Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μίμης Φωτόπουλος: Στο δρόμο για την Ελ Ντάμπα

Posted by sarant στο 17 Οκτωβρίου, 2021


Θα διαβάσουμε σήμερα ένα απόσπασμα, τις πρώτες εφτά σελίδες, από το χρονικό «Ελ Ντάμπα» που έγραψε ο ηθοποιός Μίμης Φωτόπουλος (1913-1986). Ο τίτλος του άρθρου είναι δικός μου, δεν υπάρχει στο βιβλίο.

Ο αγαπημένος κωμικός του παλιού ελληνικού κινηματογράφου είχε πάρει μέρος στην Εθνική Αντίσταση από τις γραμμές του ΕΑΜ και στα Δεκεμβριανά πιάστηκε και στάλθηκε αιχμάλωτος στην Ελ Ντάμπα, βρετανικό στρατιωτικό αεροδρόμιο στην Αίγυπτο, 180 χιλιόμετρα δυτικά από την Αλεξάνδρεια, μαζί με άλλους 8-10.000 Έλληνες αριστερούς. Ο εγκλεισμός διάρκεσε μήνες -ο Φωτόπουλος επέστρεψε τέλη Μαρτίου, άλλοι αργότερα.

Αυτή την περιπέτεια την αφηγείται ο Μίμης Φωτόπουλος στο σύντομο χρονικό Ελ Ντάμπα, από το οποίο θα διαβάσουμε σήμερα τις πρώτες σελίδες, που περιγράφουν τη σύλληψή του. (Άλλα αποσπάσματα από το ίδιο βιβλίο μπορείτε να βρείτε και εδώ).

Ο Φωτόπουλος έγραφε και ποιήματα -η πρώτη του συλλογή, Μπουλούκια, κυκλοφόρησε το 1940 ενώ ακολούθησαν και άλλες, όπως και αυτοβιογραφικά έργα. Επίσης έφτιαχνε και κολλάζ χρησιμοποιώντας γραμματόσημα.

Το χρονικό του για την Ελ Ντάμπα το είχα διαβάσει παλιά, σε έκδοση της Σύγχρονης Εποχής. Στο πρόσφατο φεστιβάλ βιβλίου στο Ζάππειο είδα πως έχει επανεκδοθεί από τα 24 γράμματα, όπως και το σύνολο του έργου του Φωτόπουλου, και το πήρα.

Για την Ελ Ντάμπα έχει γράψει και ο Δημήτρης Χριστοδούλου, μυθιστόρημα με τον ίδιο τίτλο.

Μεταφέρω το κείμενο χωρίς αλλαγές στην ορθογραφία (ήταν ήδη μονοτονικό, αν και υποθέτω ότι στην πρώτη έκδοση θα είχε πολυτονικό).

 

-Και καλά, το σπίτι μας το κάψανε οι Εγγλέζοι;

-Ναι.

Αυτό το «ναι» μου ’φυγε σαν πονεμένη ανάσα. Το ’πα σιγανά, θλιμμένα. Μα στ’ αφτιά της μητέρας μου έφτασε σαν κραυγή απελπισίας μέσα στη νύχτα πνιγμένη από καταιγίδα. Ακούμπησε πάνω μου τη ματιά της γεμάτη θλιμμένη εγκαρτέρηση και μου ψιθύρισε έτσι, σαν ψαλμό, σαν μοιρολόι:

-Καλά, εμείς τι κάναμε στους Εγγλέζους και μας κά­ψανε το σπίτι;

-Τίποτα. Είχαμε, μάλιστα, στην καλύτερη μεριά του σπιτιού μας κρεμασμένο κι ένα χαρτόνι που είχε κολλη­μένα πάνω του τα πλαδαρά μάγουλα του Σερ Ουίνστον Τσόρτσιλ.

-Τότε, γιατί;

-Ε, να, οι Εγγλέζοι ήρθαν εδώ να μας ελευθερώ­σουν.

-Από τους Γερμανούς;

-Όχι, αυτοί τους… ενοχλούσαν, μα τους αντέχανε…

-Τότε από ποιους;

-Ήρθαν να μας ελευθερώσουμε από τον «ΕΛΑΣ».

-Κι ο ΕΛΑΣ γιατί ήρθε;

-Να μας ελευθερώσει από τους Εγγλέζους.

-Δεν καταλαβαίνω.

-Ούτε κι εγώ. Όλ’ αυτά μαζί λέγονται «Πολιτική».

-Και το σπίτι μας το κάψανε για την πολιτική;

-Όχι, για την ελευθερία.

-Ποια ελευθερία;

-Πού να ξέρω ποια απ’ όλες! Γιατί οι ελευθερίες εί­ναι πολλές, όσες και οι μάρκες των σαπουνιών. Και από

αρχαιοτάτων χρόνων σκοτώσουνε ανθρώπους και καίνε πολιτείες και σπίτια εν ονόματι της ελευθερίας.

Τότε μπήκες στην κουβέντα και η γιαγιά μου, που, καθισμένη σαν παιδί σταυροπόδι σε μια κουρελού, καθά­ριζε κάτι σκουληκιασμένα ρεβίθια, για το μεσημέρι.

-Καλά, παιδάκι μου, αυτοί οι Εγγλέζοι που λες, από πού ήρθαν και μας κάψανε το σπίτι μας;

-Από την Αγγλία!

-Και μετά πού πέφτει αυτή η Αγγλία;

-Είναι πολλά μερόνυχτα από δω, γιαγιά. Αλλά έτσι και μυριστεί ψοφίμι -κι έχει μια μύτη που μυρίζεται από πολύ μακριά- αμολάει αεροπλάνα και καράβια, και πέ­φτει σαν κοράκι στο καημένο το θύμα.

-Χριστός και Παναγιά! Κι ήρθανε από τόσο μακριά, που λες, τα κοράκια, να κάψουνε το δικό μας σπίτι; Καλά, δεν έχουνε σπίτια εκεί, κοντά τους, να τα κάψουνε;

-Ε, είναι ιδιότροποι, βλέπεις, και τους αρέσει να καί­νε τα ξένα, και τα πολύ μακρινά σπίτια.

Έκανε το σταυρό της η γριά και ξανάρχισε να καθαρί­ζει τα ρεβίθια της. Η μάνα μου βούλιαξε, σιγά σιγά, σε μια καρέκλα, με τα μάτια απλωμένα στο κενό, κι εγώ άναψα ένα τσιγάρο. Μια παράξενη βουβαμάρα απλώθηκε μέσα στο υπόγειο, όπου μέναμε μιας πολυκατοικίας, στο Κολωνάκι. Ο θυρωρός της, ένας μακρινός μας συγγενής μας φιλοξενούσε στο δωμάτιό του.

Ύστερα από ατέλειωτα μπλόκα στρατιωτών, αστυ­νομικών, εθνοφυλάκων και «πατριωτών», είχαμε… διεκπεραιωθεί στο Κολωνάκι, φορτωμένοι με μια κουβέρτα. Μακριά από την πρώτη γραμμή του πυρός, που ήταν στην οδό Ιπποκράτους. Εγγλέζικα τανκς είχανε σταθεί στη γωνιά του σπιτιού μας, και ρίχνανε. Όλοι οι ένοικοι είχαμε μαζευτεί στο πλυσταριό. Οι καρδούλες των παι­διών κοντεύανε να σπάσουνε. Και μόλις σταμάτησε η… μάχη φύγαμε τρομοκρατημένοι, αφήνοντας έρημο το σπίτι μας, δεν υπήρχε πια! Και δε γίνεται πιο τρομακτικό πράμα στη ζωή του ανθρώπου από το να καεί το σπίτι του. Δεν μπορεί να το πιάσει με τον νου του όποιος δεν το δοκίμασε. Ένα μεγάλο «ρήγμα» στην ζωή του. Κάτι σπάει μέσα σου και ξαφνικά σαν να γίνεσαι κι εσύ αλλι­ώτικος. Κάτι έχει καεί μέσα σου μαζί με το σπίτι σου. Σε μας τους μικροαστούς, τα μικρά, δύσκολα αποκτημένα πράγματα, είναι στέρεα δεμένα με τη μικρή μας ζωή. Μια παλιά φωτογραφία του πατέρα μας, ένα «κεντητό» της γιαγιάς μας, ένα σπάνιο βιβλίο, τα γράμματα της πρώτης μας αγάπης, ένα σπαθί από το Γαριβαλδινό Σώμα, που μας το άφησε «ενθύμιον» ο θείος μας…

Κι όλες τούτες οι «μικρές ευτυχίες» γίνανε στάχτη μέσα σε μια νύχτα. Όλο το μικρονοικοκυριό μας, που ήτανε το κέρδος ενός αγώνα τριάντα χρονών. Βρεθήκαμε στο δρόμο σχεδόν γυμνοί, χωρίς τίποτα, ουδέ καν ελπί­δες και, προπαντός, χωρίς προπολεμικό ενοίκιο.

Βουβή κάθισε η οικογένεια στο τραπέζι. Καθένας βούλιαζε στις δικές του σκέψεις, κι αφηρημένα μασούσε κάτι πανάθλια ρεβίθια, που τα είχαμε αγοράσει με «μέ­σον» πανάκριβα.

Η γιαγιά μου ήταν δακρυσμένη· της χάιδεψα τα κά­τασπρα μαλλιά. Οι φτωχοί, συνήθως, έχουνε και γιαγι­άδες· είναι κι αυτές μια από τις μικρές ευτυχίες τους. Οι πλούσιοι δεν έχουνε τέτοιες χαρές. Ακούσατε ποτέ τον Ωνάση ή τον Παναγή Κανελλόπουλο να μιλάνε για την γιαγιά τους;

Κι οι μάχες στην Αθήνα συνεχίζονταν, για ν’ αφήσουνε κι άλλο κόσμο ξεσπίτωτο.

 

 

Και περνούσαν οι μέρες μέσα στη ρημαγμένη στη μα­τωμένη, στην πεινασμένη Αθήνα, ανάμεσα σε εγγλέζικα τανκς, που ξερνούσανε θάνατο, ανάμεσα σε εγγλέζικα αεροπλάνα κι γαζώνανε με σφαίρες τα σπίτια, ανάμεσα σε μαυραγορίτες και παραρτήματα. Πού και πού άκουγες πως κάποιον γνωστό σου τον… έφαγε μια «αδέσποτη». Το φουκαρά! Έκανε τόσον αγώνα να γλιτώσει από την πείνα, από τους Γερμανούς, από τους τσολιάδες, από τα μπλόκα και τώρα, στο τέλος, να πάει από μιαν αδέσποτη! Μόνο λίγες σταγόνες αίμα είχανε ραντίσει το πεζοδρό­μιο, που σε λίγο θα τις πατούσανε και θα σβήνανε κι αυ­τές για πάντα. Μπορεί και να ’ναι καλύτερα έτσι… Ποιος ξέρει, τι θα τραβήξουμε εμείς ακόμα.

Από τις δώδεκα ως τις δύο, το μεσημέρι, ήταν δυο ώρες «ανακωχής», στην Αθήνα. Κι έπαιρνα τους δρό­μους… Κάθε τόσο άκουγα γύρω μου: «Πιάστε τον, πιάστε τον» κι ένα έξαλλο πλήθος ορμούσε πάνω σε έναν άνθρωπο.

-Τι ’ναι, βρε παιδιά;

-Κουκουές.

-Πιάστε τον!

Έφτανε κάποιος να πετάξει τη λέξη «Κουκουές», και ριχνόντουσαν οι «αγανακτισμένοι πολίτες» να σε λιντσά­ρουνε. Ωραίες, αξέχαστες εποχές!

Ο περίπατός μου ήτανε πάντα ως το καμένο μου σπίτι. Ένα καθημερινό προσκύνημα. Δεν ήθελα να το πιστέψω ακόμα, πως το κάψανε, νόμιζα πως όλη τούτη η ιστορία ήταν ένας εφιάλτης που θα περνούσε γρήγορα. Ξεκλεί­δωνα την πόρτα, (γιατί οι Εγγλέζοι του ’χάνε ρίξει από πάνω εμπρηστικές, κι απέξω είχε μείνει σχεδόν ανέπαφο) κι έμπαινα στα ερείπια. Ο ουρανός έριχνε αρκετό φως, κι εγώ έψαχνα μέσα στις στάχτες, κι όλο ανασκάλευα μη και βρω «κάτι». Τι να ’βρισκα! Δεν υπήρχε περίπτωση να βρω τίποτα, γιατί, φυσικά, πολύτιμους λίθους, που δεν καιγόντουσαν, δεν είχαμε ποτέ στο σπίτι μας. Ωστόσο, έψαχνα, έψαχνα, έψαχνα, με μιαν ήρεμη απελπισία…

 

 

Κι ήρθε η παραμονή της Πρωτοχρονιάς… Μεσημέρι, καθώς γύριζα από το καθημερινό προσκύνημα στο κα­μένο μου σπίτι, στάθηκα στην Πλατεία Κολωνακίου και κοιτούσα κάτι τραπεζάκια με πρωτοχρονιάτικα παιχνίδια. Και το Δεκέμβρη του σαραντατέσσερα, το Κολωνάκι δεν εννοούσε ν’ αφήσει καμιάν από τις παλιές του συνήθει­ες. Κοίταζα αυτά τα θλιβερά παιχνίδια και το μυαλό μου ταξίδευε σε άλλες εποχές, ειρηνικές. Ποτέ πιτσιρίκος, δεν

είχα αποκτήσει τα παιχνίδια που ήθελα, κι ωστόσο, όλες οι φτωχές μου Πρωτοχρονιές, καθώς τις σκεφτόμουνα, μπροστά σε τούτη δω μου φαινόντουσαν τρισευτυχισμέ­νες. Το όνειρό μου ήταν πάντα ένα ωραίο πατίνι, μα ποτέ δεν μπόρεσα να τα’ αποκτήσω και μου ’χε μείνει ο καη­μός του. Αυτό ακριβώς σκεφτόμουνα, και χαμογελούσα πικρά…

Ξαφνικά, ένα βάναυσο χέρι μου χτύπησε τον ώμο. Γυ­ρίζω και βλέπω έναν ταξιθέτη. Δεν είχαμε δουλέψει ποτέ στο ίδιο θέατρο, δεν είχαμε μιλήσει ποτέ, μα τον ήξερα «εξ όψεως» και «εκ φήμης». Ήτανε το πασίγνωστο τομάρι του Θεάτρου, ο «Αποστόλης». Αυτόν τον άνθρωπο, και χωρίς να τον ξέρεις, μόνο να τον έβλεπες, ανατρίχιαζες από αηδία. Μιλούσε και σκόρπαγε κύματα αντιπάθειας, κι όταν σου χαμογελούσε, ένιωθες ανακατωσούρα στο στομάχι σου, και στο πετσί σου περπατούσανε κοπάδια σαρανταποδαρούσες.

-Τι τρέχει, κύριε Αποστόλη; Του λέω.

-Τίποτα, μου λέει… μια μικρή ανάκριση, κι έκανε σινιάλο σ’ έναν ανθυπολοχαγό που τον συνόδευε.

Εκείνος, που το πηλήκιό του είχε ένα στέμμα που έμοιαζε με μεγάλο καβούρι, έβγαλε μια πιστόλα δυο σπι­θαμές, τη γύρισε καταπάνω μου, με βάλανε μπροστά, και προχωρήσαμε. Σε κανέναν από τους γύρω δεν έκα­νε εντύπωση, το γεγονός, συνηθισμένα πράματα, εκείνη την εποχή.

Μόλις προχωρήσαμε κάμποσα μέτρα, ο Αποστόλης έγνεψε στον ανθυπολοχαγό, να βάλει στη θήκη του το πιστόλι και του ’δωσε να καταλάβει, πως δεν ήμουνα και τόσο επικίνδυνος! Έτσι γλίτωσα το ρεζιλίκι της πομπής μου, μ’ αυτόν τον τρόπο, μέσα στους δρόμους.

Μπρος, λοιπόν, εγώ, πίσω οι… ήρωες, φτάσαμε, κά­ποτε, στο σπίτι της Μαρίκας Κοτοπούλη, που στο ισόγειό ί ου είχε εγκατασταθεί το συσσίτιο των ηθοποιών. Εκείνη την ώρα την περιμένανε κάτι ν’ αρπάξουν, πεντέξι απο­τυχημένοι ηθοποιοί κι ένας… επιτυχημένος υποβολέας. Ο Αποστόλης κάτι… υπέβαλε στο αφτί του υποβολέα, κι αυτός, χωρίς να με κοιτάξει στα μάτια, γιατί ντρεπότανε, φαίνεται -είχαμε συνεργαστεί αρμονικά πολλές φορές-,του είπε ένα «ναι». Κανένας από τους «αποτυχημένους» δεν μου μίλησε.

-Μα τι συμβαίνει, κύριε Αποστόλη; Ξαναρωτάω.

-Προχώρα! Ήταν η απάντηση.

Είχε πάρει… γραμμή από τον υποβολέα, και ήτανε αινιγματικά χαρούμενος. Όλοι όσοι δουλεύουν κοντά στους ηθοποιούς, στο βάθος τους μισούνε. Το φαινόμενο δεν είναι ανεξήγητο, μα ποτέ δε μ’ απασχόλησε ιδιαίτερα, ώστε να καθίσω να το αναλύσω.

Προχώρησα με τη συνοδεία μου, ελπίζοντας πως μπορεί και να συναντούσαμε κανέναν… πετυχημένο ηθοποιό, κανένα μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Σωματείου μας, να… μ’ ελευθερώσει από τον ταξιθέτη, του κάκου όμως. Κανείς στον ορίζοντα.

Φτάσαμε στην οδό Ακαδημίας, ανοίξανε μια πόρτα, ανεβήκαμε κάτι σκάλες και μπήκαμε σε μιαν ευρύχωρη κάμαρα, που στο βάθος της, μπροστά σε’ ένα γραφείο, καθόταν ένας αξιωματικός. Συζητούσε με δυο κυρίες, που καπνίζανε με πάθος, έχοντας το ένα πόδι πάνω στο άλλο. Κάνω έτσι και, μνήσθητί μου Κύριε! Τι είδα; Ήτανε δυο ηθοποιές, γηράσασαι εν πολλαίς αμαρτίαις, και πολύ εθνικόφρονες κι οι δυο τους. Φυσικό, δα. Η μια, πριν από λίγο καιρό, είχε φίλο έναν Καραμπινιέρο… βλάχο, που ασφαλώς θα παρασημοφορήθηκε μόνο και μόνο γιατί το μπορούσε κι έκανε… παρέα μαζί της. Δυο τρεις φορές βρεθήκαμε σε ίδιο θίασο, με την εν λόγω «κυρία», μα γύ­ρισε αλλού το κεφάλι της, μόλις με αντίκρισε. Ο Αποστόλης, εξυπηρετικότατος, έτρεξε και κάτι υπέβαλε στ’ αφτί του αξιωματικού. Εκείνος έκοψε αμέσως το κωμικό χαμό­γελο του Δον Ζουάν, που είχε απλωθεί στα χείλη του, τα σούφρωσε, με κοίταξε παγερά, και μου σφύριξε σαν φίδι:

-Ώστε έτσι, λοιπόν; Λαοκρατία;

-Εσύ δεν φώναξες μέσα στους δρόμους «Λαοκρα­τία!»;

-Ποτέ. Όχι, πως δεν ήθελα να φωνάξω, αλλά αντιπα­θώ, γενικά, τις φωνές. Μου αρέσει, να μιλάω λίγο, σιγά και απλά.

-Εδώ, βρε, το βεβαιώνει αξιόπιστος μάρτυς.

-Ο κύριος Αποστόλης;

-Μάλιστα!

-Μα αυτός ήτανε στο ΕΑΜ του θεάτρου.

-Ήτανε, αλλά προχθές… ανένηψε…

-Κατάλαβα…

-Πάρτε τον!

Και με πήρανε. Οι… κυρίες είχανε μείνει βουβές.

Η μικρή πορεία μας στην περιοχή Κολωνακίου συ­νεχίστηκε. Αμίλητοι πάντα, και οι τρεις, φτάσαμε στο Γ’ Αστυνομικό Τμήμα, στην οδό Βαλαωρίτου. Εδώ, ο Απο­στόλης ήτανε πιο γνωστός, είχε περισσότερο θάρρος, και γρήγορα, για να τελειώνει με μένα, κόλλησε πάλι στ’ αφτί ενός αστυνόμου. Εκείνος με παράδωσε σε έναν αρχιφύλακα να μου κάνει έρευνα. Έγραψε τα στοιχεία μου σε ένα κατάστιχο, ακουμπισμένο σαν ευαγγέλιο σε ένα προσκυνητάρι, και με πλησίασε βαρετά. Θα ’χε κουραστεί, φαίνεται, από τις… έρευνες. Ήτανε ψηλός και μαύρος, σαν βυζαντινός καλόγερος, κακόγευστος σαν μεταλλικό νερό, και πικρός σαν κινίνο. Μια στιγμή, σταμάτησε το ψάξιμο αγριεμένος:

-Τι είναι αυτό;

-Ποιο;

-Αυτό το κόκκινο κομμάτι που βγαίνει από το παντε­λόνι σου… Τι είναι; Ξαναβρυχήθηκε.

-Α, αυτό; Η πιτζάμα μου, κύριε πόλισμαν!

-Αρχιφύλαξ!

-Μάλιστα, κύριε αρχιφύλακα, δεν είναι κόκκινη ση­μαία!

-Και γιατί φοράς κόκκινη πιτζάμα;

-Δεν είναι μόνο κόκκινη, έχει και μαύρα και άσπρα. Κατοχή, βλέπετε, είχε μια παλιά ρόμπα η μάνα μου, και μου την έραψε πιτζάμα. Κι επειδή, σήμερα, κρύωνα πολύ, ι ην άφησα από μέσα. Να κιόλας που θα μου χρειαστεί. Και ξεκούμπωσα το παντελόνι μου για να δει και τα’ άλλα χρώματα να ησυχάσει.

Ο Αποστόλης, αφού τον βάλανε και υπέγραψε κάτι, ίφυγε γρήγορα γρήγορα, για να πάει να ψαρέψει κι άλ­λους. Ο Ανθυπολοχαγός στάθηκε λίγο και με κοίταξε.

-Θέλεις, μου λέει, να πάω σπίτι σου να πω τίποτα;

Περίεργο! Όταν με έπιασε με τον Αποστόλη, ήταν

άγριος σαν τον Μεγαλέξανδρο. Τώρα, είχε γίνει γλυκός σαν λουκούμι. Δεν καταλαβαίνω καλά τι μου συμβαίνει! Το ίδιο και οι σκύλοι, από μακριά με γαβγίζουνε, κι όταν με πλησιάσουνε μου κουνάνε χαρούμενοι την ουρά τους.

-Σ’ ευχαριστώ, του λέω. Τι να τους πεις… πες τους πως με πιάσανε. Μένω προσωρινά εκεί, στην οδό Καρνεάδου…

140 Σχόλια προς “Μίμης Φωτόπουλος: Στο δρόμο για την Ελ Ντάμπα”

  1. Κουνελόγατος said

    Εξαιρετικό. Πρόκειται για νέα έκδοση;

  2. Κουνελόγατος said

    Α, καλά, ακόμη κοιμάμαι…

  3. Κουνελόγατος said

    Αφήνω και αυτό, μετά παίζει το κουνέλι…

  4. Μπα! Τόσα χρόνια νόμιζα ότι η θητεία του Φωτόπουλου στα αγγλικά στρατόπεδα ήταν στα σύρματα της Μέσης Ανατολής, πριν τα Δεκεμβριανά.

  5. Ανδρέας Τ said

    Καλημέρα. Δίνει την ατμόσφαιρα της εποχής.

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    4 Στη Μέση Ανατολή στάλθηκαν αυτοί του ναυτικού.

  7. Νέο Kid said

    Δεν ήξερα ότι ο Φωτόπουλος έγραφε τόσο όμορφα! Δικαιολογημένα λοιπόν μετά από όσα πέρασε ήθελε να κααάθεται!

  8. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Και γιατί φοράς κόκκινη πιτζάμα;»
    Όλος ο εθνικόφρων κρετινισμός συμπυκνωμένος σε μία φράση. Αν θυμάμαι καλά, ο Κοροβέσης στους «Ανθρωποφύλακες» γράφει πως όταν έκαναν έρευνα στο σπίτι του τα τσιράκια της χούντας, κατάσχεσαν όλα τα βιβλία με κόκκινο εξώφυλλο, ανεξαρτήτως περιεχομένου.
    Τα περιστατικά της σύλληψής του και της κράτησής του στην Ελ Ντάμπα τα περιγράφει ο Φωτόπουλος και στο αυτοβιογραφικό » Το ποτάμι της ζωής μου».

  9. Πολύ καλό. Στην αρχή μου θύμισε το βομβαρδισμό της Πρέβεζας από τους Εγγλέζους το Μάη του 1944.

  10. Γιάννης Κουβάτσος said

    «είχαμε… διεκπεραιωθεί στο Κολωνάκι»… Συνηθισμένο μεζεδάκι, που το διέπραττε και ο Ραφαηλίδης, η σύγχυση ανάμεσα στο διαπεραιώνω και στο διεκπεραιώνω.

  11. leonicos said

    Φοβερό.

    Και δείχνει ανάγλυφα τη διαφορά του γραψίματος με κάτι (ημι)βιογραφκά που εμφανίστηκαν εδώ πριν από λίγο καιρό.

    Στην ΑλΝταμπα πήγε και ο πατέρας μου.

    Άδικα όπως έλεγε. Οι εβραίοι χώνονταν όπου βρίσκανε. Δεν είχαν επιλογές. Ποιος ξέρει τι έγινε. Πήρανε και τον σπιτονοικοκύρη του, και φαίνεται πως θεωρήθηκε προστατευόμενος. Δήλωσε εβραίος, έπεσε σε εβραίους και τον γύρισαν πίσω σε τρεις βδομάδες

  12. leonicos said

    10 ίχαμε… διεκπεραιωθεί στο Κολωνάκι

    Καλά, τέτοιο ‘λιγνό’ δεν το πιάνει ούτε ο Σαραντάκος

  13. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Ἔλ Ντάμπα καί ΚΚΕ, μέχρι πού ἔρχεται ὁ ρόλος τοῦ καθοδηγητῆ (..ὁ Λογοθετίδης: Νά τόν πιῆς στό ποτήρι.. 🙂 ), ἡ διαγραφή του ἀπό τό ΚΚΕ γι αὐτόν τόν ρόλο (!!) κλπ, κλπ

  14. Αγγελος said

    Κρίμα για το σπίτι του Φωτόπουλου, αλλά δεν κατάλαβα καλά: βρισκόταν στην αγγλοκρατούμενη ζώνη, και αν ναι, γιατί το έκαψαν οι Άγγλοι; Ή βρισκόταν στα όρια, στην Ιπποκράτους, οποτε ήταν λογικό να το χτυπήσουν τα τανκς, ιδίως αν στέγαζε και πολυβολείο του ΕΛΑΣ;
    Πάντως, κακά τα ψέματα, πολύ περισσότερα κτίρια ανατίναξε ο ΕΛΑΣ παρά οι Άγγλοι στην Αθήνα, και συνήθως χωρίς ουσιαστικό στρατιωτικό λόγο.

  15. Νομίζω πως ακούω την χαρακτηριστική, μπάσα, μάγκικη φωνή του Κ-Α-Τ-Α-Π-Λ-Η-Κ-Τ-Ι-Κ-Ο. Ηξερα βάβαια πως ο Φωτόπουλοε είχε και άλλες καλλιτεχνικές ευαισθησίες πλην της ηθοποιΐας

    Από την άλλη μεριά μου θύμισε την διήγηση της μάνας μου για τότε που μένανε Θεμιτοκλέους 35 και Σόλωνος και τους ειδοποιήσανε οι αντάρτες να φύγουνε γιατί θα γκρεμίζανε-όλο το κτίριο ή τον δεύτερο και τελευταίο όροφο που μένανε δεν έμαθα- για να το κάνουνε οδόφραγμα. Ελεγε την ανακούφιση που αισθάνθηκε όταν περάσανε οικογενειακώς στον «ελεύθερο τομέα», στο Κολωνάκι, δεν ξέρω αν έπαιξε ρόλο η αμερικάνικη υπηκοότητά της. Ξέρω όμως πως εκεί ήταν δυνατόν να της στέλνει τρόφιμα ο αδερφός της από διάφορες χώρες και πως κάποτε επέστρεψε στο σπίτι που προφανώς δεν ανατινάξανε οι αντάρτες όπου μείναμε μέχρι το καλοκαίρι του 53 που κτίστηκε το σπίτι στην Κυψέλη.

    Η μικρή πολεμική μου εμπειρία από τον εμφύλιο του Λιβάνου που έζησα στην Βηρυττό με έχει πείσει να μην ψάχνω να βρώ ποιός είχε δίκιο καιποιός άδικο, απλά υπάρχουν οι φανατισμένοι που απολαμβάνουν τον πόλεμο και το «δίκιο τους» και οι άλλοι που υποφέρουν, ολόιδια όπως γίνεται στο γήπεδο με του χούλιγκαν και τους φιλάθλους-οπαδούς, γι αυτό και προτιμώ την τηλεόραση.

  16. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ωραίος ο Φωτόπουλος και ως συγγραφέας. Βιωματική βέβαια ιστορία.

    Το δίδυμο Φωτόπουλος – Ηλιόπουλος ήταν ό,τι καλύτερο στα θεατρικά δρώμενα, με τα δικά μου γούστα. Όποτε έβγαιναν σε επαρχία, κατά τα μέρη μου, δεν έχανα παράστασή τους.

  17. @ 13 Γιώργος Κατσέας,

    Αριστούργημα. Και πάντα ζωντανό. Και γλωσσικά άμεμπτο.

  18. Λεύκιππος said

    Είναι 7 σελίδες; Σαν λίγο μου φαίνεται.

  19. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    18 Και όμως, από τη σελ. 7 έως την αρχή της σελ. 14.

  20. leonicos said

    Πίστευα πως η Φωτεινή πάσχει από Χιλιομετροκαταβροχθίαση και Εκδρομομανία
    Χτες διπίστωσα ότι πάσχει από Εκδρομολαγνεία.
    Επειδή ήθελε να γυρίσουμε στις 3, πρότεινε το Μουσείο της Θήβας.

    Αυτό όμως είναι κλειστό μέχρι νεωτέρας, υποθέτωλόγω του σεισμού

    Αποφάσισε εναλλακτικά, να εξερευνήσουμε τη Σαλαμινα.

    Πήγαμε σε κάθε δρόμο και δρομάκι, κάθε χωριο και χωριουδάκι, και είδαμε βίλες, σπίτια και πολύ γυφταριό.

    Δεδομένου ότι εφαρμόζουμε το τερπνον μετά του ωφελίμου, κι επειδή τα αρχαιολογικά μουσείο το είχαμε δει προ καιρού, σ’ επίσκεψη αστραπή επί τούτου, είδε κάπου τιςεπιγραφές ‘Αρχαίο Λιμάνι’ και ‘Τύμβος Σαλαμινομάχων’ και κατευθυνθήκαμε προς τα εκεί.

    Εγώ, πονηρός, μόλις είδα εναν αβαθή κολπίσκο, κάπως συμμαζεμένο, είπα: Αυτό είναι το Αρχαίο Λιμάνι.
    Και ω του θαύματος, δικαιώθηκα. Αμέσως μετά βρεθήκαμε μπροστά σ’ ένα πελώριο μαρμάρινο κύμα, εν μέσωμιας πλήρους εγκατάλειψης και σε απίθανο σκουπιδαριό, με τη σχετική επιγραφή, και χρονολογία 2006. Ολυμπιακοί γαρ.

    Φυσικά, ΔΕΝ υπάρχει αρχαιολογικά Αρχαίο Λιμάνι στη Σαλαμίνα. Είναι τόσοι πολλοί οι ορμίσκοι, που θα ήταν καποτε γεμάτοι καράβια αρχαιοελληνικά. Απλώς βάφτισαν έτσι έναν όρμοι για να πάνε τους κουτόφραγκους.

    Ξεκινήσαμε και για τον τύμβο. Εγώ ήξερα πολλούς τύμβους, πέραν των Μαραθομονάχων και των θεσπιαίων, ήξερα και την Τούμπα στη Θεσαλονίκη, τους μακεδονιούς τύμβους, είχα διατελέσει και νόμιμος τυμβορρύχος στα νιάτα μου, αλλά Τύμβο Σαλανονομάχων δεν ήξερα.

    Με τα πολλά φτάσαμε και στον ‘τύμβο’.
    Ανεβαίνοντας διαπίστωσα ότι επρόκειτο για φυσικό ύψωμα. γεμάτο βράχια, στην κορφή του οποίου υπέρχει ένα χάλκινο γλυπτό, πολύ όμορφο όντως, μια πλώρη πλοίου με δυο γυμνούς μαχητές να ρίχνουν βέλη. Χρονολογία και πάλι 2006. Αιτιλογία προφανώς η αυτή.

    Το μνημείο, το ονόμασαν τύμβο. Δικαίωμά τους να το φτιάξουν. Ίσως το όφειλε η πολιτεία. Αλλά είναι μνημείο και οχι τύμβος.

    Το γλυπτοό καθ’ εαυτό είναι εξαιρετικό, σε μαρμάρινο βάθρο και τόσο μακριά από τους κάφρους, που δεν είχε γραφιτι.

    Το κάτω μέρος, το πλοίο είναι βαρύ, στατικό, ενώ πιο πάνω, τα κορμιά και τα χέρια που τοξεύουν, τα τόξα και τα βέλη, έχει ια προοδευτική ελαφράδα, που το κάνουν αξιοπρόσεκτο.
    Επιπλέον, την ώρα που το είδε, γύρω στις δώδεκα, η σκιά του ήταν μαγευτική. Ωραίο γλυπτό από κάθε άποψη.
    Επιστρέψαμε από τα Μέγαρα, με το άλλο φέρι.

  21. leonicos said

    Χιλιομετροκαταβροχθίαση ,Εκδρομομανία, Εκδρομολαγνεία

    Προσφορά για τον στόχο των 5 εκατομυρίων

  22. # 20

    Λεώ, οι ολυμπιακοί αγώνες έγιναν το 2004…

    Για ψάξε μήπως το 2006 ήταν καμιά πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης εκεί ή κοντά-καμιά Ελευσίνα ξέρω γω. Ή τίποτε ιστιοπλόϊκοί διεθνείς αγώνες- μζεύουνε κόσμο, μια χρονιά (το 12 😉 είχανε γεμίσει Γαλαξίδι και Ιτέα οι τέτοιοι

  23. Ξέρει κανείς από πεπόνια ;

    Εδώ και 15 μέρες οι τρεις πεπονιές μου έχουν ξεράνει τα φύλλα χωρίς να κιτρινίσουν τα 8 πεπόνια και πεπονάκια που είχαν Τα άφηνα μήπως τα ωριμάουν οι λίγοι χυμοί των μακριών βλαστών τους μέχρι που σήμερα είδα στα δυο πιο προχωρημένα να έχουν καθίσει σαλιγκάρια όπότε τα έκοψα να τα προστατέψω. Σίγουρα θα είναι έτοιμα όταν (αν) αρχίσουν να μυρίζουν, τώρα δεν. Ξέρει κανείς αν έκανα καλά και τι πρέπει να κάνω με τα υπόλοιπα ;

  24. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Ωραίο, μπράβο!
    Μου θύμισε κάπως το ύφος του Βάρναλη, με τους γεμάτους ειρωνεία διαλόγους, στα χρονογραφήματά του 1953-57. Εμπλουτισμένο με κάποιες συναισθηματικές πινελιές.

    Αλλά χρειάζεται κειμενογραφικό σουλούπωμα, γιατί έχουν παρεισφρήσει διάφορα… 🙂 . [όπως, ενδεικτικά: …αρχαιοτάτων χρόνων σκοτώσουνε ανθρώπους, …εγγλέζικα αεροπλάνα κι γαζώνανε…, …τα’ αποκτήσω…]

  25. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @14. Γενικῶς, οἱ προσωπικές μαρτυρίες γιά τίς μεγάλες στιγμές τῆς ἱστορίας πάντα ἔχουνε τήν ἀξία τους, ἀλλά ἀπαιτοῦν καί τήν «ἱστοριοδιφική» μας κριτική ἐπαγρύπνισι πού θά ἀπαλείψη τίς ἐμφανεῖς μεροληψίες, ἀνακρίβειες κλπ Καί ἀπό τέτοιες, εἶναι ἀρκετά φορτωμένη ἠ διήγησι τοῦ (ὑπέροχου ἠθοποιοῦ καί ἀνθρώπου!) Μίμη Φωτόπουλου..

  26. atheofobos said

    13
    Το 1948 προβλήθηκε η ταινία Οι Γερμανοί ξανάρχονται, στην οποία υπάρχει αυτή σκηνή με την διακωμώδηση του ινστρούχτορα του ΚΚΕ από τον Φωτόπουλο η οποία και οδήγησε στην διαγραφή του από το ΚΚΕ, κόμμα που δεν διακρινόταν, και δεν διακρίνεται ,Βεβαίως, βεβαίως ,και από μεγάλη αίσθηση του χιούμορ!
    Πριν την πασίγνωστη αυτή ατάκα του Τσαγανέα από το Ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο, μνημειώδης έχει μείνει επίσης ο μονόλογος του Τσαγανέα από το Οι γερμανοί ξανάρχονται , που το 1948 είχε σαφώς και πολιτική σημασία:
    «Προς τι το αίμα, προς τι το μίσος, προς τι ο αλληλοσπαραγμός. Για όλους υπάρχει γη, για όλους υπάρχει ήλιος. Θεμέλιο της ευτυχίας η δικαιοσύνη και η αγάπη. Άνθρωποι, άνθρωποι! Αιμοχαρείς, αιμοδιψείς και αιμοβόροι! Προς τι το μίσος, προς τι ο αλληλοσπαραγμός! Μοίρα κοινή των ανθρώπων ο θάνατος. Όλοι άνθρωποι είμαστε, όλοι αδέρφια είμαστε, όλοι εξαρτήματα του σύμπαντος».

  27. Γιάννης Κουβάτσος said

    13:»ἡ διαγραφή του ἀπό τό ΚΚΕ γι αὐτόν τόν ρόλο (!!)»
    Προς τι τα δύο θαυμαστικά, γιατρέ μου, που φανερώνουν έκπληξη; Ο Λούντβιχ, ο ήρωας του Κούντερα, έπαθε πολύ χειρότερα για ένα «Αστείο». 😊

  28. sarant said

    20 To Mουσείο της Θήβας πάντως είναι πολύ καλό, όταν ανοίξει.

  29. leonicos said

    ἐπαγρύπνησι

  30. Γιάννης Κουβάτσος said

    25: Σωστό. Οι μαρτυρίες είναι πάντα φορτισμένες συναισθηματικά και συνήθως πολιτικά μεροληπτικές. Αλλά αυτά που περιγράφει ο Φωτόπουλος, τα περιγράφουν πολλοί που τα έζησαν ως πρωταγωνιστές ή ως θεατές. Όπως περιγράφουν πολλοί όσα έπαθαν την ίδια εποχή από τους πολιτοφύλακες και τους ΟΠΛΑτζήδες. Ένα ωραίο και διαφωτιστικό αυτοβιογραφικό αφήγημα του Μένη Κουμανταρέα:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://greekcivilwar.wordpress.com/2016/12/04/gcw-666/amp/&ved=2ahUKEwiPpryKhtHzAhXQGuwKHcamC1kQFnoECAMQAQ&usg=AOvVaw2_iGc4S1nICLSVH4_MEJCQ&ampcf=1

  31. leonicos said

    Δεν είναι απλώς καλό! Τομεπισκέπτομαι κάθε τόσο, από το προηγούμενο κτΗριο

  32. venios said

    26 Ο μονόλογος του Τσαγανέα καταλήγει με το : «και αρχηγός του σύμπαντος, εγώ!»

  33. leonicos said

    Το ισόγειο στην αυή με τον φοίνικα

  34. atheofobos said

    28
    Το έχω ευτυχώς επισκεφτεί μόλις άνοιξε!
    ΜΙΑ ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΕΚΔΡΟΜΗ ΜΕ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ- ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΘΗΒΩΝ, ΤΟΝ ΚΑΤΑΡΡΑΚΤΗ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΥΑ ΤΗΣ ΛΕΙΒΑΔΕΙΑΣ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2017/04/blog-post_11.html

  35. Νίκος Κ. said

    Μας πήγαν στο Ελ Ντάμπα
    νανού, νανού, νανού
    Μας ‘βαλαν και μια σταμπα
    Κάπα, Κάπα Έψιλον, γεια σου ΚΚΕ

  36. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @30. Σήμερα, Γιάννη, δέν μᾶς λείπει σχεδόν τίποτε: Ἱστορίες, ἀνοιγμένα ἀρχεῖα, τεκμήρια, μαρτυρίες παθόντων καί μαρτυρίες δρασάντων, μαρτυρίες ἀρχηγῶν καί μαρτυρίες αὐτῶν-πού-πέρασαν- ἀπέναντι. Τό μόνο πού χρειάζεται ὁ σημερινός ἄνθρωπος (ἐννοῶ αὐτόν πού ἐνδιαφέρεται γιά τό ἱστορικό χθές) εἶναι τό νά σκύψη ἐπάνω τους καί νά διαβάση. Νά διαβάση ΠΟΛΥ!

  37. ΚΩΣΤΑΣ said

    Αυτοί που πήγαν στην Ελ Ντάμπα, σχετικά, φτηνά τη γλύτωσαν, από τα λίγα που ξέρω. Ταλαιπωρήθηκαν βέβαια, αλλά δεν παρατηρήθηκαν ακρότητες, βασανισμοί, εκτελέσεις… και επέστρεψαν σε σχετικά σύντομο διάστημα.

    Ο λόγος που πιάστηκαν και οδηγήθηκαν εκεί λέγεται ότι ήταν απόφαση του Γεωργ. Παπανδρέου και τον Άγγλων για να τους χρησιμοποιήσουν στις διαπραγματεύσεις για τους αστούς ομήρους που συνέλαβε ο υποχωρών ΕΛΑΣ μετά την ήττα στα Δεκεμβριανά.

    Η ομηρία υπήρξε μία από τις πιο σκοτεινές ιστορικές στιγμές του εμφυλίου, σήμερα σχεδόν είναι αποσιωπημένη, δεν γίνεται καν λόγος, αν και σε κάποιες ολομέλειες, αργότερα, το ΚΚΕ την αποκήρυξε ως λάθος.

  38. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ελ Ντάμπα… Μαρτυρίες Φωτόπουλου και Καρρέρ:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://atexnos.gr/%25CE%25B5%25CE%25BB-%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AC%25CE%25BC%25CF%2580%25CE%25B1-%25CF%2583%25CF%2584%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2584%25CF%258C%25CF%2580%25CE%25B5%25CE%25B4%25CE%25BF-%25CF%2583%25CF%2585%25CE%25B3%25CE%25BA%25CE%25AD%25CE%25BD%25CF%2584%25CF%2581%25CF%2589%25CF%2583%25CE%25B7%25CF%2582-%25CE%25BA%25CE%25BF/&ved=2ahUKEwiJxY-EotHzAhVjgP0HHfTFDLcQFnoECB4QAQ&usg=AOvVaw06EtdKIii_lKTiP-Efg4GV&cshid=1634467622494

  39. Georgios Bartzoudis said

    Διάβασα πριν χρόνια το βιβλίο του Φωτόπουλου (την πρώτη έκδοση) και το έχω ακόμα στο ράφι. Δεν θυμάμαι να λεει κάπου ότι «είχε πάρει μέρος στην Εθνική Αντίσταση από τις γραμμές του ΕΑΜ». Και στο σημερινό απόσπασμα δεν λεει κάτι τέτοιο (που «λέει» όμως κάποιος …εισαγωγράφος στο λινκ που παρατίθεται από τον Νοικοκύρη).
    Σημειώνω την αναφορά κάποιου σχολιαστή ότι το 1948 διαγράφτηκε από το ΚΚΕ, που την ακούω πρώτη φορά.
    Σε κάθε περίπτωση, το γράψιμο του Φωτόπουλου είναι απολαυστικό και οπωσδήποτε περιγράφει το κλίμα της εκείνης της εποχής, που δεν διαφέρει και πολύ από το σημερινό: Οι «αριστερές» ακρότητες εκτρέφουν τους δεξιούς «ελληναράδες» και τανάπαλιν, επαληθεύοντας το λαϊκό ρητό «εμείς μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε»!

  40. stratosbg said

    Reblogged στις a hairless ape.

  41. BLOG_OTI_NANAI said

    Αντιστασιακό τραγούδι για την Ελ-Ντάμπα και μνημόσυνο Φωτόπουλου:

  42. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    26.

    1.Τελικά ο Βίλχελμ Ράιχ, που δεν συμμεριζόταν τη Φροϋδική άποψη πως τα σεξουαλικά ένστικτα είναι απαραίτητο να καταπιέζονται προσαρμοζόμενα στο πλαίσιο που θέτει ο πολιτισμός, είχε απόλυτο δίκιο. Πίστευε, πως οι πρωτογενείς (υγιείς) σεξουαλικές ορμές είναι συμβατές με την ειρηνική συνύπαρξη των ανθρώπων και κύρια προϋπόθεση για ουσιαστική κοινωνική πρόοδο. Έτσι οι αγγλομαθείς και οι ολίγοι γερμανομαθείς Έλληνες νέοι, κάθε καλοκαίρι, ήδη από το 1965, μόλις 20 έτη από τον πόλεμο και την γερμανική κατοχή, άρχισαν να εκτονώνουν τις καταπιεσμένες σεξουαλικές ορμές τους με χιλιάδες Γερμανίδες, πολλές απ’ αυτές συγγενείς Γερμανών εγκληματιών πολέμου, συμβάλλοντας – κατά πολύ- στην λήθη και στην ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ των δυο λαών….

    2. Δεν χρειάσθηκε και πολύ η ιστορια να συνεχιστει κατα την εποχη της δικατοριας.. Οι πραγματικοί Έλληνες gastarbeiter στην Δυτική Γερμανία, που το πρωί στην βάρδια τους βίδωναν εξαρτήματα στην αλυσίδα παραγωγής της VW, OPEL κ.λ.π. , το βράδυ ικανοποιούσαν σεξουαλικά και δωρεάν σπιτονοικοκυρές και γειτόνισσες (την frau Hilda, Inge, Barbara,….), και στη συνέχεια έκαναν εστιατόρια και γύρισαν κονομημένοι, συγκεντρώθηκαν την εποχη της οικονομικης κρισης του 2010 και συνέστησαν την επιτροπή αποζημίωσης Ελλήνων Gastarbeiter εραστών-επιβητόρων Δ. Γερμανίας (Compensation Committee der griechisch-Liebhaber Gastarbeiter Hengste W. Deutschland )…..”

  43. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ο πολιτικός Μίμης Φωτόπουλος
    Στο 11:46

  44. MARIA APOSTOLOPOULOS said

    Μου έφτιαξε τη μέρα. Σίγουρα θα τό ευχαριστηθείς! Συνεχίζω με #24

    >

  45. Αγγελος said

    Άσχετη λεπτομέρεια: ο Φωτόπουλος υπήρξε και εσπεραντιστής. Κάπου πρέπει να έχω ένα ποιηματάκι που είχε γράψει στην Εσπεράντο για τη μητέρα του!

  46. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεοτερα σχόλια!

    35 Εγώ ξέρω «…ταξίδι είχαμε τζάμπα»

    41 Όπου Χασάνι το Ελληνικό

    43 Μπράβο

    44 Αν βάλατε κάτι ανάμεσα σε γωνιώδεις αγκύλες, χάθηκε για πάντα

    45 Βρετιμαθαινει κανείς!

  47. Αγγελος said

    H φράση «προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός;» είχε μείνει παροιμιώδης. Δεν ξέρω αν την ξέρουν βέβαια οι νεότεροι…

  48. Χαρούλα said

    #39 Georgios Bartzoudis said

    Ίσως φωτίσουν την μαυρίλα

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%AF%CE%BC%CE%B7%CF%82_%CE%A6%CF%89%CF%84%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82

    https://popaganda.gr/newstrack/stis-29-oktovriou-tou-1986-petheni-o-mimis-fotopoulos/

    Κι αν ακόμη αμφιβάλλετε, ίσως σας πείσει αυτό

    https://www.makeleio.gr/%ce%b5%cf%80%ce%b9%ce%ba%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%bf%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1/m%ce%af%ce%bc%ce%b7%cf%82-%cf%86%cf%89%cf%84%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%82-%cf%83%ce%ba%ce%bb%ce%b7%cf%81%cf%8c%cf%82-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%ac%cf%81%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85/

  49. Pedis said

    Εξαίσια γραφή!

    https://ethniki-antistasi-dse.gr/mimis-fotopoulos.html

  50. freierdenker said

    Η βιωματική λογοτεχνία δεν είναι τόσο για να μάθουμε τι συνέβη κάποια εποχή, όσο για να καταλάβουμε πως σκεφτόταν οι άνθρωποι εκείνης την εποχής. Η αριστερή λογοτεχνία ειδικότερα μας βάζει στο μυαλό των αριστερών.

    Γενικά, στην ελληνική αριστερή λογοτεχνία υπάρχει μια τεράστια απόσταση από τους απέναντι, οι οποίοι συνήθως είναι καρικατούρες. Στο απόσπασμα του Φωτόπουλου, ο Αποστόλης ο ταξιθέτης, ο πρώτος και οι άλλοι αστυνομικοί, οι δυο ηλικιωμένες πολύ εθνικόφρονες ηθοποιές, δεν έχουν ανθρώπινη διάσταση. Έχουν γιαγιάδες οι πλούσιοι, ο Ωνάσης και Κανελλόπουλος, αναρωτιέται ο συγγραφέας. Μόνο στο τέλος αναγνωρίζεται η πιθανότητα ο πρώτος αστυνομικός να είναι άνθρωπος, αλλά με έκπληξη από πλευράς συγγραφέα και προβληματισμό.

    Στο ερώτημα τι θα γινόταν αν στον Εμφύλιο … , μπορούμε να δούμε τι έγινε αλλού, αλλά μπορούμε επιπλέον να δούμε και την αριστερή λογοτεχνία. Αν δεν αναγνωρίζεις την ανθρώπινη διάσταση του άλλου, ποιες είναι οι πιθανότητες να του φερθείς ανθρώπινα;

  51. spyridos said

    50
    Ετσι ακριβώς.
    Δεν φταίνε αυτοί που έσπαγαν τα χέρια των εγκύων και έσκιζαν τις κοιλιές τους για να κρεμάσουν τε έμβρυα από τα δοκάρια,
    επειδή συμμετείχαν στην αντίσταση.
    Φταίνε εκείνοι που δεν περιγράφουν τα ρεμάλια, προδότες και ταγματαλήτες σαν ανθρώπινα όντα.
    Συνεχίστε διαβάζουμε με ενδιαφέρον.

  52. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Καί ἐπειδή εἶμαι βέβαιος ὅτι ἐδῶ συχνάζουν ἄνθρωποι πού ἀγαποῦν τήν γραφή τοῦ Ἰσίδωρου Ζουργοῦ, σᾶς ὑπενθυμίζω τό «Περί της εαυτού ψυχής» πού κυκλοφόρησε πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες..

  53. Pedis said

    Ρε Νικοκύρη δεν βάζεις καμιά φορά τίποτα από απομνημονεύματα κανενός δοσίλογου του μεταπολεμικού εθνικού κορμού να ‘ρθουμε στα ίσα μας; Κι από ιστορική άποψη και προοπτική, δηλαδή, θα είμαστε πιο κοντά στην ελληνική πραγματικότητα.

    Για δες το σε παρακαλώ. Θα το φχαριστηθούν κι αρκετοί από τους σχολιαστές σου. 😎

  54. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Τζῆ, αὐτά μόνο κωνσταντινουπολίτικες ὁμάδες μποροῦν νά τά κάνουν. Νά κερδίζης 4-1 καί νά σέ ἰσοφαρίζουν! 🙂

  55. sarant said

    52 A, δεν το ξέρω.

    53 Και πού να τα βρούμε;

  56. Μαρία said

    13
    Ο Φώτος Λαμπρινός που η μάνα του ήταν αδερφή της γυναίκας του Φωτ. αναφέρει στο βιβλίο του «Παλαμήδου 10» οτι «επειδή σατίριζε έναν κομματικό καθοδηγητή χρησιμοποιώντας το λεξιλόγιο του «ινστρούκτορα», κινδύνεψε με διαγραφή απο το Κόμμα …»

    Το 70 ίσως και 71 είχε εκθέσει τα κολάζ του στο φουαγιέ του στρατιωτικού θεάτρου, που βρισκόταν πίσω απ’ το αρχαιολογικό μουσείο και που ο Δύτης δεν το πρόλαβε.

    Απο την εφσυν έχει κυκλοφορήσει και το άλλο του Φωτ., «Το ποτάμι της ζωής μου».

  57. Pedis said

    # 55 β – Ξέρω γω, ρώτα σχολιαστές που ξέρουν να σου βρουν. 😂

  58. # 54

    Διαφωνώ, η ΑΕΚ δεν είχε δικαιολογία, ο ΠΑΟΚ κοίταξε να κάνει συντήρηση δυνάμεων και έχοντας ξεκινήσε με Μπίσεσσβαρ-Εσίτι που παίζουνε καλά μόνο 60 λεπτά βρέθηκε να παίζει ουσιαστικά με 9 και τον Λουτσέσκου «να έχει εμπιστοσύνη στην ομάδα».. Οταν έχασε το πέναλτυ ο Βεϊρίνια ήμουνα σίγουρος πως θα ισοφαρίσει ο Βόλος.
    Η πλάκα είναι πως τέτοιο σκορ θα μπορούσε βάσει ευκαιριών να είχε έρθει στο ΠΑΟ-Βόλος 5-1 αλλά εκεί δεν βάλανε οι Βολιώτες (χαχ) τις ευκαιρίες και τα παρατήσανε.
    Από την αρχή έχω δηλώσει πως ο ΠΑΟΚ (μέχρι την μεταγραφική περίοδο του Γενάρη τουλάχιστον) θα ενδιαφέρεται περισσότερο για Ευρώπη παρά για πρωτάθλημα, και πριν από ευρωπαϊκό παιχνίδι έχασε από τα Γιάννινα, όταν νίκησε Ελλάδα, δεν κέρδισε την Σλόβαν…καρπούζια και μασχάλες !

  59. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Βλέπω στο Υ/Τ για το Μίμη Φωτόπουλο αυτό, όπου (ζωντανοί 😦 ) και νέοι όλοι, μιλούν για κείνον

    είμαι γύρω στο 38:00 που αναφέρει για τα ποιήματά του και διαβάζει ο ίδιος κι αμέσως μετά, στο 40:00 ο Γιώργος Κακουλίδης μιλάει για την πρώτη ποιητική συλλογή του Μ.Φ. τα «Μπουλούκια» αναφέρει ότι πήρε κρατικό έπαινο και αναλύει σύντομα την ποιητική του ματιά. Βλέπω πολύ νέον τον Γιώργο Κακουλίδη, σκέφτομαι πόσο ιδιαίτερα έμορφος ήταν, όταν ταυτόχρονα ακούω από το ανοιχτό ραδιόφωνο:
    Πέθανε ο ποιητής Γιώργος Κακουλίδης ! 😦 . Απαίσια σύμπτωση…

  60. Γιάννης Κουβάτσος said

    50:Έτσι είναι. Βέβαια, υπάρχουν εξαιρέσεις, όπως ο Μίσσιος στα δύο πρώτα βιβλία του. Εκεί υπάρχουν άνθρωποι ένθεν και ένθεν. Αν κάνει κανείς τον κόπο (για μένα ήταν ευχαρίστηση) να διαβάσει το λινκ στο 30, θα διαπιστώσει οτι και ο Κουμανταρέας βλέπει και περιγράφει ως ανθρώπους τους πολιτοφύλακες δεσμοφύλακές του. Φυσικά, το ταλέντο και η ωριμότητα του γραφιά παίζουν σημαντικό ρόλο στο αν διαβάζουμε μια συγκλονιστική μαρτυρία ή μια προπαγανδιστική και μονόπλευρη έκθεση των γεγονότων.

  61. Μαρία said

    45
    «Στην τελευταία τάξη του γυμνασίου μπήκε και το μάθημα της Εσπεράντο – προαιρετικά βέβαια. Το παρακολουθήσαμε καμιά δεκαριά. Μας έκανε μάθημα ένας πάρα πολύ ωραίος άνθρωπος, ο γιατρός Ανακρέων Σταματιάδη, εσπεραντιστής διεθνούς φήμης και μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας της Εσπεράντο.
    Αλληλογραφούσαμε τότε με δυο κοπέλες, μια Ισπανίδα και μια Βελγίδα. Αχ, απο κει κι η αδυναμία στις Σπανιόλες1
    Μερικοί συμμαθητές λοιπόν και κάμποσοι νέοι εσπεραντιστές μετά το γυμνάσιο κάναμε μια παρέα και κάθε Κυριακή πηγαίναμε κοντινές εκδρομές γύρω απο την Αθήνα, τα βραδάκια καταλήγαμε σε κάποια ταβερνίτσα της περιοχής και με το ρεφενέ μας περνάγαμε αξέχαστες ώρες. Πού και πού διαβάζω ακόμα Εσπεράντο. Έχω μεταφράσει και μερικά ποιήματά μου που σκοπεύω να τα εκδώσω, μήπως και γίνω διεθνώς γνωστός και μετά θάνατον πάρω το βραβείο Νόμπελ!» Το ποτάμι της ζωής μου, σ.43.

  62. sarant said

    59 Ελα ρε, τι κρίμα….

    61 Α, ωραία.

  63. Μαρία said

    Το Γυμνάσιό του ήταν το 3ο Αρρένων, Σόλωνος και Λυκαβηττού. Το σπίτι του στην ανηφόρα της οδού Κορώνης. Ήταν διώροφο. Στον πρώτο όροφο έμεναν η μάνα του, οι τρεις αδερφές της, η γιαγιά του, αυτός κι ο αδερφός του, σύνολο 7 στόματα. Στο δεύτερο μια εύπορη οικογένεια.
    Μπορώ να χτυπήσω, αν θέλετε τα ορέα που γράφει για τους καθηγητές 🙂

  64. Ενδιαφέρον νήμα (κλικ γιατί έχει σειρά τουί)

  65. nikiplos said

    Καλημέρα πολύ ωραίο και δυνατό κείμενο. Αναπαράγει το κλίμα της εποχής με καλές διηγήσεις. Ας σκεφτούμε να περνάει κάποιος σε ένα στενό, να λαθέψει κι ο έμπλεος από το φόβο (μην τον κακοχαρακτηρίσουν) γείτων και να φωνάξει πιάστε τον! ΚΚΕς! Και στην καλύτερη αντί να σου ανοίξουν παντελώς άγνωστοι, αλλά φοβισμένοι, το κεφάλι και να χυθούν τα μυαλά σου στο δρόμο, να βρεθείς σε ένα χωροφύλακα που διεκπεραιώνει υποθέσεις αμειβόμενος με το πόσες τέτοιες διεκπεραιώνει. Και να φοράς και κόκκινη πιτζάμα. Ε! όλα τα τα δεχθούμε, αλλά κόκκινη πιτζάμα ρε παιδί μου παραπάει!

    Μου θύμισε πολύ ιστορίες που μου έχει διηγηθεί ο πατέρας μου από τον εμφύλιο, που ήταν παιδί ο ίδιος.
    10@ τόσο διαδεδομένο το λάθος στη δημοσιογραφία που αγνοούσα το σωστό.
    12@ Από τη στιγμή που βρήκε το χχχχχφκσι και το διόρθωσε σε χχχχχχχφσκι δεν του ξεφεύγει τίποτε!

  66. nikiplos said

    Συγκλονιστικό και το διήγημα του Κουμανταρέα που θα ήθελα να το δω σε μια παρουσίαση εδώ…

  67. sarant said

    64 Α, ωραίο. Μήπως όμως παιρνουν προτάσεις από κάποιο άλλο αυτοβιογραφικό του Φωτόπουλου;

    66 Ποιο διήγημα λες;

  68. Corto said

    Χαίρετε!

    Για την Ελ Ντάμπα νοιάζομαι ιδιαιτέρως, καθότι αποτελεί τμήμα της οικογενειακής μου ιστορίας, αλλά αυτό δεν νομίζω ότι μπορεί να ενδιαφέρει ευρύτερα τους φίλους αναγνώστες του Ιστολογίου.
    Αντιθέτως πιστεύω ότι πολύ ενδιαφέρον, για μία μερίδα αναγνωστών τουλάχιστον, είναι το κάτωθι:

    Στο προσφάτως εκδοθέν καινούργιο βιβλίο του Κώστα Βλησίδη με τίτλο «Ρεμπετολογικά ποικίλα, έξι μελετήματα» (εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου), στο οποίο ο συγγραφέας μάς εκπλήσσει ακόμα μία φορά για την εκπληκτική ερευνητική του δεινότητα και για την αυστηρή τεκμηρίωση των στοιχείων τα οποία παραθέτει, μαθαίνουμε (σελ.115-117) ότι η κυκλοφορία του τραγουδιού του Γιώργου Κατσαρού «Μας πήγαν εξορία» απαγορεύτηκε στις 15.2.1951 με την αστυνομική διάταξη υπ’αριθμ 54 της Αστυνομικής Διευθύνσεως Θεσσαλονίκης. Το τραγούδι είχε ηχογραφηθεί και κυκλοφορήσει στην Αμερική (δίσκος Standard F-9014, 1.12.1946) και ως γνωστόν περιλαμβάνει στίχους που τραγουδούσαν οι εξόριστοι στην Ελ Ντάμπα, με την ίδια μουσική του «βάρκα γιαλό» του Τσιτσάνη, τραγούδι ηχογραφηθέν επίσης το 1946 («έμαθα κυρά πως έχεις ψαροπούλα και ψαρεύεις»).
    Το γεγονός ότι το τραγούδι απαγορεύτηκε με την εν λόγω (τοπικής ισχύος έστω) αστυνομική διάταξη αποδεικνύει ότι ο δίσκος κυκλοφόρησε και στην Ελλάδα, όχι μόνον στις ΗΠΑ –κάτι που μέχρι πρόσφατα θα μας φαινόταν μάλλον απίθανο, καθώς οι περισσότερες ελληνοαμερικάνικες ηχογραφήσεις παρέμεναν άγνωστες στο ελλαδίτικο κοινό επί δεκαετίες (αν και βεβαίως υπήρχαν εξαιρέσεις, όπως το μινόρε του τεκέ του Χαλικιά κλπ).
    Εντυπωσιάζει επίσης το γεγονός ότι το τραγούδι εισάγεται για πρώτη φορά σε λίστα απαγορευμένων ασμάτων τόσο αργά, το 1951, ενόσω ο Εμφύλιος τυπικά τουλάχιστον έχει λήξει. Επεκτείνεται έτσι ο αριθμός των απαγορευμένων τραγουδιών τα οποία μέχρι τότε περιλαμβάνονταν στις λίστες των διαφόρων Αστυνομικών Διατάξεων, όπου όμως σε γενικές γραμμές επαναλάμβαναν τα ίδια άσματα.

    ———————————————–
    ΥΓ. Το βιβλίο του Κώστα Βλησίδη, πέραν της γενικότερης μεγάλης αξίας του, φρονώ ότι αφορά ειδικότερα και τους φίλους αναγνώστες και σχολιαστές, διότι περιλαμβάνει παραπομπές (υποσημειώσεις) σε αναρτήσεις του παρόντος Ιστολογίου. Είναι τουλάχιστον γοητευτικό να διαπιστώνει κανείς ότι αυτός ο φιλόξενος διαδικτυακός χώρος του Νίκου Σαραντάκου αξιοποιείται με σοβαρό τρόπο σε περαιτέρω εμβριθείς έρευνες.

  69. Μαρία said

    64, 67
    Η φράση «Η μια, πριν από λίγο καιρό, είχε φίλο έναν Καραμπινιέρο… βλάχο, που ασφαλώς θα παρασημοφορήθηκε μόνο και μόνο γιατί το μπορούσε κι έκανε… παρέα μαζί της.» δεν υπάρχει στο ποτάμι της ζωής μου.

  70. ΚΩΣΤΑΣ said

    Κάπου έχω διαβάσει, δεν θυμάμαι πού, ότι και το τραγούδι «κάποια μάνα αναστενάζει» στην Ελ Ντάμπα γράφτηκε ή ίσως και πρωτοτραγουδήθηκε.

  71. sarant said

    68 Ενδιαφέρον. Το βιβλίο του ΚΒ δεν το έχω δει, όταν κατέβω θα το πάρω οπωσδήποτε.

    69 Μάλιστα, οκ.

  72. Μαρία said

    68
    Ιωάννα Παπαθανασίου, Όμηροι των Εγγλέζων στην Ελ Ντάμπα: Αυτοί οι άλλοι «όμηροι» στο: Δεκέμβρης 1944. Το παρελθόν και οι χρήσεις, Αλεξάνδρεια 2017.
    Στη σημείωση 1 παραθέτει 15 στιχάκια που τραγουδιόντουσαν στο ρυθμό του Βάρκα γιαλό.

  73. Μαρία said

    Για τους ανθρωπιστές του μπλογκ.
    «Υπάρχουν πολλοί ακρωτηριασμένοι και πολλές περιπτώσεις με χρόνια φυματίωση που αιχμαλωτίστηκαν σε σανατόρια και νοσοκομεία της Αθήνας. Κάποιοι παραπέμπονται απο τους γιατρούς απ’ ευθείας στο Γενικό Νοσοκομείο. Υπάρχει επίσης σε μεγάλο ποσοστό ψωρίαση και στο 100% οι αιχμάλωτοι έχουν ψείρες.» απο εγγραφή στο WO το Ημερολόγιο Πολέμου των υγειονομικών υπηρεσιών του στρατοπέδου.
    Είχαν μαζέψει κόσμο μέχρι και απ’ το Αιγινήτειο!

  74. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    70. Βιβλιογραφία και δισκογραφία για την Ελ Ντάμπα
    Ένας από τους κρατούμενους στην Ελ Ντάμπα ήταν και ο γνωστός συνθέτης του λαϊκού Μπάμπης Μπακάλης (1920-2007). Ο ίδιος ισχυριζόταν πως το κλασικό, όσο και θρυλικό λαϊκό «Κάποια μάνα αναστενάζει» το είχε γράψει στο στρατόπεδο της ερήμου το 1945. Το τραγούδι πέρασε στη δισκογραφία το 1947, ως «τσιτσανικό». Πολλά χρόνια αργότερα ο Τσιτσάνης αναγνώρισε τη συμμετοχή τού Μπακάλη στη δημιουργία του τραγουδιού, δίνοντάς του ποσοστό των δικαιωμάτων.

    https://www.lifo.gr/culture/vivlio/osa-krybei-i-el-ntampa-mythistorima-toy-dimitri-hristodoyloy-gia-toys-aihmalotoys

  75. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    3

  76. Georgios Bartzoudis said

    48 Χαρούλα said: ….
    # Μπράβο Χαρούλα. Επιβεβαιώνεις ότι
    (α) Σκέφτηκες «…Ίσως φωτίσει την μαυρίλα» [σου], κάτι που διάβασες στην (συνήθως αναξιόπιστη) βικιπαίδεια, που λέει ότι ο Φωτόπουλος «συμμετείχε στο ΕΑΜ» χωρίς να παραπέμπει (ως συνήθως) σε καμιά πηγή.
    Βέβαια, η συμμετοχή του στο ΕΑΜ προκύπτει, εμμέσως πλην σαφώς, και από τη σημερινή ανάρτηση του Νοικοκύρη. Άδικος ο κόπος σου, και η …έμπνευσή σου να καταφύγεις σε ανώνυμες πηγές: Άλλο να «είχε πάρει μέρος στην Εθνική Αντίσταση από τις γραμμές του ΕΑΜ», και άλλο να «συμμετείχε στο ΕΑΜ», όπου μέχρι και λίγο μετά τα Δεκεμβριανά συμμετέσχον περίπου όλοι οι Έλληνες (άλλοι «κουκοειδώς», άλλοι «εθνικώς», άλλοι «ευκαιριακώς», άλλοι αναγκαστικώς κλπ, κλπ).

    (β) Επειδή όμως «αμφέβαλλες», βρήκες το άλτερ έγκο σου σε ένα …προσφιλές σου σάιτ: Εκεί πράγματι οι εκλεκτοί …φίλοι σου λένε ότι ο Φωτόπουλος «συντάσσεται με την Εθνική Αντίσταση και πολεμά τον εχθρό», χωρίς βέβαια να παραπέμπουν σε καμιά πηγή. Το μόνο που κάνουν οι «φίλοι» σου είναι να παραθέσουν το επεισόδιο που ο Φωτόπουλος λέει «γυρίζω και βλέπω έναν ταξιθέτη…» κλπ, οπόθεν όπως σημείωσα προκύπτει ότι «συμμετείχε στο ΕΑΜ». Βλέπεις, τα άλτερ έγκο σου καθέναν που είχε τέτοια «συμμετοχή» τον αποκαλούν «Εαμοβούλγαρο».
    Προσοχή Χαρούλα, μη χάσεις τους …φίλους σου; (και τότε τί θα κάνουμε χωρίς το άλτερ έγκο μας, που θάλεγε κι ο ποιητής!)

  77. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Οταν επέστρεψαν επιτέλους από την Αίγυπτο στον Πειραιά οι κρατούμενοι με εκείνο το ίδιο πλοίο, το «Καμερόνια», και πήραν μ’ ένα φορτηγό τον δρόμο για την Αθήνα, είχε και πάλι συγκεντρωθεί κόσμος. Θεώρησαν φυσικό να τους υποδέχονται ως ήρωες αυτή τη φορά και άρχισαν να τραγουδούν «εκείνα τα ωραία και συγκινητικά αντάρτικα τραγούδια». Κατάλαβαν γρήγορα όμως ότι τους πετάνε πέτρες. Εκεί κάτω, στην έρημο, δεν είχαν μάθει για τα Δεκεμβριανά που είχαν βυθίσει στο πένθος την Αθήνα.

    Η εμπειρία του Πάρι Πρέκα σε ένα κολαστήριο της Αφρικής μαζί με χιλιάδες «αντιφρονούντες» τις παραμονές του Εμφυλίου
    https://www.tovima.gr/2008/11/25/books-ideas/enas-zwgrafos-stin-el-ntampa/

  78. Corto said

    72:
    Στο βιβλίο «Ελ Ντάμπα, 1945, Ημερολόγιον αιχμαλωσίας» του Πραξιτέλη Ζαχαριάδη καταγράφεται και ο ύμνος του στρατοπέδου με τίτλο «Στην έρημο Ελ Τάμπα» με 11 στροφές (διαφορετικό στιχούργημα από το «μας πήγαν εξορία»). Το είχαμε βάλει κάποτε σε κάποιο σχόλιο του ιστολογίου.

    «Εμείς αποφασίσαμε
    στην άμμο να ταφούμε
    κι όχι τον Γλύξμπουργκ βασιλιά
    στην χώρα μας να δούμε.

    Δακρύσαν τα ματάκια μου
    στα σύρματα να στέκω.
    Τους Αραπάδες να κοιτώ
    Την Ελλάδα να μην βλέπω»

    κλπ

  79. spyridos said

    Ο Μπακάλης από το 4,30 και μετά περιγράφει για την Ελ Νταμπα και για το τραγούδι
    που υποστηρίζει ότι είναι 100% δικό του κτλ κτλ

  80. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μίμης Φωτόπουλος
    «Όμηρος των Εγγλέζων- Ελ Ντάμπα»,
    σ. 50-54, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1980):

    « Τέσσερις του Γενάρη. Ξυπνήσαμε πάλι, σα βάρκες, μέσα στο λασπόνερο. Ένα σωρό διαδόσεις αρχίσανε να κυκλοφορούνε στο στρατόπεδο. Μοιράσανε κ’ ένα δελτίο των «Εν Ελλάδι Βρετανικών Δυνάμεων»… Μύριζε πάλι ξεσήκωμα. Για πού; Ποιός ξέρει! (…).

    Κατά τις τέσσερις το απόγευμα, μας φορτώσανε πάλι στ’ αυτοκίνητα. Άλλοι λένε πως θα μας πάνε στην Αίγινα, άλλοι στο Τομπρούκ. Αφού δεν τρελάθηκα αυτές τις μέρες, δεν φοβάμαι τίποτα (…).

    Μας αδειάσανε στο Δέλτα του Φαλήρου, εκεί που είναι σήμερα το Ναυτικό αεροδρόμιο, και βιαστικά-βιαστικά, μας φορτώσανε σε μια τεράστια σχεδία-μαούνα. Ήμαστε δυό χιλιάδες άνθρωποι. Κ’ εκεί μέσα σε λίγα λεπτά, πάνω σ’ αυτήν την ασήμαντη σχεδία, παραστάθηκα μάρτυρας σ’ αφάνταστες σκηνές μεγαλείου και τραγικότητας. Χαμένα παιδιά ξανάβρισκαν τον χαμένο τους πατέρα. Αδέρφια αγκαλιαζόντουσαν και κλαίγανε, φίλοι σφίγγανε τα χέρια τους και δακρύζανε. Παιδάκια δώδεκα χρονών, γέροι εβδομηντάρηδες, άρρωστοι, παπάδες, χωροφύλακες, δάσκαλοι, αστυνόμοι, Αρμένηδες, Εβραίοι- όλοι τραγικές μορφές με φλογισμένα μάτια, κλαίγανε και γελάγανε. Και, ξαφνικά, καθώς ξεκίνησε η σχεδία, για ένα υπερωκεάνειο που είχε αγκυροβολήσει στ’ ανοιχτά, δύο χιλιάδες όμηροι, βγάλανε ό,τι πράγματα φορούσανε στο κεφάλι τους για το κρύο, και μ’ ένα στόμα αρχίσανε να ψέλνουνε τον εθνικό ύμνο. Σκηνή που δεν περιγράφεται-ούτε την είχα ξαναδεί, ούτε την φαντάστηκα, ούτε πρόκειται να την ξαναδώ. Αλλ’ η δύναμη της ήτανε τέτοια, που είδα και τούτο το αφάνταστο! Οι Εγγλέζοι φαντάροι, που μας είχανε περικυκλώσει με εφ’ όπλου λόγχη, αυτοί οι κυνικοί πλιατσικολόγοι (σ.σ. τις προηγούμενες μέρες οι βρετανοί στρατιώτες είχαν αφαιρέσει από τους ομήρους κάθε πολύτιμο είδος που είχαν πάνω τους), αρχίσανε να κλαίνε. Ναι μάλιστα να κλαίνε…Δάκρυα χοντρά κυλούσανε στα ροζιασμένα πρόσωπά τους, ενώ από την παραλία, κάτι έλληνες ναύτες είχανε τεντώσει τα δάκτυλά τους και μας μουντζώνανε, για … να’ χουμε καλό ταξίδι!».
    https://iskra.gr/4-%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%AC%CF%81%CE%B7-1945-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B6%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CF%83%CF%8D%CE%BC%CF%80%CF%84%CF%85%CE%BE%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B4/

  81. Pedis said

    Άσχετο (λέμε τώρα)

    … Ο απολογισμός ήταν 200-300 νεκροί … Για πολλά χρόνια κανείς δεν μιλούσε για την σφαγή. Χρειάστηκε να πέρασουν πάνω απο τρείς δεκαετίες για να έρθει «η Σφαγή του Παρισιού» στην δημοσιότητα, στα πλαίσια της δίκης του Παπόν το 1998, που καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλακή, εξέτισε 3,αποφυλακίστηκε («λόγοι υγείας»)και συνέχισε την ζωή του στα περίχωρα του Παρισιού.

  82. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @68. Δέν θυμᾶμαι τό ποῦ ἀκριβῶς, ἀλλά κάποτε διάβασα ὅτι οἱ στίχοι τοῦ Κατσαροῦ ἀναφέρονταν σέ ἐξόριστους χασικλῆδες ἐπί Μεταξᾶ, πρᾶγμα πού νομίζω ὅτι «μυρίζει» σέ καναδυό σημεῖα τους. Γιά τήν τύχη (καί δή τήν δισκογραφική) τῶν Ἐλνταμπικῶν παραλλαγῶν, δέν γνωρίζω..

  83. 81# Είχανε κάνει πρόβες από παλιά.
    https://kosmodromio.gr/2021/05/09/hmera-mnhmhs-gia-tis-sfages-upo-gallik/

  84. Μαρία said

    81
    https://www.francetvinfo.fr/monde/afrique/algerie/recit-le-17-octobre-1961-le-jour-ou-la-police-francaise-a-jete-des-manifestants-algeriens-dans-la-seine-a-paris_4796957.html

  85. sarant said

    74-79 Δεν το ήξερα!

    81 Για πρώτη φορα φέτος ζήτησε συγγνώμη ο Μακρόν αναγνωρίζοντας ότι έγιναν ασυγχώρητα εγκλήματα. Αλλά πολλοί επιμένουν ότι το βήμα ήταν λειψό αφού δεν τα χαρακτήρισε crimes d’Etat.

  86. Μαρία said

    84

  87. Μαρία said

    85

  88. Pedis said

    # 83 – Ναι, αλλά στην Αφρική δεν υπήρχε φερ-πλέι. Τους λόγους τούς είχε ήδη αναλύσει ο Τοκβίλ στον καιρό του, οπότε είμαστε φιλελευθέρως καλυμμένοι.

  89. Corto said

    82:
    Είναι αληθές ότι ο στίχος «και θα βάλω σημαδούρα/ κι έτσι θα το σκάσω ζούλα» είναι χασικλίδικης – -υποκοσμικής κοπής και πράγματι η εκδοχή του Κατσαρού μπορεί να περιλαμβάνει στίχο από μάγκικο τραγούδι σχετικό με την εξορία των χασικλήδων επί Μεταξά (μεταξύ αυτών εκτοπίστηκε ο Στράτος Παγιουμτζής, ο Ανέστης Δελιάς, ο Μιχάλης Γενίτσαρης κλπ).
    Κατά τα άλλα όμως το καταλυτικό στοιχείο που αποκλείει την εξ ολοκλήρου γραφή των στίχων της εκδοχής του Κατσαρού για χασικλήδες και όχι για την Ελ Ντάμπα είναι η αναφορά σε μαρμελάδα, γάλα και στα μπιζέλια. Τουλάχιστον η μαρμελάδα ήταν μία πολυτέλεια για τους Έλληνες προπολεμικώς, ώστε να ήταν μάλλον αδύνατον περιλαμβάνεται και στο συσσίτιο των εξορίστων.
    Όσον αφορά τα μπιζέλια, γράφει ο Πραξιτέλης Ζαχαριάδης (βλ.σχ.78) στις 15.1.1945:

    «Η Ελπίδα άρχισε πάλι να ζη μέσα μας, διότι καθώς λένε, μέχρι τέλους του Γενάρη θα βρησκόμαστε στην Αθήνα. Πήραμε βραδινό μπιζέλια σούπα. Αφού φάγαμε, πέσαμε νηστικοί. Αχ! αυτός ο ύπνος!»
    (σελ.59)

    Εξάλλου και η χρονολογία ηχογραφήσεως του τραγουδιού στην Αμερική (1.12.1946) είναι συμβατή απολύτως με τα γεγονότα της Ελ Ντάμπα.

  90. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @Τέτοια ὥρα, προφανῶς καί δέν ἔχω τήν πρόθεσι (οὔτε τήν γνῶσι) γιά νά ἀντιδικήσω, ἀλλά ἐξακολουθεῖ καί μοῦ φαίνεται πειστικότερη ἡ χασικλίδικη ἐκδοχή, ἀφοῦ
    -ὁ μέχρι καί στόν Λευκό Οἶκο προσκληθείς Κατσαρός, μᾶλλον ἦταν ἀπίθανο νά γέρνη ἀριστερά
    -τούς ΕΑΜίτες ἐξόριστους δέν τούς πῆγαν «μακριά από την Αθήνα», ἀλλά μακριά ἀπό τήν Ἑλλάδα (Οἱ χασικλῆδες ἦταν αὐτοί πού καίγονταν γιά τήν Ἀθήνα καί τήν πραμάτεια της)
    -Στο στρατόπεδο τῆς Ἔλ Ντάμπα, οὔτε κουνέλια ἦταν πιθανό νά ἔχουνε, οὔτε μπιζέλια νά τά ταϊζουνε
    -Δέν ἀκούσαμε γιά κανέναν κρατούμενο νά ἐπιχείρησε (νά ΣΚΕΦΤΗΚΕ νά ἐπιχειρήση..) νά «βάλη σημαδούρα καί νά τό σκάση ζούλα». Δύσκολα διαπλέει κανείς στήν ζούλα ὁλόκληρο Λιβυκό Πέλαγος 🙂
    -Οἱ κομμουνιστές (τουλάχιστον οἱ τότε κομμουνιστές) δέν αἰσθάνονταν ὡς ἡρωική πρᾶξι μιά ἀτομική ἀπόδρασι
    -Πουθενά ἀλλοῦ -εννοῶ τήν ΕΑΜική στιχουργική- ὁ κομμουνιστής δέν τήν «κάνει ζούλα»

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%80%CE%BF%CE%B4%CF%81%CE%AC%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82_%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AE%CE%BD%CF%89%CE%BD_%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8E%CE%BD

    (Ἄντε, σᾶς ἀφήνω γιατί ψήνω ψωμί! 🙂 Καλή σας νύχτα!
    Χάρηκα Corto πού τά εἴπαμε..)

  91. Corto said

    91:
    Και εγώ χάρηκα που τα είπαμε!
    Αφού η ώρα είναι περασμένη, καταθέτω μία απάντηση για αύριο, αν υπάρχει ενδιαφέρον. Πάντως διευκρινίζω ότι σε καμία περίπτωση δεν αντιδικώ, την άποψή μου καταθέτω.

    -Από πουθενά δεν εξάγεται ότι ο Κατσαρός «έγερνε αριστερά». Απλώς έφτασε στα αφτιά του από την Ελλάδα ένα τραγούδι, του άρεσε και το ηχογράφησε, πιθανότατα προσθέτοντας τον επίμαχο στίχο με την σημαδούρα. Σε αυτό συγκλίνει και η χρονολόγηση ηχογραφήσεως του τραγουδιού.

    -Οι εξόριστοι στην Ελ Ντάμπα δεν έφυγαν γενικώς από την Ελλάδα, αλλά ειδικά από την Αθήνα (από το Γουδί κυρίως). Αθηναίους κατά κανόνα έπιασαν οι Εγγλέζοι, γιατί στην Αθήνα έγιναν τα κυριότερα γεγονότα των Δεκεμβριανών.

    -Όταν λέει «Και μας δίνανε μπιζέλια/ που τα ρίχναν στα κουνέλια» προσωπικά το καταλαβαίνω ως εξής: όχι ότι οι ίδιοι οι Εγγλέζοι έτρεφαν κουνέλια, αλλά τους έδιναν μπιζέλια της κακιάς ώρας, από αυτά που είναι για ζωοτροφή, σαν να λέμε «αυτό το φαγητό είναι για τα γουρούνια».

    Για τα υπόλοιπα περί αποδράσεως κλπ, συμφωνώ, το είπα και παραπάνω, ο στίχος παραπέμπει σε χασικλίδικο. Για παράδειγμα στον «λαθρέμπορα» του Καμβύση (1934) ο καταδικασμένος σε εξορία λέει:
    «ένορκοι μου τη σκάσατε/ αλλά τον κόπο χάσατε
    γιατί ​είμαστε μαγκιόροι/ όλοι εμείς οι λαθρεμπόροι»

    Τέλος πάντων, ασχέτως αν ο Κατσαρός γνώριζε ή όχι την σχέση του τραγουδιού με την Ελ Ντάμπα και ασχέτως αν τελικά το διαμόρφωσε με «υποκοσμικής» αποχρώσεως περιεχόμενο, πάντως θεωρώ απίθανο να είχε υπόψιν του ένα αρχικό τραγούδι προγενέστερο από αυτό που έλεγαν οι εξόριστοι.

  92. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    23 Τζη σε ξέχασα γμτ, τώρα μου ήρθε η φλασιά!
    Σχόλιο: Άρθρο για τον αξέχαστο Δον Καμήλο Πεπόνε, «δενει» με τα πεπόνια σου. 🙂

    Λοιπόν οι πέπονες σου θα βαστάξουν και 2-3 μήνες ακόμη, αν τους βάλεις σε ξηρό, δροσερό και σκοτεινό μέρος.Μόνο να είναι ολόγεροι, καθόλου ζουληγμένοι παναπεί. Μην τους αφήσεις στο χώμα. Θα τους τρυπήσουν όλους οι σαλίγκαροι.
    Στα πλακάκια (πήλινη δροσιά) στο κατώι στην ορεινή Αρκαδία ξεχάσαμε πεπόνι (εκεί τα φυλάγαμε, κατάχαμα, καλύτερα απ το ψυγείο επειδή ωριμάζουν αργά χωρίς να σαπίζουν) και το βρήκαμε τα Χριστούγεννα!

  93. # 92

    Εφη, σ’ ευχαριστώ. Ευτυχώς έχω αρκετά (πιο μικρά ) οπότε θα δοκιμάσω αρκετούς τρόπους ωρίμανης που μου προτείνανε και θα έχω εμπειρίες για άλλες χρονιές…

    Τραγούδι της στιγμής …

  94. Ο Γιαννίκης ξέρει από μπάλλα ή (το πιο πιθανό ) με διαβάζει !!

    Είχα γράψει πως με δίδυμο Τζαβέλα-Βράνιες δεν πας πουθενά, ΄λλαξε τον Τζαβέλα με τον Μήτογλου και βρήκε ισορροπία στην άμυνα αμέσως !!

  95. nikiplos said

    Καλημέρα

    Νικοκύρη (67@ β) εννοούσα αυτό που δείχνει ο λίκνος στο σχόλιο του Γιάννη Κουβάτσου στο @30.

  96. sarant said

    Καλημέρα από εδώ

    95 Ωχ ναι, καλά λες!

  97. Sharia said

    Και λοιπόν ….σημασία έχει ότι έζησε και εκμεταλλεύτηκε καλά το…πέρασμα του ως νέος από το ΚΚΕ….Από κει και πέρα καμία σχέση και οι ταινίες του και η ζωή του με το Προλεταριάτο…..όπως άλλωστε των περισσότερων προλετάριων που ζουν τον άκρατο καπιταλισμό ….Ωραίος ως Ηθοποιός και μέχρι εκεί. Η πολιτική και ο Κομματισμός καταστρέφουν την Τέχνη!.

  98. spyridos said

    Την τέχνη την καταστρέφει μόνο η δηθενιά, η αμπελοφιλοσοφία και ο πληθωρισμός κεφαλαίων.

  99. spyridos said

    92 , 93
    Το θυμήθηκα με αφορμή το σχόλιο της Εφης.
    Στο Γύθειο σε ένα παλιό πέτρινο σπίτι έμενε η μεγάλη αδελφή της γιαγιάς μου.
    Τη θυμάμαι να πηγαίνει καθημερινά στο μποστανάκι της στο Μαυροβούνι, στα τελευταία της με το γαϊδούρι,
    γιατί ήταν σχεδόν εκατό χρονών και κουραζόταν με τα πόδια.
    Λίγο πριν του Σταυρού διάλεγε τα ωραιότερα πεπόνια, τα έδενε ανάλαφρα με σπάγκο και τα κρέμαγε από ένα μεσοδόκαρο στο κατώγι να μην ακουμπάνε τίποτα. Και τα Χριστούγεννα από αυτά τα πεπόνια θα έχουμε μου έλεγε.
    Δεν τα δοκίμασα ποτέ. Μετά του Σταυρού με έκαναν πακέτο και με έστελναν γιατί θα άνοιγε το σχολείο.

  100. Sharia said

    @Spyridon , ..Εσυ μποριες να διαφωνεις οτι η αναμειξη της πολιτικης και των κομματων οτι καταστρεφουν την τεχνη…(οπως σηνηθως κανουν τα ολοκληρωτικα καθεστωτα για να προβληθουν συλλογικα ή ατομικα)….Εγω πάντως συμφωνώ μαζι σου, για τα πρώτα δυο, αν και ο αδόκιμος ορος δηθενια υπάγεται απο μονος στην αμπελοφιλοσοφια .. …..Το δε τριτο αν και ανευ λογου ανοητος εξυπνακισμος …ωστοσο επι της ουσιας θα μπορουσε καποιος να απευθυνθεί στις ΔΡΑΜΑΤΙΚΕΣ ΣΧΟΛΕΣ (τουτο εστι οντως πληθωριστικό) , κατα ποσο ο πληθωρισμός κεφαλαίων καταστρεφουν το εργο τους.

  101. spyridos said

    Γκώσαμε από παπάρες που γράφουν για «Τ»έχνη.
    Επίσης μπορείτε να μου στείλετε λίγο από αυτό που σνιφάρετε και πιστεύετε ότι οι προλετάριοι που ζουν σε συνθήκες άκρατου καπιταλισμού δεν έχουν σχέση με το «Π»ρολεταριάτο;
    Όχι δεν θέλω άλλη αμπελοφιλοσοφία. Μόνο το καλύτερο κολομβιανό του Εσκουμπάρου.

  102. Γιάννης Κουβάτσος said

    97:Μια απλή ζωή έζησε ο Φωτόπουλος, παρέα με τα βιβλία του. Έπρεπε να μένει σε πιθάρι σαν τον Διογένη και να φοράει τραγιάσκα;

  103. Πέπε said

    @ Κόρτο και Γιώργο Κ.:

    Ωραία κουβέντα ανοίξατε. Την παρέμβαση του Κόρτο για το τραγούδι την περίμενα!

    Να σχολιάσω ότι ο Κατσαρός ειδικευόταν, περισσότερο ίσως από οποιονδήποτε που να δισκογράφησε μέχρι και τη δικιά του (του Κατσαρού) εποχή, στο ανακάτεμα στίχων που να μην έχουν κατ’ ανάγκην νοηματική συνάφεια. Σε επίπεδο προφορικής παράδοσης αυτό ήταν κάτι στάνταρ και είχε τους κανόνες του, δεν ήταν τυχαία ασυναρτησία. Αλλά πέρα από το ότι υπήρχε γενικά, και ο Κατσαρός έτυχε να είναι από τους λίγους που το αποτύπωσαν και σε δίσκο (όπου οπωσδήποτε κάτι χάνεται σε σχέση με την ad lib συρραφή, που άλλωστε κατά κανόνα γίνεται διαλογικά από παρέα κι όχι μονολογικά), φαίνεται να ήταν και προσωπική προτίμηση δική του, και είχε τον ιδιαίτερο τρόπο του να το κάνει. Επομένως, ναι, δεν είναι απίθανο να κόλλησε στίχους των εξόριστων χασικλήδων του Μεταξά στο εαμικό τραγούδι. Ούτε και να τροποποίησε κατά το δοκούν στίχους που τους ήξερε από σπασμένο τηλέφωνο (αυτό το λέω για τη μαρμελάδα πιο πολύ).

    Συμφωνώ ότι δεν υπονοείται πουθενά να είχαν κουνέλια, απλώς οι κρατούμενοι τρέφονταν με τροφές που τις θεωρούσαν άξιες για ζώα.

    Για το τραγούδι της Ελ Ντάμπα έχουν δημοσιευτεί διάφορα, και είναι γνωστοί πολύ περισσότεροι στίχοι απ’ όσους τραγούδησε ο Κατσαρός. Δεν έχω πρόχειρες παραπομπές, αλλά ο Κόρτο πιθανώς θα τις ξέρει καλύτερα από μένα.

    Και ο σκοπός έχει ενδιαφέρον. Πέρα από την προφανή ομοιότητα με το τραγούδι του Τσιτσάνη, μια άλλη ελαφρώς πιο συγκαλυμμένη απόδοση του ίδιου σκοπού με τελείως άλλα λόγια είναι και η Ψαροπούλα (Μπαγιαντέρας 1947, μια χρονιά μετά δηλαδή). Σύμφωνα με μία πληροφορία στο τραγούδι του Μπαγιαντέρα έπαιξε μπουζούκι ο Τσιτσάνης. Αλλά βέβαια το τραγούδι του Κατσαρού δημιουργεί βάσιμη υπόνοια ότι ο σκοπός ήταν αρκετά παλιότερος και, μάλλον, αδέσποτος.

    Τέλος, ευχαριστούμε, Κόρτο, για την ενδιαφέρουσα είδηση περί του καινούργιου βιβλίου του όντως δεινού ερευνητή Βλησίδη. Έγραφε κι εδώ, όπως θυμάμαι, δε διάβαζε μόνο.

  104. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @103. Χθές, ὅταν ἀνοίξαμε τήν συζήτησι μέ τόν Corto, ἔριξα μιά γκουγκλοματιά (!) γιά τό τραγούδι καί εἶδα ὅτι αὐτό (τό ὅτι δηλ. «ο σκοπός ήταν αρκετά παλιότερος και, μάλλον, αδέσποτος») εἶναι πραγματικό και μή ἀμφισβητούμενο δεδομένο.. Κι ἀπ’ ὅτι πλέον καταλαβαίνω, πάνω σ’αὐτόν τόν σκοπό στιχούργησε καί ὁ Κατσαρός, ἀλλά καί οἱ κρατούμενοι τῆς Ἔλ Ντάμπα.

  105. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @104 (συνέχεια).. καί ἀπό τό στιχουργικό ἐλασίτικο χαμσίνι τῆς ἐρήμου γεννήθηκαν δυό ὑπέροχοι στιχουργοί τῶν κατοπινῶν χρόνων: Ὁ Δ. Χριστοδούλου καί ὁ Β. Γκούφας. [Οὐδέν κακόν.. 🙂 ]

  106. Πέπε said

    104:

    Αλήθεια; !! Πού το είδες Γιώργο; Μ’ ενδιαφέρει, γιατί το είπα απλώς ως λογική υπόθεση, δεν ήξερα ότι κάποιος έκατσε να το αποδείξει και το πέτυχε.

  107. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @106. Φεύγω γιά τήν δουλειά. Ἐλπίζω νά βρῶ λίγο χρόνο ἐκεῖ, γιά νά τό (ξανα)ψάξω. Καλημέρα σας!

  108. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @106. Τό πρῶτο (..και συνεχίζω νά ψάχνω..)

    » Το τραγούδι βάρκα γιαλό έχει καθιερωθεί απο τον Βασίλη Τσιτσάνη, ωστόσο στηρίζεται σε παλιά επτανησιακή μελωδία. Κατά την διάρκεια των Δεκεμβριανών χρησιμοποιείτε η βασική μελωδία όπως ακούγεται και στο ομώνυμο τραγούδι του Τσιτσάνη μόνο που οι στίχοι είναι παραλλαγμένοι..»

  109. ΣΠ said

    108
    Βάλε και το λινκ
    https://pervasionhistory.espivblogs.net/2014/12/22/%CE%B2%CE%AC%CF%81%CE%BA%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%BB%CF%8C/

  110. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Ἀπίστευτο!!! (Μιά παρέκβασι..)

    «Ας ξαναγυρίσουμε όμως λίγο στο διάσημο φίλο του Αντρέα Σεγκόβια. Πολλές φορές πήγαινε και παρακολουθούσε ο αριστοτέχνης αυτός κιθαρίστας τον Κατσαρό στα κέντρα που εμφανιζόταν, και πάντα απορημένος έλεγε κατόπιν στο φίλο του: «Γιώργο, καλέ μου φίλε, πως παίζεις μ’ αυτό τον τρόπο την κιθάρα σου;». Επισήμανε ακόμα κι αυτός το περίεργο και χαρακτηριστικό «τσιμπιτό» παίξιμο του Κατσαρού, που βέβαια έχει αποτυπωθεί για πάντα στα αυλάκια των 78 στροφών, αλλά που αποτελεί ένα άλυτο ίσως αίνιγμα για όλους τους κιθαρίστες που τον άκουσαν μέχρι σήμερα»

    Ὁ Σεγκόβια τόν Κατσαρό!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  111. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Αὐτό, καί τέλος γιά σήμερα! 🙂 [Νομίζω πώς ἐξηγεῖ ἰκανοποιητικά τό θέμα..]

  112. Γιάννης Κουβάτσος said

    110: Όπως ο Χέντριξ θαύμαζε το πώς έπαιζε μπουζούκι ο Χιώτης.

  113. ΣΠ said

    112
    Αυτό είναι μύθος.
    https://www.lifo.gr/culture/music/gia-tin-ypotithemeni-synantisi-toy-manoli-hioti-me-ton-jimi-hendrix-kapote-stin

  114. Πέπε said

    108, 109, 110

    «Παλιά επτανησιακή μελωδία»: Εντάξει, πιστευτό φαίνεται, αλλά θα μπορούσαν να έδιναν κάνα στοιχείο παραπάνω. Ποια μελωδία; Δεν υπάρχει όνομα, κάποιος χαρακτηριστικός στίχος, κάτι; Πάντως δεν την έχω πετύχει ποτέ.

    Οι αρχικοί στίχοι που λέει το κείμενο δε χωράνε σ’ αυτή τη μελωδία, έχουν άλλο ποιητικό μέτρο, άρα θα τραγουδιούνταν σε άλλο σκοπό: «Μας πήραν την Αθήνα / μόνο για ένα μήνα» – δοκιμάστε το. Πάει; δεν πάει! Θα πήγαινε αν έλεγε π.χ. «Μας επήραν την Αθήνα / μοναχά για ένα μήνα», όμως δεν λέει αυτό, συνεχίζει δε πάντα στο ίδιο μέτρο. Άλλωστε οι στίχοι είναι τελείως άσχετοι από της Ελ Ντάμπας, αφηγούνται άλλη ιστορία. Πολύ απλά, πρόκειται για άλλο τραγούδι.

    Όλο το παραπάνω δημιουργεί σοβαρές επιφυλάξεις για την αξιοπιστία όλης μαζί της ανάρτησης, άρα και για την 7νησιακή μελωδία!

    Το 110 μπορεί να έχει πυρήνα αληθείας -ο Κατσαρός φέρεται να ήταν μυθική προσωπικότητα με διάφορες απίθανες φιλίες, ηθοποιούς, προέδρους ΗΠΑ, μαφιόζους κλπ.- αλλά σίγουρα είναι παραφουσκωμένο. Η τσιμπητή τεχνική του Κατσαρού καθόλου δεν είναι άλυτο μυστήριο για τους σημερινούς κιθαρίστες. Ο Αλεξανδρής, ο Μυστακίδης και άλλοι την έχουν κάνει κλωστές. Πολλοί μάλιστα τον θεωρούν τεχνικά μέτριο. Ιδιαίτερο στυλ είχε, αυτό μάλιστα. Και ακόμη πιο ιδιαίτερη ήταν η παρουσία και η ερμηνεία του. Τον έχω δει και σε ζωντανό βίντεο στα γεροντάματα, που τον είχε φέρει ο Κουνάδης στην Ελλάδα για κάτι συναυλίες, και ήταν πράγματι ένας σόουμαν εντελώς σούι γκένερις, μπορεί κάλλιστα να άρεσε στον Σεγκόβια, αλλά όχι ότι τον θεωρούσε και ανώτερό του κιθαριστικά.

  115. ΣΠ said

    114
    Πήγαινε στο Youtube και δες τις σημειώσεις του βίντεο στο 111.

  116. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Μεταφέρω ἐδῶ τό (κρυμμένο) κείμενο τοῦ 111.

    Βάρκα γιαλό – Στράτος Παγιουμτζής
    Δίσκος: Columbia DG 6599 (και Columbia Τουρκίας DT 232)
    Σύνθεση: Βασίλης Τσιτσάνης
    Aθήνα, Ιούνιος 1946

    _____________________________________________
    Έμαθα κυρά πως έχεις βάρκα γιαλό
    έμαθα κυρά πως έχεις
    ψαροπούλα και ψαρεύεις
    τζουμ τριαλαρι λαρό βάρκα γιαλό

    Θα’ ρθω να σου την γυρέψω βάρκα γιαλό
    θα `ρθω να σου την γυρέψω
    και θα πάω να ψαρέψω
    τζουμ τριαλαρι λαρό βάρκα γιαλό

    Ρίχνω το γυαλί στον πάτο βάρκα γιαλό
    ρίχνω το γυαλί στον πάτο
    βρίσκω τη δασκάλα κάτω
    τζουμ τριαλαρι λαρό βάρκα γιαλό

    Έχω βάρκα για σιργιάνι βάρκα γιαλό
    έχω βάρκα για σιργιάνι
    που για ψάρεμα δεν κάνει
    τζουμ τριαλαρι λαρό βάρκα γιαλό

    ____________________________________
    Ο Β.Τσιτσάνης επαναφέρει 1 τραγούδι των αρχών του 20ου αιώνα με τον ίδιο τίτλο και μικροδιαφορές στους στίχους.
    Το τραγούδι κατεγράφη από τον κωνσταντινουπολίτη κληρικό και μουσικό μελετητή Ι.Θωίδη ή Τσακάλογλου, εκδότη τη δεκαετία του 1930 του περιοδικού»Μουσικός κόσμος».
    Είχε δημοσιευθεί στο περιοδικό »Φόρμιγξ» (μουσικό παράρτημα του 1907)
    Εντοπίστηκε το 1995 από τον καθηγητή μουσικής Στ.Νταλάσο ο οποίος το παρουσίασε σε σχετικό δημοσίευμα στην εφημερίδα Τρικάλων »Πρωινός λόγος» την 16.9.1997

    Το τραγούδι αν και κυκλοφόρησε το 1946, φαίνεται ότι ήταν γνωστό είτε από την παρουσίασή του ζωντανά στα πάλκα τα χρόνια της Κατοχής είτε μέσα από τους δρόμους της προφορικής παράδοσης.
    Εντοπίζεται στις παρακάτω περιπτώσεις:
    Το τραγουδούν οι εξόριστοι στην Ελ Ντάμπα μετά το κίνημα της Μέσης Ανατολής.
    Επίσης τραγουδιέται μετά τα Δεκεμβριανά από τους αιχμάλωτους Έλληνες οι οποίοι εστάλησαν εξορία.
    Τέλος ηχογραφείται από τον Γ.Κατσαρό στις ΗΠΑ όταν του το μετέφερε η αδελφή του, η οποία είχε αναχωρήσει από την Ελλάδα τον Οκτώβριο του 1944 μετά την απελευθέρωση.

    Μας πήγαν εξορία (βάρκα γιαλό) – Γιώργος Κατσαρός 1946

  117. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @113. Σταῦρε, σ’αὐτές τίς (κυρίως ἀπό τόν καλλιτεχνικό χῶρο) ἱστορίες, πυορροοῦν δύο χρόνιες πληγές: Οἰ παραμυθολογοῦντες καί οἱ παραμυθοκτόνοι. (Μέγα ζήτημα καί μποροῦμε κάποτε νά τό συζητήσουμε..) Τό ἔχω μελετήσει ἀρκετά αὐτό τό θέμα μέ τόν Χιώτη, ἐξαρχῆς μοῦ φάνηκαν τραβηγμένα κάποια πράγματα, εἶναι ὅμως ἀρκετά δύσκολο νά πιστέψη κανείς ὅτι ΟΛΑ ἦταν ἕνα παραμύθι. Δέν θά ἐπεκταθῶ περισσότερο, ἀλλά εὐχαρίστως θά ἔκλεινα τά αὐτιά μου σέ Μαιγκρέδες πού θέλουν γιά κάθε στιγμιότυπο καί μιά ἀτράνταχτη ἀπόδειξι. Καί στό κάτω κάτω, ὁ ΜΕΓΑΣ Χιώτης σίγουρα θά ἦταν ἄξιος τοῦ θαυμασμοῦ τοῦ ΜΟΝΑΔΙΚΟΥ Χέντριξ 🙂

  118. Πέπε said

    115, 116:

    Τώρα μάλιστα. Δεν έχω παράπονο.

    117:

    Μην ξεχνάμε ότι και οι μουσικοί ακούν μουσική. Και δε νομίζω ότι φτιάχνουν καμιά κλίμακα αξιολόγησης και ακούνε μόνο όσους είναι ψηλότερα από τους ίδιους: άλλο αν μπορείς να παίξεις πενιές πιο γρήγορες/δύσκολες από του Χιώτη, και άλλο αν σ’ αρέσει ο Χιώτης. Αλλιώς ο υποθετικός καλύτερος του κόσμου, ή ο πιο γρήγορος ή ο πιο ακροβάτης μουσικός του κόσμου, τι θα άκουγε; Τίποτα. Μμμ, ωραίος μουσικός, που δεν ακούει μουσική!

    Εκεί που υπάρχει σαφώς παραμυθολογία είναι όταν κάποιος που μεταφέρει ή διανθίζει μια ιστορία το κάνει με σκοπό να υπονοήσει, ή και να πει ευθέως, ότι ο Χ παγκοσμίου φήμης μουσικός τοποθέτησε τον Ψ δικό μας και πιο περιορισμένου βεληνεκούς πιο ψηλά από τον εαυτό του. Αυτά είναι οπαδίστικα. Ελλαδάρα ρε! Κανείς δεν την έχει μακρύτερη!

    (Άσε που ο καλύτερος μουσικός του κόσμου δεν είναι κατ’ ανάγκην και ο καλύτερος μουσικοκριτικός. Τα γούστα του μας λέει, αυτό είναι όλο.)

  119. ΣΠ said

    117
    Όπως λέει κι ο Νικοκύρης, σε κάθε μύθο υπάρχει κι ένας κόκκος αλήθειας.

  120. Μαρία said

  121. Corto said

    103 και εντεύθεν (Πέπε, Γώργος Κατσέας, ΣΠ κ.α.):

    Μπράβο! Πολύ ωραία συζήτηση!
    Πέπε να είσαι καλά για την αναφορά περί του βιβλίου του Κ.Β. (σχ.103).

    Για να ρίξουμε λίγο «λάδι στην φωτιά», τι πιστεύετε για το παρακάτω:

    Ο στίχος «ρίχνω το γυαλί στον πάτο/ βρίσκω τη δασκάλα κάτω» τι εννοεί στο συγκεκριμένο ποιητικό κείμενο; Το γυαλί του ψαρά (το ψαρόγυαλο) που προφανώς είναι η κυριολεξία, ή μεταφορικά το ποτήρι με το κρασί (σε βλέπω στο ποτήρι μου κλπ);

  122. ΚΩΣΤΑΣ said

    Μ’ αρέσουν τα τραγούδια και ειδικά τα ρεμπέτικα, αλλά περί τα μουσικά δεν έχω ιδιαίτερες γνώσεις. Όμως από μεθυσμένο και τρελό μαθαίνεις την αλήθεια. 🤗

    «ρίχνω το γυαλί στον πάτο/ βρίσκω τη δασκάλα κάτω»
    Άσπρο πάτο καταλαβαίνω εγώ και… βουρ για τη δασκάλα.

    Αλήθεια, Κόρτο, στη μουσική, στην ποίηση και στη λογοτεχνία οι δασκάλες και οι δάσκαλοι αποτελούν ένα σχετικό καλό ποσοστό ως θεματολογία. Μήπως κάποιοι, σαν και σένα, που ασχολείστε με τέτοια, θα ήταν ενδιαφέρον να δείτε και αυτή τη θεματολογία;

    Το πιο έντονο που θυμάμαι εγώ πρόχειρα, είναι εκείνο το άσμα που λέει ότι: κάηκε και μια δασκάλα,που ήταν άσπρη σαν το γάλα… και σε παραλλαγές είχε: μάτια – μπούτια μεγάλα, ήθελε αυτά και τ’ άλλα…

    Ξέρω, μόλις μπήκα εγώ, πάει η σοβαρή κουβέντα… 😉

  123. Πέπε said

    121-122

    Α λέτε; Το γυαλί ως ποτήρι δε μου είχε περάσει από το μυαλό.

    Οι δασκάλες στα χωριά ήταν ξένες νεαρές κοπέλες με την εξωτική αίγλη της πόλης και της μόρφωσης. Και άσπρες σαν το γάλα ήταν οι τίμιες κοπέλες, που δε βγαίναν από το σπίτι τους να τις δει ο ήλιος, σαν μερικές μερικές που ήταν όλη την ώρα στο σεργιάνι.

  124. Corto said

    122:
    Πράγματι Κώστα δασκάλες αναφέρονται σε διάφορα αστικά λαϊκά (αλλά και δημώδη) άσματα. Σεξουαλικό υπονοούμενο βρίσκουμε και στο τραγούδι του Τούντα, «η Μαρίκα η δασκάλα π’ έχει σπίτια, δυο μεγάλα» κλπ.
    Ναι, έχει πολύ ενδιαφέρον αυτή η σχετικώς συχνή εμφάνιση της δασκάλας στην λαϊκή στιχουργική.
    Αποτελεί τρόπον τινά η δασκάλα, όπως εξάλλου και η χήρα, ένα πρόσωπο που ξυπνάει ερωτικούς πόθους. Μπορούμε να επεκταθούμε στο θέμα κάποια στιγμή -υπάρχουν κάποια πράγματα να ειπωθούν.
    Περί του τραγουδιού (ή έστω της εκδοχής) του τραγουδιού «βάρκα γιαλό» από τον Τσιτσάνη, αυτό που επισημαίνεις (βουρ για τη δασκάλα), μου φαίνεται κάπως τολμηρό, αλλά βεβαίως τίποτα δεν αποκλείεται…

  125. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    -Ἄν «ἡ δασκάλα» δέν εἶναι κανένα ομοιοκαταληκτικό ἀτύχημα ἀπό τίς διαδοχικές στιχουργικές μεταποιήσεις πού ὑπέστη τό τραγούδι και
    -Ἄν ἡ ψαροπούλα (που για ψάρεμα δεν κάνει..) ἀνήκει στήν δασκάλα τοῦ χωριοῦ (ἡ οποία φαίνεται κιόλας νά «τσιμπάη»),

    ὁ ἐρωτύλος ψαρᾶς δικαιοῦται νά τήν βλέπη ὡς νεράιδα τοῦ βυθοῦ μέσα ἀπό τά ἐφαπτόμενα κάτοπτρα τοῦ κυαλιοῦ καί τῆς διεγερμένης φαντασίας του 🙂 🙂

    https://www.parga.com.cy/el/vivlia/-themos-potamianos-vivliopwleion-tis-estias-me-to-guali-tou-psara?__cf_chl_managed_tk__=pmd_YpES_EI2Ziiph7fMkUHQEChAA9BrLJDrNIGQsV9t2a4-1634644595-0-gqNtZGzNAzujcnBszQhR#sthash.0LWTXcEu.dpbs

  126. Corto said

    123:
    Πέπε φαντάζομαι ότι η πρωτογενής διατύπωση του στίχου αφορά το γυαλί του ψαρά. Αν όμως ο στιχουργός (ο Τσιτσάνης ή όποιος άλλος) υπονοεί συγχρόνως και το ποτήρι κρασί (δεδομένου ότι όλο το άσμα περιγράφει μία φαντασία και όχι μία πραγματική ηθογραφική εικόνα), τότε μιλάμε για ένα από τα καλύτερα λογοπαίγνια του ελληνικού τραγουδιού…
    Δύσκολο βεβαίως να αποδειχθεί.

  127. Corto said

    125: Ναι, το είχα σκεφτεί και εγώ έτσι, η δασκάλα ως νεράιδα του βυθού. Ή εναλλακτικώς, η δασκάλα έπεσε στην θάλασσα, άμαθη από βάρκες, και αυτός την είδε και την έσωσε.
    Ποιος ξέρει…
    Πάντως είναι πολύ όμορφη ποιητική εικόνα.
    Η λέξη δασκάλα βέβαια σε αυτά τα πλαίσια δεν ισοδυναμεί υποχρεωτικώς με το επάγγελμα της εκπαιδευτικού, αλλά είναι και ένα είδος ερωτικού πειράγματος (σαν να λέμε μαστόρισσα).

  128. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @127. Ἄν τό ἀντικείμενο τοῦ πόθου σου πληροῖ τίς προϋποθέσεις γιά νά ἀποκαλῆται «δασκάλα» ἤ «μαστόρισσα», καλύτερα Corto νά μήν τῆς κάνης ΚΑΙ πρότασι γάμου.. 🙂 🙂 🙂

  129. Το ψαρόγυαλο στην κυριολεξία, νομίζω εγώ. Το γυαλί μπορεί να είναι ποτήρι, που ρίχνουμε το φαρμάκι, αλλά ρίχνω το γυαλί στον πάτο δεν έχω ακούσει να σημαίνει αδειάζω το ποτήρι.
    Παίζει να υπάρχει κάποια συσχέτιση με κάποιο γεγονός της εποχής, φαντάζομαι: καμιά δασκάλα που πνίγηκε στη θάλασσα π.χ.

  130. Corto said

    128: Σωστός! Πυρ, γυνή και θάλασσα (τα δυο εκ των τριών στοιχείων υπάρχουν στο τραγούδι). Το πυρ απαντάται στο παρακάτω:

  131. Corto said

    129:
    Δύτη σωστά τα λες, συμφωνώ απολύτως για την κυριολεξία του γυαλιού, από την άλλη λέω μήπως είναι λογοπαίγνιο γιατί λέμε «άσπρο πάτο», αδειάζοντας το ποτήρι.

  132. sarant said

    121κε Κι εγώ πάντα σκεφτόμουν το γυαλί του ψαρά, την κυριολεξία.

  133. Πέπε said

    «Ρίχνω το γυαλί στον πάτο» έτσι σικ δε σημαίνει τίποτε σχετικό με πρασοποσία. Μπορεί όμως να είναι κάποια παραφθορά παλιότερου και σαφέστερου διστίχου, ίσως και σκόπιμη (για όποιον ήξερε το αρχικό).

  134. Corto said

    132-133: Ναι, συμφωνούμε όλοι για την κυριολεξία. Τώρα, αν τυχόν υπάρχει κάποια παραφθορά παλαιότερου στίχου, σκόπιμη ή όχι, αξίζει διερεύνηση.
    Είναι αλήθεια ότι στα ρεμπέτικα σπανιότατα συναντάς λογοπαίγνια (είναι άλλη περίπτωση τα υπονοούμενα). Αν πάντως βρεθεί κάτι αντίστοιχο σε άλλο τραγούδι, επανερχόμαστε.
    Σε κάθε περίπτωση, ευχαριστώ για όλες τις αποκρίσεις!

  135. spiridione said

    116.
    Εδώ σελ. 77

    Click to access %CE%9C%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CC%81%CE%BD_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CC%81%CF%81%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%B1_%CE%A6%CE%BF%CC%81%CF%81%CE%BC%CE%B9%CE%B3%CE%B3%CE%BF%CF%82_-_%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CC%81__%CE%91%CE%B8%CE%B7%CC%81%CE%BD%CE%B1_1902-1910_.pdf

    Και εδώ σελ. 70 με κάποια σχόλια

    Click to access GRI-2018-22834.pdf

    Οι στίχοι είναι:
    Έμαθα κυρά μ’ πως έχεις βάρκα γιαλό
    Έμαθα κυρά μ’ πως έχεις βάρκα γιαλό
    Έμαθα κυρά πως έχεις βαρκοπούλα και ψαρεύεις
    ο πλα τρι α λα ρα λα ρομ βάρκα γιαλό
    Κ΄ ήρθα να σου την γυρέψω
    για να πάω να ψαρέψω
    Να σου τη γεμίσω ψάρια,
    αστακούς και καλαμάρια.

  136. spiridione said

    Και εδώ σε μια συλλογή του 1874, στο κεφάλαιο Δημοτικά άσμα Θήρας, και υποκεφάλαιο Πλαστά. Δεν ξέρω τι ακριβώς εννοεί πλαστά.

    ΕΥΤΡΑΠΕΛΟΝ
    Κ ‘ ήμαθα, κερά, πως έχεις βαρκοπούλα και ψαρεύγεις,
    Δο μου να σου την κουντήσω, να σου την καλαφατίσω,
    Να σου τη γεμίσω ψάρια, αστακούς και καλαμάρια,
    Να σου βάλω το τιμόνι, κάτεργο να μη σε σώνη,
    Να σου βάλω το κατάρτι, την αντένα και το ξάρτι,
    Να σου βάλω την ντιρνέλα, θέλεις κλαίγε θέλεις γέλα
    https://books.google.gr/books?id=Y9IGAAAAQAAJ&pg=PA453&dq=%22%CE%9D%CE%B1+%CF%83%CE%BF%CF%85+%CF%84%CE%B7+%CE%B3%CE%B5%CE%BC%CE%AF%CF%83%CF%89+%CF%88%CE%AC%CF%81%CE%B9%CE%B1%22&hl=el&sa=X&ved=2ahUKEwjPu83q19bzAhVsgf0HHbmjDDYQ6AF6BAgCEAI#v=onepage&q=%22%CE%9D%CE%B1%20%CF%83%CE%BF%CF%85%20%CF%84%CE%B7%20%CE%B3%CE%B5%CE%BC%CE%AF%CF%83%CF%89%20%CF%88%CE%AC%CF%81%CE%B9%CE%B1%22&f=false

  137. Πέπε said

    136

    Ε λοιπόν!!!!!!!!!!

    Αυτό το τραγουδούν με πολύ κέφι και με ατελείωτα στιχάκια (θα σου βάλω και τούτο, θα σου βάλω κι εκείνο, μεταπτυχιακό ναυπηγικής) στην Κάλυμνο. Ο σκοπός είναι αυτός του Τσιτσάνη, ελαφρότατα παραλλαγμένος από χασάπικο σε συρτό (γιατί δεν έχουν χασάπικα στην Κάλυμνο). Θεωρούσα εντελώς βέβαιο ότι προέρχεται από το τραγούδι του Τσιτσάνη, άσχετα από πού προέρχεται εκείνο με τη σειρά του, και ότι οι Καλύμνιοι απλώς πήραν το βασικό μοτίβο των στίχων και το αναπτύσσουν. Ο καθένας ξέρει άλλα στιχάκια, όλα μαζί δεν έχουν τελειωμό.

    Η μουσική παράδοση της Καλύμνου έχει δύο βασικά χαρακτηριστικά.
    -Σκοποί: σχεδόν όλοι φερτοί από αλλού ή έστω κοινοί με άλλα νησιά, αλλά παιγμένοι και τραγουδισμένοι με το πολύ ιδιαίτερο τοπικό ύφος του νησιού. (Τοπικά ιδιαίτερος και ο τρόπος διαχείρισης του κάθε σκοπού μέσα στη διαδικασία του γλεντιού.) Δηλαδή ενσωματωμένοι 100% στον ντόπιο κορμό, μ’ όλο το παράδοξο ότι ο ντόπιος κορμός αποτελείται σχεδόν εξ ολοκλήρου από δάνεια!
    -Στίχοι: σχεδόν ποτέ σταθεροί, ούτε καν σε 12νησιακά τραγούδια που η τυποποιημένη τους μορφή έχει επιβληθεί μέσω της δισκογραφίας εδώ και 50-70 χρόνια. Ιδίως δηλαδή οι γεροντότεροι, ακόμα και στο Θαλασσάκι ή το Τζιβαέρι, βάζουν μαντινάδες ελεύθερης επιλογής και όχι τα στάνταρ λόγια.

    Μ’ αυτά τα δεδομένα η περίπτωση του «Βάρκα γιαλό» θα μπορούσε κάλλιστα και ομαλότατα να είναι όπως την περιέγραψα. Αλλά αυτό το σαντορινιό εύρημα ανατρέπει τα πράγματα!

    > ΕΥΤΡΑΠΕΛΟΝ

    Πράγματι, τα πιο πολλά στιχάκια τα λένε μ’ ένα πονηρό χαμόγελο γεμάτο σεξουαλικά υπονοούμενα. Μερικά στιχάκια έχουν κι από μόνα τους υπονοούμενο (θα σου την καλαφατίσω / από μπρος και από πίσω), αλλά και με όσα φαίνονται εντελώς αθώα πάλι το ίδιο χαμόγελο βλέπεις!

    > Δεν ξέρω τι ακριβώς εννοεί πλαστά.

    Όχι ιστορικά. Βέβαια συνήθως το λένε για τις παραλογές, που είναι μη πραγματικές αφηγήσεις. Εδώ δεν υπάρχει αφήγηση. Τέλος πάντων.

  138. dryhammer said

    137. >…δεν έχουν χασάπικα στην Κάλυμνο…

    Μάνι μάνι βρίσκω 9!
    https://www.vrisko.gr/dir/kreopoleia/kalymnos/

  139. Πέπε said

    138

    Βιτρίνα για ύποπτες μπίζνες.

  140. kωlltoura said

    Πέντε πέντε δέκα
    Δέκα δέκα ανεβαίνω τα σκαλιά
    Για τα δυο σου μάτια
    Για τις δυο φωτιές
    Που όταν με κοιτάζουν
    Νιώθω μαχαιριές.
    Βάρκα στο γιαλό
    Βάρκα στο γιαλό
    Γλάστρα με ζουμπούλι
    Και βασιλικό.
    Πέντε πέντε δέκα
    Δέκα δέκα θα σου δίνω τα φιλιά.
    Κι όταν σε μεθύσω
    Κι όταν θα σε πιω
    Θα σε νανουρίσω
    Με γλυκό σκοπό.
    Πέντε πέντε δέκα
    Δέκα δέκα κατεβαίνω τα σκαλιά
    Φεύγω για τα ξένα
    Για την ξενιτιά
    Και μην κλαις για μένα
    Αγάπη μου γλυκιά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: