατη χρήση

    Δεν βρήκε καμιά, μολονότι γυναίκα

    Και όμως πολλές γυναικες λένε ‘καθάρισα’ κι εννοούν ότι τελείωσε η περίοδός τους.

  29. leonicos said

    Από τηλεοραση βλέπω το Στην Υγειά μας και το Μουσικό Κουτί (επειδή μου αρέσει η Μάρφη) και σπάνια το Στα τραγούδια λέμε ναι, επειδή τα βλέπει και η Φωτεινή και μου τα επιβάλλει

    Οπότε δεν μπορώ να έχω γνώμη για την ορολογία των σειρών

    που δν με νοιάζει κι όλας. Απ’ ότ κατάλαβα, ο καθένας λέει ό,τι του γουστάρει

  30. leonicos said

    25
    Να προσθέσω, για την πληρότητα του θέματος, και ένα είδος «σειράς» εξαφανισμένο βέβαια σήμερα, τα περίφημα φωτορομάντζα.

    Πολύ σωστός. Απαραίτητη η επισήμανση

  31. Εγώ δεν ξέρω από ταινίες σειρές και serial. Μόνο από όπερες και… cereal !!!

  32. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα !
    Η λεπτή διάκριση που υποφώσκει, είναι ότι το σίριαλ ήσουν αναγκασμένος να το δεις ανά συγκεκριμένο χρονικό διάστημα (καθημερινό, εβδομαδιαίο, δις την εβδομάδα κλπ. -βλέπε Άγνωστος Πόλεμος, ερήμωμα δρόμων κλπ.), ενώ τη σειρά, όπως και τη σειρά των λαχείων, μπορείς να κάνεις έτσι το χέρι, να την αρπάξεις όλη και να τη δεις μονορούφι.
    Δεν είναι πάντα έτσι ίσως, γιατί είναι και «συνδρομητικές» σειρές που βγάζουν τα επεισόδιά τους λάου-λάου, αλλά τις περισσότερες φορές ανεβαίνουν ολόκληροι κύκλοι.

  33. leonicos said

    σειρά > σειριακός ή > σειραϊκός

    Όταν δούλευα τα σουμερικά κείμενα, χρησιμοποιούσα το επίθετο ‘σουμεριακός’ από το αγγλικό sumerian.
    Τελικά κατέλιξα ότι ήταν λάθος. Το αγγλικό sumerian βγαίνει από το Sumer. Επομένως το ελληνικό πρέπει να είναι ‘σουμερικος’ κι έτσι πλέον το γράφω.

  34. 18 Σωστό καταρχάς αλλά δεν μπαίνουν όλα τα ιντερνετικά σε στικάκι. Μια άλλη λύση είναι ένα κουτάκι που κάνει την παλιά τηλεόραση έξυπνη (smart). Π.χ. μ’ ένα TV Box (το δικό μου είναι το H96 Max) κι έτοιμο.

    20 Παμπάλαια απορία 🙂

    23 Αλήθεια, ένα είδος σίριαλ (ή τηλεσειρών) ονομάστηκαν σαπουνόπερες. Κι αυτές θάπρεπε να έχουν μια θέση στο άρθρο κι ας μην έχουν τις επίμαχες λέξεις στο νέο τους όνομα. Κόσμος και κοσμάκης έχει στηθεί (και στέκεται) μπροστά στην οθόνη για να τις δει!

  35. Corto said

    27α (Sarant):
    Το γνωρίζω, αλλά δεν είναι το ίδιο. Και ο Άρθουρ Κόναν Ντόυλ ανέστησε τον Σέρλοκ Χολμς λόγω ζήτησης από το αναγνωστικό κοινό και πάει λέγοντας. Όμως σε γενικές γραμμές οι συγγραφείς που δημοσίευαν σε εφημερίδες είχαν στο μυαλό τους την βασική δομή του έργου. Επιπλέον το γραπτό κείμενο, έστω και αν είναι γραμμένο σταδιακά, δεν εξαρτάται από την εξωτερική εμφάνιση ή την ερμηνεία των πρωταγωνιστών. Αντιθέτως στην τηλεόραση, εάν η τάδε στάρλετ διαφημισθεί στον Τύπο ως σούπερ γκόμενα, οι δημιουργοί της σειράς θα αναβαθμίσουν τον ρόλο της κ.ο.κ.

  36. Νέο Kid said

    21.15. κ.σ. +1 στον προβληματισμό του Δύτη. Η σειρά (και στα μαθηματικά!) δε σημαίνει απλά μια ακολουθία όρων/στοιχείων , αλλα ένα σύνδεσμο (bond που είπε ωραία κι ο Νικ.) ένα ΑΘΡΟΙΣΜΑ . Κι όπως η αλυσίδα είναι μια ακολουθία συνδεδεμένων στοιχείων , το ίδιο είναι και το σκοινί επί της ουσίας. Μια ακολουθία διαπεπλεγμενων κόμπων.

  37. leonicos said

    Bεβαια δεν ξέρω αν μπορείς να πεις λεσβικός από τη Λέσβο, και οπωσδήποτε δεν θα πεις αθηνικός από την Αθηνα.

  38. leonicos said

    Αλλά η Αθήνα δεν είναι Αθην. Είναι Αθήνα

  39. leonicos said

    Δεν νομίζω ότι το Αθήνι έναντιι του Αθήνα παίζει ρόλο

  40. sarant said

    32 Σωστή διάκριση. Το Γκαμπί της Βασίλισσας, ας πούμε, ανέβασε και τα 7 επεισόδια την ίδια μέρα.

  41. Πέπε said

    17, 27

    Να σας πω κάτι; Δε νομίζω ότι έχει βελτιωθεί η αγγλομάθεια του κοινού, αλλά μάλλον ότι έχει αρχίσει να δουλεύει κάποια ιδιαίτερη ιδιότητα της αγγλικής να γίνεται εύκολα κατανοητή. Υπάρχουν εκφράσεις όπως catch up που ακόμη κι αν τις ακούς πρώτη φορά στη ζωή σου, με μια γενική γνώση αγγλικών και ένα σαφές συμφραζόμενο τις αρπάζεις τόσο άμεσα ώστε τη δεύτερη-τρίτη φορά τις πετάς και μέσα στα ελληνικά σου. Αλλά αυτό είναι μαγκιά της ίδιας της γλώσσας, όχι εκείνου που τη μιλάει (σαν ξένη εννοώ). Διότι αυτό είναι σε θέση να το κάνουν και άνθρωποι που αντικειμενικά δεν ξέρουν πολλά αγγλικά, δεν είναι σε θέση να πουν πολλά απ’ όσα θα ήθελαν και μάλιστα σωστά και κατανοητά.

    Ίσως είναι νοηματική γλώσσα τελικά. Δεν πειράζει, εμείς είμαστε με τα πολλά μύρια τύπους.

    Παρόμοιο φαινόμενο μου έχουν επισημάνει οι καθηγητές της πληροφορικής: βλέπεις έναν έφηβο να κάνει παπάδες με το κινητό του ή το πισί, και δε σου πάει ο νους ότι στην ουσία είναι ηλεκτρονικά αναλφάβητος! (Αν δεν είσαι ο καθηγητής της πληροφορικής, μόνο σε πολύ συγκεκριμένες περιστάσεις θα έχεις την ευκαιρία να το διαπιστώσεις αυτό.)

  42. Corto said

    34γ: Ένα κάρο σειρές της τελευταίας δεκαετίας είναι στην πραγματικότητα σαπουνόπερες πολυτελείας (με εξωτερικά πλάνα δηλαδή) και τίποτα διαφορετικό.

  43. ΓΤ said

    Ας δούμε και τον «σειράκια» από τον χώρο του τζόγου. Πάμε στα στοιχήματα.
    Έστω η αυριανή Τσάμπιονσιπ:

    240 Μπέρμιγχαμ-Πρέστον
    241 Μπλάκμπερν-Κάρντιφ
    242 Μπλάκπουλ-Μπάρνσλι
    […]
    247 Σουόνζι-Χάντερσφιλντ
    (8 αγώνες)

    α. «σειράκιας» λέγεται αυτός που θα παίξει, «με τη σειρά» την αύξουσα των κωδικών ΟΛΟΥΣ τους αγώνες μιας κατηγορίας που εντάσσονται στην αυτή χρονική ζώνη.
    β. «σειράκιας» είναι επίσης εκείνος ο παίκτης ο οποίος θα πάρει το περιοδικό και, σε μία κατηγορία, θα αντιγράψει όλες τις προβλέψεις του συντάκτη και θα τις παίξει, μη μελετώντας λεπτομέρειες κ.λπ. Απλή αντιγραφή πρότασης στοιχηματικού συντάκτη. Οι διαφορές: o δεύτερος σειράκιας ποτέ δεν μελετά στατιστικά κ.λπ. Το μήκος της σειράς προβλέψεων του συντάκτη είναι μεγαλύτερο από την περίπτωση α. Γιατί, φέρ’ ειπείν, κάποιοι αγώνες της Τσάμπιονσιπ θα διεξαχθούν και την Κυριακή.

    Ο εν λόγω «σειράκιας» δεν πολυκυκλοφορεί ως λέξη στον εκτός εντύπων χώρο. Πλάστηκε στα γραφεία του αντίστοιχου Τύπου, παρατηρώντας ασφαλώς τι γίνεται στα προπάδικα. Αναφερόμενος ο διευθυντής του περιοδικού στους αγοραστές, λέει στη συντακτική ομάδα: «Ρε σεις, ξέρετε πόσους σειράκηδες έχει το περιοδικό; Να τους ευγνωμονείτε!»

    Έχουμε τώρα και τον «σειράκια Βασιλόπουλο», ή, αργότερα, «Βασιλόπουλο». Ο παίκτης αυτός παίζει με τη σειρά γύρω στους 15 αγώνες, ή και περισσότερους, με αποτέλεσμα το δελτίο συμμετοχής που παίρνει στα χέρια του από τη μηχανή του ΟΠΑΠ να θυμίζει λογαριασμό ταμειακής μηχανής από τα ΑΒ Βασιλόπουλος. Ο «σειράκιας Βασιλόπουλος» πλάστηκε επίσης μέσα στα γραφεία, αλλά επεκτάθηκε και στον τζογαδόκοσμο, ως, απλά, «Βασιλόπουλος», για εκείνους που θα παίξουν, ανεξαρτήτως σειράς, πλήθος αγώνων. Να σημειωθεί δε ότι ο Βασιλόπουλος είναι το μόνο γνωστό επώνυμο της αλυσίδας σουπερμάρκετ που ακούγεται. Ακόμα κι ένας σειράκιας που ψωνίζει από του Σκλαβενίτη, θα πει «έπαιξα Βασιλόπουλο», κρατώντας με καμάρι το «σεντόνι» προβλέψεων.

    -Πω, ρε μαν, τι έπαιξες; Τρελός είσαι;
    -Βασιλόπουλο, δικέ μου!

    Και μια κι είπαμε για σουπερμάρκετ, αξέχαστο το… μήκος χαρτιού του λογαριασμού του σπλαχνικού Παπαδημούλη τον Μάρτιο του 2020, τα καρότσια του οποίου θύμιζαν αμερικανικούς σιδηροδρόμους, τα δε χαρτιά υγείας ξεπερνούσαν σε ύψος τα κόκκινα λεωφορεία του Λονδίνου. Μάλλον θα τα μοίραζε φιλόστοργα στα ενοικιαζόμενα ακίνητά του. Τέτοιον σειράκια ωνίων θα κάνουμε χρόνια να ματαδούμε.
    Σίριαλ η ζωή…

  44. Pedis said

    Πριν ακόμη κόψω την τιβή, θυμάμαι είχα αρχίσει να φρικάρω με τα σίριαλ όταν αντιλήφθηκα ότι όλα , «ποιοτικά» (τάχαμου) και σκουπίδια μαζί, προφανώς, με τις τηλενοβέλες) φτιάχνονται με την ίδια συνταγή. Μπρρρ.

  45. Και μόλις πήγα στη Βίκη να δω περισσότερα για τις σαπουνόπερες μου ξεφύτρωσε καινούριος σχετικό όρος: οι τηλενουβέλες

  46. atheofobos said

    34
    Ποια ιντερνετικά δεν μπαίνουν σε στικάκι;
    Αυτή την στιγμή έχω σε στικάκι 34 ταινίες και 4 επεισόδια μιας μίνι σειράς και επιλέγω τι θα δω κάθε βράδυ. Τα τελευταία χρόνια μόνο 2-3 φορές δεν μπορούσα να δω κάτι γιατί το media player δεν είχε το φορμά που ήταν γραμμένη η ταινία είτε το σήριαλ και δεν το έπαιζε, ενώ μπορούσες να τα δεις στο λαπτοπ.

  47. raf said

    Καλημέρα. Παλιά έβλεπα και μεγάλες σειρές, αλλά τώρα θα δω μίνι σειρές (σαν το Γκαμπί) και αν. Ο λόγος είναι πως οι σειρές, και κυρίως αυτές που τραβάνε, πολύ συχνά δεν ενδιαφέρονται τόσο να πουν απλώς μια ιστορία όσο να τραβήξουν την ιστορία που θέλουν να πουν όσο πιο κομψά και ανώδυνα γίνεται. Και όσο περνάνε οι σεζόν, τόσο λιγότερο κομψά και ανώδυνα μπορεί αυτό να γίνει.

  48. LandS said

    Οι έννοιες series (σειρά) και serial (σίριαλ) προηγούνται κατά πολύ της τηλεόρασης αλλά και του κινηματογράφου. Ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα χρησιμοποιήθηκε η λέξη π.χ. για τα έργα του Ντίκενς που εμφανίζονταν στα περιοδικά κεφάλαιο-κεφάλαιο σε διάκριση από την σειρά που ήταν βιβλία με το ίδιο, γενικά, αντικείμενο που έχουν μεν εκδοθεί με χρονική σειρά αλλά μπορούσαν να διαβαστούν ανεξάρτητα το ένα από το άλλο. Το etymoline βρίσκει αυτή τη χρήση το 1711.
    Έτσι ενώ οι Μεγάλες Προσδοκίες ήταν σίριαλ, οι περιπέτειες του Σέρλοκ Χόλμς ήταν σειρά.
    (Το παράδειγμα το διάλεξα για να πω: Στοιχειώδες αγαπητέ Γουότσον. Αλλά δεν θα το κάνω για να μη πείτε: Άσε μας ρε εξυπνάκια)

  49. voulagx said

    #33: Τα των Σουμερίων λέγονται Σουμεριακά. Αν ήταν Σουμέροι θα λέγονταν Σουμερικά.

  50. sarant said

    43 Μωρέ μπράβο ορολογία!

  51. Νέο Kid said

    41. Πέπε, με το μπαρδόν αλλά ούτε «κάποια ιδιαίτερη ιδιότητα της αγγλικής…» έχει αρχίσει να «δουλεύει» , ούτε οι φίλοι σου Η/Υ ανακάλυψαν καμιά Αμερική!
    Το φαινόμενο λέγεται «χρησικτησία» και είναι ταυτόχρονο με τις ομαδικές κοινωνίες στο ανθρώπινο είδος.
    Κανείς δε θα ισχυριζόταν ότι για να εκτιμήσεις την καλή μουσική θα πρέπει να έχεις γνώσεις μουσικής ενός Μπαχ ή ενός Βέρντι ή ενός Μακκάρτνεϋ. Ή ότι για να λατρεύεις τα εικαστικά πρέπει να ζωγραφίζεις σαν Γκρέκο ή σαν Πικάσο. Ή για να σ αρέσει το θέατρο πρέπει να μπορείς να γράψεις σαν Σαίξπηρ ή Τενεσή Γουίλιαμς…

  52. miltos86 said

    @32 Αυτό το ξεκίνησε η νετφλιξ αν θυμάμαι καλά με το house of cards και το orange is the new black. Αναρωτιόμασταν τότε πως είναι δυνατόν να βγαίνουν όλα τα επεισόδια μαζί, δίνοντας τη δυνατότητα στον καθένα να σε προλάβει και να σου σποϊλάρει το τέλος! Τελικά έπιασε το πείραμα τους.
    Επίσης έδωσε τη δυνατότητα σε κριτικούς και αρθρογράφους να αξιολογήσουν σειρές έχοντας δει ολόκληρους κύκλους, κι όχι μόνο ένα δύο επεισόδια που δεν είναι πάντα αντιπροσωπευτικά. (Το πρώτο επεισόδιο στην Αμερική είναι ο λεγόμενος πιλότος)

  53. Alexis said

    Να πούμε επίσης ότι υπήρχαν κάποτε και τα ραδιοφωνικά σίριαλ που είχαν προηγηθεί βέβαια των τηλεοπτικών.
    Κάποια από αυτά είχαν αφήσει εποχή, όπως και οι χαρακτηριστικές «ραδιοφωνικές» φωνές του Βύρωνα Πάλλη, του Γιώργου Βελέντζα, του Στέφανου Ληναίου, της Βέρας Κρούσκα, της Αφροδίτης Γρηγοριάδου, της Ξένιας Καλογεροπούλου και άλλων καλών ηθοποιών.
    Είχα προλάβει στα τελειώματα του είδους, τέλος ’70ς, ένα από αυτά, που δεν ήταν ακριβώς σίριαλ αλλά μικρά αυτοτελή σκετσάκια με τον Θύμιο Καρακατσάνη, και με τίτλο «Ιορδάνης ο ΄Ελληνας» (έπαιζε τον «ανατολίτη», «Κωνσταντινουπολίτη», κάτι τέτοιο τέλος πάντων)

  54. LeslieKnope said

    Νομίζω ότι χάνετε πολλά. Επίσης, η γενικότερη άρνηση που φαίνεται σε πολλά σχόλια, τολμώ να πω, είναι άδικη γιατί μάλλον άγνοια υποδηλώνει. Με συγχωρείτε αν ακούγομαι εριστικός, αλλά σειρές όπως το «The Wire» ή το «Breaking Bad» δεν τραβάνε απλά μια ιστορία (plot), αλλά αποτελούν πραγματικά αριστουργήματα της αφήγησης και της ανατομής της κοινωνίας. Ας μην συγχέουμε τις σαπουνόπερες σαν την τουρκική Ελίφ με το καταπληκτικό, επίσης τουρκικό, Ethos. Και σειρές που «τραβάνε» για πολλές σεζόν και με πολλά επεισόδια, ας πούμε για παράδειγμα το «The Office», μπορεί ίσως να κουράσουν κάποιους, είναι όμως τόσο ευφυή και, με τον καιρό, μεγεθύνεται τόσο η απόλαυση, τα συνηθίζεις (μάλλον ανεπιτυχής μεταφορά του «they grow on you», συγνώμη…) τόσο που σου λείπουν απίστευτα όταν τελειώσουν.

  55. miltos86 said

    @41 Θα έβαζα τα αγγλικά σε μια κατηγορία γλωσσών (για μένα μαζί με τα ιταλικά και τα ισπανικά) που σχεδόν μαθαίνονται από μόνες τους με την έκθεση, αν έχεις κάποιος μια πρώτη βάση. Δε θα έβαζα στην κατηγορία αυτή πχ τα γερμανικά, που θέλουν πολλή δουλειά με τους κανόνες πριν αρχίσεις να αποκωδικοποιείς σωστά αυτά που ακούς.

    Για τα phrasal verbs τείνω προς το να μη συμφωνήσω, συχνά δεν είναι καθόλου αυτονόητα οταν τα πρωτακούς ούτε σε σχέση με το αρχικό ρήμα ούτε μεταξύ τους, πχ pass out και pass away.

  56. ΓΤ said

    50@

    Αφού ξέρω ότι σου αρέσουν όλοι οι γλωσσικοί μαίανδροι 🙂

  57. 46 Εννοούσα πως δεν κατεβαίνουν όλα. Με τα περισσότερα γίνεται δουλειά αλλά μούχουν τύχει και κάποια σκληρά καρύδια που δεν τα κατάφερα (και τα παράτησα). Του Νετφλιξ δεν ξέρω τι γίνεται, δεν τόχω χρησιμοποιήσει. Αν το κατεβάσεις, το να το παίξεις στην τηλεόραση είναι εύκολο (κι αν ένα φορμά δεν το παίζει το πλέιερ σου – όπως στην δικιά μου πούναι παλιά – μπορείς να το αλλάξεις στον Η/Υ).

  58. raf said

    54 Περιγράψατε 3 σειρές που κατά κοινή ομολογία αποτελούν λαμπρές εξαιρέσεις. Μιλάω για το Breaking Bad (και το spin-off του, το Better Call Saul, του οποίου τον τελευταίο κύκλο περιμένουμε), το The Wire, το οποίο είναι μια σχετικά μεγάλη σειρά που παρά το σχόλιό μου θα δω κάποια στιγμή, και το The Office. Γι’ αυτό, πολύ προσεκτικά, διατύπωσα τη γνώμη μου δίχως να είμαι απόλυτος. Εριστικός δεν είστε, αλλά εύκολα καταλήξατε σε συμπεράσματα.

  59. Ζαφ. Πετρ. said

    Έχοντας ήδη διαβάσει κάνα δυο εντελώς απαξιωτικά σχόλια, τάχα ξεχειλίσματος κουλτούρας κι υψηλής μενταλιτέ (σικ!) αναρωτιέμαι πόσο νόημα έχει να γράψω τη δική μου εμπειρία.

    Σε συνέχεια λοιπόν των «24» «Prison Break» έχω να προσθέσω και το «Lost» που λόγω του ότι δεν είχε…δουλέψει το dvd για να γίνει η εγγραφή το μακρινό 2009 μιας και το πρόβαλε η ΕΡΤ2, δεν το ολοκλήρωσα ποτέ.

    Εν πάση περιπτώσει, ήδη έχει δοθεί η απάντηση περί της ποιότητας που θυμίζει κινηματογράφο από την «ίδια τη ζωή» (που θα έλεγε κι η Αλέκα).

    Ειδικά κάποιες Αγγλικές σειρές (στο BBC δίνεται έμφαση στις μίνι σειρές), όπως π.χ. το Broadchurch ή το Dowtown Abbey (αυτό τράβηξε), δεν έχουν να φοβηθούν καμία απαξίωση.

    Όπως επίσης και κάποιες «κλασσικές» εκ του ΗΒΟ όπως οι Deadwood, Treme και φυσικά το Wire (που έχει συμμετάσχει κι ο Τζορτζ Πελεκάνος).
    Ή να γράψουμε π.χ. για το Game of Thrones που μας έκανε παρέα στα χρόνια των Μνημονίων ή το «σπλάτερ» Walking Dead που συνεχίζει και προβάλλεται – σε ένα πιο ειδικό κοινό που σχετίζεται βασικά με τα κόμιξ.

    Ήδη έγραψα ελάχιστα δείγματα, αξεπέραστης παραγωγής δίχως ν΄ασχοληθώ και με ευρωπαϊκές (π.χ. Δανία).

    Saludos

    υ.γ. νομίζω πως πλέον το «serial» έχει ήδη εξοριστεί κι από το λεξιλόγιο των…boomers.

  60. Κιγκέρι said

    17, 41:

    Μια εμπειρική παρατήρηση σχετικά με την αγγλομάθεια: όταν δίναμε εξετάσεις για διάφορα πτυχία στα αγγλικά, θεωρούσαμε ότι η πιο δύσκολη ενότητα ήταν το listening comprehension. Θυμάμαι ότι ακούγαμε κάτι κασέτες με αρκετά παράσιτα, που σε συνδυασμό με την προφορά των ομιλητών δυσκόλευαν πολύ την κατανόηση και έτσι η βαθμολογία μας στο listening ήταν πάντα χαμηλότερη απ’ ότι στο reading. Πριν λίγα χρόνια, όταν έδιναν τις αντίστοιχες εξετάσεις τα παιδιά μου και οι συμμαθητές τους, πρόσεξα ότι συνέβαινε το αντίστροφο και έπαιρναν πλέον μεγαλύτερους βαθμούς στο listening από το reading, που σημαίνει ότι μάλλον βελτιώθηκε η ικανότητά τους να κατανοούν προφορικά τη γλώσσα κι όχι η αγγλομάθειά τους γενικότερα.

  61. spiridione said

    Αν και βλέπω σειρές, θα συμφωνήσω με τον Κόρτο. Σειρές εφάμιλλες των ταινιών θεωρώ μόνο αυτές με αυτοτελή επεισόδια, όπως π.χ. το Black Mirror, και μίνι σειρές. Οι υπόλοιπες, όσο καλές και να είναι, ξεχειλώνονται. Ακόμα και το Breaking Bad, που μου άρεσε, είχε πολλά γεμίσματα που δεν ήταν αναγκαία, και είχα διαβάσει ότι ο συμπρωταγωνιστής, ο Τζέσε, ήταν να «σκοτωθεί» από την πρώτη σεζόν, αλλά, επειδή άρεσε στο κοινό, τον κρατήσανε.

  62. LeslieKnope said

    58 Οι τρεις που ανέφερα, αρχετυπικές εννοείται γι’αυτό και το παράδειγμα, είναι από έναν κατάλογο περίπου 100 ακόμη που βρίσκω εξαιρετικές, το ένα τρίτο των οποίων θεωρώ ότι είναι σχεδόν εξίσου καλές με αυτές. Άρα ξεπερνάμε τις εξαιρέσεις και μιλάμε για μια συνεχιζόμενα αξιόλογη παραγωγή πολιτιστικών προϊόντων. Θα μπορούσα να παραθέσω ολόκληρο κατάλογο (και το Γκαμπί, συγνώμη νοικοκύρη, το θεωρώ απλά ευχάριστο…). Οι σειρές σήμερα

    Δεν αναφερόμουν επίσης σε σας συγκεκριμένα, να το ξεκαθαρίσω (αν και χαίρομαι πολύ που δεν εκλάβατε ως επιθετική τη στάση μου – απλά, κι εγώ με πολύ σκεπτικισμό ξεκίνησα να βλέπω σειρές, και μάλιστα με μία που τη βρήκα πολύ μέτρια παρόλο που την εκθειάζουν, και καταλήγω να τις υπερασπίζομαι γιατί πράγματι πιστεύω ότι κυκλοφορούν αριστουργήματα που αξίζει να τα δει κανείς).

  63. LeslieKnope said

    58 Οι τρεις που ανέφερα, αρχετυπικές εννοείται γι’αυτό και το παράδειγμα, είναι από έναν κατάλογο περίπου 100 ακόμη αξιόλογων, το ένα τρίτο των οποίων θεωρώ σχεδόν εξίσου καλές με αυτές. Άρα ξεπερνάμε τις εξαιρέσεις και μιλάμε για μια συνεχιζόμενα αξιόλογη παραγωγή πολιτιστικών προϊόντων. Θα μπορούσα να παραθέσω ολόκληρο κατάλογο (και το Γκαμπί, συγνώμη νοικοκύρη, το θεωρώ από τις κάπως μέτριες, ευχάριστη απλά…)

    Δεν αναφερόμουν επίσης σε σας συγκεκριμένα, να το ξεκαθαρίσω (αν και χαίρομαι πολύ που δεν εκλάβατε ως επιθετική τη στάση μου – απλά, κι εγώ με πολύ σκεπτικισμό ξεκίνησα να βλέπω σειρές, και μάλιστα με μία που τη βρήκα πολύ μέτρια παρόλο που την εκθειάζουν, και πιστεύω ότι υπάρχουν αριστουργήματα που είναι κρίμα να τα χάνει κανείς νομίζοντας ότι είναι βαρετά και μακρόσυρτα)

  64. Alexis said

    #57: Επειδή και σ’ αυτά που κατεβαίνουν μπορεί να έχεις πρόβλημα με τους υπότιτλους, η καλύτερη λύση είναι να βάλεις το λάπτοπ να παίζει δίπλα στην τηλεόραση και να το συνδέσεις με καλώδιο HDMI.
    Βέβαια άλλη ευκολία και άλλη «χάρη» έχει το αποθηκευμένο, που το έχεις στο αρχείο σου, το βλέπεις όποτε θέλεις κλπ.

  65. Αντώνης said

    Μια και μιλάμε για σίριαλ, υπάρχει το χαριτωμένο βιβλιαράκι “La vie commence à 20h10” του Thomas Raphaël που παρωδεί γουστόζικα την παραγωγή του “Plus belle la vie”, ενός (πραγματικού) γαλλικού σίριαλ που συνεχίζεται αδιάκοπα εδώ και 17 χρόνια!
    Ξέρει κανείς ποιο σίριαλ κατέχει το ρεκόρ μακροζωίας;

  66. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    53 Άκουγα το Σπίτι των ανέμων (τον Λαμπίρη, που λένε)

    54 Το Ethos το έχω κατεβάσει -δεν το είδα όμως.

    63 και πριν. Σε πειρασμό θέλετε να μας βάλετε 🙂

  67. Alexis said

    Από ιντερνετικές σειρές έχω πλήρη μεσάνυχτα γιατί η μοναδική που έχω δει είναι η μίνι σειρά Unorthodox από το Netflix.
    Ουσιαστικά δεν την λες και σειρά, σαν μια μεγάλη ταινία είναι, αφού πρόκειται για τέσσερα 55λεπτα επεισόδια.
    Καλογυρισμένη και με ενδιαφέρον θέμα, μπορώ να πω ότι μου άρεσε…

  68. Corto said

    61:
    Spriridione, έπιασες το πνεύμα μου ακριβώς.

    Να προσθέσω ότι στην συνείδηση του κόσμου διεθνώς υπάρχουν δεκάδες σκηνοθέτες κινηματογράφου οι οποίοι έχουν καθιερωθεί ως κεφάλαια του παγκόσμιου πνεύματος (αντίστοιχη καταξίωση υπάρχει και στην Ελλάδα για ορισμένους Έλληνες σκηνοθέτες, έστω σε εθνικό επίπεδο). Αντιστοίχως πόσοι σκηνοθέτες τηλεοπτικών σειρών είναι αναγνωρισμένοι από το πλατύ κοινό; Ελάχιστοι και μάλλον από τον κινηματογράφο προερχόμενοι.
    Η ΕΡΤ πέρυσι έπαιξε την ενδιαφέρουσας θεματολογίας σειρά «Βινύλιο» (Vinyl), την οποία παραπλανητικώς την παρουσίασε ως σκηνοθετημένη από τον Μάρτιν Σκορσέζε. Όμως στην πραγματικότητα ο Σκορσέζε σκηνοθέτησε μόνο το πρώτο επεισόδιο και τα υπόλοιπα εννέα σκηνοθετήθηκαν από διάφορους άλλους. Ποιος τους θυμάται αυτούς; Επισκιάστηκαν όλοι.

  69. # 44

    Αργησες πολύ να το καταλάβεις. περίπου το ίδιο γίνεται με τα βιβλία. Εκτός από καμιά 50ρια που έχεις ξεχωρίσει στην ζωή σου,(όπως και ταινίες κ.λ.π) και μπορείς ευχάριστα να επαναλάβεις, είναι αστείο να διαβάζεις άλλα 100 μήπως βρεις το 51ο, ε΄τε κοροϊδεύοντας τον εαυτόν σου πως είναι «καλά»

  70. Το Ethos (Bir başkadır) είναι πάρα πολύ καλό. Συν τοις άλλοις βλέπεις πόσο απίστευτα καλοί είναι οι Τούρκοι ηθοποιοί, στο μεταξύ από το καστ οι περισσότεροι νομίζω είναι κανονικά γνωστοί από σαπουνόπερες στη γείτονα. Ο χειρότερός τους είναι στο επίπεδο των πολύ καλών δικών μας.
    (Κάτι τέτοιο είχε πει κάποτε και ο Ρος Ντέιλι για τους Τούρκους μουσικούς και είχαν πέσει να τον φάνε).

  71. Voyageur autour de la chambre said

    Δεν έχω αντιληφθεί στα ελληνικά διάκριση ανάμεσα στη σειρά και το σίριαλ, προσωπικά τα αντιλαμβάνομαι ως συνώνυμα. Αυτό που συνειδητοποίησα τώρα είναι ότι δεν χρησιμοποιώ καθόλου τη λέξη «σίριαλ» και δεν την ακούω και στον κύκλο μου.
    Στα αγγλικά αντίθετα υπάρχει διάκριση, «(TV) series» είναι με αυτοτελή επεισόδια ενώ «(TV) serial» είναι ιστορία που συνεχίζεται.

    Για την ποιότητα, που κουβεντιάστηκε αρκετά στα σχόλια, δεν υπάρχει κάποιος εγγενής λόγος να είναι οι σειρές χειρότερες από τις ταινίες.
    Απλά παλιότερα αντιμετωπιζόταν η τηλεόραση ως φτηνότερη διασκέδαση (εννοώ από την πλευρά της παραγωγής). Αυτό έχει αλλάξει, ίσως και λόγω του Νέτφλιξ αλλά και της Άμαζον, που μπήκαν δυναμικά στην παραγωγή με φιλόδοξα σχέδια. Για παράδειγμα ξεκινάει το Νοέμβριο μια παραγωγή της ‘Αμαζον, το «The Wheel of Time» (Τροχός του χρόνου). Βασίζεται σε μια σειρά 14 βιβλίων που ουσιαστικά λένε μία ιστορία από την αρχή μέχρι το τέλος. Δεν γνωρίζω φυσικά αν θα είναι καλή ή όχι, αλλά δεν υπάρχει a priori λόγος να ξεχειλώσει ακόμα κι αν τραβήξει 14 σεζόν – το υλικό υπάρχει ήδη.

    Τη δυνατότητα παρακολούθησης ολόκληρων κύκλων με ταυτόχρονο ανέβασμα όλων των επεισοδίων την ίδια μέρα την ξεκίνησε όντως το Νέτφλιξ, αλλά πρέπει να έπαιξε ρόλο ότι ήδη γινόταν αυτό με σειρές που κατεβάζαμε πειρατικά. Μια πλατφόρμα που είχε στόχο την ιντερνετική διανομή έπρεπε να βρει απάντηση και σε αυτό το πλεονέκτημα της πειρατείας.

  72. Σηριαλάκι, θυμήθηκα, αποκαλούσε ο Διογένης Καμμένος το καθημερινό στριπάκι στην Ελευθεροτυπία («Μήτσος και Κατινάκι»), αν το θυμάται κανείς.

  73. spiridione said

    68. Στις σειρές απόλυτα κυρίαρχο ρόλο έχει ο παραγωγός. Οι σκηνοθέτες είναι δευτερεύοντες και εναλλάσσονται.

  74. Πέπε said

    51

    Μα αυτός που εκτιμά την καλή μουσική / θέατρο κλπ. είναι μόνο αποδέκτης. Εδώ με τη γλώσσα (που έτσι κι αλλιώς δεν είναι τελείως συγκρίσιμη) μιλάμε ταυτόχρονα και για πομπούς. Αλλά και στον ρόλο του δέκτη ακόμη, το να καταλάβεις κάτι προϋποθέτει γνώση του κώδικα, ή να είναι ο κώδικας εύκολος στα όρια του αυτονόητου. Ακόμη και στο υψηλότερο θέατρο του κόσμου, αν χρησιμοποιούνται κώδικες που ούτε γνωρίζεις ούτε είναι προφανείς, κάτι θα σου διαφύγει, κι ας μη μειώσει αυτό την απόλαυσή σου.

  75. Corto said

    73:
    Ακριβώς. Γιαυτό κατά κανόνα είναι βιομηχανικό και όχι καλλιτεχνικό είδος θεάματος. Το αυτό ισχύει συχνότατα και στις ταινίες του Χόλυγουντ, όπου ο παραγωγός παρεμβαίνει στα πάντα και ουσιαστικά παραγγέλνει συγκεκριμένη ταινία στον τάδε σκηνοθέτη -ο οποίος από δημιουργός καταλήγει απλός εκτελεστής.

  76. Χαρούλα said

    Τα τελευταία χρόνια που με διάφορους τρόπους βλέπουμε «συνεχόμενα», νομίζω πως κυρίως οι νέοι χρησιμοποιούν μόνο τους τίτλους. Όταν ρωτηθούν τι ειναι αυτό, λένε σειρά στο-στη-στον. Το σηριαλ όσο μικραίνουν οι ηλικίες τόσο και χάνεται ως λέξη.

    Χάθηκε ο ΣΠ;
    Σαν να μην τον ξαναδιάβασα από την γιορτή του.
    Ξέρουμε αν είναι οκ;

  77. Γιάννης Ιατρού said

    Νομίζω πως το «σειρές», όσο κι αν είναι το πλέον συνηθισμένο για αυτού του είδους τα φιλμ/παραστάσεις κλπ. ιδίως στην τηλεόραση, δεν αποδίδει τόσο κυριολεκτικά την έννοια. Περισσότερο το «ακολουθίες» (εξ ού και το σίκουελ στην επικυριαρχική) τα χαρακτηρίζει. Η «σειρά» δίνει μεν κάπως την εντύπωση του «ένα μετά το άλλο» (ίσως και σε «ευθεία γραμμή»), αλλά χωρίς να παρεμβαίνει κάτι μεταξύ των μερών, φυσικά ή χρονικά. Το «ακολουθία» εκφράζει μόνο πως κάτι έρχεται, ακολουθεί, μετά.
    Τώρα να πως και την αμαρτία μου, κι εγώ «σειρές» λέω γι αυτά τα φιλμάκια/παραστάσεις κλπ.

  78. Pedis said

    # 73 – Στις σειρές απόλυτα κυρίαρχο ρόλο έχει ο παραγωγός.

    Στην κινηματογραφική βιομηχανία, όχι;

    [Στο Χόλυγουντ ο σκηνοθέτης δεν πατάει το πόδι του στο μοντάζ (εκτός εξαιρέσεων). Ο παραγωγός δε τού έχει γύρω δικούς του έμπιστους σκηνοθέτες δια παν ενδεχόμενον κοκ]

    -> 75!

  79. spiridione said

    78. Γι’ αυτό έγραψα απόλυτα κυρίαρχο ρόλο.

  80. voulagx said

    #66: Να το δεις το Ethos, ειναι πολυ καλο.

  81. Γιάννης Κουβάτσος said

    Εγώ ανεκαθεν βλέπω σειρές, με χαλαρώνουν. Και ξένες και ελληνικές. Από τις τρέχουσες ελληνικές εχω ξεχωρίσει τον «Σασμό», σαφώς πιο σοβαρή σειρά από το αντίπαλο δέος, «Τη γη της ελιάς», όπου οι «Μανιατες» μιλούν με κυπριακή προφορά.

  82. atheofobos said

    64
    Αυτό ακριβώς έκανα και εγώ!

    Θα προσθέσω σε όσες έχετε γράψει μερικές σειρές επίσης που ήσαν εξαιρετικές.
    BORGEN
    the killing
    The Sopranos
    Manhattan
    The Good Wife
    Lily Hammer
    Last Tango in Halifax
    Bron-Broen
    Prime Suspect
    The Kominsky Method
    Anne with an E
    The Big Bang Theory
    DCI Banks
    Ozark

    Και μερικές μίνι σειρές
    THE MISSING
    Big Little Lies
    A Very English Scandal
    Fawlty Towers
    Chernobyl
    Fleabag
    The Morning Show (συνεχίζεται)
    Normal People
    Defending Jacob

  83. Πάντως δεν με παραξενεύει που οι βάζελοι ασχολούνται με σειρές, είναι κι αυτό μια παρηγοριά από τα ατυχή αλλεπάλληλα αθλητικά σήριαλ

    (τα αντίστοιχα πέτρινα χρόνι του ΠΑΟΚ η ασχολία μου με τις όπερες βελτίωσε την απόδοση όλων των αθλητικών του τμημάτων !! )

    🙂 🙂

  84. ΓιώργοςΜ said

    Ω, αφού εκεί θα καταλήγαμε, να προτείνω κι εγώ αυτά που μου άρεσαν
    -Το Casa de papel δεν είδα ακόμη, ή μου ξέφυγε; Η ληστεία ως επανάσταση,
    -Το La embarcadera, νομίζω του ίδιου σκηνοθέτη/παραγωγού και με τον ίδιο πρωταγωνιστή, το είχε το ερτφλιξ
    -Το The Expanse, για όσους γουστάρουν sci-fi με πολύ καλή τεκμηρίωση

    (οι άλλες έχουν λίγο-πολύ αναφερθεί)

  85. BLOG_OTI_NANAI said

    Το «serial killer» το λέμε «κατά συρροήν δολοφόνος». Είχα βρει και μια άλλη αντιστοιχία, θα την ψάξω.

  86. Πάνος με πεζά said

    Α μπράβο, θα θυμηθούμε και διάφορα σίριαλ όπως :
    – το σίριαλ της μεταγραφής….
    – το σίριαλ με τα εγκαίνια….
    – το σίριαλ με την ψήφιση…
    κλπ.

  87. BLOG_OTI_NANAI said

    Υπήρξε και ένα σίριαλ το 1972 που είχε παραγωγό το ελληνικό Δημόσιο. Η σειρά «Απόρρητος Φάκελλος 27» ήταν παραγωγή της ΅Ελληνικής Αστυνομίας, με εικονολήπτες, τεχνικούς αστυνομικούς αλλά και ως ηθοποιούς:

  88. BLOG_OTI_NANAI said

    Να θυμηθούμε στο διαδίκτυο των 90’s την εμφάνιση ιστοσελίδων με «Serialz», δηλ. ολόκληρα κατεβατά από κωδικούς με τους οποίους μπορούσες να ξεκλειδώσεις πλήθος προγραμμάτων για PC.

  89. William T. Riker said

    Νομίζω ότι δεν αναφέρθηκε ήδη, υπάρχει και η σειρά ως είδος υπομνηματισμού της Βίβλου σχεδόν στίχο προς στίχο που αποτελείται από αποσπάσματα Πατέρων την σχολίασαν. Είναι η λεγόμενη catena, αλυσίδα ή σειρά. Έχω δει αρκετές ανέκδοτες ακόμη σε χειρόγραφα, πολλές φορές μάλιστα τυχαίνει μία τέτοια σειρά να διασώζει άγνωστα αποσπάσματα από χαμένα πλέον έργα.

  90. sarant said

    82 Eυχαριστώ (πάλι πειρασμός)

    81 Και έχουν και όλοι εξωτικά ονόματα -μα, να μην υπάρχει ένας Γιώργος;!

  91. BLOG_OTI_NANAI said

    Το ποιο γνωστό εξάρτημα, πρωτόκολλο, θύρα επικοινωνίας έως και φόρτισης για PC που εμπεριέχει τον όρο «Serial»: USB (Universal Serial Bus)

  92. Konstantinos said

    Στα βιομηχανικα προιοντα υπαρχει το serial defect και το serial number.

    Επισης υπαρψουν οι δοκιμες σειρας (σε ολα τα προιοντα που βγαινουν απο τη γραμμη παραγωγης, σε αντιθεση με τις δοκιμες τυπου που ειναι σε καποια κομματια).

  93. BLOG_OTI_NANAI said

    85: serial killer = καθ’ έξιν δολοφόνος.

  94. Τις παλιές ταινίες που είχαν και δεύτερη ή τρίτη συνέχεια τις λέγαμε «έργον εις δύο εποχάς» και «έργον εις τρις εποχάς» (σπάνια).

  95. miltos86 said

    Να προσθέσω ‘Dexter’ (φοβερά έξυπνα σενάρια, όλες οι σεζόν)

    Και το άριστο ελληνικό ‘Έτερος εγώ’.

    Αυτό μάλιστα ξεκίνησε ως ταινία, διακόπηκε από ευθιξία του σκηνοθέτη (Σωτήρης Τσαφούλιας) η προβολή στους κινηματογράφους λίγο μετά την πρεμιέρα και ακολούθως την έβαλε δωρεάν στο γιουτιουμπ (υπάρχει εκεί ακόμα). Εκεί βρήκε μεγάλη αποδοχή και φανατικούς οπαδούς, μεταξύ τους κι ένας παραγωγός του cosmote tv που λένε ότι έδωσε στον Τσαφούλια γη και ύδωρ για να την συνεχίσει ως σειρά. Η οποία όντως γυρίστηκε, είναι καταπληκτική και τη συνιστώ ανεπιφύλακτα. Προσπάθησε να αγοράσει τα δικαιώματα της και η νετφλιξ για την υποτιτλισει και να τη διαθέσει παγκοσμίως και δυστυχώς δεν τα βρήκαν στο οικονομικό και τους όρους με την κόσμους, αλλιώς θα ήταν σήμερα ένα ελληνικό casa del papel…

  96. …τρεις…

  97. William T. Riker said

    61 Κι εμένα μου τη δίνει όταν κάνουν κοιλιά οι σεζόν από καλές σειρές, γιατί πρέπει να βγει υποχρεωτικά ένας συγκριμένος αριθμός επεισοδίων κι έτσι έχουμε τα fillers. Μερικές φορές μπορεί να έχουν χώρο οι δημιουργοί να κάνουν ενδιαφέροντα πράγματα, π.χ. crossovers, μουσικά επεισόδια κλπ., αλλά συνήθως τις περισσότερες είναι για να τα προσπερνάς.

  98. BLOG_OTI_NANAI said

    To «Breaking Bad» είναι από τα καλύτερα που έχω δει, ουδέποτε κούρασε, αλλά θυμάμαι ότι είχε το πιο άχρηστο επεισόδιο στην ιστορία των καλών σίριαλ, εκεί που ο πρωταγωνιστής είχε φάει κόλλημα και κυνηγούσε σε όλο το επεισόδιο μια μύγα.

  99. sarant said

    95 Είδα στην τηλεόραση τις προάλλες ένα επεισόδιο, ίσως το πρώτο της σεζόν και μου άρεσε πολύ.

  100. sarant said

    99 Λάθος, ήταν επανάληψη του «Κάθαρσις»

  101. BLOG_OTI_NANAI said

    Παλιά σίριαλ που θυμάμαι αχνά ως παιδάκι ήταν ο «Ονειροπαρμένος» με τον Βουτσά, το «Τζίνι», η «Λούσι», η Μπονάτσα και πιο αμυδρά απ’ όλα το Πέιτον Πλέις. Επίσης, αν και δεν ανήκει στα σίριαλ, θυμάμαι τη μητέρα μου να παρακολουθεί μια εκπομπή που την έλεγαν «Η Σύγχρονη Εύα». Επίσης θυμάμαι με δόση βαρεμάρας κάποια την κα Αλίκη Νικολαΐδου σε μια εκπομπή που μιλούσε εκείνη διαρκώς.

  102. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Όπως έχω πει δεν είμαι του αθλήματος, αλλά κατόπιν συστάσεως του Μπετατζή (πού είσαι Μπέτα?) είδα τη μίνι σειρά γουέστερν Godless και μου άρεσε πολύ. 6-7 επεισόδια ήτανε.

  103. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    101 Τη θυμάμαι την Α.Ν. Τη λέγαμε, πιτσιρίκια τώρα, «η σπλήνα».

  104. BLOG_OTI_NANAI said

    101: Και φυσικά η «Μάχη», όπου με τους φίλους που παίζαμε πόλεμο, μαλώναμε για το ποιος θα είναι ο λοχίας Σόντερς.

  105. BLOG_OTI_NANAI said

    103: Πώς προέκυψε αυτό; Στο στιλ, «μας έφαγε την σπλήνα» με το μπλα μπλα;

  106. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    105# Δεν ξέρω, το είχαμε βρει ταιριαστό για κάποιο λόγο.

  107. BLOG_OTI_NANAI said

    104: Ξέχασα τους αγαπημένους «Κλούβιο και Σουβλίτσα»…

  108. BLOG_OTI_NANAI said

    107: Θα γεμίσω τα σχόλια… Ξέχασα το ραδιοφωνικό ραντεβού με τη «Θεία Λένα»: «Καλημέρα σας παιδιά / τραλαλά / τραλαλά»

  109. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Σειρές, σειράδες σειριές σιριάλ
    Η σειριά, η (ευγενής) καταγωγή. Και σειρά (από καλή σειριά κι από μεγάλη σκλέτη)
    Είδε ο γύφτος τη σειριά του κι αναγάλλιασε η καρδιά του.

    Έχω το σειρά μου ,λέει η θεια μου αλλά και οι παλιοί μου, (ο σειράς),
    το δε σίριαλ το λέει σιριάλ, (τρισύλλαβο και στη λήγουσα-από παλιά).

    Ένας ιδιαίτερος πληθυντικός που μ΄αρέσει γιατί μου θυμίζει πολύ τον παππού μου, είναι οι σειράδες (δυο σειράδες ντοματιές).

    Αντισιριαλίστρια εξ απόψεως, δεν έχω καν τηλεόραση. Το τελευταίο που είδα,μετά το θόρυβό του ήταν Το Νησί.

    81 >>Από τις τρέχουσες ελληνικές εχω ξεχωρίσει τον «Σασμό»
    και ο Χατζηδάκης! Τον είχαν σε κάποιο κανάλι λέει και έβραζε το θέμα της ιφούντ και της ΔΕΗ κι αυτοί τον ρώτησαν για το …Σασμό !

  110. atheofobos said

    101
    Αυτή δεν ήταν με τα νταντελέ γιακαδάκια;

  111. miltos86 said

    @100 ‘Κάθαρσις’ ονομάζεται όντως ο δεύτερος κύκλος της σειράς του έτερος εγώ, ‘χαμενες ψυχες’ ο πρώτος, ενώ γυρίζεται ο τρίτος με τίτλο ‘νέμεσις’

    Κάθε φορά ανεβαίνει κι ένα σκαλί το μπάτζετ και μαζί και το επίπεδο, αλλά νομίζω ότι αξίζει να αρχίσει κανείς από την ταινία, όπως είπα είναι δωρεάν στο γιουτιουμπ:

  112. miltos86 said

    @100 ‘Κάθαρσις’ ονομάζεται όντως ο δεύτερος κύκλος της σειράς του έτερος εγώ, ‘χαμενες ψυχες’ ο πρώτος, ενώ γυρίζεται ο τρίτος με τίτλο ‘νέμεσις’

    Κάθε φορά ανεβαίνει κι ένα σκαλί το μπάτζετ και μαζί και το επίπεδο, αλλά νομίζω ότι αξίζει να αρχίσει κανείς από την ταινία, όπως είπα είναι δωρεάν στο γιουτιουμπ:

  113. BLOG_OTI_NANAI said

    110: Ναι, το ρούχο μέχρι το λαιμό και τη θυμάμαι πολύ αδύνατη, ξερακιανό πρόσωπο και ηλικιωμένη. Βεβαίως, όταν είσαι τόσο μικρός, τους μεγάλους τους βλέπεις μαθουσάλες.
    Δεν βρήκα κάποια εκπομπή της ούτε φωτογραφία της.

    ΥΓ1
    Από τη «Σύγχρονη Εύα» υπάρχει ένα επεισόδιο, και είναι απίστευτο πώς αποτυπώθηκε στο μυαλό μου η μουσική των τίτλων της εκπομπής.

    ΥΓ2
    Ο λατρεμένος λοχίας Σόντερς, που τώρα είδα στη βίκι ότι είχε τραγικό θάνατο μόλις 53 ετών:

  114. Πάνος με πεζά said

    Για να νοσταλγήσουν οι παλιοί και να μάθουν οι νεότεροι… Με αυτή τη μουσική κάποτε ανατριχιάζαμε…
    (a propos, στους τίτλους λέει «τηλεοπτική σειρά», παρά την έλευση της ΠΑΣΟΚικής λαίλαπας…)

    Υπάρχουν άπειρα ακόμα χαρακτηριστικά μουσικά σήματα από σίριαλ, δεν επεκτείνομαι…

  115. BLOG_OTI_NANAI said

    Συνεχίζω ακάθεκτος με μνήμες από τις σειρές «Μεθοριακός Σταθμός» και «Λούνα Παρκ» («πέντε κρίκοι ένα τάληρο, για περάστε παρακαλώ» έλεγε η Ρένα Παγκράτη νομίζω).

  116. Jago said

    Το Νέτφλιξ έκανε ένα πολύ έξυπνο κόλπο, εμπέδωσε την έννοια του streaming ταυτόχρονα με το binge watching με μια χαμηλή μηνιαία συνδρομή αφήνοντας πολύ πίσω τον ανταγωνισμό και τα τόρεντ να έχουν πλέον… αναδουλειά, ειδικά τώρα που μπαίνουν δυναμικά στο παιχνίδι Amazon, HBO, Apple. Αρκεί να σκεφτεί κανείς τον πλέον τεράστιο όγκο παραγωγών που έχουν στα χέρια τους και να κάνει τη σύγκριση με τα σαραντάρικα που δίνουμε στους δικούς παρόχους με το φτωχό περιεχόμενο – οι αποκλειστικές αθλητικές μεταδόσεις είναι κοροϊδία στην παρούσα φάση. Ήδη με το Νέφτλιξ με 11 ευρώ σαν τη δική μου συνδρομή έχετε μπόλικο υλικό για τα δικά μας δεδομένα αλλά δεν θα έλεγα όχι να φτάσω στα 40 όταν έρθουν σύντομα στην Ελλάδα και οι υπόλοιποι. Προτεραιότητα έχει το ΗΒΟ για να ξαναδώ το αγαπημένο The Wire γιατί παλιά μόνο σκόρπια το είχα παρακολουθήσει.

    Για την αγγλομάθεια που συζητάτε πιο πάνω, συνειδητοποιώ ότι τώρα προσέχω καλύτερα τους διαλόγους ακόμα και σε άλλες γλώσσες πχ το φαινόμενο La casa de papel. Για την δεύτερη πατρίδα του Νικοκύρη μας, ρίξτε και μια ματιά στο Capitano, ακόμα και μικρό Δουκάτο έχει αποκτήσει διεθνή στάνταρ παραγωγής, πάντα στο Νέτφλιξ. Προσέχω επίσης ωραίες σκανδιναβικές σειρές και για να αντιληφθώ καλύτερα τις προφορές τους, δύσκολες γλώσσες.

    Hijo de puta ελληνικοί «πάροχοι»!

  117. BLOG_OTI_NANAI said

    Έκανε ομιλίες και έγραφε άρθρα εθνοπατριωτικού χαρακτήρα. Ήταν και σε λογοτεχνικούς κύκλους:

  118. GeoKar said

    #101 κ.ά.: να μην ξεχάσουμε κ τις δημοφιλέστατες σειρές ιατρικό-νοσοκομειακού περιεχομένου, από το Δρ Κιλντερ μέχρι τον Χάους κ το Grey’s Anatomy. Κατά τη γνώμη μου, πάντως, στις περισσότερες σειρές αυτοτελών επεισοδίων που εχω κατα καιρούς παρακολουθήσει, ο βασικός κορμός κ η διάρθρωση κάθε επεισοδίου είναι ίδια κ αλλάζει το «περιτύλιγμα» με ονόματα, τοποθεσίες, συγκεκριμένο θέμα, κ.λπ. Καλή συνέχεια κ καλό Σ/Κ σε όλες κ όλους 😎

  119. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πριν μια ώρα έγραψα το 109 και βγήκα. Πέφτω πάνω σε φίλο κρητικό και με το γεια και καλό ΣουΚου μου λέει «Κομάντα και Δράκοι» το νέο σίριαλ του Παπαδουλάκη, δες το!
    Μα τί σύμπτωση!
    Ιδέα δεν έχω αν του βγήκε του (καλού) σκηνοθέτη -το είχα διαβάσει όταν ξεκίνησε γυρίσματα αλλά το ξέχασα μες τα σουρωτήρια του μυαλού/ κορονιού. Εγώ ταινίες ξετρέχω. Όλο και βρίσκω να δω ή ξαναδώ στο ερτφλιξ ή ελεύθερες στο Υ.Τ (εκεί πέτυχα και το Έτερος Εγώ που με εξέπληξε απρόοπτα ευχάριστα).
    https://www.cretalive.gr/lifestyle/komanta-kai-drakoi-apotheosi-gia-ti-nea-doyleia-toy-thodori-papadoylaki

  120. @ 119 ΕΦΗ – ΕΦΗ

    «Κομάντα» τι είναι; Θηλυκό ή μάλλον ουδ. πληθ.;

  121. sarant said

    101-103-110-117 Tη θυμάμαι καλά την Αλικη Νικολαϊδου. Την κοροϊδεύαμε για το στιλ που μιλούσε και για τα εθνικοπατριωτικά που έλεγε. Είχε μια εκπομπή, όπως είπε και ο Μπλογκ, με τίτλο Μορφές και θέματα. Οπότε στη γυμνασιακή μου παρέα λέγαμε για κάποιον «αυτός είναι μορφή και θέμα».

    111-2 Λοιπόν, ενώ μου άρεσε το πρώτο διπλό επεισόδιο από την Κάθαρση, η ταινία, που την έχω δει, την είχαν φέρει εδώ στο Λουξ (έχουμε μια κινηματογραφική λέσχη που φέρνει μια ελληνική ταινία το μήνα) δεν μου άρεσε και τόσο -δηλαδή όλα καλά, αλλά βρήκα πολύ μπλεγμένο και τραβηγμένο από τα μαλλιά το μαθηματικό κλειδί.

  122. spyridos said

    113
    Στην αναπαράσταση της «μάχης» ήταν πολύ σημαντικό να πετάς τις χειροβομβίδες (πέτρες) όπως ο λοχίας Σόντερς.
    Είχαν ανοίξει κεφάλια.

    Επίσης εκπλήσσομαι που κανένας δεν ανάφερε την μητέρα όλων των αστυνομικών σειρών. Τον Μαγκάρετ (Χαβάη 5-0).
    Με τον Τζακ Λoρντ και το ατσαλάκωτο κοστούμι του.
    Κάθε Πέμπτη βράδυ ήταν; Και παρακάλια στον πατέρα μου να με αφήσει να το δω γιατί ήταν αργά και την επόμενη είχε σχολείο.

  123. spyridos said

    Βλέπω στο IMDB ότι ο Τζακ Λορντ είχε παίξει σε ένα επεισόδιο της Μάχης.

  124. Nestanaios said

    Σκοπός της ετυμολογίας είναι η αποκάλυψη του θέματος και κατ’ επέκταση η αποκάλυψη της έννοιας αυτού του θέματος.
    Η συνεκδοχικές σημασίες που θα ακολουθήσουν από τόπο σε τόπο και από χρόνο σε χρόνο δεν έχουν σχέση με την ετυμολογία.

  125. dryhammer said

    Πού πάτε ορέ, χωρίς τον Παράξενο Ταξιδιώτη και τον Άνθρωπο Δίχως Πρόσωπο, χωρίς τον Γεωργαλά με το «Πώς θα επιζήσεις», χωρίς τη Σκίπι το καγκουρώ και την Ιπτάμενη Καλόγρια; [χωρίς το πεντάλεπτο (ή δεκάλεπτο) του Ζάχου Χατζηφωτίου;]

  126. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    120 >>Κομάντα, τί είναι
    Μάλλον τα μέλη της “Κομάντο”, μιας παρέας ντόπιων παιδιών, λέει στα συμπαρομαρτούντα :
    «Κομάντα»: Γιώργος, Ζαχαρένια, Κωνσταντίνος, Αλέξανδρος.
    Ο Παπαδουλ. τα πήγε θαυμάσια στο Νησί που όμως ήταν βασισμένο στο βιβλίο της Χίσλοπ, εδώ γράφει ο ίδιος το σενάριο και είναι μεταφυσικό θρίλερ. Ίδομεν, μάλλον ίδετε… 🙂

  127. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    125 >>Πού πάτε ορέ, χωρίς τον Παράξενο Ταξιδιώτη και τον Άνθρωπο Δίχως Πρόσωπο
    Γιούγκερμαν!
    Κι ένα …αστρικό με τον Σποκ , α! οι «Παράξενες Αποστολές»! 🙂

  128. nikiplos said

    Καλησπέρα… οι περισσότεροι εδώ (50+ έως 60+), θυμόμαστε τις ίδιες πάνω κάτω σειρές, καθώς δυό τρεις ήταν όλες κι όλες. Οι νεότεροι θα γελάνε και μόνο με αυτό το γεγονός, όπως πάνω κάτω εγώ με έναν παππού εδώ δίπλα που ακούει μόνο ό,τι παίξει στο Β’ πρόγραμμα.

    Να προσθέσουμε ότι πριν το Νετφλιξ, και πριν το 2010 που ήμουν στο εξωτερικό, πράγματι υπήρχαν συνδρομητικά μπουκέτα στα κανάλια, όπου μπορούσες να δεις πλειάδα ταινιών. Τη διαφορά την έκανε το Νετφλιξ που πρόβαλε σειρές και μάλιστα «ξαπλωμένα» όλα τα επεισόδια να διαλέξεις. Η ταινία σαφώς θα συνεχίσει να υπάρχει ως είδος, αλλά μήπως και εδώ ο κιν/φος κάνει μια κοιλιά; Δεν λέω ότι δεν βγαίνουν και δεν θα συνεχίσουν να βγαίνουν καλές ταινίες. Λέω πως η «κλειστή» πια διανομή, τι θα αφήνει σε αυτές ως υπόλοιπο; Λίγα πράγματα.

  129. Alexis said

    Χαβάη 5-0, η πιο αγαπημένη των παιδικών μου χρόνων, με διαφορά.
    Και η πιο καλτ ήταν το «Χαμένοι στο διάστημα» με τον κακό Ντόκτορ Σμιθ. 🙂

  130. nikiplos said

    Στα λεξιλογικά να προσθέσουμε και την μεταφορική έννοια του σήριαλ, όταν ένα επεισόδιο έχει και συνέχειες ή κάποιος υπερβάλει για αυτό.
    -έλα ρε μεγάλε! σήριαλ το έκανες! σιγά πια δεν έγινε και τίποτε.

    «σε σήριαλ εξελίχθηκε η υπόθεση Νάσιουζικ!»

    «Νέες αποκαλύψεις στο σήριαλ της υπόθεσης των Γλυκών νερών. Φίλος του μπάμπη μιλάει για την Καρολάϊν»

  131. Alexis said

    #115: Η Κάτια Αθανασίου ήταν

  132. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    127τέλος Επικίνδυνες Αποστολές μάλλον

  133. Γιάννης Κουβάτσος said

    Νομίζω πως το Έτερος εγώ είναι υπερτιμημένο. Είναι προσεγμένη σειρά, βεβαια, και αυτό είναι αρκετό για να την κάνει να ξεχωρίζει στη μέτρια έως κάκιστη ελληνική τηλεόραση. Όταν π. χ. ακούς Μανιάτισσα νοικοκυρά με τσεμπέρι να λέει τη σουρεαλιστική φράση «Ίσως η συζήτηση ήταν πριβέ, βρε κορώνι μου» στη «Γη της ελιάς» και βλέπεις συσσίτια απόρων και αστέγων στο Οίτυλο των 200 κατοίκων, ε, ναι, τότε το «Έτερος εγώ» φαντάζει σειρά αμερικανικού επιπέδου.

  134. Νέο Kid said

    Σόρρυ Άλεξ ντήαρ, αλλά η πιο καλτ σειρά ήταν ο Ντόκτορ Χού! 😀

  135. Δεν τό’χω και πολύ με τις σειρές ούτε με την τηλεόραση. Στην περσινή καραντίνα που ήταν και η πρώτη μου χρονιά στη σύνταξη είδα πού και πού «τα καλύτερά μας χρόνια» και την «τούρτα της μαμάς» που βλέπονταν χωρίς σειρά και που ήταν πολύ αξιοπρεπείς. «Τα καλύτερά μας χρόνια» έδενε με την παιδική μου ηλικία και φέτος συνεχίζεται οπότε πάμε για εφηβεία. Η τούρτα απ’ την άλλη είχε φοβερές ατάκες και πολλά σύγχρονα θέματα, ίσως υπερβολικά πολλά, δοσμένα με ανθρωπιά και χιούμορ.

    126 και πριν. Είδα το πρώτο από το «Κομάντα και δράκοι» ακριβώς γιατί ήταν του Παπαδουλάκη. Εκτός από το εξαιρετικό «Νησί», μου είχε αρέσει και άλλο ένα «Η λέξη που δε λες» για τον αυτισμό, από ειδικούς συναδέλφους στο σχολείο το είχα μάθει και έτσι το πρόσεξα. Λοιπόν αυτό το καινούριο είναι υβριδικό είδος που ελπίζω να το πάει καλά. Για αρχή θα έλεγα εντυπωσιακή φωτογραφία, ταινίας με μεξικάνικο ύφος κάπου, αλλού αλλιώς, καταπληκτικοί ηθοποιοί, κάποιοι άνθρωποι σε δεύτερους, τρίτους ρόλους που φαίνονται ερασιτέχνες με κρητική ντοπιολαλιά απίστευτοι. Ο πιτσιρικάς πρωταγωνιστής είναι το αυτιστικό παιδάκι από το προηγούμενο. Το σενάριο θέλει να είναι μεταφυσικό θρίλερ με κωμικές και δραματικές πινελιές, θα δούμε πού θα κάτσει αργότερα. Αξίζει την προσοχή!

  136. sarant said

    130 Kάτι λέει και το άρθρο επ’ αυτού 🙂

    133 Αμαρτία ξεμολογημένη: εγώ έβλεπα πάντως ευχάριστα τις Αγριες μέλισσες.

  137. Alexis said

    #127: «Αστρικό» οι «Επικίνδυνες Αποστολές»; 🤔

  138. Alexis said

    #134: Α, μιλάς για τον ιδιόρρυθμο γιατρό-ξερόλα;

  139. 136β

    Αυτό το έχεις ξαναπεί. Είναι οριστικό λοιπόν, χάνω πάσα ιδέα και δεν ξανασχολιάζω στο ιστολόγιο. Α μα πιά 😜 🤪

  140. nikiplos said

    Αποτιμώντας σειρές:

    -Η Μάχη με τον Λοχία Σώντερς. Την βλέπαμε όλα τα παιδιά στη γειτονιά στο καφενείο. Ο καφετζής μας έδιωχνε με τη σαρωματίνα, όταν επιτέλους τελείωνε.
    -Χαβάη 5-0 χωρίς να μάθουμε ποτέ ποιά ομάδα νίκησε, αλλά ο Μαγκάρετ, ατσαλάκωτος και καλοχτενισμένος ακόμη κι όταν έπεφτε από το αεροπλάνο, με τον δυσπρόφερτο βοηθό του Γουοτζοχόγουϊτς, είχαν έλξει τα παιδικά μου χρόνια. Φυσικά και Χριστός Ξανασταυρώνεται.

    Οι συμμαθήτριές μου, ιδίως εκείνη η ευειδέστατη Δέσποινα, ήτο κυρίως της Δυναστείας. Οι γονείς μου του Ντάλας. Αλλά εμένα και τα δυό αυτά με απωθούσαν γιατί είχα μεγαλώσει και δεν με ήλκαν πλέον τα «καλά παιδιά». Αντίθετα με ήλξαν για αρκετό καιρό οι Δούκες (The Dukes of Hazzard) της συμφοράς. Τόσο ως μικροί που βάζαμε σανίδες για άλματα με τα ποδήλατα, όσο και μεγαλύτεροι για την Ντέζη την ξαδέρφη ντε! Ταυτιζόμασταν περισσότερο στην Ελλάδα, καθώς ήταν η μόνη σειρά που οι σερίφηδες εμφανίζονταν ως διεφθαρμένοι (λες και δεν το ξέραμε), ηλίθιοι και την πατούσαν συνεχώς από τους δαιμόνιους Μπο και Λουκ. Τι δουλειά έκαναν οι Μπο και Λουκ? Μα έφτιαχναν παράνομο ουίσκι!

    Σαφώς βλέπαμε και ΜπαρμπαΓιώργη του Λούνα Παρκ με την Τούλα (aka Κάτια Αθανασίου @112) που τελείωνε με το «όξω ρε!».

    Στα φοιτητικά χρόνια βλέπαμε Τόλμη και Γοητεία, κυρίως για να πλευρίσουμε καμία συμφοιτήτρια. Μετά φανατικά Friends κι από ελληνικές το Κωνσταντίνου και Ελένης που ακόμη το βλέπω όπως και τους Δύο Ξένους. Να προσθέσω και τους Αυθαίρετους μαζί με τους Απαράδεκτους αρχές της ιδιωτικής τιβή, καθώς και τα «βαμμένα κόκκινα μαλλιά» με τον Λούη.

    Στη διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας, στο καψιμί είχα πάθει πολιτισμικό σοκ, όταν οι νεότεροι μου ζήτησαν να δούμε τον Θεοχάρη από το καλημέρα ζωή αντί του ποδοσφαίρου που είχε σε άλλο κανάλι. Η μητέρα μου τότε έβλεπε φανατικά την Εσμεράλδα με τον κακό γιατρό Μαλαβέρ και αναγκαστικά την έβλεπα κι εγώ. Λίγο πριν φύγω για έξω, η Αλβανίδα που μου καθάριζε το σπίτι την ώρα του σιδερώματος, έβλεπε το Χουάνα η Παρθένα, που αναγκαστικά το έβλεπα κι εγώ…

    Είδα το Big Bang Theory και φυσικά το Παραπέντε και το εμβληματικό two and a half men. Μετά είδα το Downton Abbey και στο Borgen προσωπικά σταμάτησα να βλέπω…

  141. Νέο Kid said

    138. Και το blackadder βέβαια . Κι εκείνο το άλλο το εγγλέζικο με τον πρωθυπουργό καλό ήταν. Κι ο Μπενυ Χιλ σε λόουερ επίπεδο.
    Τελικά το καλό χιούμορ θέλει Εγγλέζους , και το κακό χιούμορ γίνεται υποφερτότερο όταν προέρχεται από Εγγλέζους… 🤪

  142. atheofobos said

    121
    Και η μοναδική φωτογραφία της Αλίκης Νικολαϊδου από δημοσίευμα του 1952

    Την παρακολουθούσε με μανία η μάνα μου, όπως επίσης και την εκπομπή του Κωστή Μεραναίου, που μιλούσε με στομφώδη τρόπο και ο πατέρας μου κάθε φορά που τον άκουγε έλεγε: πάλι ο μεγαλοπρεπής μπούρδας!

    Έχεις δίκιο για την ταινία, γιατί και μένα δεν μου άρεσε. Η κόρη μου όμως επιμένει πως το σήριαλ είναι πολύ καλό.

  143. aerosol said

    Κάποτε οι τηλεοπτικές σειρές ήταν το αποπαίδι του θεάματος. Οι κινηματογραφικοί αστέρες θα έπαιζαν σε στην τηλεόραση μόνο στην παρακμή τους. Ακόμα και τότε, πού και πού υπήρχε σπουδαία τηλεόραση. Τα πράγματα άλλαξαν. Το τεράστιο άνοιγμα της αγοράς που δημιουργήθηκε με το προσιτό streaming άνοιξε μαζικά τις πόρτες σε τολμηρά θέματα, εύρος ιδεών, πολλά μεγάλα ταλέντα. Εδώ και κάποια χρόνια το Χόλιγουντ έχει εγκλωβιστεί σε αυτο-επανάληψη και συνητηρητισμό και συνήθως δεν τολμά να αγγίξει θεματολογία και αισθητικές που ξεπερνούν τα στενά όριά του. Οι σειρές το κάνουν και έχουν κερδίσει το κοινό -και τους αστέρες, που πλέον τρέχουν εκεί να βρουν και επιτυχία αλλά και κανά σενάριο της προκοπής. Επίσης διαθέτουν άφθονο χρόνο να δώσουν όσο βάθος θέλουν σε ένα ρόλο ή μια ιστορία, κι ας είναι δίκοπο μαχαίρι αυτό για τους λιγότερο ικανούς δημιουργούς.

    Μεγάλο ρόλο έπαιξε και η ποιότητα και ευκολία/μικρό κόστος που έφεραν οι ψηφιακές κάμερες και το ψηφιακό post production -μοντάζ, ειδικά εφέ, ήχος. Την εποχή του (ακριβού) φιλμ μόνο ο κινηματογράφος είχε δυνατότητα για υπέροχη ή θαυμαστή εικόνα, η τιβί συνήθως είχε μικρό προϋπολογισμό και την χαρακτηριστική «βιντεϊλα». Τώρα μια σειρά μπορεί να είναι πιο εντυπωσιακή από ταινία γιατί αυτό είναι εφικτό τεχνικά, οικονομικά αλλά και χρονικά. Οπότε εκτοξεύτηκε σε ποιότητα θεάματος.

    #4
    Procedural είναι μια σειρά που περιγράφει/βασίζεται σε κάποιο procedure (=στάνταρ διαδικασία, τρόπο συνήθους λειτουργίας) σε συγκεκριμένους χώρους: συνήθως δικαστικό, ιατρικό ή αστυνομικό. Συνήθως είναι μεν αυτοτελή αλλά αυτό δεν είναι μονόδρομος. Ας πούμε, το The Good Wife που αναφέρθηκε στα σχόλια είναι σήριαλ αλλά είναι και procedural σε νομικό και πολιτικό χώρο.

  144. Γιάννης Κουβάτσος said

    136β) Καλή σειρά και συνεχίζεται. Καμία σχέση με σειρές που παίζονται(-αν) στον Σκάει και βρίσκουν την ευκαιρία να περνάνε φιλοκυβερνητική γραμμή. Σε μια από αυτές ηθοποιός που υποδύεται αντιπολιτευόμενο βουλευτή λέει: Πρέπει να κάνουμε υπεύθυνη αντιπολίτευση, όχι όπως μερικοί – μερικοί. Πρέπει να δώσουμε χρόνο στην κυβέρνηση να δείξει το έργο της. 😊

  145. Κιγκέρι said

    Αυτά δεν τα βλέπατε;

  146. Χαρούλα said

    Συγκεντρωμένες αναμνήσεις από τότε!
    https://cosmopoliti.com/afieromaert/

  147. sarant said

    143 Ωραίο σχόλιο

    145 Τον Άγιο οπωσδήποτε, το άλλο δεν το θυμάμαι. Μάλιστα όταν o Ρότζερ Μουρ άρχισε να παίζει τον Τζέιμς Μποντ, λέγαμε «ο Άγιος έγινε 007»

  148. Alexis said

    Τον «Μάνιξ» τον θυμάται κανείς;
    Αν όχι, θα απογοητευτώ παντελώς και θα το πάρω απόφαση ότι είμαι πολύ-πολύ αρχαίος (τηλεοπτικά εννοώ, να είμαστε ξηγημένοι 😆)

  149. Κιγκέρι said

    147β: Ο επίσημος ελληνικός τίτλος ήταν «Ο άνθρωπος που στοίχισε πολλά», αλλά το λέγαμε μεταξύ μας και «ο βιονικός άνθρωπος».

  150. BLOG_OTI_NANAI said

    122: Περιστασιακά μου έρχονται στο μυαλό εκείνοι οι ομαδικοί πετροπόλεμοι. Προσωπικά ήμουν μικρότερος και δεν συμμετείχα, αλλά θυμάμαι τις φωνές των μεγάλων που έτρεχαν για παιδιά που είχαν χτυπήσει. Μια εικόνα που μου έχει εντυπωθεί είναι μεγαλύτερα παιδιά να έχουν βρει μια παλιά βαλίτσα και να την γεμίζουν πέτρες για να έχουν «πολεμοφόδια». Τώρα που το σκέφτομαι λέω τι άλλ’ αντ’ άλλων παιχνίδι ήταν αυτό…

    Η «Μάχη» που εμείς ως μικρότεροι παίζαμε ήταν με τα πλαστικά όπλα που έπαιρναν καψούλια και κρυβόμασταν με σκοπό να αιφνδιάσουμε τον «εχθρό».

  151. @ 126 ΕΦΗ – ΕΦΗ

    Εντάξει.

  152. Γιάννης Κουβάτσος said

    148:Τι ναορωτοθυμηθούμε, βρε Αλέξη; 😊Θυμάσαι τον χοντρό ντετέκτιβ «Κάνον» και τον ανάπηρο ντετέκτιβ «Σιδερένιο άνθρωπο» καθώς και τον δικηγόρο «Μάτλοκ»;

  153. BLOG_OTI_NANAI said

    146: Ωραίο. Διαβάζοντας, θυμήθηκα και την «Αναδυομένη», αλλά μου έχει εντυπωθεί μόνο ως λέξη, δεν θυμάμαι τίποτα άλλο. Επίσης το «Να η Ευκαιρία» το θυμάμαι καλά.

    142: Καμία σχέση με τη γερασμένη φάτσα που θυμάμαι πάντως, καθώς εγώ μιλάω περίπου για 1975-1977, άρα 25 χρόνια μετά από το 1952.

  154. leonicos said

    41 Πέπε

    Παρόμοιο φαινόμενο μου έχουν επισημάνει οι καθηγητές της πληροφορικής: βλέπεις έναν έφηβο να κάνει παπάδες με το κινητό του ή το πισί, και δε σου πάει ο νους ότι στην ουσία είναι ηλεκτρονικά αναλφάβητος!

    Εγώ είμαι στο λάπτοπ πολλές ώρες το 24-ωρο (ρωτήστε τη Φωτινή περί αυτού), δεν κάνω παπάδες, δεν είμαι έφηβος βλέπεις,

    αλλά δεν ξέρω τίποτα πέρα από το πληκτρολόγιο (εννοώ τα γράμματα) και λίγα περί τα άλλα.

    Θέλει να φας τη ζωή σου μ’ αυτά

  155. BLOG_OTI_NANAI said

    131: Κάτια Αθανασίου λοιπόν, και οι κρίκοι ήταν τελικά δέκα!

  156. BLOG_OTI_NANAI said

    Τώρα που ο Νίκος έγραψα «βιονικός», θυμήθηκα την «Βιονική γυναίκα» που τους νικούσε όλους. Φεμινιστικό το μήνυμα.

  157. … μέχρι που ένα πιτσιρίκι παραλίγο (;) να σκοτωθεί γιατί πήδηξε απ’ το παράθυρο, θέλοντας να πετάξει σαν τη Βιονική γυναίκα. Θυμάμαι που το κουβεντιάζαμε, Ε΄ δημοτικού.

  158. BLOG_OTI_NANAI said

    122: Χαβάη 5-0. Πολύ ωραίος ο Μαγκάρετ. Αναρωτιέμαι αν η απόδοση με ελληνικούς στίχους της μουσικής των τίτλων ήταν πανελλαδικής εμβέλειας. Πάντως θυμάμαι σαν παιδάκια να τραγουδάμε:

    Νάτος ο Μαγκάρετ
    Στ’όμορφο νησί
    Έχει και κορίτσια
    ……………

    Μόνο τους τρεις πρώτους στίχους θυμάμαι.

  159. BLOG_OTI_NANAI said

    157: Δεν το αποκλείω. Όλοι ζηλεύαμε τις δυνάμεις που είχε και αν προσθέσεις την παιδική άγνοια κινδύνου…

  160. BLOG_OTI_NANAI said

    133: Κι εγώ ξεκίνησα να δω το «Γη της ελιάς» αλλά είχε πολλά τέτοια ζητήματα. Τι να πω για τα νέα κορίτσια-εργάτριες του 2021 με τα… τσεμπέρια δεμένα στο κεφάλι σαν τις γιαγιάδες του 1930 στον ελαιώνα; Τι να πω για τους πελάτες του καφενείου που φοράνε όλοι τραγιάσκες λες και είναι στο 1950; Και ο νεαρός πρωταγωνιστής, θέλει δουλειά, ό,τι και να λέει, μιλάει σφιγμένα και βαριανασαίνοντας λες και απειλεί κάποιον.

  161. 159 Την ίδια εποχή δεν είχε κρεμαστεί ένα παιδάκι σε μια αποθήκη, προσπαθώντας να αναπαραστήσει μια σκηνή από το «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται»;

  162. Κιγκέρι said

    158: Blog,

    να όσο θυμάμαι εγώ:

    Πάμε στη Χαβάη, στ’ όμορφο νησί
    με τις Χαβανέζες και τη μουσική
    (ή έχει και κορίτσια και γλυκό κρασί)
    έγινε ένας φόνος, φόνος τρομερός
    κι ήρθε ο Μαγκάιβερ, ο αστυνομικός
    ήρθε και ο Ντάνο, τ’όμορφο παιδί…

    το παρακάτω το ξέχασα…

  163. 128α Α, στη γειτονιά μου μένεις και μ’ ακούς 🙂

  164. Χαρούλα said

    Alexis

    Και ο συμπατριώτης

  165. Να πω πως πριν λίγο έπεσα πάνω στο Μικρό σπίτι στο λιβάδι. Παρόλο που εγώ δεν το είχα δει τότενες (τηλεόραση δεν είχαμε στο χωριό – ή μπορεί να ήταν κι όταν υπήρχαν κάποιες σε καφενεία, τοπική καλωδιακή!) επειδή η ΕΡΤ τη βάζει σε τακτά χρονικά διαστήματα, με το που είδα μια σκηνή την αναγνώρισα κατευθείαν. Απ’ αυτές που κράτησαν χρόνια αλλά και ξαναπαίζεται χρόνια.
    Και μιας και ανέφερα σειρές που ξαναπαίζονται, ίσως η πιο πολυπαιγμένη στην ελληνική τηλεόραση είναι το Κωνσταντίνου και Ελένης. Με το που τελειώνει, ξαναρχίζει.

  166. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Το Λεμονοδάσος/Τηλεοπτική σειρά

    «Η σειρά βασίστηκε στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Κοσμά Πολίτη και είναι αισθηματικό δράμα. Αποτελείται από 9 επεισόδια και γυρίστηκε ασπρόμαυρη. Επίσης, γυρίστηκε σε φιλμ, που είναι το μέσο εγγραφής των κινηματογραφικών ταινιών, αντί σε τηλεοπτική βιντεοταινία. Στην 1η προβολή, το 1ο επεισόδιο μεταδόθηκε το Σάββατο 28 Οκτωβρίου 1978 και το 9ο και τελευταίο το Σάββατο 23 Δεκεμβρίου, μόλις λίγες μέρες πριν την επίσημη εισαγωγή της έγχρωμης τηλεόρασης στην Ελλάδα. Έκτοτε, έχει επαναπροβληθεί συνολικά 8 φορές μέχρι σήμερα. Τέλος, το σενάριο το έχει γράψει ο Κωστής Λειβαδέας και τη σκηνοθεσία έχει κάνει η Τώνια Μαρκετάκη.»
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CE%BF_%CE%9B%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%B4%CE%AC%CF%83%CE%BF%CF%82_(%CE%A4%CE%B7%CE%BB%CE%B5%CE%BF%CF%80%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AC)
    Βλέπω ότι στους συντελεστές ξέχασαν την ωραία μουσική της Ελένης Καραϊνδρου

    σσ Στο λινκ έχει τις όλες τις σειρές τις ΕΡΤ από το 1970

  167. Αιμ. Παν. said

    Για τους αρχαιοτηλεθεατές στις πολύ πολύ πρώτες μέρες της ελληνικής τηλεόρασης,

    Manix και Six Million Dollar Man και The Saint που ήδη αναφέρθηκαν, αλλά και Bonanza και Lassie και για λίσενινγκ αγγλικά, προετοιμασία για σπουδές Αγγλία, το Coronation Street…

    Πρόσφατα το αγγλικής ποιότητας Poldark και για εξάσκηση στα ισπανικά την σειρά
    El tiempo entre costuras και την La Otra mirada.

    Επίσης εξαιρετικό ήταν το αγγλικό House of Cards.

  168. BLOG_OTI_NANAI said

    161: Τι είπες τώρα;… Δεν είχε τύχει να το ακούσω αυτό.

    136: «Αγριες μέλισσες». Αυτό ήταν καλοδουλεμένο. Όπως και το «Τα καλύτερα μας χρόνια». Το πρόβλημα είναι ότι τα καθημερινά, μετά από ένα διάστημα κουράζουν γιατί αναγκαστικά πρέπει να γεννιέται νέα πλοκή μέχρι που ανακατεύονται όλα υπερβολικά. Από την άλλη, τα εβδομαδιαία ξεχνάω να κάτσω να τα δω και χάνω επεισόδια.

  169. BLOG_OTI_NANAI said

    162: Ωραίο 🙂 Από το «έγινε ένας φόνος» και κάτω δεν μου έρχεται τίποτα στο μυαλό. Μέχρι εκεί με τις αλλαγές που ανέφερα, θα πρέπει να ήταν κάπως έτσι. Αλλά πώς γίνεται να ήρθε σε όλα τα παιδάκια η ιδέα να βάλουν λόγια στη μουσική αυτή; Κοιτάω και στο ίντερνετ, και όλοι υπερηφανεύονται ότι είχαν βάλει ελληνικούς στίχους αν και οι στίχοι διαφέρουν κάπως. Μήπως είχε γραφτεί κανένα σχετικό τραγούδι και παιζόταν στο ραδιόφωνο ή την tv και από εκεί πήραν την ιδέα τα πιτσιρίκια;

  170. BLOG_OTI_NANAI said

    167: Κι εγώ ξέχασα «το Μικρό σπίτι στο Λιβάδι» με το σπαστικό κοριτσάκι του εμπόρου και το σκυλάκι τη «Λάσι» με τα κατορθώματα της.

  171. Χαρούλα said

    Καληνυυύχτα Τζον μπόι!

  172. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

  173. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    158/162
    Πάμε στη Χαβάη, στ΄ όμορφο νησί,
    με τον Στιβ Μαγκάρετ πρωταγωνιστή
    έγινε ένας φόνος,φόνος τρομερός
    ήρθε κι ο Μαγκάιβερ ο αστυνομικός
    είχε μία κόρη όμορφη πολύ
    που την κυνηγούσαν 10 νεαροί
    είχε και μια κόρη άσχημη πολύ
    που την κυνηγούσαν 10 καραφλοί

  174. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Στα τραγουδάκια και λαχνίσματα βρήκα ένα ακόμη

    Θα πάμε στη Χαβάη στ’ όμορφο νησί (δις)
    Με τις Χαβανέζες και τη μουσική (δις)
    Να δούμε και τον αστυνομικό αστυνομικό
    Που ‘χει και μια κούρσα 5Χ7 (δις)
    Και ‘χει μια γυναίκα σγουρομάλλα πολύ (δις)
    Και ‘χει κι μια κόρη άσχημη πολύ (δις)
    Που την κυνηγάνε 5 ποντικοί, 5 καραφλοί
    Κι έχει και ένα γιό όμορφο πολύ(δις)
    Που τον κυνηγάει σχεδόν όλη η γη (δις)
    http://www.i-diadromi.gr/2014/06/blog-post_7769.html

  175. Πέπε said

    169

    Το «πάμε στη Χαβάη, τ’ όμορφο νησί» (ο συγκεκρ στίχος) πρέπει να είναι από υπαρκτό τραγούδι. Βέβαια μόνο προφορικά θυμάμαι κι εγώ να το έχω ακούσει, οπότε λες…;

  176. Alexis said

    #164: Ω, ευχαριστώ Χαρούλα!

  177. Πέπε said

    174

    Κούρσα 5Χ7, δηλαδή πιο δυνατή κι από 4Χ4;

  178. Κουτρούφι said

    Αφήγημα, γραμμένο με αρκετή δόση Σιφνέικης ντοπιολαλιάς το Νοέμβρη του 2020, για την επίδραση των σειρών και γενικότερα της τηλεόρασης σε παιδιά μεγαλωμένα στη Σίφνο στις αρχές της δεκαετίας του 70
    https://www.kaipoutheos.gr/2020/11/%CE%B7-%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CE%BF%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CE%AC%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%BF-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CE%B3%CE%B9%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B8%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%85.html

    «Άμα ηβλέπαμε Ζορό ηβγαίναμε όξο ηκόβγαμε από ένα κλαδί ο καθένας άλλος αρμυρίκι, άλλος φυλλάδα* και άλλος αληαριά** και ηκινούσαμε τις ξιφομαχίες. Αφού εν ηβγάλαμε καένα μάτθι, πάλι καλά.»

    «Και άμα είχε Λάση (αυτός ο σκύλος ήκανε όλο κατορθώματα) ηπαίρναμε το σκύλο του πατέρα μου και οι πιο πολλοί ηκρυβγούμαστε κάπου, ένας ηνέβαινε απάνω σε ένα αρμυρίκι και ήκανε πως ήπεφτε χάμω και ησπούσε τα ποδάρια του. Ο σκύλος ήπρεπε να πάει να ειδοποιήσει τις άλλοι τις κρυμμένοι να πάνε να τονε σώσουνε το γκρεμνοβολισμένο. Ποτθές εν ηπήε, αλλά εμείς εκεί….να επιμένουμε και να ελπίτζουμε…»

    *πικροδάφνη
    **λυγαριά

  179. Μαρία said

    178
    Κανάγκια τα κανάλια!

  180. Α. Σέρτης said

    Χάλαγε κόσμο το 1972 η «τηλεοπτική παραγωγή συνεχείας» Στα Δίχτυα της Αράχνης με Δανδουλάκη

  181. spyridos said

    175

    Αυτά τα σκαρώναμε με πολλές παραλλαγές, οι περισσότερες «ακατάλληλες», στο κατηχητικό.
    Σε μελωδίες υπαρκτών τραγουδιών του κατηχητικού.

    Θυμάμαι άλλο ένα πάνω στο «Τα Χριστιανόπουλα»
    https://tinyurl.com/37eknjaf

    Τα χριστιανόπουλα θα πάνε σινεμά
    να δούνε πράκτορα 007
    τα φώτα σβήνουνε και βγαίνει ο Τζέημς Μποντ
    με τη γυναίκα του χωρίς κομπινεζόν..

    Κάπου εκεί σταματάει η μνήμη μου.
    Υπήρχαν πολλά.

  182. spyridos said

    175
    Διόρθωση.
    Οχι αυτό τραγουδιόταν στη μουσική του Χαβάη 5-0.
    https://tinyurl.com/nw6sudjy

  183. ΚΩΣΤΑΣ said

    Μοιχέους ουπς… Πανθέους, Κίτσο, Μάρμω… δεν έβλεπε κανένας, ε; 😉

  184. BLOG_OTI_NANAI said

    175: Βλέπω ότι το σίριαλ Χαβάη 5-0 παίχτηκε από το 1968 έως το 1980. Η μνήμη μου από το τραγουδάκι είναι από τα τέλη των 70’ς. Να φτιάχτηκε από κάποια παιδάκια και να εξαπλώθηκε προφορικά; Πάντως η εκδοχή που βλέπω να περιλαμβάνει και τον Μαγκάιβερ είναι απόδειξη μεταγενέστερης δημιουργίας, διότι το σίριαλ αυτό το θυμάμαι καλά, ήμουν μεγαλύτερος. Δεν υπάρχει περίπτωση να τραγουδούσα τότε για Μαγκάιβερ. Δυστυχώς είναι δύσκολο να θυμηθεί κανείς.

  185. Ρε παιδιά, άλλο σήριαλ ο Μαγκάιβερ άλλο το Χαβάη 5-0, ή τόχω χάσει τελείως;

  186. sarant said

    180 Τον ίδιο τίτλο είχε, αν δεν πέφτω έξω, και ένα αντικομμουνιστικό ραδιοφωνικό σίριαλ, επί χούντας, με τον Γεωργαλά. Εκτός αν λεγόταν «Στον ιστό της αράχνης».

  187. Alexis said

    #185: Ναι, άλλο, καμία σχέση…

  188. Γιάννης Ιατρού said

    Αξέχαστες οι μεγάλες παραγωγές του Χόλυγουντ, ποιές σειρές κλπ. τώρα…
    Όπως λέει ο Αεροζόλης, «…μόνο ο κινηματογράφος είχε δυνατότητα για υπέροχη ή θαυμαστή εικόνα»😍

  189. Alexis said

    Πάμε στη Χαβάη
    τ’ όμορφο νησί
    με το Στηβ Μαγκάρετ
    και τη μουσική

    …θυμάμαι εγώ, αλλά πέραν αυτού ουδέν…
    Μαγκάιβερ δεν θυμάμαι να είχε το τραγούδι, άλλωστε δεν είχε κάν παιχτεί ο Μαγκάιβερ τότε.

  190. Alexis said

    #188: Η Κουλοπάτρα! 😆

  191. Γιάννης Κουβάτσος said

    186:»Στον ιστό της αράχνης» ήταν η εκπομπή του Γεωργαλά. Η εισαγωγή :
    «Στον ιστό της αράχνης. Αμοιρος όποιος πιαστεί στους αόρατους ιστούς της αράχνης. Τίμημα της απροσεξίας του ο θάνατος. Αργός. Φρικτός Απαίσιος. Ενας θάνατος χωρίς δικαίωση». 😊

  192. sarant said

    191 Kαλά λες Γιάννη!

  193. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    177 Ο,τι νάναι για «να τα βγάλουν»

    181 με μια χανούμισσα χωρίς κομπινεζόν..

  194. Κιγκέρι said

    Ουπς, εγώ τα μπέρδεψα. Μαγκάρετ σκεφτόμουν, Μαγκάιβερ έγραψα και, αν και το ξαναδιάβασα πριν πατήσω δημοσίευση, δεν συνειδητοποίησα το λάθος.
    Ο Μαγκάιβερ ο πολυμήχανος τυχοδιώκτης ήταν πολύ μεταγενέστερος, προβαλλόταν γύρω στο 1985 νομίζω. Το τραγουδάκι πάνω στη μουσική της Χαβάης 5-0 έλεγε βέβαια Μαγκάρετ.

  195. Κιγκέρι said

    181, 193:

    …με τρεις χανούμισσες χωρίς κομπινεζόν.
    Τα σάλια τρέχουνε βροχή στο σινεμά,
    γιατί οι χανούμισσες δεν φόραγαν βρακιά!

  196. Κουτρούφι said

    #158/162 κλπ: Επίσης στη μουσική του Χαβάη πέντε μηδέν:

    Ο Μαγκάρετ είναι αστυνομικός
    έχει μαύρη κούρσα, είναι κι αρχηγός

    ———————————

    #179. Ναι. Ενικός: κανάλι (το λ διπλό). Πληθυντικός: Το «κανάλια» γίνεται είτε «κανάγια» (ήπια) είτε «κανάγκια» (πιο έντονα). Παρομοίως: Στέλιος -> Στέγιος, Στέγκιος

  197. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πάρα πολλά λογοτεχνικά βιβλία έγιναν περισσότερο ή λιγότερο επιτυχημένα σίριαλ :η Αναδυομένη, η Κερένια κούκλα, το τρίτο στεφάνι, το Δέκα, το Φάντασμα, η μαντάμ Σουσού, το Λεμονόδασος, Αναδυομένη, Αστροφεγγιά, το φως του Αυγερινού, η αίθουσα του θρόνου, Γιούγκερμαν, Μεθοριακός σταθμός, η αγάπη άργησε μια μέρα, το Δέκα, ο Κίτρινος φάκελος, ο Συνταγματάρχης Λιάπκιν, τα Ψάθινα καπέλα, Ασθενείς και οδοιπόροι, η Δασκάλα με τα χρυσά μάτια, ο Χριστός ξανασταυρώνεται, η μαντάμ Σουσού, η κυρία Ντορεμί, Βαμμένα κόκκινα μαλλιά, η Αστροφεγγιά, η Εκτέλεση, η Λωξάντρα, η Αργώ, ο Συμβολαιογράφος, ο Χατζημανουήλ και πολλά ακόμα…

  198. William T. Riker said

    Δυστυχώς το καινούριο Μαγκάιβερ δε βλέπεται με τίποτα, ειδικά στις τελευταίες σεζόν πριν το κόψουν

  199. Alexis said

    Μετά τη συγκλονιστική αποκάλυψη του σχολίου 181, ότι δηλαδή ο Spyridos πήγαινε κατηχητικό, το μόνο που μας απομένει πλέον σ’ αυτή τη ζωή είναι να μάθουμε ότι ο Pedis και ο Χτήνος μικροί ήτανε παπαδάκια!

  200. ΓιώργοςΜ said

    Να συνεισφέρω στο μπούμερ τιβί πάρτι το Διάστημα 1999 και το Μπακ Ρότζερς, που τα ξεχάσατε.
    Και το Γκαλάκτικα. Και το πρώτο στα ογδόνταζ, αλλά και το ε-ξαι-ρε-τι-κό ριμέικ που ξεπέρασε… έτη φωτός το πρωτότυπο.

  201. Πέπε said

    Τον Μαγκάιβερ δεν πρέπει να τον έχω δει ποτέ, ούτε παλιά και σίγουρα ούτε πρόσφατα, αλλά είναι από τις σειρές που έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους. Όταν λέω «μαγκαϊβεριές» ή «μαγκαβεριλήκια» για τις πρόχειρες ευρηματικές πατέντες, δε σκέφτομαι «κάτσε, αφού δεν το ‘χω δει, όντως τέτοια έκανε ο Μαγκάιβερ ή μήπως όχι;», σκέφτομαι απλώς ότι λέω μια λέξη που ο άλλος θα την καταλάβει γιατί είναι κοινή.

  202. Κιγκέρι said

    Άντε σιγά σιγά να θυμηθούμε και τους Κεραυνούς του Διαστήματος!

  203. ΚΩΣΤΑΣ said

    Του Καραγάτση οι πιο πολλές ελληνικές σειρές,
    Κι ένα καλό τραγούδι από το μπουρίνι

  204. Alexis said

    #197: Κάτσε… ο «Μεθοριακός σταθμός» είναι βιβλίο;

    Επίσης «Οι έμποροι των εθνών» και «Η Γυφτοπούλα» μια και το ιστολόγιο είναι Παπαδιαμαντόφιλο 🙂

  205. Γιάννης Κουβάτσος said

    204:Όχι, δεν είναι, έχεις δίκιο, μπήκε εκ παραδρομής. Να προσθέσω στα παπαδιαμαντικά και τη «Φόνισσα», μίνι σίριαλ 3 επεισοδίων. Και βέβαια ο νυν «Βαρδιάνος στα σπόρκα».

  206. Λεύκιππος said

    Και βέβαια από τις καλύτερες ελληνικές σειρές τα εγκλήματα. Απίθανο σενάριο και ακόμα πιο απίθανοι, όλοι τους, ηθοποιοί.

  207. Pedis said

    Αυτό το βάζω σήμερα, αν και κανονικά είναι για την αυριανή ύλη. Να αρχίσετε από τώρα το χόμγουορκ της μετάφρασης (και να βρείτε τα μεζεδάκια 😎 που αποκλείεται να μην έχει τουλάχιστον πεντ’ έξι.)

  208. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Τηλεόραση πήραμε αρχές του 1972, οι επιλογές ελάχιστες φυσικά αλλά στην παιδική μας φαντασία ήταν πολλές. Οι σειρές που με είχαν εντυπωσιάσει, ήταν οι Χαμένοι στο διάστημα, και το Σταρ Τρεκ, μου άρεσαν επίσης η Μάχη, η Μπονάντσα, o Άγιος και πιο πολύ από αυτά οι Αντίζηλοι.
    Από το 78 και μετά η σχέση μου με την τηλεόραση είχε φθίνουσα πορεία, είχα άλλα ενδιαφέροντα πιο σημαντικά (που συνεχίζουν μέχρι σήμερα) από την τηλεοπτική αδράνεια, μέχρι που το 92 όταν γεννήθηκε η πρώτη μου κόρη, ουσιαστικά σχεδόν σταμάτησα να παρακολουθώ οτιδήποτε πλήν μερικών ντοκυμαντέρ και κάνα αθλητικό γεγονός.

    Από τα σύγχρονα (δηλαδή από την ιδιωτική και μετά) μου άρεσαν οι Απαράδεκτοι, οι Δέκα μικροί μήτσοι, κι οι παντρεμένοι έχουν ψυχή (μέχρι ενός σημείου γιατί στο τέλος πλάτιασε πολύ) ο μίστερ μπίν, και το σ΄αγαπώ μ΄αγαπάς. Τα τελευταία δέκα χρόνια βλέπω αποσμασματικά κάποια επεισόδια από μερικές σειρές όπως π.χ το 50 – 50 αλλά ποτέ πάνω από δυό τρείς ώρες την εβδομάδα, μέσα σ΄αυτές, είναι και τα αθλητικά γεγονότα.

  209. spyridos said

    199
    νεανικές αμαρτίες
    Και που να μάθαινες για τον παπά Γιώργη που με βάφτισε.
    Μου είχε κάνει εντύπωση γιατί τις Κυριακές τα μεσημέρια καθόταν στο καφενείο με τους κομμουνιστές

    https://www.kathimerini.gr/culture/arts/1032301/timontas-toys-iroes-tis-kalosynis-sto-perama/

    Αμ το άλλο εκπληκτικό.
    Από το κατηχητικό μας έστειλε στη χορωδία του κυρίου Κανάρη (πέθανε πριν ακριβώς τρία χρόνια) και αυτός μας έβαλε να τραγουδάμε με μαέστρο έναν κομμουνιστή.
    https://tinyurl.com/kjy6zmck

    Τότε βέβαια εκείνος ήταν συνταξιούχος και ο αδελφός του ήταν ο πρώτος εκλεγμένος δήμαρχος στο Πέραμα μετά την χούντα Μιχάλης Δημητριάδης και ο παπαΓιώργης απλώς ερχόταν επισκέπτης στο κατηχητικό.
    Εφημέριος στην ενορία μας ήταν ο επόμενος παπά Γιώργης που ο αδελφός του ήταν ο πρώην δήμαρχος, ο διορισμένος από την χούντα Κωττάκης. Σε αυτόν ήμουν 2-3 χρόνια παπαδάκι.

  210. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    207
    Ενώ το είδα, δεν το έβαλα στο αυριανό άρθρο.
    Έχει σίγουρα ένα λαθάκι.

  211. ΓΤ said

    Πάμε στη Χαβάη
    στ’ όμορφο νησί
    που ‘χει ωραία κορίτσια
    με χωρίς βρακί

    τραγουδάγαμε λυσσασμένοι στο 1ο Δημοτικό Αμαρουσίου κατά το 1979…

    Ναι, Αλίκη Νικολαΐδου, βαριά μπούκλα, στην ΥΕΝΕΔ, βαρύς μπερντές στο… υπόβαθρο, ύφος μονότονο αγιαστουρέ, ακολουθούσαν ειδήσεις στο χουντοκάναλο με τον Νίκο Μπουγά.
    Είχαμε επίσης το «Μήπως γνωρίζετε;», με τις ερωτήσεις να τις διατυπώνει ο Ίκαρος (Κανελλόπουλος) διαβάζοντας κάρτες που του τις έδινε η Ρένα Καπιτσαλά. Λίγο μετά ήρθε και ο Χρήστος Οικονόμου, με ποντικομούστακο παπαδημουλέ, ψιλοενισχυμένο ντεϊβιντνιβενικό.

    Δεν μνημονεύσαμε θαρρώ στο χουντοκάναλο την επίσης, παρά τις γερές σπουδές της, μονοτονέγκω Ευγενία Περιορή, με τις «Ρίζες της φυλής μας».
    Ο Νάσος Αθανασίου με το «Κάθε μεσημέρι», χωρίστρα λαδοπόντικο και γιακάς που κάλυπτε ακόμη και ευρύνωτο.
    Ταυτόχρονα, ξεκίναγε να μυεί τον κόσμο στον κόσμο του σινεμά ο βαριογυάλης Τάσος Μπακογιαννόπουλος που με ύφος μανιαμούνια προλόγιζε το έργο της «Κινηματογραφικής βραδιάς» και σε έφτανε στον επίλογο. Η Θεσσαλονίκη, θέλοντας, τρομάρα της, να δείξει ότι κι εκείνη κατέχει από τέχνη, πλην μπουγάτσας (είδε η αλεπού να καλιγώνουν το άλογο, σήκωσε κι αυτή το πόδι!), αντεπιτέθηκε με τον θλιβερομπουκλάκια Ζήση Τσιριγκούλη.

    Κλείνουμε με τη «Σύγχρονη Εύα», που την παρουσίαζε η Έλλη Ευαγγελίδου.
    Λοιπά ποντικομούστακα λευκοκούστουμα γίδια «Ευτυχείτε» Άλκης Στέας, τραγικομούρηδες Μαστοράκηδες, Ντάνους Λυγίζους στο πρώτο Μουσικόραμα της ΥΕΝΕΔ και λοιπή σαπίλα αγωνιζόμαστε να την ξεχάσουμε…

  212. Triant said

    Το Ethos δεν είναι κακό, αλλά με ξενέρωσαν οι συμπτώσεις παλιάς ελληνικής κωμωδίας (ενώ δεν είναι κωμωδία). Όμως πράγματι, ζηλεύω τους ηθοποιούς τους.
    Ωραίο σαπούνι είναι το Crown. Επί τη ευκαιρία δεν ξέρω αν είπαμε πως λέγονται σαπουνόπερες επειδή λόγω της επιτυχίας τους κυρίως στις νοικοκυρές, οι διαφημίσεις που έμπαιναν ήταν ως επι το πλείστον διαφημίσεις απορρυπαντικών και συναφών (ή Νατσουλίζω;).

    Για τα πολύ παλιά δεν θα πω τίποτα, τα έχετε πει σχεδόν όλα. Σχετικά παλιά έχω να προσθέσω το Rome, τους Spooks τον Poirot και γενικά όλες τις Εγγλέζικες σειρές.
    Οι Sopranos έχουν το καλό οτι είναι πολλά επεισόδια και θυμίζουν μεγάλο μυθιστόρημα (όπου καταλήγεις να ζεις μέσα). Από την άλλη εάν μία σειρά λόγω τηλεθέασης τραβάει πολύ, ξεχειλώνει και με απωθεί. Όπως το breaking bad που στην αρχή μου ψιλοάρεσε, το Peaky Blinders που έγινε βαρετό, η δεύτερη σεζόν του Downton Abbey κ.ά. Εδώ κοτζάμ Blackadder και έβγαλε μόνο 4 σεζόν από 6 επεισόδια.

    Τώρα, βλέπω με μεγάλη ευχαρίστηση Montalbano γιατί έχει ωραίο φαΐ και μιλάνε Ιταλικά (Σιτσιλιάνικα ως επί το πλείστον).

    Πράγματι, τώρα που το λες, συνειδητοποιώ πως όταν λέω σήριαλ εννοώ μάλλον τις σειρές με μη αυτοτελή επεισόδια. Μπορεί να πω σειρά το σήριαλ αλλά ποτέ δεν θα πω σήριαλ μια σειρά.

  213. Γιάννης Κουβάτσος said

    207:Τι άσχημη γλώσσα… Απορώ με αυτούς που τη λιγουρεύονται.

  214. Pedis said

    # 210 – Μόνο ένα? Μωρέ μπράβο, είδες έχουν γερούς φιλόλογους ΔΕΠ στο ΕΚΠΑ, το πήραν ζεστά το πράμα.

    Να δεις ότι θα βάζουν διδάκτορες να ακουμπάν το χέρι τους στο ευαγγέλιο …

    πήρε το μάτι μου και κάτι παπάτζες για Θεό (με κεφαλαίο! άρα πρόκειται για το θεό της Ελλάδος) αρωγό … Χάλια, μαύρα, σα ράσα. 😩

  215. Triant said

    Άσχετο:
    Τι κάνει ο Δον Μαρτίνος; Έχω καιρό να διαβάσω γραπτό ή σχόλιό του. Έχει κανείς νέα του;

  216. ΓΤ said

    215@

    Έχει να εμφανιστεί πάρα πολύ καιρό. Από τις 23.09.2021, 14:16, #95…

  217. Triant said

    216: 🙂 🙂 🙂
    Με τσάκωσες. Δεν προσέχω στο μάθημα.

  218. freierdenker said

    Γνωστές μελωδίες (και από τηλεοπτικές σειρές αλλά και απλώς τραγούδια σουξέ) με εναλλακτικούς στίχους ξεκινούσανε συχνά από επιθεωρήσεις, ή σόου (π.χ. Πανούσης, Χάρυ Κλυν, Σεφερλής, Ζαχαράτος, Γιώργος Μαρίνος).

    Το Θέατρο της Δευτέρας δεν μας έρχεται στο μυαλό ως σειρά, αλλά στην ιστοσελίδα της ΕΡΤ και αλλού είναι καταχωρημένο ως σειρά (προφανώς όχι σίριαλ). Ίσως η σειρά με την μεγάλύτερη επίδραση στα πολιτιστικά μας.

    To Nteflix έχει πλέον τόσες πολλές παραγωγές που σίγουρα θα βρεις ανάμεσα τους και αριστουργήματα και μετριότητες. Μιλώντας γενικά όμως θα έλεγα οτι συνήθως τα «Netflix Original» είναι μεν τεχνικά άρτιa αλλά δεν έχουν ψυχή. Σαν να υπάρχει ένα είδος τυποποίησης. Το πρόσεξα αυτό καταρχήν στα Nordic Noir, που τα «Netflix Original» ήταν σαν απομιμήσεις. Το είδος βασίζεται στο έντονο κοντράστ μεταξύ της τάξης και γαλήνης στο κοινωνικό περιβάλλον και του χάους και αναβρασμού στην ψυχή του ατόμου. Πολλές φορές αυτό έλειπε εντελώς και έβλεπες μια αμερικάνικη σειρά δράσης και μυστηρίου γυρισμένη στην Σκανδιναβία.

  219. 207# Πρώτον κάτι λέει να μη χρησιμοποιούν την επιστήμη για κονόμα και όταν πιαστούν με τη γίδα στην πλάτη θα μπορούν να ισχυριστούν πως δεν ήξεραν τι ορκίστηκαν ένεκα που δεν καταλάβαιναν τα αρχαία. Δεύτερον, μ’ αυτή τη γλώσσα κανονικά για Θεούς στον πληθυντικό δεν θα έπρεπε να λέει?

    199# Α, εγώ είμαι ακόμα. Καθημερινά προσεύχομαι (στη χριστοπαναγία, δύο σε ένα για εξοικονόμηση χρόνου).

  220. Pedis said

    # 219 – … για Θεούς στον πληθυντικό δεν θα έπρεπε να λέει?

    Ακριβώς, αλλά με μικρό θού.

  221. 220# Είμαι σχολαστικός τύπος, το έγραψα όπως νομίζω ότι θα έπρεπε να εμφανίζεται στο κείμενο 🙂

  222. Καλημέρα
    186, 191, 192 «Ιστορίες ανθρώπων που πιάστηκαν στον ιστό της αράχνης» ο πλήρης τίτλος. Και μετά άρχιζε το κήρυγμα!

    197 Την Αναδυομένη και τη μαντάμ Σουσού ξέχασες 🙂

  223. Αγγελος said

    Τουλάχιστον τις μισές από τις σειρές που λέτε δεν τις έχω καν ακουστά. Σε ποιο κανάλι ήταν/είναι αυτό το Breaking Bad, που τόσο παινεύεται;
    Από ιατρικά θυμάμαι τον Βen Casey, και από παιδικά τον Φιούρυ, μ´ενα άλογο. Η γιαγιά μου μάλιστα έλεγε τον πρώτο καιρό Φιούρυ την τηλεόραση.
    Να πω του Νικοκύρη (136β) ότι κι εγώ έβλεπα ανελλιπώς τις Άγριες Μέλισσες, και ελπίζω να μπορέσω να το βλέπω όταν ξαναρχίσει.
    Αλλά έχω ένα παράπονο. Κανένας δεν ανέφερε τις Υποψίες (1972-73) του πατέρα μου; Ή τις Ιστορίες του Αστυνόμου Μπέκα;

  224. Πέπε said

    222 β:

    Το πρόσεξα κι εγώ. Είναι η απόδειξη ότι όλο αυτό τον απίθανο αριθμό από σειρές τον θυμόταν καθώς τον έγραφε, χωρίς βοηθήματα. Προσωπικά εντυπωσιάστηκα (και μιλάμε μόνο για σειρές από βιβλία!!)

  225. dryhammer said

    180. Εκεί δεν έπαιζε και ο …Σονόρας; [Μιλάμε πως από χτες έσπαγα το κεφάλι μου να τον θυμηθώ]

  226. Χαρούλα said

    Ξεχάσαμε και τους δύο κλασικούς «Ρωμιούς», που προσπαθούσαν να καταλάβουν την κοινωνία των τελευταίων χρόνων της Χούντας.

    Τον Λουκά (Βασίλης Διαμαντόπουλος) και τον Σόλωνα (Γιώργος Μιχαλακόπουλος) !

  227. 3000 είναι, γ με τον τόνο κάτω αριστερά.

  228. Παρντόν, σε άλλο νήμα πήγαινε αυτό.

  229. Μουτούσης Κωνσταντίνος said

    Ὑπάρχει καὶ τὸ τραγουδάκι τοῦ Чайф :

    “ Какая боль! Какая боль!
    Аргентина – Ямайка 5-0 “

    [ Τὶ πόνος , τὶ πόνος , Ἀργεντινή -Τζαμάϊκα 5-0 ( κάνει ρίμα ρωσσιστί) ]

    Μπὸλ στὰ ρώσσικα ὁ πόνος , καὶ ἀξιοπρόσεκτο σημειολογικῶς πώς μιὰ παρόμοια λέξη (ποὺ ἒχει καὶ μιὰ κεραία) ἒχει προκάλεσει
    στὴν ἀνθρωπότητα , τεράστιο πόνο .

  230. Αιμ said

    Καλά «Άγρια Δύση» δεν έβλεπε κανείς ;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: