Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Πρώτο νούμερο το καλό (διήγημα του Άγγελου Αρόρα)

Posted by sarant στο 26 Σεπτεμβρίου, 2021


Το σημερινό διήγημα μού το έστειλε ο φίλος του ιστολογίου Άγγελος Αρόρα, που μας παρακολουθεί εδώ και 3-4 χρόνια και έχει σχολιάσει ελάχιστες φορές χρησιμοποιώντας ένα ψευδώνυμο αντλημένο από τον Μπόρχες. Είναι, όπως θα καταλάβατε μάλλον από τον τίτλο, διήγημα εμπνευσμένο από τα χρόνια του στρατού -στο τρίγωνο Καστελόριζο, Ρω, Στρογγύλη όπως λέει ο φίλος μας.

Μια και έχω κι εγώ γράψει διηγήματα για την εποχή που ήμουν φαντάρος, είχα έναν παραπάνω λόγο για να με ενδιαφέρει το διήγημα του Άγγελου. Το πρώτο νούμερο στη σκοπιά ήταν καλό και στα χρόνια μου.

Βέβαια, στη δική μου εποχή δεν υπήρχαν «επόπια» (δηλαδή ΕΠΟΠ, οι οπλίτες πενταετούς θητείας) -όσο για την έκφραση «φάγαμε μπιφτέκι» δεν την είχαμε μεν, αλλά τυχαίνει να την έχω μάθει. Λέγεται (ή λεγόταν, τέλος πάντων) για τον σκοπό που αργεί να έρθει ο επόμενος σκοπός, που θα τον αλλάξει.

Πρώτο νούμερο το καλό

Σ’ αυτό το μπουρδέλο δεν παλιώνεις ποτέ. Ποτέ. Δέκα ΕΣΣΟ να περάσουν κι ακόμη θα είσαι νέος. Στα μάτια τους ένα στραβάδι, κεφάλι γυμνό κουρεμένο κοντό, άσχημο, που θα εξέχουν τ’ αυτιά του και δεν θα χωρούν κάτω απ’ το τζόκεϊ. Δεν παλιώνεις ποτέ. Τα πόδια σου βγάζουν κάλους κι όλη η πατούσα έχει πάρει χρώμα λευκοκόκκινο απ’ το κάψιμο της αρβύλας. Κάθε βήμα σου κι ένα βάσανο. Όταν είσαι τυχερός δεν σε χτυπάνε στο γόνατο, όταν είσαι τυχερός φοράς ήδη τις κάλτσες και πηδάς από το κρεβάτι να τις βάλεις γρήγορα, να τις δέσεις καλά, μην βγεις συναγερμό τελευταίος και φάτε καμπάνα ή περιμετρικό. Η εξάρτυση κρέμεται στο δεξί σίδερο του κρεβατιού. Το κράνος σαν κατσαρόλα μεσαίου μεγέθους καπακώνει το μι-εβδομηνταένα. Και γρήγορες κινήσεις, ακούς, γρήγορες κινήσεις, κλειδιά στο χιτώνιο, όπλο και γραμμή έξω, παράταξη. Μηχανικές κινήσεις, όλα θα πάνε καλά, τις κάνεις μήνες τώρα. Το ποίημα το θυμάσαι. Προσοχή δυνατή. Στρατιώτης Πεζικού (όνομα), τυφεκιοφόρος, σε περίπτωση συναγερμού παραλαμβάνω…Θα το θυμηθείς, θα το πεις χωρίς να κομπλάρεις, δεν είσαι μαλάκας εσύ σαν τους άλλους να βγαίνουν αναφορά και να τραυλίζουν.

“Δυνατά με φωνή ακούτε; Το Σαββατοκύριακο ο Διοικητής έρχεται στο γραφείο του κανονικά κι ακούει, κι αν θέλετε να πάρετε καμιά άδεια, δυνατά, και σαββατοκύριακα γιατί η θέση του στρατοπέδου βλέπετε, δυνατά– μετά το εμβατήριο που είναι το αγαπημένο του”. Του κάθε της εχθρού ο σκληρός τιμωρός. Θα φανούν γενναία τα ηρωικά μας νιάτα και φέτος.

 

Όλα αυτά γυρνάνε στο μυαλό σου. Η καναδέζα βογκά σε δρόμους κακούς· κάθε λακκούβα τη νιώθεις διπλά, διπλά στα γόνατα και στη μέση που τραντάζονται. Σαν την πρώτη φρικτή μέρα, μέρα φρικτή. Σαν να σε πηγαίνουν στο εκτελεστικό απόσπασμα. Και ξέρεις ότι είναι πρώτη μέρα και βουρκώνεις και φρικάρεις. Να ’σαι υγιής και άνδρας. Εδώ ρε, θέλουμε λεβέντες, δεν θέλουμε τίποτα μίζερους να κοιτάνε κάτω και να μπερδεύουν τη γλώσσα τους. Η πατρίδα σε χρειάζεται, χρειάζεται παλικάρια, να σκοτωθούν στο τάδε ή εκείνο το ύψωμα. Καθόλου εύψυχον το ελεύθερον.

Εβδομήντα πέντε μέρες εγκλεισμός. Εβδομήντα πέντε μέρες χωρίς άδεια, έξοδο, Πάσχα μέσα. Δεν ξέρεις τι θα γίνει. Δεν σου λένε. Εβδομήντα πέντε μέρες σύνταγμα, χώρια οι μέρες στον βράχο. Σκέφτεσαι τα ίδια και τα ίδια. Στα τηλέφωνα σού λένε τα παρήγορα–  καλά είσαι εκεί, κάνε υπομονή, έλα και έφαγες τη θητεία, πέρασαν οι μέρες. Είσαι όμως ακόμη στα μισά. Κι εδώ δεν παλιώνεις ποτέ. Τα σύνορα είναι σύνορα. Εδώ θέλουμε άνδρες λεβέντες με τη σημαία στο μυαλό. Είναι απογεύματα που θες να τσακωθείς, τα λόγια φεύγουν δεξιά και αριστερά. Γλιστράνε στις πλαγιές του Αγίου Στεφάνου. Σκοπιά εξωτερική. Πρώτο νούμερο το καλό, χωρίς ξενύχτι και πολύ κρύο. Δύο με δέκα. Πρώτο νούμερο το καλό. Εδώ όμως δεν παλιώνεις ποτέ. Κοιτάς στο καθρεφτάκι το πρόσωπό σου. Ξυρισμένο με ωραίες γωνίες χαμογελαστό. Τα μάτια βαθουλωτά με μαύρους κύκλους. Σου αρέσει η σκοπιά στον Άγιο Στέφανο.

Οι κραδασμοί στα γόνατα σε πεθαίνουν. Όλες οι μέρες εδώ είναι σαν την πρώτη. Μπορεί και όχι, υπερβολή. Διπλή μαχαιριά πάντως. Πας Άγιο Στέφανο, καλή σκοπιά, το νούμερο καλό. Σου αρέσει ο Άγιος Στέφανος. Και λες στον μαλάκα που γκρινιάζει “βρε μαλάκα παρακαλάω να κάνω σκοπιά Άγιο Στέφανο, παρακαλάω μαλάκα να μην είμαι εκεί το μεσημέρι, να εξαφανίζομαι μακριά από αυτό το μπουρδέλο, μακριά από τις απογευματινές και τις φρουρές. Εκεί που σου πρήζουν τ’ αρχίδια μες τον ήλιο”. Κάθε μέρα τα ίδια και τα ίδια. Οι αστεράτοι, πιτσιρικάδες και δεινόσαυροι της ΣΜΥ, να κάνουν το κομμάτι τους κι εσύ να νιώθεις άβολα για τις καθημερινές έξωθεν απειλές· τους απέναντι, τους αναρχικούς που σου πετάνε μολότοφ, τους μπαχαλάκηδες.

“Μακάρι να υπήρχε και τρόπος να γλιτώνεις και την πρωινή αναφορά βρε παλιομαλάκα”. Θυμάσαι που είσαι όργανο του Λόχου και βγήκες αναφορά τη Δευτέρα και τα ’κανες όλα πουτάνα. Κόμπλαρες στο ποίημα, είσαι και παλιός τρομάρα σου. Σε ρεζίλεψε ο λοχαγός. Λόχος ογδόντα άτομα γελάν μαζί σου κι αυτός συνεχίζει να σου λέει πως κρατάς το όπλο σαν την Αλίκη στο Ναυτικό. Παρασκευή σήμερα κι ευτυχώς που δεν έχουμε πόλεμο γιατί με σένα θα έφταναν στη Λαμία μέχρι να αναφέρεις κανονικά το γαμοποίημα. Έτσι είπε, έτσι θα ’ναι. Μη σε δει ο λοχαγός. Βουρκώνεις στη διαδρομή. Είναι η δικιά σου έξοδος. Σου αρέσει ο Άγιος Στέφανος.

Σε κάθε απότομη στροφή χοροπηδούν τα φασόλια και ο παρασκευιάτικος ταραμάς. Δεν πρόλαβες χαλβά. Έχεις βαρεθεί τα εστιατόρια με το χαλασμένο μπιλιάρδο και το καψιμί. Έχεις βαρεθεί τα ίδια πρόσωπα. Τον θάλαμο που μυρίζει ποδαρίλα, γεμάτος ακατάστατους σάκους και μπουκάλια νερό, άδεια· μισογεμάτα νερό και αποτσίγαρα. Μούχλα κίτρινο νερό. Περνάτε τώρα τις αποθήκες. Τραβερσάρετε δίπλα στον γκρεμό για να βγείτε πάνω από τον λιμνιώνα και από κει ξεκινά το κακοτράχαλο γλείψιμο του βορινού ακρωτηρίου. Ήλιος σκληρός, μπροστά θάλασσα και δεξιά οι αποθήκες. Πιο κάτω διακόσια βαρέλια άδεια από πετρέλαιο όμορφα στοιβαγμένα σε μια ευκαιρία για απογευματινή εκπαίδευση.

Όλα αυτά τώρα θέλουν τη δική τους περιποίηση και φροντίδα. Το τσιτάτο ήρθε από νωρίς στα γραφεία, το πρωί ο επιλοχάς το είπε ξεκάθαρα. “Μάγκες προβλέπεται τρελή εμπλοκή για όλο τον μήνα. Πήραν από Μεραρχία έρχεται ο Γενικός Επιθεωρητής από το Επιτελείο. Την πουτσίσαμε κανονικά. Θα πήξουμε τα πρωινά και στις απογευματινές. Καθισιό βαριά μόνο καμιά Κυριακή”. Δεν παλιώνεις ποτέ εδώ μέσα γαμώ τον σταυρό τους. Μόνο να χώνεις τουαλέτες κανά καινούργιο. Πάλι εντολές, πάλι κουβαλήματα. Σήκωσε το τάδε κιβώτιο, πήγαινε το εκεί, όχι φέρε το εδώ, να είναι στοιβαγμένα όμορφα. Θα τα δει ο Συνταγματάρχης. Όχι όχι πρέπει να τα βγάλουμε όλα ξανά έξω να τα μετρήσουμε και να μπουν διαφορετικά σε περίπτωση πολέμου. Περνάτε τα βαρέλια με το πετρέλαιο και δεν πάει μήνας που ξεφορτώνατε όλο το βράδυ από το καράβι καμιά διακοσαριά βαρέλια. Εμείς οι εθνικές καθαρίστριες λες στον συνάδελφο και εκείνος κοιμάται επάνω στην τσάντα του. Εμείς οι εθνικοί καθαριστές για τους θαλάμους, για το καψιμί, για τα εστιατόρια και έξω· χόρτα, γούρνες, το εκκλησάκι της Αγίας Βαρβάρας. Από πίσω ο όρχος με τα οχήματα. Τσάπες φτυάρια σκούπες, όλα έξω. Έτοιμοι για τη μεγάλη μάχη με τον Επιθεωρητή που θα δει πως όλα πάνε τέλεια.

“Εδώ είναι διαφορετικά, η θέση του στρατοπέδου, βλέπετε. Οι απέναντι. Εδώ δεν επιτρέπεται να είστε χύμα. Κάθε ευρώ του φορολογούμενου πολίτη και των γονιών σας πρέπει να αξιοποιείται”. Έξω τα πινέλα, οι μπογιές, τα πιεστικά. Θα βαφτούν θα γυαλιστούν όλα. Θα γίνουν τέλεια. Το απόγευμα έξω τα όπλα. Λάδι μπόλικο να γυαλίζουν, πολύ λάδι. Βράδυ υπηρεσία. Έρχονται και προαγωγές στο τέλος του μήνα, να πει καλή κουβέντα ο Επιθεωρητής στο Επιτελείο κι αν δεν στείλει λεφτά δεν πειράζει, έχουμε νιάτα. Τα νιάτα μας πιστοί φιλότιμοι στρατιώτες μέχρι την τελευταία σταγόνα του ιδρώτα τους. Μπόλικες ελιές, ντομάτα, κονσέρβες μισοτιμής για τους φαντάρους μας. Τα λατρευτά μας νιάτα στα νησιά και στην επαρχία. Στην Αθήνα ένας φίλος βγήκε Πατησίων με στρατιωτικά και τον μπερδέψανε για μονιμά και την πάτησε.

Όταν όλοι μετράνε ημέρες δεν δίνεις σημασία. Δεν θες να σκέφτεσαι τον χρόνο γιατί εσύ μόνο έτσι τον καταργείς. Μετράς μόνο Δευτέρες, Τρίτες, Τετάρτες και ονειρεύεσαι τις Κυριακές. Μόνο στις εικοσιδυό του μήνα αφήνεσαι λίγο να σκεφτείς την πρώτη μέρα και την τελευταία σου. Επιτρέπεις στον εαυτό σου μία κόκα κόλα. Σήμερα είναι δεκαοκτώ, ακόμη δεκαοκτώ και βλαστημάς. Από τις δεκαπέντε του Μάη σού φαίνεται μια αιωνιότητα. Μέρα τη μέρα, αναφορά την αναφορά, υπηρεσία την υπηρεσία θα περάσει.

Πέρα απέναντι βλέπεις το μονοπάτι, τον Άη Γιώργη. Πίσω από εκεί το πεδίο βολής. Πρέπει να είστε στο δεκάλεπτο απ’ τον Άγιο Στέφανο. Καταλαβαίνεις πως το κεφάλι σου έχει βαρύνει. Είναι από εκείνες τις μέρες που το μυαλό πλημμυρίζει αχόρταγα από μνήμες και σκέψεις μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Ξέρεις πως πρέπει να το σταματήσεις· μα αυτές επανέρχονται, κυλάνε, γλιστράνε χωρίς να το καταλαβαίνεις μέσα στο κεφάλι και την καρδιά σου. Ακόμη κι αν σου κάνει κακό κυλάς. Ξαναπάς σε εκείνες τις μέρες. Μονοπάτι, Άη Γιώργης, πίσω το πεδίο βολής. Εκπαίδευση. Πορείες ατέλειωτες μες τον καυτό ήλιο με όλο τον στρατιωτικό φόρτο στο σώμα. Κάτω στη λάσπη, βουτιές, κάλυψη απόκρυψη. Βολές, χειροβομβίδες και χριστοπαναγίες βροχή. “Απλά πέτα τες απέναντι ηλίθιε να τελειώνουμε, δεν πετυχαίνεις Χριστό, άχρηστε, ναι το κράνος φταίει παλιομαλάκα χέστη”, σου λένε. Μέρες ατελείωτες που κρατάνε μια ζωή, βασανιστικές. Αναρωτιέσαι τι κάνεις εσύ εικοσιπέντε χρονών εδώ. Δεν αντέχεις την καφρίλα. Το βράδυ αποκαμωμένος από την κούραση, μισοτρώς για να πας να ξεραθείς. Ακούς τους πιτσιρικάδες καυλωμένους από τις βολές. Όλοι δέκα στα δέκα τις παίξανε. Όλοι βαρέσανε αλφάδι στόχο. Θέλουν έτσι τη θητεία. Μάχιμη λένε. Να σε μάθει να πυροβολάς, να γαμήσεις τον απέναντι στα πιστολίδια. Κοιτάς αηδιασμένος. Σηκώνεσαι σαραπέντε λεπτά πριν το εγερτήριο να κάνεις μπάνιο, να ξυριστείς, να ντυθείς πένα και να στρώσεις κρεβάτι. Οι άλλοι δεν προλαβαίνουν να φάνε πρωινό.

Επιτέλους φτάνετε στον Άγιο Στέφανο. Τα φασόλια παραλίγο να χυθούν έξω από το τάπερ. Σαράντα λεπτά στροφιλίκια επάνω στο βουνό. Σαράντα λεπτά σκέψης και ακατάσχετης μνημορραγίας. Επιτέλους φτάνετε Άγιο Στέφανο. Οι πρωινοί φάγανε μπιφτέκι μιας ώρας σχεδόν, σύνηθες φαινόμενο για εδώ. “Ρε μαλάκες μας γαμήσατε, τρελό μπιφτέκι”, χαμογελούν. “Γυρίσανε οι άλλοι από τον βράχο; Έγινε η αλλαγή; Τον Βασίλη έχουμε να τον δούμε είκοσι μέρες, μαύρα μάτια κάναμε να τον δούμε, χαθήκαμε, θα κατέβει και μετά πάλι βράχο, πιο πολύ βράχο κάνει παρά νησί”.

Γνέφεις αρνητικά- “πέσανε σε καιρό, αφού ξέρεις πως η προβλήτα δεν είναι σίγουρη ρε μαλάκα. Είναι πιο ήρεμα εκεί.  Μα τον θεό άμα έρθει ο Γενικός, θα πω στον Λοχαγό να με στείλει και μένα πάνω. Δεν παλεύεται στο σύνταγμα”. Σου λέει ο μονιμάς να μετρήσεις σφαίρες, να ελέγξεις μπάουφεν κιάλια, να μαζέψεις σκουπίδια. Ξεστομίζεις από μέσα σου σχεδόν γαμώ τα επόπια.

Αφού απομακρύνεται αρκετά η επιφυλακή φωνάζεις, γαμώωωω τα επόπια! Κοιτάς στον καθρέφτη της παρατημένης καναδέζας το πρόσωπό σου. Ξυρισμένο με ωραίες γωνίες χαμογελαστό. Τα μάτια βαθουλωτά με μαύρους κύκλους, λυπημένα. Σου αρέσει η σκοπιά στον Άγιο Στέφανο. Σκοπιά εξωτερική, πρώτο νούμερο το καλό. Δύο – δέκα. Κοιτάς το ρολόι και έχεις δύο – δυόμισι ώρες να σκάσει καμιά εξωτερική, άμα λάχει. Τρεις ώρες να σε πάρει η μάνα σου για τον καθημερινό καθησυχασμό. Και αυτηνής και δικό σου. Όλα πάνε καλά, καλά είσαι εκεί και έχεις φάει τη μισή θητεία. Είσαι όμως ακόμη στα μισά και σου φαίνεται πώς αυτό τον μήνα ο δείκτης αρνείται να πάει στις εικοσιδυό. Αρνείται πεισματικά.

Βάζεις τα φασόλια και τον ταραμά, μαζί με το φρούτο, κάτω από το κάθισμα. Να μην τα βλέπει ο ήλιος. Σου αρέσει ο Άγιος Στέφανος. Εδώ δεν σου αρέσει να κάθεσαι μέσα στην καναδέζα. Σ’ αρέσει να περπατάς τριγύρω στη φύση. Πηγαίνεις κάτω κοντά στη θάλασσα, στις βραχώδεις ακτές όπου τα βράδια καμιά φορά περνάνε τουρίστες. Δεξιά το μικρό χαριτωμένο εκκλησάκι του Αγίου Στεφάνου, όπως πάντα κλειστό. Μόνιμη μουσική το τινκ τανκ της σημαίας που χτυπιέται από τους αέρηδες. Οι άλλοι εκνευρίζονται, εσύ ηρεμείς. Μπροστά απλώνεται θάλασσα και η χερσόνησος. Με τα κιάλια βλέπεις απέναντι σημαίες μεγάλες, κρεμασμένες στα κτήρια, αλλιώτικα ραμμένες. Σε λίγο ακούγεται η γλυκιά φωνή του μουεζίνη. Ο αέρας τον φέρνει γραμμή στο βόρειο ακρωτήρι.

“Πάμε παγκάκι να αράξουμε ρε μαλάκα”. Γραμμή παγκάκι ξεζώνεσαι όπλο, το παρατάς δεξιά μαζί με τη λυμένη εξάρτυση. Το καπέλο μέσα στο κράνος. Δεν σε νοιάζει αν σε δουν απέναντι πως είσαι χύμα, πως είσαι μπουρδέλο. Βγάζεις αρβύλες· τα πόδια σου είναι σκατά από το κάψιμο. “Βρε μαλάκα έχεις λαλήσει εδώ μέσα. Μας έχουνε τρελάνει αλήθεια μας έχουνε τρελάνει”. Λέει ο συνάδελφος. Χαμογελάς. Βάζεις στο μπάουφεν ράδιο. Ελαφρολαϊκά πένα. Νιώθεις ξαφνικά ελαφρύς, τα μάτια ξεβάρυναν μόνα τους και το μυαλό αδειάζει. Το σώμα ελαφρύ κι αυτό. Σου αρέσει ο Άγιος Στέφανος. Να μην είσαι μέσα στο μπουρδέλο. Να είσαι όσο πιο μακριά μπορείς. Πρώτο νούμερο, το καλό, σκοπιά εξωτερική, δύο – δέκα, πάει και αυτό. Έσβησες μια μέρα.

Στις πλαγιές εδώ γλιστράνε όλα πιο εύκολα. Τα λόγια, τα μίση– κοιτάς με τις ώρες τη θάλασσα και τη χερσόνησο. Ανεβαίνεις στο παγκάκι και κανείς κωλοδάχτυλο στους καταδρομείς επάνω στο βουνό. Δεν ξέρεις αν σε βλέπουν. “Τον παίρνετε μαλάκες”, φωνάζεις. Γυρνάς προς  τη χερσόνησο και τη θάλασσα. Σαν πράσινο φίδι που έχει πετάξει το δέρμα του, πράσινο φίδι, φανέλα-παντελόνι-κάλτσα, αρχίζεις και χορεύεις. Χορεύεις σαν χανούμισσα τσιφτετέλι τρελό. Χορεύεις με κέφι και χαμόγελο. Τινκ τανκ, το μπάουφεν, η γλυκιά φωνή του μουεζίνη και εσύ–  που έχει πάντα συννεφιά συννεφιάαααα χριστέεεε και πααααα χριστέ και παναγιάαα μου.

119 Σχόλια προς “Πρώτο νούμερο το καλό (διήγημα του Άγγελου Αρόρα)”

  1. Δύο με δέκα τι είδους σκοπιά είναι; Ακόμα και στο Ναυτικό εξάωρες βάρδιες είχαμε, στο πεζικό απ’ όσο ξέρω είναι τετράωρες.

  2. Γιάννης Ιατρού said

    καλημέρα,

    με τέτοιο θέμα θα έχουμε πολλά σχόλια με σχετικές αναμνήσεις σήμερα. Πάω να το διαβάσω όλο το διήγημα, από τις πρώτες 2-3 παραγράφους που διάβασα είναι πολλά υποσχόμενο👏👍

  3. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  4. atheofobos said

    Άσχετο με το σημερινό, σχετικό με τα ιστολόγιο.
    Ο Πέτρος Τατσόπουλος διαβάζει το ιστολόγιο σου γιατί σήμερα στα ΝΕΑ σε αναφέρει ονομαστικά, καθώς παραθέτει το κείμενο του Παπαδιαμάντη που είχες δημοσιεύσει.

  5. Καλημέρες σε όλες τις παλιοσειρές.

  6. Πολύ ζωντανό γράψιμο.

  7. greggan193 said

    Reblogged στις THE BROOM.

  8. atheofobos said

    Ενδιαφέρον και καλογραμμένο διήγημα, και για όσους, όπως εγώ δεν ξέρουν τι είναι το μπάουφεν που γράφει, ψάχνοντας στο ιντερνετ το βρίσκεις.

  9. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    4 Αθεόφοβε, τώρα πήγα να το δω. Μια παρατήρηση βέβαια, ότι δεν μας διαβάζει πολύ προσεκτικά διότι γράφει, για τη Δασκαλομάνα του Παπαδιαμάντη:
    «αλλά – όπως σωστά παρατηρεί ο Νίκος Σαραντάκος – ο συγγραφέας αποτυπώνει την κατάσταση στην αγγλοκρατούμενη Επτάνησο, τρεις με τέσσερις δεκαετίες νωρίτερα»

    Ενώ εγώ είχα γράψει ότι το διήγημα είναι βιωματικό και αναφέρεται στην παιδική ηλικία του Ππδ, αφού στο βιβλίο της Γεωγραφίας η Επτάνησος εμφανίζεται αγγλοκρατούμενη, άρα προ του 1864.

    8 Α μπράβο και είχα βαρεθεί να ψάξω.

  10. Pedis said

    Θα πήξει η … σας στις προσωπικές εξιστορήσεις, σήμερα! Δεν ξαναμπαίνω.

    Ωραία η καναδέζα (και γ.. τα ονόματα). Αλλά δεν είχε σώας τας φρένας.

    Εκ κατασκευής (και βάρους).

  11. Πέπε said

    Καλημέρα.

    Ωραίο πράμα όμως ρε παιδί μου η εθνική άμυνα!

    Μου θύμισε μια φορά στην Γκάσμα που…

    Απ’ όσο θυμάμαι, αυτές οι μαραθώνιες σκοπιές ήταν όταν το τάγμα είχε άσκηση. Ο πρώτος έμενε για πάντα. Και μάλλον εκεί είχαν όλη την ώρα ασκήσεις. Μόνο ημερήσιες, στις νυχτερινές ασκήσεις έμεναν πάντοτε αρκετοί παραμένοντες για να αλλάζουν κανονικά τα νούμερα. (…Σωστά άραγε;)

  12. Costas Papathanasiou said

    Ωραίο διήγημα. Με έναν πυρετικό ρυθμό που μοιάζει αρχικά με “ακατάσχετη μνημορραγία” όπως κι ο ίδιος ο συγγραφέας επισημαίνει, εσωστρεφές και αυτοανοφορικό ως εκ τούτου, ώς ένα βαθμό, έως ότου καταλήγει σε (σκόπιμη ή συμπτωματική, δεν έχει σημασία) παραπομπή στη ”Μαγική Εικόνα”:, του Θωμά Γκόρπα:
    «Αύγουστος Κυριακή η Ελλάδα πλάι στη θάλασσα:
    ήλιος δροσιά πεύκα φαΐ κρασί κι αγάπη.
    Στο πικάπ
    έπαιζε ασταμάτητα
    του Τσιτσάνη η «Συννεφιασμένη Κυριακή».
    Και κανείς δεν είπε να αλλάξει ο δίσκος…»
    (Θ. Γκόρπας;, συλλογή,“Παλιές ειδήσεις”, Τα ποιήματα (1957 – 1983), εκδόσεις Ποταμός).
    Οπότε, κατόπιν τούτου, μπορεί να συνειδητοποιήσει κανείς ως ευρύτερη σκληρή αλήθεια την πρωταρχική αποφθεγματική ρήση, που φαίνεται να αποκαλύπτεται ειδικά στον τυχερό που έχει το πρώτο νούμερο το καλό.:
    Ότι “Σ’ αυτό το μπουρδέλο δεν παλιώνεις ποτέ” σαν νά’ σαι πάντα μ’ έναν τρόπο έγκλειστο και εμπόλεμο στραβάδι και “η πόλις θα σε ακολουθεί” σα συννεφιά από πάνω σου κρυφή, κι όπου και να ταξιδεύεις η Ελλάς θα βρίσκει τρόπους να σε πληγώνει, ίσως γιατί έτσι σκιάζει το έλασσον κακό: Με μια μεγάλη ψευδοσκιά που κρύβει όλα τα όμορφα πολλά που πρέπει να παλέψουμε για να τα λευτερώσουμε στο φως.

  13. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πάντως, αν όσοι υπηρετήσαμε μετά το 1981 στον στρατό, γράφουμε διηγήματα, όσοι υπηρέτησαν παλαιότερες εποχές, θα έπρεπε να γράφουν πολύτομα μυθιστορήματα. Που μόνο μυθιστορήματα δεν θα ήταν. 😊

  14. Άγγελος Αρόρα said

    Kαλημέρα σας. Ευχαριστώ απ’ τη μεριά μου τον κ. Σαραντάκο για τη δημοσίευση του διηγήματος. Όπως ανέφερα και στον ίδιο, το θέμα είναι κάπως κοινό, ωστόσο ο τρόπος γραφής και ο τόπος της θητείας μπορεί να ενδιαφέρουν μερικούς αναγνώστες του ιστολογίου. Επίσης μπορεί να λειτουργήσει σαν ένα κείμενο σύγκρισης μεταξύ πολύ διαφορετικών εποχών όσον αφορά τη στρατιωτική θητεία. Και πάλι κ. Σαραντάκο ευχαριστώ πολύ.

    Το κείμενο γράφτηκε πέρσι το χειμώνα, μόλις απολύθηκα. Είναι αυτοβιογραφικό με μυθοπλαστικά στοιχεία, εμπνευσμένο από τη θητεία μου στο τρίγωνο Καστελόριζο-Ρω-Στρογγύλη. Το Καστελόριζο ήταν παραδοσιακά τόπος μιας καλής θητείας- καλή γειτνίαση με Τουρκία, αλλά λόγω της μακρινής τοποθεσίας του, προτιμούσαν να στέλνουν Ροδίτες και παιδιά από την Αλβανία που είχαν πάρει υπηκοότητα. Τα τελευταία πέντε χρόνια με τα επεισόδια και το προσφυγικό, θεωρείται τόπος δύσκολος και απαιτητικός, ανάλογος με τον Έβρο. Η Μεραρχία στέλνει με απόφασή της μόνο Αθηναίους, Κρητικούς και παιδιά από την Αλβανία. Οι Ροδίτες παραμένουν στη Ρόδο και δεν υπάρχει βούληση να αλλάξει αυτό.

    Μολονότι μπορεί να ήταν 9 μήνες η θητεία, όταν υπηρέτησα εγώ, όταν μπήκαμε η γη γύριζε κανονικά, το Φλεβάρη έπιασε κορωνοϊός. Και έτσι από τα τέλη Φλεβάρη δεν είχαμε άδειες, ούτε εξόδους. Όλα άνοιξαν στις 4 Μαϊου, ωστόσο κάποιοι βρέθηκαν να είναι 120 μέρες χωρίς να έχουν βγει εκτός στρατοπέδου. Οι αξιωματικοί και υπαξιωματικοί δεν στερήθηκαν ποτέ, όπως φαντάζεται κανείς, άδειες και εξόδους. Όλο αυτό είχε και μια περιπέτεια, που δεν την καταλαβαίναμε τότε. Πάντως όλοι μας έλεγαν καλά είστε εκεί που κάθεστε. Ακούγαμε από την Ιταλία τρομακτικά νούμερα. Στην Αθήνα ήταν όλα ρόδινα, λόγω του ιού, δίνανε άδειες με το τσουβάλι.

    Τα υπόλοιπα βρίσκονται στην καρδιά του κειμένου. Το νησί, η απέναντι χερσόνησος (Κας), η δική μας αγωνία, τα δύσκολα ωράρια, τα φυλάκια Ρω και Στρογγύλη και οι ατέλειωτες επισκέψεις των προυχόντων του ελληνικού κράτους.

    1 – Δύτη: Είχαμε εξωτερικές σκοπιές που αποτελούνταν από 3 8ωρα. (2-10,10-6, 6-2). Ο Άγιος Στέφανος είναι το βορειότερο σημείο του νησιού απέναντι από το Κας. Ήταν μία ώρα από το στρατόπεδο. Δεν υπήρχε η δυνατότητα πιο συχνής εναλλαγής σκοπιάς. Το πρώτο νούμερο είναι το καλό γιατί σε διώχνουν αρκετά νωρίς για να φας, 1 ξεκινάς για την σκοπιά σου. Γλυτώνεις καθαριότητες, φρουρές, ξεφορτώματα, σχεδόν τα πάντα. Το βραδινό οκ. Αν αναρωτηθείτε και καλά γιατί το τρίτο νούμερο (6-2) δεν ήταν πιο καλο; Αφού γλύτωναν πρωινές αναφορές και αγγαρείες; Τα παιδιά που είχαν τρίτο νούμερο ήταν σχεδόν σίγουρο πως θα ξανά έχουν σκοπιά (εσωτερική) πιο αργά το βράδυ. Ωστόσο μέχρι τα τέλη Μαρτίου λόγω βροχών και λάσπης, υπήρχε το εξής νούμερο: 6 πρωί με 6 βράδυ, και 6 βράδυ με 6 πρωί. Καθώς τα οχήματα δεν μπορούσαν να κάνουν τα βραδινά δρομολόγια.

  15. atheofobos said

    13
    Πράγματι επειδή υπηρέτησα πριν το 1981, έχω γράψει πριν από χρόνια σχετικά με την θητεία μου στο Ναυτικό σε 12 συνέχειες!
    Το παρακάτω είναι το λινκ για την πρώτη και σε αυτήν υπάρχουν και τα λινκ για τις επόμενες.
    Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 1- ΝΑΥΤΗΣ ΠΡΟΠΑΙΔΕΥΟΜΕΝΟΣ ΣΤΟΥ «ΠΑΛΑΣΚΑ»
    http://atheofobos2.blogspot.com/2015/09/1.html

  16. Georgios Bartzoudis said

    (α) «Του κάθε της εχθρού ο σκληρός τιμωρός».
    # Προφανώς πρέπει να γραφεί «του κάθε τις…» ή «του κάθετις…», δηλαδή του οποιουδήποτε εχθρού ο σκληρός τιμωρός.

    (β) Δυστυχώς, η «λειτουργία» του στρατού, σε ότι αφορά τους «κληρωτούς», παραμένει βασικά η ίδια από …π.Χ. που υπηρέτησα εγώ. Τα είπα χύμα κάποτε για τις επιπτώσεις «εν καιρώ πολέμου». Τότε που κλήθηκα να υπερασπίσω και γω την πατρίδα (Ιούλιος 1974, στις όχθες του Έβρου).

  17. ΓΤ said

    16@

    (α) «Του κάθε της εχθρού ο σκληρός τιμωρός».
    # Προφανώς πρέπει να γραφεί «του κάθε τις…» ή «του κάθετις…», δηλαδή του οποιουδήποτε εχθρού ο σκληρός τιμωρός.

    Γύρνα στο Δημοτικό γρήγορα, που θες και να κρίνεις τον άψογο Αρόρα…

  18. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    16α Δεν νομίζω. Του κάθε της εχθρού = του κάθε εχθρού της

    14 Εμείς σε ευχαριστούμε για το διήγημα. Έδωσες και την εξήγηση για τις σκοπιές 2-10, που ακόμα και στην εποχή μου τις είχα ακούσει σε φυλάκια κτλ.

  19. venios said

    16-17 Ο στίχος που προηγείται είναι «περνάει ο στρατός της Ελλάδας φρουρός» επομένως «του κάθε της (Ελλάδας) εχθρού».

  20. Irresistible said

    Το ότι ο κύριος Αρόρας αναφέρει δύο φορές στο διήγημα την φράση «η γλυκιά φωνή του μουεζίνη» δείχνει ότι απεχθάνεται τον Χριστιανισμό και συμπαθεί το Ισλάμ. Σε κανέναν πραγματικό χριστιανό δεν φαίνεται γλυκειά η φωνή του μουεζίνη. Ας βγεί κι ο διαπρεπής χριστιανός λόγιος κ. Blogotinanai να μάς πεί την γνώμη του.

    Κατά τα άλλα, το διήγημα είναι μία από τα ίδια. Ξεκινά με αγαθές προθέσεις και ενδιαφέρον ύφος, αλλά δεν έχει στόχο, και δεν καταλήγει πουθενά. Πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένοι. Τελικά δεν μένει τίποτα στο μυαλό του αναγνώστη, εκτός από την εθνικά ύποπτη φράση «η γλυκιά φωνή του μουεζίνη»

  21. Πέπε said

    Ο μουεζίνης δεν έχει υποχρεωτικά γλυκιά φωνή. Όπως ούτε κι οι Έλληνες ψαλτάδες.

    Άμα έχει όμως;

  22. Alexis said

    Δεν διάβασα ακόμα το διήγημα.
    Ωστόσο επειδή πρόσφατα απολύθυηκε ο γιός μου, και το είχαμε συζητήσει σχετικά, να ρωτήσω τον κ. Αρόρα ή όποιον άλλον γνωρίζει:
    Είναι αλήθεια ότι στον στρατό ξηράς έχουν πλέον καταργηθεί οι έφεδροι λοχίες και δεκανείς;
    Αν πάλι η απάντηση προκύπτει μέσα από το διήγημα, ζητώ συγγνώμη για την «βιασύνη» μου.

  23. #1

    Δύτη και στο ναυτικό το 77 που υπηρέτησα οι βάρδιες οκτάωρες (σπασμένες σε δυο τετράωρα για να είναι κοινές με τα πλοία) ήταν : 12-4, 4-8, και 8-12 και προ και μετά μεσσημβρίαν

  24. Alexis said

    #23: Έτσι τα βρήκα κι εγώ στο ΠΝ (89-91)

  25. sarant said

    22 Μπα; Και τα ΛΥΒ επομένως;

  26. 23-24 Να διευκρινίσω, τετράωρες σκοπιές, εξαωρίες στον κλωβό του ραντάρ είχαμε εμείς.

  27. Irresistible said

    Αδαέστατε φιλόλογε της πλάκας, κύριε Πέπε (21),

    ΑΝ είχατε απλώς ξεφυλλίσει τους Ξένους Περιηγητές που βρέθηκαν στην Ελλάδα, θα γνωρίζατε πως απαξάπαντες εύρισκαν ΑΠΟΚΡΟΥΣΤΙΚΗ την φωνή του μουεζίνη, όσο γλυκειά κι αν ήταν. Για να ξεστραβωθείτε, ΑΝΑΡΤΩ τί γράφει στο «Φάντασμα της Ιστορίας» της χθεσινής Σαββατιάτικης «Εφ.Συν.» ο Τασούλης ο Κωστόπουλος, διά χειρός της διδάκτορος Νεοελληνικής Ιστορίας στο Πάντειο, Άννας Κρινάκη

    Το ότι, λοιπόν, ο κύριος Αρόρας βρίσκει γλυκειά (δύο φορές!) την φωνή του μουεζίνη στο διήγημα, είναι αρκετά ύποπτο: Είτε μισεί θανάσιμα τον Χριστιανισμό, είτε συμπαθεί για κάποιον άγνωστο λόγο το Ισλάμ

  28. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μόνο που τότε, Βάτμαν, η φωνή του μουεζίνη ήταν η φωνή του κατακτητή. Σήμερα μια χαρά μπορείς να αγαπάς την πατρίδα σου και να βρίσκεις γλυκιά τη φωνή του μουεζίνη, όταν συμβαίνει να είναι τέτοια. Όπως μια χαρά μπορείς να είσαι άθεος και να αγαπάς πολύ τα ξωκκλήσια, την εκκλησιαστική υμνογραφία και τη χριστιανική τέχνη. Μηπως κι εσύ κυκλοφορείς ντυμένος τσολιάς ή μακεδονομάχος, για να διαφημίζεις τον πατριωτισμό σου; 😊

  29. Prince said

    Irresistible (από τη Givenchy) :
    https://www.fragrantica.gr/perfume/Givenchy/Irresistible-Givenchy-60891.html

    Και μπορώ να πω και Βάταλoς, Βάταλoς, Βάταλoς, χωρίς να με κόβει το σύστημα!!!
    (παίζω Κυριακάτικα)

  30. sarant said

    29 🙂

  31. freierdenker said

    Οι περισσότεροι φαντάζομαι οτι δεν αναγνωρίσαμε την δικιά μας στρατιωτική θητεία στην δυστοπική ατμόσφαιρα του διηγήματος με τον παγιδευμένο πρωταγωνιστή, αλλά το βασικό με το διήγημα είναι οτι τελικά δημιουργεί κάτι.

    Μπορώ να φανταστώ την φωνή του μουεζίνη που φτάνει από μακριά να δημιουργεί έντονα συναισθήματα που αξίζουν να καταγραφούν, αλλά το «η γλυκιά φωνή του μουεζίνη» είναι κλισέ, και μάλιστα διεθνές. Υπάρχει και στο Αλεξανδρινό Κουαρτέτο του Ντάρελ. Στην τέχνη, το μουσουλμανικό κάλεσμα σε προσευχή το έχω συναντήσει με εξαιρετικό εφέ στην ταινία Powwaqatsi (στο σάουντρακ είναι το κομμάτι «From Egypt»).

    Παρεπιπτόντως, το «Περνάει ο στρατός» είναι από τα καλύτερα ελληνικά εμβατήρια. Ίσως πίσω μόνο από το «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». Με αουτσάιντερ το εμβατήριο του Παύλου Μελά του Γιάννη Σπανού, που όμως είχε τις πολιτικές του περιπέτειες και τελικά στο μυαλό πολύ κόσμου συνδέθηκε με το Παοκτσήδικο «Δεν είμαστε καλά στα μυαλά μας».

  32. @ 2 Γιάννης Ιατρού

    >>…με τέτοιο θέμα θα έχουμε πολλά σχόλια με σχετικές αναμνήσεις σήμερα…

    Πώς τα βλέπετε μέχρι τώρα; 🙂

  33. Γιάννης Ιατρού said

    29: 😂😂

  34. Γιάννης Ιατρού said

    32: Έχουμε και τις εκλογές στη Γερμανία και πήγαν όλοι στα χωργιά τους για να ψηφίσουν :::) 🙂 🙂

  35. ΓΤ said

    16@

    Πατριώτης απ’ την επαρχία
    μα αγνοείς το εμβατήριο
    Άσ’ των Μακεδνών τ’ αρχεία
    ‘τί σου πρέπει σιωπητήριο

    Και πετιέσαι απ’ το ντιβάνι
    κάθε νύχτα κορδωτός
    σταυροκόπημα, λιβάνι
    οποίας γνώσης κιβωτός!

    Τι είν’ όλη σου η παιδεία;
    Δίφυλλο των Alex Pak
    κι έρχεσαι από τα μπακ
    να την πεις στον νεανία

    Το μολύβι του Αρόρα
    έκανε γράμμα το δάκρυ
    Κάτσε, ρε παππού, στην άκρη
    και μελέτα τον κάθε ώρα

    Και σεβάσου την αράδα
    που μας χάρισε με πόνο
    Τούτο να σου πω έχω μόνο;
    Μη ρουφάς τη φασολάδα!

  36. sarant said

    31 Λοιπόν, δεν το ηξερα αυτό του Σπανού.

  37. ΣΠ said

    36
    Είναι μουσική από την ταινία «Παύλος Μελάς».
    https://www.imdb.com/title/tt0070520/

  38. BLOG_OTI_NANAI said

    20: Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η διαρκής ανακατάταξη μου στη γνωστική ιεραρχία, ανάμεσα στις θέσεις «διαπρεπής λόγιος» και «τσομπάνης για τα πρόβατα».

    Φυσικά, αν μιλάμε για τουρκοκρατία, οι υπόδουλοι απεχθάνονταν και τους μουεζίνηδες και τη φωνή τους και τα τζαμιά μαζί. Αν μιλάμε για σήμερα ο ήχος παραπέμπει σε ανατολίτικο φολκλόρ, αλλά μπορεί και σε κάποιον να αρέσει. Για μένα, αν έρχεται από την Τουρκία, δεν είναι ουδέτερος ήχος, οι Τούρκοι έχουν κάνει πολλά στον τόπο, στον ελληνισμό, στην Κύπρο και όχι μόνο, και δυστυχώς συνεχίζουν.

  39. Γιάννης Ιατρού said

    38: Η φωνή του Μουεζίνη είναι θρησκευτικής φύσεως θέμα, ούτε μουσικό, ούτε φολκλορικό, ούτε θέμα χώρας, εθνικό. Όπως και οι ψαλμοί στην ορθόδοξη εκκλησία ή στην καθολική ή σε βουδιστικά κι άλλα τεμένη κλπ.

    Ο καθένας μπορεί βέβαια να το συνδυάσει με βάση τις γνώσεις του, τις παραδόσεις της περιοχής που μένει και ίσως την ιστορία του τόπου του. Αλλά σχεδόν και με το οτιδήποτε μπορεί να κάνει τα ίδια.

  40. BLOG_OTI_NANAI said

    Να πούμε ότι εκείνες τις εποχές η φωνή του Μουεζίνη με τα σταθερά καλέσματα για προσευχή ημερησίως λειτουργούσε για τον κόσμο και σαν ένδειξη της ώρας ώστε να ρυθμίσει τις δουλειές και τον χρόνο του.

  41. BLOG_OTI_NANAI said

    39: Το φολκλόρ δηλώνει μεταξύ άλλων και πολιτισμική ταυτότητα. Όταν λαοί συνδέονται στενά και επί αιώνες με θρησκευτικές παραδόσεις, αυτές απλώνονται σε όλο το πολιτισμικό φάσμα. Όταν σε ταινίες, το πλάνο του drone συνοδεύεται από φωνή Μουεζίνη αυτό γίνεται για να καταλάβει ο θεατής ότι εισάγεται στον πολιτισμικό χώρο του Ισλάμ και της Ανατολής και όχι για να μάθει πώς προσεύχονται οι μουσουλμάνοι. Αμέτρητες φορές το έχουμε δει.

  42. Κιγκέρι said

    Τι, εμείς ρεπό σήμερα;

    …Ένα άλλο εμβατήριο, ίσως το γνωστότερο σε όλους, το οποίο θεωρείται μέχρι σήμερα ένα από τα αριστουργηματικότερα, είναι το «ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ» σε μουσική του Τχη ΜΣ ε.α. Διονυσίου Βισβάρδη και σε στίχους του Τχη Κ. Γκικόπουλου.

    Το εμβατήριο αυτό γράφτηκε το 1935 περίοδο όπου ο συνθέτης υπηρετούσε στη Στρατιωτική Μουσική του Γ’ Σώματος Στρατού. Χαρακτηριστικός είναι ο τρόπος δημιουργίας του.

    Ο στιχουργός του, Κ.Β. Γκικόπουλος, Διευθυντής τότε του ΙΙΙου Επιτελικού Γραφείου της ΧΙ ΜΠ, άκουσε στρατιωτικό τμήμα του 50ου Συντάγματος Πεζικού να περνά κάτω από το γραφείο του γυρνώντας από το πεδίο ασκήσεων και να τραγουδούν ένα αυτοσχέδιο άσμα το οποίο ουδεμία σχέση είχε με την στρατιωτική ιδιότητα των μελών του.

    Αγανακτισμένος από το άκουσμα και την σκέψη ότι παρήλαυνε στρατιωτικό τμήμα χωρίς να τραγουδά στρατιωτικό άσμα, κάθισε στο γραφείο του έγραψε τους στίχους και κάλεσε την επομένη το απόγευμα στην οικία του τον τότε Λχία ΜΣ Βισβάρδη Διονύσιο να του προσθέσει μελωδία στο υπάρχον πιάνο.

    Η μουσική του Βισβάρδη τον ενθουσίασε το υπέβαλλαν προς το Γ΄ Σώμα Στρατού το οποίο άκουσε ο Στρατηγός Παπάγος και το ενέκρινε με έπαινο (Αρ. Πρωτ. 3383/1410/27-7-1935/Γ΄ΣΣ/ΙΙΙο Γραφείο) και με την φράση «ίνα παιανίζεται υπό των στρατιωτικών μουσικών κατά τας εκάστοτε παρελάσεις του στρατεύματος».

    Από εδώ: https://armyvoice.gr/2021/03/25i-martioy-poia-einai-ta-stratiotika-emvatiria-tis-parelasis/

  43. Χα χα, Άγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί τραγουδούσαν για κοπέλες στο χωριό και για το Τιπερέρι, αλλά όοοοχι, οι Έλληνες (οι Έλληνες!) έπρεπε να τραγουδούν στρατιωτικό άσμα 🙂

    Σμπαθάτε με, στο μεταξύ, αλλά αν δεν είναι γλυκό το άσμα του μουεζίνη τι θα το πείτε, άγριο; Θα τρελαθούμε!

  44. sarant said

    42 Ενδιαφέρουσα ιστορία.

    Ο συνθέτης:
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%B9%CE%BF%CE%BD%CF%8D%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%92%CE%B9%CF%83%CE%B2%CE%AC%CF%81%CE%B4%CE%B7%CF%82

  45. Alexis said

    Κι εμένα μ’ αρέσουν οι ψαλμωδίες των καθολικών ρε παιδιά, ξέρετε αυτές με τα λατινικά.
    Είμαι καλά ή να κοιταχτώ;

  46. Γιάννης Κουβάτσος said

    45:Είσαι κρυφοπαπιστής. Ε ρε, τι φίδι τρέφαμε στον κόρφο μας… 😂

  47. ΓΤ said

    42@
    «ίνα παιανίζεται υπό των στρατιωτικών μουσικών κατά τας εκάστοτε παρελάσεις του στρατεύματος»

    Θα έπρεπε «ίνα παιανίζΗται» ή λαθεύουμε;

  48. Alexis said

    #46: 😆 😆 😆

  49. dryhammer said

    Το ναύλο ήτανε από Τάμπα (Φλόριντα – ΗΠΑ) στο Καράτσι (Πακιστάν). 42 μέρες ταξίδι κι όταν φτάσαμε είχανε Ραμαζάνι που σήμαινε άλλες 45 μέρες στη ράδα, 8-9 μίλια έξω από το λιμάνι. Κάθε απόγευμα στις 6 το ένα κανάλι που πιάναμε στην τηλεόραση μετάδιδε κονσέρβα από τη Μέκκα το Αλλάχ-ου-ακμπάρ. Βάζαμε στην τηλεόραση τσίτα την φωνή κι όταν τελείωνε βγαίναμε για τον καθημερινό μας περίπατο 4-5 φορές πλώρα-πρύμα στο κατάστρωμα. Οι Ινδονησιάνοι ρωτούσαν γιατί αφού ήμαστε χριστιανοί (έστω και μόνο στα χαρτιά) ακούμε τον μουεζίνη, για να πάρουν την ίδια απάντηση «Very beautyful voice!». Μεταξύ μας λέγαμε, μετά ή άνευ σταυροκοπήματος ανάλογα την πίστη του καθενός «Δόξα τω Θεώ που δε σφαχτήκαμε αναμεταξύ μας».

    Στα μουσουλμανικά λιμάνια, στις 6 το πρωί, ο μουεζίνης σήμαινε τη λήξη της βάρδια 6μμ – 6πμ και πήγαινα για μπάνιο και ύπνο τραγουδώντας το «Σαν βγαίνει ο χότζας στο τζαμί»

  50. leonicos said

    Για το διήγημα, δεν έχω να πω πολλά. Πληθωρικός λόγος και λίγο ‘προχω’. Δεν ξέρω αν αξιοποιούνται καλά τα τόσα ‘μαλάκα’ και τα τούτοις όμοια. Π΄ροσφατα πέρασα ε΄ξω από την Ρω, και περπάτησα όλη τη διαδρομή από τον Αγιο Στέφανο, σε τέσσερεις ώρες. Επισκέφθηκα και τον Λυκιακό τάφο, μοναδικό στην Ελλάδα, καθώς και το σπήλαιο, όπου φώναξα Σε αγαπώ Φωτεινή, και βάλανε όλοι τα γέλια, και μόνο η Φωτειή φώναζε, Μην τον ακούτε. Είναι το νόσημα παλιό.

    Είναι γλυκιά η φωνή του μουεζίνη;
    Η απάντηση δεν έχει να κάνει με τον χριστιανισμό μας αλλά με τη θέση μας απέναντι στον άλλο.
    Και ναι, είναι γλυκιά η φωνή του μουεζίνη, όπως και του καλού ψάλτη, ασφαλώς καλύτερη από του σύγχρονου καθολικού (σε αντίθεση προς το γρηγοριανό μέλος) και του τσαπατσούλη εβραίου κάντορα.
    Και από τα ωραιότερα ποιητικά έργα όλων των εποχών, αιώνων και λαών είναι ο Ακάθιστος Ύμνος και υα Εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής, και δεν παύω να είμαι Μάρτυρας του Ιεχωβά, με μι αμετριότατη, όσο και αν προβ΄λλεται ως δογματικά σωστή, υμνολογία από κάθε άποψη.

    ΑΛΛΟ ΤΟ ΕΝΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΤΟ ΑΛΛΟ

    αλλο το δόγμα και άλλο η μουσική

  51. Alexis said

    Το διήγημα είναι ωραίο, έχει ρυθμό και δίνει μια καλή εικόνα του στρατού στη μεθόριο σήμερα.
    Αν και προσωπικά προτιμώ τις ιστορίες με πλοκή, διαλόγους κλπ., το συγκεκριμένο, γραμμένο στο στιλ της προσωπικής αυτοβιογραφικής «εξομολόγησης», μπορώ να πω ότι μου άρεσε…

  52. BLOG_OTI_NANAI said

    Οι μουσικές έχουν πολλές φορές και για διάφορους λόγους συναισθηματικά-ιδεολογικά σημαινόμενα. Όποιος διαφωνεί, ας βρει ένα ναζιστικό εμβατήριο με ωραία μελωδία και ας το βάλει στο τέρμα να τον ακούνε στη γειτονιά, αφού δήθεν, «όλες οι μουσικές είναι απλά μουσική». Και όταν πας στην Κύπρο π.χ. και ακούσεις το κάλεσμα για προσευχή από ένα τζαμί που για να υπάρξει εκεί κατακτήθηκε ένας τόπος με τη βία και υπήρξαν χιλιάδες θύματα, εσύ να πας και να πεις, «ά, τι γλυκό το τραγούδι του… μουεζίνη». Επίσης, μπορούμε να φανταστούμε έναν Αρμένιο ή έναν Πόντιο να κάνουν εκδήλωση για τις γενοκτονίες, και στα βίντεο να ακούγεται ο μουεζίνης, και εσύ να πετάγεσαι και να λες «μα τι γλυκιά η φωνή του μουεζίνη». Αυτές οι συνδέσεις δεν συμβαίνουν με όλες τις μουσικές, αλλά μπορούν να συμβούν με κάποιες.

  53. Πέπε said

    Bάταλε, δε χρειάζομαι καμία πηγή να μου πει αν είναι γλυκό κάτι που το έχω ακούσει με τ’ αφτιά μου και που χάρη στο ΥΤ μπορώ να το ξανακούσω και σε πολύ περισσότερες εκδοχές. Παρά ταύτα, και τις πηγές πρέπει να ξέρει κανείς να τις διαβάζει.

    Μάθε λοιπόν ότι όλοι οι Δυτικοευρωπαίοι, τουλάχιστον οι κάποιας επιφάνειας και μόρφωσης (αλλά πιθανότατα και ο απλός λαός), από την εποχή του Μπαχ και εντεύθεν, δεν είχαν ακούσει άλλη μουσική παρά ό,τι παίζεται με τις 12 συγκεκριμένες νότες του ισοσυγκερασμένου συστήματος. Επομένως οι υπόλοιπες νότες, αυτές που κατά τη φρασεολογία των σημερινών μουσικών βρίσκονται «στις χαραμέδες»*, τους ήταν ανοίκειες και συνεπώς τούς ακούγονταν φάλτσες. Διότι ο καθένας έχει την τάση να απορρίπτει ό,τι δεν κατανοεί.

    Η ανατολική μουσική όμως, από την ελληνική (δημοτική και εκκλησιαστική) και ανατολικότερα, σ’ αυτές τις «φάλτσες» νότες στηρίζεται. Όπως άλλωστε παλιότερα και η δυτική, αλλά πλέον αυτό το είχαν χάσει οι Δυτικοί, ανταλλάσσοντάς το με άλλα μουσικά πλεονεκτήματα – ας μην επεκταθούμε. Ο Δυτικός λοιπόν έβρισκε την κάθε ανατολική μουσική φάλτσα.

    Εξίσου ακατανόητη, καθότι ξένη προς τα οικεία τους ακούσματα, ήταν και η ρυθμική της ανατολικής μουσικής. Πόσο μάλλον βέβαια το αργό και μακρόσυρτο, χωρίς σταθερό μέτρο, ψάλσιμο του μουεζίνη. Και αφού ήταν ακατανόητη, ήταν και αυτή απορριπτέα. Πρόκειται για μια ρυθμική που -με τρόπο όντως πολύ ιδιάζοντα- στηρίζεται όχι σε μετρικούς κύκλους των 2 ή 3 ή 4 ίσων χρονικών μονάδων, αλλά στο κείμενο. Και το κείμενο ήταν φυσικά κι αυτό σε εξωτική ακατάληπτη γλώσσα.

    Για όλους αυτούς τους λόγους, κάθε Δυτικός συγγραφέας εκείνης της εποχής θα έβρισκε την ψαλμουδιά του μουεζίνη φρικτά κακόηχη. Αλλά παρόμοια σχόλια διαβάζουμε σε περιηγητές κλπ. και για την ελληνική δημοτική μουσική, και για την ορθόδοξη (βυζαντινή) ψαλμουδιά, και για την λόγϊα παλατιανή οθωμανική μουσική, και εξάλλου και για κάθε είδος μουσικής που να μην ορίζεται από τις αυστηρά συγκεκριμένες και περιοριστικές προϋποθέσεις της δυτικής, πολυφωνικής, ισοσυγκερασμένης και ρυθμικά απλής μουσικής. Και μάλιστα όχι μόνο τότε αλλά και σε προχωρημένο 20ό αιώνα!

    Επιπλέον όλων αυτών έρχεται και ο παράγων της συναισθηματικής προκατάληψης. Γιατί να συμπαθήσει ο Ευρωπαίος περιηγητής το κάλεσμα του μουεζίνη και ό,τι αυτό εκροσωπεί, δηλαδή το Ισλάμ και την Τουρκιά;

    Και πάμε τώρα στον Αρόρα. Ένας σημερινός 25χρονος Έλληνας (α) έχει πολύ ευρύτερα μουσικά ακούσματα από έναν Ευραπαίο περιηγητή εκείνης της εποχής, στα οποία συμπεριλαμβάνονται και πολλά που θα τον εξοικειώσουν με τις κλίμακες, τη ρυθμική κλπ. της ισλαμικής θρησκευτικής μουσικής, αφού πολύ παρόμοια πράγματα ακούμε και στην Ελλάδα, και (β) έχει σοβαρές πιθανότητες να είναι απαλλαγμένος από όλη τη σχετική προκατάληψη. Το τελευταίο μπορεί κατά περίπτωση να μην ισχύει για έναν Θρακιώτη που συνοικεί με τη μουσλουλμανική μειονότητα ή έναν Κύπριο που είναι δίπλα στα κατεχόμενα, αλλά γιατί να μην ισχύει για έναν που να μην έχει προσωπική εμπλοκή; Ένας τέτοιος λοιπόν ακροατής ακούει τον μουεζίνη και λέει «αυτός έχει γλυκιά φωνή, ο χτεσινός δεν είχε». Τόσο απλά.

    Μπορείς κι εσύ ν’ ακούσεις μουεζίνηδες στο ΥΤ, αν δεν έχεις ακούσει μόνος σου, και να προσπαθήσεις να πεις «μ’ αρέσει» ή «δε μ’ αρέσει» χωρίς να συμβουλευτείς τους περιηγητές όπως μας μεταφέρει τη γνώμη τους ο Τασούλης ο Κωστόπουλος διά χειρός της δρ Άννας (γιατί όχι Αννούλας;) Κρινάκη. Από την άλλη, μπορείς και να συνεχίσεις να γκουγκλάρεις απαντήσεις στο απλό ερώτημα «μ’ αρέσει ή δε μ’ αρέσει;»

    _____________

    *εννοούνται οι χαραμάδες ανάμεσα στα πλήκτρα του πιάνου, π.χ. μια νότα πιο ψηλή από Ντο# αλλά πιο χαμηλή από Ρεb.

  54. Πέπε said

    χαραμέδες > χαραμάδες

  55. Πέπε said

    Φτου!

    Εννοούνται οι χαραμάδες ανάμεσα στα πλήκτρα του πιάνου, π.χ. μια νότα πιο ψηλή από Ντο# αλλά πιο χαμηλή από Ρε. Όχι από Ρεb.

    Νομίζω ότι τώρα τα ‘πα σωστά.

  56. Πέπε said

    52:

    Ακόμα κι εκεί:

    Η Λιλί Μαρλέν ήταν στον ΒΠΠ το αγαπημένο τραγούδι Άγγλων και Γερμανών στρατιωτών. Και το Κορόιδο Μουσολίνι (ή κάποιο άλλο παρόμοιο;) ήταν ιταλικός φασιστικός παιάνας με ελληνικούς στίχους.

    Αλλα βάσικά έχεις προφανέστατα δίκιο.

  57. BLOG_OTI_NANAI said

    50: «Η απάντηση δεν έχει να κάνει με τον χριστιανισμό μας αλλά με τη θέση μας απέναντι στον άλλο»

    Ακριβώς και αυτό λέω στο σχ. 52 και δεν είναι καθόλου απαραίτητο να συμβαίνει με οποιοδήποτε τούρκικο ή γερμανικό ή ιταλικό τραγούδι παρά το βεβαρυμένο παρελθόν με τις χώρες αυτές.

  58. BLOG_OTI_NANAI said

    56: Όπως και το «Παιδιά της Ελλάδος παιδιά» δεν είναι πλέον η «Ζεχρά», ούτε ένα τραγούδι κατά των Ιταλών αποτελεί πλέον φασιστικό παιάνα. Ούτε φυσικά και ένα τραγούδι για τον ερωτευμένο φαντάρο. Εξίσου, αν κάποιος τραγουδήσει σήμερα «Τα Ες Ες προχωρούν» δεν απασχολεί κανέναν αν ήταν αρχικά παραδοσιακό τραγούδι από τον Αμαζόνιο (που λέει ο λόγος).

  59. BLOG_OTI_NANAI said

    53: Θα είχε ενδιαφέρον να βλέπαμε ποιες είναι οι σκέψεις των δυτικών για την κινέζικη μουσική από όργανα όπως το Τσιν, το Κότο ή το Ερού, που με τα γκλισάντα τους κινούνται ανάμεσα στα ευρωπαϊκά διαστήματα. να προσθέσουμε ότι από την ιστορία της μουσικής γνωρίζουμε πως συνηχήσεις του ευρωπαϊκού Μεσαίωνα ή της Αναγέννησης με παράλληλες κινήσεις σε τέταρτες και πέμπτες, τις απεχθάνονταν ή τις απέφευγαν από το Μπαρόκ και μετά. Πολλές φορές αλλάζει και το αισθητήριο στο ίδιο εδαφικό πλαίσιο.

    Συμφωνώ με τις δυσκολίες των Ευρωπαίων στο άκουσμα των μικρότερων διαστημάτων, νομίζω όμως ότι αφορά λιγότερο την Άπω Ανατολή και περισσότερο τη Μέση Ανατολή.

  60. aerosol said

    Μου άρεσε η γραφή, τραχιά, λειτουργεί με συνειρμούς. Με χαρά θα διάβαζα κι άλλα του Άγγελου.
    120 μέρες μέσα; Πολύ άγριο πράγμα.
    Χωρίς να πέσω σε αναμνήσεις, θεωρώ πως -υπό κανονικές συνθήκες μιας μέσης θητείας- το 9μηνο είναι χρονική περίοδος που δεν προλαβαίνει να σε ζορίσει πολύ. Είναι πολύ διαφορετική αίσθηση του να ξέρεις πως κάθε μέρα που περνάς μέσα θα την ξαναζήσεις και του χρόνου μέσα. Και η καταιγιστική αίσθηση ανίας που έρχεται μετά τους δώδεκα μήνες, όπου ξαναζείς τον ίδιο κύκλο εκπαίδευσης σαν κακό αστείο. Φυσικά όσο πιο παλιά πάμε τόσο μακριά και έντονη η εμπειρία. Αλλά έχει να κάνει με τον τρόπο ζωής του καθενός. Αλλιώς βιώνει τον στρατό το 18χρονο παιδί που έβοσκε πρόβατα και ξύπναγε στις 5 κάθε πρωί, αλλιώς ο 22χρονος που γύρναγε με παρέες σε κλαμπ, αλλιώς ο 30άρης από το Αζερμπαϊτζάν -που η θητεία στην Ελλάδα μπορεί να του φαίνεται σαν διακοπές.

  61. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    56 Το Κορόιδο Μουσολίνι ήταν ιταλικό τραγουδάκι για τη χωριατοπούλα Ρετζινέλα. Εντάξει, εξυπηρετούσε την εσωτερική πολιτική του φασιστικού καθεστώτος αλλά ήταν καθαρά ύμνος στη χωριάτικη ζωή.

  62. nikiplos said

    Καλημέρα. Αν υπάρχει κάτι που με απωθεί σε οποιαδήποτε σχολιασμό και συζήτηση είναι οι ιστορίες από τον στρατό. Άπειρες φορές έχω βρεθεί σε αντροπαρέες όπου οι μάγκες εξωραΐζουν τις μέρες που έκλαιγαν με μαύρο δάκρυ κατά τη διάρκεια της θητείας τους. Τις διανθίζουν με ψέματα με υποκρισία ότι δεν τους ενοχλούσαν όλο αυτά όσα συνέβαιναν γύρω τους.
    Υπό αυτήν την έννοια με εξέπληξε ευχάριστα το αφήγημα που διάβασα. Σε βάζει ακριβώς μέσα στο κλίμα της σκέψης της θητείας εκ των έσω. Και αυτό για μένα έχει μεγάλη αξία.

    Επειδή παρενέβησαν κάποιοι φάλτσοι και μίλησαν και για πατριωτισμό, να υπενθυμίσουμε πως δεν είναι τυχαίο πού όλοι η θηλυπρεπής ακροδεξιά στη χώρα υπηρέτησε κυρίως στην πύλη του ναυτικού στο Πεντάγωνο σαν το φίλο μας το Λάδωνη.
    Συνήθως όσο πιο στρατοκαβλέ ύφος έχει ο εκάστοτε καραγκιόζης που κάνει κήρυγμα, τόσο πιο μούφα θητεία έχει κάνει.

    Και ναι δεν παίζουν κανένα ρόλο οι μήνες της θητείας. Και μία εβδομάδα να είσαι χωμένος και να πιέζεις σε ένα στράτευμα πινακοθήκη ηλιθίων και ανεκπαίδευτων τσογλανιών, εκνευρίζεσαι γιατί ξέρεις πολύ καλά ότι την ίδια στιγμή κωλόπαιδα υπηρετούν στο κέντρο. Και ακόμα κάτι αλλά κωλόπαιδα υπηρετούν δήθεν στον Έβρο και ταυτόχρονα πηγαίνουν σε κορονοπάρτι στην Πάρο.

    Μόνη εξαίρεση κάποιοι πραγματικά πατριώτες ένστολοι που προσπαθούν να περισώσουν την κατάσταση αλλά το φιλότιμο δεν αρκεί αγαπητά μου παιδιά.

    Ο Ξηροσφύρης πιο πάνω το είπε ωραία. Δόξα τω Χριστώ το Θεό τον Αλλάχ, τον Γιαραμπή που δεν σκοτωθήκαμε μεταξύ μας. Δεν έχω χτυπήσει με περισσότερο μίσος άνθρωπο, ούτε έχω φτάσει σε αντίστοιχα βίαια ξεσπάσματα από όσα έγιναν κατά τη διάρκεια της δίχρονης θητείας μου. Αυτή είναι η χώρα και αυτός ο θλιβερός στρατός μας. Εύχομαι σε κάτι καλύτερο στο μέλλον αν και πολύ αμφιβάλλω.

  63. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Υπερβολικός ο νέος, όπως και τα περισσότερα ακούσματα-διαβάσματα για τον στρατό, και δεν έχει να κάνει με το σώμα, παντού μύθοι και υπερβολές και πιο πολύ στις καταδρομές γενικώς.
    Καλή η πρόθεση, αλλά θεωρώ πως το έχασε τελείως από την μέση και μετά, προσωπικά δεν κατάλαβα τι θέλει να πει η να δείξει, και με εννιάμηνη θητεία πότε να προλάβει να παλιώσει κανείς, (κι όχι μόνο στον στρατό). Αν δεν αρχίσεις να μετράς, μέρα που περνάει δεν ξαναπερνάει, δεν λογίζεσαι παλιός στον στρατό.😄

  64. loukretia50 said

    Πολύ ενδιαφέρον! Μ΄εντυπωσίασε αυτός ο χειμαρρώδης λόγος, ταιριάζει απόλυτα σε μια κατάσταση που πάντοτε θεωρούσα παράλογη. Όπως και τον πόλεμο.
    Ευχαριστούμε!

    Τσιφτετέλι εσείς? Φοξ τροτ κάποιος άλλος!
    Dancing with the Rifle

  65. aerosol said

    #56
    Νομίζω πως η Λιλί Μαρλέν ήταν το μόνο έργο τέχνης που προέκυψε από τον ναζιστικό κόσμο και έγινε κοσμαγάπητο παντού. Έχει ενδιαφέρουσα ιστορία:

    Το πρωτοτργούδησε η Λάλε Άντερσεν. Όταν κυκλοφόρησε, το 1939, δεν έκανε επιτυχία. Αλλά βρέθηκε να είναι ένας από τους λίγους δίσκους που είχε στη διάθεσή του ο υπεύθυνος του ναζιστικού στρατιωτικού ραδιοφωνικού σταθμού Soldatensender Belgrad (γνωστού ως Radio Belgrade). Το έπαιζε συχνά και έγινε αγαπητό σε όλη την Ευρώπη. Μάλιστα ο Χίμλερ ζήτησε να μην παίζεται -ίσως γιατί ήταν θλιμμένο και δεν τόνωνε επαρκώς το ηθικό;- αλλά ξεσηκώθηκαν τα φαντάρια και το ζητούσαν, οπότε ξαναβγήκε στον αέρα. Γερμανοί και Σύμμαχοι κάθονταν το βράδυ δίπλα στα ραδιόφωνα για να το ακούσουν τη συγκεκριμένη ώρα που θα παιζόταν. Το 1944 έκανε επιτυχία και η εκτέλεση της Μαρλέν Ντήτριχ, η οποία το τραγουδούσε στις συναυλίες της για τους φαντάρους και το έκανε ακόμα πιο γνωστό.

  66. Άντε, συγκρατήθηκα όλη μέρα. Πριν από εννέα (κιόλας!) χρόνια, τότε που κάναμε τέτοια, είχε γίνει ένα συλλογικό αφιέρωμα από μπλόγκερ στις αναμνήσεις από το στρατό. Ελπίζω λιγότερο μάτσο από αυτές που συνήθως διηγείται ο κόσμος. Εδώ στο τέλος της δικής μου ιστορίας θα βρείτε και τα άλλα λινκ: https://dytistonniptiron.wordpress.com/2012/07/09/stratos/

  67. Αμαλία said

    Το Κορόιδο Μουσσολίνι είναι βασισμένο στο ιταλικό λαικό τραγουδάκι «Reginella Campagnola». https://www.youtube.com/watch?v=flTmxFPWIks

  68. Georgios Bartzoudis said

    17 ΓΤ said: «…Γύρνα στο Δημοτικό γρήγορα, που θες και να κρίνεις τον άψογο Αρόρα…». 35 ΓΤ said: «Πατριώτης απ’ την επαρχία…»
    # Ως ποιητής εκ του προχείρου, έχων την μορφή του χοίρου (κατά Σουρήν), μπορείς να δώσεις μια απάντηση «εκ των ένδον»: Η στρουθοκάμηλος, βελάζει ή μουγκρίζει ή κακαρίζει;;;

    18 sarant said: «16α Δεν νομίζω. Του κάθε της εχθρού = του κάθε εχθρού της»
    # Εξαρτάται από τα προηγούμενα. Και αν είναι όπως τα λεει ο venios (σχόλιο 19), τότε τσιορτσιόπ προς όλους! (εξαιρούνται οι βαλάζοντες, μουγκρίζοντες, κακαρίζοντες κλπ).

  69. aerosol said

    #66
    Όμορφο το δικό σου -ε, δεν είναι έκπληξη αυτό. Αλλά και του Παλιόπαιδου! Ρε συ, μοιάζει να πέρασαν πολλά χρόνια από τότε, όχι μόνο εννιά…

  70. Μαρία said

    43

    65
    Μόνο για γαλλομαθείς https://www.dailymotion.com/video/x452rjn
    Το είχα δει στο ΤV5.

  71. Αμαλία said

    (Παρεμπιπτόντως: Το «Λαέ Σκλαβωμένε» του ΕΑΜ βασίζεται επίσης στο ιταλικό λαικό τραγουδάκι «Il Cacciatore nel Bosco». https://www.youtube.com/watch?v=RG5HUjIhTbg

  72. Πέπε said

    61

    Ναι, τα θυμήθηκα λίγο καλύτερα και ήταν κάπως καραβίδα αυτό που έγραψα. Φασιστικός ύμνος ήταν (ή πάλι λάθος;) το ορίτζιναλ από του Μανώλη την ταβέρνα (έρε τζουμ 31…), η οποία όμως δεν ήταν ελληνικό πατριωτικό αλλά παιδικό!

  73. sarant said

    72 Χμμμ… ίσως εννοείς τη Τζοβινέτσα.

    Για άκουσέ το και πες μου αν είναι ίδιο με τον Μανώλη

  74. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Αν και απο πρωτο χερι γνωριζα οτι εκει που αρχιζει ο στρατος σταματα η λογικη, υπηρετησα ευτυχως 12 μηνες. Η πειθαρχια ειναι αναγκαια διοτι τα ανωριμα 18χρονα ή 20χρονα ειναι ακομη παδιια. Το μονο καλο που «επαθα» ηταν οτι πηγα με κηλη στην σπονδυλικη στηλη και με το βημα και τις νυχτερινες ασκησεις γυμναστηκε το μυικο μου συστημσ και επεδρασε ευμενως στο ερειστικο.

  75. spyridos said

    Μου άρεσε το διήγημα. Δεν αντιπροσωπεύει τις δικές μου σκέψεις ούτε συμφωνεί οπωσδήποτε με τις απόψεις μου.
    Αυτό το κάνει πιο ενδιαφέρον. Το διάβασα για να μάθω κάτι από τις δικές του εμπειρίες. Είμαι σίγουρος ότι κάτι έμαθα.
    Με στεναχώρησε με το «πώς αυτό τον μήνα ο δείκτης αρνείται να πάει στις εικοσιδυό. Αρνείται πεισματικά.»
    Πιστεύω ότι δεν υπάρχει κάτι χειρότερο από το να ευχόμαστε να περάσει έστω και μια ώρα της ζωής μας γρηγορότερα.
    Όσο δύσκολη κι αν είναι ή νομίζουμε ότι είναι.
    Ας βάλω μια πολύ αγαπημένη μου φωτογραφία του Μηνά Παπαδόπουλου, πολύ καλού φωτογράφου.
    Την είδα πριν 14 χρόνια. Πρέπει τότε μόλις να είχε τελειώσει την θητεία του και είχε βγάλει ένα φιλμ σε όλη τη θητεία του.
    Πιστεύω ότι ταιριάζει αρκετά στο σημερινό.

  76. Πέπε said

    73

    Ναι, αυτό είναι. Το ρεφρέν του ιταλικού (τζοβινέτσα τζοβινέτσα) είναι το κουπλέ του ελληνικού, δηλαδή η κύρια μελωδία. Το κουπλέ (κύρια μελωδία) του ιταλικού δεν έχει περάσει στα ελληνικά, το δε ρεφρέν του ελληνικού (έρε τζουμ 31) είναι πρωτότυπο.

    Μου δίνει την εντύπωση ότι μπορεί να είναι τραγούδι που το έβγαλαν τα ίδια τα παιδιά τον καιρό της Κατοχής, κοροϊδεύοντας κάτι που άκουγαν από τους Ιταλούς και μαζί, ενδεχομένως, και κάποιον πραγματικό Μανώλη με ταβέρνα (ή και όχι!). Εδώ που τα λέμε, ακόμη και μεγάλοι θα μπορούσαν να το έχουν κάνει. Και να δημιουργήθηκε έτσι, από μια παρέα, και σιγά σιγά να πέρασε στο ρεπερτόριο των κλασικών παιδικών τραγουδιών.

    Απολαύστε άφοβα, δεν είναι Ζουζούνια. Τραγουδάει μια πραγματική τραγουδίστρια, αξιοπρεπέστατα.

  77. Γιάννης Ιατρού said

    74: με το βήμα ! και τις νυκτερινές ! ασκήσεις.
    Δηλαδή οι ασκήσεις την ημέρα δεν έκαναν για την πάθηση;

    Ρε αφώτιστε, ίσως να σε βοήθησε (και χαίρομαι) γενικά αυτό με τις ασκήσεις, αλλά μην λες για το βήμα και τις νυκτερινές, εκτίθεσαι 🙂

  78. Πέπε said

    Συμπαθάτε με αν απομακρυνθώ λίγο από τη συνήθη θεματολογία του μπλογκ, αλλά πρέπει να το πω:

    > Απολαύστε άφοβα, δεν είναι Ζουζούνια. Τραγουδάει μια πραγματική τραγουδίστρια, αξιοπρεπέστατα.

    Μωρ’ τι εύρημα τυχαίο ήταν αυτό; Κάθομαι εδώ και κάμποση ώρα και ακούω τα υπόλοιπα από το ίδιο άλμπουμ. Όχι απλώς δεν είναι Ζουζούνια, όχι απλώς είναι αξιοπρεπή, είναι τα ΑΠΟΛΥΤΑ τραγούδια για μικρά παιδιά. Όσοι σχολιαστές είναι προσχολικής ηλικίας, να το τσεκάρουν οπωσδήποτε. Το ΥΤ οδηγεί από το ένα στο άλλο. Πρόκειται για μια συλλογή από παλιά κλασικά παιδικά τραγουδάκια, παιγμένα με μοναδική καλαισθησία αλλά και ευρηματικότητα. Περιλαμβάνονται κάποια που τα θεωρούσα μάλλον χάλια από μόνα τους, άλλα που έχουν πολυβασανιστεί από Ζουζούνια και από τον κάθε τυχάρπαστο που βρήκε ένα αρμόνιο με έτοιμους ρυθμούς και μερικά τραγούδια χωρίς κοπιράιτ, άλλα που μετά βίας θα τα θεωρούσε κανείς τραγούδια (όπως το …Κούνια μπέλα! τι να παίξεις από δαύτο;), και είναι όλα το ένα ωραιότερο από τ’ άλλο!

  79. sarant said

    75 Ωραία φωτογραφία

    76 Μάλιστα, ωραία. Και πράγματι πολύ καλός ο δίσκος.

  80. Irresistible said

    Να βγεί ο κύριος Νίκος και να μάς πεί πώς εξηγείται το μυστήριο με την λέξη «μουεζίνης»:

    1) Ενώ στα αγγλικά πρωτοκαταγράφεται το σωτήριον έτος 1580 (από τα αραβικά) και στα γαλλικά από to 1568, στα ελληνικά πρωτοκαταγράφεται μόλις το 1851 στην «Κωνσταντινούπολη» του Σκαρλάτου Βυζαντίου!..

    2) Σε όλη την τεράστια ελληνόφωνη βιβλιοπαραγωγή του 18ου αιώνος και του πρώτου ημίσεος του 19ου αιώνος δεν καταγράφεται ούτε μισή φορά η λέξις «μουεζίνης»!.. Ο επιπόλαιος Μπαμπινιώτης στο κανονικό Λεξικό του μάς δίνει το εξής λήμμα,

    χωρίς να τολμά να μάς ενημερώσει πότε πρωτοκαταγράφεται η λέξις «μουεζίνης» στα ελληνικά και να μάς εξηγήσει γιατί άργησε τόσο πολύ να εμφανιστεί. ΑΝ μάς διαβάζει ο βοηθός του κ. Μπαμπινιώτη, κ. Γιώργος Μπάτζιος (παρακολουθεί συστηματικά το Ιστολόγιο και σχολιάζει αραιά), τον παρακαλώ να βγεί και να μάς εξηγήσει το μυστήριο με τον μουεζίνη

    3) ΕΡΩΤΩ τον κ. Σαραντάκο, που υπερηφανεύεται ότι έχει εκδώσει ολόκληρο βιβλίο με τις Λέξεις του 1821 και έχει καθιερώσει εδωπέρα σειρά άρθρων για την Γλώσσα του 21:
    Α) Πώς είναι δυνατόν, κύριε Νίκο, απαξάπαντες οι Αγωνισταί του 21 να αγνοούν την λέξη «μουεζίνης»;
    Β) Πώς είναι δυνατόν να μή καταγράφεται ούτε μισή φορά στα χιλιάδες κείμενα της Τουρκοκρατίας; Δεν είχαν μουεζίνηδες οι Οθωμανοί μεταξύ 1453 και 1851;

    Εδώ σε θέλω κάβουρα, που περπατάς στα κάρβουνα…

  81. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Αρόρα*, μου άρεσε πάρα πολύ η γραφή σου. Σφίχτηκε η καρδιά μου, βούρκωσα κιόλας, μπήκα εντελώς στη …στρατόσφαιρα. Η ψυχική ένταση με τα σκαμπανεβάσματα της λογικής μέσα σε όλο αυτό το δίχως νόημα σύμπαν βρήκα ότι αποτυπώθηκε λογοτεχνικότατα. Στο φινάλε ξαστέρωσα/χόρεψα μαζί με τον ήρωα. Ουφ,στρατός είναι θα περάσει!
    Εύγε! Συνέχισε να γράφεις. Καλά πας, που λένε 🙂
    Στο γερμανικό του νούμερο μιλούσαμε, κάποτε όλο το δίωρο, με το γιο μου. Το άγιο κινητό έλεγα. Μόλις τέλειωσε τις σπουδές ,στα 23, αρχές Ιούλη, ζήτησε και κόψαμε την αναβολή και μπήκε τέλος Αυγούστου με τη χαρά (παρηγοριά) ότι δεν θα έκανε κανένα καλοκαίρι φαντάρος!

    σ.σ. Εγώ τη «γλυκειά φωνή του μουεζίνη» την εξέλαβα και λίγο ελαφριά/πικρόχολη ειρωνία. Δηλαδή ότι σαν αγγελική θ΄ακουγόταν κάθε ανθρώπινη φωνή σ΄αυτή την εξορία του Αδάμ.
    *με το …επίθετο, λόγω θέματος 🙂

  82. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>το μικρό χαριτωμένο εκκλησάκι του Αγίου Στεφάνου
    Ετούτο είναι; Κστελλόριζο, Αγ.Στέφανος λέει

  83. Γιάννης Ιατρού said

    Το απογοητευτικό στις εκλογές στην Γερμανία είναι πως είτε με την SPD είτε με την CDU/CSU στηυν επόμενη κυβέρνηση θα είναι μέσα και η FDP, κατ΄ εμέ το κόμμα-παράσιτο των νεοφιλελέ με επικεφαλής τον (εκτός άλλων) ξενοφοβικό Κρίστιαν Λίντνερ.

  84. Μαρία said

    83
    Και η Λίνκε μόλις έπεσε στο 4,9.

  85. Ενα (κλεμένο) μύνημα στους πολυπληθείς οπαδούς της ΑΕΚ του ιστολογίου :

    Δεν ξερω τι θα κανετε, θελω τελικο με Μανταλο και Χιμενεθ !

    Αρχειοθετήθηκαν εις την κατάψυξιν ερυθρίνοι τινες προς επανόρθωσιν αφηρημάδος…

  86. # 85

    μήνυμα βρέεεεεεε !

  87. Παναγιώτης K. said

    Έτσι…για τον εμπλουτισμό του θέματος…

  88. Παναγιώτης Κ. said

    Στρατιωτική θητεία και ιστορίες από αυτή…

    Ένα περίεργο πράγμα!
    Έχει συμβεί να βρεθώ με ανθρώπους που συνυπηρετήσαμε. Εκείνοι έχουν να λένε ιστορίες ενώ εγώ πάρα πολύ λίγες. Λέω αυτές που αναδεικνύουν την αντιπαραγωγικότητα αυτού του τεράστιου μηχανισμού που συναντά κανείς σε κάθε χώρα.
    Ας προσθέσω ότι υπηρέτησα 28 μήνες και είχα 7 μετακινήσεις.
    Ιδού λοιπόν ένα τρανταχτό για μένα παράδειγμα: Ο στρατός έχει και το όπλο των διαβιβάσεων. Ωστόσο, οι επικοινωνίες του στρατού διεκπεραιώνονται μέσω ΟΤΕ. Θυμάμαι, κάθε φορά που επιδιώκαμε να αποκαταστήσουμε επικοινωνία μέσω των μηχανημάτων που έχει το όπλο των διαβιβάσεων, οδηγούμασταν σε αποτυχία.
    Όσο για την επαγγελματική επάρκεια της πλειονότητας των αξιωματικών ας μη το συζητάμε. Βασίζονταν στους έφεδρους για να λειτουργήσουν διάφορα πράγματα. Το δικό τους ενδιαφέρον επικεντρωνόταν σε αυτό που θα μπορούσαμε να πούμε: Ο στρατός ως γραφειοκρατικός μηχανισμός ή ο στρατός ως μηχανισμός αναπαραγωγής μιας κοινωνικής ομάδας.
    Σε άλλα όπλα και μονάδες όπως π.χ τεθωρακισμένα, πυροβολικό, δυνάμεις καταδρομών κ.λπ μάλλον το παιχνίδι είναι πιο ουσιαστικό στο ζήτημα της άμυνας της χώρας.
    Θέλω να πω ότι η εμπειρία η δική μου προέρχεται από το όπλο των διαβιβάσεων και μόνο.

  89. ΓΤ said

    5,8 στο Ηράκλειο

  90. Nestanaios said

    83. Πρέπει να αλλάξει ο εκλογικός νόμος και τις «συνεργασίες» να τις αποφασίζει ο λαός.

  91. sarant said

    Καλημέρα από εδώ!

    82 Ωραία φωτογραφία

    84 Όμως επειδή έχει βγάλει έδρες από πρώτη κατανομή δεν έχει σημασία αν θα περάσει το 5%. Θα πάρει 39-40 έδρες.

  92. Γιάννης Ιατρού said

    84: Ναι, αλλά επειδή πήρε κάποιες απευθείας έδρες θα αντιπροσωπευθεί την Βουλή. Πήγε άσχημα στην πρώην Ανατολική Γερμανία. Εκεί που πάειο καλά το ακροδεξιό AfD…

  93. Γιάννης Ιατρού said

    91γ: καλημέρα Νίκο, αν δεν κάνει κανείς ρεφρες, αυτά γίνονται 🙂 🙂

  94. nikiplos said

    Κι από τη θητεία ένα παραλειπόμενο: Φύλαξη. Πληροφορίες λεγαν πως θα έρχονταν οι καταδρομείς, ΟΥΚάδες κλπ. Να προσέχουμε και πως με ένα αλτ θα φύγουν αυτοί, ενά με ένα «πέθανες» ή «τέλος συνάδελφε» στην καλύτερη καθώς θα μας επιτίθεντο από πίσω θα φεύγαμε εμείς. Βγαίναμε εκτός «παιχνιδιού».

    Ήταν τόσο διακριτικοί που γελούσαμε ακόμη κι όταν δεν μπορούσαν με πλήρεις τις εξαρτύσεις τους να πηδήξουν την πύλη. Ήταν ΟΥΚάδες. «κάνε ρε στραβάδι πεθάνατε!» φωνάζει ο επικεφαλής τους, αλλά κάνει το λάθος να απειλήσει να σηκώσει χέρι σε έναν καμπίσιο ξωμάχο κωλοφάνταρο αλλά με τρομαχτική δύναμη. Τον βουτάει ο αγρότης εκ του κάμπου από το λαιμό, τον σηκώνει ψηλά, γιατί ήταν και 1,90 συν τοις άλλοις. Πήγαν οι δικοί του να τον ελευθερώσουν, τους αρπάξαμε εμείς. Αφού τα βρήκε σκούρα, προσβλήθηκε ο πανύβλακας και έλεγε στον αγρότη: «εμείς οι δύο φίλε θα τα ξαναπούμε!»
    -Έλα ρε μλκ! Στους Σοφάδες μένω! Έλα να σε ξαναδείρω και να σε κεράσω και κάνα τσίπουρο!
    γέλια.
    (Ο Διοικητής έδωσε τιμητική στον καμπίσιο αλλά τον έσκισε στην αγγαρεία μετά… )

    Το επεισόδιο το θυμάμαι πάντα, οποτεδήποτε μνημονεύεται «το αξιόμαχο, ότι έχουμε τα καλύτερα κομάντα στον κόσμο κλπ».

  95. BLOG_OTI_NANAI said

    80: Το μουεζίνης εμφανίζεται και πιο πριν, το 1847. Ο μουεζίνης από τους Πόντιους ονομαζόταν «βραδινός». Σε μεταγενέστερα κείμενα προς τα τέλη του 19ου αι. ονομάζεται συχνά «κράχτης». Στα κείμενα του 1821 και πριν δεν φαίνεται να χρησιμοποιούσαν το «μουεζίνης».

  96. sarant said

    95 Ωραία.

  97. Irresistible said

    Ν’ αγιάσει το στόμα σας, κορυφαίε χριστιανέ λόγιε, κύριε Blogotinanai (95). Μόλις τεκμηριώσατε αυτό που ψέλλισα (στο σχόλιο 80) εγώ η ερασιτέχνισσα στον κ. Σαραντάκο και με έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του: Είναι μέγα ΣΚΑΝΔΑΛΟ ότι η λέξις «μουεζίνης» ΔΕΝ ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΤΑΙ πρίν το 1847 στα ελληνόφωνα κείμενα, αν και μεσολάβησαν 400 χρόνια Τουρκοκρατίας. Είναι απίστευτο ότι δεν την ξέρανε (ούτε χρησιμοποιούσαν κάποια συνώνυμη) οι Ρωμηοί επί Τουρκοκρατίας, ο Κολοκοτρώνης και οι άλλοι Ήρωες του 21. Αντιθέτως, οι Άγγλοι και οι Γάλλοι που δεν είχανε Τουρκοκρατία ήξεραν την λέξη «μουεζίνης» από το 1580 και το 1568 αντιστοίχως!..

    ΕΡΩΤΩ και πάλι τον μακαρίως κοιμώμενο, κύριο Σαραντάκο: Η επιβεβαίωσις του κ. Blogotinanai στο σχολιο 95, δεν συνιστά την αποκάλυψη της Χρονιάς για το παρόν Ιστολόγιο, κύριε Νίκο; Είναι δυνατόν να μήν ξέρανε οι Ρωμηοί την λέξη «μουεζίνης» επί 400 χρόνια μεταξύ 1453 και 1847; Γιατί, λοιπόν, τηρείτε σιωπήν παλαιάς Αρσακειάδος, μπροστά σ’ αυτή την συγκλονιστική αποκάλυψη;

    Εδώ σε θέλω κάβουρα που περπατάς στα κάρβουνα….

  98. BLOG_OTI_NANAI said

    97: Εφόσον ήταν μια πραγματικότητα που τη ζούσαν, δεν μπορεί να μην υπήρχε αναφορά στο ζήτημα. Ασφαλώς θα χρησιμοποιούσαν κάποια συνώνυμη ή μπορεί μιλούσαν γι’ αυτό περιφραστικά ή με αναφορά μόνο στην προσευχή. Εδώ ο παπα-συναδινός στα 1645 αναφέρεται στο κάλεσμα του μουεζίνη αλλά χωρίς να τον αναφέρει:

  99. Πέπε said

    27

    Αγαπητή Irresistible, τώρα μόνο μοι επέτρεψαν οι υποχρεώσεις μου να δω όλο το άρθρο της ΕφΣυν όπου με παραπέμψατε. Ευχαριστώ, το βρήκα ειλικρινά άκρως ενδιαφέρον. Εξόχως όμως ύποπτο βρίσκω το γιατί επιμένετε να συγκαλύπτετε την παρακάτω ουρανομήκη γκάφα του συντάκτη Α. Λυμπεράτου:

    > Σε άλλο σημείωμα τίθενται στο στόχαστρο με χρήση γλωσσικού παιγνίου τα περίφημα οργανέττα, βαυαρικής κυρίως κατασκευής: «Τι βάσανο μεγάλο είνε επί τέλους αυτά τα διάφορα οργανέττα που γυρίζουν από το πρωί ώς το βράδυ εις όλους τους δρόμους. Δεν προφθάνει να εξημερώσει καλά-καλά ο Θεός την ημέραν και θα μας ξυπνήσουν οι καζανοειδείς ήχοι της περιφήμου Λουλούκας… Ολη η αυστηρότης των αστυνομικών διατάξεων εξηντλήθη μήπως εις τους δυστυχισμένους λούστρους ώστε δεν επερίσσευσεν σταλιά διά τα όργανα αυτά της Β α ρ β α ρ ί α ς!».

    Τα «όργανα της Βαρβαρίας» (orgues de Barbarie), άλλως οργανέτα, είναι πασίγνωστος τύπος μηχανικού μουσικού οργάνου που διεθνώς, όπως και τότε στην Αθήνα, παιζόταν κυρίως από μουσικούς του δρόμου. Το είχαμε ξανασυζητήσει πρόσφατα εδώ. «Όργανο» σημαίνει το είδος αεροφώνου όπου ανήκει το εκκλησιαστικό όργανο (που λέγεται και σκέτο όργανο, πρβλ. οργανίστας), και «Βαρβαρία» φαίνεται να σημαίνει αυτό που κατανοεί ο καθένας. Κανένα λογοπαίγνιο, και φυσικά καμία σχέση με Βαυαρία.

    https://fr.wikipedia.org/wiki/Orgue_de_Barbarie#Origine_du_nom

  100. Irresistible said

    Σάς συγχαίρω ειλικρινώς, διακεκριμένε φιλόλογε κύριε Πέπε (99). Μού διέφυγε (καθότι αγνοώ παντελώς τα περί μουσικών οργάνων) η ολοφάνερη γκάφα του κ. Α. Λυμπεράτου. Είμαι βεβαία ότι θα πείσετε τον κ. Σαραντάκο να την περιλάβει στα μεζεδάκια του Σαββάτου κι ας επιμελείται την σχετική Στήλη της «Εφ.Συν» ο μπολσεβίκος φιλαράκος του, Τασούλης Κωστόπουλος.

  101. Irresistible said

    Εκλεκτέ χριστιανέ λόγιε, κύριε Blogotinanai (98),

    Είναι όντως εντυπωσιακό ότι ο παπα-Συναδινός στην «Σερραϊκή Χρονογραφία» του (17ος αιών) αρνείται να γράψει την λέξη «μουεζίνης» ενώ τον μνημονεύει ολοφάνερα. Κάποιο λάκκο έχει η φάβα: Ίσως είχε δοθεί από το Πατριαρχείο εντολή στους Ρωμηούς να μή χρησιμοποιούν την λέξη «μουεζίνης». Δεν εξηγείται αλλιώς το αλλόκοτο αυτό φαινόμενο, να μή καταγράφεται μέχρι το 1847 στα ελληνόφωνα κείμενα η λέξη «μουεζίνης»

  102. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    88 – «Το δικό τους ενδιαφέρον επικεντρωνόταν σε αυτό που θα μπορούσαμε να πούμε: Ο στρατός ως γραφειοκρατικός μηχανισμός ή ο στρατός ως μηχανισμός αναπαραγωγής μιας κοινωνικής ομάδας.»

    Μα έτσι δεν λειτουργεί σε όλο το φάσμα της η κοινωνία; (όχι μόνο η ελληνική) άλλωστε τι είναι ο στρατός, μια μικρογραφία της.
    Όλα, τα θεσμικά όργανα, τα κόμματα, αλλά και οι ιδεολογίες και τα δόγματα, όσο καλές προθέσεις κι αν έχουν, πολύ γρήγορα πέφτουν στην παγίδα(;) της γραφειοκρατίας κι όσοι ωφελούνται από αυτήν, πασχίζουν με νύχια και με δόντια να παραμείνει ως έχει η κατάσταση. Αυτός είναι ο λεγόμενος κοινωνικός συντηρητισμός, σ΄αυτόν συνυπάρχουν από ακροδεξιοί μέχρι ακροαριστεροί χωρίς να ανοίγει μύτη.😂
    Καλός είναι ο προοδευτισμός καλή κι η επανάσταση, κάλλιστα όμως η «σιγουριά» και το «ραχάτι» της κρατικής γραφειοκρατίας! Όλο το σύστημα γύρω από αυτήν δουλεύει κι όλοι αυτήν υπηρετούν, κι ας γαυγίζουν μερικοί «προοδευτικοί-αριστεροί», κανείς δεν θέλει αλλαγή, πόσο μάλλον ελευθερία, άσε που αυτή, έχει μεγάλο κόστος, ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ λέγεται.

    «Σε άλλα όπλα και μονάδες όπως π.χ τεθωρακισμένα, πυροβολικό, δυνάμεις καταδρομών κ.λπ μάλλον το παιχνίδι είναι πιο ουσιαστικό στο ζήτημα της άμυνας της χώρας.»
    Μπά, το ίδιο παραμύθι είναι σε όλα, το αποτέλεσμα των σύγχρονων πολέμων, είναι προαποφασισμένο, τα υπόλοιπα, είναι για να λειτουργεί η πολεμική βιομηχανία των χωρών του συμβουλίου ασφαλείας, έτσι φορτωθήκαμε τα Ραφάλ κι οσονούπω φρεγάτες από την Γαλλία. Τώρα που έχασε το συμβόλαιο με τα υποβρύχια από τις ΗΠΑ, αυτές θα κάνουν τα στραβά μάτια και θ΄αφήσουν την χρεωκοπημένη Ελλάς να στηρίξει την φίλη Γαλλία, αμ πώς!😂

    94 – «Το επεισόδιο το θυμάμαι πάντα, οποτεδήποτε μνημονεύεται «το αξιόμαχο, ότι έχουμε τα καλύτερα κομάντα στον κόσμο κλπ».»

    Χωρίς υπερβολή και παραμύθι δεν ζεί ο στρατός κι ο λάος.😂
    Άλλωστε, κι ο συγγραφέας το ίδιο σενάριο ακολούθησε, υπερβολή και drama queen.🤦‍♀️😊

  103. Άγγελος Αρόρα said

    22: Έφεδροι Λοχίες δεν υπάρχουν πια στον στρατό. ΛΥΒ υπάρχουν και απονέμεται μόνο ο βαθμός του δεκανέα, τιμητικά. Η εκπαίδευση είναι μια βδομάδα, θεωρητική και βολές, και επιλέγονται να πάνε στα ΛΥΒ άνω των 25 με πτυχίο. Κυρίως ο εκάστοτε γραφέας του λόχου. Αυτά τουλάχιστον βίωσα εγώ.

    82: Ναι Έφη, αυτό είναι το εκκλησάκι του Αγίου Στεφάνου. Απέναντι το Κας. Δυστυχώς το εκκλησάκι παραμένει κλειστό και το καλοκαίρι έρχονταν πολλοί άνθρωποι ματαίως να το δούνε. Η θέση είναι ειδυλλιακή.

    Όπως ανέφερε και ο Λεώνικος, μου ξεφεύγει το σχόλιο, είναι μια πολλή όμορφη διαδρομή που διασχίζει το νησί, βλέπεις τον Λυκιακό Τάφο και καταλήγεις και στον Άγιο Στέφανο. Είναι απαιτητική, τρεις ώρες τουλάχιστον το κάναμε στην εκπαίδευση, αλλά είναι πανέμορφη και διασχίζει το νησί.

    Επίσης πολλοί Τούρκοι επισκέπτονται συνέχεια το νησί, το ξέρω απέξω και ανακατωτά. Κανα δυο διαθέτουν και μαγαζιά με αναμνηστικά και έχουν παντρευτεί ντόπιους.

  104. Άγγελος Αρόρα said

    Μπαρντόν – πολύ όμορφη διαδρομή*

  105. sarant said

    99 Ωχ, γκάφα που έκανε!

    103 Έχει Τούρκους που έχουν παντρευτεί ντόπιες και κατοικούν στο Καστελόριζο;

  106. 99, 105 Νομίζω αδικείτε λίγο τον φίλο μου τον Αντρέα και την πολύ ωραία παρουσίαση του ερευνητικού του προγράμματος. Ο συντάκτης του άρθρου πολύ πιθανόν να νόμιζε κι ο ίδιος ότι περί βαυαρικού οργάνου επρόκειτο, το ότι το έβαλε με αραιά γράμματα, κατά τη συνήθεια της εποχής, δείχνει θαρρώ ότι το πήγαινε για λογοπαίγνιο.
    Θα ξαναβάλω και το λινκ γιατί αξίζει τον κόπο, μην υπάρχει μόνο στον πλοκαρισμένο: https://www.efsyn.gr/themata/fantasma-tis-istorias/312010_o-ihos-ehei-ti-diki-toy-istoria

  107. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    105# Όχι, το πράμα είναι πολύ χειρότερο. Καταπώς τα λέει το 103 έχει Τούρκους που έχουν παντρευτεί ντόπιους.

  108. ΣΠ said

    106
    Ανδρέας Λυμπεράτος*
    * υποψήφιας διδάκτορα Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

    Μέχρι να φτάσω στο τέλος του άρθρου ο συγγραφέας άλλαξε φύλο.

  109. dryhammer said

    107. Έτσι δένει το the Greek way με το Οθωμανικό δίκαιο… [Αχ! αυτές οι γκρίζες ζώνες]

  110. Πέπε said

    106

    Ε ναι βρε Δύτη, προφανώς αυτό νόμιζε. Λάθος κάνει, και δεν είναι προς θάνατον. Ο σκοπός δεν ήταν να τον πιάσουμε από τα μούτρα, άλλωστε δεν το ‘πα για πλάκα ότι το άρθρο μού άρεσε πολύ, το εννοούσα πλήρως. Απλώς υπάρχει εδώ ένα πρωτόκολλο φρασεολογίας: δεν υπάρχουν λάθη, υπάρχουν μόνο ουρανομήκεις γκάφες. Δεν υπάρχει διόρθωση, υπάρχει μόνο διεθνής διασυρμός εις το διηνεκές. Δεν υπάρχει «μου διέφυγε», υπάρχει μόνο «επιμένω να αποκρύπτω, γιατί άραγε;» Εσύ είσαι παλιός και τον ξέρεις τον κώδικα.

  111. spiridione said

    Υπήρχαν και οι οριενταλιστές όπως ο Βύρωνας. Στον Giaour γράφει:
    …As ever scorned forbidden wine,
    Or prayed with face towards the shrine,
    In orisons resumed anew
    At solemn sound of “Allah Hu!” †

    † “Alla Hu!” the concluding words of the Muezzin’s call to prayer from the highest gallery on the
    exterior of the Minaret. On a still evening, when the Muezzin has a fine voice (which they frequently
    have) the effect is solemn and beautiful beyond all the bells in Christendom.

    Η σημείωση είναι του Βύρωνα. Ο εκδότης παρατηρεί ότι
    In fact “Allahu Akbar” (God is great). This is in fact the opening of the muezzin’s call (repeated, and then repeated again),
    not its concluding words, which are “La ilaha il Allah” (there is no God but God).

    Click to access the_giaour1.pdf

    Αυτό θα αρέσει στον Δύτη
    https://muse.jhu.edu/article/696971

  112. 105,107: Ήταν βραδινό το σχόλιο και μου ξέφυγαν πολλά. Διορθώνω: Προσωπικά γνώρισα Τούρκους που έχουν παντρευτεί ντόπιες Καστελοριζιές και το αντίθετο, κοπέλες από την Τουρκία να έχουν παντρευτεί ντόπιους Καστελοριζιούς. Πρόκειται για λίγες περιπτώσεις, τρείς ή τέσσερις. Κατά κανόνα μάς έλεγαν πως το χειμώνα έμεναν στο Κας που ασχολούνταν με αγροτικά και αλιεία και από Μάη έρχονταν Καστελόριζο για να ανοίξουν μαγαζιά με αναμνηστικά, καμιά μπουτίκ ή ταβέρνα. Το νησί είναι μια σταλιά, όλες οι υποδομές μοιράζονται στις ελάχιστες οικογένειες.

  113. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    112# Προφανώς πλάκα έκανα στο 107. Ξέρω πως το πάσης φύσεως διασυνοριακό νταραβέρι είναι έντονο εκεί, το έχω δει να συμβαίνει, το 1985 και 86 ως τουρίστας βέβαια. Κάναμε ψαροντούφεκο στα σύνορα, στα νησάκια ανάμεσα στο Κ. και στο Κας. Είχαμε κάνει κι ένα ωραίο γλέντι με Τούρκους ψαράδες που είχαν περάσει από απέναντι. Τα δε τούρκικα πέτσινα στο σπίτι του παπά (βλάστημος, πότης, ταβλαδόρος και έβγαζε και χταπόδια με χλωρίνη ο άθλιος) κρεμόντουσαν σαν τσουτσούνια απ’ το ταβάνι.

  114. Νέο Kid said

    113. Τη Βάνα Μπάρμπα για δουλειά μου ergasia την είδατε;

  115. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    114# Μπα, το έργο το είχανε γυρίσει λίγο νωρίτερα. Ούτε που θυμάμαι αν το έχω δει (δε νομίζω να έχασα και τίποτα σπουδαίο).

  116. Νέο Kid said

    115. Καλό είναι. Να το δεις. Ε Χελλάς εϊνε ο τάφος των Ιταλών.

  117. Νέο Kid said

    115. Το 86 πάντως δεν είχε γυριστεί ακόμα. 90, 91 προβλήθηκε (και πήρε και όσκαρ)

  118. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    117# Ναι, βλέπω γυρίστηκε το 91. Πάντως το Κ. τότε που πήγα ήταν ήδη τουριστικός προορισμός, είχε κόσμο και πολλά ιστιοπλοϊκά.

  119. sarant said

    112 Οκ, κατανοητό.

    Είναι μικρό το νησί αλλά κάποτε είχε χιλιάδες κατοίκους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: