Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ζορζ Μπρασένς, 100 χρόνια

Posted by sarant στο 24 Οκτωβρίου, 2021


To 1956 στο θέατρο Μπομπινό

Προχτές συμπληρώθηκαν τα 100 χρόνια από τη γέννηση του αγαπημένου τραγουδοποιού Ζορζ Μπρασένς. Ο Μπρασένς γεννήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 1921 στη Σετ, μικρή παραλιακή πόλη της νότιας Γαλλίας (Sète, αν και τότε που γεννήθηκε ο Μπρασένς γραφόταν Cette) και πέθανε μόλις 60 χρονών, κατά σύμπτωση ίδια εποχή, στις 29 Οκτωβρίου 1981.

Ο Μπρασένς άφησε κληρονομιά περισσότερα από 200 τραγούδια, τα περισσότερα σε δικούς του στίχους -στη Γαλλία, άλλωστε, θεωρείται ποιητής- που ακόμα ακούγονται ευρέως και που έχουν γνωρίσει αμέτρητες επανεκτελέσεις και μεταφράσεις σε άλλες γλώσσες. Πολλά όμως τραγούδια του έχουν μεταφραστεί και ως ποιήματα, χωρίς δηλαδή αυτές οι μεταφράσεις να τραγουδιστούν.

Ένα βιογραφικό άρθρο για τον Μπρασένς, με πολύ υλικό, μπορείτε να βρείτε εδώ.

Αγαπώ πολύ τον Μπρασένς και έχω γράψει αρκετά άρθρα γι’ αυτόν στο ιστολόγιο (βλ. κατάλογο στο τέλος). Για το σημερινό άρθρο διάλεξα να βάλω τραγούδια του μεταφρασμένα στα ελληνικά, είτε τραγουδισμένα είτε όχι.

Και ξεκινάω από το σήμα κατατεθέν, θα λέγαμε, του Μπρασένς, που είναι κατά τη γνώμη μου η Κακή φήμη, La mauvaise réputation.

Tο ακούμε εδώ σε ζωντανή εκτέλεση


Το τραγούδι αυτό το έχει μεταφράσει και τραγουδήσει στα ελληνικά ο Δημήτρης Μπόγδης, ο οποίος έχει ασχοληθεί επί σειρά ετων συστηματικά με το έργο του Μπρασένς και έχει αναγνωριστεί στη Γαλλία σαν ένας από τους ειδικούς στο έργο του. Τρία μπρασενικά τραγούδια του Μπόγδη μπορείτε να τα ακούσετε εδώ, ενώ η Κακή φήμη είναι το μοναδικό του που υπάρχει και στο YouTube:

Να δούμε και τη μετάφραση του Μπόγδη. Ήθελα να τη βάλω αντικριστά στο πρωτότυπο, αλλά δεν τα κατάφερα πολύ καλά (όπως θα είδατε αρκετοί από ένα πρόπλασμα του σημερινού άρθρου, που κατά λάθος εκτοξεύτηκε στον κυβερνοχώρο προχτές το βράδυ). Οπότε, το μεν γαλλικό το βρίσκετε εδώ, το δε ελληνικό το διαβάζετε:

Στο χωριό, όχι να παινευτώ
έχω όνομα κακό
Σωπαίνω ή κάνω πατιρντί
με περνάν για δεν ξέρω τι.

Δεν κάνω ωστόσο ζημιά σε κανένα
παίρνοντας στρατί που μου πάει εμένα

Μα οι ανθρώποι θεωρούν κακό
να παίρνεις δρόμο αλλιώτικο
Ναι, οι ανθρώποι θεωρούν κακό
να παίρνεις δρόμο αλλιώτικο

Όλοι τους με κακολογούν
πλην των μουγκών που δεν μπορούν.

Στην εθνική μας τη γιορτή
στο στρώμα αράζω σαν γατί.
Μουσικές με βηματισμό
με κάνουν και αδιαφορώ.

Δεν κάνω ωστόσο ζημιά σε κανένα
έχοντας αυτιά εθνικοβουλωμένα.

Μα οι ανθρώποι θεωρούν κακό
να παίρνεις δρόμο αλλιώτικο
Ναι, οι ανθρώποι θεωρούν κακό
να παίρνεις δρόμο αλλιώτικο.

Όλοι με δαχτυλοδειχτούν
πλην των κουλών, που δεν μπορούν.

Σαν βλέπω ένα χωρικό
να κυνηγά κλέφτη άτυχο
βάζω τρικλοποδιά ευθύς
κι ο χωρικός πέφτει καταγής.

Δεν κάνω ωστόσο ζημιά σε κανένα
λέγοντας στον κλέφτη των μήλων «Πέρνα»

Μα οι ανθρώποι θεωρούν κακό
να παίρνεις δρόμο αλλιώτικο
Ναι, οι ανθρώποι θεωρούν κακό
να παίρνεις δρόμο αλλιώτικο.

Όλοι ξωπίσω μου ορμούν
πλην των κουτσών, που δεν μπορούν.

Δεν έχω ανάγκη χρησμού
να γνωρίσω τη μοίρα μου.
Έτσι κι εύρουν σκοινί χοντρό
μου το περνάνε στο λαιμό.

Δεν τ’ απαγορεύουν ωστόσο οι νόμοι
να παίρνεις δρόμους που δεν παν στη Ρώμη.

Μα οι ανθρώποι θεωρούν κακό
να παίρνεις δρόμο αλλιώτικο
Ναι, οι ανθρώποι θεωρούν κακό
να παίρνεις δρόμο αλλιώτικο.

Όλοι θα με ιδούν κρεμαστό
πλην των τυφλών, είν’ φυσικό!

Το τραγούδι αυτό του Μπρασένς, από τον πρώτο του δίσκο (1952 θαρρώ) ήταν απαγορευμένο από το ραδιόφωνο για πολλά χρόνια.

(Βλέπουμε και κάτι άλλο, ότι τα τραγούδια του Μπρασένς εκτείνονται σε πολλές στροφές, 4, 6, 10 πολλές φορές, οπότε αναγκαστικά το σημερινό άρθρο θα είναι εκτενές, ελπίζω όμως να μη σας κουράσει).

Aπό τον ίδιο πρώτο δίσκο, πολύ γνωστό έγινε επίσης το τραγούδι «ο Γορίλας» (Le gorille), το οποίο επίσης απαγορεύτηκε από όλους τους γαλλικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς τα πρώτα χρόνια. Ας το ακούσουμε:

O Γορίλας είναι πολύ γνωστός στην πατρίδα μας, διότι τον έχει αποδώσει στα ελληνικά ο Χρηστος Θηβαίος. Ωστόσο, όπως έχουμε ήδη αναφέρει στο ιστολόγιο, ο Θηβαίος δεν μεταφράζει απευθείας τον Μπρασένς, αλλά την ιταλική διασκευή του Φαμπρίτσιο ντ Αντρέ, που είναι πιο συντομη και αρκετά ελεύθερη.

Οπότε, σήμερα θα παρουσιάσω μιαν άλλη μετάφραση, του ποιητή Γιάννη Βαρβέρη, που ήταν ο πρώτος που μετέφρασε στίχους του Μπρασένς και έβγαλε και βιβλίο, το μακρινό 1983. Κατά σύμπτωση μάλιστα το βιβλίο τιτλοφορείται «Ο γορίλας και άλλα ποιήματα»· άλλωστε ο Γορίλας είναι πρώτος πρώτος μετά την εκτενή εισαγωγή.

Ο γορίλας (απόδοση Βαρβέρη)

Της γειτονιάς μας οι κυράδες
Μέσ’ απ’ τις γρίλιες τους μοναχές
Σ’ έναν γορίλα γεροδεμένο
Όλο και ρίχνουν κλεφτές ματιές.
Χωρίς ντροπή σ’ ορισμένο σημείο
Το βλέμμα ρίχνουνε το πονηρό
Σ’ ένα σημείο, που η μαμά μου
-τι κρίμα! Δε μου επιτρέπει να σας το πω!
Προσοχή στο γορίλα!

Και ξάφνου ανοίγει διάπλατη ως πέρα
Η κλειστή πόρτα της φυλακής
Λάθος μεγάλο κι έτσι μ’ αέρα
Τελείως αμέριμνος πανευτυχής
Βγαίνει ο γορίλας απ’ τη φωλιά του
«Τη χάνω απόψε» βγάζει φωνή
Μα ναι, μιλούσε για την παρθενιά του
Θα το μαντέψατε κι ας σας πονεί.
Προσοχή στο γορίλα!

Το αφεντικό που σε σκέψεις μπήκε
Έλεγε: «Θα ’τανε φοβερό
Γιατί ο γορίλας μου μέχρι τώρα
Ποτέ δεν πήγε με θηλυκό».
Κι ο γυναικόκοσμος της γειτονιάς μου
Αν και μπορούσε να ωφεληθεί
Από γορίλα παρθένο και νέο
Στα πόδια το ’βαλε για να κρυφτεί.
Προσοχή στο γορίλα!

Κι εκείνες ακόμη που πριν από λίγο
Μ’ απόφαση ρίχνανε κλεφτές ματιές
Φεύγανε φεύγανε όλο μακριά του
Κι ας είχαν κάνει σκέψεις γλυκές
Φόβος ανόητος γιατί ο γορίλας
Έχει μια φήμη συμποσιαστή
Μίλια μπροστά μας στις περιπτύξεις
Όσες δοκίμασαν έχουν πειστεί.
Προσοχή στο γορίλα!

Ο κόσμος φεύγει και φεύγει ακόμα
Εκτός πεδίου βολής γορίλα
Νιος δικαστής και μια γριά καρακάξα
Μείνανε μόνο: «Πω, πω τι νίλα!»
Λέει το ζώο κι επιταχύνει
«Κάποιον θα τύχω κάποιος θα μείνει»
Μ’ όλη του τρέχει τη γρηγοράδα
Στο δικαστή μας και στη φοράδα.
Προσοχή στο γορίλα!

«Ποιος θα μπορούσε να με ποθήσει!»
Σκέφτεται ατάραχη η γριά φοράδα
«Του έρωτα οι πύλες έχουν πια κλείσει
Πάει καιρός πού ήμουν σουσουράδα!».
Κι ο δικαστής μας σκέφτεται μόνος:
«Τελείως αδύνατο να με νομίσει
Τούτος εδώ για θηλυκό γορίλα».
Μα παίζουν πάντοτε ρόλο τα φύλα;

Προσοχή στο γορίλα!

Κι ας υποθέσουμε πως από σας κάποιος
Σαν τον γορίλα μας θα ’πρεπε να…
Το δικαστή ή τη γριά φοράδα
Θα ’παιρνε απόφαση στο τέλος να…;
Τέτοιο ένα δίλημμα σε μένα ωστόσο
Μια μέρα αν τύχαινε τ’ ομολογώ
Στην εκατόχρονη γριά φοράδα
Δε θα ’χα αντίρρηση ευθύς να ενδώσω.

Προσοχή στο γορίλα!

Δυστυχώς όμως αν κι ο γορίλας
Στα ερωτικά του έχει ένα ρεύμα
Το ξέρουν όλοι, δεν τον διακρίνει
Το καλό γούστο το λεπτό πνεύμα.
Κι αντί όπως θα ’κανες εσύ κι εγώ
Την εκατόχρονη να προτιμήσει
Το δικαστή μας από τ’ αυτί του
Τράβηξε απόμερα να τον τιμήσει.

Προσοχή στο γορίλα!

Αν το μπορούσα να συνεχίσω
Όλοι θα γέλαγαν μα δεν μπορώ.
Ο δικαστής μας την ύστατη ώρα
Κλαίγοντας φώναζε: «Μαμά, πονώ!».
Φώναζε φώναζε ίδια μ’ εκείνον
Που μόλις χθες είχε αποφασίσει
Σα δικαστής αυστηρός με το νόμο
τη γκιλοτίνα ψηλά να τον στήσει.

Προσοχή στο γορίλα!

Τον Γορίλα τον έχει μεταφράσει και ο Μπόγδης: εδώ η δική του εκδοχή, που είναι πιστότερη. Και εδώ διάφορες μεταφράσεις του Γορίλα σε άλλες γλώσσες (η αγγλική είναι διασκεδαστικότατη).

Μεταφράσεις του Μπρασένς έχει κάνει και ο Παναγιώτης Μουλλάς. Δεν κυκλοφορούν στο εμπόριο αλλά δυο-τρεις μπορείτε να τις βρείτε στον κατάλογο αρ. 25 των εκδόσεων Στιγμή του Αιμίλιου Καλιακάτσου. Να δούμε τη Μαρινέτ, αφού πρώτα την ακούσουμε από τον Μπρασένς:

γαλλικά λόγια, εδώ.

Η Μαρινέτ

Σαν έτρεξα στης Μαρινέτ για να της πω με ωραία φωνή
ένα τραγούδι, αυτή είχε πάει στη Λυρική Σκηνή.
Με το τραγούδι μου στο χέρι ήμουν της πλάκας
κι έμοιαζα σαν μαλάκας
σαν μαλάκας

Σαν έτρεξα στης Μαρινέτ μουστάρδα να της φέρω,
αυτή είχε κιόλας φάει -πού να το ξέρω…
Με τη μουστάρδα μου στο χέρι ήμουν της πλάκας
κι έμοιαζα σαν μαλάκας
σαν μαλάκας

Σαν έτρεξα να της χαρίσω ένα ποδηλατάκι,
αυτή είχε κιόλας αγοράσει Φιατάκι.
Με το ποδήλατο στο χέρι ήμουν της πλάκας
κι έμοιαζα σαν μαλάκας
σαν μαλάκας

Σαν έτρεξα στο ερωτικό μας ραντεβού για να τη βρω,
«Αχ, σε λατρεύω!», έλεγε αυτή σ’ έναν τύπο σιχαμερό.
Με το μπουκέτο μου στο χέρι ήμουν της πλάκας
κι έμοιαζα σαν μαλάκας
σαν μαλάκας

Σαν πήγα να τινάξω τα μυαλά της στον αέρα
είχε κιόλας πεθάνει από κρύωμα πριν μια μέρα.
Με το πιστόλι μου στο χέρι ήμουν της πλάκας
κι έμοιαζα σαν μαλάκας
σαν μαλάκας

Σαν πήγα στην κηδεία της, ναι, με σπαραγμό βαθύ,
αυτή η ωραία προδότρα κιόλας είχε αναστηθεί.
Με το στεφάνι μου στο χέρι ήμουν της πλάκας
κι έμοιαζα σαν μαλάκας
σαν μαλάκας
(Θεσσαλονίκη, 1.1.1998)

To τραγούδι αυτό ήταν το πρώτο που ανέφερε τη λέξη con (μαλάκας) και γι’ αυτό τον λόγο απαγορεύτηκε, κι αυτό, κάμποσο καιρό από το ράδιο.

Αργότερα βέβαια ο Μπρασένς έγραψε κι άλλα τραγούδια με αυτή την κακιά λέξη, μεταξύ των οποίων και το μνημειώδες Le temps fait rien à l’affaire (Δεν παίζει ρόλο ο χρόνος) που το έχει μεταφράσει ο Βαρβέρης με τον απλούστερο τίτλο «Οι μαλάκες».

Ο Θόδωρος Αναστασίου βασίστηκε αρχικά στη μετάφραση του Βαρβέρη αλλά την άλλαξε αρκετά και έφτιαξε ένα δικό του τραγούδι, σε δική του μουσική και στίχους βασισμένους στον Μπρασένς/Βαρβέρη.

Nα βάλω άλλη μια μετάφραση του Βαρβέρη, που μπορεί επίσης να τραγουδηθεί, είναι δηλαδή ταιριασμένη με τη μουσική του Μπρασένς.

Πρόκειται για το τραγούδι Ο προστάτης – Le mauvais sujet repenti ο γαλλικός τιτλος (O μετανοήσας αμαρτωλός).

Ας ακούσουμε πρώτα τον Μπρασένς:

Τους στίχους μπορείτε να τους δείτε στην ίδια σελίδα, κλικάροντας στο Show more.
Και η μετάφραση του Βαρβέρη:

Είχε καμπύλες και γλουτούς στρογγυλεμένους
κι όλο σε δρόμους ψωνιζόταν κολασμένους
Καθώς μου φώναξε «Μικρούλη μου σ’ αρέσω;»
Είπα: «Γραφτό μου σε πρωτάρα ήταν να πέσω».

Είχε το χάρισμα, μπράβο μα την αλήθεια
που έτσι ξερό το λέω εγώ κακή συνήθεια.
Πόρνης και μοναχής η τέχνη στο ίδιο αμόνι;
Όχι, το πρώτο είναι που λένε στη Σορβόννη.

Με πήρε στην ψυχή για τη μικρούλα ο πόνος
και της μαθαίνω ολα τα κόλπα επιμόνως.
Και της μαθαίνω πως το επάγγελμα σού αφήνει
όταν κουνάς ό,τι μοιάζει με σελήνη.

Και θα το πω, το πεζοδρόμιο θελει δόλο
το δύσκολο είναι να κουνάς σωστά τον κώλο.
Τον πισινό πρέπει να βρεις τρόπο κατάλληλο
αλλιώς κουνιέται για παπά, αλλιώς για υπάλληλο.

Έμαθε γρήγορα η μικρή το μάθημά της
και μπήκα μέτοχος στα κέρδη τα δικά της.
Ο ένας βοήθησε τον άλλον και βεβαίως
έβαζε σώμα, έβαζα πνεύμα αμοιβαίως.

Κι ύστερα από σκληρή δουλειά κάποιο βραδάκι
κόλλησε αρρώστια φοβερή το πουτανάκι.
Φιλος καλός τίμιος σωστός μες στο κοινόβιο
πήρα κι εγώ ένα μερίδιο απ’ το μικρόβιο.

Μετά από ενέσεις συνεχείς αντισηψίας
δε θέλω να’ μαι κερατάς συστηματίας.
Της λέω και βάζει τους λυγμούς μέχρι τα ουράνια
θα μείνω τίμιος και θα πέσεις στην ορφάνια.

Κι έτσι η μικρούλα δίχως πια μια προστασία
είπε να πλύνει τη ντροπή με ξηρασία.
Τώρα κι αν πάει μόνο με μπάτσους δεν μας πείθει
πως πέσαν τόσο της Γαλλίας μας τα ήθη.

Βρίσκω πολύ καλή τη μετάφραση, με θαυμάσιες εμπνεύσεις, με εξαίρεση τη δεύτερη στροφή (που είναι δύσκολη πολύ) και την τελευταία, όπου πιστεύω ότι χάνει.

Το πρωτότυπο της τελευταίας στροφής, θυμίζω, είναι:

Sitôt privé’ de ma tutell’,
Ma pauvre amie
Courrut essuyer du bordel
Les infamies…
Paraît qu’ell’ s’ vend même à des flics,
Quell’ décadence !
Y a plus d’ moralité publiqu’
Dans notre France…

Μια και ο Γιάννης Βαρβέρης έχει πια πάει να βρει τον Μπρασένς, πήρα εγώ το θάρρος να αλλάξω την τελευταία στροφή της μετάφρασής του, πάντοτε πάνω στο σκοπό της μουσικής:

Χωρίς εμένα για προστάτη η καημένη
κατάντησε μες στο μπουρδέλο ξεπεσμένη.
Πουλιέται, λένε, και σε μπάτσους -τι ξεφτίλα!
Τα γαλλικά ήθη πήραν τέτοια κατρακύλα;

Πιο δύσκολη είναι η δεύτερη στροφή:

L’avait l’ don, c’est vrai, j’en conviens,
L’avait l’ génie,
Mais sans technique, un don n’est rien
Qu’un’ sal’ manie…
Certes, on ne se fait pas putain
Comme on s’ fait nonne.
C’est du moins c’ qu’on prêche, en latin,
A la Sorbonne…

Σκάρωσα το εξής:

Ταλέντο είχε βέβαια μπόλικο, δε λέω
αλλά δεν φτάνει το ταλέντο το πηγαίο
Αλλιώς μαθαίν’ η μοναχή, αλλιώς η πόρνη,
αυτό διδάσκουν οι σοφοί μες τη Σορβόννη.

Προσθήκη:

Ένας ακόμα που έχει μεταφράσει και τραγουδήσει Μπρασένς στα ελληνικά, ερασιτεχνικά αλλά αρτιότατα, είναι ο φίλος Νίκος Ζαρταμόπουλος, ο οποίος δεν ειδικεύεται στον Μπρασένς αλλά έχει εξελληνίσει πολλά γαλλικά τραγούδια του ίδιου κλίματος, που τα παρουσιάζει με τον γενικό τίτλο «Τα νατουραλιζέ», και που θα άξιζαν μια ειδική παρουσίαση γιατί είναι εξαιρετική δουλειά.

Ακούμε εδώ το «Τραγούδι για πράξεις ασήμαντες» που είναι ο τίτλος που έδωσε ο Ζαρταμόπουλος στο τραγούδι για τον Ωβερνιάτη (Chanson pour l’Auvergnat):

Ένα ακόμα ελληνικό τραγούδι εμπνευσμένο σαφώς από τραγούδι του Μπρασένς, είναι το πολύ γνωστό Η γυναίκα του Πατώκου, του Φοίβου Δεληβοριά. Οι στίχοι είναι εμπνευσμένοι από το τραγούδι του Μπρασένς La femme d’Hector (1958), που το ακούμε:

Για το τραγούδι αυτό έχω γράψει πρόπερσι ειδικό άρθρο, το οποίο χρειάζεται μια θλιβερη επικαιροποίηση στην κατακλείδα του. Βλέπετε, ο πραγματικός Εκτόρ, δηλαδή ο επιστήθιος φίλος του Μπρασένς, ο Βικτόρ Λαβίλ (Victor Laville) δεν βρίσκεται πια στη ζωή, έφυγε να συναντήσει τον φίλο του πέρσι τον Νοέμβριο, στα 99 του χρόνια, χωρις να προφτάσει να γιορτάσει τα εκατοστά γενέθλια -του φίλου του και τα δικά του, αφού ήταν συνομήλικοι.

Στο τραγούδι του Φοίβου, η μουσικη είναι πρωτότυπη, διαφορετική από του Μπρασένς. Ούτε οι στίχοι του Φοίβου ειναι ακριβής μετάφραση του Μπρασένς. Ο Φοίβος μεταφέρει το κλίμα του τραγουδιού του Μπρασένς από το Παρίσι του 1958 στην Αθήνα του 1998. Υπάρχει και στα δυο τραγούδια η συστοιχία των φίλων με τις γυναίκες τους, υπάρχει η μία γυναίκα που ξεχωρίζει, αλλά στις λεπτομέρειες τα δυο τραγούδια, αν και ομόθεμα και ομόθυμα, είναι ωστόσο εντελώς διαφορετικά.

Είχα κάνει μια μετάφραση του γαλλικού κειμένου, δική μου, αφού δεν υπήρχε άλλη ελληνική:

La femme d’Hector Η γυναίκα του Εκτόρ
En notre tour de Babel
Laquelle est la plus belle
La plus aimable parmi
Les femmes de nos amis?
Laquelle est notre vrai nounou
La p’tite sœur des pauvres de nous
Dans le guignon toujours présente
Quelle est cette fée bienfaisante
Μες στων θαυμάτων μας την αυλή
ποια να’ναι τάχα η πιο καλή
ποια ξηγιέται πιο ωραία
απ’ τις γυναίκες της παρέας;
Ποια είναι όλων μας η μανούλα
και των φτωχών η αδελφούλα
Μες της ζωής την τόση γκίνια
ποια νεράιδα διώχνει τη γκρίνια;
Refrain

C’est pas la femme de Bertrand
Pas la femme de Gontran
Pas la femme de Pamphile
C’est pas la femme de Firmin
Pas la femme de Germain
Ni celle de Benjamin
C’est pas la femme d’Honoré
Ni celle de Désiré
Ni celle de Théophile
Encore moins la femme de Nestor
Non, c’est la femme d’Hector.

Ρεφρέν

Όχι η κυρά του Μπερτράν
η κυρά του Γκοντράν
η κυρία Παμφίλου.
Ούτε η κυρά του Φιρμέν
η κυρά του Ζερμέν
ή του Μπενζαμέν.
Ούτε η κυρά του Ονορέ
η κυρά του Ντεζιρέ
η κυρία Θεοφίλου.
Ούτε βεβαίως η κυρά του Νεστόρ
αλλά η γυναίκα του Εκτόρ.

Comme nous dansons devant
Le buffet bien souvent
On a toujours peu ou prou
Les bras cribles de trous…
Qui raccommode ces malheurs
De fils de toutes les couleurs
Qui brode, divine cousette,
Des arcs-en-ciel à nos chaussettes?
Κι όταν καμιά φορά
παίζει η κοιλιά μας ταμπουρά
Με τις πατούσες γυμνές
όλο τρύπες πολλές
Ποια έρχεται και τα διορθώνει
πολύχρωμες κλωστές μπαλώνει;
φτιάχνει τις καλτσες μέσα κι όξω
και γίνονται ουράνιο τόξο;
(Refrain) (Ρεφρέν)
Quand on nous prend la main
Sacre bon dieu dans un sac
Et qu’on nous envoie planter
Des choux à la Santé
Quelle est celle qui, prenant modèle
Sur les vertus des chiens fidèles
Reste a l’arrêt devant la porte
En attendant que l’on ressorte
Κι όταν μας πιάνουν στα πράσα
Θε μου χωρίς ανάσα
και μας κλείνουν στο φρέσκο
για να κοιτάμ’ απέξω
Ποια είναι εκείνη που καρτερεί
σα να’τανε πιστό σκυλί
στης φυλακής μας μπρος την πόρτα
για να ξανάβγουμε σαν πρώτα;
(Refrain) (Ρεφρέν)
Et quand l’un d’entre nous meurt
Qu’on nous met en demeure
De débarrasser l’hôtel
De ses restes mortels
Quelle est celle qui r’mu tout paris
Pour qu’on lui fasse, au plus bas prix
Des funérailles gigantesques
Pas nationales, non, mais presque?
Κι όταν κανείς μας πεθαίνει
και το κουφάρι του μένει
στο σπίτι το νοικιασμένο
λείψανο παρατημένο
ποια είν’ εκείνη που κινεί
γη και ουρανό, την τελετή
να οργανώσει της κηδείας
σχεδόν δαπάνη δημοσία;
(Refrain) (Ρεφρέν)
Et quand vient le mois de mai
Le joli temps d’aimer
Que sans écho, dans les cours,
Nous hurlons a l’amour
Quelle est celle qui nous plaint beaucoup
Quelle est celle qui nous saute au cou
Qui nous dispense sa tendresse
Toutes ses économies d’caresses ?
Και όταν έρχετ’ ο Μάης,
η εποχή της αγάπης,
κι όλοι μας αφανέρωτα
ουρλιάζουμ’ από έρωτα
ποια είν’ αυτή που μας παινεύει
μας αγκαλιάζει, μας κανακεύει
ποια μας χαρίζει στον καθένα
τα χάδια της τα μετρημένα;
(Refrain) (Ρεφρέν)
Ne jetons pas les morceaux
De nos cœurs aux pourceaux
Perdons pas notre latin
Au profit des pantins
Chantons pas la langue des dieux
Pour les balourds, les fess’mathieux
Les paltoquets, ni les bobèches
Les foutriquets, ni les pimbêches,
Μη χαρίζουμε θησαυρούς
εκλεκτούς σε χαζούς
πώς θες να νιώσει ο μπουρμάς
τη νοστιμιά του χουρμά;
τα ωραία λόγια δεν φελάνε
σ’ όσους δεκάρες δεν χαλάνε,
σε άξεστους και σε χαμένες
σε βλάκες και σε φαντασμένες
Dernier refrain

Ni pour la femme de Bertrand
Pour la femme de Gontran
Pour la femme de Pamphile
Ni pour la femme de Firmin
Pour la femme de Germain
Pour celle de Benjamin
Ni pour la femme d’Honoré
La femme de Désiré
La femme de Théophile
Encore moins pour la femme de Nestor
Mais pour la femme d’Hector.

Tελευταίο ρεφρέν

Όχι στην κυρά του Μπερτράν
στην κυρά του Γκοντράν
στην κυρία Παμφίλου
Ούτε στην κυρά του Φιρμέν
στην κυρά του Ζερμέν
ούτε του Μπενζαμέν
Ούτε στην κυρά του Ονορέ
στην κυρά του Ντεζιρέ
στην κυρία Θεοφίλου
Ούτε βεβαίως στην κυρά του Νεστόρ
αλλά στη γυναίκα του Εκτόρ.

Όπως όμως είχε εύστοχα σχολιάσει μιαν άλλη φορά ο φίλος μας ο Αγάπανθος, που ξέρει απέξω κι ανακατωτά τη μουσική σκηνή, κάθε αναφορά στα ελληνικά για τον Μπρασένς είναι λειψή αν δεν έχει μια αναφορά στον Βασίλη Νικολαΐδη. Ο οποίος ούτε τον μετάφρασε, ούτε τον διασκεύασε, απλά έγραψε με τον τρόπο του ( à la manière de) χωρίς στιγμή να γίνει δουλικός μιμητής και διατηρώντας την αρχική μαγεία.

Πράγματι, ο τρόπος με τον οποίο λέει μια ιστορία ο Νικολαΐδης είναι κατευθείαν συνέχεια του Μπρασένς. Ελπίζω λοιπόν να μη θεωρηθεί ασέβεια αν κλείσω αυτό το αφιέρωμα στα 100 χρόνια του Ζορζ Μπρασένς με ένα μπρασενικού ύφους τραγούδι του Νικολαΐδη:

Αλλά θα πρέπει να αναφέρω και τα προηγούμενα άρθρα του ιστολογίου που αναφέρονται στον μεγάλο Ζορζ:

Εφτά γορίλες θα σου πω (2009)

Μια επέτειος και οι «ασχημίες στις παρελάσεις» (2011)

Μπρασένς για δέσιμο (2011)

Ο Μπρασένς και το πλήθος (2015)

Πάγκοι και παγκάκια (2015)

Το Παρίσι και ο ανεκπλήρωτος πόθος (2017)

Έκτορας Πατώκος, έγγαμος (2019)

107 Σχόλια προς “Ζορζ Μπρασένς, 100 χρόνια”

  1. Μπράβο! Όσοι είδαμε το προσχέδιο δεν υποψιαζόμασταν μάλλον την έκταση και το εύρος του σημερινού 🙂

  2. Πλούσιο! Τελικά είμαστε μπρασενικοί ή μπρασενσικοί όπως πολλοί Γάλλοι;

  3. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μπράβο, Νικοκύρη, υπέροχο αφιέρωμα στον αγαπημένο Μπρασένς, θα το διαβάσω αργά και για μέρες. Νικολαΐδης αλλά και Νικόλας Άσιμος θα έλεγα ότι είναι οι πιο μπρασενικοί Έλληνες τραγουδοποιοί.

  4. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1 Ήταν μια προσπάθεια να τα βάλω σε δύο στήλες αλλά δεν μου άρεσε.

    2 Τι να σου πω, το μπρασενσικός μου φαίνεται κακόηχο.

  5. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το μπρασενσικός και κακόηχο και δυσπρόφερτο.
    Θα μπορούσαμε να πούμε οτι ο κλέφτης και αλήτης μέγας ποιητής Φρανσουά Βιγιόν είναι ο Μπρασένς του 15ου αιώνα.

  6. atheofobos said

    Ένα πολύ ενδιαφέρον, σχετικό με τον Μπρασένς άρθρο, είναι του Σπύρου Αραβανή με τίτλο- Ο Μπρασένς και οι Έλληνες «συγγενείς» του
    https://www.musicpaper.gr/editorial/item/4324-o-brasens-kai-oi-ellines-syggeneis-tou

  7. Ναι, είναι. Αλλά… 🙂

  8. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και κάποιοι στίχοι από «Το ρόδο, η μποτίλια και η χειραψία» αποδεικνύονται προφητικοί:
    «Είναι από τις χειρότερες διαστροφές

    να κρατάς ένα ρόδο για τον εαυτό σου.

    Όμως όλες οι κυρίες άρχισαν να φωνάζουν ”Βοήθεια”!

    Ούτε ένα άνθος δεν μπορείς να προσφέρεις

    σε μια νόστιμη άγνωστη.

    Πέσαμε πολύ χαμηλά…»

  9. sarant said

    8
    Cette rose avait glissé de
    La gerbe qu’un héros gâteux
    Portait au monument aux Morts

    Comme tous les gens levaient leurs
    Yeux pour voir hisser les couleurs
    Je la recueillis sans remords

    Et je repris ma route et m’en allai quérir
    Au p’tit bonheur la chance, un corsage à fleurir
    Car c’est une des pir’s perversions qui soient
    Que de garder une rose par-devers soi

    La première à qui je l’offris
    Tourna la tête avec mépris
    La deuxième s’enfuit et court
    Encore en criant «Au secours!

    Si la troisième m’a donné
    Un coup d’ombrelle sur le nez
    La quatrième, c’est plus méchant
    Se mit en quête d’un agent

    Car, aujourd’hui, c’est saugrenu
    Sans être louche, on ne peut pas
    Fleurir de belles inconnu’s

    On est tombé bien bas, bien bas

  10. venios said

    Και μια μετάφραση δικιά μου των Φιλισταίων (ποίημα του Ζαν Ρισπέν, μουσικά Μπρασσενς:

    Οι Φιλισταίοι (Les Philistins)

    Φιλισταίοι,
    Μπακάληδες
    Ενώ τις κυράδες σας
    Χαϊδολογούσατε

    Τα μωρά
    Αναλογιζόσασταν
    Που οι ζωώδεις ορέξεις σας
    Θα ‘σπερναν

    Θα γινούν,
    Ελπίζατε,
    Καλοξυρισμένοι, με κοιλίτσα
    Συμβολαιογράφοι

    Μα για δίκαιη
    Τιμωρία
    Ξεφυτρώνουνε στη γη
    Μια μέρα

    Ανεπιθύ-
    μητα παιδιά
    Πούναι μακρυμάλληδες
    Ποιητές…

    Πρωτότυπο:

    Philistins,
    Épiciers
    Tandis que vous caressiez
    Vos femmes
    En songeant
    Aux petits
    Que vos grossiers appétits
    Engendrent

    Vous pensiez :
    » Ils seront
    Menton rasé, ventre rond
    Notaires »

    Mais pour bien
    Vous punir
    Un jour vous voyez venir
    Sur terre

    Des enfants
    Non voulus
    Qui deviennent chevelus
    Poètes…,

    ………….

  11. sarant said

    Διόρθωσα μια σοβαρή παράλειψη του άρθρου, και πρόσθεσα ένα μπρασενικό του Νικου Ζαρταμόπουλου.

    Το βάζω κι εδώ

  12. Ο Μπρασένς ήταν από αυτούς που κατάλαβαν πως το τραγούδι είναι ο καλύτερος τρόπος να πει κάποιος αυτά που θέλει στον πολύ κόσμο, η ποίηση ήτανε πια για λίγους με την ανακάλυψη του ραδιοφώνου και των δίσκων. Δεν ξέρω αν το είχε δηλώσει κιόλας όπως έκανε ο Ντύλαν αλλά στο μουσικό μέρος δεν μπορεί να συγκριθεί ούτε με τον Ντύλαν, ούτε με τον Φαμπρίτσιο. Τα τραγούδια του εκφράζουν μια συγκεκριμμένη οπτική μιας συγκεκριμμένης εποχής, δεν έχουν την διαχρονικότητα και την ποικιλία των Ντύλαν και Ντε Αντρέ, ίσως εδώ η αιτία να είναι οι λίγες μουσικές λύσεις του, δεν έχω υπ’ όψιν μου όλο το ποιητικό του έργο για να το διαπιστώσω. Τα τραγούδια του ακούγονται ευχάριστα αλλά και ξεχνιούνται εύκολα όπως και του Νικολαΐδη του οποίου το μόνο που θυμάμαι πάντοτε έχει μόνο δικούς του στίχους, ενώ η μουσική και η φωνή είναι άλλων.

  13. sarant said

    Θα λείψω για μερικές ώρες.

  14. Costas Papathanasiou said

    Καλημέρα!
    Άρθρο και-φάτο κι ορεξάτο με αγάπη και χαρά γεμάτο.
    Ωραίες οι πρωτότυπες (Ν-Οικοθεν) αποδόσεις και ευστοχότατες οι εναλλακτικές για τις δυο βαρβερικές στροφές.

    ΥΓ: Φέτος τον Οκτώβρη, στις Μπρασενσιάδες (Brassensiades) οι Γάλλοι θα πρέπει να γιόρτασαν και το δικό τους (συμμαχικό, φεστιβαλικό) ‘21, δηλαδή τα 100 χρόνια από γεννήσεως του “πιο ένδοξου μουστακιού της Γαλλίας” ( “le plus célèbre moustachu de l’Hexagone”, τύφλα νά’χει ο Αστερίξ )
    Η μουσική σκηνή έχει όντως πολλούς μιμητές/ αναβιωτές/ συνεχιστές/ τροποποιητές του μπρασενσιανού ύφους ( βλ. π.χ..George Steady http://www.aupresdesonarbre.com/cd/cd0876.htm )

  15. Χαρούλα said

    Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές:
    «Πριν από μερικά χρόνια, κατά τη διάρκεια μιας λογοτεχνικής συζήτησης, κάποιος ρώτησε ποιος είναι ο καλύτερος ποιητής αυτή τη στιγμή στη Γαλλία. Του απάντησα χωρίς δισταγμό: ο Ζορζ Μπρασένς».

    Ο Ροβήρος Μανθούλης θυμάται τον Ζωρζ Μπρασένς
    https://www.huffingtonpost.gr/entry/o-roveros-manthoeles-thematai-ton-zorz-mprasens_gr_5ae32326e4b04aa23f2278db

  16. ΓΤ said

    12@

    Ξύπνησα με τη σιγουριά ότι θα διάβαζα κάτι για τον Ντίλαν.

  17. Γιάννης Κουβάτσος said

    16:Για τον Ντίλαν που ψαρεύει ακούγοντας στο ραδιόφωνο τα ματς του Μπάοκ και σφυρίζοντας Βέρντι. Μην αφήνεις ανολοκλήρωτη την εικόνα.

  18. #16

    Είναι γνωστό πως διαβάζεις βουλωμένα γράμματα. Εκείνο που δεν είναι γνωστό είναι μια φήμη πως κάποτε διάβαζες στο σινεμά υπότιτλους σε άτομα με ασθενή όραση…

    # 17

    Σε συμπονώ… ξέρεις τι είναι από το κάποτε «ευρωπαϊκό κουστούμι» που έβαζες, να το βλέπεις να στο τρώει ο σκώρος και να φοράς καπότα από το Κάτω Νευροκόπι ;; σου γυρίζει τ’ άντερο, τόσα χρόνια πχια!!

  19. … Sète, αν και τότε που γεννήθηκε ο Μπρασένς γραφόταν Cette …

    C’était «Cette», mais maintenant c’est «Sète» cette Cette

  20. Αλλάξαν κάποια settings… 🙂

  21. voulagx said

    #20: C’ est un set des cettes. 🙂

  22. 🙂

  23. nikiplos said

    Εξαιρετικό! Ο Μπρασένς αγαπημένος. Τον ανακάλυψα στο Παρίσι. Τον αγνοούσα πριν. Έμενα και κοντά στο πάρκο που φέρει το όνομά του. Από τραγούδια αυτό για τις περαστικές γυναίκες. Μοναδικό.

  24. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    15 Α ωραία!

    19 Ο Μπρασένς έγραψε και τραγούδι για την αλλαγή της ορθογραφίας της γενέθλιας πόλης του -αλλά δεν πρόλαβε να το τραγουδήσει, έχει βγει σε μεταθανάτιο δίσκο από άλλον.

  25. 2, 4, 5

    Μπρασενικός
    ένα τσαφ από το
    Αρσενικός

    Μπρασενσικός
    (καίτοι δυσπρόφερτο)
    πιο
    Brassensible
    (Με ή χωρίς
    Bra)

  26. Irresistible said

    Είναι πραγματικά κρίμα που ένα όντως εξαίρετο άρθρο για τον μεγαλύτερο Γάλλο τροβαδούρο του 20ού αιώνος έχει συγκεντρώσει λιγότερα από 25 σχόλια μέσα σε 7,5 ώρες. Αυτό και μόνο δείχνει τί άσχετοι είναι από Ποίηση οι αναγνώστες του παρόντος Ιστολογίου. Αξίζει πολλά συγχαρητήρια ο κ. Σαραντάκος και για τον τρόπο που απέδωσε στα ρωμέϊκα το δεύτερο και το τελευταίο τετράστιχο του Μπρασενσικού τραγουδιού « Le mauvais sujet repenti» (ελληνιστί= «ο μετανοήσας αμαρτωλός», τουτέστιν «ο μετανοήσας νταβατζής»):

    ΝΙΚΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΚΟΣ: «Ταλέντο είχε βέβαια μπόλικο, δε λέω
    αλλά δεν φτάνει το ταλέντο το πηγαίο
    Αλλιώς μαθαίν’ η μοναχή, αλλιώς η πόρνη,
    αυτό διδάσκουν οι σοφοί μες τη Σορβόννη…

    Χωρίς εμένα για προστάτη η καημένη
    κατάντησε μες στο μπουρδέλο ξεπεσμένη.
    Πουλιέται, λένε, και σε μπάτσους -τι ξεφτίλα!
    Τα γαλλικά ήθη πήραν τέτοια κατρακύλα;»

    Η μοναδική σημαντική παράλειψις του άρθρου είναι η μή αναφορά του εξαίρετου μπρασενσικού τραγουδιού «La Complainte des filles de joie» (ελληνιστί= Το μοιρολόϊ των ιεροδούλων»), που έγινε ο «Εθνικός Ύμνος» όλων των πορνών της Γαλλίας και είχε ως αποτέλεσμα να λάβει ο Μπρασένς το 1976 το ακόλουθο τηλεγράφημα από τον Σύνδεσμο των Ιεροδούλων του Παρισιού:

    «Αγαπητέ Ζωρζ Μπρασένς, εμείς οι πόρνες του Παρισιού σάς λέμε ευχαριστώ για τα τόσο ωραία τραγούδια σας, που μας βοηθάνε να ζήσουμε»!..

    Ας απολαύσουμε τον ίδιο τον Ζόρζ Μπρασένς να το αποδίδει εν μέσω αποθεώσεως

    Δεδομένου ότι το ως άνω άσμα δεν έχει ποτέ μεταφραστεί στα ελληνικά, ΚΑΛΩ τον γαλλομαθέστατο κύριο Νίκο να επιχειρήσει να το μεταφέρει ο ίδιος στα ρωμέικα, διότι είναι ηλίου φαεινότερο ότι διαθέτει τεράστιο ταλέντο στην στιχουργική τέχνη, κληρονομιά – προφανώς – από τον αείμνηστο πάππο του, Άχθο Αρούρη (1903-77). Και μέχρι να γίνει αυτό, ας διοργανώσει έναν διαγωνισμό μεταξύ των σχολιαστών, για το πώς θα μπορούσαν να μεταφραστούν στα ρωμέϊκα τα τρία θαυμάσια τελευταία 7στιχα του εν λόγω άσματος, που παραθέτω στο γαλλικό πρωτότυπο:

    «Bien qu’toute la vie elles fassent l’amour
    Bien qu’toute la vie elles fassent l’amour
    Qu’elles se marient vingt fois par jour
    Qu’elles se marient vingt fois par jour
    La noce est jamais pour leur fiole
    Parole, parole
    La noce est jamais pour leur fiole

    Fils de pécore et de minus
    Fils de pécore et de minus
    Ris pas de la pauvre Vénus
    Ris pas de la pauvre Vénus
    La pauvre vieille casserole
    Parole, parole
    La pauvre vieille casserole

    Il s’en fallait de peu mon cher
    Il s’en fallait de peu mon cher
    Que cette putain ne fût ta mère
    Que cette putain ne fût ta mère
    Cette putain dont tu rigoles
    Parole, parole
    Cette putain dont tu rigoles.»

    Παρουσιάζω την δική μου ταπεινή μετάφραση, ώστε να ενθαρρυνθούν και οι λοιποί σχολιαστές:

    «Αν και σ’ όλη τους την ζωή κάνουν έρωτα (δίς)
    αν και γαμιούνται 20 φορές την ημέρα (δίς)
    ο γάμος δεν ταιριάζει ποτέ στο πρεστίζ τους
    Parole, parole
    ο γάμος δεν ταιριάζει ποτέ στο πρεστίζ τους

    Παιδιά των παλιοκόριτσων και της απώλειας (δίς)
    μή γελάτε με την καημένη την Αφροδίτη (δίς)
    η φτωχιά γριά κατσαρόλα
    Parole, parole
    η φτωχιά γριά κατσαρόλα…

    Δεν αποκλείεται, αγαπητέ μου (δίς)
    αυτή η πουτάνα να ήταν η μητέρα σου (δίς)
    αυτή η πουτάνα που κάνεις πλάκα
    Parole, parole
    αυτή η πουτάνα που κάνεις πλάκα…»

  27. sarant said

    26 Το άκουγα πριν από μισή ώρα στο αυτοκίνητο και σκεφτόμουν πώς θα μπορούσε να μεταφραστεί η τελευταία στροφή -αλλά πάνω στο σκοπό του τραγουδιού. Δύσκολο.

  28. 24β,

    Το υποψιαζόμουν ότι δεν θα τού είχε ξεφύγει:
    Με την οξυδέρκεια και ευαισθησία που είχε στον στίχο,
    αποτύπωση της γλυκόπικρης επίσημης συνθηκολόγησης
    όταν αλλάζει το όνομα μια περιοχής
    αλλά το παλιό αργεί να λιώσει.

  29. 19, … C’était «Cette», mais maintenant c’est «Sète» cette Cette …
    21,
    … #20: C’ est un set des cettes. 🙂 …

    C’est un ensemble de sept «set»!

  30. sarant said

    28 Στο τραγούδι αυτό λέει α) για την αλλαγή της ορθογραφίας της πόλης β) για τη μετονομασία ενός δρόμου, γ) για την αλλαγή επωνύμου της κοπέλας που βρήκε αλλον

  31. 30
    Καλό πολεογραφικό.

  32. 30 Δεν βρίσκω όμως τον τίτλο.

    Στίχοι Jeanne Martin

    La petite presqu’île
    Où jadis bien tranquille
    Moi je suis né natif
    Soit dit sans couillonnade
    Avait le nom d’un adjectif
    Démonstratif.
    Moi, personnellement
    Que je meur’ si je mens
    Ça m’était bien égal
    J’étais pas chatouillé
    J’étais pas humilié
    Dans mon honneur local.

    Mais voyant d’ l’infamie
    Dans cette homonymie
    Des bougres s’en sont plaints
    Tellement que bientôt
    On a changé l’orthograph’
    Du nom du pat’lin.

    Et j’eus ma première tristesse d’Olympio
    Déférence gardée envers le père Hugo.
    Si faire se peut
    Attendez un peu
    Messieurs les édiles
    Que l’on soit passé
    Pour débaptiser
    Nos petites villes.

    La chère vieille rue
    Où mon père avait cru
    On ne peut plus propice
    D’aller construire sa
    Petite maison s’appelait
    Rue de l’Hospice.
    Se mettre en quête d’un
    Nom d’ rue plus opportun
    Ne se concevait pas
    On n’ pouvait trouver mieux
    Vu qu’un asile de vieux
    Florissait dans le bas.

    Les anciens combattants
    Tous comme un seul sortant
    De leurs vieux trous d’obus
    Firent tant qu’à la fin
    La rue d’ l’Hospic’ devint
    La rue Henri-Barbusse.

    Et j’eus ma deuxième tristesse d’Olympio
    Déférence gardée envers le père Hugo.
    Si faire se peut
    Attendez un peu
    Héros incongrus
    Que l’on soit passé
    Pour débaptiser
    Nos petites rues.

    Moi la première à qui
    Mon coeur fut tout acquis
    S’app’lait Jeanne Martin
    Patronyme qui fait
    Pas tellement d’effet
    Dans le Bottin mondain.
    Mais moi j’aimais comme un
    Fou ce nom si commun
    N’en déplaise aux minus
    D’ailleurs de parti pris
    Celle que je chéris
    S’appell’ toujours Vénus.
    Hélas un béotien
    A la place du sien
    Lui proposa son blase
    Fameux dans l’épicerie
    Et cette renchérie
    Refusa pas, hélas !

    Et j’eus ma troisième tristesse d’Olympio
    Déférence gardée envers le père Hugo.
    Si faire se peut
    Attendez un peu
    Cinq minutes non
    Gentes fiancées
    Que l’on soit passé
    Pour changer de nom.

  33. leonicos said

    Πολύ bar-sans

  34. leonicos said

    Bra-sans

  35. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Μιᾶς καί εἶναι ποιητικό τό σημερινό θέμα -ποιητής ἤτανε πρωτίστως ὁ Μπρασένς- ἀξίζει νά θυμηθοῦμε ὅτι σάν σήμερα (1963) άνακοινώθηκε ἀπό τήν σουηδική βασιλική Ἀκαδημία ἡ ἀπονομή τοῦ Νόμπελ Λογοτεχνίας στόν Γιῶργο Σεφέρη.
    Ὅπου καί νά ταξιδέψω ἡ Ἑλλάδα μέ πληγώνει..

  36. sxoliastis2020 said

    Συγχαρητήρια κι από μένα για το εξαιρετικό άρθρο για τον Μπρασένς. Ας μου επιτραπεί να συνεισφέρω με ένα από τα πιο γνωστά του τραγούδια (τουλάχιστον στους γαλλόφωνους) «Les Copains D’Abord» (Πρώτα οι φίλοι;) σε μια ζωντανή και λίαν συγκινητική εκτέλεση:

  37. sxoliastis2020 said

    Ακόμα ένα όμορφο και μελωδικό τραγούδι του Μπρασένς είναι το «Une jolie fleur» ( Ένα όμορφο λουλούδι, του 1954). Αναφέρεται σε μια ερωτική ιστορία με μια κοπέλα πανέμορφη, σαν λουλούδι, αλλά με σκληρή καρδιά. «Ποτέ στη γη δεν έχει υπάρξει άλλος/ερωτευμένος και τυφλός σαν εμένα…/» εξομολογείται ο τραγουδιστής και μας λέει την ιστορία του. Όταν τον εγκατέλειψε, αν και τον πλήγωσε ανεπανόρθωτα, την συγχωρεί για τα συναισθήματα που του προκάλεσε, όσο κράτησε.

  38. sarant said

    32 Jeanne Martin είναι ο τίτλος

  39. Μαρία said

    Κουίζ
    Τι κοινό έχει η Σετ με τη Φλώρινα;

  40. sxoliastis2020 said

    To 1982, ένα χρόνο μετά το θάνατο του Μπρασένς, κυκλοφόρησε το άλμπουμ (Les Dernières chansons de Georges Brassens) με ανέκδοτα τραγούδια που τα είχε σχεδόν έτοιμα, από τον φίλο και συνεργάτη του Jean Bertola. Όπως δηλώνεται στο οπισθόφυλλο του άλμπουμ: «Όπως εσείς, έτσι κι εγώ θα προτιμούσα αυτά τα 17 (τραγούδια) να τα πει ο ίδιος ο δημιουργός τους, μόνο που ο Ζωρζ δεν πρόλαβε»).

    Ακούστε το «Dieu S’Il Existe» (Αν υπάρχει θεός)

    και το «La Maîtresse d’école»:

  41. 38

    Χαχα… το φοβήθηκα. 🙂 Έψαξα και για την Jeanne Martin.

  42. Αγγελος said

    Ασχετο τελείως, αλλά δεν κρατιέμαι: βλέπω αυτή τη στιγμή τον Αδύναμο Κρίκο στο Σκάι. Ρωτήσανε μια συμπαθέστατη κοπέλα (α) πού βρίσκεται ο δρόμος που λέγεται ότι ακολούθησε ο Χριστός βαδίζοντας προς το Γολγοθά και (β) ποιος Σοβιετικός ηγέτης πήρε Νόμπελ το 1990. Και απάντησε (α) στη Βηθλεέμ και (β) ο Στάλιν!!! Ο Στάλιν, το 1990!!!
    Εντάξει, είναι μικρή, αλλά ακριβώς γι΄αυτό θα περίμενα να τοποθετεί τον Στάλιν «παλιά, πολύ παλιά» και όχι όταν η ίδια κόντευε να γεννηθεί. Ή λάθος κάνω;
    Υπόψιν ότι οι ερωτήσεις είχαν διαζευκτική απάντηση: «στην Ιερουσαλήμ ή στη Βηθλεέμ;» και «ο Στάλιν ή ο Γκορμπατσόφ;», ήθελε δηλαδή προσπάθεια για να απντήσεις λάθος. Ε, αυτή το κατάφερε και στις δύο!

  43. 34,
    Bra-vo!

  44. Γιάννης Κουβάτσος said

    42:Αν είσαι άσχετος, δεν θέλει προσπάθεια. Μόνο ατυχία. 0 στα 2, γκαντεμιά. 😊 Ενδιαφέρον θα είχε τι θα απαντούσε αν τη έβαζε να διαλέξει μεταξύ Ιερουσαλήμ και Καΐρου ή μεταξυ Γκορμπατσόφ και Νουρέγιεφ.

  45. Missing Ink said

    @ 36
    «Τα φιλαράκια πάνω απ’ όλα»…;
    Μερσί, και για μένα το πιο αγαπημένο, παιδιόθεν.

  46. Νέο Kid said

    39. Το ψάρεμα;

  47. sarant said

    42-44 Kι εγώ για ατυχία το βλέπω, 1/4 να τα χάσει και τα δύο.

  48. sarant said

    39 Ωραίο κουίζ φαίνεται αυτό και δεν μου έρχεται κάτι στο μυαλό -εκτός από το ότι έχω πιει καφέ και στις δύο.

  49. 42
    Πάντως, σε περιβάλλοντα, όπως το ελληνικό, έστω σε αντισοβιετικά συμφραζόμενα πάντα, μνημονεύεται σχεδόν κάθε μέρα ο Ιωσήφ ενώ πολύ σπάνια ακούμε για τον νομπελίστα Μιχαήλ κάτι.

  50. Γιάννης Κουβάτσος said

    49:Οι νεότεροι ίσως τον θυμούνται σαν διαφημιστή πίτσας. 😊

  51. Μαρία said

    46
    Μυδότοπος η Φλώρινα; 🙂

    48
    Αν πήγαινες βράδυ, όπως πήγα εγώ στη Σετ, θα σου χτυπούσε στο μάτι η ομοιότητα.

  52. 51 Αυτός ο σταυρός που βλέπω εδώ φωτίζεται τη νύχτα;

  53. Μαρία said

    52
    Μπράβο, Δύτη. Φωτίζεται, για να διώχνει τους Αγαρηνούς 🙂 Πότε τοποθετήθηκε όμως δεν ξέρω, όπως ξέρουμε για το φλωρινιώτικο.
    Την επόμενη φορά, Νικοκύρη, να ανεβείς στο λόφο για τη θέα.

    Κουίζ για σένα: Τι κοινό έχει η Σετ με τη Νέα Κρήνη; 🙂

  54. Κάτι ξέρουμε από Φλώρινα 🙂
    Στην Κρήτη στο μεταξύ έχω δει τουλάχιστον δύο τέτοιους φωτεινούς σταυρούς.

    Το κουίζ για τη Νέα Κρήνη είναι για μένα; Μια φορά έχω πάει, στις εστίες.

  55. Costas Papathanasiou said

    27.Ιδού μια απόπειρα ( η μεταφραστική δύσκολία έγκειται όντως στο ότι το τραγούδι πρέπει να φαίνεται εκ πρώτης όψεως σκανδαλώδες και ιερόσυλο, αλλά να βγάζει εντέλει μια σαφή τρυφεράδα για τις ιερόδουλες):

    Τι κι αν για έρωτα ιέρειες τις φέρνουν
    και ανά μέρα είκοσι έγγαμους παίρνουν
    Δεν είν’ μούρες για γάμο με απ’όλα
    παρόλα, παρόλα
    δεν είν’ μούρες για γάμο με απ’όλα

    Παιδιά, για χαμούρες χαμένα
    τα γέλια για θεια-Αφρόδω κομμένα
    την έρμη παλιά κατσαρόλα
    παρόλα, παρόλα
    την έρμη παλιά κατσαρόλα

    Διότι, μην αποκλείεις, φίλε, καθόλου
    νά’ναι κι η μάνα σου μία του κώλου
    νά’ν΄ κάποια της πλάκας καριόλα
    παρόλα, παρόλα
    νά’ν΄ κάποια της πλάκας καριόλα

  56. sarant said

    53-54 Εγώ πάλι δεν έχω πάει ποτέ στη Νέα Κρήνη (ή δεν θυμάμαι)

    53 Ασφαλώς θ’ ανέβω στον λόφο. Του χρόνου, αν κρατάνε τα πόδια μου

    55 Μια άλλη δυσκολία, ότι οι ελληνικές λέξεις έχουν περισσότερες συλλαβές…

  57. Μαρία said

    54
    Σοβαρά; Δεν λέω για μπάνιο αλλά σε ψαροταβέρνες δεν πηγαίνατε;

  58. Μαρία said

    56
    Πάει κι αυτοκίνητο μέχρι το σταυρό. Δεν χρειάζεται να κουραστείς.
    Στην παραλία της Σετ θυμάσαι κάτι ψαροταβέρνες με τζαμαρία, τέντες και μουσαμάδες; Ίδια Κρήνη πριν απο πολλά χρόνια.

  59. Οι ψαροταβέρνες ήταν γενικά ακριβές για τα φοιτητικά μας βαλάντια 🙂 – θυμάμαι μόνο το Καλοχώρι, πάνω (κυριολεκτικά) στη θάλασσα, και μια (Κληματαριά λεγότανε νομίζω) μέσα στο λιμάνι.

  60. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @56. Κάποτε ἡ Νέα Κρήνη εἶχε πρόσφυγες, ψαράδες καί στενάκια. Τώρα, φῶτα ὁλόφωτα καί ψαροταβέρνες 🙂

  61. Με έναν αναδεχτό μου που πήγε για σταζ λενγκουιστίκ στη Σετ είχαμε συμφωνήσει πως μοιάζει με την Πρέβεζα.

  62. Μαρία said

    59
    Με τα χρόνια θα ακρίβυναν. Την Κεφαλλονιά μάλλον λες.

  63. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Μέ 2-0 στό ἡμίχρονο, ἐγώ καί ὁ Τζῆ πηγαίνουμε γιά ὕπνο 🙂

  64. ΚΩΣΤΑΣ said

    Χο! χο! χο!… Καλοχώρι, αντλιοστάσιο. Πηγαίναμε για ψάρεμα, για φασιά, και τρώγαμε και στο ταβερνάκι, γραφικό και παρακμιακό συνάμα.

    Ν.Κρήνη, διάφορα ωραία ταβερνάκια, στην παρέα μας βασικό στέκι ο Χαμόδρακας, αραιά και που και στη Ρέμβη. Κι ένα νυχτερινό, μπουζουκτσίδικο, Αριγκάτο; και με φίρμες τραγουδιστές!

    Κι όλα αυτά 10/ετία περί το 80. Έρμα μου νιάτα! 😉

  65. # 63

    Ο Τζη έχει δηλώσει πως φέτος ο ΠΑΟΚ έχει προτεραιότητα την Ευρώπη, οπότε δεν μου χαλάει τίποτε αυτό το ματς, ο σχεδιασμός προβλέπει ανάπτυξη στα πλέηοφφς. Περισσότερο με χάλασε η ήττα της Κ19, πρώτη από το 2017

  66. loukretia50 said

    55 και 56
    «..η μεταφραστική δύσκολία έγκειται όντως στο ότι το τραγούδι πρέπει να φαίνεται εκ πρώτης όψεως σκανδαλώδες και ιερόσυλο, αλλά να βγάζει εντέλει μια σαφή τρυφεράδα για τις ιερόδουλες»

    Μόνο αν αλλάξει το «paroles -paroles” ανάλογα με τη σημασία που παίρνει σε κάθε στροφή και εφόσον προσαρμοστεί ο στίχος ώστε εκεί που δε βγαίνει η επανάληψη να προστεθεί κάτι άλλο.
    Κάνω μια απόπειρα /ελεύθερη διασκευή που μπορεί να τραγουδηθεί, αλλά ολόκληρο θέλει δουλειά.
    Ας ασχοληθεί κανένας μερακλής.

    «…Στον έρωτα κυλάει η ζωή
    Συζυγικό με πληρωμή
    Μα ο γάμος δεν είναι για όλες
    Καριόλες, καριόλες
    Ο γάμος δεν είναι για όλες

    Ανόητε, κρετίνων γιέ
    Μαζί της μη γελάς ποτέ.
    Ποιος είσαι συ που θα μετράς
    Την Αφροδίτη της χαράς ?
    Γυναίκα πλασμένη για όλα
    Καριόλα, καριόλα
    Φτωχή, γερασμένη καριόλα

    Γυναίκα είναι πάνω απ΄όλα

    Μα θα μπορούσε, αγαπητέ,
    Δεν το φαντάστηκες ποτέ?
    Αυτή που γελάς η πουτάνα
    Αυτή που φωνάζεις πουτάνα
    Να είν’ η δικιά σου η μάνα
    Πουτάνα, πουτάνα
    Να είν΄η δικιά σου η μάνα

    ΥΓ. Κανονίστε να με τσιμπήσει η μαρμάγκα

  67. Μαρία said

    64
    Στο Χαμόδρακα πηγαίναμε κι εμείς τη δεκαετία του ’70 και αργότερα στο Μπάτη, δίπλα στη Ρέμβη. Αυτή απευθύνονταν σε άλλα πορτοφόλια.
    Το αξιοπερίεργο στις ταβέρνες της Σετ είναι η σπεσιαλιτέ της περιοχής: μύδια γεμιστά με κιμά.

  68. Μαρία said

    66
    Ήμουν σίγουρη οτι θα σκάσεις μύτη.

  69. nikiplos said

    Καλησπέρα… Συγνώμη για την παρέκβαση, αλλά έχω μια ερώτηση στη συλλογική σοφία του ιστολογίου.
    Έχουμε για τα αριθμητικά:
    απόλυτο: δύο
    τακτικό: δεύτερος
    πολλαπλασιαστικό: διπλός
    αναλογικό: διπλάσιος
    (μην με ρωτάτε έτσι τα διδάσκουν)

    σπάω το κεφάλι μου γιατί η δασκάλα έχει ερώτημα το 21:
    εικοσιένα
    εικοστός πρώτος
    πολλαπλασιαστικό;
    αναλογικό;
    (όποιος ξέρει ή έχει καμία ιδέα βοηθάει)
    ευχαριστώ προκαταβολικά…

  70. Αγγελος said

    Είναι στα καλά της η δασκάλα που έβαλε σε παιδιά τέτοιο ερώτημα; Εκτός αν περιμένει να έχουν το θάρρος να της πουν ότι δεν υπάρχουν τέτοιοι τύποι!

  71. Γιάννης Κουβάτσος said

    69:Πολύ θα ήθελα να μάθω κι εγώ την απάντηση. Αν υπάρχει…

  72. Missing Ink said

    Συνειρμικό λινκ, το προόριζα για το κείμενο του Μ. Φωτόπουλου πριν από μια βδομάδα, το θυμήθηκα τώρα γιατί κλίκαρα «Το Παρίσι & ο Ανεκπλήρωτος Πόθος» που περιλαμβάνει ένα ποίημα του Ο. Λάσκου. Το κλείσιμο της ταινίας «Άλλος για το Εκατομμύριο», σε σκηνοθεσία του ίδιου:

    Μούφα η ταινία, όμως αυτή η σκηνή μετράει –τύφλα νά ’χει ο Σκορσέζε κι ο Τζάρμους κι ο Φριτζ Λανγκ, άμα λάχει!

  73. nikiplos said

    70@ και 71@ κι εγώ βρήκα από εδώ:
    http://users.sch.gr/ipap/Ellinikos%20Politismos/Yliko/Theoria%20Nea/arithmitika.htm#4
    ότι αυτοί οι τύποι δεν υφίστανται… Μάλλον θα ήθελε οι γονείς να το βρουν και να το πουν στα παιδιά… 🙂

  74. Νέο Kid said

    Εγώ θα της έγραφα ενκαιεικοσαπλός και ενκαιεικοσαπλάσιος της ηλίθιας…

  75. nikiplos said

    70@ και 71@ Δάσκαλε Γιάννη και Άγγελε σας ευχαριστώ για την άμεση απόκριση!

  76. nikiplos said

    74@ 🙂 🙂

  77. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    42 – Η εκπαίδευση της αμάθειας Άγγελε, η κοπέλα είναι ο κανόνας κι όχι η εξαίρεση, το εκπαιδευτικό σύστημα παράγει εγγράμματους αμόρφωτους – βλάκες.

    Θυμάμαι πρίν καμιά τριανταριά χρόνια που διαβάζαμε κάποια άρθρα σε εφημερίδες που μιλούσαν για την αμορφωσιά σε γενικές γνώσεις πολλών ιδιοφυών επιστημόνων στις ΗΠΑ, ενώ για πιο κάτω μιλούσαν για μορφωτικό χάος και γελάγαμε.
    Αφού πέρασε από την Γαλλία και λοιπές ευρωπαϊκές χώρες, ήταν απλώς θέμα χρόνου να έρθει κι εδώ.
    Είναι καθαρά θέμα οικογενειακού περιβάλλοντος η γενική μόρφωση, ειδικά μετά την μεταπολίτευση.

    Τον Μπρασένς δεν τον ήξερα μικρός κι αργότερα είχα πάει σε άλλα μουσικά μονοπάτια, οπότε δεν μπορώ να πώ πως με συγκίνησε ποτέ ιδιαίτερα.

    Ας βάλλω ένα γαλλικό τραγούδι που μου αρέσει πολύ, και το αφιερώνω, πού αλλού, στο τρελοπαπάκι μου.😍

  78. sarant said

    66 Γεια σου Λου, ωραία ιδέα να διαφέρει η λέξη! Πολύ καλές προσπάθειες.

    72 Λοιπόν δεν την είχα δει αυτή την ταινία. Σαν κάτι βιβλία, που ο συγγραφέας απευθύνεται στον αναγνώστη.

  79. Missing Ink said

    @ 67
    Μύδια γεμιστά με κιμά;! Ο Χριστός κι η Παναγία… Αυτό ούτε εδώ (Σαλόνικα) δε θά ’παιζε, που έχουμε και μια κλίση σε κάτι τέτοιες καφρίλες (μπιφτέκι γεμιστό με γύρο ας πούμε)

  80. ΣΠ said

    42
    Το είδα κι εγώ. Όχι ότι αποτελεί δικαιολογία αλλά οι ερωτήσεις δεν είχαν διαζευκτική απάντηση. Όταν είπε «ο Στάλιν» μου έπεσαν τα πράγματα που κρατούσα. Ο Στάλιν το ’90 και μάλιστα Νόμπελ ειρήνης!

  81. loukretia50 said

    78. Μερσί! Ιδού και η αρχή, έτσι για να βρίσκεται…

    Τι κι αν τα ζώα οι αστοί
    Με λέξη νόημα μεστή
    Κορίτσια λένε της χαράς
    Αρκεί τα φράγκα να μετράς
    Μα γέλιο δε βρίσκεις μια πρέζα
    Τροτέζα, τροτέζα
    Εκτός αν το ρίξεις στην πρέζα

  82. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    69 – Και πρίν αλέκτωρα φωνήσαι!😂
    Φροντίστε να μη της κάνουν το από γεννησιμιού της πανέξυπνο μυαλό της γιαούρτι, από σας εξαρτάται.😎

  83. Missing Ink said

    78β
    Θα μπορούσε να είναι καλή ταινία, στη θεωρία τουλάχιστον σκίζει (Τσιφόρος, Λάσκος, Φωτόπουλος, Αυλωνίτης). Αλλά δεν ξέρω, έτυχε να την ξαναδώ πρόσφατα…κομ σι, κομ σα.

  84. Νέο Kid said

    82. Οι δασκάλοι δεν μπορούν να κάνουνε κανένα μυαλό ούτε γιαούρτι, ούτε κρεμ μπρουλέ! Πότε θα ξεκολλήσεις απ τις εμμονές σου και θα εννοήσεις επιτέλους ότι η ευφυΐα είναι έμφυτη και δεν «εκπαιδεύεται» . Σκέψου ένα πολύ απλό και κοντινό παράδειγμα. Εσένα τον ίδιο! Τόσα και τόσα πράγματα θαυμαστά έχεις διαβάσει εδώ μέσα από καλούς «δασκάλους» ,κι όμως εσύ παραμένεις το ίδιο στουρνάρι! Όπερ έδει δείξαι.

  85. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    84 – Οι εκπαιδευτικοί υπάλληλοι (κι όχι δάσκαλοι) ακολουθώντας πιστά το εκπαιδευτικό σύστημα όπως τους επιβάλλεται, μπορούν κάνουν το οποιοδήποτε ευφυές μυαλό γιαούρτι. Τα παραδείγματα δισεκατομμύρια στον κόσμο, αλλά πάρε παράδειγμα εσένα που παρ΄όλη την ευφυία σου, έγινες «αγρότης» κι οργώνεις τις ερήμους της αραπιάς για (αναλογικά με την εξυπνάδα σου) τρείς κι εξήντα, και λές και ΔΟΞΑ ΤΟΝ ΑΛΑΧ που τα παίρνεις κι αυτά, αλλιώς θα έψαχνες στα σκουπίδια για να φάς, για τέτοιο ΜΕΓΑΛΟ κορόϊδο μιλάμε!
    ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΥ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ ΑΠΟ ΣΕΝΑ!

  86. Γιάννης Κουβάτσος said

    Λόγω επαγγέλματος, μπορώ να φανταστώ τι μπορεί να έγινε :η δασκάλα βρήκε έτοιμη την άσκηση στο διαδίκτυο και τη φωτοτύπησε χωρίς να τη διαβάσει προσεκτικά. Εκτός αν ήθελε να παιδέψει λίγο τα παιδιά, ώστε να καταλήξουν μόνα τους στο συμπέρασμα ότι από το 21, οπως και από αλλους αριθμούς, δεν μπορείς να σχηματίσεις αναλογικά και πολλαπλασιαστικά επίθετα. Ας μη βιαστούμε να καταδικάσουμε, αν δεν ξέρουμε πρόσωπα και συνθήκες.

  87. Γιάννης Κουβάτσος said

    Κανένα μυαλό δεν μπορούν να κάνουν κουρκούτι οι δάσκαλοι. Ευτυχώς δεν έχουμε τέτοιες «ικανότητες», η φύση είναι ανίκητη. Ούτε τα σύγχρονα εκπαιδευτικά προγράμματα είναι τόσο αποβλακωτικά, να έχουμε συναίσθηση τι λέμε. Τι να πούμε τότε για την όντως απαράδεκτη «εκπαίδευση» που υποστήκαμε εμείς και οι ακόμα παλαιότεροι.

  88. sarant said

    81 Λουκρητία, μας έβαλες τα γυαλιά!
    Προβλέπω σε κανα χρόνο να ηχογραφήσουμε δίσκο!

  89. Λεύκιππος said

    Ας μην είμαστε άδικοι με την δασκάλα. Ίσως απλά ήθελε να δείξει ότι το 21 δεν μπορεί να έχει πολλαπλασιαστικους και αναλογικους τύπους, μορφές. Ίσως.

  90. loukretia50 said

    88. Αναρωτιέμαι αν θα γίνει της …

  91. sarant said

    …κακομοίρας

  92. 69,

    21πλός
    21πλάσιος

  93. Irresistible said

    Να βγεί ο κύριος Νίκος και να μάς πεί πώς γίνεται το παρόν άρθρο επί 7,5 ολόκληρες ώρες απο την ανάρτησή του στον Ουρανό του Διαδικτύου (μέχρι τις 5.01 το απόγευμα ώρα Ελλάδος) να έχει μόλις 25 σχόλια και τις επόμενες 7,5 ώρες να συγκεντρώνει 67 σχόλια (92-25= 67), δηλαδή σχεδόν τα τριπλάσια.

    Μήπως έπαιξε ρόλο το σχόλιο υπ’ αριθμόν 26, ώστε να δούν με άλλο μάτι το άρθρο οι ανυποψίαστοι από Ποιηση αναγνώσται; Εδώ σε θέλω κάβουρα που περπατάς στα κάρβουνα…

    ΥΓ: Χαιρετίζω κι εγώ την επιστροφή της διαπρεπούς Ελληνίδος ποιητρίας, κ. Λουκρητίας και την συγχαίρω για την ιδιοφυή της πρωτοβουλία να αλλάξει κατά βούλησιν το «Parole, parole» του Μπρασένς. Ωστόσο, η ιστορική δικαιοσύνη με υποχρεώνει να πω πως την τελευταία στροφή του εξαίρετου μπρασενσικού τραγουδιού «La Complainte des filles de joie» (ελληνιστί= Το μοιρολόϊ των ιεροδούλων»), την απέδωσε πολύ πιό έξοχα στα ρωμέϊκα ο κ. Κώστας Παπαθανασίου στο σχόλιο 55…

    ΓΑΛΛΙΚΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ Μπρασένς:
    Il s’en fallait de peu mon cher
    Il s’en fallait de peu mon cher
    Que cette putain ne fût ta mère
    Que cette putain ne fût ta mère
    Cette putain dont tu rigoles
    Parole, parole
    Cette putain dont tu rigoles.»

    ΚΏΣΤΑΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ:
    Διότι, μην αποκλείεις, φίλε, καθόλου
    νά’ναι κι η μάνα σου μία του κώλου
    νά’ν΄ κάποια της πλάκας καριόλα
    παρόλα, παρόλα
    νά’ν΄ κάποια της πλάκας καριόλα

    ΛΟΥΚΡΗΤΙΑ:
    Μα θα μπορούσε, αγαπητέ,
    Δεν το φαντάστηκες ποτέ?
    Αυτή που γελάς η πουτάνα
    Αυτή που φωνάζεις πουτάνα
    Να είν’ η δικιά σου η μάνα
    Πουτάνα, πουτάνα
    Να είν΄η δικιά σου η μάνα

  94. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    ο Μπρασενς λέει σε μι συνέντευξη του : Φεγγάρι ναι, σελήνη των αστροναυτών όχι. Δεν χωράνε στο τραγούδι αυτές οι λέξεις, όπως δε χωράνε οι λέξεις αεροπλάνο, αυτοκίνητο, στιλό. Κι αν θέλω να μιλήσω για το φως ποτέ μου δεν θα πω τη λέξη λάμπα, θα πω κερί, φανάρι.
    http://www.ekebi.gr/magazines/showimage.asp?file=8280&code=0064&zoom=800

    Εύγε Λου ακριβοθώρητη! Σαν κυκλαμιά του Οχτώβρη!.

    Για την τιμή του νήματος, ας κάνω κι εγώ με θράσος μιαν αλλουβρέχικη απόδοση του δύσκολης στροφής, που θα γελά από ψηλά κι ο Βαρβέρης
    L’avait l’ don,
    c’est vrai, j’en conviens,
    L’avait l’ génie,
    Mais sans technique, un don n’est rien
    Qu’un’ sal’ manie…
    Certes, on ne se fait pas putain
    Comme on s’ fait nonne.
    C’est du moins c’ qu’on prêche, en latin,
    A la Sorbonne…

    Το λέω, ήταν κορίτσι προικισμένο
    μα δίχως κόλπα το ταλέντο πάει χαμένο
    γιατ΄όπως λένε στα λατινικά Σορβόνης
    της καλογριάς οι γόβες δεν χωράν στης πόρνης

  95. Μαρία said

    42, 80
    Κι αυτός για το ίδιο παιχνίδι προπονείται.

  96. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    95!! Τι να είναι εομ άραγε;

  97. Μαρία said

    86
    Εθνική ομάδα μιμιδίων, κασιδιαραίοι χρυσαυγίτες.

  98. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    97 Μερσι, το εο είναι κλασικό , αλλά στο μ έλεγα τί κότσαραν

    Porte des Lilas, /Οι μάγκες του Παρισιού, Ρενέ Κλερ 1957, η μόνη ταινία που έπαιξε ο Ζορζ Μπρασενς

  99. ΣΠ said

    98

  100. nikiplos said

    86@, 87@, 89@
    Κι εγώ δεν κατηγόρησα ποσώς τη Δασκάλα. Έχω την εντύπωση πως μπορεί και να ήταν σκόπιμο. Κι εκτός από τη μικρή δίδαξε ξανά κι εμένα στα 52 μου που έσπευσα να κάνω τον ανιχνευτή και τελικά να φθάσω στην πληροφορία. Θέλω να πω, πως δεν είναι κακό να θέσεις ένα ερώτημα να δίνει διερεύνηση και να δοθεί ως απάντηση ότι δεν απαντιέται. Δίνεται έτσι και το υπόρρητο νόημα στα παιδιά, ότι μάγκες η γλώσσα μας δεν έχει απαντήσεις για όλα. Κι ενίοτε η αναζήτηση της πληροφορίας, το «ταξίδι», στην εντυπώνει για πάντα.

    Από την άλλη μου αρέσει που ακούω τα μικρά να φτιάχνουν λέξεις: έλα να σε κομμωτήσω είπαν οι μικρές που τις κρατούσα εχθές όλη τη μέρα. όπως και στα αγόρια: φώναξε ένα σε ένα παιδικό πάρτι: χαμίστε τον! Αγριοκοίταξε η μαμά του κι έβαλε γκαρίλα, αλλά το παιδί εννοούσε βάλτε τον χάμω (τον συμμαθητή-κλέφτη που κυνηγούσαν…)

    Επίσης να προσθέσω πως η εκπαιδευτική διαδικασία δεν είναι μπόϊ να της βάλω μεζούρα, ούτε βάρος να την ζυγίσω. Είναι μια διαδικασία αλληλεπίδρασης που εξαρτάται από πολλούς παράγοντες:
    -το υλικό (παιδιά, άρα και γονείς και κηδεμόνες. Άλλο ένα σχολείο με μετανάστες, άλλο ένα με ρομά, άλλο ένα με παιδιά «καλών» εκπαιδευτικά γονέων που έχουν πτυχία κλπ)
    -τον δάσκαλο (άλλο να κάνεις rotation όπως στο εξωτερικό κι άλλο να είσαι καρφωμένος σε τάξεις και να κάνεις 20 χρόνια τα ίδια και τα ίδια)
    -την ύλη-εκπαιδευτικό πρόγραμμα, συνήθως καταρτισμένο από άσχετους, αλλά το χειρότερο: αδιάφορους
    (όλα αυτά είναι πολυπαραγοντικά και πολύπλοκα και δεν μπορεί να ελεγχθεί το παραγόμενο)

    Και τα παραπάνω δεν τα λέω ακαδημαΐζοντας…

  101. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Καλημέρα!
    99 Ήθελα να βάλω όλο το φιλμ, έψαξα λίγο αλλά μπήκα πολύ αργά/μάζευα κυκλάμινα τη μέρα,και μετά ήθελα΄και να …στιχουργήσω 🙂
    Νομίζω το πέτυχα εδώ
    https://watchvf.com/film/porte-des-lilas/

  102. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    101. Όπως βλέπω, στην ταινία ο Μπρασένς, παίζει (κιθάρα και ρόλο) κανονικά, πρωταγωνιστικά, όχι πέρασμα.
    Πλάνα μεγάλης ομορφιάς και κάπως, ένα τι, επίκαιρη!
    Λίγα λόγια για την υπόθεση (που βλέπω την έχουν κάνει και θέατρο στο ραδιόφωνο στο θέατρο της Τεταρτης)
    https://www.athinorama.gr/cinema/movie/porte_de_lilas-1008167.html

  103. sarant said

    Καλημέρα από εδώ!

    98-99-102 Να την αναζητήσουμε λοιπόν. Έχει και τραγούδι ο Μπρασένς

  104. Καλημέρα,
    Με αφορμή το 100. Γενικά, έχουμε μάθει στο ελληνικό σχολείο ότι κάθε πρόβλημα που μπαίνει έχει και μια (μοναδική) λύση. Το ότι αυτό δεν έχει απάντηση ή πως η απάντηση είναι στο περίπου, από τόσο μέχρι τόσο κλπ δεν διδάσκεται. Γιατί το ότι στα μαθηματικά διδάσκονται οι αόριστες και οι αδύνατες εξισώσεις δεν είν’ αρκετό (πέρα απ’ το ότι οι οδηγίες μιλάνε για μια αναφορά σ’ αυτές και μόνο, ή και καθόλου).

  105. ΣΠ said

    103
    Την κατέβασα. Θα σου την στείλω με wetransfer.

  106. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    103 ναι, ναι τραγούδια! Παίζει συμπρωταγωνιστικά, τον εαυτό του. Αρτίστας του δρόμου, πλάνητας.
    Δεν κατεβαίνει από το 101;
    Ξεκινά μ΄αυτό

    μετά λέει ετούτο

    παρακάτω τη μελωδία με λίγα λόγια από αυτό:

    κ ύστερα
    Le vin

  107. nikiplos said

    Το είπα πιο πάνω, αλλά το βάζω κι εδώ… Εμένα αυτό μου άρεσε κι από μουσική κι από στίχους… Ο Μπρασένς είναι ο Μποστ του τραγουδιού…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: