Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μαθητές και δάσκαλοι, αφήγημα του Δημήτρη Σαραντάκου – 6

Posted by sarant στο 26 Οκτωβρίου, 2021


Πριν από λίγο καιρό άρχισα να δημοσιεύω σε συνέχειες το χρονικό του πατέρα μου «Μαθητές και δάσκαλοι», που εκδόθηκε το 2008 και έχει θέμα το Γυμνάσιο Μυτιλήνης στα χρόνια 1938-1946, τους καθηγητές του και τους συμμαθητές του. Όπως και με τα άλλα βιβλία του πατέρα μου, θα δημοσιεύεται κάθε δεύτερη Τρίτη.

Η προηγούμενη συνέχεια είναι εδώ. Σήμερα δημοσιεύω την έκτη συνέχεια, στην οποία ο πατέρας μου εξακολουθεί τη σκιαγράφηση ορισμένων καθηγητών του που τον επηρέασαν και τους αγάπησε.

Βασίλης Αρχοντίδης

Τον είχαμε καθηγητή ελληνικών (αρχαίων και νέων) και ιστορίας, στην εβδόμη οκταταξίου. Ως τότε αυτά τα μαθήματα μας τα έκανε ο Μίλτης, και ο Αρχοντίδης συμπλήρωσε, επαύξησε και ολοκλήρωσε το έργο του προκατόχου του. Σ΄ αντίθεση με τον Μίλτη τον Παρασκευαϊδη, που οι περισσότεροι δεν είχαμε ξαναδεί ως τη μέρα που μπήκε στην τάξη μας, καθώς είχε υπηρετήσει πολλά χρόνια εκτός Λέσβου, τον Βασίλη τον Αρχοντίδη τον ξέραμε καλά και τον σεβόμαστε, γιατί ήταν παλιός καθηγητής και ο καλύτερος ίσως φιλόλογος του 1ου Γυμνασίου και όλης της πόλης.

Όταν ανάλαβε την τάξη μας δε χρειάστηκε να καταφύγει στο άγριο για να μας τιθασεύσει. Κάτι τέτοιο άλλωστε το απέκλειε ο πράος χαρακτήρας του. Βέβαια δεν ήμασταν πια οι ημιάγριοι, που είχε παραλάβει ο Μίλτης, αλλά όσο να είναι την καζούρα μας την κάναμε.

Υποπτεύομαι πως του Αρχοντίδη του άρεσε λιγάκι η καζούρα. Ενδόμυχα γλεντούσε τον ορυμαγδό της, αντιμετωπίζοντάς την με πρόσωπο ατάραχο, αλλά με μάτια που έφεγγαν από μια απόκρυφη, εσωτερική ευθυμία. Καθώς ήταν ψηλός, η μορφή του ξεχώριζε πάνω από τα κουρεμένα κεφάλια μας, όταν μετά το χτύπημα του κουδουνιού μπαίναμε κοπαδιαστά στις τάξεις.

Σ΄ αντίθεση με τον Μίλτη, που έτσι και φαινόταν στο άνοιγμα της πόρτας η λιγνή σιλουέτα του, γινόταν αμέσως νεκρική σιγή, την είσοδο του Αρχοντίδη στην τάξη τη χαιρέτιζε έκρηξη από φωνές και φασαρία. Εκείνος έστεκε πάνω από αυτά. Γαλήνιος και ατάραχος, (ολύμπιο τον έλεγε ο Τσερνόγλου), πήγαινε ως την έδρα και στεκόταν όρθιος, περιμένοντας να καταλαγιάσει ο θόρυβος, ενώ το αγαθότατο πρόσωπό του μας φώτιζε, όπως ένας φάρος φωτίζει τα αγριεμένα κύματα.

Με το που άρχιζε το μάθημα, συνάρπαζε όλη την τάξη και σε λίγα λεπτά δεν ακουγόταν ούτε ψίθυρος. Μιλούσε πολύ απλά, χωρίς στερεότυπες εκφράσεις, χωρίς ρητορικά σχήματα, ανακατεύοντας ανέκδοτα από τη φοιτητική του ζωή ή απλά καθημερινά περιστατικά, ενώ μας μυούσε ταυτόχρονα στην ουμανιστική σκέψη, μας έμπαζε στη μαγεία του ελληνικού πνεύματος, μας έδινε τα πρώτα στοιχεία της διαλεκτικής και της φιλοσοφίας. Εμείς ρουφούσαμε τα λόγια του.

Θρεμμένος με την καθαρή γερμανική φιλοσοφία του Εγέλου, του Φώυερμπαχ του Φίχτε και κατέχοντας σε βάθος το αντικείμενό του, μας έδινε να καταλάβουμε με λίγα λόγια τις πιο περίπλοκες έννοιες. Καμιά φορά ξαναδιαβάζω τις σημειώσεις που είχα κρατήσει από τα μαθήματα ψυχολογίας που μας είχε κάνει και που τις φύλαξα ως τα σήμερα. Είναι πανεπιστημιακού επιπέδου.

Για την ψυχή, που κατά το θεολόγο μας, τον Φωτόπουλο, ήταν άυλη και αθάνατη, ο Αρχοντίδης μας είπε πως, απλούστατα, δεν υπάρχει! Η ψυχή, μας είχε πει, δεν είναι κάποιο όργανο, σαν την καρδιά, τα νεφρά ή το ήπαρ, παρά το σύνολο των συνειδητών ή υποσυνείδητων γνώσεων, συναισθημάτων και ενστίκτων, που εδράζονται στον εγκέφαλο και το νευρικό μας σύστημα. Ουσιαστικά η ψυχή είναι η συνείδηση και ως εκ τούτου χάνεται, όταν με τον θάνατο αποσυντίθεται ο εγκέφαλος και το νευρικό μας σύστημα

Η πρώτη σελίδα από το μάθημα της Ψυχολογίας

Όπως γράφω πιο μπροστά, τον Αρχοντίδη τον είχαμε  στην 7η οκταταξίου, δηλαδή στο σχολικό έτος 1944-1945. Ήταν μια περίεργη χρονιά, το μεσοδιάστημα μεταξύ της Απελευθέρωσης και του Εμφυλίου, που θα άρχιζε ένα χρόνο μετά. Ήταν μια εποχή γεμάτη προσδοκίες, που έμειναν ανεκπλήρωτες, φορτωμένη με ελπίδες που όλες διαψεύστηκαν.

Μια διάλεξη του Βασίλη Αρχοντίδη μας, που έγινε στην αίθουσα του γειτονικού ΦΟΜ, είχε κάνει μεγάλη εντύπωση. Μίλησε για τις αιτίες που γέννησαν τον ναζισμό και ανάλυσε τις μεθόδους που μεταχειρίστηκε ο Χίτλερ για να επικρατήσει. Ακούγοντάς τον αισθανόσουν την οδύνη και την απορία ταυτόχρονα του ομιλητή, αυτού του γερμανοθρεμμένου ουμανιστή, για το κατάντημα ενός μεγάλου και πολιτισμένου λαού, που ο φασισμός  μετέτρεψε σε δήμιο της Ευρώπης.

Χρησιμοποίησε γλώσσα απλή, κατανοητή, απέφυγε καθιερωμένες εκφράσεις και δεν παρέθεσε κανένα τσιτάτο από τους κλασσικούς του μαρξισμού, όπως κατά κανόνα γινόταν τότε. Ακόμα πιο χαρακτηριστικό της διάλεξης του ήταν πως δε μίλησε με μίσος για τους Γερμανούς, πράγμα που ήταν πολύ της μόδας τότε, αλλά με έναν τρόπο που σ΄ έκανε να μισήσεις το φασισμό.

Ο Αρχοντίδης δεν ήταν ο απόμακρος σοφός, ο κλεισμένος στο γραφείο του και τριγυρισμένος με τα βιβλία του. Ήταν ο πραγματικός παιδαγωγός, που με τη στάση και τη συμπεριφορά του σε φρονημάτιζε. Το ακόλουθο παράδειγμα το δείχνει.

Είχε γίνει τότε στην τάξη μας ένα σοβαρό επεισόδιο σε βάρος ενός καινουργιοφερμένου (σε μας) καθηγητή, αυστηρού και στενοκέφαλου. Στο πρώτο του μάθημα, κρίναμε πως, κατά τα ειωθότα, επιβαλλόταν η σχετική καζούρα, για να δούμε με ποιόν είχαμε να κάνουμε. Το κακό ήταν πως ο καινούργιος αντέδρασε άσκημα. Αφού μας σκυλόβρισε «αλήτες», «σκατόπαιδα», «ζώα» και τα παρόμοια, πέταξε έξω τους ζωηρότερους και σημείωσε τα ονόματα μερικών «για να σας περιποιηθώ δεόντως» όπως δήλωσε, έκλεισε, όπως υπέθεσε, το θέμα με έναν δεκάρικό, σε άπταιστη καθαρεύουσα, περί πειθαρχίας, σεβασμού και άλλων ηχηρών παρομοίων.

Εμείς, ασυνήθιστοί σε τέτοιου είδους λόγους, ξεσπάσαμε σαν τέλειωσε σε παταγώδη χειροκροτήματα, ποδοκροτήματα, σφυρίγματα, κραυγές «μπράβο», «εσένα θέλουμε» και τα παρόμοια, τα οποία, παρά τον ξεκάθαρα περιπαιχτικό χαρακτήρα τους, θα μπορούσε, με λίγη καλή θέληση και αρκετή αίσθηση χιούμορ να τα θεωρήσει επιδοκιμασίες και να κλείσει εκεί την υπόθεση. Δυστυχώς δεν διέθετε τίποτ΄ από αυτά. Σταμάτησε το μάθημα, που άλλωστε δεν είχε αρχίσει και πήγε στον Γυμνασιάρχη, ζητώντας την κεφαλή μας επί πίνακι.

Ο καημένος ο Σταύρος ο Παρασκευαϊδης, που μεταξύ μας τον είχαμε βγάλει «πόπουλους μπελικόζους» (δηλαδή πολεμοχαρή λαό, καθώς μας έκανε λατινικά), αλλά στην πραγματικότητα ήταν ειρηνικός και φιλήσυχος άνθρωπος, τα χρειάστηκε. Ήξερε από πριν πού καταλήγανε  τέτοιες υποθέσεις: Ανακρίσεις, γενική συνένοχη σιωπή και στο τέλος ομαδική αποβολή και μείωση της διαγωγής. Τελικά ανάθεσε το ζήτημα στον Αρχοντίδη, να το χειριστεί εν λευκώ.

Ο κυρ Βασίλης μπήκε την ώρα του δικού του μαθήματος στην τάξη, γαλήνιος όπως πάντα κάθισε στην έδρα και, σα να μην είχε συμβεί τίποτα, άρχισε απροσδόκητα να μας απαγγέλλει το ποίημα του Καβάφη

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
έτοιμο μέσα του το Ναι και λέγοντάς το, πέρα
πηγαίνει,  στην τιμή και στην υπόληψή του.
Ο αρνηθείς δε μετανοιώνει  Αν τον ρωτούσαν
πάλι Όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον κατατρώγει
εκείνο το Όχι, το σωστό, εις όλην την ζωήν του.

και κατόπιν μας μίλησε για το τι θα πει υπεύθυνος άνθρωπος και ποια πρέπει να είναι η συμπεριφορά του, όταν έχει να αντιμετωπίσει τις συνέπειες μιας πράξης του. Τα απλά και σταράτα λόγια του, χωρίς μελοδραματισμούς και απειλές, μας έφεραν στο φιλότιμο σε τέτοιον υψηλό βαθμό, ώστε όταν άρχισε να διαβάζει τον κατάλογο, για να βρεθούν οι ένοχοι, όλοι μας, ντόμπρα και παλiκαρήσια, σηκωθήκαμε και είπαμε Ναι. Μάλιστα ο Πατλάκας, ο Γκορτζιώτης και κάνα δύο άλλοι, που ο καινούργιος είχε πετάξει έξω από την τάξη πριν από τα χειροκροτήματα, δήλωσαν ότι θεωρούν εαυτούς συνυπεύθυνους, γιατί αν έμεναν μέσα στην τάξη τα ίδια θα κάνανε και ζήτησαν να συμμεριστούν την τύχη των άλλων.

Τελικά το ζήτημα ταχτοποιήθηκε με τον καλύτερο τρόπο. Το συμβούλιο των καθηγητών θεώρησε την ευθαρσή ομολογία μας έμπρακτο δείγμα μεταμέλειας και κατά πλειοψηφία μας αθώωσε.

Ο Αρχοντίδης στον πόλεμο είχε υπηρετήσει απλός στρατιώτης και πολέμησε όχι στην Αλβανία, καθώς η μονάδα του ανήκε στην 3η Στρατιά, αλλά στη Μακεδονία, από το Τριεθνές ως τα Τέμπη. Και αυτό δε μας το είπε για να καυχηθεί. Τόχε φέρει έτσι η κουβέντα κατά την ώρα του μαθήματος. Στην Κατοχή, πάλι, είχε οργανωθεί στην Αντίσταση, όπως και πολλοί άλλοι εκπαιδευτικοί και οι περισσότεροι διανοούμενοι του νησιού. Άρχισε μάλιστα να μαθαίνει ρωσικά.

Καθώς είχε μεγάλη ευχέρεια στις ξένες γλώσσες προχώρησε γρήγορα. Ένα βραδάκι, την ώρα της βόλτας στην Προκυμαία, πλησίασε τον Βόρη τον Φεδέρωφ και του είπε σιγανά:

«Ντεβίτσα βάσα, ουμνάγια»

δηλαδή το κορίτσι σας είναι χαριτωμένο. Όλο χαρά ο γερο-Βόρης μας το πρόφτασε το άλλο βράδυ. Κοτζάμ Αρχοντίδης να του κάνει τέτοιο κοπλιμέντο για την κόρη του και μάλιστα στα ρωσικά!

Ο Βόρης ο Φεδέρωφ ήταν γραφικός τύπος, πολύ γνωστός στην πόλη μας. Ρώσος αξιωματικός, λευκοφρουρός, μετά την κατάρρευση του στρατού του Βράγγελ στην Κριμαία είχε καταφύγει πρόσφυγας στη Θράκη, όπου πήρε την ελληνική ιθαγένεια και διορίστηκε μηχανικός στη Νομαρχία Ροδόπης. Αργότερα μετατέθηκε στο νησί μας. Είχε παντρευτεί μια Θρακιώτισσα, τελείως βυζαντινή φυσιογνωμία και είχαν αποχτήσει μια κόρη, τη Ζήνα, που τότε ήταν το πιο χαριτωμένο και όμορφο κορίτσι της πόλης μας.

Μολονότι βέρος αντικομμουνιστής, είχε τον πατροπαράδοτο ρωσικό πατριωτισμό, μισούσε τους Γερμανούς και καμάρωνε για τις νίκες των Ρώσων, χωρίς να τον ενδιαφέρει αν επρόκειτο για τον Κόκκινο Στρατό, που τον διοικούσαν οι στρατάρχες Ζούκοφ και Τιμοσένκο και όχι για τα στρατεύματα του Τσάρου και τους στρατάρχες Σουβόροφ και Κουτούζοφ. Μετά το Στάλινγκραντ είχε ψηλώσει μια πιθαμή. Ο Βόρης (ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, είχε γίνει στενός φίλος με τον πατέρα μου και υπήρξε δάσκαλός μας στη  ρωσική γλώσσα), θαύμαζε τον Αρχοντίδη, που τότε δίδασκε και στο Γυμνάσιο Θηλέων, αλλά κι ο δάσκαλος είχε μείνει έκπληκτος, μαθαίνοντας (από τον πατέρα μου) τη βαθιά φιλολογική κατάρτιση αυτού του αξιωματικού, που η ειδικότητά του ήταν μηχανικός-γεφυροποιός.

Στον Αρχοντίδη χρωστά, κατά μεγάλο μέρος, η Μυτιλήνη τη Δημόσια Βιβλιοθήκη της. Όταν μετά τη φυγή των Γερμανών ήρθαν στην επιφάνεια τα κιβώτια με τα βιβλία, που αποδείχτηκε πως ανήκαν στον Βερναρδάκη, ο οποίος τα είχε κληροδοτήσει στην πόλη μας, για να αποτελέσουν τον πυρήνα της βιβλιοθήκης της, συνεννοήθηκε με τον Στρατή τον Βαρελτζίδη, συγκρότησαν Επιτροπή, που βρήκε το κατάλληλο κτίριο και με την εθελοντική προσφορά των μαθητών του Γυμνασίου, τα κιβώτια μεταφέρθηκαν εκεί, ανοίχτηκαν και τα βιβλία καταγράφηκαν συστηματικά. Ζήσαμε τότε πολλές αξέχαστες μέρες, καθαρίζοντας από τις σκόνες ή τη μούχλα, ταξινομώντας και καταγράφοντας, χιλιάδες βιβλία.

……………………………………………………………………………………

Πέρασαν εκείνα τα χρόνια και πολλά άλλα. Ξαφνικά από κει που ήμουνα στη Μυτιλήνη, νεαρός και απόφοιτος του Γυμνασίου, βρέθηκα στην Αθήνα σαραντάρης! Μυστήρια πράγματα. Με τον παλιό μου καθηγητή συναντήθηκα τυχαία στο Σύνταγμα. Είχε ασπρίσει κι έσκυβε λίγο. Η κοινή μοίρα των ψηλών. Χάρηκε πολύ που με είδε

«Έλα να με δεις, μένω στην οδό Άλδου Μανουτίου» με πληροφόρησε. Ύστερα έσκυψε και με ρώτησε

«Θυμάσαι ποιος ήταν ο Άλδος Μανούτιος;»

και πολύ ευχαριστήθηκε όταν του το είπα.

 

Ο Δάσκαλος

Έτσι τον έλεγαν όλοι, μαθητές του και μη. Στη Λέσβο ο τίτλος «Δάσκαλος» είχε μεγαλύτερο κύρος από τον τίτλο «Καθηγητής». Και ο Απόστολος Αποστόλου ήταν ο κατεξοχήν δάσκαλος, με την έννοια του πλάστη χαρακτήρων.

Εμείς τον πρωτογνωρίσαμε στην 4η οκταταξίου, όταν αρχίσαμε Χημεία, που είχε τη φήμη βαρετού και δύσκολου μαθήματος. Από το πρώτο του μάθημα κι όλας αλλάξαμε γνώμη. Ο Αποστόλου μας μίλησε για τη Χημεία, το περιεχόμενό της και τη σημασία της στην καθημερινή μας ζωή, με τέτοιον ενθουσιασμό και έξαρση, λες και ήταν ερωτευμένος μαζί της (και όντως ήταν) και κατάφερε να μεταδώσει τον ενθουσιασμό του στους περισσότερους από μας. Κυριολεκτικά μας συνάρπασε.

Και αυτό δεν έγινε μόνο στη δικιά μας τάξη αλλά και σε πολλές που προηγήθηκαν και σε άλλες που ακολούθησαν. Το ασυνήθιστα υψηλό ποσοστό χημικών και χημικών μηχανικών, που προέρχονται από απόφοιτους των Γυμνασίων και του Πρακτικού Λυκείου της Μυτιλήνης, οφείλεται στο πέρασμα του Αποστόλου από τα σχολειά αυτά.

Πριν διοριστεί στη Μυτιλήνη υπήρξε για ένα διάστημα βοηθός του Μιχαήλ Στεφανίδη, που υπήρξε επίσης καθηγητής στο Γυμνάσιο Μυτιλήνης αλλά κατόπιν έγινε καθηγητής της Χημείας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Με τη δικιά του ενθάρρυνση, (αλλά και υλική αρωγή σε όργανα και σκεύη) δημιούργησε με προσωπική εργασία του, στα υπόγεια του Γυμνασίου, πλήρες εργαστήριο χημείας, όπου έκανε πειράματα, που πραγματικά μάγευαν τους μαθητές. Η δικιά μας τάξη δυστυχώς δε χάρηκε τέτοια πειράματα γιατί τον χειμώνα, πριν τα αρχίσουμε, από μια σφοδρή νεροποντή πλημμύρησαν τα υπόγεια του κτιρίου και το χημείο καταστράφηκε.

Ο Δάσκαλος διέσωσε τα περισσότερα όργανα και βιβλία του εργαστηρίου, τα μετέφερε στο σπίτι του, όπου με τη βοήθεια της γυναίκας του και των θυγατέρων του, τα καθάρισαν από τις λάσπες και κατόπιν τα επέστρεψε στο Γυμνάσιο. Το Χημείο όμως δεν ανασυγκροτήθηκε παρά πολλά χρόνια αργότερα, όταν ο Δάσκαλος είχε φύγει από τη ζωή. Σήμερα υπάρχει, στην παλιά του θέση, στα υπόγεια του Γυμνασίου, λειτουργεί και ονομάζεται «Χημείο Απόστολου Αποστόλου».

Δεν ήταν όμως μόνο ο τρόπος διδασκαλίας που σε τραβούσε. Ήταν και η ίδια η προσωπικότητα του διδάσκοντος. Πρόσωπο πράο και ιλαρό, μάτια που έφεγγαν από καλοσύνη, σε πείσμα των πυκνών και άγριων φρυδιών που τα σκίαζαν, ρυτίδες γύρω από τα μάτια και το στόμα, που δείχνανε άνθρωπο που του άρεσε να γελάει και γλώσσα απλή και κατανοητή, ήταν τα στοιχεία που σε τραβούσαν με την πρώτη.

Αργότερα διαπιστώσαμε πως κάτω από αυτή την απλή και καθόλου επηρμένη όψη, κρυβόταν επιστήμονας μεγάλης αξίας. Όταν ήμουνα στην 5η τάξη ο πατέρας μου, μου έδωσε να διαβάσω ένα μικρό βιβλίο του Αποστόλου που επιγραφόταν «το πρόβλημα της ύλης, χθες και σήμερον». Με προειδοποίησε πως επρόκειτο για βιβλίο δύσκολο για ένα παιδί της ηλικίας μου (ήμουν τότε 14 χρονών), αλλά πίστευε πως θα τα έβγαζα πέρα. Και πράγματι όχι μόνο κατάφερα να το διαβάσω, αλλά να το μελετήσω σε βάθος. Το διάβαζα όλο το καλοκαίρι του ΄43, με επιμέλεια και προσήλωση, λες και θα έδινα τον Σεπτέμβρη εξετάσεις πάνω σ΄ αυτό.

Παρά το μικρό μέγεθός του (είχε μόλις 74 σελίδες) έπιανε ολόκληρη της ιστορία της χημείας και της πυρηνικής φυσικής, ξεκινώντας από τις αντιλήψεις των αρχαίων Ελλήνων, περνώντας από την «ιερά τέχνη» των Αλεξανδρινών, την αλχημεία των Αράβων και του ευρωπαϊκού Μεσαίωνα στους νεώτερους χρόνους, όταν σειρά μεγάλων ερευνητών θεμελίωσαν την επιστήμη της Χημείας και φθάνοντας στις πραγματικά επαναστατικές, για τη δομή της ύλης, ανακαλύψεις του 20ου αιώνα. Δείγμα της εξαιρετικής ενημερότητάς του είναι πως στο βιβλίο (που τυπώθηκε το 1938, άρα θα πρέπει να γράφτηκε ένα δυο χρόνια πιο μπροστά), αναφέρονται τα ποζιτρόνια, που είχαν ανακαλυφθεί μόλις το 1932!

Αλλά δεν ήταν μόνο το πλήθος και οι έγκυρες πληροφορίες που κάνανε το βιβλίο πολύτιμο. Ήταν  ο πραγματικά συναρπαστικός τρόπος γραφής και οι πρωτοπόρες ιδέες που το διαπερνούσαν. Για την «ιερά τέχνη» που στάθηκε πρόδρομος της Αλχημείας των Αράβων, γράφει: Ήτο επομένως η ιερά τέχνη μία περίεργος συνεργασία της επιστήμης και της θρησκείας, της γνώσεως και της φαντασίας, της αληθείας και του ψεύδους.

Για τους Άραβες και το Ισλάμ γράφει με απροκάλυπτο θαυμασμό: …παρουσιάζουν μέχρι της 12ης εκατονταετηρίδος μιαν πρωτοφανή ακμήν εις όλους τους κλάδους της ανθρωπίνης δραστηριότητος. Καλλιεργούν τα γράμματα, ιδρύοντες βιβλιοθήκας εις όλας των τας μεγάλας πόλεις….

Και παρακάτω: Οι σοφοί λοιπόν της Αλεξανδρείας, διωκόμενοι σφοδρώς υπό των Χριστιανών, οι οποίοι εθριάμβευον, εις την Αραβίαν ευρίσκουν καταφύγιον και φιλοξενίαν. Εκεί μεταφέρουν τον πυρσόν της Ιεράς Τέχνης.

Συνέβη τότε ένα σοβαρό επεισόδιο σε βάρος ενός νεοφερμένου καθηγητή των Θρησκευτικών, του Φωτόπουλου. Επρόκειτο για άνθρωπο καλοπροαίρετο και αφελή, αλλά από την άλλη πλευρά αρκετά φανατικό, τελείως διαφορετικόν από τον θαυμάσιο εκείνον Τζηρίδη, που μας έκανε θρησκευτικά στις πρώτες τάξεις. Όπως ήταν επόμενο, ο τρόπος διδασκαλίας του Φωτόπουλου σήκωνε αρκετή καζούρα, αλλά οι μαθητές του Λυκείου ξεπέρασαν τα όρια. Δυο τρεις από αυτούς καταπιάστηκαν να φτιάξουν, δουλεύοντας μιαν ολόκληρη νύχτα με πεννάκι και σινική μελάνη εξαιρετικά αληθοφανές … αγγελτήριο της κηδείας του, σε τρία μάλιστα αντίγραφα,!

«Τον πεφιλημένον συνάδελφον Δημήτριον Φωτόπουλον, θανόντα αιφνιδίως κηδεύομεν σήμερον …κλπ κλπ».

Κόλλησαν το ένα έξω από το σπίτι του (κάπου κοντά στον Άγιο Συμεών έμενε) ένα στην Αγορά και ένα στο Γυμνάσιο.

Βγαίνει το πρωί ο Φωτόπουλος από το σπίτι του και αντικρίζει το αγγελτήριο της κηδείας του! Εξαιρετικά συγχυσμένος πάει στο Γυμνάσιο, όπου ήδη είχε δημιουργηθεί σάλος. Έγινε μεγάλη φασαρία και στο τέλος αναμίχθηκε η Ασφάλεια και άρχισε έρευνες και ανακρίσεις. Οι δράστες τα χρειάστηκαν και τον μόνο που σκέφτηκαν πως θα μπορούσε να τους βοηθήσει ήταν ο Δάσκαλος. Πήγανε και τον βρήκανε στο σπίτι του και του τα είπαν όλα, βεβαιώνοντας τον πως είχαν μετανιώσει πικρά και ζήτησαν τη βοήθειά του.

Ο Αποστόλου, πράγματι, αφού συνεννοήθηκε με τον Φωτόπουλο, στον οποίον ανέφερε την ειλικρινή μεταμέλεια των δραστών και επικαλέσθηκε τα χριστιανικά του αισθήματα, τους πήρε και πήγανε στο σπίτι του. Εκεί οι δράστες ζήτησαν συχώρεση και ο Φωτόπουλος, χριστιανικότατα, τους την έδωσε. Φυσικά η υπόθεση δε μπορούσε να αποσιωπηθεί, μια που είχε ανακατευτεί η Ασφάλεια, αλλά  τελικά η  μόνη συνέπεια που είχαν οι δράστες ήταν ολιγοήμερη αποβολή.

Εμείς, η τάξη μας δηλαδή, δεν είχαμε καμιάν ανάμιξη στην υπόθεση. Ήμασταν άλλωστε τρία χρόνια μικρότεροι, κάναμε όμως κι εμείς σε βάρος του Φωτόπουλου ό,τι περνούσε από το χέρι μας, βάζοντας καρφίτσα στην καρέκλα του. Θυμάμαι καθαρά, γιατί καθόμουν στο πρώτο θρανίο απέναντί του ακριβώς, τον μορφασμό πόνου, που έκανε σαν κάθισε στην καρέκλα. Δεν είπε όμως τίποτα, σηκώθηκε, έκανε κάπως συνοπτικά το μάθημα και έφυγε από την τάξη, πριν χτυπήσει το κουδούνι.

Οι περισσότεροι από τους συμμαθητές δεν ήμασταν μπασμένοι στη συνωμοσία και είχαμε παραξενευτεί από τον μορφασμό του καθηγητή μας. Οι δράστες τότε μας ανακοίνωσαν το κατόρθωμά τους με αρκετή δόση περηφάνιας.  Ο Φωτόπουλος όμως δεν είχε απομακρυνθεί, αλλά βγαίνοντας από την τάξη, στάθηκε δίπλα στην πόρτα και κρυφάκουγε για πολλήν ώρα. Κατόπιν όρμησε μέσα έξαλλος και έπιασε τον Γκορτζιώτη από τον λαιμό, γιατί φαντάστηκε πως ήταν ένας από τους πρωταίτιους. Δεν ήταν όμως. Απλώς ήταν από τους πρώτους που έτρεξαν στην έδρα για να διαπιστώσουν τι ακριβώς είχε συμβεί.

Ο Πατλάκας όμως, που ήταν μέσα στη συνομωσία, τρομοκρατήθηκε και έτρεξε για βοήθεια στη μοναδική τάξη που είχε μάθημα τέτοιαν ώρα. (Ήταν η 5η ώρα, δηλαδή 12-13). Ήταν μια αίθουσα στην άλλη άκρη του σχολείου, όπου δίδασκε φυσική ο Γριμής. Ο Πατλάκας μπήκε μέσα φωνάζοντας

«Ο Φωτόπουλος τρελάθηκε και πνίγει τα παιδιά!»

Στο μεταξύ όμως ο καημένος ο Φωτόπουλος, ξεθύμανε, μετάνιωσε για την βιαιότητα που έδειξε, παράτησε τον Γκορτζιώτη και άρχισε να μας νουθετεί με πράο χριστιανικό ύφος και χαμηλή φωνή. Τότε άνοιξε με πάταγο η πόρτα της αίθουσας και μπήκαν μέσα ο Γριμής και πολλοί μαθητές του, που μείνανε κατάπληκτοι  βλέποντας μιαν ήσυχη τάξη να ακούει φρόνιμη τον καθηγητή της να μιλά.

 

Όπως ο Παρασκευαϊδης, ο Αρχοντίδης και πολλοί άλλοι εκπαιδευτικοί και διανοούμενοι της Λέσβου, και ο Αποστόλου είχε οργανωθεί στην Αντίσταση. Εκείνος όμως αναδείχτηκε ηγέτης της. Στο τέλος της Κατοχής ήταν γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΕΑΜ, πόστο που κράτησε και τα επόμενα χρόνια, ώσπου άρχισαν οι διώξεις. Χαρακτηριστικό πάντως της ευσυνειδησίας και της επίγνωσης που είχε, αναφορικά με τα καθήκοντά του ως Δάσκαλου, είναι πως δε σταμάτησε να διδάσκει και όταν είχε το πόστο του Γραμματέα της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΕΑΜ, παρά τις δυσβάστακτες ευθύνες, που συνεπαγόταν.

Πιστεύω πως η παρουσία στην ηγεσία της Αντίστασης στη Λέσβο, ανθρώπων σαν τον Αποστόλου, τον Κανόνη, αλλά και τον Κοντάρα, ήταν καθοριστικής σημασίας. Χάρη στους φωτισμένους και πράους αυτούς ανθρώπους, επικράτησε στο νησί ατμόσφαιρα ηρεμίας και ομοψυχίας και δεν υπήρξαν υπερβολές και έκτροπα.

Αυτό όμως ας το καταγράψει κάποιος άλλος. Εγώ ήθελα να μιλήσω μόνο για τον Δάσκαλο Αποστόλου, που μ΄ έκανε να αγαπήσω τη Χημεία.

Παναγιώτης Σαμάρας

Μας ήρθε μετά την Απελευθέρωση, το φθινόπωρο του ΄45 και μας έκανε τα φιλολογικά μαθήματα της 7ης, μετά τον Αρχοντίδη, που τον είχαμε στην 6η. Από υπηρεσιακής πλευράς υπήρξε πολυπλάνητος. Υπηρέτησε στα Γυμνάσια Διδυμοτείχου και Σερρών, για δέκα σχεδόν χρόνια στο Γυμνάσιο Μυτιλήνης και κατόπιν στο Γυμνάσιο Μελιγαλά, όπου τον βρήκε ο πόλεμος και η Κατοχή. Πήρε μέρος στην Αντίσταση, πιάστηκε από τους Γερμανούς, πέρασε από τα φοβερά κρατητήρια της οδού Μέρλιν και κλείστηκε στο Χαϊδάρι. Όταν απολύθηκε ξαναγύρισε στη θέση του στο Μελιγαλά, από όπου μετατέθηκε στη Μυτιλήνη.

Πολυγραφότατος, εραστής της ιστορίας και της λαογραφίας, μας άφησε 15 μονογραφίες, τους 4 τόμους του «Λεσβιακού Ημερολογίου», χωρίς να υπολογιστούν τα άρθρα, σημειώματα και κριτικές, που δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες και περιοδικά, κυρίως της Μυτιλήνης και φτάνουν την εκατοντάδα.

Ήταν άνθρωπος μαχητικός και σε πολλές περιπτώσεις εριστικός, που δεν τσιγκουνευόταν τις εκφράσεις του, όταν ήταν να επιπλήξει τους μαθητές του, αλλά ταυτόχρονα, απροσδοκήτως επιεικής και συμπονετικός. Το επεισόδιο με την αποχή μας από τα μαθήματα, που προαναφέρω στο πρώτο μέρος, μαρτυρεί πόσο απρόβλεπτος ήταν.

 

Σταύρος Παρασκευαΐδης

Ο Σταύρος Παρασκευαΐδης ήταν γιος του δάσκαλου Γιώργου Παρασκευαΐδη από τον Μανταμάδο. Αποφοίτησε το 1913 από το Γυμνάσιο Μυτιλήνης με άριστα και αμέσως διορίστηκε δάσκαλος στο χωριό του. Μεσολάβησαν ο Παγκόσμιος πόλεμος και η Μικρασιατική Εκστρατεία και τελικά μόλις το 1923 επανήλθε στη θέση του.  Δεν τον ικανοποιούσε όμως η δουλειά του δασκάλου και αποφάσισε να παραιτηθεί για να σπουδάσει φιλόλογος. Πράγματι με αρκετές οικονομικής φύσεως δυσκολίες ήρθε στην Αθήνα και σπούδασε (μετεκπαιδεύτηκε για την ακρίβεια) φιλόλογος.

Ακολούθησαν  πολλά χρόνια μεταθέσεων σε διάφορα Γυμνάσια της χώρας, και το 1939 τοποθετείται στο Γυμνάσιο Κομοτηνής, όπου τον βρίσκει ο πόλεμος. Όντας έφεδρος λοχαγός επιστρατεύθηκε, παρά τη σχετικά μεγάλη ηλικία του (ήταν ήδη 45 χρονών) και μετά την εισβολή των Γερμανών και την παραχώρηση της Δυτικής Θράκης στους Βουλγάρους, έφυγε με την οικογένειά του και με μύριες δυσκολίες εγκαταστάθηκε για λίγο στην Αθήνα για να καταλήξει οριστικά στη Μυτιλήνη.

Μας ήρθε γυμνασιάρχης το 1942, από το Γυμνάσιο Παλαιού Φαλήρου, όπου υπηρετούσε, και ανέλαβε την τάξη μας όταν πηγαίναμε στην 8η. Ήταν εξαιρετικός και μεθοδικός δάσκαλος. Παρά την αυστηρή φυσιογνωμία του ήταν πράος και ειρηνικός άνθρωπος. Ο Βασίλης Αρχοντίδης τον ονομάζει[1] «χριστιανό» και όντως ήταν. Είχε μια τελείως δική του άποψη για το πώς πρέπει να είναι ο χριστιανός.

Εγώ προσωπικά κέρδισα δυο σπουδαία διδάγματα από τη διδασκαλία του Σταύρου Παρασκευαϊδη. Το ένα είναι πως με βοήθησε να δω με διαφορετικό μάτι τα Λατινικά, μάθημα γενικώς βαρετό και αντιπαθές σε πολλούς από μας, που το είχαμε, τελείως παράλογα βεβαίως, συσχετίσει με τα ιταλικά, τη γλώσσα του μισητού εχθρού μας.

Ο Παρασκευαϊδης δε μας έδειξε μόνο τη σπουδαιότητα της λατινικής γλώσσας, που ήταν μητέρα τόσων σημαντικών ευρωπαϊκών γλωσσών, όπως η ιταλική, η γαλλική, η ισπανική, η πορτογαλική και η ρουμανική, καθώς και δεξαμενή χιλιάδων δανείων σε άλλες γλώσσες, αλλά τον χαρακτήρα της, που αντικατόπτριζε το πρακτικό και πειθαρχικό πνεύμα των Ρωμαίων.

Το δεύτερο είναι η συσχέτιση ή ετυμολόγηση πολλών λέξεων και εκφράσεων της λεσβιακής ντοπιολαλιάς με την αρχαία ελληνική και μάλιστα την ομηρική γλώσσα, καθώς και η αναφορά του σε επιβιώσεις αρχαίων ελληνικών λατρευτικών  πρακτικών με σημερινές λαογραφικές τελετουργίες.

 

[1] Β. Αρχοντίδη: Σταύρος Παρασκευαϊδης, ο Χριστιανός Εφ. «Λεσβιακός Κήρυξ» 24-11-78

141 Σχόλια προς “Μαθητές και δάσκαλοι, αφήγημα του Δημήτρη Σαραντάκου – 6”

  1. Θαυμάσιο !

  2. Ωραίο και το σημερινό!
    Πώς μάθαινε ρώσικα μεσούσης της Κατοχής ο Αρχοντίδης;

  3. dryhammer said

    Καλημέρα!
    Όπως πάντα υπέροχος και ρέον ο λόγος [η γραφή μάλλον] του Δημ. Σαραντάκου*.
    Συγκινητικές οι αναφορές αλλά και αναπόφευκτες οι συγκρίσεις με τους καθηγητές του καθενός μας [καλούς και κακούς, με και χωρίς εισαγωγικά]

    * Θα γιόρταζε σήμερα αλλά…
    …Χρόνια Πολλά λοιπόν για τη γιορτή τους στους Δημήτρηδες και τις Δήμητρες, και σε όλα τα ονόματα που προκύπτουν. Ιδιαίτερες ευχές στον ευπατρίδη του ιστολογίου τον Δον Μήτσο [εγώ έτσι τον έμαθα κι έτσι τον ξέρω]

  4. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    Χρόνια πολλά στους Δημήτρηδες και στις Δήμητρες του ιστολογίου!

    2 Μάλλον από μέθοδο, όπως είχε ξεκινήσει και ο πατέρας μου με τον παππού μου, πριν γνωρίσουν τον Φεδέρωφ.

  5. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Ὄμορφο κείμενο!
    Χρόνια πολλά στούς Δημήτρηδες (Μαρτῖνο καί ἄλλους) καί στίς Δήμητρες!
    (Καί στήν γενέθλια πόλη πού σημαιοστολίστηκε ἀπό χθές..)

  6. ΓΤ said

    πηγαίνει, στην τιμή και στην υπόληψή του. —-> πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
    Αν τον ρωτούσαν / πάλι —> Αν ρωτιούνταν πάλι, / όχι
    Κι όμως τον κατατρώγει —> Κι όμως τον καταβάλλει

    «καθώς η μονάδα του ανήκε στην 3η Στρατιά» —-> μήπως στην 3η ΤΑΞιαρχία ΥΠοστήριξης;

  7. nikiplos said

    Καλημέρα… Αγαπώ πολύ την οδό Άλδου Μανουτίου στους Αμπελοκήπους Αθηνών. Για πολλούς λόγους και ως κάτοικος περίπου αφού η Βατοπεδίου δεν απείχε πολύ. Παραλίγο να νοικιάσω κάποτε και διαμέρισμα εκεί. Θυμάμαι την έκπληξη που ένιωσα, όταν ανακάλυψα πως το σχέδιο στο Μονόγραμμα του Ελύτη, που ήταν διάσημου έλληνος χαράκτου, ήταν στην πραγματικότητα παλαιότερο, του Άλδου Μανούτιου…
    (ρε τον μπαγάσα) σκέφτηκα…

  8. Νέο Kid said

    Νικοκύρη,;υποθέτοντας ότι το έχεις στην κατοχή σου το «Πρόβλημα της ύλης; Χθες και σημερον» μήπως να έβαζες κανένα κουιζακι με σπαμακέπαθλο το ωραίο βιβλιαράκι; Πολύ θα τοθελα να το διάβαζα! 🙂

  9. ΚΩΣΤΑΣ said

    Καλημέρα!
    Χρόνια πολλά για την ημέρα, στην εορτάζουσα Θεσσαλονίκη, στους Δημήτρηδες και Δημητρούλες και ιδιαιτέρως στον αγαπητό μας Δημήτρη Μαρτίνο.

    Διάβασα μόνο μέχρι τον Αρχοντίδη, ε ξ α ι ρ ε τ ι κ ό!

    Αργότερα τα υπόλοιπα.

  10. Νέο Kid said

    Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι τι είναι η ψυχή, αλλά τι είναι η συνείδηση! Ερώτημα έως σήμερον αναπάντητον.
    Μου κάνει εντύπωση πάντως που ο δάσκαλος μιλούσε έτσι θαρρετά και ξάστερα περί μη-ψυχής εκείνη την εποχή. Παπαδαριό δεν είχε στ Μυτιλήng ? 😊

  11. atheofobos said

    Ο Αποστόλου μας μίλησε για τη Χημεία, το περιεχόμενό της και τη σημασία της στην καθημερινή μας ζωή, με τέτοιον ενθουσιασμό και έξαρση, λες και ήταν ερωτευμένος μαζί της (και όντως ήταν) και κατάφερε να μεταδώσει τον ενθουσιασμό του στους περισσότερους από μας.

    Ως μαθητής στο Γυμνάσιο θεωρούσα πως το να μάθει κανείς Χημεία πρέπει να έχει κάποια διαστροφική λειτουργία στον εγκέφαλο του!
    Αυτό μέχρι να έχω την καλή τύχη να πάω φροντιστήριο για τις εισαγωγικές και να έχω δάσκαλο τον Κώστα Μανωλκίδη, από τον οποίο όχι μόνο έμαθα Χημεία αλλά έφτασε να με ευχαριστεί να λύνω ασκήσεις της σαν να λύνω σταυρόλεξα!
    Δεν είναι τυχαίο πως και η κόρη μου από το ίδιο με μένα βιβλίο του Μανωλκίδη έμαθε Χημεία!
    Αξίζει νομίζω τον κόπο να παραθέσω δύο λόγια δικά του για το πώς έβλεπε τον εαυτό του ως εκπαιδευτή:
    «Εγώ είμαι αριστερός και εκπαιδευτικός και έγινα φροντιστής, γιατί οι φροντιστές παίζουν ρόλο εξισορροπητικό.
    Με ενοχλεί που συνήθως η Αριστερά και το ΠΑΣΟΚ κατηγορούν τους φροντιστές.
    Εμείς οι φροντιστές είμαστε εξισορροπιστές, γιατί παίρνουμε ένα παιδί που πηγαίνει στο κολέγιο και ένα παιδί που πηγαίνει σε δημόσιο σχολείο (Κερατσίνι) και τους προσφέρουμε τις ίδιες γνώσεις, για να τα προετοιμάσουμε για το Πανεπιστήμιο.
    Θα αναφέρω ένα παράδειγμα πάνω σ’ αυτό: κάποτε ήρθε ένας μαθητής από τη Λάρισα, που στη χημεία ήταν πολύ αδύνατος αλλά ήθελε να μπει στο Πολυτεχνείο. Εγώ, λοιπόν, του έκανα μάθημα χημείας και έτσι μπήκε στο Πολυτεχνείο, έκανε και κάποια μεταπτυχιακά και αργότερα έγινε ένας από τους καλύτερους υπουργούς Παιδείας που πέρασαν από τη χώρα.
    Αυτό, λοιπόν, είναι το έργο που παρέχουν οι φροντιστές. Γι’ αυτό πρέπει να είμαστε περήφανοι που είμαστε φροντιστές.»
    https://archive.patris.gr/articles/68672

  12. leonicos said

    7 Νίκιπλε

    Έμενα για χρόνια στην Αμαλιάδος 13, όπου έχω ακόμα σπίτι
    Είχα κι ένα διαμερισματάκι στη Βατοπεδίου, που το πούλησα αργότερα
    Στην πολυκατοικία με το πανύψηλο δέντρο (που τώρα έχει κοπει) και για χρόνια ήταν θυρωρός ο Κώστας, έμενε η πεθερά μου. Τώρα μένει η κόρη μου.
    Εμεινα και στην οδό Ορεών ένα χρόνο.
    Εθαύαζα τον επιπλοποιό στη γωνία, που έκανε αναπαλαιώσεις, και είχε φίλο τον ξυλουργό απέναντι.
    Στο βιβλιοδετείο είχα τυπώσει τη διατριβή μου
    Αγόραζα ψητά κοτόπουλα από τον τύπο στη γωνία
    και άλλα πολλα που δεν τα θυά αι όλα

    Υπήρξαμε γείτονες!

  13. Νέο Kid said

    Α, ωραία! Μάθαμε ποιος έκανε φροντιστήριο στο Σουφλιά.

  14. leonicos said

    11 Αθεόφοβε

    Αυτόν το ρόλο του ‘εξισορροπιστή’ δεν τον είχα σκεφτεί.
    ότι το φροντιστήριο είναι άναγκαίο κακό’ είναι βέβαιο.

    Επίσης, εγώ πήγα στο Πρότυπο, αέναντι από τη εκκλησία, του Παπαγεωργίου (νομίζω) για να μπω στην Ιατρική

    Είχαμε σπουδαίους δασκαλους κι εκεί, εκτός από έναν άθλιο φιλόλογο, που ‘θα’ μας εκανε έκθεση. Καυχιοταν ότι ο ίδιος δεν χρησιμοποιεί ποτε΄την άνω τελεία. Μόνο αυτό.

    Οπωδήποτε, όπως υπάρχουν γιατροί, μηχανικοί, πιλότοι όλων των ειδών, το ίδιο θα συμβαίνει και με τους φροντιστές. Και σίγουρα ή διδασκαλία είναι ένα μεράκι, και άμα το έχεις, είσαι καλός, όπου και να το εξασκείς.

    Πολύ ωραίο μεράκι. Μεθύσι πραγματικό. Να βλέπεις το παιδί ξαφνικά να ‘νιωθει’ ότι μ+α διαβάζεται ‘μα’, και κατόπιν να εξακοντίζεται σε άτομο που διαβάζει. Η απόλυτη ηδονή. Η απόλυτη ηδονή!

  15. leonicos said

    Το άρθρο είναι φορτισμένο. Και μας φορτίζει. Μεγάλο άρθρο.

    Ας το δούμε από κοντά

  16. leonicos said

    15 συνέχεια
    Το πιο ενδιαφέρον αυτού του άρθρου είναι ότι το έγραε κάποιος που ήξερε
    α) ν’ αγαπήσει
    β) ν’ αγαπήσει τη γνώση
    γ) ν’ αγαπήσει αυτούς που την προσφέρουν
    δ) να εκτιμήσει όλα τα παραπάνω

  17. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @11. Ἡ Ἱστορία τῆς Ἐκπαίδευσης χρωστᾶ ἕνα κεφάλαιο στούς -ἴσως ὀλιγάριθμους- φροντιστές πού στάθηκαν μεγάλοι Δάσκαλοι καί μᾶς ἄφησαν ἐπιπλέον σπουδαῖο συγγραφικό ἔργο (Τέτοιος ἤτανε καί ὁ Καργᾶκος..)

  18. leonicos said

    15 συνέχεια

    Υποπτεύομαι πως του Αρχοντίδη του άρεσε λιγάκι η καζούρα. Ενδόμυχα γλεντούσε τον ορυμαγδό της, αντιμετωπίζοντάς την με πρόσωπο ατάραχο, αλλά με μάτια που έφεγγαν από μια απόκρυφη, εσωτερική ευθυμία.

    Ο καλός δάσκαλος, αυτός που έχει αυτοπεποίθηση, δεν φοβάται την καζούρα. Συμμετέχει. Στον Μπασιά περιγράφω τη σκηνή κατά την οποία στην πρωινή αναφορά της Δευτερας, δεν βγήκε κανένας να έχει μεθύσει από βραδυς και να έχειι κάνει επεισόδιο άξιο να αναφερθεί, επειδή τους μάζευε ακι τους περιέθαλπε ο Μπασιάς’
    Και ο διοικητής μας είπε: Καλά τί πάθατε; Δεν είσαστε έλληνες πια; Κανένας δνε μέθυσε χτες;

    Κάποτε στο αμφιθατρο, ου εμφανιστηκε κάποιος με καφέ. Δεν συνηθιζοταν (δεν ξέρω τι γίνεται τώρα) κι ενοχλήθηκα. Τον κοίταξα καναδυό φορές αλλά αποφάσισα να τον αγνοήσω. Στο τέλος έβαλε το ποτήρι του στο πάτωμα και δεν το ξανάπιασε μέχρι που τελείωσα. Σε άλλον συνάδελφο, που ζήτησε από τον φοιτητη να βγει έξω, βγήκανε δέκα άλλοι μαζί του. Το μάθημα μη υποχρεωτικό, έμεινε με τους πέντε καλους.

    Και οι πέντε καλοί δεν είναι ποτέ αυτοί στους οποίους μπορείς να στηριχτείς. Είναι ι απόλυτοι εαυτούληδες

    Το ‘οι’ με ‘ι’ για ναμε διορθώσει ο λεγάμενος

  19. leonicos said

    15 συνέχεια

    Γαλήνιος και ατάραχος, (ολύμπιο τον έλεγε ο Τσερνόγλου), πήγαινε ως την έδρα και στεκόταν όρθιος, περιμένοντας να καταλαγιάσει ο θόρυβος, ενώ το αγαθότατο πρόσωπό του μας φώτιζε, όπως ένας φάρος φωτίζει τα αγριεμένα κύματα.

    Με το που άρχιζε το μάθημα, συνάρπαζε όλη την τάξη και σε λίγα λεπτά δεν ακουγόταν ούτε ψίθυρος. Μιλούσε πολύ απλά, χωρίς στερεότυπες εκφράσεις, χωρίς ρητορικά σχήματα, ανακατεύοντας ανέκδοτα από τη φοιτητική του ζωή ή απλά καθημερινά περιστατικά, ενώ μας μυούσε ταυτόχρονα στην ουμανιστική σκέψη, μας έμπαζε στη μαγεία του ελληνικού πνεύματος, μας έδινε τα πρώτα στοιχεία της διαλεκτικής και της φιλοσοφίας. Εμείς ρουφούσαμε τα λόγια του.

    Τί τυχεροί άνθρωποι, τόσο οι δάσκαλοι όσο και οι μαθητές.
    Γιατί όσο οι μαθητές χρειάζονται τος δασκάλους, άλλο τόσο και οι δάσκαλοι χρειάζονται τους μαθητές.

    Είναι σαν τον έρωτα! Μπορείς να κάνει ςμε κάποι απου σε ξενερώνει; όσο ντούρος και να είσαι!

    Ο Χατζηδάκης είπε ότι (αν το λέω καλά) ότι το να γράψεις ένα τραγούδι δεν είναι απλώς Τέχνη αλλα Ερωτική Πράξη.

    παρακάμπτω το ότι το να κάνεις Τέχνη είναι Ερωτική πράξη αλλά

    και η διδασκαλία είναι ερωτική πράξη. Αφήνει πραγματική και βαθιά ικανοποίηση

  20. Γιάννης Κουβάτσος said

    Χρόνια πολλά στις εορτάζουσες και τους εορτάζοντες και ξεχωριστά στον ακριβοθώρητο Δημήτρη Μαρτίνο. 😊
    Πρότυπο δασκάλου σε όλα του ο Αρχοντίδης και καταλυτική η σύγκριση με τον καθηγητή που έκανε με το καλημέρα εχθρούς τους μαθητές. Μα στην επικοινωνία κρύβεται το ταλέντο του δασκάλου. Αν δεν έχει αυτήν την ικανότητα, οι προσπάθειές του δύσκολα θα τελεσφορήσουν.
    Καζούρα. Να μια λέξη μάλλον άγνωστη στους σημερινούς μαθητές. Την έχει αντικαταστήσει η πλάκα.

  21. Νέο Kid said

    10. Τώρα βέβαια , θα μπορούσε κάποιος εύλογα να παρατηρήσει ότι μάλλον σήμερα είναι δυσκολότερο να μιλήσει κάποιος σε σχολικό περιβάλλον και γενικά δημόσια περί μη-ψυχής ή άλλα controversial (my ass!) θέματα. Δεν έχω καταλήξει πού οφείλεται το πραγματικά αξιοθαύμαστο γεγονός η «μέση αντίληψη» να βαίνει αντιστρόφως ανάλογα με την accumulated γνώση και τις κατακτήσεις της επιστήμης και της τεχνολογίας !
    Ποιος να φανταζόταν ας πούμε την εποχή του Αρχοντίδη ότι εν έτη 2021 θα υπήρχαν εκατοντάδες χιλιάδες (αν όχι εκατομμύρια…) οπαδοί της επίπεδης Γης!

  22. leonicos said

    15 συνέχεια

    Μίλησε για τις αιτίες που γέννησαν τον ναζισμό και ανάλυσε τις μεθόδους που μεταχειρίστηκε ο Χίτλερ για να επικρατήσει. Ακούγοντάς τον αισθανόσουν την οδύνη και την απορία ταυτόχρονα του ομιλητή, αυτού του γερμανοθρεμμένου ουμανιστή, για το κατάντημα ενός μεγάλου και πολιτισμένου λαού, που ο φασισμός μετέτρεψε σε δήμιο της Ευρώπης.

    ……….. Ακόμα πιο χαρακτηριστικό της διάλεξης του ήταν πως δε μίλησε με μίσος για τους Γερμανούς, πράγμα που ήταν πολύ της μόδας τότε, αλλά με έναν τρόπο που σ΄ έκανε να μισήσεις το φασισμό.

    Χτες είχαμε το περίφημο roma lives matter (από το γνωστό επεισόδιο) και κάποιος εξυπνάκιας είπε ‘σε λίγο θα μας πουν ότι και ‘των τούρκων η ζωή αξίζει΄’

    Σχολίασα, αλλά δεν ξέρω αν βγήκε, επειδή είναι λίγο μπερδεμένο, ‘και των τούρκων αξίζει, και των παλαιστινίων αξίζει, και των εβραίων αξίζει και των αφγανών αξίζει’. Αλίμονό μας αν ΜΙΑ ΖΩΗ δεν αξίζει. Και όμως υπάρχουνάνθρωποι σε πόστα ανάμεσά μας, που θεωρούν ότι ειπαν κάτι γενικά αποδεκτό υπονοώντας ότι ‘των τούρκων δεν αξίζει’

    Δεν έχουν γνωρισει τούρκο. Θα λυπούνταν που δεν τους φτάσαμε ακόμα σε ευγένια και τρυφερότητα προς τον οποιονδήποτε, οι έλληνες

  23. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    6 Μήπως οι ΤΑΞΥΠ είναι νεότερες; Δεν ξέρω

    8 Θα υπάρχει, αλλά στην πατρική βιβλιοθήκη. Σκέφτομαι όμως να το σκανάρω αν/όταν το βρω.

    13 🙂

  24. leonicos said

    15 συνέχεια

    για το κατάντημα ενός μεγάλου και πολιτισμένου λαού, που ο φασισμός μετέτρεψε σε δήμιο της Ευρώπης.

    Το 1963, που πρωτοπήγα στη Γερμανία (φοιτητικές ανταλλαγές), μια μέρα μου έδωσαν ένα ερωτηματολόγιο, στο οποίο αν ήθελα απαντούσα και αν ήθελα το επέστρεφα.

    Είχε όλες τις δύσκολες ερωτήσεις για έναν εβραίο. Για να μην κάνω λάθος, πλησίασα κάποιον diktor Hepp

  25. spiridione said

    Και εκλέχτηκε ο Αποστόλου 5 φορές δήμαρχος Μυτιλήνης!

    Click to access Apostolou_Apostolos.pdf

  26. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεν νομίζω, παντως, ότι υπάρχουν μεγάλοι, δηλαδή σημαντικοί, λαοί και μικροί, δηλαδή ασήμαντοι. Η «μεγαλοσύνη» είναι συγκυριακή και συνάρτηση πολλών παραγόντων. Το DNA, όπως υποστηρίζουν οι θιασώτες αυτών των συγκρίσεων, δεν έχει καμία σχέση, αντιθέτως η εμμονή σε αυτό οδηγεί αναπόδραστα στην ανάπτυξη ρατσιστικών θεωριών. Γιατί μας εκπλήσσει που ένας «μεγαλος» λαός, οι Γερμανοί, αιματοκύλησαν την Ευρώπη ως φορείς του ναζισμού; Λόγω Μπετόβεν, Γκετε και λοιπών κορυφαίων του πνευματος; Μα για κάθε σπουδαίο Γερμανό υπάρχουν χιλιάδες που μόνο στη ζυθοποσία και στην άκριτη υπακοή και εξουσιολατρία διακρίνονται.

  27. leonicos said

    15 συνέχεια Δεν ξέρω γιατί έφυγε

    Είχε όλες τις δύσκολες ερωτήσεις για έναν εβραίο. Για να μην κάνω λάθος, πλησίασα κάποιον diktor Hepp, που ήξερε και γαλλικά, για να το συντάξουμε μαζί. Αυτός απόρησε. Πήγαμε στον διευθυντή, που ήταν τούρκος, Και το απαντήσαμε όλοι μαζί

    Το γλεντήσαμε διότι απαντούσα πρώτα σ’ αυτούς, κι έπειτα γράφαμε την απάντηση

    Στην ερώτηση ‘αν θεωρώ προσωπικά τον γερμανικό λαό υπεύθυνο για τις χιτλερικές θηριωδίες’ (έτσι το έγραφε) απάντησα ΟΧΙ κι έκανα διαχωρισμό μεταξύ φασισμού και γερμανού.
    Στην ερωτηση ‘γιατί η Γερμανία εξαπέλυσε τον πόλεμο’ απάντησα ‘επειδή είχε τη δύναμη, και η κυβέρνησή της έπεσε σε ακατάλληλα χέρια’ κοκ
    Το υπέβαλα και μου έδωσαν απλά ένα ευχαριστήριο γράμμα

  28. leonicos said

    15 συνέχεια

    Εγώ προσωπικά κέρδισα δυο σπουδαία διδάγματα

    Λίγα λέει.εν ειναι δυνατόν εμείς, που δεν τους γνωρίσαμε να κερδίσαμε τόσο πολλά
    κι εκείνος μόνο δύο!

    Ούτε ο Τζι δεν θα το πίστευε αυτό

  29. leonicos said

    15 συνέχεια

    Πρέπει να υποπτεύεστε ότι το άρθρο αυτό μου άρεσε πολύ

    Χάι, Νοικοκύρη

    Μετην εκδρομομανία της Φωτεινής, δεν μπορώ να σου στείλω κάτι να μου δημοσιεύσεις. Δεν γίνεται να μου μιλάνε και να μην απαντάω!

    Αλλά κι αυτή σκάει όλη την εβδομάδα με το (κ@@@)λογιστικό, με 15 άτομα προσωπικό, και τι να της πω;

    Πάντως τα Τρίκαλα Κορινθίας ειναι καταπληκτικός προορισμός

  30. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Χρόνια πολλά και καλά στον Δον! Και σε όλους/ες που δεν ξέρω, για να μην παραπονιούνται 🙂

    ____________________

    Πολύ μου αρέσει το σαραντάκειον εκπαιδευτικόν έπος, περιμένουμε το επόμενο!

    21# Δηλαδή δεν είναι επίπεδη? Ελάμπορέιτ πληζ.
    (γι αυτό γουστάρω εδώ, μαθαίνω πράγματα).

  31. leonicos said

    1

  32. leonicos said

    30

    Σκέψου, υπάρχουν άνθρωποι τόσο τυφλοί που πιστεύουν ότι είναι σφαιρική

    δεν ανίγουν τα μ΄τια τους να δουν πως είνι επίπεδη.Πού ζούνε; Πάνω σε πορτοκάλι;

    (το ανοίγουν με ι)

  33. geobartz said

    Χρόνια Πολλά σε κάθε Δημήτρη, Δημητρό, Μωτό, Μήτσιο, Τάκη/Τάκο, Δημητράκη, Δημητρούλη, Μήτρο. Σε κάθε Δήμητρα, Δημητρούλα, Τούλα, Μωτούλα, Μήτσα, Μήτρω. Χρόνια Πολλά στη Θεσσαλονίκη και σε όλη τη Μακεδονία.
    Για τα «Γυμνασιακά» του πατρός Σαραντάκου, θα πώ ότι παρόμοια σοβαρά και ευτράπελα υπήρξαν και αλλού και άλλοτε. Πάντως, το γράψιμό του πολύ καλό!

  34. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Λεώνικε άσε τη γη στην ησυχία της και πες μας τι έκανες με τα ψητά κοτόπουλα (#12), χορτοφάγος άνθρωπος.

  35. atheofobos said

    14
    Εάν μπήκα στο Πανεπιστήμιο και στις 3 σχολές που έδωσα, με ξεχωριστές εξετάσεις στην κάθε μία, το οφείλω σε 3 πραγματικούς δασκάλους που είχα την τύχη να έχω στο φροντιστήριο.
    Για τον Μανωλκίδη έγραψα παραπάνω, αλλά στο φροντιστήριο του είχα επίσης δάσκαλο στην Βιολογία ένα προικισμένο, φοιτητή τότε, για τον οποίο έχω γράψει σχετικά στο ΜΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗ ΕΚΠΛΗΞΗ https://atheofobos2.blogspot.com/2009/06/blog-post_03.html?showComment=1607922141034
    Στο Πρότυπο είχα πάει τον προηγούμενο χρόνο και από αυτόν που δίδασκε Χημεία δεν μάθαινες τίποτα.
    Όμως Έκθεση δίδασκε εκεί, ο Ανδρακάκος ένας καταπληκτικός φιλόλογος ο οποίος είχε βγάλει ένα φτενό βιβλιαράκι 29 σελίδων. Όμως με αυτό έμάθα γραμματική και συντακτικό που δεν είχα μάθει 6 χρόνια στο Γυμνάσιο που ήταν και Πρότυπο!
    Α΄ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΘΗΝΩΝ-ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΕΝΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2016/09/blog-post_13.html
    Έλεγε χαρακτηριστικά πως δεν έχω σκοπό να σας κάνω λογοτέχνες αλλά θα σας βάλω στο Πανεπιστήμιο! Αποτέλεσμα ένας μαθητής που δεν ήξερε γραμματική και συντακτικό χάρις στην διδασκαλία του και το πολύτιμο βιβλιαράκι του, το δάνεισα σε ένα φίλο μου φιλόλογο και δεν το ξαναείδα έκτοτε, πήρε 8 στα 10 στην Έκθεση από 3 διαφορετικούς εξεταστές!

  36. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    15 Ναι, ήταν πολύ αγαπητός. Και θα είχε ενδιαφέρον το αρχείο του.

    29 Καλές εκδρομές Λεώνικε!

  37. Irresistible said

    Μία μόνο παρατήρησις στο ομολογουμένως θαυμάσιο αφήγημα του πατρός Σαραντάκου για τους καθηγητάς του επί Κατοχής στην εύφορο Λέσβο:

    Είναι όντως εκπληκτικό ότι τόσον ο πατήρ όσον και ο υιός Σαραντάκος ΑΓΝΟΟΥΝ ότι το περί ού ο λόγος βιβλίο του μπολσεβίκου καθηγητού Αποστόλου Ε. Αποστόλου, «Το πρόβλημα της ύλης χθες και σήμερον», Μυτιλήνη, 1938 (75 σελίδες) είναι ΕΠΙ ΛΕΞΕΙ αντιγραφή του μνημειώδους συγγράμματος του τακτικού καθηγητού Ανοργάνου Χημείας στο ΕΚΠΑ, Κωνσταντινου Δ. Ζέγγελη με τίτλο… «Το πρόβλημα της ύλης άλλοτε και σήμερον», Αθήναι 1924, (33 σελίδες)!

    Ο απατεών Αποστόλου, που τόσο θαυμάζει ο πατήρ Σαραντάκος, ούτε τον τίτλο του αριστουργήματος του Ζέγγελη δεν φιλοτιμήθηκε να αλλάξει!.. Τόσο μεγάλο θράσος είχαν οι παλαιοί μπολσεβίκοι, εκμεταλλευόμενοι την παντελή άγνοια της Λογοκρισίας επί 4ης Αυγούστου (1938)…

    Προκαλώ τον αγαπητό σε όλους μας, κύριο Νίκο (σχόλιο 23), να βρεί στην βιβλιοθήκη του αλησμονήτου πατρός του και να σκανάρει το βιβλίο του απατεώνος Αποστόλου, ώστε να το συγκρίνουμε λέξη προς λέξη με το αριστούργημα του Ζέγγελη, που μπορείτε να κατεβάσετε δωρεάν ΕΔΩ (σελίδες 6 έως 38). Είναι σκάνδαλο για ένα Ιστολόγιο που κάθε Σαββάτο κράζει τα ανθυποπταίσματα του κάθε πικραμένου, να μή βγάζει άχνα για την μεγαλειώδη απάτη με το κλεψίτυπο βιβλίο του Αποστόλου Ε. Αποστόλου.

    Είπα και ελάλησα και αμαρτίαν ούκ έχω…

  38. BLOG_OTI_NANAI said

    21: Πιθανώς επειδή ο Πλάτωνας, ο Επίκουρος, ο Αριστοτέλης, ο Ηράκλειτος αλλά και ο Χριστός και τόσοι άλλοι που δίδαξαν περί ψυχής, δεν ανήκουν στην μέση αντίληψη εδώ και 2.500 χρόνια 🙂

    ΥΓ
    Να πούμε και κάποια διευκρινιστικά που πολλοί δεν γνωρίζουν.

    1) Από τους αρχαίους, ο Δημόκριτος δίδαξε την υλικότητα της ψυχής. Πάντως, μίλησε για ψυχή, αλλά ας πούμε ότι ήταν πιο κοντά σε αυτά που έλεγε ο Αρχοντίδης.
    2) Η μή αποδοχή της ψυχής με την χριστιανική ή αρχαιοελληνική έννοια, δεν σημαίνει και απουσία θρησκευτικότητας. Για παράδειγμα, αυτά που είπε ο Αρχοντίδης για την ψυχή, υπό προϋποθέσεις, θα μπορούσε να τα πει και ένας Μάρτυρας του Ιεχωβά.
    3) Ελάχιστοι γνωρίζουν δυστυχώς ότι οι Χριστιανοί δεν αποδέχονται κατά φύση αθανασία της ψυχής, διότι η ψυχή είναι κτίσμα και άρα είναι θνητή. Όπως ξέρουμε από τους Πατέρες της Εκκλησίας, ο Θεός και τα κτίσματα είναι δύο πραγματικότητες εντελώς διαφορετικής φύσης.
    4) Στην κατά φύση αθανασία της ψυχής πίστευε π.χ. ο Πλάτωνας, αλλά θεωρούσε την ψυχή φύσης ανάλογης με αυτή που αποδίδουν οι χριστιανοί στον Θεό, γι αυτό την δεχόταν και αθάνατη και αδημιούργητη.
    5) Αντιθέτως, οι χριστιανοί διδάσκουν ότι η ψυχή είναι κτίσμα, και όπως κάθε τι που υπάρχει, υπάρχει επειδή ο Θεός το επιτρέπει, έτσι διατηρείται και η ψυχή του ανθρώπου. Άρα για τους Χριστιανούς, η απόδοση μιας αθανασίας «έμφυτης» στην ψυχή, δηλαδή μιας αθανασίας που οφείλεται στη φύση της ψυχής, αποτελεί αίρεση, δηλ. μια αυθαίρετη, μή παραδεδομένη διδασκαλία. Ναι μεν υπάρχουν διατυπώσεις που μιλούν για την αθανασία της ψυχής, αλλά κάθε φιλοσοφικό σύστημα έχει και μια ορολογία που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη. Έτσι για τους χριστιανούς η ψυχή ζει στη βάση μιας κατά Χάρη αθανασίας και όχι κατά φύση.

  39. Costas Papathanasiou said

    Καλησπέρα!
    Ωραίος στο πόστο μαθητού παλιού, ο συνονόματος του Άι-Δημητρού!

    Χρόνια πολλά-και τα κακά μακριά!- στους εορτάζοντες (Δήμητρες, Μήτσους και Δημήτρηδες- με προεξάρχοντα τον παλαιό και αγαπητό του ιστολογίου Δ.Μαρτίνο)

  40. Μου έκανε εντύπωση που στην έκφραση «Ντεβίτσα βάσα, ουμνάγια» (Девица ваша, умная) η λέξη «έξυπνη/-ο» (ουμνάγια) αποδίδεται ως «χαριτωμένη/-ο».

  41. # 7

    Εμεινα κάποτε για μερικές μέρες σ’ ένα διαμέρισμα της Αλδου Μανοτίου για να είμαι πιο κοντά στην Πανεπιστημιούπολη και να διαβάζω. Μεγάλο δράμα, αν και ήτανε κοντά στην Βουρνάζου, η ηχητική ενόχληση από το γήπεδο ήταν πολύ μεγάλη και όχι μόνο αυτή, διαπίστωσα πως σε κάποιες σχέσεις εκτός από τρίγωνα εμφανίζονται και πολύγωνα (ήταν και σχετικά κοντά το Πολύγωνο…)

  42. Voyageur autour de la chambre said

    Καλημέρα σε όλους, χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν.
    Το απολαμβάνω το αφήγημα του Δημ. Σαραντάκου, όπως και όλες τις μικρο-ιστορίες από εποχές που δεν έζησα.

  43. Να ευχηθώ χρόνια καλά και πολλά σε κρυφα και φανερά ( Μαρτίνος) μέλη του ιστολογίου που γιορτάζουν

  44. H. Mandragoras said

    Χρόνια Πολλά στούς Δημήτρηδες.
    Έχει αναφερθεί ποτέ στο ιστολόγιο η λύση του μεγάλου μυστηρίου πώς προκύπτει το Μήτσος από το Δημήτρης;

  45. BLOG_OTI_NANAI said

    Χρόνια πολλά σε όλους τους εορτάζοντες!

  46. dryhammer said

    Αγνοούσα τόσο τον Αποστόλου όσο και τον Ζεγγέλη [και το έργο τους]. ΑΝ όμως η εγκυρότητα [και η βαρύτητα] μιας καταγγελίας είναι ανάλογη του ήθους και της προσωπικότητας του καταγγέλλοντος και του καταγγελλομένου αντίστοιχα [όπως μας παραδίδονται για τον μεν πρώτο με την ως τώρα παρουσία του εδώ μέσα, και για τον δε δεύτερο κατά τα λεγόμενα όσων τον γνώρισαν] τότε καταλήγουμε αβίαστα πως ο Ζεγγέλης το 1924 αντέγραψε απόσπασμα [33 από 75 σελίδες] από τον Αποστόλου του 1938

  47. dryhammer said

    46 ΥΓ. Όπως πχ το να σε υπερασπίζεται ο Κούγιας είναι τεκμήριο ενοχής…

  48. # 38

    Επειδή τα πάντα πλάσθηκαν κατ’ εικόνα και ομοίωση ο άνθρωπος πρέπει νάχει κι αυτός πνεύμα δηλαδή ψυχή. Ναι αλλά που βρίσκεται ;
    Αφου ο Θεός βρίσκεται στον ουρανό, η ψυχή του ανθρώπου πρέπει να βρίσκεται στον μικρό ουρανό που κουβαλάει κάθε άνθρωπος, τον ουρανίσκο του. Και η δουλειά της είναι να μεταγράφει τις σκέψεις σε λόγο με την ανάλογη ψυχική διάθεση.

    (από τις ιστορίες από το κοίλο ημισφαίριο )

  49. Αγγελος said

    Κι από μένα χρόνια πολλά στους εορτάζοντες.
    Αθεόφοβε, αυτή τη διαστροφή (την αγάπη για τη χημεία) την είχα από μικρός. Μόνον όταν τελείωσα το σχολείο μου ‘φυγε — έκρινα ότι για μη χημικός είχα μάθει αρκετή 🙂

  50. Καλημέρα και χρόνια πολλά σε όλους (στον Δον Μήτσο του ιστολογίου, και αν δεν κάνω λάθος και στον Δημήτρη Καραγιάννη) και όλες και σε όσους δεν φαίνονται εδώ ή έχουν δικούς τους που γιορτάζουν.
    Εξαιρετική η συνέχεια. Και πόση τύχη εκείνα τα χρόνια να τυχαίνουν στο ίδιο σχολείο τόσοι εξαιρετικοί Δάσκαλοι!
    Είναι πραγματικά έρωτας το δασκαλίκι. Αυτή η απίστευτη χαρά των παιδιών όταν κάτι μαθαίνουν, κάτι καταλαβαίνουν, αυτή η ματιά τους που ανακαλύπτει, αυτά και πόσα άλλα, δεν περιγράφονται. Και δεν αντέχεται σαν δουλειά από όποιον δεν την γουστάρει.

  51. nikiplos said

    12@ Πράγματι Λεώνικε υπήρξαμε γείτονες… Για να γνωρίζεις την Οδό Ωρεών γνωρίζεις καλά την περιοχή γιατί πρόκειται πραγματικά για ένα πολύ μικρό στενάκι που βγάζει στη Βατοπεδίου και ξεκινάει μόλις στην Αμαλιάδος. «Συνεχίζει πλάι στο Υπ. Περιβάλλοντος στρίβοντας λίγο αριστερά ως πεζόδρομος και βγάζοντας σε ένα από τα πιο κρυφά «τυφλά» σημεία της περιοχής.

    41@ Η Μανουτίου (στενάκι κι αυτή) ήταν στην πραγματικότητα μια μικρή γειτονιά, άλλοτε συνοικία Ιατρείων κυρίως, για πολλά χρόνια μετά την έλευση του Μετρό, και κυρίως μετά την κρίση ξεπεσμένη. Όχληση από το γήπεδο? Η Μανουτίου ίσως, η Βατοπεδίου ποτέ. Σαν γιορτή φάνταζε αλλά ήταν σχετικά μακριά.

  52. nikiplos said

    Να ευχηθώ κι εγώ χρόνια πολλά στους Δημήτρηδες (Μαρτίνο και Μήτσο) του Ιστολογίου, αλλά και όσους χρησιμοποιούν ψευδώνυμο και δεν γνωρίζω ότι λέγονται έτσι!

  53. sarant said

    44 Είναι μυστήριο; Αν και ομολογώ ότι δεν έχω ξεκάθαρη στο νου μου τη διαδρομή από το Μήτρος στο Μήτσος.

    47 E ναι

    50 Καραγιώργης ο Δημήτρης, χρόνια του πολλά, όπως και στον Δον Μήτσο, και σε όλες/όλους που γιορτάζουν.

  54. leonicos said

    ππ

  55. leonicos said

    53 Είναι μυστήριο; Αν και ομολογώ ότι δεν έχω ξεκάθαρη στο νου μου τη διαδρομή από το Μήτρος στο Μήτσος.

    Συριστικοποίηση του ρ

    Πλάκα κάνω

  56. Theo said

    Καλημέρα και τις θερμότερες ευχές μου στον Δημήτρη Μαρτίνο κι όλους τους εορτάζοντες και εορτάζουσες σχολιαστές και αναγνώστες του ιστολογίου.

    Συγκινητικές οι αναφορές του Δημ. Σαραντάκου στους δασκάλους του, κι ευχαριστώ τον Νικοκύρη για την ανάρτηση.

    (Εδώ και καμιά βδομάδα ξαναμπαίνω στο ιστολόγιο, συναντώ τους παλιούς γνωστούς αλλά δεν βλέπω Γς και Αβονίδα. Απλώς για ένα γεια πέρασα 🙂 )

  57. Theo said

    Α, κάπου έχασα και το Avatar 😦

  58. Αγγελος said

    Κάποιος που θέλει να κλέψει, και μάλιστα βιβλίο γνωστού συγγραφέα, καθηγητή εν ενεργεία, ε, δεν θα αντιγράψει επί λέξει τον τίτλο. Εικάζω ότι ο Αποστόλου συνειδητά παρέπεμπε στο τευχίδιο του Ζέγγελη, συγγράφοντας κατά κάποιον τρόπο ενημερωμένη του έκδοση. Και φυσικά οι αντιλήψεις περί ύλης είχαν αλλάξει άρδην από το 1924 ως το 1938…

  59. Αγγελος said

    Τheo (56), o Γς έχει πεθάνει. Ο Αβωνίδας έχει, ελπίζω, απλώς πολλή δουλειά 🙂

  60. ΣΠ said

    27
    Αποκλείεται ο Ζέγγελης να είχε γράψει για τα ποζιτρόνια.

  61. Theo said

    @59:
    Ευχαριστώ, Άγγελε.
    Ο Θεός να αναπαύσει τον Γιάννη.

  62. Pedis said

    Ευχές της ημέρας στ@ς εορτάζ@ες και σε όλ@ς με τα σπάνια πλέον υποκοριστικά Μίμης, Ντίμης, Μήτσος, Μιμή, Τζίμης …

    Και φυσικά ευχές για ταχεία ανάρρωση στους Θεσ/νικείς. Μάλλον θα τις χρειαστούν το επόμενο εικοσαήμερο …

    Άκυρο από τον Διοικητή …

  63. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπὸ τὴν ἀφεντιά μου.

    Εὐχαριστῶ πολὺ γιὰ τὶς εὐχές σας καὶ μὲ τὴ σειρά μου εὔχομαι χρόνια πολλὰ στὶς συνεορτάζουσες καὶ στοὺς συνεορτάζοντες καὶ ἰδιαίτερα στὸν Μῆτσο καὶ στὸν Δημήτρη Καραγιώργη.

    Πολὺ ὡραῖο καὶ τὸ σημερινό. Ἐξαιρετικὴ ἡ ἀφήγηση τοῦ ἀείμνηστου Δ. Σαραντάκου. Καθόλου τυχαῖο ὅτι αὐτοὶ οἱ δάσκαλοι ἔβγαλαν τέοιους μαθητές.

    Χτὲς τὸ βράδυ παρακολούθησα στὸ κανάλι τῆς βουλῆς ἕνα πολὺ ἐνδιαφέρον (γιὰ μένα) ντοκυμανταίρ: Σάζι, τὸ κλειδὶ τῆς ἐμπιστοσύνης.
    Εἶναι ἕνα μουσικὸ ὁδοιπορικὸ ψυχῆς ἀπὸ τὸ Βερολίνο μέχρι τὸ Ἰράν, μὲ ἐνδιάμεσους σταθμοὺς σὲ Βοσνία, Ἀλβανία, Βουλγαρία, Τουρκία, Γεωργία καὶ Ἀζερμπαϊτζάν.

    Δημιουργός του ἡ (μέχρι χτὲς ἄγνωστή μου) Πέτρα Ναχτμάνοβα.

    Ἡ ταινία μοῦ ἄρεσε, ἀλλὰ ἐκνευρίστηκα μὲ τοὺς ὑπότιτλους. Ἡ ἀφήγηση ἦταν σὲ ἀγγλικὰ καὶ γαλλικά, ἐνῶ εἶχε καὶ διαλόγους στὶς γλῶσσες τῶν χωρῶν διέλευσης. Δὲν βρῆκα κάποιο χτυπητὸ λάθος στὰ ἀγγλικά, γιὰ τὰ ὁποῖα μπορῶ νὰ ἔχω ἄποψη.

    Αὐτὸ ποὺ μὲ χάλασε ἦταν ἡ ἐπεναλαμβανόμενη γενικὴ τοῦ σαζίου, ὅπως λέμε τοῦ γκαζίου, τοῦ ρυζίου, τοῦ Μπιτσίου*. 🙂

    *(γιὰ τοὺς νεώτερους)Μπίτσιος: ὑπουργὸς ἐξωτερικῶν στὴν Κυβέρνηση Καραμανλῆ (1974-77).
    Μετὰ ἀπὸ ἀπαίτησή του, οἱ εκφωνητές τῶν εἰδήσεων ἔλεγαν «τοῦ κυρίου Μπιτσίου», ὅποτε ἀνέφεραν τὸ ἐπώνυμό του στὴ γενική.

  64. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    62# Τι θες επιτέλους μωρέ αντίχριστε? 😜 🤪

  65. Βρε, καλώς τον Theo! Είχα ανησυχήσει, να πω την αλήθεια.

  66. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @63. Ὡραῖο! Πρώτη φορά ἀκούω ἐκείνη τήν ἀπαίτησί του! [Μᾶλλον προσπαθοῦσε νά ἀποφύγη τήν συσχέτισι μέ τό bitch (Μπίτσ/ιου) 🙂 ]

  67. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @61. Χαίρομαι πού σέ βλέπω Theo!

  68. 8, 23β,

    Θα το αναμένουμε!

  69. BLOG_OTI_NANAI said

    Κατά γράμμα, με ένα γρήγορο ψάξιμο, ο Ζέγγερης γράφει μόνο για πρωτόνια και ηλεκτρόνια. Εκτός αν αναφέρει και κάτι άλλο περιφραστικά/περιγραφικά.

    Μπορεί ο Αποστόλου να αναφέρει τον συγγραφέα ή αν χρησιμοποίησε ως πηγή το άλλο σύγγραμμα.

  70. BLOG_OTI_NANAI said

    Καλώς τον Theo.

    Ο Αβόνιδας δεν έλεγε πριν λίγες μέρες ότι ήθελε να απέχει από τον σχολιασμό; Ή μήπως ήταν άλλος;

  71. BLOG_OTI_NANAI said

    Κάποιο αναφορά που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο για το βιβλίο του Αποστόλου:

  72. spiridione said

    Σήμερα δεν έχει μπανάκι;

    Και χρόνια πολλά στους Δημήτρηδες και Δήμητρες.

  73. Μαρία said

    Γεια σου, Τεό.

    Χρόνια πολλά σε Μήτσους και Δημητρούλες.

    64
    Χτήνε αυτό συνέβη στις 11 Αυγούστου 2020.

  74. Νέο Kid said

    69. Blog, όπως έγραψε ο Σταύρος ήδη στο 60. εκ των πραγμάτων δεν μπορεί ο Ζέγγερης να είχε γράψει για ποζιτρόνια εκτός κι αν ήταν χρονοταξιδιώτης και είχε επικοινωνήσει με το πνεύμα του Ντιράκ τουλάχιστον 6-7 χρόνια στο μέλλον.

  75. Αγγελος said

    Blog, θα ήταν λίγο δύσκολο να μιλά ο Ζέγγελης για ποζιτρόνια ή και για νετρόνια το 1924, δεδομένου ότι αυτά τα σωματίδια ανακαλύφθηκαν to 1932 🙂

  76. spiridione said

    44. 53.
    Εδώ μια αναφορά
    https://sarantakos.wordpress.com/2018/10/26/dimitris-2/#comment-536826

    Πρέπει να είναι σλάβικο
    https://www.facebook.com/groups/501111816569178/posts/3995484403798551/

  77. sarant said

    56 Γεια σου Τέο, χαίρομαι που σε ακούω έστω και περαστικόν.

    59 Ο Αβονίδας είχε δώσει στίγμα πριν από λίγες μέρες. Μας διαβάζει.

  78. Irresistible said

    Προς αφελέστατους σχολιαστάς, Σοφό Νέστορα του Ιστολογίου κ. Άγγελο (58 + 75), κύρ Σταύρο Παύλου (60), Νεογίδιο (74) και διαπρεπή χριστιανό λόγιο κ. Blogotinanai (69 + 71)

    Για κ. Άγγελο: Το ότι δεν άλλαξε κάν τον τίτλο του βιβλίου του Ζέγγελη (μόνο το «άλλοτε» το έκανε «χθές) δείχνει θρασύτητα και μόνο: Σού λέει ο Αποστόλου: Στην Μυτιλήνη βρίσκομαι, Ίντερνετ δεν υπάρχει, άσε τα βόδια οι Μυτιληνιοί να πιστέψουν πως είμαι μεγάλος χημικοφιλόσοφος και γράφω τέτοια φοβερά βιβλία. Ποιός θα ανακαλύψει την απάτη μου;

    Για κύρ Σταύρο: Τα περί ποζιτρονίων ο Αποστόλου τα προσέθεσε για να εκσυγχρονίσει το βιβλίο του Ζέγγελη, που έχει αντιγράψει επί λέξει, αυγατίζοντας τις σελίδες του από 33 σε 75.

    Για κ. Blogotinanai: Είναι ολοφάνερο από την σύνοψη του Αποστόλειου βιβλίου που αναρτήσατε ότι όλο το κείμενο είναι επί λέξει κλεψίτυπο από το λαμπρό σύγγραμμα του Ζέγγελη που είχε προηγηθεί 14 χρόνια νωρίτερα

    ΚΟΝΤΟΣ ΨΑΛΜΟΣ ΑΛΛΗΛΟΥΪΑ: Πείσατε, αγαπητοί φίλοι, τον κ. Σαραντάκο να βρεί και να σκανάρει το βιβλίο του Αποστόλου από την πατρική βιβλιοθήκη, για να δείτε πόσο δίκιο έχω. Αλλά στοιχηματίζω την μισή μου περιουσία ότι ο κύριος Νίκος ούτε στην Δευτέρα Παρουσία δεν θα προβεί σε αυτό το απλό σκανάρισμα για να μή καταλάβει και ο τελευταίος κάφρος αναγνώστης του παρόντος Ιστολογίου, πόσο είχαν εξαπατηθεί όλα αυτά τα χρόνια με το κλεψίτυπο σύγγραμμα του Αποστόλου Ε. Αποστόλου, τόσον ο πατήρ όσον και ο υιός Σαραντάκος

  79. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πε πράμα και για τον Θουκυδίδη, βρε Βάτμαν… 😊

  80. ΧΗΜΙΚΟΣ ΧΗΜΙΚΟΣ said

    Πολύ όμορφο το σημερινό…
    και ωραίος ο Atheofobos για όσα έγραψε για τον δάσκαλο όλων των χημικών τον Κ. Μανωλκίδη που είχα την τύχη να γνωρίσω!

  81. Γειά σου Τεό!

    73# Το ξέρω Μαρία, αλλά η διαφορά στην αντιμετώπιση είναι διαχρονική.

  82. sarant said

    78 Αν όμως το βρω και το σκανάρω, θα πέσει ισόβιο μπαν.

  83. ΚΑΒ said

    Χρόνια πολλά σε όλους του ιστολογίου που γιορτάζουν.

    Σας διαβάζω καθημερινά, αλλά δε σχολιάζω.

  84. BLOG_OTI_NANAI said

    74, 75: Ναι, το γράφει και ο Νίκος στο άρθρο, απλά με αφορμή το σχόλιο 60 σκέφτηκε ότι κάποιος το είπε και το κοίταξα. Τώρα όμως βλέπω ότι το 60 παραπέμπει στο σχ. 27, το οποίο δεν μιλάει για ποζιτρόνια. Ο ΣΠ σε ποιον απάντησε;

  85. Επανήλθε και το παράδοξο του Ζήνωνα με τη μισή περιουσία.

  86. Νίκος Κ. said

    Εξαιρετικό και το σημερινό απόσπασμα.

    Παρατηρώ ότι στο εξώφυλλο του βιβλίου του Αποστόλου γράφει (αν διαβάζω καλά) «Talanta untes». Υπήρχε στην αρχική εκτύπωση και ποια η σημασία του;

  87. Νέο Kid said

    84. Στο 37. απάντησε στον παλτοκαπετάνιο ,βρε Μπλογκ! 😀

  88. BLOG_OTI_NANAI said

    Μάλλον κατάλαβα: Το σχ. 60 πρέπει τελικά να απαντά στο 37 (και όχι στο 27) και ως αντεπιχείρημα στη δήλωση ότι «το βιβλίο του Αποστόλου είναι αντιγραφή», σημειώνει ότι ο Αποστόλου μιλάει για τα ποζιτρόνια για τα οποία δεν έγραφε ο Ζέγγελης (αφού δεν είχαν ανακαλυφθεί).

  89. BLOG_OTI_NANAI said

    87: Ναι, μαζί γράφαμε.

  90. Νέο Kid said

    85. 😂 Μισή όμως , αντί για την πατροπαράδοτη ημίσεια .
    Και το παράδοξο του Επιμενίδη του Κρη-κρη με το 83. του ΚΑΒ (.. δε σχολιάζω. 😀)

  91. sarant said

    86 Νομίζω ότι είναι αχνή σφραγίδα Triantafillides

  92. Irresistible said

    Το ακόμα πιό εκπληκτικό με τον Απόστολο Ε. Αποστόλου είναι το εξής: Ο αλησμόνητος πατήρ Σαραντάκος μάς διηγείται ένα σωρό λεπτομέρειες για να τον αγαπήσουμε και ΑΠΟΚΡΥΠΤΕΙ τα σημαντικότερα :

    1) Δεν μάς λέει ότι εξελέγη 5 φορές Δήμαρχος Μυτιλήνης με το ΚΚΕ, διότι προφανώς ο πατήρ Σαραντάκος υποστήριζε το ΚΚΕ εσωτερικού

    2) Δεν μάς λέει για ποιόν λόγο ο Αποστόλου καταδικάστηκε σε θάνατο επί Κεντρώας Κυβερνήσεως Πλαστήρα το 1951

    3) Δεν μάς λέει για ποιόν λόγο τον είχε εξορίσει η Χούντα, ενώ το 1967 είχε καβαντζάρει τα 65 που ήτο το όριο για να γλυτώσουν την εξορία οι κάθε λογής μπολσεβίκοι

    4) Το κυριώτερο που μάς αποκρύπτει ο αξέχαστος πατήρ Σαραντάκος αφορά τον περιορισμό από την Μεταξική Δικτατορία το σωτήριον έτος 1939. ΕΡΩΤΩ τον αδέκαστο κύριο Σαραντάκο: Πώς γίνεται το 1938 να σου επιτρέπει η 4η Αυγούστου να εκδίδεις βιβλίο για την Ύλη στην Αρχαία Ελλάδα και το 1939 να σε θέτει υπό αυστηρό περιορισμό; Και γιατί, κύριε Νίκο, δεν μάς το επισημαίνει αυτό ο αείμνηστος πατήρ σας, που εκείνη την εποχή είχε καθηγητή τον Αποστόλου και ασφαλώς θα ήξερε για τον περιορισμό;

    Οι δικές μου πληροφορίες λένε πως ο πανίσχυρος τότε, υπουργός Ασφαλείας Κ. Μανιαδάκης, έθεσε σε αυστηρό περιορισμό τον Αποστόλου γιατι΄»έπεσε» καρφί από το Πανεπιστήμιο ότι κάποιος μπολσεβικος καθηγητής στην Μυτιλήνη έχει αντιγράψει επί λέξει το σύγγραμμα του ελληνόψυχου καθηγητού Ανοργάνου Χημείας στο Αθήνησι, Κ. Ζέγγελη.

    Έχω μιά φιλενάδα που είναι εγγονή του Μανιαδάκη. Θα της τηλεφωνήσω μήπως ξέρει τίποτα και θα σας ενημερώσω άμεσα

  93. BLOG_OTI_NANAI said

    Αν πρόκειται για μία λέξη, δεν φαίνεται να υπάρχει άλλη που να ταιριάζει. Αλλά έχουν σβηστεί πολύ τα ενδιάμεσα. Βεβαίως, ειδικά εκείνες τις εποχές συνήθως μετά το «f» έχει «y» (οι εικόνες από έντυπα 1907 και 1921) αλλά μπορεί να έχει και «ι».

  94. Χαρούλα said

    Χρόνια πολλά κ.Μαρτίνε
    Χρόνια πολλά σε όσουν έχουν σήμερα γιορτή στο σπιτικό τους

    Theo τι χαρά! Μας λείπεις, αλλά αφού είσαι καλά, κρίνεις και γράφεις

    Τυχεροί όσοι στην ζωή τους είχαν Δασκάλους που δεν τους δίδαξαν απλά. Που σμίλεψαν ψυχές κατά πως λέει κι ο ποιητής!

  95. BLOG_OTI_NANAI said

    Μεταγενέστερα υπάρχει και η γραφή αυτή (από άρθρο του 1988):

  96. ΚΩΣΤΑΣ said

    Το είδα όλο το αφήγημα. Όλοι καλοί, καθένας με τα υπέρ και τα κατά, όπως συμβαίνει παντού.

    Με καθαρά κριτήρια δασκάλου προς μαθητές, μένω στον Β. Αρχοντίδη. Υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντα και τέτοιοι δάσκαλοι.

    *Στον Μήτσο (Mitsos) και στον Δημήτρη Καραγεώργη επίσης χρόνια πολλά για τη γιορτή τους! Το αλτσχάιμερ… 😉

  97. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τί ωραίο το σημερινό! Μύρισε κιμωλία και ξύπνησε σμάρι σχολικές στιγμές, ωραίες και δύσκολες κάποτε, με τα συμμαθητάκια και τους καθηγητές, άλλους ζόρικους κι άλλους ζυμαρένιους, άλλους εμπνευσμένους κι άλλους μπαμπούλες σκέτους. «Κι ήταν τα μάτια καθαρά κι είχε η καρδιά βιασύνη, τότε που χτίζαμε χαρά κι αδερφοσύνη.»

    Τεό καλησπέρα. Μπράβο που φάνηκες! Να περνάς.

  98. ΚΩΣΤΑΣ said

    Το αλτσχάιμερ…

    Ήθελα παραπάνω να εκφράσω και την χαρά μου για την εμφάνιση του Theo, και το ξέχασα!

    Theo, χάρηκα που είσαι καλά, να μας γράφεις κάπου-κάπου, σε αγαπάμε. 🙂

  99. Alexis said

    Χρόνια πολλά και από μένα στον Δημήτρη Μαρτίνο, τον Mitsos και σε όποιον άλλον σχολιαστή-σχολιάστρια γιορτάζει σήμερα.

  100. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Νήμα -κέρασμα του Δημήτρη-Μίμη Σαραντάκου σήμερα, μέρα της γιορτής του, και υπογραμμίζεται έτσι πιότερο η απουσία του. Ας είναι η μνήμη του παντοτινή.

  101. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Ο Δημ. Σαραντάκος στο φόρτε του και σ’ αυτή τη συνέχεια!
    Πάντως σήμερα, σταματημό δεν έχουν οι μ@κ@λies από την …ασταμάτητη! 👹
    Βέβαια, ο Αποστόλου να “έχει αντιγράψει επί λέξει, αυγατίζοντας τις σελίδες του από 33 σε 75’’ είναι παλιό κόλπο 🙂 . Απλώς, μεγάλωσε τη γραμματοσειρά! 😂😜
    ===-===
    «Δεν ήταν όμως μόνο ο τρόπος διδασκαλίας που σε τραβούσε. Ήταν και η ίδια η προσωπικότητα του διδάσκοντος. Πρόσωπο πράο και ιλαρό, μάτια που έφεγγαν από καλοσύνη, σε πείσμα των πυκνών και άγριων φρυδιών που τα σκίαζαν, ρυτίδες γύρω από τα μάτια και το στόμα, που δείχνανε άνθρωπο που του άρεσε να γελάει και γλώσσα απλή και κατανοητή, ήταν τα στοιχεία που σε τραβούσαν με την πρώτη.»
    ΑΚΡΙΒΩΣ έτσι (με λίγο φουσκωτά μαγουλάκια…) ήταν και ο δικός μας εδώ φροντιστής της Χημείας, ο αείμνηστος Μιχ. Καραταράκης (έχω ξαναγράψει σχετικά…). Κυριολεκτικά, μας έκανε να αγαπήσουμε τη Χημεία – βοηθούντος και του Μανωλκίδη, βέβαια!
    [Με την ευκαιρία, έχει κάποιος χημικός καθηγητής του ιστολογίου γνώμη για τα σημερινά βιβλία της Β και Γ Λυκείου; Πολύ ‘κρύα’ και κάπως ‘ανούσια’ μού φαίνονται].

  102. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Ωχ, ξέφυγαν οι «Πολλές ευχές σε εορτάζουσες/εορτάζοντες. ΧΡΟΝΙΑ τους ΠΟΛΛΑ!»
    Και οι χαιρετισμοί στον Theo.

  103. Γιάννης Ιατρού said

    Αν και το πρωί πρόκανα να ευχηθώ τηλεφωνικά τους περισσότερους εορτάζοντες, να στείλω κι απ΄εδώ τις καλύτερες ευχές μου στους Δημήτρηδες, Μήτσους, Μίμηδες καθώς και στις Δήμητρες και Δημητρούλες που σχολιάζουν ή παρακολουθούν παθητικά το ιστολόγιο.

    Νίκο, νά ΄σαι καλά να θυμάσαι τον πατέρα σου τέτοιες μέρες!

  104. Μαρία said

    96
    Επειδή ανέχονταν την καζούρα; 🙂

  105. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    (ο Φεδέρωφ) >> Είχε παντρευτεί μια Θρακιώτισσα, τελείως βυζαντινή φυσιογνωμία και είχαν αποχτήσει μια κόρη, τη Ζήνα, που τότε ήταν το πιο χαριτωμένο και όμορφο κορίτσι της πόλης μας.

    η Μερόπη (το γένος Μιζιλτζόγλου), η Ζήνα και ο Βόρης Φεδέρωφ.
    https://sarantakos.wordpress.com/2012/09/11/7kalokairia-17/

  106. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    Να ευχηθώ και στον Μήτσο έστω και με καθυστέρηση -μας διαβάζει, όπως ξέρω.

  107. ΚΩΣΤΑΣ said

    104
    «Ο Αρχοντίδης δεν ήταν ο απόμακρος σοφός, ο κλεισμένος στο γραφείο του και τριγυρισμένος με τα βιβλία του. Ήταν ο πραγματικός παιδαγωγός, που με τη στάση και τη συμπεριφορά του σε φρονημάτιζε.»

    Όχι, ήταν πρώτα παιδαγωγός, γνώριζε ψυχολογία ομάδας (μαθητικής), ήξερε τον χειρισμό της και κατάφερνε την δημιουργία κατάλληλου κλίματος πριν αρχίσει τη διδασκαλία.

    Δεύτερο χαρακτηριστικό, το ήπιο και χαμηλό της φωνής. Οι κατά συνήθεια φωνακλάδες/ούδες δάκαλοι/ες, χάνουν το μισό τους δίκιο από χέρι, όταν διδάσκουν. Αν καταφέρει κάποιος να πετύχει ώστε οι μαθητές του να κρέμονται από τα χείλη του και να τον κοιτούν στα μάτια, είναι ΔΑΣΚΑΛΟΣ, κατά τη δική μου γνώμη.

    Και να πούμε ότι δεν είναι μόνο τυχόν προσπάθεια καζούρας από μαθητές, αλλά και τα τυχόν προβλήματα που κουβαλάνε από το σπίτι τους. Πρέπει να δημιουργηθεί το κατάλληλο κλίμα ώστε οι μαθητές να ξεχάσουν ότι κουβαλάνε στο μυαλό τους και να γίνουν καλοί αγωγοί, δέκτες της ύλης που στη συνέχεια πρέπει να διδαχτεί.

    Από τα γραφόμενα, ως τέτοιον εξέλαβα τον Αρχοντίδη.

  108. Μαρία said

    107
    Δεν θέλω να το σοβαρέψω αλλά η ψυχολογία της ομάδας βοηθάει, όταν υπάρχει ομάδα. Σαν μαθήτρια ήμουν όλα τα γυμνασιακά χρόνια σ’ ένα τμήμα με μεγάλη συνοχή. Πρώτο στις καζούρες, πρώτο και στα μαθήματα. Αυτές οι ομάδες αποδίδουν καλύτερα. Το μεγάλο πρόβλημα για τους δασκάλους το δημιουργούν ομάδες με μικρή ή καθόλου συνοχή.

  109. ΚΩΣΤΑΣ said

    108 Ναι, συμφωνώ, ας μην το σοβαρέψουμε και το μετατρέψουμε σε παιδαγωγικό συνέδριο. 😉

    Ξέρω πάντως και σήμερα τέτοιους δασκάλους. Ένας εξ αυτών, έστω κατ΄όνομα, τον ξέρεις κι εσύ. Δούλεψε πολλά χρόνια στους Αμπελόκηπους. Τώρα είναι αλλού.

    http://www.thessmemory.gr/

  110. mitsos said

    Απολαυστικός για μιαακόμη φορά ο πατήρ Σαραντάκος ( πολυπλάνητος ! κι αυτός ).

    Αναρωτιέμαι διαβάζοντας αυτά τα αποσπάσματα αν ήταν πολύ πιο αποτελεσματικοί οι Δάσκαλοι πριν 70 χρόνια γιατί είχαν μεγαλύτερη και πιο πλατιά (εγκύλιο ) Παιδεία ή αν ο λόγος είναι απλά ότι σήμερα υπάρχει πολύς θόρηβος ρηχής επικαιρότητας ;

    Ευχαριστώ για τις ευχές , Να είστε όλοι Καλά…
    Και τα δικά μου Χρόνια Πολλά και με Υγεία
    στον Μαρτίνο
    και σ΄όλους τους Μήτσους και τις Δήμητρες.
    Να είστε όλοι καλά

  111. Μαρία said

    109
    Προσωπικά ξέρω το Ζαφείρη. Τον δάσκαλο στη γεωργική σχολή κατ’ όνομα. Εσύ μας τον έμαθες.

  112. sarant said

    110 Γεια σου Μήτσο!

  113. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    ΒΑΣΙΛΗ ΑΡΧΟΝΤΙΔΗ
    Τό πρόβλημα τής Επανάστασης
    στήν ποίηση του Σολωμοϋ
    (Ανέκδοτο κείμενο γραμμένο στά 1944. Από τό άρχείο Π. ‘Αργύρη)
    σελ.147 -157

    Click to access 66_opt_wtr.pdf

  114. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΑΜΑΡΑΣ
    Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ, Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ, Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

    Click to access 66_opt_wtr.pdf


    σελ. 205
    …..
    ΜΙΛΤΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΙΔΗ: «Φωτεινές μορφές τής Λεσβιακής «Ανοιξης» 146

    ΜΙΛΤΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΪΔΗ
    «5 Τοπία, άπ’ τήν παλιά Μυτιλήνη» σ. 88, 196, 200, μέ
    σχετικές λεζάντες.
    «15 σκίτσα, μέ σχετικές λεζάντες», σ. 25,27,146-7,203-4,
    208-211
    ….

    Στη σελ.209, Ελένη Μυρογιάννη-Σαραντάκου

    Click to access 66_opt_wtr.pdf

  115. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Χρόνια πολλά στον Δημήτρη Μαρτίνο στον Μήτσο και σε όλες και όλους που γιορτάζουν.

    56 – Theo πολύ χάρηκα που σε «είδα».👍😀

    Από τη στιγμή που το σχολείο, είναι εκπαιδευτικός προθάλαμος για την δημιουργία
    εθελοντών οικονομικών σκλάβων με βολική συνείδηση, τα περιθώρια των δασκάλων για πνευματική φώτιση των μαθητών,είναι μηδαμινά,
    ειδικά μετά την αντικατάσταση των δασκάλων από εκπαιδευτικούς.
    Όση όρεξη κι αν έχει κάποιος-α ακόμη και φωτισμένος-η, αν δεν συμμορφωθεί προς τας υποδείξεις, θα υποστεί τις συνέπειες, ΚΥΡΙΩΣ από τους «συνάδελφους».

    Το σχολείο πρέπει να είναι χώρος χαράς και δημιουργίας για τα παιδιά, να θέλουν να πάνε και να μη θέλουν να φύγουν, οτιδήποτε άλλο, το μετατρέπει σε υποχρεωτικό κάτεργο.
    Χαρούμενοι μαθητές, συνεπάγεται χαρούμενοι δάσκαλοι και τελικά χαρούμενη κοινωνία κι όχι αρρωστημένη καταναλωτική.

    Δεν υπάρχει πιο καταστροφική ερώτηση σ’ ένα παιδί, από το -ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ;

  116. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πριν από 70 χρόνια δεν ξέρω αν ήταν πιο καταρτισμενοι οι καθηγητές, αλλά σίγουρα ήταν υψηλότερου επιπέδου και σοβαρότεροι οι μαθητές, αφού τότε οι περισσότεροι τα παράταγαν νωρίς και στα γράμματα προχωρούσαν όσοι ήταν αποφασισμένοι να σπουδάσουν.

  117. Μαρία said

    116
    Όχι υποχρεωτικά να σπουδάσουν. Το απολυτήριο του γυμνασίου είχε αξία στην αγορά εργασίας. Στις δημόσιες υπηρεσίες και τράπεζες με απολυτήριο γυμνασίου προσλαμβάνονταν.
    Πριν απο 60 χρόνια ούτε οι μαθήτριες ούτε οι καθηγητές ήταν υψηλότερου επιπέδου.

  118. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Πολύ ωραίο και το σημερινό.
    Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες.

  119. Γιάννης Κουβάτσος said

    117:Αυτό είναι αλήθεια. Το απολυτήριο γυμνασίου μέτραγε πιο πολύ στην αγορά εργασίας από τα σημερινά μεταπτυχιακά. Δεν ήταν υψηλότερου επιπέδου οι αριστούχοι, αλλά ήταν καλύτερο το μέσο επίπεδο, αφού οι μαθητές που σέρνονται άσκοπα από τάξη σε τάξη τα είχαν παρατήσει σε μικρότερη ηλικία και είχαν στραφεί σε κάποια χειρωνακτική τέχνη. Δεν έχω προσωπική πείρα από εκείνα τα χρόνια, ό,τι ξέρω είναι από αφηγήσεις παλαιών και από διαβάσματα.

  120. sarant said

    113-114 Mωρέ μπράβο, πόσο πολλά πράγματα μπορεί να βρει κανείς! Αυτό το τεύχος κάπου το έχουμε σε χάρτινο.

  121. Pedis said

    # 117 – Πριν απο 60 χρόνια ούτε οι μαθήτριες ούτε οι καθηγητές ήταν υψηλότερου επιπέδου.

    Ναι, αλλά γνώριζαν αρίστη ορθογραφία και τα έλεγαν όλα νεράκι. Απέξω κι ανακατωτά. 😅

    ‘Ενας πολύ παλιός θείος απέτυχε στις εξετάσεις στη Μαθηματική, όπως την έλεγε, διότι ενώ είχε γράψει άριστα στα Μαθηματικά (ένα θέμα ήταν το θεώρημα του Euler! για να βάλουν κάτι ανάλογο στις σημερινές εξετάσεις να πέσει η κυβέρνηση) (δεν θυμάμαι να σας πω με βεβαιότητα την ακριβή βαθμολογία του),

    όμως πήρε 0.5 ή κάτι τέτοιο στη χημεία κι έτσι κόπηκε από χέρι α λά Κεραμέως … ενώ με το μέσο βαθμό σε όλα τα μαθήματα περνούσε άνετα στη Σχολή.

    Ο λόγος, τώρα, για την αποτυχία στη Χημεία ήταν ότι εκεί που τέλειωσε το γυμνάσιο φροντιστήρια με νόου χάου (και άκρες στην επιτροπή εξετάσεων) δεν έπαιζαν (ούτε φράγκα) και ο καθηγητής, όπως θυμόταν και μου έλεγε, που τους έκανε χημεία ήταν άσχετος, μπέρδευε την αμμωνία με το αμμώνιο … Το δε βιβλίο είχε τα μαύρα του τα χάλια. Αποτέλεσμα να μείνει εντελώς απροετοίμαστος στη χημεία.

    Την επόμενη χρονία έκανε φροντιστήριο στη Χημεία με έναν φαρμακοποιό, αλλά για άλλους λόγους δεν κατέβηκε😃 στην Αθήνα και στο καπάκι τον πήραν φαντάρο. Λήξις στα όνειρα.

  122. Μαρία said

    121
    Θα μπορούσε να μην είναι και πολύ παλιός 🙂 Μέχρι το ’64 τις εξετάσεις τις έκαναν οι πανεπιστημιακές σχολές. Ξέρω περίπτωση που πέρασε και στις δύο οδοντιατρικές.

    >μπέρδευε την αμμωνία με το αμμώνιο …
    Αυτός θα μπορούσε να συναγωνιστεί επαξίως τη φυσικό που μας έκανε και χημεία στην έκτη γυμνασίου και που άκουγε στο όνομα Μπουμπουλίνα 🙂

  123. Μουτούσης Κωνσταντίνος said

    Χρόνια πολλά σὲ ὅσες καὶ ὅσους γιόρταζαν χθὲς ! ( ἒνεκα ποὺ ἒχει παρέλθει
    ἡ δωδεκάτη νυκτερινή )

    @ 60 , 74

    Πόθεν προκύπτει τέτοια σιγουριά ;
    Ὁ ἂνθρωπος ἂφησε ὡς παρακαταθὴκην ἐκτενέστατον ἐπιστημονικόν ἒργο μὲ κάποια δραστηριότητα
    (συνυπολογιζομένης τῆς ἀρθρογραφίας καὶ τῶν διαλέξεων) τουλάχιστον μέχρι τὸ 1948.
    Τὸ βιβλίο ποὺ παρουσιάζεται ὡς ἐργασία τοὺ Ἀποστόλου ἐξεδόθη τὸ 1938.
    Δύο χρόνια πρὶν ὅμως , ὁ Ζέγγελης ἒχει παρουσιάσει στὰ “Χημικά Χρονικά” τὸ πρωτοποριακό γιὰ τὴν ἐποχή ἂρθρο “ Η ΧΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΥ “ τεῦχος Α’ 1936 σελ.78
    καὶ στὸ κεφάλαιο “Συστατικά τοῦ πυρῆνος ” μιλάει για ποζιτόνια . Αὐτή ἦταν ἡ ὁρολογία τῆς ἐποχῆς γιὰ τά ποζιτρόνια.

    “…Κατά ταῦτα ἡ ἒκσπασις τοῦ πυρῆνος,
    κατά τὴν συντριβήν τοῦ ἀτὸμου
    εἰς τὰς μεταστοιχειώσεις, ἐνὸς ἡλεκτρονίου
    ἀρνητικοῦ ἢ θετικοῦ — διότι ὡς θὰ ἲδωμεν,
    Καὶ τοιαῦτα ὑπάρχουν, τὰ καλούμενα
    ποζιτόνια –ἐξηγεῖται ὡς ἐξῆς:
    Διά διεγέρσεως τοῦ πυρῆνος δύναται
    ἕν πρωτόνιον νὰ μεταβληθεῖ εἰς νετρόνιον
    , ὅτε ἐμφανίζεται ἒξω τοῦ πυρῆνος ἕν θετικόν ἡλεκτρόνιον : H + = n + e+
    Καὶ τουναντίον ἕν νετρόνιον διηγερμένου
    πυρῆνος δύναται νὰ μεταβληθεῖ εἰς
    πρωτόνιον, ὅτε ὅ μὲν πυρήν ἀποκτᾶ
    ἕν φορτίον θετικόν ἐπί πλέον,
    ἐνῶ ἐμφανίζεται ἐκτός ἀυτοῦ
    ἕν ἀρνητικόν ἡλεκτρόνιον. “

    Ἐνῶ στὴν ἀρχή τοῦ κεφαλαίου ποὺ ἀκολουθεῖ , “ Ἒτεραι κοσμικαί μονάδες “ δυνάμεθα να πάρουμε μιὰ καλὴ ἰδέα για τὰ σωματὶδια μὲ τὰ ὁποία ἠσχολεῖτο ἡ φυσική ἐκεῖνα τὰ χρόνια :

    “Πλὴν τῶν ἡλιονίων , πρωτονίων , ἀρνητικῶν ἡλεκτρονίων, φωτονίων,
    νετρονίων, καὶ τῶν μὴ πλήρως ἀποδεδειγμένων νετρινίων, ἡ ἐπιστὴμη
    ἀνεῦρε τὰ τελευταῖα ἒτη καὶ νέας κοσμικάς
    μονάδας , τῶν ὁποίων ἡ γνῶσις μᾶς
    εἶναι ἀναγκαία πρὶν ἢ προβῶμεν εἰς
    τὴν ἒκθεσιν τών σχετικῶν πρὸς τὴν μεταστοιχείωσιν ζητημάτων.
    Αἰ μονάδες αὖται εἶναι τὰ ποζιτόνια ἢ
    θετικά ἡλεκτρόνια , τὰ δευτόνια καὶ οἱ
    κοσμικαὶ ἀκτῖνες. ”

    Ἂρα ἡ ἒκδοσις τοῦ Ἀποστόλου -ἐφ ὅσον εἶναι καὶ περισσοτέρων σελίδων- μπορεῖ νὰ εἶναι τρόπον τινα βελτιωμένη καὶ ἐπυηξημένη.
    Καὶ ὁπωσδήποτε, [ἐφ’ὅσον περιλαμβάνει μέρος σημαντικό ἀπό τὴν προηγούμενη ἐργασία τοῦ Ζέγγελη – μὲ μιὰν ἐλαφρά παραλλαγή μόνον στὸν τίτλο τοῦ ἒργου τοῦ 1924 ( Ἡ λέξις ἂλλοτε μετετράπη σὲ χθὲς ) ] ὂφειλε νὰ γίνει μὲ τὴν προσήκουσα ἀναφορά στὴν πηγή .

  124. freierdenker said

    Αν ο Αποστόλου παρουσίαζε βιβλίο του Ζέγγελη ως δικό του το πιο πιθανό είναι οτι ΚΚΕ θα τον διέγραφε.

    Εκείνη την εποχή οι κομμουνιστές θεωρούσαν τον μαρξισμό ως επιστήμη με εγκυρότητα ανάλογη αυτής των θετικών επιστημών. Δεν ξέρω σε ποιο βαθμό αυτός ο τσαρλατανισμός (με την πρωταρχική έννοια της λέξης, να παριστάνεις δηλαδή οτι κάνεις επιστήμη ενώ κάνεις κάτι άλλο) ξεκίνησε από τον Μαρξ ή τον πρωτοεισήγαγε ο Ένγκελς. Το σίγουρο είναι οτι την δεκαετία του ’30 οι μαρξιστές θεωρούσαν οτι οι εξελίξεις στις φυσικές επιστήμες, που τότε ήταν ραγδαίες, τους αφορούσαν άμεσα. Γνωστό παράδειγμα αριστερού που έκανε «διαλεκτικές αναλύσεις» των επιστημονικών εξελίξεων ήταν ο Νίκος Κιτσίκης.

    Δεν έχω δει το βιβλίο του Αποστόλου, οπότε μόνο υποθέσεις μπορώ να κάνω, αλλά θα παραξενευτώ πολύ η λέξη Διαλεκτική απουσιάζει.

  125. Νέο Kid said

    123. Αγαπητέ Μουτούση, σε ό,τι με αφορά τουλάχιστον ( υποθέτω το ίδιο ισχύει και τον ΣΠ , αλλά δεν δικαιούμαι να μιλώ για λογαριασμό του) η σιγουριά αφορά την μη αναφορά σε ποζιτρόνια στο έργο που πόσταρε ο καπετάν μαϊντανός ως το πρότυπο της λογοκλοπής ,και που εκδόθηκε πριν την ανακάλυψη του ποζιτρόνιου, και μόνον.

    Εγώ δεν πήρα θέση ως προς την ουσία του κατηγορητηρίου του μαϊντανού ( και για ηθικούς και για πραγματολογικούς λόγους βεβαίως)
    Να προσέχουμε τι διαβάζουμε , μετρ!

  126. Μουτούσης Κωνσταντίνος said

    @ 125

    Καλά κάνεις καὶ τὸ διευκρινίζεις ἀλλά μὴ μὲ μαλώνεις κιόλας .
    Τὸ ὅπως ποὺ ἒγραψες δὲν ἀπέκλειε προτερόχρονα καὶ τὴν ἀπὸλυτη ταυτισή σου μὲ το σχόλιο 60 ποὺ φαίνεται γενικὸ καὶ ἀόριστο ὡς πρὸς τὴ χρονολόγηση.

  127. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα! Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες και εορτάζουσες χτες, έπεσε δουλειά και δε μπόρεσα να τα πω εγκαίρως.

  128. sarant said

    124 και άλλα: Το ξωτικό του ιστολογίου, χωρίς να έχει καμιά απολύτως βάση, και χωρίς να ξέρει το θέμα, όπως πάντα κάνει, είπε μια συκοφαντική ανοησία, ότι ο ένας συγγραφέας αντέγραψε τον άλλον.

    Κι εσείς κάθεστε τώρα και συζητάτε αν έχει βάση η συκοφαντική ανοησία του τρολ.

    Επειδή έτσι παίζετε το παιχνίδι του, θα στερηθούμε στο εξής την ακαταμάχητη συκοφάντρια.

  129. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    128# Επειδή έτσι παίζεται το παιχνίδι του, θα τον ξαναδούμε σύντομα με άλλο κοπρώνυμο.

  130. Pedis said

    Μα ο συγκεκριμένος τύπος ειναι δημοφιλέστατος μεταξύ αρκετών καθημερινών σχολιαστών … τα σχόλιά του δε, συχνά αποτελούν αφορμή για τις μακρύτερες αλυσίδες σχολίων.

    Λυπήσου τους, Νικοκύρη. 🥺😎

  131. Καλημέρα κι από δω΄
    129 Ήδη κατοχυρωμένο (και μάλλον σερνικό για την εναλλαγή. Να δούμε και τι ηλικία θα δηλώσει 🙂 )

  132. H. Mandragoras said

    53-76. Έστω καθυστερημένα ευχαριστώ για τις απαντήσεις.
    Ε ‘ντάξ, δεν είναι και η φύση της σκοτεινής ύλης. Υπερέβαλλα κάπως :P. Αλλά όπως φαίνεται έχει λίγο ψωμάκι. Πχ. το Μήτρος –> Μήτσος δεν είναι είναι ιδιαίτερα πειστικό. Αυτό περί Σλάβικης προέλευσης μου κάνει πιο λογική. Οτι δηλαδή κολλάει σε μια συλλαβή του ονόματος η κατάληξη -τσος. Αυτή η υπόθεση, εξηγεί επίσης και το Κώτσος.
    Άλλωστε η Σλάβοι είναι γνωστοί για τα παράξενα υποκοριστικά τους. Θυμάμαι ένα μικρό μπερδεμα που είχα φάει όταν στο Κίεβο περίμενα να έρθει να με πάρει από το ξενοδοχείο η Σάσα, και ήρθε ο Σάσα, εκ του Αλεξάντερ….

  133. sarant said

    131 Εφαρμόζει εναλλαγή φύλου, όπως οι καταιγίδες;

  134. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    133# Τι να κάνει, αφού τα ενδιαφέροντά του είναι επιπέδου βρακιού…

  135. Theo said

    @Δύτη, Μαρία, Νικοκύρη, Γ. Κατσέα, Χτήνος, Έφη, Blog, Χαρούλα, Κώστα, Μικ_ιό, Λάμπρο:

    Καλημέρα.
    Χαίρομαι που τα ξαναλέμε. Θα περνάω κάπου κάπου.

  136. spiridione said

    132. Η τροπή τρ-τς δεν είναι συνηθισμένη, αλλά η αλήθεια είναι ότι τα βαφτιστικά ονόματα είναι ιδιαίτερα εύπλαστα και μπορούν να παρουσιάσουν πολλές τροποποιήσεις. Π.χ. δεν είναι μόνο το Μήτρος, Μήτσος, αλλά π.χ. και Μήτλης (τροπή ρ-λ), Μήρτος (αλλαγή θέσεων ρ-τ) και Μήρτσος (με ουράνωση του τ) αλλά και σκέτο Μήτος υπάρχει. Μέσα σε αυτή την πανσπερμία δεν είναι απίθανο να προέκυψε ο Μήτσος χωρίς σλαβική προέλευση. Εδώ έχει κάποια πράγματα ο Μπούτουρας
    https://anemi.lib.uoc.gr/php/pdf_pager.php?rec=/metadata/5/4/a/metadata-02-0000563.tkl&do=188344_w.pdf&pageno=81&width=121&height=736&maxpage=239&lang=en

  137. Νεσταναῖος said

    Το στοιχείο του λόγου που αναφέρεται στην ύλη είναι το γράμμα «Α». Το «Α» το ψιλό καταγράφει την ύλη που είναι φίλα προσκείμενη στον άνθρωπο και το «Α» το δασύ καταγράφει την ύλη που είναι μη φίλα προσκείμενη στον άνθρωπο. Μαύρη ύλη, άγνωστη ύλη, αλμυρή ύλη, ξινή ύλη, αόριστη ύλη και πολλά άλλα.
    Παν μέτρον άνθρωπος.

  138. Γιάννης Ιατρού said

    131: μερικά μόνο από την πιατέλα του καλοκαιριού: «Amour» (19/07), «Φάν» (01/08), «Πολύκαρπος» (02/08), «Αντρέας» (11/08)

  139. H. Mandragoras said

    136: Τρου ντατ που λένε και στο χωριό μου. Ναι, επ’ ουδενί δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι. Γιαυτό και δεν ήμουν απόλυτος.
    Ευχαριστώ και για την παραπομπή. Δυστυχώς, για κάπιο λόγο δεν μπορώ να τη δώ από το firefox. Θα δοκιμάσω σε άλλο μηχανάκι/browser.

  140. Νίκος Κ. said

    91, 93, 95: Πιθανότατα έχετε δίκιο, ότι στο εξώφυλλο γράφει «Triantafillides» αν και πάλι δεν καταλαβαίνω το νόημά του.

    Ο λόγος που παρασύρθηκα 🙂 και διάβασα Talanta… είναι η ύπαρξη ενός σημαντικού διεθνούς περιοδικού Αναλυτικής Χημείας (https://en.wikipedia.org/wiki/Talanta) που έχει ακριβώς αυτόν τον τίτλο, μια λέξη που (από ότι λέει) τον καιρό του Ομήρου σήμαινε κάτι σαν ζυγαριά.

    Το περιοδικό αυτό ξεκίνησε το 1958 και για να αποφασίσουν τον τίτλο ρώτησαν κάποιους Έλληνες ειδικούς οι οποίοι τους πρότειναν αυτήν τη λέξη.

    We consulted our Greek experts (we ourselves lay little claim to classical scholarship) and pointed out that the determination of the parts of a whole is fundamental to analytical chemistry. Their first suggestion was Stoicheion. We were tempted to accept this because it means quite precisely “element”; but we found that none of us could consistently spell the word correctly! The experts next said that the Greek word for a balance was Talanta https://reader.elsevier.com/reader/sd/pii/0039914088800225?token=F8D9F42D5222AA74EB7093FA595EF15684D9994C30F643CD2F4964817A5EB2741F87DA295402E995B076ACF762C0D0FF&originRegion=eu-west-1&originCreation=20211027174443

    The name Talanta derives from the Greek word ταλαντα, used by Homer to mean a pair of scales.
    Such a balance was used for measuring talents or gold coins.
    https://www.elsevier.com/journals/talanta/0039-9140%3Fgeneratepdf%3Dtrue;talanta

  141. Νίκος Κ. said

    140 (συνέχεια) τώρα που το παρατηρώ, στο εξώφυλλο υπάρχει και ένα μικρό σχηματάκι που με λίγη καλή θέληση μπορεί να το πει κανείς και ζυγαριά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: