Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μαθητές και δάσκαλοι, αφήγημα του Δημήτρη Σαραντάκου – 5

Posted by sarant στο 12 Οκτωβρίου, 2021


Πριν από λίγο καιρό άρχισα να δημοσιεύω σε συνέχειες το χρονικό του πατέρα μου «Μαθητές και δάσκαλοι», που εκδόθηκε το 2008 και έχει θέμα το Γυμνάσιο Μυτιλήνης στα χρόνια 1938-1946, τους καθηγητές του και τους συμμαθητές του. Όπως και με τα άλλα βιβλία του πατέρα μου, θα δημοσιεύεται κάθε δεύτερη Τρίτη. Η προηγούμενη συνέχεια είναι εδώ. Σήμερα δημοσιεύω την πέμπτη συνέχεια, με την οποία περνάμε στο δεύτερο μέρος του βιβλίου, που τιτλοφορείται «Οι δάσκαλοι που μας έδωσαν το ευ ζην». Εδώ ο πατέρας μου σκιαγραφεί ορισμένους καθηγητές που τον επηρέασαν και τους αγάπησε. Στη σημερινή συνέχεια θα δούμε ένα σύντομο πορτρέτο του Γιώργου Βαλέτα κι ένα εκτενέστατο του Μίλτη Παρασκευαΐδη, για τον οποίο ο πατέρας μου έχει γράψει σε ολα τα έργα του που έχουν αυτοβιογραφικό χαρακτήρα -κι έτσι, μοιραία, υπάρχουν επαναλήψεις. Το σημερινό άρθρο συνοδεύεται από αρκετά τεκμήρια και γι’ αυτό είναι κάπως βαρύ. 

ΙΙ

Οι δάσκαλοι που μας έδωσαν το ευ ζην

Μη έχοντας τεκμηριωμένα στοιχεία για όλους τους καθηγητές που είχαμε στο Γυμνάσιο και πρέπει συνολικά να ξεπερνούν τους τριάντα, μνημονεύω παρακάτω μόνον έξι από αυτούς. Αν τώρα έχω επιμείνει στη σκιαγράφηση των τριών από τους έξι, αυτό έγινε όχι γιατί ήταν οι μόνοι σπουδαίοι  καθηγητές που είχαμε, αλλά γιατί είναι οι μόνοι που τους γνώρισα από κοντά και τους αγάπησα.

Για τους άλλους τρεις, επίσης εξαιρετικούς παιδαγωγούς και επιστήμονες, αναφέρω μόνο βιογραφικά και εργογραφικά στοιχεία, που μου έδωσε ο Κώστας Μίσσιος ή βρήκα στην αξιόλογη περιοδική έκδοση «Παιδαγωγικό Βήμα Αιγαίου» του Αρ. Γκουτζαμάνη και σε άλλα περιοδικά της Λέσβου, όπως τα «Μανταμαδιώτικα».

 

Γιώργος Βαλέτας

Τον είχαμε ελληνιστή στην 1η και 2η οκταταξίου. Ήταν θυμάμαι άνθρωπος πληθωρικός και παρορμητικός. Εκείνη την εποχή ολοκλήρωνε το βιβλίο του για το έργο του Παπαδιαμάντη και η συγκυρία αυτή είχε πολύ ευεργετικά αποτελέσματα για μας, γιατί μας βοήθησε να γνωρίσουμε μερικά από τα αριστουργήματα του μεγάλου Σκιαθίτη. Συνήθως δεν δίδασκε από την έδρα, αλλά βηματίζοντας στο πλάτος της τάξης, μπροστά από τα πρώτα θρανία. Μια φορά που μας απάγγειλε ένα δημοτικό που έλεγε

Απ΄τα μαλλιά την άρπαξε
κι η κόρη κλαίει και σκούζει….

άρπαξε από τα μαλλιά έναν από τους μαθητές των πρώτων θρανίων.

Γενικά δεν ήταν μόνο λαμπρός φιλόλογος αλλά και αρκετά τρελός. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο επεισόδιο. Όπως γράφω πιο μπροστά οι βαθμοφόροι της ΕΟΝ είχαν αποχτήσει μεγάλη έπαρση και αυθάδεια. Όταν καθιερώθηκε η Τετάρτη ως «Ημέρα της Νεολαίας», κατά την οποίαν δε γίνονταν μαθήματα παρά προπαγανδιστικές ομιλίες, «εθνικοπλαστικές» διαλέξεις ή, στην καλύτερη περίπτωση, ημερήσιες εκδρομές, ήρθε στο Γυμνάσιο ένας βαθμοφόρος φαλαγγίτης, εν στολή, εποχούμενος ποδηλάτου, με το οποίο διέτρεξε τους διαδρόμους, πήγε ως την τάξη που δίδασκε ο Βαλέτας, έσπρωξε με το ποδήλατό του (!) την πόρτα, μπήκε μέσα, χωρίς να κατεβεί από το ποδήλατο, χαιρέτησε φασιστικά και ανακοίνωσε το νέο μέτρο.

Ο Βαλέτας έγινε έξαλλος. Χωρίς να λογαριάσει ενδεχόμενες συνέπειες,  βούτηξε τον φαλαγγίτη, τον κατέβασε από το ποδήλατο, τον πλάκωσε στις σφαλιάρες και τον πέταξε κλωτσηδόν έξω από την αίθουσα. Περιέργως δεν επακολούθησε καμιά ενέργεια σε βάρος του.

Το συγγραφικό έργο του Βαλέτα είναι εξαιρετικά εκτεταμένο και περιλαμβάνει μελέτες, όπως εκείνη για το έργο του Παπαδιαμάντη, δοκίμια, όπως «της Ρωμιοσύνης», φιλολογικά λεξικά, μέχρι και θεολογικά άρθρα.

 

Μίλτης Παρασκευαΐδης

Με την πρώτη μέρα που μπήκε στην τάξη μας, μας πήρε τον αέρα. Η αλήθεια είναι πως, ύστερα από ένα χρόνο ρεμπελιό, δεν ήμασταν πια σχολική τάξη αλλά μάλλον ορδή ημιαγρίων ταραχοποιών. Ο καινούργιος όμως δε σήκωνε τέτοια. Την πρώτη κι όλας μέρα πέταξε έξω τον Πατλάκα, το Χατζηγιάννη, το Χατζηλάμπρου  κι άλλους δυο τρεις που θορυβούσαν περισσότερο του ανεκτού.

Για πολλές βδομάδες η σκιά του καινούργιου καθηγητή ήταν δυσανάλογα βαρύτερη και μεγαλύτερη απ’ ό,τι αντιστοιχούσε στο λιγνό κορμί του. Για πρώτη φορά οι πρώην ρέμπελοι μαθητές αισθανθήκαμε πάνω μας μιαν εξουσία, που δε μπορούσαμε ούτε να την αγνοήσουμε ούτε να την ανατρέψουμε. Στα διαλείμματα σχολιάζαμε με κακή διάθεση το νέο  μπελά που μας βρήκε. Έχοντας θάρρος με τον πατέρα μου, του μετέφερα την ομόφωνη άποψη της τάξης.

«Ο καινούργιος καθηγητής μας είναι μεγάλο κέρατο»

Ο παριστάμενος όμως στη συζήτηση Χαράλαμπος Κανόνης, στενός φίλος κι αιώνιος συμπαίκτης του πατέρα μου στο σκάκι, που συνήθως δεχόταν με συγκατάβαση και εύθυμη διάθεση τις διάφορες απόψεις μου, αυτή τη φορά μού ΄βαλε πάγο.

«Κάνεις μεγάλο λάθος κι εσύ κι οι άλλοι. Ο Μίλτης είναι σπουδαίος άνθρωπος και άριστος δάσκαλος».

Κατάπια τη γλώσσα μου, γιατί τον Χαράλαμπο τον παραδεχόμουν απόλυτα. Άρχισα από τότε να βλέπω με άλλο μάτι τον καινούργιο καθηγητή και ανακάλυψα πως διέφερε σε όλα σχεδόν τα σημεία από τους άλλους δάσκαλους ή καθηγητές που έτυχε να περάσω από τα χέρια τους. Φαίνεται δε πως σε ανάλογα συμπεράσματα καταλήξανε και οι άλλοι συμμαθητές, γιατί από τις αρχές του ΄42, η διάθεσή μας απέναντί του άλλαξε. Καταλάβαμε πως είχαμε να κάνουμε με έναν εξαιρετικό δάσκαλο. Διαπιστώσαμε πως ο καινούργιος ήταν πολύπλευρη προσωπικότητα, δεινός φιλόλογος, εξαίρετος σκιτσογράφος, καλός ζωγράφος επίσης, εραστής της φωτογραφίας, λάτρης της μουσικής και πολύγλωσσος.

Ποτέ του δε θυμάμαι να σκαμπίλισε ή να έδειρε μαθητή, ούτε ποτέ να κράτησε στα χέρια του βίτσα ή χάρακα ή άλλο σύμβολο εξουσίας και όργανο τιμωρίας ταυτόχρονα, που άλλοι καθηγητές δεν τ’ αποχωρίζονταν ποτέ. Επιβαλλόταν με τη στάση του και με τον καιρό η προειδοποίηση:

«Πρόσεξε, γιατί θα σε πετάξω έξω!»

που ήταν η συνηθέστερη απειλή του, αποδείχτηκε το αποτελεσματικότερο σωφρονιστικό όπλο του, γιατί πολύ σύντομα ο τρόπος και το περιεχόμενο των παραδόσεων του μας συνάρπασαν και κανείς δεν ήθελε να χάσει την παράδοσή του.

Εκδρομή στο Πυργί με τον Μίλτη

Ο Μίλτης όπως κι οι περισσότεροι συνάδελφοι του και μαθητές του υπόφερε από την πείνα του πρώτου χειμώνα της Κατοχής, κατάφερε όμως να οργανώσει μια εκδρομή της τάξης μας, που μας έμεινε αξέχαστη, γιατί σ’ αντίθεση με άλλες εκδρομές δεν κουβαλήσαμε μαζί μας τρόφιμα (πού να τα βρίσκαμε άλλωστε οι πιο πολλοί) αλλά μαγειρέψαμε επί τόπου! Κατάφερε και βρήκε ένα μικρό σακί φασόλια, δωρεά ενός φίλου του εμπόρου κι ένα καζάνι, πιάτα και μαχαιροπίρουνα (δεν υπήρχε τότε η ευκολία των πλαστικών), που τα κουβαλήσαμε, εναλλασσόμενοι διαδοχικά, όλοι οι μαθητές, από το Γυμνάσιο ως την Ουτζά. Εκεί στήσαμε το καζάνι σε πέτρες, φέραμε νερό από μια κοντινή πηγή, ανάψαμε φωτιά και ο Γιώργος ο Κουκούλης, που λόγω πατρικού επαγγέλματος ήταν ειδήμων, μας μαγείρεψε μια θαυμαστή φασολάδα. Φάγαμε όλοι μέχρι σκασμού και χορτάτοι το ρίξαμε στο τραγούδι. Πολλοί από μας είχανε μήνες ίσως να χορτάσουν φαϊ. Δεν ήταν όμως μόνο η ικανοποίηση της πείνας που μας έφερε τέτοιαν ευεξία, όσο η αίσθηση πως αυτενεργούσαμε, πως μαγειρέψαμε μόνοι μας, κάτι που μόνο οι μανάδες μας έκαναν και πως ύστερα φροντίσαμε μόνοι μας να πλύνουμε το καζάνι και τα πιάτα. Με την εκδρομή αυτή ο Μίλτης κέρδισε ολοκληρωτικά την αγάπη μας.

Στις διακοπές του καλοκαιριού του ‘42, μας πρότεινε να κρατήσουμε, προαιρετικά φυσικά, ένα «πνευματικό και καλλιτεχνικό ημερολόγιο», στο οποίο θα καταγράφαμε τα βιβλία που θα διαβάζαμε, τις ταινίες ή τα θεατρικά έργα που θα βλέπαμε αλλά και τις σκέψεις ή τις ιδέες μας. Το ημερολόγιο θα του το παρουσιάζαμε με το άνοιγμα των σχολείων, όπως και έγινε. Τα καλύτερα σε εμφάνιση και περιεχόμενο τα βράβευσε με ιδιόχειρο σκίτσο του στην πρώτη σελίδα τους, που με υπόδειξή του είχαμε αφήσει κενή. Αν θυμάμαι καλά ένα από τα καλύτερα ήταν του Λάκη του Πίτσιου. Ήταν η πρώτη γεύση από τις περίφημες «εργασίες», που τις εγκαινίασε από την επόμενη τάξη, τετάρτη οκταταξίου.

Η πρώτη σελίδα του «Ημερολογίου»

Κάναμε τότε Ιστορία των νεώτερων χρόνων και όπως ήταν αναμενόμενο επικέντρωσε την προσοχή μας στην Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό. Έδινε στην τάξη καταλόγους διάσημων ζωγράφων της Αναγέννησης και έπρεπε να ανακαλύψουμε σε λεξικά, εγκυκλοπαίδειες και ειδικά βιβλία τέχνης, έγχρωμες φωτογραφίες από πίνακες τους. Στην υποχρέωση μας περιλαμβανόταν και η εμβαδομέτρηση των εικόνων που βρίσκαμε με τα δάχτυλά μας (τόσα δάχτυλα πλάτος επί τόσα δάχτυλα μήκος), για να αποκλειστεί η αντιγραφή της εργασίας του ενός από τον άλλον.

Το έπαθλο που έδινε ο Μίλτης

Άλλου είδους «εργασίες» αφορούσαν τη συμπλήρωση ερωτηματολογίων  σχετικών με τη ζωή και τα έργα διάσημων συγγραφέων, φιλοσόφων και διανοητών της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού. Η συμπλήρωση περιλάμβανε και τη σχετική βιβλιογραφία. Έπρεπε να αναφέρουμε τις πηγές, δηλαδή τα βιβλία που χρησιμοποιήσαμε, τον εκδότη και τον χρόνο έκδοσης αλλά και τον ιδιοκτήτη κάθε βιβλίου, πράγμα το οποίο επίσης δυσκόλευε την αντιγραφή της εργασίας του ενός από τον άλλον.

Παρατήρηση για την μη αναφορά των ιδιοκτητών των βιβλίων

Για κάνα δυο χρόνια, όσο βάσταξε το βιολί των εργασιών και καθώς η πόλη μας δε διέθετε τότε δημόσια βιβλιοθήκη, όλη η τάξη τρέχαμε σε γραφεία και σπίτια γνωστών και φίλων κι ανοίγαμε  βαριά και σκονισμένα βιβλία, τους δώδεκα τόμους του Εγκυκλοπαιδικού Λεξικού του Ελευθερουδάκη ή τους εικοσιτέσσερις της Μεγάλης Ελληνικής  Εγκυκλοπαίδειας του Πυρσού κι άλλα, ενοχλώντας δικηγόρους, γιατρούς  ή απόστρατους αξιωματικούς, που ήταν οι κατά κύριο λόγο κάτοχοι τέτοιων βοηθημάτων.

Ο Μίλτης μας βαθμολογούσε σε ιδιαίτερη  κατάσταση, ανεξάρτητη και άσχετη από τον πίνακα της κανονικής βαθμολογίας που παρουσίαζε στο Συμβούλιο των καθηγητών. Κάθε δύο μήνες ανακοίνωνε τις επιδόσεις μας. Στο τέλος της χρονιάς οι δέκα που είχαν συγκεντρώσει τους περισσότερους βαθμούς (η βαθμολογία των εργασιών ήταν αθροιστική) έπαιρναν κάποιο έπαθλο, συνήθως σκίτσα του.

Με τις εργασίες αυτές μας έμαθε να μη φοβόμαστε ν’ ανοίγουμε μεγάλα, χοντρά βιβλία, μας έδωσε τα πρώτα στοιχεία της μεθοδικής ερευνητικής δουλειάς και φυσικά έκανε τους περισσότερους από μας ν’ αγαπήσουμε την Ιστορία και τον Πολιτισμό.

Δε χαριζόταν σε κανέναν όταν διαπίστωνε πως έκανε τις έρευνες αυτές τσαπατσούλικα ή αδιάφορα κι ακόμα χειρότερο αν εξακρίβωνε πως πήρε έτοιμη δουλειά από άλλο συμμαθητή του. Έχω πικρή προσωπική πείρα επ΄αυτού. Μας είχε βάλει ένα ερωτηματολόγιο για τις προσωπικότητες της Αναγέννησης, καλλιτέχνες, συγγραφείς, φιλόλογους και εκδότες, οι περισσότεροι από τους οποίους, μαγεμένοι από το πνεύμα του κλασσικού ελληνικού, του ελληνιστικού ή ελληνορωμαϊκού πολιτισμού, είχαν εξελληνίσει ή εκλατινίσει τα βαρβαρόηχα γερμανικά, γαλλικά ή αγγλικά επώνυμά τους. Μια λοιπόν ερώτηση ήταν: «Πως άλλαξε το όνομά του ο εκδότης Μπυντέ;»

Εγώ τώρα, εκείνο το απόγεμα είχα δεσμευτεί να πάμε με τον Αριστείδη τον Νικητόπουλο, τον Τζώρτζη τον Γαλούση, το Γιώργο τον Κουκούλη, το Νίκο τον Τσακίρη κι άλλους της παρέας του Αγίου Ευδόκιμου, βόλτα κατά Συνοικισμό μεριά και δεν έκατσα να ψάξω σχολαστικά. Άφησα την απάντηση κενή και πρωί πρωί ρώτησα τον Τζώρτζη, που ο πατέρας του είχε το Λεξικό του Ελευθερουδάκη, αν βρήκε πώς άλλαξε το όνομα του ο Μπυντέ

«Πυγονιπτήρ» μου λέει με σιγουριά

και γιατί όχι σκέφτηκα. Εδώ ο Βαλντσμύλλερ έγινε «Υλακόμυλος» και ο Ρώυχλιν «Καπνίων». Έγραψα λοιπόν τον Πυγονιπτήρα και έδωσα το τετράδιο των εργασιών στο Μίλτη.

Την άλλη μέρα με φώναξε

«Αυτό το «Πυγονιπτήρ» το είδες με τα μάτια σου;» μου λέει και με κοίταξε καλά καλά. Εγώ  πια, να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Δε θυμάμαι τι ψέλλισα, δε θα ξεχάσω όμως τι μου είπε

«Δεν το περίμενα από σένα».

Φαρμακωμένος πήγα το βράδυ στου θείου μου του Αντρέα του Κυπαρίσση, που είχε το λεξικό του Ελευθερουδάκη και κοίταξα. Ο μπαγάσας ο Τζώρτζης δεν κοίταξε τον «Μπυντέ», (που δεν έγινε βεβαίως Πυγονιπτήρ αλλά Budaeus – Βουδαίος), παρά τον «μπιντέ», είδος υγιεινής, άγνωστο τότε στα επαρχιακά μικροαστικά σπίτια μας.

Στην 5η τάξη ο Μίλτης εγκαινίασε μουσικά απογεύματα κουβαλώντας στο σχολείο ένα φορητό γραμμόφωνο και βάζοντάς μας ν’ ακούσουμε Μπετόβεν, Μότσαρτ και Μπαχ από δίσκους. Στην αρχή οι περισσότεροι δεν καταλαβαίναμε και πολλά πράγματα, πολλοί μάλιστα κάναμε φασαρία ή γελούσαμε, σιγά σιγά όμως οι πιο πολλοί εξοικειωθήκαμε μ’ αυτούς τους πρωτάκουστους στ’ αυτιά μας θείους ήχους.

Ο τρόπος που μας δίδασκε τα Αρχαία ήταν πρωτότυπος και τελείως διαφορετικός από των άλλων καθηγητών. Μια μέρα μπήκε στην τάξη μας, κάθισε στην έδρα και άρχισε να λέει

μι, ς, σι, μεν, τε, άσι

το είπε πολλές φορές και δεν καταλαβαίναμε τι σήμαιναν τα μονοσύλλαβα αυτά. Μερικοί μάλιστα φανταστήκαμε πως ήταν ρουμάνικα, καθώς είχε προϋπηρετήσει στο ελληνικό γυμνάσιο, στο Γαλάτσι της Ρουμανίας. Τελικά μας είπε

«Είναι οι καταλήξεις του ενεστώτος της οριστικής των εις -μι ρημάτων»

οι οποίες από τότε μας εντυπώθηκαν ανεξίτηλα στη μνήμη μας.

Παρά τις δεσμεύσεις του επισήμου προγράμματος, παρέκαμπτε όσο μπορούσε το συντακτικό ή την «τεχνολογία» και προσπαθούσε να μας δώσει το νόημα των κειμένων. Όταν κάναμε Όμηρο, μας επισήμανε πως οι αρχαίοι ποιητές, επικοί, λυρικοί ή τραγικοί, ήταν ταυτόχρονα και μουσικοσυνθέτες και πως τα ποιήματα στην πραγματικότητα τα τραγουδούσαν ή τα έψελναν. Με τη βοήθεια ενός συμμαθητή μας, του Καραμανλή, που έπαιζε καλή φυσαρμόνικα, μας έδειξε πώς περίπου πρέπει να τραγουδούσαν οι αρχαίοι τα Έπη και μας έβαλε στον πειρασμό να «ψάλλουμε» τους πρώτους στίχους από το Α της Ιλιάδας.

Στα Νέα Ελληνικά, παραβλέποντας τα επίσημα σχολικά βιβλία, μας διάβαζε κομμάτια από δόκιμους πεζογράφους. Θυμάμαι πως από κείνον μάθαμε την ύπαρξη του Θράσου Καστανάκη, της Μέλπως Αξιώτη και της Έλλης Αλεξίου. Μας βοήθησε να γνωρίσουμε και πολλοί από μας να αγαπήσουμε την ποίηση, όχι μόνο των μεγάλων, όπως ο Παλαμάς και ο Καβάφης αλλά και των ελασσόνων και γλυκύτατων, όπως ο Πορφύρας, ο Μαλακάσης, ο Σταύρου και ο Γρυπάρης. Για πρώτη φορά ακούσαμε για τους ελληνόφωνους ποιητές της Κάτω Ιταλίας κι έχω ακόμα, στα τετράδια που διέσωσα, γραμμένα μερικά ποιήματα τους.

(Παρένθεση: Στη συνεστίαση που κάναμε στη Μυτιλήνη τον Αύγουστο του 1996, για τη συμπλήρωση 50 χρόνων από την αποφοίτησή μας, συνεστίαση που ήταν ουσιαστικά αφιερωμένη στον Μίλτη, ο Νίκος ο Τσακίρης μας απάγγειλε στίχους αυτών των ποιητών, που τους θυμόταν μετά μισόν αιώνα!

«Απήρταν οι φιούροι του καλοτσαιρίου
λυπιούνται οι τσήποι γυννοί,
ξέρωσε το χλωρό το χορτάρι
τσε τα πουλάτσα χάσαν τη φωνή…»

κλπ κλπ.)

Το φόρτε του φυσικά ήταν η διδασκαλία της Ιστορίας. Ζωντανή και ενδιαφέρουσα, χωρίς ιδιαίτερη προσοχή σε χρονολογίες και ονόματα στρατηγών και βασιλιάδων, αλλά με επιμονή στο να καταλάβουμε τον τρόπο ζωής και τον πολιτισμό εκείνων των μακρινών, στο χρόνο και στο χώρο, ανθρώπων και τόπων.

Θέλοντας να μας μάθει το παρελθόν της πανάρχαιης πόλης όπου ζούσαμε, «μιας από τις αρχαιότερες πόλεις της Ευρώπης», όπως μας είπε, «μια που εξακολουθεί να κατοικείται αδιάκοπα επί τρεις χιλιάδες χρόνια», οργάνωσε πολλές επισκέψεις στο Μουσείο, στο Κάστρο και στα ερείπια του αρχαίου θεάτρου. Πριν από κάθε τέτοια επίσκεψη μας έκανε επί μια βδομάδα λεπτομερή περιγραφή του χώρου, τονίζοντας τα σημεία εκείνα που παρουσίαζαν μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Ειδικότερα για το Μουσείο, μας έφτιαξε πλήρες διάγραμμα των αιθουσών του και του περιεχομένου των βιτρινών του. Για να μας δείξει την εξαιρετική ακουστική του θεάτρου, μας διάβαζε, όπως θυμάται ο Βάσος ο Τεφτσής, χρονογραφήματα του Παύλου Παλαιολόγου, από το «Ελεύθερον Βήμα», χωρίς να χρειαστεί να υψώσει τη φωνή του για να γίνει ακουστός από εμάς που ήμασταν στις κερκίδες.

Την πρώτη επέτειο από το θάνατο του Παλαμά, για τον οποίο μας είχε μιλήσει διεξοδικά, μας υπαγόρευσε ένα ποίημα που μας συγκλόνισε (μην ξεχνάμε πως ήταν Κατοχή). Ήταν το ποίημα που απάγγειλε ο Σικελιανός στην κηδεία του μεγάλου ποιητή. Το βρήκα όπως μας το υπαγόρεψε στο πρόχειρο μου.

Λεζάντα: Το ποίημα του Σικελιανού

Δεν ήταν μόνο η ελληνική ιστορία. Μας μύησε στον πολιτισμό της Ανατολής και της Δύσης. Τότε πρωτακούσαμε τα ονόματα του Σααντί, του Φιρντουσί, του Ομάρ Καγιάμ, μάθαμε για το έπος «Σαχ Ναμέ», για τα μεγάλα λυρικά ποιήματα «Γκιουλιστάν» και «Μποστάν», για τα «Ρουμπαγιάτ». Και από την άλλη πλευρά, τα ονόματα του Δάντη, του Ραμπελαί, του Θερβάντες, του Σαίκσπηρ. Σήμερα φαίνεται ίσως απίστευτο, αλλά τότε οι πιο πολλοί από μας ήμασταν τόσο βαθιά νυχτωμένοι, ώστε όταν ο Μίλτης ζήτησε από τον Ζαφείρη τον Παρισάκη, αν δεν κάνω λάθος, να γράψει στον πίνακα το όνομα του Σαίκσπηρ, αυτός έγραψε «σεξ-πηλ»!

Εγώ πάντως τότε πρωτάκουσα για τη «Θεία Κωμωδία» και ακόμα θυμάμαι, απ΄ έξω, την επιγραφή στην πόρτα της Κόλασης, όπως την άκουσα από το στόμα του Μίλτη

Per me si va nella citta dolende
per me si va, nel’ eterno dolore
per me tra la perdutta gente
lasciate ogni speranza voi chi entrate

Το φθινόπωρο του ΄43 ο Μίλτης, παράλληλα με τις “εργασίες” που μας έβαζε, μας κούρδισε να εκδώσουμε, η τάξη μας, περιοδικό! Δεχτήκαμε όλοι με ενθουσιασμό, μ΄ όλο που ήμασταν εντελώς ανίδεοι για τον τρόπο που θα το βγάζαμε σε πολλά αντίτυπα, στις επικρατούσες, λόγω της Κατοχής, συνθήκες. Οι ελάχιστοι πολύγραφοι που υπήρχαν στην πόλη μας (σε Τράπεζες ή Δημόσιες υπηρεσίες) ήταν υπό τον έλεγχο των Γερμανών. Βεβαία θα υπήρχε κάποιος στα χέρια της Αντίστασης, γιατί τον Ιανουάριο του ΄44 βγήκε πολυγραφημένη η “Ελεύθερη Λέσβος” του ΕΑΜ και το καλοκαίρι ο “Αντιφασίστας” της ΕΠΟΝ, αλλά φυσικά ο πολύγραφος αυτός ήταν απρόσιτος για μας.

Υπήρχε ακόμα η δυνατότητα να βγάζουμε τα αντίτυπα του περιοδικού με το σύστημα της “κόπιας”: Το κείμενο γραφόταν με ειδικό παχύ και βραδύπηκτο μελάνι σε μια λεία επιφάνεια και μεταφερόταν (ανάποδα) σε ειδικό σκληρό γυαλιστερό χαρτί, από το οποίο αναπαραγόταν σε πολλά αντίτυπα πιεζόμενο με χειροκίνητη πρέσα σε ειδικές λεπτές σαν τσιγαρόχαρτο κόλλες. Τέτοιες “κόπιες” είχε η Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών και ορισμένες μεγάλες επιχειρήσεις και όταν ο Μίλτης τους έκανε τη σχετική κρούση δέχτηκαν να μας επιτρέψουν να τις χρησιμοποιήσουμε. Το κακό είναι πως είχαν εξαφανιστεί ολοσχερώς οι ειδικές, λεπτές σαν τσιγαρόχαρτο, κόλλες, γιατί είχαν πουληθεί στη μαύρη αγορά σαν αυθεντικά τσιγαρόχαρτα, μ΄όλο που ήταν διαποτισμένες με θειάφι. Οι θεριακλήδες καπνιστές είτε τα κάπνιζαν απτόητοι, είτε απομάκρυναν το θειάφι θερμαίνοντας με σίδερο του σιδερώματος τα “τσιγαρόχαρτα”.

Μετά τον αποκλεισμό του πολύγραφου και της “κόπιας” το μόνο πολλαπλασιαστικό μέσο που μας έμεινε ήταν το καρμπόν, με το οποίο όμως μετά βίας και πολλού κόπου βγαίνανε πέντε αντίγραφα. Έτσι αποφασίστηκε το περιοδικό μας οι “Μαθητικές Σελίδες” να κυκλοφορεί σε πέντε αντίγραφα. Ο Μίλτης μας μοίραζε ομοιόμορφες κόλλες, στις οποίες γράφαμε τα κείμενά μας, με το χέρι ή με γραφομηχανή, σε πέντε αντίγραφα, του τις επιστρέφαμε κι αυτός τις βιβλιοδετούσε σε καλαίσθητα τεύχη, των οποίων το εξώφυλλο και την εσωτερική εικονογράφηση και διακόσμηση φιλοτεχνούσε ο ίδιος.

Οι “Μαθητικές Σελίδες” έβγαλαν συνολικά τέσσερα νούμερα και η επιτυχία τους ήταν τέτοια, που τις διαδέχτηκαν τα “Λεσβιακά Γράμματα” έντυπο περιοδικό γραμμάτων και τέχνης. Ο Μίλτης στην τάξη ανακοίνωσε πως κάποιος φίλος του, πετυχημένος έμπορος, ενθουσιάστηκε από τις “Μαθητικές Σελίδες” και δέχτηκε να χρηματοδοτήσει την έκδοση έντυπου περιοδικού. Έτσι οι χειρόγραφες “Μαθητικές Σελίδες”  μεταμορφώθηκαν στα τυπωμένα “Λεσβιακά Γράμματα”, με συντακτική επιτροπή την αρχική, διευρυμένη όμως με ανθρώπους των γραμμάτων.

Στο περιοδικό δε δημοσιεύονταν μόνο οι συνεργασίες μας, αλλά και ένα σωρό άρθρα επώνυμων  συμπολιτών μας (θυμάμαι ένα κομμάτι του Αντώνη Πρωτοπάτση με τον – αλλόκοτο στ΄ αυτιά μας – τίτλο «η γριά το πόνει ΄λαλει»). Δημοσιεύονταν επίσης άρθρα και μελέτες από αθηναϊκά λογοτεχνικά περιοδικά, που ήταν δυσεύρετα στην πόλη μας. Θυμάμαι μια βιβλιοκριτική για τον «Γιούνκερμαν» του Καραγάτση, που είχε κυκλοφορήσει ένα χρόνο πριν, στην οποία γινόταν μνεία για τον διαλεκτικό υλισμό και αναφερόταν φαρδιά πλατιά το όνομα του Ένγκελς. Κι αυτό την άνοιξη του ΄44! Γιατί το περιοδικό το χρηματοδοτούσε κρυφά το πολιτιστικό τμήμα του ΕΑΜ και κατάφερνε να περνάει μηνύματα της Αντίστασης, κάτω από τη μύτη των Γερμανών και του επίσημου λογοκριτή τους, του Γράββαλη.

Περισσότερα όμως για τα δυο περιοδικά της τάξης μας γράφω στο 3ο μέρος.

Ο Μίλτης είχε προσχωρήσει στο ΕΑΜ από το ΄42 και ένα χρόνο αργότερα δημιουργήθηκε στο γυμνάσιο μας η πρώτη επονίτικη ομάδα. Ο Μίλτης κρατούσε επαφή μαζί της αλλά, αυτό πρέπει να τονιστεί, το κοινό μυστικό που μοιραζόταν με ορισμένους μαθητές του, δεν επηρέασε στο παραμικρό την παροιμιώδη αμεροληψία του.

Παιδιά της Μαθητικής ΕΠΟΝ σε εκδρομή στον Χάλικα

 

Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία. Για τον αγωνιστή Μίλτη Παρασκευα΄ί΄δη, όπως και για τον δημοσιογράφο, τον ζωγράφο και τον άνθρωπο Μίλτη Παρασκευα΄ί΄δη, ας γράψει κάποιος άλλος, αξιότερος μου. Εγώ ήθελα μόνο να γράψω δυο λόγια για τον καλό μου δάσκαλο, που μου έδωσε το «ευ ζην».

108 Σχόλια προς “Μαθητές και δάσκαλοι, αφήγημα του Δημήτρη Σαραντάκου – 5”

  1. Νέο Kid said

    Φάουλ του δασκάλου ο ψόγος στο μαθητή για το εξαίρετο «Πυγονιπτήρ»!
    Θα μπορούσε να έχει βγει μια εξαιρετικά εποικοδομητική και ωφέλιμη (πολλαπλώς και πολυσημάντως πιο χρήσιμη απ τη «γνώση» του «Μπουντέους»…) συζήτηση σχετικά με τη σημασία και τη χρήση του πυγονιπτήρα , και γιατί όχι Κωλοπλυστήρης ή και το ηρωικό Κωλοκαθόνης ή Κωλοπλυστρόνης!
    Και στο κάτω κάτω της γραφής η εύρεση του «Πυγονιπτηρ» ήταν προϊόν ερευνητικής εργασίας!

  2. Πέπε said

    Να κάνουμε και μια επανάληψη τη συζήτηση για το πωποβρυσάκι; Ή άλλη φορά;

  3. Νέο Kid said

    2. Ειρωνεύεσαι και γελείς μωρέ, καν τι μη γελοίον η!
    Ο καλός δάσκαλος πρέπει να είναι σε θέση να εκμαιεύει καθετί καλό και χρήσιμο κι απ τη «χειρότερη» των απαντήσεων . Αλλιώς δεν είναι δάσκαλος, είναι στρατονόμος! ή -ακόμα χειρότερα- ληξίαρχος!

  4. Πέπε said

    Δάσκαλος είμαι αγαπητέ. Φαντάζεσαι ότι περνάω μέρα στην τάξη χωρίς να αναφερθώ στο βυδαίο πωποβρυσάκι; Δες και την έκθεση αυτοαξιολόγησής μου.

    Άντε τώρα!…

  5. Ωραίος ο Μίλτης!
    Αναρωτιέμαι πώς έφτασε το ποίημα του Σικελιανού μέχρι τη Μυτιλήνη. Είχε δημοσιευτεί πουθενά, μεσούσης της Κατοχής;

    Το μνημοτεχνικό σύστημα με τις καταλήξεις το εφάρμοζα κι εγώ για τις λατινικές δύσκολες κλίσεις των ουσιαστικών, τέταρτη και πέμπτη (εσεϊέι εμεσέ, εσερουμέμπους εσεσέμπους…)

  6. Νέο Kid said

    4. Μπράβο σου αν αυτοαξιολογήθεις και αυτοευρέθεις ελλειπής!
    Είναι το πρώτο και σημαντικότερο βήμα προς την Αρετή να καταλάβει κανείς ότι αν δεν αλλάξει πορεία κινδυνεύει να βρεθεί εκεί που σκόπευε να πάει!

  7. Παναγιώτης Κ. said

    «έσπρωξε με το ποδήλατό του (!) την πόρτα, μπήκε μέσα, χωρίς να κατεβεί από το ποδήλατο, χαιρέτησε φασιστικά και ανακοίνωσε το νέο μέτρο».
    Οι διάφοροι φανατικοί τάχα μου είναι…αντισυμβατικοί χωρίς να παίρνουν είδηση ότι γίνονται γελοίοι και απεχθείς.

  8. Νέο Kid said

    «εσεϊέι εμεσέ, εσερουμέμπους εσεσέμπους…»
    Είσαι τυχερός! Γιατί αν τάλεγες σήμερα αυτά δημόσια θα σε στέλνανε κατευθείαν στο Χόμπαρτ του Χάρρυ Πότερ ή ακόμα χειρότερα στο σκουίντ γκέημ να παίζεις μακριά γαϊδούρα !

  9. Θλιβερή η σύγκριση του Παρασκευαϊδη με τους δικούς μου καθηγητές στο γυμνάσιο…

    Είχα ακούσει για την μεγάλη αυτή μορφή της Λέσβου και είχα δει αρκετά από τα περίφημα σκίτσα του, όμως εδώ έμαθα ουσιαστικά για αυτόν!

    Αν ήμουν καθηγητής στο γυμνάσιο, τέτοιος θα ήθελα να ήμουν.

  10. atheofobos said

    Τι μου θύμισε το γραπτό του πατέρα σου!
    Το Λεξικό του Ελευθερουδάκη είναι από τα λίγα βιβλία που είχε πάρει η μάνα μου, ευτυχώς, όταν παντρεύτηκε, από το πατρικό της σπίτι. Ατελείωτες ώρες έχω περάσει σαν μαθητής βρίσκοντας σε αυτό ότι ήθελα να μάθω.
    Ακόμα θυμάμαι το εναγώνιο ψάξιμο που έκανα σε αυτό για να δω αν είναι αλήθεια το πώς γίνονται τα παιδιά, όταν μου το είπε η πιο ξεσκολισμένη από μένα ξαδέλφη μου και έμεινα ενεός ! Την 10ετια του 50 κυκλοφόρησαν και 3 ακόμα τόμοι συμπλήρωμα.
    Επίσης θυμάμαι την κατάπληξη που είχα όταν ο διπλανός μου στο Γυμνάσιο, σε σχετική κουβέντα που κάναμε, με ρώτησε τι είναι αυτός ο μπιντές που του είπα πως έχουμε στο μπάνιο μας!

  11. Νέο Kid said

    Οι καλοί πάντως μνημονικοί κανόνες δεν είναι αυτού του τύπου. Είναι κανόνες που σου αποτυπώνουν κάτι ανεξίτηλα ταυτίζοντάς το με κάποιο «αρχέτυπο» που δεν θα το ξεχάσεις με το πρώτο φύσημα του χρόνου.
    Όπως το «Κωνσταντίνου και Ελένης, Άγιοι και οι δύο» για τον τύπο του Όυλερ, ή το θρυλικό FBI κρατάω πιστόλι! για το τρισορθογώνιο διανυσματικό ευαγγέλιο του ηλεκτρομαγνητισμού.

  12. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    2# Άλλη φορά. Σήμερα ας μνημονεύσουμε απλά τον Θεόδωρο Πρωκτόλιθο.

  13. Καλημέρα
    «Δεν το περίμενα από σένα» Πιο μεγάλη ντροπή δεν έχει…

    Ο Γ. Βαλέτας ίδρυσε το περιοδικό Αιολικά γράμματα που συνέχισε ο γιος του Κώστας και με έκπληξη βλέπω πως συνεχίζει ιντερνετικά http://aiolikagrammata.blogspot.com/

    Για τον Παρασκευαΐδη, τι να πω. Να έχουν ακούσει (έστω) και μόνο για την ύπαρξη όλων αυτών των «εξωτικών» έργων και μάλιστα την εποχή εκείνη είναι από μόνο του θαυμαστό.

  14. Costas Papathanasiou said

    Καλημέρα!
    Συνελόντι και εμμέτρως ειπείν:

    Της Παιδείας (στο ωραίο στυλ της)
    και του ευ ζην (ως ευπατρίδης)
    ζωγραφιές δώριζε ο Μίλτης
    όντας Παρασκευαΐδης

  15. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Ο Βαλέτας έγινε έξαλλος. Χωρίς να λογαριάσει ενδεχόμενες συνέπειες, βούτηξε τον φαλαγγίτη, τον κατέβασε από το ποδήλατο, τον πλάκωσε στις σφαλιάρες και τον πέταξε κλωτσηδόν έξω από την αίθουσα. Περιέργως δεν επακολούθησε καμιά ενέργεια σε βάρος του.»
    Μπράβο, Δάσκαλε, ν’ αγιάσει το χεράκι σου. Δεν ξέρω πια γιατί σε εκτιμώ περισσότερο : για τα άπαντα του Παπαδιαμάντη, που τα έχω ακόμα κι απ’ αυτά εξακολουθώ να τον διαβάζω, ή για τις σφαλιάρες που έριξες στο φασιστικό θρασίμι, αντί ν’ ακολουθήσεις την πολιτική του «κατευνασμού» που ήταν της μόδας τότε.

  16. Νέο Kid said

    Ωραίο πάντως το σημερινό για να πάρουν λίγο τα πάνω τους οι αγαπητοί μας δασκάλοι εδώ μέσα!
    Χωρίς πλάκα και ουδεμία σκωπτική διάθεση τώρα, το μεγαλύτερο παράσημο για κάποιο δάσκαλο δεν είναι να θυμούνται και να επαινούν αυτόν , αλλά τα «προϊόντα» του!
    Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η δουλειά, το λειτούργημα του δασκάλου είναι δύσκολο. Το πιο δύσκολο! Γιατί το να βάζεις καλές ερωτήσεις είναι το ύψιστο λειτούργημα και η δυσκολότερη τέχνη. Επειδή απλούστατα ο σοφότερος άνθρωπος μπορεί να μην είναι σε θέση να απαντήσει σ´αυτο που θα ζητήσει ο ηλιθιωδέστερος άνθρωπος. Αποδεδειγμένα!
    Όπως σοφά λοιπόν είπε κι έπραξε (μάλλον …) ο Πέπες, αυτοαξιολογηθείτε! δήαρ τήτσερς! Στο φινάλε, εσείς σάς ξέρετε καλύτερα απ τον καθέναν! (Οι ψυχίατροι βέβαια θα διαφωνούσαν μ αυτό, αλλά ποιος τους μαμεί αυτούς! Όλοι για το τρελάδικο είναι…)

  17. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχολια!

    5 Και για τον παρατατικό των γαλλικών, μάλιστα στο σκοπό τραγουδιού: α-ι-ες, α-ι-ες, α-ι-τε, ι-ο-εν-ες, ι-ε-ζεντε, α-ι-ε-εν-τε.

    10 Kαλό!

    14 Ωραία ρίμα!

  18. ΣΠ said

    11 «Κωνσταντίνου και Ελένης, Άγιοι και οι δύο» για τον τύπο του Όυλερ
    ΄Η «2 γκολ η ΑΕΚ».

  19. Irresistible said

    Ομολογουμένως εξαιρετική η σημερινή συνέχεια του αφηγήματος του πατρός Σαραντάκου. Με εκπληκτικό τρόπο και ακαταμάχητα ντοκουμέντα πείθει και τον τελευταίο κάφρο αναγνώστη πόσο ανώτερη ήταν η Παιδεία που έπαιρναν τα Ρωμιόπουλα στα Παλαιά Σχολαρχεία, πρίν αυτά διαφθαρούν από την δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία που επέβαλε η Αριστερά των Σαλονιών.

    Ας μού επιτραπεί, ωστόσο, να κάνω μερικές καίριες παρατηρήσεις στο θαυμάσιο κείμενο του πατρός Σαραντάκου:

    1) Είναι ολοφάνερο από την διήγηση (στο σημείο όπου ο πατήρ Σαραντάκος περιγράφει πώς ο Παρασκευαΐδης τους δίδασκε τα Αρχαία Ελληνικά) ότι ο Μίλτης ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΡΑΣΜΙΤΗΣ και δεν πίστευε στις ανιστόρητες παπαριές του Εράσμου. Διότι αν τις πίστευε, θα ήταν το πρώτο πράγμα που θα έλεγε στους μαθητές του και ο πατήρ Σαραντάκος θα το θυμόταν + θα το κατέγραφε στις Αναμνήσεις του. Εγώ είμαι μικρή ακόμα (36), αλλά η μαμά, ο μπαμπάς και οι παππούδες μου μού έχουν πεί πως το πρώτο πράγμα που λέγανε οι μπολσεβίκοι φιλόλογοι στους μαθητές για να τους κάνουν να σιχαθούν τα Αρχαία ήταν αυτό: Ότι τα Αρχαία Ελληνικά προφερόντουσαν εντελώς διαφορετικά από ό,τι σήμερα, πως δεν είναι δυνατον τα αρχαία πρόβατα να έκαναν «βή – βή» και πως αν ανεσταίνετο ένας Αρχαίος Έλλην και μάς άκουγε σήμερα να μιλάμε ελληνικά, δεν θα καταλάβαινε λέξη…

    2) Ο πατήρ Σαραντάκος αποφεύγει όπως ο Διάβολος το Λιβάνι να μάς πεί αν ο Μίλτης Παρασκευαΐδης πίστευε εις Χριστόν και αυτόν Εσταυρωμένον, ή αν ήταν άθεος όπως η συντριπτική πλειοψηφία των μπολσεβίκων. Οι δικές μου πληροφορίες λένε πως ο Μίλτης ήταν μια ζωή πιστός χριστιανός, και πως η σύζυγός του, Ασπασία, ήταν κόρη παπά και γυναίκα της Εκκλησίας. Σημειωτέον ότι η κηδεία του Μίλτη (22 Δεκεμβρίου 1999) έγινε στον μητροπολιτικό ναό της Μυτιλήνης με όλο το χριστιανικό τυπικό και με την παρουσία πέντε Δεσποτάδων, χοροστατούντος του νύν Μητροπολίτη Μυτιλήνης Ιακώβου Φραντζή, δεδηλωμένου Συριζαίου…

    ΕΡΩΤΩ τον κύριο Νίκο: Γιατί δεν παρέστη ο αλησμόνητος πατήρ του τον Δεκέμβρη του 1999 στην πάνδημη κηδεία του αγαπημένου του καθηγητή, Μίλτη Παρασκευαΐδη; Κι αν παρέστη, γιατί μάς κρύβει στις Αναμνήσεις του πως ήταν χριστιανικότατη με όλο το μεγαλοπρεπές βυζαντινικό τυπικό της Εξοδίου Ακολουθίας; Μήπως για να μήν αντιληφθούμε ότι οι περισσότεροι διανοούμενοι που μπαίνανε στο ΕΑΜ ήσαν άνθρωποι της Εκκλησίας και πίστευαν στο περίφημο Σύνθημα της 4ης Αυγούστου… «ΠΑΤΡΙΣ – ΘΡΗΣΚΕΙΑ – ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ»; Εδώ σε θέλω κάβουρα που περπατάς στα καρβουνα…

    3) Το σημαντικότερο, ωστόσο, που μάς κρύβει ο πατήρ Σαραντάκος είναι άλλο: Πόθεν απέκτησε ο Μίλτης Παρασκευαΐδης την λατρεία του προς την έρευνα, που τόσο έξοχα μετέδιδε και στους μαθητές του: Στο βλαχονήσι της Λέσβου; Όχι βεβαια, σοβαροί να είμαστε…

    Γεννημένος στην Σμύρνη στις 18 Γενάρη 1911, και πρωτότοκος γιος του καθηγητή της περίφημης «Ευαγγελικής Σχολής», Χρήστου Παρασκευαΐδη απ’ την Αγία Παρασκευή Λέσβου (μητέρα του ήταν η Αγλαΐα Καραλή από την Μυτιλήνη), ο Μίλτης έβγαλε τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού στην «Ευαγγελική Σχολή», όπου και απέκτησε όλον αυτόν τον έρωτα για την Γνώση. Ακόμη κι όταν η οικογένεια επέστρεψε στην Λέσβο το 1921, ο καθηγητής πατέρας του συνέχισε να τον εκπαιδεύει με τα αθάνατα ελληνοχριστιανικά νάματα της «Ευαγγελικής Σχολής Σμύρνης», που του έγιναν βίωμα και σκοπός ζωής να τα μεταλαμπαδεύσει στους μαθητές του.

    ΥΓ: Κάτι άλλο σημαντικό που δεν μάς λέει ο πατήρ Σαραντάκος είναι το εξής: Πώς εξηγείται το γεγονός ότι ο Μίλτης Παρασκευαΐδης και η χριστιανοπούλα γυναίκα του, Ασπασία, δεν κάνανε παιδιά, ενώ η Ασπασία δεν είχε το παραμικρό γυναικολογικό πρόβλημα;

    Εδώ σε θέλω κάβουρα που περπατάς στα κάρβουνα…

  20. Γιάννης Κουβάτσος said

    «αυτοαξιολογηθείτε»
    Και τι γίνεται με τους ηλίθιους που, εκτός απο αήττητοι, είναι και πάντα ικανοποιημένοι απο τον εαυτό τους και το έργο τους, εν αντιθέσει με τους ευφυείς και ενοχικούς, που, ενώ είναι παρασάγγας αποτελεσματικότεροι από τους ηλίθιους, μονίμως αυτομαστιγώνονται; 😊

  21. Γιάννης Κουβάτσος said

    «πόσο ανώτερη ήταν η Παιδεία που έπαιρναν τα Ρωμιόπουλα στα Παλαιά Σχολαρχεία,»
    Τρίχες, Βάτμαν. Γενικεύεις ανόητα. Απο τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα το παν είναι να πέσεις σε καταρτισμένο, ευσυνείδητο δάσκαλο που θα ενδιαφέρεται για τους μαθητές του, αλλά και θα τους σέβεται. Ο πατήρ Σαραντάκος στάθηκε τυχερός ως προς αυτό. Αλλοι συνομήλικοί του σε άλλα σχολεία της χώρας θα έγραφαν μαύρες σελιδες για τα σχολικά τους χρόνια. Όταν με ρωτάει κάποιος γονιός για το αν είναι καλό το τάδε ή το δείνα σχολείο, τον ρωτάω με τη σειρά μου ποιον δάσκαλο θα έχει το παιδί του.

  22. Γιάννης Ιατρού said

    τι πήγε ο κερατάς στην Κρήτη για ΣΚ;

  23. sarant said

    22 Ωχ!

  24. Georgios Bartzoudis said

    Πολλά παρόμοια θα έχουν να πουν πλείστοι όσοι. Τίθεται όμως το ερώτημα: Τί άραγε θάλεγε ο πατήρ Σαραντάκος για τους σημερινούς «υπηρέτες» (τρομάρα τους!) της Μέσης Εκπαίδευσης;; Απεργούν νομίζω σήμερα, αντιδρώντας (εδώ και πολλές …δεκαετίες) στην αξιολόγηση. Μια απεργία κοινωνικά ανεπαίσθητη, αφού τα …μανάρια μας «απεργούν» έτσι κι αλλιώς από τότε που …διορίστηκαν! Όχι ότι φοβούνται την όποια αξιολόγηση. Μόνο φασαρία να γίνεται και να αναδεικνύονται συνδιλΗσταρχοι που θα κολλήσουν σε κόμματα και …θα μας κυβερνήσουν εν καιρώ. Και, για ποια αξιολόγηση πρόκειται;; Στον ευρύτερο δημόσιο τομέα που «γίνεται» αξιολόγηση, έχει πρακτικά καταργηθεί από τους …αξιολογητές! Σιγά μη χαλάσουν τη ζαχαρένια με τους συναδέλφους τους: Άριστα σε όλους! Άρα καμία διάκριση. Το μόνο διακριτό (και …αποδοτικό) είναι η οσφυοκαμψία προς τα κόμματα. [Τοιαύτα συνέβαιναν τουλάχιστον μέχρι τότε που ο γράφων ήταν στο κουρμπέτι].

  25. #11

    τόπλυνα με ωμέγα μείον άλφα, το άθροισμα όρων αύξουσας γεωμετρικής προόδου

  26. # 25

    με ωμέγα μείον ένα γμτ, όχι μείον άλφα

  27. leonicos said

    Για τί ωραίους ανθρώπους μίλησε

    ένας επίσης ωραίος άνθρωπος.

    Σήμερα πήρα δυο αναζωγονοτικές ενέσεις

    Μια εδώ

    και μία στου Δύτη

    Μεγάλο μυστήριο η μεγαλοσύνη του ανθρώπου

  28. Πως λέγεται ο μήνας που βρέχει πολύ συχνά ;

    οκτόμβριος !!

    Δεν έχει ξαναγίνει τόσες μέρες ή βρέχει ή φυσάει, ψάρεμα γιοκ !

  29. Γιάννης Ιατρού said

    τα ψάρια δεν την φοβούνται την βροχή ρε Γιώργο 🙂

  30. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Με αφορμή το #27 είδα στου Δύτη το κoμμάτι για τον Μάρκο:

    Είναι δυο τρία χρόνια, από τις ασθένειες σταμάτησα το παν με γυναίκες. Δεν μπορώ να πέσω πάνω σε γυναίκα, θα πεθάνω… Τις χόρτασα. Κάθομαι στο σπίτι μου ήσυχα. Όχι ότι μου είπαν οι παπάδες ότι να μην πας. Μπα, αγοράζω γω τέτοια; Να μιλάμε καθαρά δηλαδή.

    Που με παρέπεμψε στο αμερικάνικο I don’t buy it (=δεν το πιστεύω, δεν τσιμπάω, δεν το χάβω). Δεν το έχω ξαναδεί. Αν και εδώ σημαίνει περισσότερο «δε μασάω», «δε χαμπαριάζω» που έχει όσο νάναι διαφορετική απόχρωση.

  31. BLOG_OTI_NANAI said

    Πολύ ωραίο το σημερινό, ένα αφιέρωμα στους λίγους αυτούς ξεχωριστούς δασκάλους που συναντάμε κάποτε ως μαθητές, και μένουν για μια ολόκληρη ζωή στις μνήμες μας.

  32. 30 Χτήνος, λέμε όμως «πού τα πουλάς αυτά»

  33. Γιάννης Ιατρού said

    23: Ναι, και λίγα λεπτά μετά έγινε και στην Κάρπαθο, 4,5 Ρίχτερ με μικρό εστιακό βάθος, 12,6 χλμ., πολύ κοντά σε οικισμό και μόλις 9 χλμ. από την πόλη το επίκεντρο.

  34. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    32# Βεβαίως, αλλά δεν λέμε «δεν τα αγοράζω αυτά εγώ».

  35. # 29

    Για να το λες… κάτι θα ξέρεις, πάντως τα λυθρίνια τρώνε με ήλιο καλύτερα

  36. # 33

    Καλό σημάδι αυτό για τους Κρητικούς, στατιστικά οι σεισμοί «κινούνται» προς Ανατολάς

  37. ΚΩΣΤΑΣ said

    Εξαιρετική η παρουσίαση του δασκάλου Μίλτη Παρακευαϊδη.

    Συμφωνώ με τους προλαλήσαντες ότι ο Μ.Π. ήταν ένας προικισμένος δάσκαλος, θα προσθέσω κάποιες λεπτομέρειες που αναφέρονται σε συνήθειες της εποχής.

    Ο δάσκαλος/καθηγητής, με κουστούμι και γραβάτα, ακόμη και στις εκδρομές.
    Η καλλιγραφία, βασική εκπαιδευτική ενασχόληση. Εν Θεσσαλονίκη, τα παλιά τα χρόνια, υπήρχε και το ρητό/απόφευγμα: 😉 «Άρξον χειρ μου αγαθή, γράψον γράμματα καλά».

    Και μια απορία. Εκεί μέσα στην κατοχή τα σχολεία υπολειτουργούσαν, τον περισσότερο καιρό ήταν κλειστά, μερικά σχολικά έτη ήταν διάρκειας ελάχιστων μηνών. Εδώ, από τις φωτό συμπεραίνω πλήρη δραστηριότητα.

  38. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    37# Άρξον χειρ μου αγαθή, γράψον γράμματα καλά
    …μη δαρθείς, μη παιδευθείς, μη εις φάλαγκα βαλθείς.

    Να τα λέμε κι αυτά 😉

  39. ΚΩΣΤΑΣ said

    38 Άξιος, με τάπωσες, το ήξερα όλο αλλά απέφυγα να το γράψω. 😅🤣😂

  40. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

  41. Αγγελος said

    O πατέρας μου πήγε Δημοτικό στον Μεσοπόλεμο στη Χίο και Γυμνάσιο στη Λάρισα, αν και τελείωσε στη Θεσσαλονίκη. Ποτέ δεν μιλούσε για εμπνευσμένους δασκάλους που κάτι να του έδωσαν — μόνο για βλαμμένους, κυρίως Γαλλικών, για τους οποίους διηγόταν σπαρταριστές ιστορίες. Και όμως είχε μορφωθεί 🙂 (πήγε βέβαια και στη Νομική Θεσσαλονίκης, αλλά κι από κει μόνο φρικαλεότητες είχε να διηγηθεί) . Ειλικρινά, τώρα που το σκέφτομαι, δεν θυμάμαι ποτέ, ούτε μία φορά, να μου είπε « ειχαμε ένα σπουδαίο φιλόλογο/μαθηματικό/… ονόματι Τάδε — θυμάμαι πώς μας εξηγούσε τον Όμηρο/τις κινήσεις των άστρων/…» Ίσως είχε απλώς σταθεί άτυχος 🙂 αν και η Μυτιλήνη σαφώς ήταν πνευματικά πολύ ανώτερη από τη Λάρισα…

  42. Αγγελος said

    (37 τέλος) Τα σχολεία έκλεισαν επισήμως στη διάρκεια του πολέμου του Σαράντα και μόνο. Στις συγκροτημένες πόλεις σαν τη Μυτιλήνη, όπου λειτουργούσαν οι κρατικές αρχές και δεν γίνονταν συγκρούσεις, λειτούργησαν σχεδόν κανονικά στην Κατοχή. Και η πείνα, λόγω της ελαιοπαραγωγής, δεν πρέπει να ήταν τόσο φρικτή στη Λέσβο όσο π.χ. στην Αθήνα ή σε κάποια νησιά.

  43. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τί τύχη να έχει ο αείμνηστος Δημήτρης Σαραντάκος τέτοιον δάσκαλο,ο Νικοκύρης τέτοιον πατέρα μα κι εμείς εδώ τώρα να χαιρόμαστε αυτό το ευτυχές συναπάντημα!
    …………………..
    14 Κύριε Παπαθανασίου,
    μου άρεσε τόσο η αιφνίδια ρίμα σας που, με την άδειά σας και κατά το πνεύμα,ελπίζω να μου συχωρεθεί, η ανεβάσταγη παραέμπνευσή μου :

    Της Παιδείας
    (εις τ΄ ωραίον στυλ της)
    και του ευ ζην (ως ευπατρίδης)
    ζωγραφίας
    εδώριζεν ο Μίλτης
    «ἦν ἦσθα ἦν» Παρασκευαΐδης

  44. Πέπε said

    24

    > Και, για ποια αξιολόγηση πρόκειται;;

    Των σχολείων. (Χώρια από των εκπαιδευτικών.) Αξίζει τον κόπο να ενημερωθείτε για το τι είναι αυτό.

  45. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πόσοι από όσους πήγαν στο «παλιό καλό σχολείο» έμαθαν «γερά γράμματα»; Ελάχιστοι. Οι πιο πολλοί δεν τελείωσαν καν το σχολείο. Κι αυτοί οι λίγοι που κατάφεραν να σπουδάσουν, το κατάφεραν για λογους αυτοσυντήρησης οι περισσότεροι, γιατι ήταν φτωχόπαιδα και δεν είχαν άλλον τρόπο να ξεφύγουν απο τη σκληρή ζωή των γονιών τους, απο τη χειρωναξία και τη βιοπάλη. Ο πατέρας μου π.χ. φτωχόπαιδο από τα Μανιάτικα του Πειραιά, για να καταφέρει να μπει στη σχολή Ευελπίδων, έκατσε κι έμαθε παπαγαλία χίλιες ασκήσεις γεωμετρίας, εκφώνηση και λύση. Ήταν ο μόνος τρόπος, αφού υστερούσε σ’ αυτό το μάθημα. Το είδα αυτό και ως δάσκαλος σε πολλά παιδιά μεταναστών τη δεκαετία του’ 90, κυρίως από την Αλβανία. Έβλεπαν τη μάνα να πλένει σκάλες απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ, τον πατέρα να καταπιάνεται με τα παντα για να βγει το μεροκάματο, και κατάλαβαν από πολύ νωρίς πως οι σπουδές ειναι το μέσο που θα τα βοηθήσει να έχουν μια καλύτερη ζωή. Και πολλά τα κατάφεραν, έχω συναντήσει αρκετά κι έχω χαρεί πολύ με την πρόοδό τους. Πολύ σημαντικός παράγοντας το κίνητρο, λοιπόν, και άτοπα τόσο η νοσταλγία για το παλιό σχολείο όσο και οι μεμψιμοιρίες για το νέο.

  46. sarant said

    43 Νάσαι καλά!

    42 Είχαν και κάποια τυχερα, οπως τις παλαμίδες που μπήκαν αμέτρητες στον κόλπο και τις μάζευαν με τα κοφίνια οι ψαράδες.

  47. sarant said

    44 Θα έχουμε άρθρο αύριο. Να μας πείτε.

  48. Λεύκιππος said

    Τελικά, σ αυτή τη ζωή το πιο σημαντικό είναι να είσαι τυχερός, να σε θέλει βρε παιδί μου, πως αλλιώς να το πούμε,. Άμα δεν σε θέλει σου τυχαίνουν όλα τα στραβά, ενώ αν σε θέλει από την αρχή ακόμα πέφτεις στους καλύτερους δασκάλους, όπερ εδει δειξαι που λένε.

  49. voulagx said

    Προς τους φιλολογους και τους γαλλομαθεις. Μερικες αποριες απο την τελευταια φωτοτυπια με το ποιημα του Σικελιανου:
    ηύδα=έδαφος (;)
    σταθμός=στύλος);)
    συμβάλλω=εξηγώ(;)
    être=πηγαίνω (κάπου κάπου) (;)
    Οποιος μου απαντησει θα εχει την αιωνια ευγνωμσύνη μου.

  50. spiridione said

    49. Είναι απ’ την Ιφιγένεια εν Ταύροις
    φεύγειν δὲ κἄξω στᾶσα θριγκὸν εἰσιδεῖν
    δόμων πίτνοντα, πᾶν δ᾽ ἐρείψιμον στέγος
    βεβλημένον πρὸς οὖδας ἐξ ἄκρων σταθμῶν.
    μόνος λελεῖφθαι στῦλος εἷς ἔδοξέ μοι,
    δόμων πατρῴων, ἐκ δ᾽ ἐπικράνων κόμας
    ξανθὰς καθεῖναι, φθέγμα δ᾽ ἀνθρώπου λαβεῖν,
    κἀγὼ τέχνην τήνδ᾽ ἣν ἔχω ξενοκτόνον
    τιμῶσ᾽ ὑδραίνειν αὐτὸν ὡς θανούμενον,
    κλαίουσα. τοὔναρ δ᾽ ὧδε συμβάλλω τόδε·
    https://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/library/browse.html?text_id=123

  51. Αγγελος said

    Βουλάγξ, είναι γλωσσικές παρατηρήσεις για το όνειρο της Ιφιγένειας, από την Ιφιγένεια εν Ταύροις (στίχοι 44-67):

    «ἔδοξ᾽ ἐν ὕπνῳ τῆσδ᾽ ἀπαλλαχθεῖσα γῆς
    οἰκεῖν ἐν Ἄργει, παρθενῶσι δ᾽ ἐν μέσαις
    εὕδειν, χθονὸς δὲ νῶτα σεισθῆναι σάλῳ,
    φεύγειν δὲ κἄξω στᾶσα θριγκὸν εἰσιδεῖν
    δόμων πίτνοντα, πᾶν δ᾽ ἐρείψιμον στέγος
    βεβλημένον πρὸς οὖδας ἐξ ἄκρων σταθμῶν.
    μόνος λελεῖφθαι στῦλος εἷς ἔδοξέ μοι,
    δόμων πατρῴων, ἐκ δ᾽ ἐπικράνων κόμας
    ξανθὰς καθεῖναι, φθέγμα δ᾽ ἀνθρώπου λαβεῖν,
    κἀγὼ τέχνην τήνδ᾽ ἣν ἔχω ξενοκτόνον
    τιμῶσ᾽ ὑδραίνειν αὐτὸν ὡς θανούμενον,
    κλαίουσα. τοὔναρ δ᾽ ὧδε συμβάλλω τόδε·
    τέθνηκ᾽ Ὀρέστης, οὗ κατηρξάμην ἐγώ.
    στῦλοι γὰρ οἴκων παῖδές εἰσιν ἄρσενες·
    θνῄσκουσι δ᾽ οὓς ἂν χέρνιβες βάλωσ᾽ ἐμαί.»

    Που θα πει (μετάφραση Θρ. Σταύρου):
    «Έμενα, λέει, μακριά απ᾽ αυτή τη χώρα,
    στ᾽ Άργος, κι ενώ κοιμόμουν στο δωμάτιο
    των κοριτσιών, σεισμός τη γη τραντάζει·
    έφυγα, στάθηκα έξω, και είδα τότε
    να πέφτει του σπιτιού η γρηπίδα, η στέγη
    να σωριάζεται ολούθε απ᾽ τ᾽ ακροστύλια.
    50Μου φάνηκε πως ένας μόνο στύλος
    από το πατρικό μου έμεινε σπίτι,
    ξανθά μαλλιά φυτρώσαν στην κορφή του
    και πήρε ανθρωπινή λαλιά· και το έργο
    κάνοντας που έχω εδώ —θυσία των ξένων—
    του ᾽ριχνα εγώ τον αγιασμό με θρήνους,
    για να σφαχτεί. Και νά πώς το ξηγάω
    τ᾽ όνειρο αυτό: ο Ορέστης, που για θύμα
    τον ετοίμαζα, πέθανε· γιατ᾽ είναι
    τ᾽ αρσενικά παιδιά των σπιτιών στύλοι,
    κι όποιον το ράντισμά μου βρει, πεθαίνει.»

    (Το κάναμε κι εμείς στο σχολείο, πριν από μισόν αιώνα.)

  52. 49 Με άλλα λόγια, είναι σελίδα από το πρόχειρο του Δημήτρη Σαραντάκου. Πριν τη λογοτεχνία, είχανε αρχαία και γαλλικά.

  53. Αγγελος said

    Όσο για το être που αποδίδεται «πηγαίνω (κάπου-κάπου)», δεν μπορώ καν να φανταστώ τη φράση όπου θα ταίριαζε αυτή η εξήγηση. Να ήταν κανένας υπερσυντέλικος, π.χ. Il avait été à l’Ecole X., με την έννοια ότι κάποιος είχε μεν πάει στη Σχολή Χ, αλλά χωρίς να παρακολουθήσει σοβαρά;

  54. voulagx said

    #50,51: Μιλ μερσι αμφοτερους. Διαβασα λαθος το ηύδα, ειναι ούδα=έδαφος. 🙂

  55. Αγγελος said

    Η δυσανάγνωστη λέξη είναι ομηρική, οὖδας, και σήμαινε έδαφος ή πάτωμα. Ούτε εγώ την ήξερα (όχι πως ήξερα τις άλλες, αλλά μέσα στα συμφραζόμενα κάπως μαντεύονται…)

  56. voulagx said

    #55: Αγγελε, με προλαβες, αυτο κοιτουσα τωρα και καταλαβα το λαθος μου. Ευχαριστω.

  57. Πουλ-πουλ said

    55.
    Υπάρχει και ο ουδός=κατώφλι, που επιβιώνει μέχρι σήμερα στην τεχνική ορολογία, αλλά και την ιατρική, π.χ. ο ουδός του πόνου.

  58. sarant said

    53 Τα άλλα τα βρήκατε, αλλά αυτό το «πηγαίνω κάπου κάπου» πράγματι με προβληματίζει κι εμένα.

  59. Νέο Kid said

    58. Τα γαλλικά μου δεν είναι-ομολογώ αβέκ ντε φρικ!- στο διαγαλακτικό επίπεδο των αγγλοτευτονικών μου, αλλά μήπως είχε κανένα κείμενο «σε σουί ή ξέρω γω ζ ετέ en train d’y aller…” κι ο πατήρ έγραψε το «ρεζουμέ» της έκφρασης μόνο, για να το θυμάται;
    Λέω τώρα, μή βαράτε!

  60. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Παρά τις δεσμεύσεις του επισήμου προγράμματος, παρέκαμπτε όσο μπορούσε το συντακτικό ή την «τεχνολογία» και προσπαθούσε να μας δώσει το νόημα των κειμένων.»
    Όποιος θέλει να είναι σωστός υπαλληλος, τηρεί απαρέγκλιτα τις δεσμεύσεις του επισήμου προγράμματος. Οποιος θέλει να είναι καλός δάσκαλος, στέλνει τις δεσμεύσεις και τους τύπους να κουρεύονται συχνά-πυκνά, προκειμένου να διασώσει την ουσία.

  61. 42 Γενική ήταν η πείνα. Ακόμα και στο χωριό πέθαναν κάποιοι. Όποιος είχε το χώρο να φυτέψει κάτι, έτρωγε λίγο παραπάνω, όποιος δεν είχε…
    Το θέμα είναι πως παρά τα όσα λέγαμε προχτές για τις ελιές που κάνουν καρπό κάθε δυο χρόνια, έτυχε κι είχαν μεσαία καρποφορία κάθε χρόνο. Αλλά αυτό το λίγο λάδι που έμενε δεν μπορούσες να το πουλήσεις – ανταλλάξεις. Κι έτσι έφευγαν με καΐκια παράνομα για να δώσουν λάδι και να πάρουν στάρι. Μια τέτοια αποστολή πιάστηκε κι οι 6 που ήταν μέσα εκτελέστηκαν στα Τσαμάκια ενώ μια άλλη εξαφανίστηκε (6 αγνοούμενοι).

    49 και δώθε Μήπως αυτό το être=πηγαίνω (κάπου κάπου) είναι συνέχεια απ’ την προηγούμενη γραμμή; ‘Η να έχει σχέση με τα ρήματα κίνησης αυτά που πηγαίνουν που χρησιμοποιούν το être; (Τι θυμήθηκα απ’ τα γαλλικά μου!!!) Αλλά πάλι δεν κολλάει η παρένθεση κάπου κάπου.
    Όταν κρατάμε σημειώσεις το κάνουμε για μας και για κείνη την περίοδο. Κι ακόμα κι οι ίδιοι μπορεί ν’ απορούμε τι θέλαμε να πούμε εκεί. Πόσο μάλλον να προσπαθεί να καταλάβει κάποιος άσχετος.

  62. ΚΩΣΤΑΣ said

    41 Άγγελε, αν ξέρεις ή θυμάσαι ποια χρονιά αποφοίτησε από το γυμνάσιο ο αείμνηστος πατέρας σου, μπορώ να βρω ποιους είχε συμμαθητές στη Λάρισα. Ελπίζω να πήγαινε στο Α’ Αρρένων Λαρίσης.

    Εγώ, στα κατοπινά βέβαια χρόνια, γνώρισα καλούς καθηγητές στο γυμνάσιο, Κρανιάς, Ταξιλτάρης, Μεζάρης, Κορώνης, Ζαχουδάνης… και γενικά καλής ποιότητας δάσκαλοι οι περισσότεροι. Και με αυτούς που κάναμε πλάκα, καλής ποιότητας άνθρωποι ήταν, κανένας δεν είχε μέσα του κακία, απλά τους είχαμε πάρει τον αέρα και σπάζαμε πλάκα.

  63. sarant said

    60 Ποιος όμως θα αξιολογηθεί καλύτερα;

  64. Γιάννης Κουβάτσος said

    63 :Σωστά. 😊

  65. Πέπε said

    63

    Κανείς βέβαια! Η αξιολόγηση δεν έχει να κάνει με το αν κάνεις καλό μάθημα, ή με οτιδήποτε κάνεις μέσα στην αίθουσά σου.

  66. Γιάννης Κουβάτσος said

    65 :Α, μπράβο! Με αυτό που θα έπρεπε να έχει σχέση, μόνο με αυτό δεν έχει. Αλλά θα τα πούμε αύριο στη σχετική ανάρτηση.

  67. 42. Ο Κώστας Μάκιστος, από την Αγία Παρασκευή Λέσβου, δάσκαλος στο επάγγελμα, στο έργο του «Σίφουνας-νουβέλα της πείνας», όπως και σε διηγήματα της υπέροχης συλλογής του «Ο τάραχος» περιγράφει συγκλονιστικές σκηνές πείνας φτωχών ανθρώπων και παιδιών στην κατοχή.

  68. BLOG_OTI_NANAI said

    Δάσκαλοι και καθηγητές χρειάζονται μια επικοινωνιακή προσπάθεια που να προβάλουν την αποδοχή για την αξιολόγηση, αλλά με όρους κοινής λογικής.

    Διότι οι ρεμπεσκέδες μας δείχνουν μόνο το τυράκι της αξιολόγησης, αλλά κρύβουν ότι η αξιολόγηση σχολείων συνοδεύεται από δημοσιοποίηση της αξιολόγησης, και κατόπιν ελεύθερη μετακίνηση των μαθητών εκτός χωροταξικής κατανομής. Δηλαδή, από όλα τα σχολεία όπου υπάρχουν πολλοί μετανάστες ή Ρομά, θα μπορεί ο καθένας να φύγει και να πάει σε άλλα σχολεία άλλων περιοχών και φυσικά, από τη στιγμή που βάση της αξιολόγησης θα είναι η αυτοχρηματοδότηση των σχολείων, στις περιοχές που οι γονείς είναι ματσωμένοι τα σχολεία θα έχουν καλύτερο εξοπλισμό και άρα βαθμολογία. Και γύρω από τα σχολεία με τις υψηλές βαθμολογίες οι περιοχές θα αποκτήσουν ακριβά ενοίκια και έτσι η ταξικότητα θα εφαρμοστεί στο έπακρο και εμείς που δεν έχουμε, θα είμαστε η πλέμπα και τα παιδιά μας πάντα σε κοντέινερ.

    Και φυσικά, ουδείς διερωτήθηκε: εφόσον οι υποδομές των σχολείων μας χρηματοδοτούνται από το Δημόσιο, και εξαιτίας αυτού είναι γεμάτα κοντέινερ, έχουν κτίρια με προβλήματα σοβαρά όπου οι διάδρομοι τους έχω δει με τα μάτια μου, όταν βρέχει γεμίζουν λίμνες με νερά, σχολεία όπου στα παιδιά μας συστείνεται να φέρνουν με δικά μας έξοδα ακόμα και χαρτί φωτοτυπικού, σχολεία που έχουν χαλασμένες περιφράξεις, σχολεία που υπάρχουν με το ζόρι 1-2 βιντεοπροβολείς και αν τους χρειαστούν 3-4 εκπαιδευτικοί δεν υπάρχουν άλλοι, πώς στην ευχή θα αξιολογηθεί η μονάδα, ενώ αυτό που πρέπει να αξιολογηθεί είναι το Υπουργείο που δεν τα φρόντισε;

    Δηλαδή έρχεται π.χ. κάποιος και σε πληρώνει με 300€ το μήνα, και κατόπιν σε αξιολογει ότι δεν έχεις καινούριο αυτοκίνητο, φρεσκοβαμένο σπίτι, καινούρια έπιπλα. Δηλαδή, μόνο ένας μαλάκας ζητά αξιολόγηση των σχολικών μονάδων, τη στιγμή που ο ίδιος είναι υπέυθυνος για τη χρηματοδότηση τους, και όμως έρχεται να κρίνει τα σχολεία που αυτός έπρεπε να χρηματοδοτήσει.

    Οπότε, εγώ και άλλοι πολλοί που δεν έχουμε λεφτά να στηρίξουμε υλικοτεχνικά το σχολείο των παιδιών μας, θα δεχτούμε μια κακή αξιολόγηση για το σχολείο τους… Τα ίδια σε κάθε υποβαθμισμένη περιοχή, σε μικρά ορεινά σχολεία κ.λπ. κ.λπ. Οπότε, θα μπορούν να κλείσουν μερικά από αυτά που έχουν αξιολογηθεί άσχημα.

  69. Costas Papathanasiou said

    49,58.
    Με το «être = πηγαίνω (κάπου κάπου)», ίσως σημειώνεται ότι μία από τις πολλές εννοιολογικές αποχρώσεις αυτού του (γαλλικού) ρήματος, κάποιες φορές, σε κάποια συμφραστικά περιβάλλοντα, μπορεί να είναι (κυριολεκτικά ή μεταφορικά) και η σημασία του “πάω”.
    Για παράδειγμα η φράση “Quand nous serons en Bretagne”, μπορεί να αποδοθεί ως “όταν θα πάμε στη Βρετάνη”(βλ. B.− [Être est suivi d’un adv., d’une loc. adv., ou d’un syntagme prép.] στο https://cnrtl.fr/definition/etre ), επίσης το “Il n’est pas en moi de…” μπορεί να μεταφραστεί “δεν μου πάει να…” (=δεν είναι στη φύση μου/ του χαρακτήρα μου, υπερβαίνει τις δυνάμεις μου να…)

  70. Μαρία said

    65
    Τον διάβασες τον νόμο; Το κεφάλαιο Γ’ αναφέρεται στην αξιολόγηση του εκπαιδευτικού. Αξιολογείται απ’ το σχολικό σύμβουλο και το διευθυντή στα ίδια πεδία όπως και παλιά με εξαίρεση το ήθος.

  71. Γιάννης Κουβάτσος said

    70:Ναι, αλλά το βάρος πέφτει προς το παρόν στην αυτοαξιολόγηση και στην αξιολόγηση της σχολικής μονάδας, διαδικασίες χρονοβόρες, γραφειοκρατικές και ελάχιστη σχέση έχουσες με τη διδακτική διαδικασία.

  72. sarant said

    68 Ωραιο σχόλιο. Να το επαναλάβεις και αύριο 🙂

  73. Νέο Kid said

    Καλά , κι αύριο για τς χαζοδασκάgl θάχουμε;;
    Θα πέσει το μέσο ιστολογικό IQ στα τάρταρα!

  74. Ωραία πράγματα διαβάσαμε σήμερα.

  75. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Εντυπωσιακό το σημερινό! Ο κα-τα-πλη-κτι-κός Παρασκευαΐδης (πραγματικά απίστευτος…), το περιοδικό σε ’’κόπιες’’ με θειωμένο ’’τσιγαρόχαρτο’’, ο Μπυντέ… Απολαυστικός συνδυασμός!

    (Να μας έλειπαν και οι σεισμοί! Μέχρι να μάθουμε το επίκεντρο του νέου σεισμού, πήγε η καρδιά μας στο… Αρκαλοχώρι…)

  76. Γιάννης Κουβάτσος said

    68:Φαντάσου τα σχολεία των μεταναστόπουλων στο κέντρο της Αθήνας τι «κακό» βαθμό θα πάρουν βάσει των κριτηρίων που έχει θέσει η κυβέρνηση, που τα παιδιά των υπουργών της και των βουλευτών της ξέρουμε σε τι σχολεία πηγαίνουν. Κι όταν πολλά μεταναστόπουλα θα παρατάνε το σχολείο και θα μπλέκουν ποιος ξέρει πού, θα φταίει το κακό DNA τους και η κοινωνική τους ανευθυνότητα. Αλλά αυτά μόνο σε ιστολόγια σαν κι αυτό μπορούμε να τα λέμε, στο δημόσιο βήμα των καθεστωτικών ΜΜΕ δεν έχουμε πρόσβαση.

  77. Αγγελος said

    ΚΩΣΤΑ (62), ο πατέρας μου γεννήθηκε το 1916, οπότε υποθέτω ότι θα πήγε σχολείο το 1922 στη Χίο, όπου ο παππούς μου ήταν τοποθετημένος ως ειρηνοδίκης. Στη Λάρισα πήγαν μάλλον το 1929, διότι τον Φεβρουάριο ο παππούς πέθανε. Δεν τελείωσε όμως ο πατέρας μου στη Λάρισα· αποβλήθηκε λόγω πολιτικών δραστηριοτήτων 😦 και τελείωσε στη Θεσσαλονίκη. Οπότε σε καταλόγους αποφοίτων Λάρισας δεν θα τον βρεις. Ίσως, αν έχεις πρόσβαση, σε καταλόγους εισαχθέντων στη Νομική Θεσσαλονίκης το 1933 ή 1934.

  78. Νεσταναῖος said

    18. Εσύ προσπαθείς να το πας κάπου αλλά αυτό δεν πάει.

    Ίσως να είναι έτσι. Εγώ πιστεύω πως είναι όπως εσύ νομίζεις αλλά χρειάζονται αποδείξεις. Η ύπαρξη σε αυτό τον χώρο είναι μια ισχυρή ένδειξη αλλά δεν είναι απόδειξη.

    Για την ανωτερότητα της τότε παιδείας, εγώ διαφωνώ. Η ανωτερότητα μιας παιδείας αφορά όλους τους ανθρώπους και όχι μόνον αυτούς που έχουν την δυνατότητα να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο. Μεγάλη παιδεία με λίγους μαθητές δεν είναι καλή παιδεία. Τους απόντες θα τους βρουν τα παιδιά μας μπροστά τους στη ζωή.

    21. Αυτά και είναι λίγα.

  79. Πέπε said

    Τώρα αξιώθηκα να διαβάσω το κείμενο.

    Τα περισσότερα από τα θαυμαστά και θαυματουργά που έκανε ο Μίλτης Παρασκευαΐδης έχω δει να τα κάνουν δασκάλοι από τότε που ήμουν μαθητής μέχρι τώρα που είμαι δάσκαλος. (Όχι όλα: όχι αυτό με την ιστορία, και τον πολιτισμό εκείνων των λαών, ούτε το άλλο με τις λογοτεχνίες των ανατολικων λαών – όμως θέλω να δώσω έμφαση στα υπόλοιπα). Και για κάποια έχω βάσιμες υπόνοιες ότι μπορεί και να τα σκέφτηκαν μόνοι τους.

    Όμως δεν ήταν πριν 60 χρόνια. Δεν ήταν στις ασφυκτικές συνθήκες της Κατοχής. Δεν απευθύνονταν σ’ ένα μαθητικό κοινό που να μην ξέρει άλλο από τη βέργα. Δεν ήταν εξίσου θαυματουργά.

    Κανένας μαθητής δε θα εντυπωσιαστεί πλέον τόσο, ώστε να του ανοιχτούν νέοι ορίζοντες, από την ύπαρξη ενός μαθητικού περιοδικού και τη δημοσίευση δικού του έργου με τ’ όνοά του τυπωμένο. Άσε που σήμερα, αν δε φτάνουν τα λεφτά για χαρτί και μελάνι, βγαίνει ηλεκτρονικά (=ακόμη πιο τζούφιο).

    Το ίδιο και με την κλασική μουσική (ή οποιαδήποτε άλλη), το ίδιο και με την αυτοοργανωμένη φασολάδα.

    Οι μαθητές πλέον τα έχουν δει όλα. Δεν είναι ότι η φασολάδα έχασε τη χάρη της, είναι ότι η ίδια τους η ικανότητα να εντυπωσιάζονται έχει στομώσει. Ακόμη και το να έχεις μπροστά σου έναν άνθρωπο που γνωρίζει και από Ομαρ Χαγιάμ, και από Δάντη (με απομνημονευμένους στίχους!), και από Θράσο Καστανάκη, και από Γκρεκάνους, και από μουσική, και από ζωγραφική, ακόμη κι αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να αφήσει παγερά αδιάφορο έναν έφηβο που έχει καταλήξει να μην εντυπωσιάζεται.

  80. ΚΩΣΤΑΣ said

    77 Ναι, Άγγελε, το κατάλαβα ότι δεν αποφοίτησε από Λάρισα, αν όμως είναι γνωστό το έτος αποφοίτησης, τότε μπορώ να παραθέσω τους αποφοιτήσαντες του ίδιου έτους από το Α’ Γυμνάσιο Λαρίσης. Αυτοί θα ήταν οι πρώην συμμαθητές του.
    Δεν έχει όμως και ιδιαίτερη σημασία, εκτός αν ο πατέρας σου σού διηγιόταν ιστορίες με κάποιον/οιους φίλους συμμαθητές/κολλητούς του.

  81. Μαρία said

    80
    Τι να τους κάνουμε τους συμμαθητές; Τον καθηγητή γαλλικών να βρεις 🙂

  82. ΚΩΣΤΑΣ said

    81 Βρίσκω ονόματα καθηγητών αλλά δεν τα έχει ανά ειδικότητα. Στη δική μου φουρνιά δημοφιλέστερη λόγω εκπάγλου ωραιότητος και κάλλους ήταν η Γαλλίδα μας, συν ευγενέστατη και προσηνής. Όλοι ήμασταν ερωτευμένοι μαζί της και στα τελευταία θρανία κάποιοι προσέφεραν προς τιμήν της σπονδή στον Αυνάν! 😉

  83. Georgios Bartzoudis said

    44 Πέπε said: «Και, για ποια αξιολόγηση πρόκειται;; Των σχολείων. (Χώρια από των εκπαιδευτικών.) Αξίζει τον κόπο να ενημερωθείτε για το τι είναι αυτό».
    # Ε! κάτι ξέρω και γι’ αυτό. Προτιμώ όμως να «αποφαίνομαι» για πράγματα που τα ξέρω ΚΑΛΑ.
    # Να πω την αμαρτία μου, στους χαραμοφάηδες ΕΛΜΕδες κλπ δεν έχω καμιά εκτίμηση για την όποια κρίση τους, για οποιαδήποτε αξιολόγηση.
    # Να σημειώσω πάντως ότι η αξιολόγηση «των σχολείων» γίνεται επιτυχέστατα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση της Αγγλίας. Και με βάση αυτήν υπολογίζεται η κρατική χρηματοδότηση. Τώρα, πώς θα γίνει στο Ελλάντα, και μάλιστα στην ανύπαρκτη (δημόσια) Μέση Εκπαίδευση;; Πιάσ’ τ’ αυγό και κούρευτο!

  84. Οταν η ανυπαρξία προσαρμογής και η μετεκπαίδευση των εκπαιδευτικών είναι από ανύπαρκτη έως αστεία, η αξιολόγηση είναι ανέκδοτο

    Μια εξαιρετική εθνική στην Σουηδία στο πρώτο ημίχρονο δεν δέχθηκε φάση από τους Σουηδούς, έπαιξε αλύτερα, είχε δυο δοκάρια κι ένα γκολ οφφσάιντ μένοντας στο 0-0. Επίζουμε στο δεύτερ ημίχρονο ν είναι πιο τυχερή

  85. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Αυτό το βρήκα στο fb πριν μερικές μέρες και το κράτησα (αν και δεν είμαι εκπαιδευτικός). Ταιριάζει νομίζω με το ωραίο σημερινό κείμενο.

  86. Πέπε said

    83

    > Να σημειώσω πάντως ότι η αξιολόγηση «των σχολείων» γίνεται επιτυχέστατα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση της Αγγλίας.

    Πολύ πιθανόν. Δεν είμαι ενήμερος. Αλλά το καθετί που θα μπορούσε να χωρέσει κάτω από την ταμπέλα «αξιολόγηση» δεν είναι το ίδιο. Θέλω να πω, το να έχει επιτυχία στην Αγγλία και να προάγει το επίπεδο της εκπαίδευσης δίνοντας ένα καλό παράδειγμα δε συνεπάγεται ότι πρόκειται για το ίδιο πράγμα που εδώ ονομάζουμε αξιολόγηση.

    Η λέξη αξιολόγηση, έτσι γενικά, σημαίνει κάτι που αυτονοήτως κάνουμε όλη την ώρα. Οτιδήποτε παίρνουμε ή μας δίνουνε μας αρέσει πολύ, λίγο ή καθόλου. Αν μας αρέσει πολύ το προτιμάμε, αν καθόλου το απορρίπτουμε ή κοιτάμε μήπως βελτιώνεται. Κανένας λογικός άνθρωπος δε θα είχε αντίρρηση σ’ αυτό.

    Εν προκειμένω όμως υπάρχει ένα παιχνίδι παραπλάνησης της κοινής γνώμης, βασισμένο στο περιεχόμενο που δίνει το Υπουργείο στον όρο αξιολόγηση.

    Ένα ενδιαφέρον κείμενο από τα πάμπολλα που έχουν δημοσιευτεί επί του θέματος: https://www.alfavita.gr/ekpaideysi/360317_axiologisi-ti-prepei-na-gnorizoyn-oi-goneis-meso-trion-pragmatikon-istorion-apo

  87. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    «Δηλαδή έρχεται π.χ. κάποιος και σε πληρώνει με 300€ το μήνα, και κατόπιν σε αξιολογει ότι δεν έχεις καινούριο αυτοκίνητο, φρεσκοβαμένο σπίτι, καινούρια έπιπλα.»
    Φοβερό το σχόλιο του blog στο 68. Αυτή τη φράση θα τη βάλω στο fb.

  88. Γιάννης Κουβάτσος said

    Σε ποια Αγγλία έχει επιτυχία;
    AlfaVita: Μεγάλη Βρετανία: Εκπαιδευτικός αναλύει πως η αξιολόγηση παρέλυσε τα σχολεία.
    https://www.alfavita.gr/ekpaideysi/360296_megali-bretania-ekpaideytikos-analyei-pos-i-axiologisi-parelyse-ta-sholeia

  89. Πέπε said

    88

    Συναφές: https://www.especial.gr/national-education-union-epistoli-allilegguhs-se-doe-olme-oiele-poseepes-gia-a3iologisi/

    Η θέση της βρετανικής Εθνικής Ένωσης Εκπαιδευτικών για την αξιολόγηση των σχολείων σε ΗΒ και Ελλάδα.

  90. sarant said

    85 Ωραίο το απόφθεγμα, αλλά αμφίσημο έτσι που διατυπώνεται. Το «που θα τους θυμούνται» προφανώς είναι «οι οποίοι θα τους θυμούνται», όχι «τους οποίους θα θυμούνται»!

  91. Alexis said

    #79: Δίκιο έχεις. Αλλά ούτε και όλοι οι μαθητές του ’43 νομίζω ότι εντυπωσιάζονταν από αυτά που έκανε ο Παρασκευαΐδης. Και μην ξεχνάς ότι τότε πήγαινε στο Γυμνάσιο ένα μικρό μόνο ποσοστό του πληθυσμού, σήμερα πάνε όλοι.

  92. Παναγιώτης K. said

    Αυθόρμητα προκύπτει το ερώτημα: Να αξιολογηθώ σε τι;
    Μου έβαλες εσύ πολιτεία κάποιους κανόνες για να ελέγξεις μετά αν τους εφαρμόζω σωστά;
    Μα δεν υπάρχουν κανόνες πέραν αυτών που καθορίζει το λεγόμενο «εκπαιδευτικό συμβόλαιο». Δηλαδή ο εκπαιδευτικός διδάσκει και οι μαθητές παρακολουθούν και εκτελούν τις εργασίες που τους ορίζει ο διδάσκων ώστε τελικά οι διδασκόμενοι να είναι ικανοί να ανταποκριθούν στις διάφορες εξετάσεις. (Ναι υπάρχουν και τα…φιλοσοφικά της εκπαιδευτικής διαδικασίας αλλά μένω σε αυτά που γίνονται κατανοητά από τον καθένα που φοίτησε σε σχολείο)
    Αν πάλι υπάρχουν και κάποιοι άλλοι κανόνες, εγώ δεν τους πληροφορήθηκα.
    Ως εκπαιδευτικός, πορεύτηκα με βάση τις μαθητικές μου μνήμες. Προσπαθούσα να πω αυτά που ήθελα να ακούσω από τους καθηγητές μου συν βεβαίως να γίνει ικανός ο μαθητής ώστε να αντιμετωπίζει τα διάφορα μαθηματικά προβλήματα που η διδαχθείσα ύλη περιλαμβάνει.
    Ιδού λοιπόν ένα κριτήριο και όχι το μοναδικό. Οι επιδόσεις της τάξης (μέσος όρος) στις διάφορες γραπτές δοκιμασίες.
    Δεν νομίζω ότι υπάρχει εκπαιδευτικός που αρνείται την αξιολόγηση.
    Υπάρχουν ενστάσεις επειδή ένα τμήμα της εκπαιδευτικής κοινότητας θεωρεί ότι η αξιολόγηση θα γίνει πολιτικό εργαλείο στα χέρια της εκάστοτε κυβέρνησης για να χειραγωγήσει τους εκπαιδευτικούς.

  93. Alexis said

    Από τους καθηγητές μου στο Γυμνάσιο-Λύκειο θυμάμαι αρκετούς με συμπάθεια και με καλές αναμνήσεις, αλλά έναν μόνο θα μπορούσα να χαρακτηρίσω «εμπνευσμένο δάσκαλο».
    Ήταν φιλόλογος και μας έκανε στη Β’ και Γ’ Λυκείου. Λεγόταν Λιάπης, ήταν κομμουνιστής και τον είχαμε βαφτίσει «συνταγματάρχη Λιάπκιν» (είχε και φυσιογνωμία που ταίριαζε στο παρατσούκλι)
    Ήταν παθιασμένος με τη δουλειά του αλλά μέσα από την μαρξιστική οπτική πάντα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πως αποκαλούσε τη Γαλλική Επανάσταση (μας έκανε και Ιστορία) «μεγάλη Γαλλική αστική Επανάσταση.

    #82: Κώστα, αν και δεν θέλω με τίποτα να μπω στα …χωράφια του Buttman, θεωρώ ότι ο Αυνάν είναι από τις πιο παρεξηγημένες προσωπικότητες της ιστορίας. Μια διακοπτόμενη συνουσία έκανε ο άνθρωπος και ταυτίσανε το όνομά του στον αιώνα τον άπαντα με την μαλακία. 🙂

  94. Μαρία said

    92
    Με το Ν.309/1976 που ίσχυε, όταν διορίστηκα, τα μόρια απ’ την «έκθεση ουσιαστικών προσόντων» μετρούσαν στις μεταθέσεις και στις προαγωγές. Υποθέτω οτι δεν επιθεωρήθηκες ποτέ. Εγώ επιθεωρήθηκα δυο φορές, πρώτα απο ένα Βλάχο κι έπειτα απο έναν Πόντιο, που ήταν και βαρήκοος.

  95. Παναγιώτης K. said

    94.Όχι δεν επιθεωρήθηκα.
    Δέχτηκα να έρθει ο σχολικός σύμβουλος στην τάξη και στο τέλος του μαθήματος μου είπε: «Δέσποζες εσύ στην τάξη» και είχε δίκιο. Τόσο ήξερα τόσο έκανα. Στην πορεία όμως έμαθα να… δεσπόζω λιγότερο!
    Πάντως να…δεσπόζω. 🙂 Διότι αυτά που λένε οι…ειδικοί ότι ο μαθητής με την καθοδήγηση του δασκάλου θα ανακαλύψει την καινούργια γνώση ας μη τα χαρακτηρίσω…
    Μόνος μου το έμαθα. Δεν μου το είπε κανένας.
    Αυτό που κάνουμε ως εκπαιδευτικοί δεν μας το έμαθε κανείς.
    Πραγματικά ταιριάζει η φράση: Είμαστε τραγικά αυτοδίδακτοι.

  96. Παναγιώτης Κ. said

    Δηλαδή Μαρία τι διέκριναν; Αν είσαι επαρκής στη γνώση του αντικειμένου που δίδασκες;

  97. Μαρία said

    95
    Δέσποζες! Χαρακτηριστικό των μαθηματικών που έκαναν το λεγόμενο φροντιστηριατζίδικο μάθημα 🙂

    96
    Βαθμολογούσαν τα παρακάτω 5 προσόντα με άριστα το 10 μετά απο δύο ώρες παρακολούθηση μαθήματος.
    α.επιστημονικόν
    β.διδακτικόν
    γ.διοικητικόν
    δ.ευσυνειδησία και
    ε.δράσιν και συμπεριφορά εντός και εκτός της υπηρεσίας.
    Για τα γ,δ,ε έκανε έκθεση ο διευθυντής αλλά ο επιθεωρητής είχε δικαίωμα να αλλάξει τη βαθμολογία αιτιολογώντας τη διαφωνία του.
    Η δικιά μου η γυμνασιάρχης μου, φυσικός, μου την έδωσε να τη διορθώσω γλωσσικά 🙂

  98. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πάντως, όταν έκανα πρακτική εξάσκηση στο δεύτερο έτος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας, πρώτη και τελευταία φορά που επιθεωρήθηκα, ο ένας καθηγητής μού είπε πως είμαι αυταρχικός και θα πρέπει να μαλακώσω λίγο, και ο άλλος (η άλλη) πως είμαι πολύ ήπιος και θα χάσω τον έλεγχο της τάξης. Για καιρό γελάγαμε στη φοιτητοπαρέα μ’αυτήν την αξιολόγηση που, προφανώς, εξέφραζε τα γούστα και τις αντιλήψεις των αξιολογητών και όχι την αντικειμενική πραγματικότητα.

  99. Επιθεωρησιακά (με την ευρεία σημαία της λέξης)

    Πρόσθετος στο Ν.Ψυχικό το 80 σ’ ένα διάλειμα ξαφνιάστηκα που όλοι οι καθηγητές πετάχθηκαν όρθιοι σαν ελαττήρια μόλις μπήκε κάποιος, Εμαθα πως ήταν ο επιθεωρητής Αν Αττικής, μαθηματικός. Πήγα το μάθημά μου και δέκα περίπου λεπτά αφότου άρχισα ανοίγει ξαφνικά την πόρτα και μπουκάρει λέγοντας στους μαθητές να σηκωθούν. Διατάζω τους μαθητές να καθίσουν λέγοντας τους πως όταν μεγαλώσουν να κτυπάνε την πόρτα πριν μπούνε σε μια αίθουσα. Μετά ζήτησα από τον επιθεωρητή να βγει και να ξαναμπεί αφού κτυπήσε την πόρτα και το έκανε. Δεν με ξαναπήρανε πρόσθετο.

    Λίγα χρόνια αργότερα το νυκτερινό με ειδοποίησαν τελευταία ώρα να διώξω τους μαθητές και να πάω στο γραφείο. Εκεί ήταν ο διευθυντής μου κι ένα αξιοθρήνητο ανθρωπάι που άρχισε να μας διηγείται την ιστορία της ζωής του. Μετά από 5-10 λεπτά διευθυντής σηκώθηκε αποφασιστικά και είπε στον επιθεωρητή » Με το συμπάθειο, κλείνουμε»

    Στις αρχές τη νέας χιλιετίας, μια μέρα που ξεκίναγα τέτρτη ώρα μάθημα, δηλαδή εννιά παρά είκοσι το βράδυ είχε έρθει η Α.Μ. σύμβουλος (έτσι το λέγαμε τώρα) μαθηματικός που με περίμενε υπομονετικά από τις έξη και τέταρτο που ξεκινάγαμε και αρνήθηκε να με ειδοποιήσουν να έρθω νωρίτερα. Σε εξαιρετικό κλίμα είχαμε συζητήσει και ήταν η μόνη εκπαιδευτικός με θέση που είδα να ενδιαφέρεται πραγματικά για τα προβλήματα της εκπαίδευσης και ειδικότερα για την νυκτερινή επαγγελματική που τα ανώτερα κλιμάκια αμφιβάλλω αν γνωρίζανε την ύπαρξή της, πάντως στις εντολές ουδέποτε είχαν αναφερθεί σε σχολεία αυτού του είδους. Για μεγάλο διάστημα επικοινωνούσαμε και μου ζήταγε την γνώμη μου ή προτάσεις για να τις προωθήσει

  100. # 99, τίτλος

    ευρεία σημασία, γμτ

  101. ΚΩΣΤΑΣ said

    93β
    Δίκιο έχεις, Αλέξη, αλλά αφού του βγήκε το όνομα… τι φταίω κι εγώ; 😉

  102. Nestanaios said

    Όταν αγοράζω από το «eBay», προσέχω την αξιολόγηση που έχει δεχθεί ο πωλητής. Αν είναι άνω του 99%, τον προτιμώ. Ποτέ δεν έχω απογοητευθεί από πολίτη με 100% feedback.
    Την αξιολόγηση του πωλητή την κάνει ο αγοραστής και έτσι πρέπει να είναι. Φαντάζομαι τι θα γινόταν αν την αξιολόγηση του πωλητή την έκανε ο ίδιος ο πωλητής. Το «ALIBABA» δεν έχει σωστή αξιολόγηση και είναι ένα «μπάχαλο».
    Η αξιολόγηση των πολιτικών μιας χώρας πρέπει να γίνεται από τους πολίτες αλλά αυτό ίσως να μη γίνει ποτέ. Οι πολιτικοί αξιολογούνται μέσω των εταιριών τους ΜΜΕ, Δήμος, Νομαρχία και των υπουργείων.

  103. Παναγιώτης K. said

    97. Που ήταν αυτή η φυσικός που είχες γυμνασιάρχισσα;
    Μου πέρασε από το μυαλό μια ενδεχόμενη σύμπτωση.
    Γράψε αρχικά αν δεν θέλεις να γράψεις το όνομα.

  104. Καλημέρα,
    88 – 89 Στην τριτοβάθμια αναφέρεται στο 83. Που εκεί το επιχειρηματικό μοντέλο έχει προχωρήσει κι εδώ (εξωτερικοί αξιολογητές κι έτσι). Που υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά με την πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια: είναι καθαρά επιλογή του καθένα αν και πού για γιατί θα σπουδάσει κάτι. Δεν είναι τα απαραίτητα που πρέπει να τάχουν όλοι ή σχεδόν όλοι (λύκειο).

    Πάω στο σημερινό, το άμεσο

  105. Πέπε said

    102

    Συμφωνώ απολύτως σ’ αυτά που λες για το ι-μπέι. Δηλαδή τι συμφωνώ – δεν είναι θέμα άπψης, απλά έτσι είναι.

    Αν όμως αναλύσεις τη λέξη αξιολόγηση με τα μαγικά που κάνεις*, και μετά συγκρίνεις το αποτέλεσμα με το τι ορίζει το Υπουργείο ως αξιολόγηση, θα εντοπίσεις ένα δούλεμα.

    ________

    *Στον Γ. Μπαρτζούδη παραπάνω είπα το ίδιο, απλώς αντί γι’ αυτή την …ιδιαίτερη ετυμολόγηση επικαλέστηκα την κοινή εμπειρία του τι σημαίνει η λέξη.

  106. ΓΤ said

    99@ Gpoint

    Και μόνο γι’ αυτή σου την ξήγα στο Νέο Ψυχικό θα σε μνημονεύω πάντα 🙂

  107. Νεσταναίος said

    105. Όταν ένας καθηγητής είναι καλός, ένας καλός μαθητής το αναγνωρίζει. Όταν ένας καθηγητής λέει την αλήθεια στους γονείς σε μια επικείμενη ενημέρωση, ο υπεύθυνος γονιός το αναγνωρίζει.
    Στο τέλος της σχολικής χρονιάς αξιολογείται ο καθηγητής από κάθε μαθητή και από κάθε γονιό (μανά και πατερά) και στην πορεία του χρόνου βλέπουμε ποιόν πληρώνουμε για να κάνει μάθημα στο παιδί μας.
    Δεν νομίζω ότι οι καθηγητές στην πλειοψηφία τους έχουν κάτι να φοβηθούν. Ίσως μάθουν κάτι και καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται.
    Δεν έχω διαβάσει το της κυβέρνησης επειδή ξέρω ότι ο σκοπός κάθε υπουργείου τους είναι θεματοφύλακας κομματικής εξουσίας. Θυμήσου τα τελευταία λόγια του Αντώνη Τρίτση για τα υπουργεία.

  108. Georgios Bartzoudis said

    86 Πέπε said: «…υπάρχει ένα παιχνίδι παραπλάνησης της κοινής γνώμης, βασισμένο στο περιεχόμενο που δίνει το Υπουργείο στον όρο αξιολόγηση».
    # Αυτό τι ρημάδι το «Υπουργείο» έτσι κάνει εδώ και μισό αιώνα! [ας μην ξαναπώ τί κάνουν οι χαραμοφάηδες]

    88 Γιάννης Κουβάτσος said: «Σε ποια Αγγλία έχει επιτυχία; AlfaVita: Μεγάλη Βρετανία: Εκπαιδευτικός αναλύει πως η αξιολόγηση παρέλυσε τα σχολεία».
    # Τί να πω δάσκαλε;;; Τόσα χρόνια στο κουρμπέτι και δεν έμαθες να …διαβάζεις! Είναι ΤΡΙΤΟΒΑΘΜΙΑ εκπαίδευση τα δημοτικά σχολεία στην Αγγλία;; Διότι γι’ αυτήν την βαθμίδα είπα ότι γίνεται ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΗ αξιολόγηση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: