Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μαθητές και δάσκαλοι, αφήγημα του Δημήτρη Σαραντάκου – 8 και τέλος

Posted by sarant στο 23 Νοεμβρίου, 2021


Πριν από λίγο καιρό άρχισα να δημοσιεύω σε συνέχειες το χρονικό του πατέρα μου «Μαθητές και δάσκαλοι», που εκδόθηκε το 2008 και έχει θέμα το Γυμνάσιο Μυτιλήνης στα χρόνια 1938-1946, τους καθηγητές του και τους συμμαθητές του.

Η προηγούμενη συνέχεια είναι εδώ. Σήμερα δημοσιεύω την όγδοη συνέχεια, την ενότητα «Τα μετέπειτα», με την οποία ολοκληρώνεται το βιβλίο, που αφορά τις συναντήσεις των παλαιών συμμαθητών μετά την αποφοίτησή τους. Η έκταση της σημερινής ενότητας είναι πολύ μεγάλη και κανονικά θα τη χώριζα σε δύο ή και τρεις συνέχειες. Επειδή όμως το θέμα ενδιαφέρει κυρίως (αν και όχι μόνο) τους παλιούς συμμαθητές, που γι’ αυτούς γράφτηκε, φοβήθηκα μήπως κάτι τέτοιο θα κούραζε. Οπότε με τη σημερινή δημοσίευση ολοκληρώνεται το βιβλίο αυτο του πατέρα μου -που είναι και το τελευταίο που προσφέρεται για παρουσίαση εδώ. Οπότε, ύστερα από δέκα χρόνια, το ραντεβού κάθε δεύτερη Τρίτη με τον Δημήτρη Σαραντάκο σταματάει, αν και θα συνεχίζουμε να τον θυμόμαστε με άλλες ευκαιρίες.

Πριν προχωρήσω, να θυμίσω ότι συνεχίζεται η απογραφή μας -αλλά αν θέλετε να πάρετε μέρος θα πρέπει να βιαστείτε. Η ειδική σελίδα της απογραφής, που εκεί πρέπει να πάτε, θα μεινει ανοιχτή ως αύριο Τετάρτη στις 8 μ.μ. ώρα Ελλάδος.

Τα μετέπειτα

Όπως έχω αναφέρει σε πολλά σημεία αυτού του χρονικού, οι δεσμοί φιλίας, που γεννήθηκαν στα σχολικά θρανία, πρέπει να ήταν πολύ ισχυροί γιατί αλλιώς δεν εξηγείται πως από την αποφοίτησή μας το 1946 και ως σήμερα συναντιόμαστε ταχτικά και πάντα με συγκίνηση και αγάπη.

Βέβαια τα πρώτα χρόνια μετά την αποφοίτησή μας δεν ήταν φανερή αυτή η φιλική σχέση. Μας περίμεναν πολλές σκοτούρες: στρατιωτική θητεία, ανώτερες σπουδές για κάποιους, βιοπάλη για άλλους, κατατρεγμοί για μερικούς, και όλα αυτά μας απομάκρυναν, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

 Η πρώτη συνάντηση στα Τσαμάκια

Βεβαίως όσοι συμμαθητές έμειναν στη Μυτιλήνη, συνέχισαν να βλέπονται μεταξύ τους, η πρώτη όμως, να την πω «επίσημη», συνάντησή έγινε το 1961, τέλη Μαϊου, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 15 χρόνων από την αποφοίτηση μας, κάπου είκοσι συμμαθητές οργάνωσαν συνεστίαση σε ένα κέντρο στα Τσαμάκια. Ανυπόγραφη περιγραφή της συνάντησης και συνεστίασης αυτής, δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκράτης» της 24 -5-61, όπου, μεταξύ άλλων αναφέρθηκαν και τα ακόλουθα:

«Από όλους περισσότερο η σκέψη στράφηκε προς τον Μίλτη, που τον είχαν τέσσερα χρόνια Ελληνιστή, που τους εισήγαγε στα αγαθά της Τέχνης και εξέδωκαν με την καθοδήγησή του δυο περιοδικά, μέσα στα θλιβερά κατοχικά χρόνια: πρώτα τις πολυσέλιδες δακτυλογραφημένες «Μαθητικές Σελίδες» το 1943 και κατόπιν τα λαμπρά «Λεσβιακά Γράμματα». Ήταν μια τάξη λαμπρή…..»

Η δεύτερη συνάντηση στην Αθήνα (Ρουμάνικη Γωνιά)

Ενθαρρυμένοι από την επιτυχία της πρώτης συνάντησης των συμμαθητών μας, οι παρεπιδημούντες στην Αθήνα, τους μιμηθήκαμε και οργανώσαμε συνεστίαση στην ταβέρνα «Ρουμάνικη Γωνιά» κοντά στην πλατεία Βάθης. Η συνεστίαση έγινε αρχές Απριλίου 1967, λίγο πριν από την κήρυξη της Απριλιανής Δικτατορίας. Σ΄ αυτήν είχαν παρευρεθεί και τέσσερις επιζώντες τότε καθηγητές μας: Μίλτης Παρασκευαΐδης, Βασίλης Αρχοντίδης, Δημοσθένης Σακελλαρίδης και Στέλιος Πράσινος, με τις γυναίκες τους.

Πρέπει να ήμασταν κάπου τριάντα συμμαθητές, οι περισσότεροι με τις γυναίκες μας. Από όσα θυμάμαι είχαν έρθει ο Τάκης ο Γιαννακόπουλος, ο Λάκης ο Γρημάνης, ο Γρηγόρης ο Γρηγορίου, ο Γιώργος ο Σεφτελής, ο Θανάσης ο Σακελλάρης, ο Νίκος ο Τσακίρης, ο υπογράφων και ο Τάκης ο Μεταξάς, ο οποίος μάλιστα, αρκετές βδομάδες αργότερα, (λόγω της έκρυθμης κατάστασης που μεσολάβησε), έστειλε εκτενές ρεπορτάζ στην εφημερίδα «Δημοκράτης».

Η τρίτη, η τέταρτη και η πέμπτη συναντήσεις

Πέρασαν δεκάξι ολόκληρα χρόνια για να συναντηθούν ξανά οι συμμαθητές. Αυτή τη φορά οι εν Μυτιλήνη διαμένοντες οργάνωσαν συνεστίαση σ΄ένα παραλιακό κέντρο στη Βίγλα, κοντά στο Ακρωτήρι. Ο καθιερωθείς από τότε επίσημος, τρόπον τινά, καταγραφέας των σχετικών με την τάξης μας, ο Θανάσης ο Τσερνόγλου, δημοσίευσε (με τα αρχικά Α.Γ.Τ.) στον Λεσβιακό Κήρυκα της 3-8-83 σχετικό κείμενο.

Η τέταρτη συνεστίαση έγινε ένα χρόνο μετά στον κήπο του ξενοδοχείου “Silver Bay”, στον κόλπο της Γέρας και γι΄ αυτήν έγραψε σχετικά ο Τσερνόγλου, πάλι με τα αρχικά Α.Γ.Τ. στον «Λεσβιακό Κήρυκα» της 29-8-84.

Μετά δυο χρόνια έγινε η πέμπτη συνάντηση – συνεστίαση  σε παραλιακό κέντρο της Κουντουριδιάς, στην είσοδο του κόλπου της Γέρας,  για την οποία έγραψε και πάλι ο Θανάσης; Τσερνόγλου στον «Δημοκράτη» της 1-10-86.

Η έκτη  συνεστίαση στη Βαρειά

Η επόμενη, έκτη στη σειρά συνάντηση των συμμαθητών, έγινε εφτά χρόνια μετά, στις 17 Αυγούστου 1993, στην ταβέρνα «Αχιβάδα», στην παραλία της Βαρειάς, που τη λειτουργούσε τότε ο Άλκης ο Κανούτσος, συμμαθητής μας στις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου. Την πρωτοβουλία είχαν ο Βάσος ο Τεφτσής, ο Γιώργος ο Μεταξάς, ο Λάκης ο Πίτσιος και άλλοι. Συνολικά παραβρέθηκαν 22 συμμαθητές και από τους δασκάλους μας ο Μίλτης Παρασκευαϊδης.

Προσφώνησε με λίγα και ζεστά λόγια ο Βάσος Τεφτσής

Σεβαστέ μου κύριε καθηγητά

Θα μου επιτρέψουν οι συμμαθητές μου να μεταφέρω με λίγα λόγια – αν μπορέσω – τα αισθήματα και τη συγκίνηση, που νομίζω ότι κατέχουν όλους μας στην αποψινή μας συνεστίαση.

Η συγκέντρωσή μας απόψε είναι ξεχωριστή από τις προηγούμενες, γιατί την τιμάς με την παρουσία σου και διότι δίνεται και σε μας η ευκαιρία – έστω και αργά – να σε τιμήσουμε, αγαπημένε μας δάσκαλε.

Να τιμήσουμε τον άνθρωπο που ανάλωσε όλη τη ζωή του στα Γράμματα και στην Τέχνη και που πρόσφερε και στα δύο πάρα πολλά με το πλούσιο παραγωγικό του έργο. Τιμάμε όχι μόνο μια λαμπρή πνευματική παρουσία, αλλά και τον άνθρωπο, που στάθηκε σε όλους αρωγός και που με αυταπάρνηση και αυτοθυσία στάθηκε για χρόνια στο πλευρό της αγαπημένης του γυναίκας, Ασπασούλας.

Επιθυμία μας είναι ακόμα, αγαπημένε μας καθηγητά, να σου εκφράσουμε απόψε και τα αισθήματα ευγνωμοσύνης που μας κατέχουν, για τις φροντίδες σου να μας εφοδιάσεις, στα χρόνια που μαθητεύσαμε μαζί σου, με γνώσεις πέρα από τις σχολικές, που τόσο χρήσιμες στάθηκαν στη ζωή μας και μας βοήθησαν στην επαγγελματική μας σταδιοδρομία.

Ποιος από μας δε θυμάται τις εκτός ωρών διδασκαλίας προσπάθειές σου να εκδώσουμε στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής, τις δακτυλογραφημένες «Μαθητικές Σελίδες» και μετά το έντυπο περιοδικό «Λεσβιακά Γράμματα», τα Ημερολόγια για τους μεγάλους Ζωγράφους και Μουσικούς, ακόμα και τις εκδρομές με κοινό συσσίτιο, για να μας φανούν πιο υποφερτές οι γεμάτες στερήσεις μέρες της Κατοχής;

Πολλά μας ήρθαν στο νου απόψε. Μας συγκίνησαν οι αναμνήσεις, αλλά πιο πολύ μας κατέχει η ευγνωμοσύνη που σου οφείλουμε, για ό,τι μας έκανες.

Επίτρεψε μας σε ανάμνηση αυτής της όμορφης και αξέχαστης βραδιάς, να σου προσφέρουμε αυτό το σετ γραφείου.

Για μια ακόμη φορά σ΄ ευχαριστούμε με όλη μας την καρδιά για τα όσα έκανες για μας και για την αποψινή σου παρουσία.

 

   Την προσφώνηση του Βάσου ακολούθησαν με σύντομους χαιρετισμούς οι ΜιχάληςΠίτσιος, Μιχάλης Γρημάνης, Μιχάλης Πατλάκας, Γιώργος Παπαπαναγιώτου και Θανάσης Τσερνόγλου.

Ο Μιχάλης Πίτσιος είπε

 Με την ευκαιρία της σημερινής μας συνάθροισης, θα ήθελα και εγώ να πω  ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, στον μεγάλο μας Δάσκαλο, στον μεγάλο μας πνευματικό οδηγό, τον αγαπητό μας Μίλτη Παρακευαϊδη, για την πραγματικά ανεξάντλητη προσφορά του στην πνευματική μας καλλιέργεια

Πιστεύω αλήθεια πως η δικιά μας γενιά, κι ακόμα περισσότερο θα έλεγα η δικιά μας τάξη, παρότι πέρασε την περίοδο της εφηβείας σε μια πάρα πολύ δύσκολη για το έθνος και για το λαό μας εποχή, παρότι έζησε σε ποεριόδους πολέμου, κατοχής, πείνας, εμφυλίου σπαραγμού, εθνικής καταστροφής, είχε την ευτυχία να γαλουχηθεί πνευματικά από μια πλειάδα εκλεκτών δασκάλων, εκλεκτών πνευματικών ανθρώπων, που σημάδεψαν με το πέρασμά τους τη ΛΕΣΒΙΑΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ.

Ονόματα σαν του Βασίλη Αρχοντίδη, του Πάνου Σαμάρα, του Σταύρου Παρασκευαϊδη, του Απόστολου Αποστόλου, δεν εμφανίζονται καθημερινά στο παιδαγωγικό στερέωμα. Ωστόσο, αν οι προαναφερθέντες και άλλοι, που ασφαλώς παρέλειψα, υπήρξαν όντως εξέχουσες παιδαγωγικές φυσιογνωμίες, για τη δική μας τάξη, τους απόφοιτους του ΄46, η μορφή του τιμώμενου σήμερα καθηγητή μας, του αγαπητού μας Μίλτη, στέκει αδιαφιλονίκητα σ΄ ένα υψηλότερο βάθρο.

Γιατί ο Μίλτης δεν ήταν απλώς ο παιδαγωγός, που μας έμαθε γράμματα. Δεν ήταν απλώς αυτός που μας έδειξε τον τρόπο της μελέτης, που μας δίδαξε την ανάγκη της έρευνας, που μας έσπρωξε στην αναζήτηση της αλήθειας. Ο Μίλτης υπήρξε για μας ο άνθρωπος που μας έκανε ανθρώπους. Γεμάτος ανθρωπιά ο ίδιος, έτοιμος πάντα να προσφέρει τον ατέλειωτο πλούτο των γνώσεών του, υπήρξε ο κατεξοχήν εκφραστής της ανθρωπιστικής παιδείας στη Λέσβο.

Αλλά σήμερα δε θα προσπαθήσω να σκιαγραφήσω την πολυσχιδή προσωπικότητα του Μίλτη. Την προσωπικότητα του παιδαγωγού, του ζωγράφου-σκιτσογράφου, του συγγραφέα, του δημοσιογράφου, του ιστορικού, του αρχαιολόγου, του κριτικού.

Πιστεύω ότι εκφράζω τη σκέψη όλων μας, όταν πω ότι ο Μίλτης που μας αγάπησε και τον αγαπήσαμε τόσο, είναι και θα παραμείνει για όλους μας ένα σύμβολο. Ένα σύμβολο ανθρωπιάς, ένα σύμβολο αδελφοσύνης και ενότητας θα΄ λεγα για μας τους μαθητές του. Αφού, παρόλο που πέρασαν 47 χρόνια από την αποφοίτησή μας από το Γυμνάσιο Μυτιλήνης, αυτό που μας ενώνει πάντα και που δίνει θα΄ λεγα σ΄ όλους μας ένα στίγμα, είναι το πνεύμα του Μίλτη.

Αυτό το πνεύμα του Μίλτη, μαζί με την ευγνωμοσύνη και τις ευχαριστίες μας, υποσχόμεθα να το διαφυλάξουμε και να το μεταδώσουμε στους απογόνους μας.

Εύχομαι να μπορέσουμε να γιορτάσουμε πανηγυρικά, όλοι μαζί κι αυτοί που σήμερα λείπουν, τα 50 χρόνια από την αποφοίτησή μας.

Κατόπιν πήρε το λόγο, φανερά συγκινημένος, ο Μίλτης Παρασκευαΐδης, που αποκάλεσε τους προ μισού αιώνος μαθητές του «αγαπητούς φίλους» και μίλησε δια μακρών για τη ζωή του, το όνειρο που είχε από μικρός να γίνει ζωγράφος, τη μαθητεία του στον ζωγράφο Παναγιώτη Πολυχρόνη, από τον Ασώματα, τη γνωριμία του με τον Αντώνη Πρωτοπάτση, αλλά  και τη στροφή που πήρε η ζωή του όταν σπούδασε στο Πανεπιστήμιο φιλόλογος.

Μίλησε κατόπιν για τη σταδιοδρομία του ως καθηγητή. Θυμήθηκε τις μέρες που δίδαξε στο Γαλάτσι της Ρουμανίας, στην Κομοτηνή και στη Μυτιλήνη, αναφέρθηκε στα σκληρά χρόνια της ναζιστικής Κατοχής και τόνισε πως η έκδοση από την τάξη του (δηλαδή τη δική μας) των περιοδικών «Μαθητικές Σελίδες» και «Λεσβιακά Γράμματα» αποτελούσε  μιαν ιδιότυπη αλλά ουσιαστική πράξη Αντίστασης.

Ιδιαίτερα επέμεινε στα χρόνια της Κατοχής, τονίζοντας ότι:

Στη συνείδηση των καθηγητών σας επρόβαλλε τότε τραγικό το πρωταρχικό πρόβλημα, να γίνει η επιδίωξη προσόντων για τη μελλοντική αντιμετώπιση των εθνικών υποχρεώσεων των μαθητών τους, χωρίς όμως να παραβλέπεται και η βασική ιερή υποχρέωσή των, να εξασφαλίσουν τα προσόντα αυτά, χωρίς όμως να κινδυνεύει  η επιβίωσή τους κατά την περίοδο εκείνη της πείνας και της λιμοκτονίας.

 [………]

Η εθνική επιταγή για την εξασφάλιση μόρφωσης χωρίς να κινδυνεύει η επιβίωση των μαθητών από την έλλειψη τροφίμων, μπορώ να σας βεβαιώσω ότι έγινε τότε αποδεκτή αμέσως από όλην την τάξη σας, χωρίς κανένα φραστικό κέλευσμα των καθηγητών σας, αλλά μόνο γιατί έγινε αμέσως αντιληπτό από όλους σας το νόημα του ύφους των βλεμμάτων, με τα οποία σας προσέβλεπαν όταν επεκαλούντο, όχι φραστικά αλλά οπτικά μόνον την εθνική σας φιλοτιμία και σας ζητούσαν να μελετήσετε υποδειγματικά, σύμφωνα με τους κανόνες της παιδαγωγικής, ορισμένα θέματα.

Και ο Μίλτης τέλειωσε με τα εξής λόγια

Ελπίζω και σας παρακαλώ θερμά να με συγχωρήσετε για όσα αδικαιολόγητα σας ανέφερα, για περασμένη και ξεχασμένη εποχή, αναδρομικά και αναχρονιστικά και μάλιστα με αναχρονιστική απουσία των συζύγων σας.

Σας ευχαριστώ.

 

Η συνάντηση για τα 50 χρόνια από την αποφοίτηση

Όπως είχε ευχηθεί ο Λάκης ο Πίτσιος, τρία χρόνια μετά έγινε η μεγάλη συνάντησή μας, για τη συμπλήρωση πενήντα χρόνων από την αποφοίτησή. Διαπιστώθηκε πως από τους 64 που αποφοίτησαν ζούσαμε οι 53, αλλά μόνο 34 παραβρέθηκαν, γιατί 19, είτε δεν μπόρεσαν να έρθουν στη Μυτιλήνη, είτε δεν έγινε δυνατός ο εντοπισμός τους από την οργανωτική επιτροπή.

Η συνεστίαση της 50ετίας, έγινε στις 29 Αυγούστου, με πρωτοβουλία των συμμαθητών μας Θανάση Τσερνόγλου, Βάσου Τεφτσή, Γιώργου Μεταξά, Τάκη Σβορώνου και άλλων και υπό την αιγίδα του αξέχαστου καθηγητή μας Μίλτη Παρασκευαϊδη, ο οποίος δε μπόρεσε μεν να παρευρεθεί, βοήθησε όμως την οργανωτική επιτροπή και ετοίμασε από ένα φάκελο με σκίτσα του, που μοιράστηκαν σε όσους πήραν μέρος.

Η επιστολή του Μίλτη στους οργανωτές της συγκέντρωσης

Συγκεντρωθήκαμε τότε στο Προπύλαια του Γυμνασίου, πενήντα χρόνια μετά από εκείνο το απόγεμα του 1946, που ο Γυμνασιάρχης μας Σταύρος Παρασκευαϊδης, μας αποχαιρέτησε, ως ακαδημαϊκούς πολίτες πλέον και μας ευχήθηκε ευόδωση των σχεδίων μας και κάθε προκοπή.

Στα Προπύλαια του Γυμνασίου 50 χρόνια μετά

Ο αναγνωρισμένος «ληξίαρχος» της τάξης μας, ο αξέχαστος Θανάσης Τσερνόγλου, διάβασε τον κατάλογο εκείνης της χρονιάς (του 1946 δηλαδή, όταν πηγαίναμε στην 8η τάξη), έβαλε κάποιον «να πεί την προσευχή» και  θυμηθήκαμε, τους απόντες συμμαθητές μας.

Ακολούθησε το ίδιο βράδυ συνεστίαση στην ταράτσα του κέντρου στα Θέρμα του Κόλπου, με μια λαμπρή πανσέληνο να ασημώνει τα νερά του κόλπου της Γέρας. Από τους επιζώντες καθηγητές μας ο μόνος που παραβρέθηκε, αφού ο Μίλτης για λόγους υγείας δεν ήρθε, ήταν ο φυσικός μας Στρατής Παπάνης. Τη συγκέντρωση άνοιξε με σύντομο χαιρετισμό ο Βάσος ο Τεφτσής, κατόπιν ο Θανάσης ο Τσερνόγλου διάβασε,  χαιρετισμό του Μίλτη, είπε και ο γράφων δυο κουβέντες και στο τέλος εγκρίθηκε ψήφισμα.

Σε αντίθεση με τις προηγούμενες συναντήσεις, αυτή τη φορά πολλοί συνοδεύονταν από τις γυναίκες τους και αυτό έδωσε μεγαλύτερη ζεστασιά στη συγκέντρωση. Γενικά επικράτησε μεγάλο κέφι και μεγαλύτερη συγκίνηση, γιατί δεν είναι μικρό πράγμα να  ξαναβρίσκονται μετά μισόν αιώνα συμμαθητές, που πέρασαν οχτώ χρόνια (και τι χρόνια!) στα ίδια θρανία.

Η προσφώνηση του Βάσου Τεφτσή

Σεβαστέ μας κύριε καθηγητά, κυρίες, αγαπημένοι μας συμμαθητές

Μοίρα καλή μας έδωσε την ευκαιρία να γιορτάσουμε μαζί, εδώ στον μαγευτικό κόλπο της Γέρας, κάτω από το Αυγουστιάτικο φεγγάρι, μια σημαντική επέτειο. Την επέτειο της αποφοίτησής μας, πριν από πενήντα χρόνια , από το 1ο οκτατάξιο Γυμνάσιο αρρένων Μυτιλήνης, τον Ιούνιο του 1946.

Ευχαριστούμε τον καθηγητή μας κ. Στρατή Παπάνη και τη σύζυγό του, που τιμούν απόψε με την παρουσία τους τη συνεστίασή μας. Καλωσορίζουμε τους συμμαθητές μας, που από μακρυά ήρθαν στην πόλη μας, στο Γυμνάσιό μας, που το αποχαιρετίσαμε εδώ και πενήντα ολόκληρα χρόνια και τους ευχόμαστε καλή διαμονή.

Η προθυμία με την οποία όλοι μας ανταποκριθήκαμε στην απόφαση, που είχαμε πάρει στην τελευταία μας συνεστίαση, στις 17 Αυγούστου 1993, να βρεθούμε ξανά το 1996, φανερώνει πόσο στερεός ήταν και είναι ο δεσμός που αναπτύχθηκε μεταξύ μας στις τάξεις του Γυμνασίου, στα δύσκολα εκείνα χρόνια της Κατοχής.

Επιτύχαμε ποσοστό παρουσίας 70 τοις εκατόν, μοναδικό θα έλεγε κανείς για την περίπτωσή μας κι αυτό σημαίνει πολλά.

Δεν πετύχαμε όμως να απαλλαγούμε από ένα άλλο, πολύ θλιβερό ποσοστό. Έντεκα (23 τοις εκατόν) συμμαθητές μας λείπουν από τον κατάλογο των παρισταμένω. Μοίρα κακή αυτή τη βφορά τους πήρε από κοντά μας. Είναι ο Κώστας Γυπαράκης, ο Μιχάλης Δόριζας, ο Γιώργος Κόπανος-Ιατρίδης, ο Αντώνης Κουτρέλλης, ο Δημήτρης Μακρής, ο Βύρων Ξενέλλης, ο Πάτροκλος Παντζάρης, ο Τάκης Σταυρόπουλος,  ο Στρατής Χατζηγιάννης, ο Θανάσης Χατζημιχαήλ.

Ας τιμήσουμε τη μνήμη τους με ενός λεπτού σιγή.

Μας λυπεί ακόμα η απουσία ορισμένων συμμαθητών μας που για λόγους υγείας ή επαγγελματικούς, δε μπόρεσαν να έλθουν. Τους χαιρετούμε και ελπίζουμε την προσεχή φορά να μας δώσουν τη χαρά να είναι μαζί μας.

Ανάμεσά μας υπάρχει ένα κάθισμα, μια έδρα κενή. Ανήκει στον καθηγητή μας Μίλτη Παρασκευαϊδη για να συμμετέχει έστω και νοερά στη συγκέντρωσή μας. Στεναχωρέθηκε πολύ που η υγεία του δεν του επέτρεψε να είναι απόψε μαζί μας. Την απουσία του όμως φρόντισε να την αναπληρώσει στέλνοντας ένα μεγάλο και όχι ελαφρύ πακέτο με ισάριθμα για τον καθένα μας «ενθύμια» και πίνακές του παγχρωματικής ζωγραφιάς. Θα τα παραλάβουμε σε ειδικό φάκελο, μαζί με άλλα αναμνηστικά κείμενα της βραδιάς, στο τέλος της συνεστίασης.

Αναμφίβολα χρειάστηκε πολύς χρόνος και προσπάθεια για να γίνουν όλα αυτά. Αποτελούν συνέχεια του ενδιαφέροντος και των προσπαθειών του, όταν ήμασταν μαθητές του για να μας δώσει γνώσεις και ιδανικά. Εφόδια που μας βοήθησαν πολύ στη μετέπειτα εξέλιξή μας. Για άλλη μια φορά τον ευχαριστούμε και του είμαστε ευγνώμονες.

Και εδώ θα τελειώσω, για να παρακαλέσω τον συμμαθητή μας Γυμνασιάρχη Θανάση Τσερνόγλου, να μας διαβ’άσει το συνοδευτικό γράμμα των «ενθυμίων» του καθηγητή μας.                                                     

                                                                  

Μετά τον Βάσο Τεφτσή ο Θανάσης Τσερνόγλου διάβασε την επιστολή του Μίλτη Παρασκευαϊδη, που συνόδευε το πακέτο των ενθυμίων. Η επιστολή διακρίνεται για τη γνωστή από τα μαθητικά μας χρόνια, επιμονή του Μίλτη στις λεπτομέρειες και στην ακρίβεια

Αγαπητοί μου

Με το ταχυδρομικό πρακτορείο Cοurier ACS, που έχει την έδρα του στην οδό Βίκτωρος Ουγκώ αρ.32, κοντά στην πλατεία; Βάθης (Τ.Κ. 104 38, τηλέφωνο (01) 2843531 και ΦΑΞ 2846931) σας στέλνω σήμερα Δευτέρα 26-8-1996,  για τη συνεστίασή σας της 29ης Αυγούστου 1996 δέμα, που περιέχει σαρανταένα (41) τεύχη ζωγραφικών «ενθυμίων» και σαράντα (40) χαρτόνια, στα οποία έχουν επικολληθεί παγχρωματικές ζωγραφιές, για να μοιραστούν σε σαράντα μαθητές που αποφοίτησαν από το οκτατάξιο Γυμνάσιο αρρένων Μυτιλήνης το 1946.

Το μοίρασμα των αποβλέπει στην αναπλήρωση της αναγκαστικής απουσίας μου από τη συγκινητική συνάθροισή σας του Αυγούστου 1996.

Με την ευκαιρία σας υπενθυμίζω ότι είχα συμμετάσχει στην αξέχαστη (ενάτη) συνεστίασή σας, τον Αύγουστο του 1993 στη Μυτιλήνη, καθώς και σε μια άλλη (του 1961) επίσης αξέχαστη συνεστίασή σας στην Αθήνα, στην οποία είχα παρευρεθεί μαζί με τη σύζυγό μου Ασπασία (που έχασε τη ζωή της στις 14-10-1992, ύστερα από οκτάχρονη προσβολή εγκεφαλικού επεισοδίου) και τους αλησμόνητους καθηγητές σας Αρχοντίδην, Σακελαρίδην, Πράσινον και τις οικογένειές των. Δυστυχώς δεν είχα την δυνατότητα να σας στείλω όλα τα ζωγραφικά ενθύμιά μου σε τεύχη με ισάριθμα φύλλα και με όμοια περιεχόμενα και δεν βρήκα τον χρόνο να προσθέσω σε κάθε εικόνα. Κατάλληλη επεξηγηματική λεζάντα.

Για να μη δημιουργηθούν εξαιτίας της ανομοιότητάς των παράπονα, είναι απόλυτη ανάγκη να γίνει το μοίρασμα των τευχών κατά το τέλος της συνεστίασης, αφού κάποιος (από εκείνους που δεν θα τα έχουν προηγουμένως φυλλομετρήσει), ανακατώσει καλά τη σειρά των, οπότε θα μπορέσει να γίνει το μοίρασμά των σύμφωνα με κάποιον αριθμημένο κατάλογο των αποφοίτων του 1946, που θα έχουν παρευρεθεί ή με κλήρωση.

Παρακάτω ο Μίλτης αναφέρθηκε, με αρκετά χιουμοριστικό ύφος, σε άλλες συνεστιάσεις παλαιών μαθητών και συγκεντρώσεις δικών του φίλων και συναδέλφων «τους οποίους δυσκολεύτηκα να αναγνωρίσω γιατί είχαν βάψει τα μαλλιά τους άσπρα»

Τέλος ο γράφων θέλησε να φαιδρύνει λίγο την  ατμόσφαιρα, που είχε φορτιστεί από συγκίνηση και νοσταλγία, χαιρετίζοντας τη συγκέντρωση με κάπως ευτράπελο ύφος

Χαιρετισμός Δημήτρη Σαραντάκου:

Κουράγιο παιδιά ! τα πρώτα εκατό χρόνια είναι τα δύσκολα… κι εμείς φάγαμε κι όλας τα πενήντα

Λίγοι ίσως θα θυμούνται εκείνο το απόγεμα του Ιουνίου του 1946, όταν, απόφοιτοι πια του Α’ Γυμνασίου Αρρένων Μυτιλήνης, συγκεντρωθήκαμε στα Προπύλαιά του, πριν από πενήντα ολόκληρα χρόνια.

Μας μίλησε ο Γυμνασιάρχης μας, ο Σταύρος ο Παρασκευαϊδης, που τον φωνάζαμε, μεταξύ μας, populus belicosus, μολονότι ήταν ειρηνικότατος και αγαθότατος άνθρωπος. Αντιφώνησε, αν θυμάμαι καλά, ο Λάκης ο Γρημάνης.

Πολλοί από αυτός νεαρούς εκείνου του απομεσήμερου έχουν να συναντηθούν από τότε! Μερικοί φύγανε για πάντα: ο Κουτρέλης, ο Δώριζας, ο Βύρων ο Ξενέλης, ο Γιώργος ο Κόπανος-Ιατρίδης, ο Κώστας ο Γυπαράκης, ο Πάτροκλος ο Παντζάρης, ο Στρατής ο Χατζηγιάννης, ο Μήτσος ο Μακρής, ο Θανάσης ο Χατζημιχάλης, ο Τάκης ο Σταυρόπουλος, συνολικά ένδεκα  σε σύνολο εξήντα τεσσάρων μαθητών.

Άλλων χάθηκαν τα ίχνη: τι νάγιναν άραγες ο Βαλετόπουλος, ο Κατσικαδέλης, ο Πεζώνης, ο Σταύρου, ο Ραφαήλ;

Από εμάς τους υπόλοιπους, όσοι μείνανε στη Μυτιλήνη, όσο κι αν η ζωή τους χώρισε, συναντιόντουσαν οπωσδήποτε. Όσοι όμως φύγαμε από το νησί, σπάνια βλεπόμασταν. Κάναμε μια φορά πριν από εικοσιπέντε περίπου χρόνια, μια συνεστίαση στη Βάθη στην ταβέρνα “Ρουμάνικη Γωνιά” με μεγάλη επιτυχία. Είχαν έρθει από τους καθηγητές μας ο Μίλτης ο Παρασκευαΐδης και ο Σακελλαρίδης. Δε θυμάμαι αν είχε έρθει ο Αρχοντίδης.

Τούτη όμως η συνεστίαση έχει άλλο βάρος. Πενήντα χρόνια είναι ένα αξιοσέβαστο, στρογγυλό νούμερο. Κυριολεκτικά αντιπροσωπεύει μιαν ολόκληρη ζωή. Τη ζωή μας.

Το καλοκαίρι του ΄46 ήμασταν έτοιμοι να μπούμε στην ενεργό ζωή. Σπουδές, στρατιωτικό, εργασία, οικογένεια, σταδιοδρομία, παιδιά. Όλα ήταν μπροστά μας. Το καλοκαίρι του 96 όλα αυτά είναι πίσω μας. Οι περισσότεροι από μας βγήκαμε ή ετοιμαζόμαστε να βγούμε από την ενεργό ζωή. Παραδώσαμε τη σκυτάλη.

Αντηχεί ίσως λίγο μελαγχολικά, αλλά αν το καλοεξετάσεις δεν είναι και τόσο άσκημα τα πράματα. Προσωπικά μισώ τις λέξεις συνταξιούχος ή απόστρατος και δεν ένοιωσα ποτέ μου έτσι, όμως κακά τα ψέματα. Όση δραστηριότητα κι αν αναπτύσσει ο διανύων την έβδομη δεκαετία της ζωής του, αυτή είναι εθελοντική όχι υποχρεωτική κι αυτό του δημιουργεί την αντίστοιχη νοοτροπία και διάθεση. Κι εδώ που τα λέμε δεν πρέπει να έχουμε παράπονο. Λίγο το έχετε να μην είσαστε υποχρεωμένοι πια να βρίσκεστε ορισμένη ώρα σε ορισμένο τόπο, είτε σας αρέσει είτε όχι;

Για να ξανάρθουμε στη συνεστίαση αυτός, δεν ξέρω αν απόφοιτοι άλλων τάξεων, συναντιόνται με την ίδια λαχτάρα να ξανανταμώσουν συμμαθητές μας ύστερα από μισόν αιώνα. Πιστεύω πως δεν είναι τόσο συχνό το φαινόμενο και κατά τη γνώμη μου οφείλεται στο γεγονός ότι σαν τάξη είχαμε μιαν αξιοσημείωτη συνοχή και ομοιογένεια. Κι αυτό το χρωστάμε κατά κύριο λόγοι στον καλό αυτός δάσκαλο το Μίλτη τον Παρασκευαϊδη.

Είχαμε την τύχη να έχουμε κι άλλους καλούς καθηγητές: το Βαλέτα, το Τζηρίδη, τον Αποστόλου, το Σαμάρα, τον Παπάνη, το Σταύρο Παρασκευαϊδη, τον μεγάλο Αρχοντίδη, αλλά πιστεύω πως αν γίναμε ότι γίναμε το χρωστάμε στο Μίλτη. Κυριολεκτικά διαμόρφωσε την προσωπικότητά μας. Εκείνες οι περίφημες “εργασίες” που μας έβαζε να κάνουμε και που είχαν σαν αποτέλεσμα, εκτός από τις γνώσεις που αποχτήσαμε, να μάθουμε να ερευνούμε και το κυριότερο να ξεφοβηθούμε τα χοντρά μεγάλα βιβλία. Ύστερα οι υποδειγματικές ξεναγήσεις στο Μουσείο, στο Κάστρο και τις αρχαιότητες της Μυτιλήνης, η αξέχαστη εκείνη εκδρομή στην Ουτζά, όπου μαγειρέψαμε μόνοι μας φασόλια (αρχιμάγειρας φυσικά ο Κουκούλης), ένα σωρό άλλες εκδρομές γύρω από την πόλη, με τα πόδια βεβαίως.

Δε θυμάμαι να χαστούκισε ή να έβρισε ποτέ του μαθητή ο Μίλτης. Η κυριότερη απειλή του ήταν

–  θα σε πετάξω έξω

που μια φορά του ξέφυγε και την είπε σε κάποια εν υπαίθρω διδασκαλία και φυσικά γελάσαμε όλοι.

Αλλά και τώρα ακόμα ο παλιός αυτός δάσκαλος εξακολουθεί να αυτός διδάσκει και να μας φρονηματίζει, με την αρίστη διδακτική μέθοδο: το προσωπικό παράδειγμα. Παρά τα χρόνια του (μη ξεχνάτε πως είναι  σχεδόν δυο δεκαετίες μεγαλύτερός μας) και ό,τι αυτά συνεπάγονται, παρά τον βαρύ σταυρό που σήκωσε αγόγγυστα επί πολλά χρόνια, με την αρρώστια της γυναίκας του, εξακολουθεί να έχει πνευματικά ενδιαφέροντα και ανησυχίες, είναι απόλυτα ενήμερος των πνευματικών δρώμενων του νησιού μας και εξακολουθεί να νοιάζεται για τους παλιούς του μαθητές. Αυτός ήταν ουσιαστικά ο εμπνευστής αυτός της συνάντησης. Συχνά ακούγοντας τον από τηλέφωνο ξεγελιέμαι και νομίζω πως είναι ο Μίλτης της Κατοχής. Ένας αιώνιος έφηβος. Είναι μεγάλο κρίμα που η κατάσταση της υγείας του δεν του επιτρέπει να βρίσκεται σήμερα κοντά μας.

Εν κατακλείδι βλέποντας την τάξη μας ή μάλλον τους συμμαθητές μας από την απόσταση των πενήντα χρόνων, παρατηρώ ότι δεν τα πήγαμε και τόσο άσκημα. Ας ευχηθούμε να συνεχίσουμε έτσι. Την υγειά μας, κατά το δυνατόν, να έχουμε και ακολουθώντας το Δημοκρίτειο “βίος ανεόρταστος, μακρά οδός απανδόκευτος” ας το ρίχνουμε πού και πού λίγο έξω. Ως γνωστόν το κρασί είναι το γάλα των γερόντων. Μολονότι δεν ανήκουμε ακόμα στην σεβαστή αυτή κατηγορία, ας το τιμούμε εν μέτρω.

Πάντως ας μη μας φοβίζουν τα (πραγματικά) γερατειά. Υποθέτω ότι θα έχουν κι αυτά τις χάρες τους. Άλλωστε όσο κακό πράγμα κι αν είναι τα γερατειά, είναι ο μόνος τρόπος για να ζήσει κανείς πολλά χρόνια. Ούτε να μας ενοχλούν οι αναπόφευκτες αρρώστιες, αναπηρίες και λοιπές ενοχλήσεις που τα συνοδεύουν. Όπως είπε κάποιος, που μου διαφεύγει τώρα το όνομά του, “αν μετά τα εξήντα ξυπνήσεις ένα πρωί και δεν πονάς πουθενά, τότε σημαίνει πως έχεις πεθάνει”.

Και μια και το έριξα πολύ στην φιλοσοφία επιτρέψτε μου να ολοκληρώσω, αναφέροντας αυτό που είπε ο Επίκουρος και είναι σχετικό με την τελευταία αυτή περίπτωση:

Το φρικωδέστατον των κακών, ο θάνατος, ουδέν αυτός ημάς
επειδήπερ όταν ημείς ώμεν, θάνατος ου πάρεισι
όταν δ’ αυτός παρή, τοθ’ ημείς ουκ εσμέν

Επειδή μάθαμε αρχαία από το Μίλτη δεν θεωρώ αναγκαία τη μετάφρασή του.

Μετά τους λόγους και τους χαιρετισμούς πέσαμε όλοι στο φαϊ και το κρασί, κουβεντιάζοντας συνεχώς. Ήταν σα να βρεθήκαμε σε κάποια από εκείνες τις ωραίες σχολικές εκδρομές. Πριν διαλυθούμε μοιραστήκαμε τα «ενθύμια» του Μίλτη και εγκρίναμε τα παρακάτω ψήφισμα

ΨΗΦΙΣΜΑ

Συμπληρώνοντας πενήντα χρόνια από την αποφοίτησή μας από το Α’ Γυμνάσιο Αρρένων Μυτιλήνης, όσοι συμμαθητές έγινε δυνατό να ανευρεθούν από την οργανωτική επιτροπή, συγκεντρωθήκαμε για να γιορτάσουμε την επέτειο και να θυμηθούμε τα παλιά.

Αφού ξεπεράστηκαν οι πρώτες δυσκολίες στην αναγνώριση του ενός από τον άλλον, (γιατί πολλοί είχαμε να συναντηθούμε ακριβώς πενήντα χρόνια, και στο διάστημα αυτό είχαν επέλθει κάποιες, μικρές έστω, αλλαγές στην εμφάνισή μας), θυμηθήκαμε τα παλιά εκείνα ξένοιαστα και δύσκολα συγχρόνως χρόνια, από τα οποία τα πέντε ήταν Πόλεμος και Κατοχή. Θυμηθήκαμε φυσικά τους καθηγητές μας, τον τρόπο που μας δίδαξαν,  τη σχετική καζούρα που τους κάναμε και γενικά όλα τα ευτράπελα που συνέβησαν στα οχτώ χρόνια που περάσαμε μαζί. Μνημονεύσαμε επίσης τους συμμαθητές μας εκείνους που έφυγαν νωρίς και για πάντα.

Φρονίμως ποιούντες αποφύγαμε να συζητήσουμε τα σημερινά προβλήματα που απασχολούν την τάξη μας (προστάτης, αρθριτικά, καταρράκτης, σάκχαρο, πίεση, βαρυκοϊα κλπ κλπ) και εμποδίσαμε τους εξ ημών παρευρεθέντες χαζο-παπούδες, να μιλήσουν, όταν  επιχείρησαν να αναφερθούν σε εγγόνια και τα συναφή.

Ιδιαίτερη μνεία έγινε για τον ουσιαστικό εμπνευστή αυτής  της συγκέντρωσης, τον καλό μας δάσκαλο Μίλτη Παρασκευαϊδη, που δε μπόρεσε να παρευρεθεί σ’ αυτήν και που στον οποίον οφείλουμε τόσα πολλά όλοι μας.

Οι συγκεντρωθέντες απόφοιτοι της τάξης του 1946

Μιχάλης Βαλήνας

Μιχάλης Βενεδίκης

Γαληνός Γαληνός

Γιώργος Γαλούσης

Οδυσσέας Γεωργιάδης

Μιχάλης Γκορτζιώτης

Δημήτριος Γναρδέλλης

Γρηγόρης Γρηγορίου

Μιχάλης Γρημάνης

Παναγιώτης Δάλλας

Βασίλης Ευπραξιάδης

Παναγιώτης Κακαδέλλης

Μενέλαος Καραμπέτσος

Γιώργος Κουκούλης

Γιώργος Μαυρονικόλας

Γίώργος Μελιδώνης

Γιώργος Μεταξάς

Παναγιώτης Μεταξάς

Ομηρος Παλαιολόγου

Γιώργος Παπαπαναγιώτου

Μιχάλης Πατλάκας

Μιχάλης Πίτσιος

Μιχάλης Πλάκας

Δημήτρης Σαραντάκος

Παναγιώτης Σβορώνος

Γιώργος Σεφτελής

Βασίλης Τεφτσής

Νίκος Τσακίρης

Αθανάσιος Τσερνόγλου

Δημ. Τσιλεβίδης

Γιάννης Χατζηδήμος

Γιώργος Χατζηκυριάκος

          Νίκος Χατζημωυσής

Ενδιάμεσες μικροσυναντήσεις

Τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν μαζώξεις μικρότερης συμμετοχής στη Μυτιλήνη ή την Αθήνα, όπως η συνάντηση μας στη «Μουριά» στο Παλιό Φάληρο, το 1998,  άλλη μία το καλοκαίρι του 2004 στον κήπο του ξενοδοχείου «Μυτιλάνα» στον Κόλπο της Γέρας, ακόμη μία το καλοκαίρι του 2005, στο κέντρο «Αχιβάδα» στη Μυτιλήνη, άλλη μία το χειμώνα του ίδιου χρόνου στο Παλιό Φάληρο.

Η συνάντηση για τα 60 χρόνια από την αποφοίτηση

Η επόμενη μεγάλη συνάντηση και συνεστίαση των συμμαθητών της τάξης του 1946 του Α΄ Γυμνασίου Αρρένων Μυτιλήνης, έγινε  με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 60 χρόνων από την αποφοίτηση τους στη Θερμή της Λέσβου, στις 2 Σεπτεμβρίου 2007. Γιορτάσαμε, με το ίδιο κέφι,  φυσικά και πάλι μαζί με τις γυναίκες μας, μολονότι αυτή τη φορά, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της οργανωτικής επιτροπής δεν είχαμε Πανσέληνο και η συνεστίαση δεν έγινε στα Θέρμα του Κόλπου αλλά σε ένα πολύ καλό κέντρο, το Μαγιότ, στη Θερμή. Επί πλέον έλειψαν αυτή τη φορά από κοντά μας ακόμα 8 συμμαθητές μας. Οι: Μάνος Βολογιάννης,  Δημήτρης Γναρδέλλης, Βασίλης Ευπραξιάδης, Ιγνάτης Κιτσέλης, Όμηρος Παλαιολόγος, Θανάσης Τσερνόγλου, (ο σχολαστικός καταγραφέας όσων αφορούν τους συμμαθητές μας, ο οποίος κατά τον Αριστείδη τον Νικητόπουλο «μας έχει φακελώσει όλους και με κάθε λεπτομέρεια, χωρίς να εξαιρούνται τα λεγόμενα ευαίσθητα προσωπικά στοιχεία») Μανόλης Χαμαλέλης και Νίκος Χατζημωϋσής  καθώς και το γλυκό εκείνο κορίτσι, η Βάσω Κορίτατζη – Γκορτζιώτη, που βιάστηκαν να ακολουθήσουν τους (τελευταίους επιζώντες στη συνάντηση του 1996) καθηγητές μας Μίλτη Παρασκευαϊδη και Στρατή Παπάνη.

Τη συνεστίασή μας χαιρέτησε και πάλι ο Βάσος Τεφτσής, αναγνωρισμένος, τρόπον τινά «αρχηγός» της τάξης μας από τότε που ήμασταν γυμνασιόπαιδες και με λίγα και μεστά συγκίνησης λόγια, μίλησε για τη σημασία της συνάντησης μας.

Μετά τον Βάσο, πήρε τον λόγο ο γράφων

Να λοιπόν που περάσανε κι όλας δέκα χρόνια από την αξιοσημείωτη εκείνη συνάντησή μας, όταν γιορτάσαμε τη συμπλήρωση μισού αιώνα από την αποφοίτησή μας. Στο διάστημα που μεσολάβησε κάναμε αρκετές ενδιάμεσες συναντήσεις: Θυμάμαι μια συνάντηση μας στη «Μουριά» στο Παλιό Φάληρο, πριν από 8 χρόνια, αν δεν κάνω λάθος,  άλλη μία πρόπερσι στον κήπο του ξενοδοχείου «Μυτιλάνα» στον Κόλπο της Γέρας, άλλη μία πέρσι το καλοκαίρι, εδώ στο κέντρο «Αχιβάδα» και πέρσι τον χειμώνα, πάλι στο Παλιό Φάληρο. Αν είχαμε κοντά μας τον αναγνωρισμένο «καταγραφέα» των πεπραγμένων της τάξης μας, τον Θανάση τον Τσερνόγλου, ασφαλώς θα μας έδινε περισσότερα και ακριβέστερα στοιχεία.

Τα τελευταία χρόνια αρκετοί από τους συμμαθητές μας που ζούμε στην Αθήνα, είχαμε καθιερώσει να μαζευόμαστε κάθε Πέμπτη μεσημέρι, αρχικά σε ένα κέντρο στο Φάληρο, κατόπιν στην καφετέρια του ξενοδοχείου «Αμαλία» στο Σύνταγμα και όταν αυτή έκλεισε για λόγους ανακαίνισης, σε ένα κέντρο της Πλατείας Συντάγματος.

Όλα αυτά μαρτυρούν ένα πράμα: πως τους συμμαθητές της τάξης μας τους δένουν κάποιοι ισχυροί δεσμοί. Πιστεύω πως αυτή την αγάπη και τη λαχτάρα να συναντιόμαστε τη χρωστάμε στον αξέχαστο καθηγητή μας, τον Μίλτη Παρασκευαϊδη, που κυριολεκτικά διαμόρφωσε την προσωπικότητά μας.

Στο «Μυτιληνιό Φιστίκι» Νο2, που ελπίζω να το πήρατε όλοι, μαζί με το κανονικό περιοδικό, κάνω μια κάπως εκτεταμένη αναδρομή στο ιστορικό των συναντήσεών μας, ώστε δε χρειάζεται να τα ξαναπώ. Άλλωστε αυτό αποτελούσε προνομιακό πεδίο για τον Θανάση τον Τσερνόγλου, που αποδείχθηκε αναντικατάστατος.

Ας τον θυμηθούμε με την ευκαιρία αυτής της συνάντησής μας και μαζί τους ας θυμηθούμε και τους άλλους συμμαθητές μας που έφυγαν από δίπλα μας στα δέκα χρόνια που πέρασαν: τον Μάνο τον Βολογιάννη, τον Δημήτρη τον Γναρδέλλη, τον Βασίλη τον Ευπραξιάδη, τον Ιγνάτη τον Κιτσέλη, τον Όμηρο τον Παλαιολόγο, τον Μανόλη τον Χαμαλέλη και τον Νίκο τον Χατζημωϋσή.

Προς το … μέλλον!

(θα γίνει συνάντηση για τη συμπλήρωση των 70 χρόνων από την αποφοίτησή μας;)

Η συνεστίαση των 60 χρόνων έκλεισε με την ευχή όλων των παρευρισκομένων «να  είμαστε καλά και να γιορτάσουμε με το καλό και τα εβδομηντάχρονα». Ακούγεται βεβαίως λίγο υπερφίαλο και ενδεχομένως προκλητικό να προσδοκούμε να γιορτάσουμε την εβδομηκοστή επέτειο από την αποφοίτησή μας, δοθέντος ότι το 2016, όσοι ζούμε θα πλησιάζουμε τα ενενήντα. Δεν ξέρεις πάλι τι μας επιφυλάσσει το μέλλον. Το γεγονός είναι πως από την συνάντηση της 60ετίας πέρασαν κι όλας δύο χρόνια και είχαμε ήδη μια συγκέντρωση την άνοιξη του 2007 στο Χίλτον, στην Αθήνα..

Η συνεστίαση των 70 χρόνων, που θα ήταν το 2016, απ’ όσο ξέρω δεν έγινε. Αλλά από τον Δεκέμβρη του 2011 ο πατέρας μου είχε πάει να συναντήσει τον Μίλτη και τους περισσότερους από τους συμμαθητές του…. Μας άφησε όμως αυτό το ενθύμιο, όπως και τόσα άλλα.

134 Σχόλια προς “Μαθητές και δάσκαλοι, αφήγημα του Δημήτρη Σαραντάκου – 8 και τέλος”

  1. «τους οποίους δυσκολεύτηκα να αναγνωρίσω γιατί είχαν βάψει τα μαλλιά τους άσπρα»
    Καλό αυτό!

    Στενοχωριέμαι ρε γμτ γιατί δεν έχω κρατήσει σχεδόν καμία επαφή ούτε με συμμαθητές ούτε (χειρότερο) με συμφοιτητές, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων (ο κολλητός μου για παράδειγμα, συμμαθητής). Αλλά όπως είπε και ο πατήρ Σαραντάκος, «δεν είναι τόσο συχνό το φαινόμενο και […] οφείλεται στο γεγονός ότι σαν τάξη είχα[νε] μιαν αξιοσημείωτη συνοχή και ομοιογένεια».

  2. Πέπε said

    Μαζεύονταν εξήντα χρόνια μετά, με την ίδια αυθόρμητη όρεξη; Πραγματικά εντυπωσιακοί δεσμοί.

    Ο Μίλτης, προφανώς ο ήρωας όλου του αφηγήματος.

    Στην πρώτη προσφώνηση που του απηύθυναν, μου άρεσε πολύ ο συνδυασμός του «σεβαστέ μου κύριε Καθηγητά» με τον ενικό. Είναι ένας ενικός που εκτός από αγάπη εκφράζει όνως και μεγαλύτερο σεβασμό παρά ο πληθυντικός της αποστάσεως.

    > Άλλων χάθηκαν τα ίχνη: αυτός νάγιναν άραγες ο Βαλετόπουλος, ο Κατσικαδέλης, ο Πεζώνης, ο Σταύρου, ο Ραφαήλ;

    Τι έχει μπερδευτεί εδώ; Λογικά θα έλεγε «τι ναάγιναν άραγες».

  3. Νέο Kid said

    1. Να το δεις από τη θετική του μεριά το θέμα.Να λες στον εαυτό σου ότι δεν είσαι κεχηνώς και αγελαίος! 😊
    ( έτσι κάνω εγώ δηλαδή, όταν η μοναξιά χτυπάει «κόκκινο» , και παίρνω τα πάνω μου)

  4. ΓΤ said

    τηλέφωνο (01) 284353 —–> τηλέφωνο (01) 2843531 🙂

  5. sarant said

    Καλημέρα! Ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    2 Λάθος που έχει διορθωθεί στο βιβλίο. Το διορθώνω, όπως και το 4.

  6. ΚΩΣΤΑΣ said

    Δεν διάβασα όλο το κείμενο, μια γρήγορη ματιά στην αρχή.

    Βίωσα κι εγώ το συναίσθημα της συνάντησης με τους συμμαθητές μου, Α’ Γυμνάσιο Αρρένων Λαρίσης, 40 χρόνια μετά την αποφοίτησή μας. Υπέροχες στιγμές. Ίσως αργότερα επανέλθω.

  7. Πέπε said

    Σε παρόμοια κείμενα, και από τις τάξεις όπου φοίτησα ο ίδιος και από άλλες, πάντοτε επαναλαμβάνεται στερεότυπα κάποια στιγμή το «τι να πρωτοθυμηθούμε; το ένα το άλλο, την καζούρα…;», που το βλέπουμε κι εδώ, στο Ψήφισμα.

    Για να είμαι ειλικρινής, πάντα μου εκανε κακή εντύπωση. Φυσικά και η κάθε τάξη έκανε καζούρα, φυσικά και πρόκειται για κάτι φυσιολογικό και ανθρώπινο, φυσικά και μπορεί να συνιστά γλυκειά ανάμνηση, αλλά τι διάβολο, όσο κι αν αυτά ισχύουν γενικώς για το φαινόμενο, τόσα χρόνια μετά συνήθως κρίνει κανείς ότι η κάθε συγκεκριμένη καζούρα που μπορεί να θυμηθεί ήταν μια εφηβική ανωριμότητα.

    Μπορώ να θυμηθώ κάποιες πλάκες από την τάξη του Γυμνασίου ή του Λυκείου που ήταν πραγματικά ευρηματικές, εμπνευσμένες. Αλλά ακόμα κι έτσι, χαζομάρες ήτανε. Ντάξει, δε λέω, παιδιά ήμασταν. Δε θα ήθελα να είχα φοιτήσει σε μια τάξη που να μην ήμασταν παιδιά, να ήμασταν όλοι ώριμοι πριν της ώρας μας, αλίμονο και μακριά. Αλλά ποτέ δε θα αισθανόμουν και κανένα κίνητρο να τα θυμίσω σε κανέναν σε μια κάπως δημόσια περίσταση. Εδώ που τα λέμε, μετά βίας και σε ιδιωτική κουβέντα.

  8. atheofobos said

    Μόνο μια φορά πριν πολλά χρόνια έγινε μια συνάντηση με συμμαθητές μου από το Γυμνάσιο και στην οποία δεν μπόρεσα να παραστώ γιατί εκείνη την μέρα δυστυχώς γύρναγα αργά το βράδυ από την Φραγκφούρτη που είχα πάει για 2 μέρες για μια επιστημονική συνάντηση. Δυστυχώς όπως έμαθα αργότερα ο διοργανωτής της λίγο καιρό μετά πέθανε και κανένας άλλος αργότερα δεν ανέλαβε να την ξαναοργανώσει .
    Επίσης δυστυχώς, δεν είχαμε κάποιο αντίστοιχο καθηγηγτή με τον Μίλτη τον Παρασκευαϊδη να μας ενώσει.
    Ευτυχώς έχουμε κάνει, αν και έχουν περάσει αρκετά πλέον χρόνια από την τελευταία, μερικές συναντήσεις με συμφοιτητές μου από το Πανεπιστήμιο.

  9. Παναγιώτης Κ. said

    Έχει αναφερθεί η ετυμολογία της τοποθεσίας «Τσαμάκια»; (αν βέβαια υπάρχει).

    Άντε να τελειώσει αυτό το πράγμα για να (ξανά)βρεθώ στον κόλπο της Γέρας και στην ίδια ψαροταβέρνα καλοκαίρι.

  10. sarant said

    9 Τσαμάκια = πευκάκια, τσάμι το πεύκο, από τουρκ. cam

    7 Βασικά η καζούρα επειδή είναι εφηβική μας θυμίζει τα νιάτα μας.

    8 Εχω πάει σε 1 ή 2 συνεστιάσεις παλαιών συμμαθητών του γυμνασίου και σε μία του δημοτικού. Αυτή του γυμνασίου ήταν η αιτία να γραφτώ στο Φέισμπουκ, γυρω στο 2009. Θα πήγαινα σε περισσότερες αν δεν έμενα στο Λουξ.

  11. Παναγιώτης Κ. said

    Αν τα ερεθίσματα για σχόλια που μου δίνει η αφήγηση του ΔΣ τα κάνω πράξη, τότε θα κάνω ρεκόρ! 🙂

  12. ΓΤ said

    @ 10γ

    Στη συνεστίαση του Δημοτικού πήγες στις 20.05.2005.
    https://www.sarantakos.com/dim71/imagepages/image10.html

  13. Πέπε said

    Τι ‘ν’ τούτος ρε; Τοίχο τοίχο να πηγαίνουμε! 😉

  14. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    12# Από πιτσιρίκια βλέπω το κατεβάζουνε το κρασάκι τους. Δηλαδή στο Λύκειο τι θα πίνουνε? Πού είναι το Κράτος?

  15. sarant said

    12 Πώς περνάνε τα χρόνια….

  16. Λεύκιππος said

    3. What’s κεχηνώς; Καλημέρα.

  17. leonicos said

    Υπέροχοι άνθρωποι συνάντησαν υπέροχους ανθρώπους

    Βέβαια δεν ξέρουμε ποσο ‘λαμπροί’ ήσαν όλοι αυτοί στην καθημερινότητά τους

    αλλά φωτίστηκαν από τους άλλους. Αυτό έχει σημασία. Όταν το φως είναι δυνατό, όλα γίνονται φωτεινά.

  18. leonicos said

    Ο Δημήτρης Σαραντάκος, που ‘εφυγε το 2011

    δεν πρόκειται να συνανστήσει κανένα. Θα τους συναντήσει πολυ αργότερα, όταν έρθει η ώρα.

    Αλλά

    συναντάει εμας εδώ και μας συγκινεί όχι μόνο επειδή ο ίδιος ήταν κάτι το εξαιρετικό

    αλλά επίσης και επειδή

    συνέβαλε στο να γίνουν εξαιρετικά πράγματα.

    Μόνο η παρουσία τους στον κόσμο ανθρωπων αυτού του διαμετρήματος και αυτού του βεληνεκούς

    ανεβαζει την αξία του ίδιου του κόσμου που ζούμε

  19. leonicos said

    Θα πρότεινα να μην αποχαιρετίσουμε τον Δ. Σαραντάκο

    Αλλά να ξαναμπούν με τον ίδιο τρόπο, με την ίδια σειρά αυτά τα κείμενα.

    Δηλαδή να ξαναδημοσιευθούν εδώ.

    Όχι να πάμε εμείς πίσω να τα ξαναδιαβάσουμε

    αλλά να μας έρθουν ξανά με τον ίδιο τρόπο

    ώστε να μας κρατάνε εκεί που πρέπει.

    όταν ι αγωγιάτης καμψικίζει το ζώο του, δεν του λέει: Θυμήσου σε καμτσίκισα,

    Αλλά το καμτσικίζει

    Κάτι τέτοιο εννοώ

  20. ΚΑΒ said

    Οι απόφοιτοι του 1972 είχαν συνεννοηθεί να ξανανταμώσουν μετά 40 χρόνια. Πράγματι έγινε η συγκέντρωση, αλλά, δυστυχώς, διάφοροι λόγοι δεν μου επέτρεψαν να παρευρεθώ. Περνάνε τα χρόνια, ευκαιρίες δεν υπάρχουν πάντα. Δεν πειράζει. Να είμαστε καλά!

    Και μια διόρθωση στο κείμενο του Επίκουρου

    θάνατος ου πάρεστι

  21. ΓΤ said

    Μηνολόγιον 23> Γενέσιον «Μεγαλέξανδρου» Γιώργου Κούδα

  22. Νέο Kid said

    Άφοβον ο θεός, ανύποπτον ο θάνατος και ταγαθόν μεν εύκτητον, το δε δεινόν ευεκκαρτέρητον.

  23. voulagx said

    #16: Κεχηνώς=χάσκων

  24. Ωραίο, συγκινητικό.

  25. Georgios Bartzoudis said

    Τελικά, πολύ «ανθρώπινη» η προσέγγιση του πατρός Σαραντάκου στα Γυμνασιακά χρόνια. Θα πω ότι με έναν από τους συμμαθητές του, τον Παναγιώτη Δάλλα, κάπου έχω συνυπηρετήσει (αν δεν πρόκειται περί συνωνυμίας). Αυτός βέβαια ήταν στο «επιτελείο» και εγώ «Τ1». Αναρωτιέμαι επίσης μήπως ο φερόμενος ως πολύ καλός καθηγητής, Μίλτος Παρασκευαϊδης, που υπηρέτησε και στην Κομοτινή, έχει κάποια σχέση με τον έτερον Παρασκευαϊδη, τον γεννηθέντα στην Ξάνθη μακαριστό Χριστόδουλο!
    Κάποτε είχα και στο συνάφι μου ταχτικές συναντήσεις, ανά 5/ετία, τόσο με συμμαθητές του Γυμνασίου, όσο και με συμφοιτητές. Σε όλες τις συναντήσεις καλούσαμε και τιμούσαμε καθηγητές μας. Και να τώρα που θυμήθηκα έναν από αυτούς: Ονομαζόταν Ασημακόπουλος και ήρθε ως Γυμνασιάρχης στην τελευταία τάξη (ογδόη). Ήταν Φυσικός. Δεν είχαμε κάνει μαθήματα φυσικής στη προηγούμενη (εβδόμη) τάξη, ελλείψει καθηγητού. Για να καλύψει το κενό (μας) καθιέρωσε, αυτοβούλως και αμισθί, απογευματινά μαθήματα για όσους επιθυμούσαν, και δίδασκε την ύλη της εβδόμης (Μηχανική, Ακουστική, Οπτική). Είχαμε και άλλους καθηγητές και καθηγήτριες «ζηλωτές». Είχαμε βέβαια και …απ’ τους άλλους. Απ’ όλα τα λουλούδια έχει ο (κάθε) μπαξές. Καλλίτερη απ΄όλες μια καθηγήτρια φιλόλογος που μας έφυγε φέτος την Άνοιξη, σε ηλικία 95 ετών.

  26. sarant said

    23 Να είστε καλά. Ο Μίλτης Παρ. ήταν από τη Λέσβο.

    19 Να τα ξαναβάλουμε λες; Θέλει σκέψη.

  27. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Καλημέρα!

    Έψαχνα για την προέλευση του τοπωνυμίου ‘Τσαμάκια’ (εν τω μεταξύ μού λύθηκε η απορία με το #10 του Νικοκύρη) και βρήκα αυτή τη ζωγραφιά δια χειρός Μίλτη Παρασκευαΐδη.

    Λέτε να ήταν αυτό το κέντρο όπου έγινε η πρώτη συνάντηση των αποφοίτων;

  28. Απόλαυσα το κείμενο του αείμνηστου Δημήτρη Σαραντάκου για πολλούς λογους.

    Εμείς, από χρόνια, δημιουργήσαμε τον Σύλλογο Αποφοίτων του Ε’ Γυμνασίου Πειραιώς και συναντιόμαστε στο εντευκτήριο. Η τάξη μου του χρόνου θα γιορτάσει σε ταβέρνα τα 55 χρόνια απο την αποφοίτηση. Το πηγαίνουμε ανέκαθεν ανά 5ετία.

  29. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αμήχανες συνήθως οι συναντήσεις με παλιούς συμμαθητές, τα ριγιούνιον όπως τα λένε τώρα. Είχα πάει σε μια τέτοια με τον κολλητό μου, παλιός συμμαθητής κι αυτός, που οργανώθηκε μέσω φέισμπουκ με πρωτοβουλία του τότε προέδρου της τάξης. Πέρα από τα τυπικά και τα κλασικά «θυμάστε, ρε σεις…» που άλλα τα θυμόμουν και άλλα όχι, έμαθα και για πέντε θανάτους παλαιών συμμαθητών.Με τρεις από αυτούς κάναμε και εξωσχολική παρέα εκείνα τα χρόνια, μετά την αποφοίτηση αραιώσαμε και χσθήκαμε… Δεν ξαναπήγα…Ό,τι κοινό είχαμε, είχε μείνει στα παλιά μας θρανία.

  30. sarant said

    28 Ναι, είναι καλύτερα ανά πενταετία 🙂

    27 Ωραία!

  31. Χρίστος said

    Χαίρετε.
    Ευχαριστώ. Καταφχαριστήθηκα όλη τη σειρά.
    Ο Δ. Σαραντάκος, εκτός από αναμφισβήτητο ταλέντο στη γραφή είχε και μεγάλο ταλέντο ανταποκριτή. Να ζήσετε να τον θυμάστε κ. Σαραντάκο.

    Σχετικά με τα Τσαμάκια και τα τσάμια, ως γαμπρός στη Λέσβο, έμαθα και το τσαμλίκι (πευκοδάσος, πευκώνας) αλλά και τον τσαμλικότραγο που άκουσα από Πολιχνιάτη.
    Παρακαλώ τον αρμόδιο κ. Σαραντάκο, να αναφερθεί στην πλήρη σημασία του όρου.

  32. spyridos said

    27
    Εκεί υπήρχε ένα κέντρο, ένα περίπτερο με θέα, προπολεμικά ήδη.
    Δεν υπήρχε δεύτερο, έχω ψάξει φωτογραφίες μεταγενέστερες.
    Αυτό πρέπει να ήταν και το κέντρο της συνάντησης.
    Στο σημείο εκείνο επί χούντας χτίστηκε η ΛΑΦΜ (λέσχη αξιωματικών) που υπάρχει μέχρι σήμερα.
    Ένα θαυμάσιο σημείο με ωραία θέα που έχει περιοριστεί σημαντικά από τα πεύκα που φυτεύτηκαν περιμετρικά.

  33. spyridos said

    32+

    Και τώρα το θυμήθηκα. Περίπου εκεί βρισκόταν το διάσημο καφενείο του Απελλή.
    https://www.lesvosnews.net/articles/news-categories/taxidi-sto-hthes/sto-kafeneio-toy-apelli

    Στην κατοχή το γκρέμισαν γερμανοί ή μπουραντάδες ή σε συνεργασία.
    Μετά την κατοχή χτίστηκε το περίπτερο μερικές δεκάδες μέτρα παραπάνω και αργότερα στη θέση του η ΛΑΦΜ.
    Περίπου 200 μέτρα από εκεί, στην παραλία γίνονταν οι εκτελέσεις από τους γερμανούς.

  34. Alexis said

    Πολύ καλό και συγκινητικό.

    Είναι όμως σπάνιες οι περιπτώσεις όπου παλιοί συμμαθητές συναντιούνται με τέτοια συχνότητα και τέτοια θέρμη.

    Δυστυχώς, όπως λέει και ο Γιάννης Κουβάτσος στο #29, στα περισσότερα ριγιούνιον επικρατεί αμηχανία, ιδίως όταν δεν έχουν διατηρηθεί δεσμοί μεταξύ των παρευρισκομένων.
    Μετά τις πρώτες τυπικές κουβέντες δεν έχεις και πολλά να πεις…

  35. Alexis said

    Δεν έχω πάει ποτέ σε ριγιούνιον. Το 2013 είχε γίνει ριγιούνιον παλιών συμφοιτητών στην Αθήνα αλλά δεν μπόρεσα να πάω.
    Πριν από λίγα χρόνια συνάντησα τυχαία στην Αθήνα, ενώ περπατούσα στην οδό Πανεπιστημίου, (τι σύμπτωση στ’ αλήθεια μέσα σε 4 εκατομμύρια κόσμο!) έναν παλιό μου συμμαθητή από το Γυμνάσιο. Σταθήκαμε και μιλήσαμε στο πόδι, ανταλλάξαμε τηλέφωνα, αλλά μετά δεν υπήρξε συνέχεια…
    Γενικά αυτού τους είδους οι συναντήσεις μου βγάζουν μία θλίψη που δεν μπορώ να εξηγήσω… 😦

  36. ORIO said

    Είναι καταπληκτικό κείμενο, σου δημιουργεί έντονα αισθήματα, νοσταλγία, και δυστυχώς οι νεώτερες γενιές δεν ζήσαμε αυτή την ποιότητα ζωής. Με ευθύνη θα έλεγα πρώτα των ελάχιστων δασκάλων ποιότητας.

  37. Konstantinos said

    Τα πρωτα εκατο χρονια είναι δυσκολα! Απο ποτε υπαρχει συτο;
    Ενας καθηγητης πόυ μας εκανε ανθρωπους ελεγε τα πρωτα εκατον εικοσι χρονια ειναι δυσκολα. Την επομενη χρονια το αλλαξε σε εκατον τριαντα. Οταν καποιος ρωτησε γιατι το αλλαξε του απαντησε «η επιστημη προχωραει»

  38. ΓΤ said

    35@

    Επειδή, Αλέξη, είπες για συμπτώσεις σε 4.000.000 κόσμο…

    «Πριν από λίγα χρόνια συνάντησα τυχαία στην Αθήνα, ενώ περπατούσα στην οδό Πανεπιστημίου, (τι σύμπτωση στ’ αλήθεια μέσα σε 4 εκατομμύρια κόσμο!)»

    Ο Γιώργος ήταν ένα καλό φιλαράκι στα χρόνια του Γυμνασίου. Στο 1ο Γυμνάσιο Αμαρουσίου, στη Β’ και τη Γ’, καθόμασταν στο ίδιο θρανίο. Βαριόμασταν αφόρητα το καθηγηταριάτο, κάτι αδιάφοροι τύποι, με εξαίρεση τον εμπνευσμένο μαθηματικό Γιαννακάκο. Ιδίως εκείνη την μπαουλόκορμη «ιστορικού», την Παγκάκη, που έλεγε συνεχώς «εεε,…, εεε, …». Ναυτικός ο πατέρας του Γιώργη, του είχε φέρει από την Ιαπωνία ένα «εξωπραγματικό» για τα τοτινά χρόνια SEIKO, με ενσωματωμένο πιξελοπαιχνιδάκι, και counter μονάδων. Όποτε η Παγκάκη έλεγε «εεε», πάτημα το κουμπάκι. Καμιά φορά μού έδινε το ρολόι του και πατούσα εγώ το counter. H γυναίκα έφτανε τα 500 «εεε» τη διδακτική ώρα. Μια μέρα, μόλις κόβει το νήμα των 500 η ιστορικού, με σκουντάει ο συνονόματος, «πε-ντα-κο-σια!», σκάμε στα γέλια, όλοι ήξεραν τι καταμετρούσαμε με το ρολόι, φουντώνουν κι υπόλοιποι, «Τι συμβαίνει επιτέλους, θα σταματήσετε;», σατανόσκυλο ο ΓΤ τής λέει: «E, δεν πειράζει, κυρία, το γέλιο μακραίνει τη ζωή, το πάχος τη μικραίνει!», φουντώνει η φωκούλα, «Έξω αμέσως! Κι εσύ, Σ…, που ακόμα γελάς!»

    Πρωτοπηγαίνοντας εγώ στις ΗΠΑ το 1989, ο Γιώργης με φιλοξένησε στο σπίτι που νοίκιαζε, στο Γιουτζίν του Όρεγκον. Έκατσα καιρό, θυμηθήκαμε όλες τις παλαβομάρες. Χαθήκαμε αργότερα. Κι αφού είπες για συμπτώσεις, τον πετυχαίνω το 1995 μέσα στη Νέα Υόρκη! Ατίθασος χακερόβιος κ.λπ. κ.λπ., και «σήμερα» είναι ο https://www.csoonline.com/article/3046416/apple-hires-former-amazon-exec-george-stathakopoulos-as-vp-of-corporate-information-security.html

    🙂

  39. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    35# Υποψιάζομαι πως η ένταση αυτής της θλίψης είναι ευθέως ανάλογη της επιθυμίας επιστροφής στα 18…

  40. Πέπε said

    Ειδικά σ’ αυτή την περιοχή του κέντρου, Σόλωνος-Ακαδημίας-Πανεπιστημίου από τη μέση περίπου μέχρι την Ομόνοια + καθέτους +λίγο πέριξ, έχω συναντήσει τόσες φορές γνωστά μου δείγματα από τα 4 μύρια που δεν εκπλήσσομαι πια. Εντάξει, είμαστε πολλοί βέβαια, αλλά το κέντρο δεν είναι και τόσο μεγάλο και είναι πόλος έλξης για πολλούς, και για χίλιους δυο λόγους.

  41. Πέπε said

    Τα ριγιούνιον μετά από πολλά χρόνια μπορούν να επιφυλάσσουν και δυσάρεστες εκπλήξεις. Γιατί δεν ήρθε ο Χ; Πέθανε. Ο Ψ; Φυλακή. Ο Υ; Κατάκοιτος. Ο Ζ; Στην απεξάρτηση…

  42. Theo said

    Έχουν γίνει δύο τουλάχιστον ριγιούνιον της τάξης μου, αλλά δεν πήγα γιατί ήμουν μακριά.
    Συνήθως, όταν πηγαίνω στην Έδεσσα, βλέπω τρεις ή τέσσερις παλιούς συμμαθητές και κάποιους νεότερους με τους οποίους έκανα παρέα στις τελευταίες τάξεις του τότε εξατάξιου γυμνασίου ή ως φοιτητής.
    Όταν με είδε στην κεντρική πλατεία ο δεύτερος παλαιότερος φίλος μου, καμιά εικοσαετία μετά την αποφοίτηση, δεν μπόρεσα με τίποτα να τον αναγνωρίσω μέχρι να μου συστηθεί. Κι όταν ένας άλλος φίλος μού έστειλε φωτογραφίες από το τελευταίο ριγιούνιον, αναγνώρισα μόνο τους τρεις ή τέσσερις παλιούς συμμαθητές που βλέπω συν ένα ή δύο άλλος, ανάμεσα σε καμιά σαρανταριά.
    Πριν ένα μήνα, όμως, συνάντησα στον δρόμο ένα συμμαθητή, στο ίδιο θρανίο στη Β΄ γυμνασίου, που είχα 45 χρόνια να τον δω, και τον αναγνώρισα αμέσως, ενώ αυτού του πήρε λίγο χρόνο.
    Κάποιοι, λοιπόν, αλλάζουμε πολύ με τον χρόνο, ενώ κάποιους άλλους το πέρασμά του τους αγγίζει ελάχιστα.

  43. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Μα καλά, πού πήγες σχολείο βρε Πέπε?

  44. Νέο Kid said

    Στην πραγματικότητα δεν είναι και τόσο απίθανο (μπορεί να ειναι δε και εξαιρετικά πιθανό!) να πέσεις σε κάποιο γνωστό στην Αθήνα, ανάλογα πόσο συχνά κινείσαι και πόσο μεγάλος ειναι ο κύκλος σου.
    Δείτε αυτό ( μπορείτε να παίξετε με τους αριθμούς ! Για 4 εκατομμύρια πόλη , αν ξέρεις 173 ανθρώπους , κάθε μετά «σταυρώνεις» με 10000 ανθρώπους στο δρόμο , η πιθανότητα να τρακάρεις τυχαία έναν από τους 173 είναι 36%. Πάνω από μία στις τρεις)
    https://www.andzuck.com/blog/nyc/

  45. spyridos said

    43 Σάουθ Μπρονξ

  46. BLOG_OTI_NANAI said

    Μελαγχολικές οι επανενώσεις και για μένα. Μελαγχολικό και το σημερινό άρθρο. Από μικρό παιδί σκεφτόμουν διαρκώς τα πάντα. Σκεφτόμουν πολύ και τον χρόνο και τους ανθρώπους που φεύγουν από τη ζωή και δεν τους ξαναβλέπεις. Δεν ξέρω αν θα ήθελα να συμμετέχω σε μια επαναλαμβανόμενη συνάντηση που μετράει τον χρόνο που απέμεινε. Ίσως γι’ αυτό δεν ασχολούμαι με τις επανενώσεις.

  47. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    45# Ε μα…

  48. Νέο Kid said

    44. Είναι σαν το «παράδοξο» των γενεθλίων. Αν ας πούμε σήμερα έχουν σχολιάσει 23 διαφορετικοί άνθρωποι στου Σαραντάκου ,είναι κάτι παραπάνω από φίφτυ-φίφτυ ότι δύο τουλάχιστον έχουν την ίδια μέρα γενέθλια.
    23*22/2 ζευγάρια ημερομηνιών= 253 μέρες . Περισσότερες από τις μισές του έτους. (183. Ή 182,5 αν θέλετε ακρίβεια)

  49. Νέο Kid said

    48. Αν μέτρησα σωστά, στην παρούσα ανάρτηση σήμερα έχουν σχολιάσει 26 διαφορετικοί. Ποντάρω ένα προς δύο υπέρ μου 1000 ευρώ ότι υπάρχουν δύο τουλάχιστον με κοινά γενέθλια. Πάει κανείς; 😊

  50. Όταν τελειώσαμε το σχολείο το 1979 (το πρακτικό του Λυκείου Θηλέων Χαλκίδας) φτιάξαμε ασημένια δαχτυλίδια που έγραφαν το πού και πότε θα ξανασυναντηθούμε. Δυο επανενώσεις οργανώσαμε (για να μην πω -σα και φανώ κάπως) το 1989 και το 1999. Και μετά τέλος. Φαινόταν ότι ήθελε πια φατσοβιβλίο για να βρεις τις συμμαθήτριες εύκολα και εγώ δεν το γούσταρα ποτέ. Οπότε δεν προχώρησε. Βέβαια μέσα σε αυτές τις 45 συμμαθήτριες υπάρχουν οι δυο πιο κολλητές ( κουμπάρες και αδερφές μου πια θα έλεγα) και μερικές ακόμα που συναντιόμαστε με άλλες ευκαιρίες πιο αραιά (η οδοντίατρός μου κλπ).
    Τώρα που διάβασα το άρθρο μου ήρθε ξανά η ιδέα. Ρε να το ξεκινήσω με ορίζοντα τα 50χρονα (το 2029 θα είναι) και όσες είμαστε ακόμα ζωντανές…

  51. … είχαν βάψει τα μαλλιά τους άσπρα …

    Έχουμε ξεκινήσει με ανταύγειες!

  52. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    31 Α, ως προς τον τσαμλικότραγο με πιάνετε αδιάβαστο. Αν ξέρει κανείς, ας πει!

    40 Αυτό μου λείπει όταν είμαι στο Λουξεμβούργο, ότι ανεβαίνοντας τη Σόλωνος θα συναντήσω (εντάξει, όχι κάθε φορά, εκτός αν το επιδιώξω) γνωστούς και θα τα πούμε.

    51 🙂

  53. Νέο Kid said

    52. Πόσο πληθυσμό έχει το Λουξεμβούργο ( η πόλη); και πόσους γνωστούς Έλληνες (;ή γενικά) έχεις; Θέλω να υπολογίσω κάτι…

  54. Αγγελος said

    Εμείς ήταν να κάνουμε μια τέτοια συνάντηση (όχι την πρώτη, το Κολέγιο Αθηνών φροντίζει να καλλιεργεί τις σχέσεις του με τους αποφοίτους, για να τους ζητάει και τίποτε λεφτά 🙂 ) για τα 50 χρόνια της αποφοίτησής μας φέτος, αλλά λόγω κορονοϊού δεν μπορούσε να γίνει στο κτίριο του συλλόγου αποφοίτων μέσα στο χώρο του σχολείου, και τελικά την κάναμε τέλος Σεπτεμβρίου στη Βουλιαγμένη, με μέτρια προσέλευση. Εγώ σε τέτοια πηγαίνω όταν μπορώ, αλλά στη συγκεκριμένη, που την περίμενα από καιρό, δεν μπόρεσα να πάω, γιατί ήμουν στο νοσοκομείο φρεσκοχειρουργημένος 😦

    Προ μεγάλη μου έκπληξη όμως, κάποιος συμμαθητής μου από το 24ο Δημοτικό, που είχε πάρει σύνταξη νέος και είχε καιρό και όρεξη για τέτοια, έψαξε και μας βρήκε (τους περισσότερους) το 2014 και οργάνωσε μια τέτοια συνάντηση για τα 50 χρόνια από την αποφοίτησή τους (εγώ είχα φύγει μετά την Γ’ Δημοτικού), και μετά οργάνωσε κι άλλες — και παρόλο που με κανέναν δεν είχα κρατήσει επαφή, πλην ενός που είχε πάει κι αυτός στο Κολέγιο Αθηνών και ενός άλλου που είχα βρει τυχαία στις Βρυξέλλες, πήγα και πέρασα πολύ ευχάριστα, νιώθοντας αμέσως μεγάλη οικειότητα, ακόμα και με μερικούς με τους οποίους… δεν είχα συνυπάρξει στο σχολείο (ήρθαν μετά που έφυγα).

  55. Αγγελος said

    Επισκέφθηκα στο Λουξεμβούργο έναν ξάδερφό μου (ο Νικοκύρης και μερικοί άλλοι εδώ μέσα τον ξέρουν) το 1984, ο οποίος με φιλοξένησε και με έβγαλε έξω το βράδυ — και πρόσεξα ότι χαιρετίστηκε με τουλάχιστον πέντ’ έξι ανθρώπους. Δεν θυμάμαι αν του το είπα, αλλά σκέφτηκα «Δηλαδή, αν αντί για μένα είχε έρθει π.χ. γκόμενά του, πάλι θα τους είχαν δει τόσοι άνθρωποι; Ούτε να ξύσεις τη μύτη σου δεν μπορείς εδώ!»

  56. Αγγελος said

    Σχολαστική παρατήρηση: και ο Βάσος Τσεφτσής και ο Δημ. Σαραντάκος μιλούν για έντεκα μακαρίτες συμμαθητές τους, αλλά απαριθμούν μόνο δέκα· και βεβαίως, 11 από 64 δεν είναι 23%!

  57. Α. Σέρτης said

    Τσαμλικότραγους(η) =Χαρακτηρισμός κτηνοτρόφου που η εμφάνισή του έγινε σαν του τράγου απο τη μακρά απουσία του από το χωριό. Ατημέλητος με γένια ,ακούρευτος κ.λ.π.
    https://panagiotispapadellis.blogspot.com/2015/07/blog-post.html?m=1

  58. Νέο Kid said

    Μια και δεν μου απαντάει ο Σαράντ, θεωρώ το Λούξεμπουργκ σίτυ 200 χιλιάδες , αλλά επειδή είναι Λουξεμβούργο κι όχι Αθήνα θεωρώ ότι οι 100 μόνο χιλιάδες κυκλοφορούνε σχετικά «ομοιόμορφα».
    Αν ο Νικοκυρης έχει 100 γνωστούς (εύλογος αριθμός, νομίζω) η πιθανότητα να τρακάρει σε τσάρκα ,στην οποία διασταυρώνεται με μόλις 1000 νοματαίους (από τις 100 χιλιαδες), γνωστό του είναι 67%. Άρα, ή ο Νικοκυρης μας δουλεύει, είτε είναι φυτεμένος στο σπίτι , και το κρύβει…😻

  59. Theo said

    @58:
    Αν αυτές είναι οι πιθανότητες να συναντήσει κανείς γνωστό/ους σε Αθήνα και Λουξεμβούργο (125.000 κατοίκους λέει η Βίκι, τόσο απλό να το βρεις, ρε Κίντο!), πόσο μεγαλύτερες είναι στην Έδεσσα των 19.000 κατοίκων!

  60. Νέο Kid said

    59. Είναι απολύτως προφανές ότι στην Έδεσσα των 19000 κατοίκων , αν έχεις 50 γνωστούς είναι πρακτικά αδύνατο να βγεις βόλτα και να ΜΗΝ πετύχεις γνωστό σου. Απλιά μαθηματικιά!
    (150,000 λέει η Βίκη αλλά έβαλα 200 γιατί πάντα η απογραφή είναι συντηρητική εκτίμηση , ειδικά για μέρη με πολλούς μετανάστες και εποχούμενους)

  61. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Ευτυχως προλαβα μερικες 10-ετεις συναντησεις συμμαθητων του 6-ταξιου Γυμνασιου μου.

    Στην σχολη μου μετο ζορι καταφεραμε μια συναντηση το 2005. Εκτοτε (ξανα)χαθηκαμε.

  62. Νέο Kid said

    59. 60. Κάτσε να στο υπολογίσω ακριβώς για την Έδεσσα.
    Αν έχεις λοιπόν 50 γνωστούς (οι οποίοι περνούν πάνω κάτω τον ίδιο χρόνο «έξω» με τους αγνώστους σε σένα από τις 19000) και στην τσάρκα σου σταυρώνεις τυχαία με 500 ανθρώπους .
    Η πιθανότητα να μην ξέρεις κανέναν είναι: (1-50/19000)^500=0,27.
    Άρα η πιθανότητα να ξέρεις τουλάχιστον έναν είναι 1-0,27= 73%. Εντάξει… σχεδόν βεβαιότητα. 😀 αν ξέρεις όμως 100 στην Έδεσσα αυτή η πιθανότητα γίνεται 1-0,07=93%. Βεβαιότητα!

  63. Theo said

    @62: Ευχαριστώ, Κίντο 🙂

    8100, 91, 597 σήμερα.

  64. Μαρία said

    Εγώ πήγα και σε συνάντηση μαθητριών και μαθητών μου τον περσινό Φεβρουάριο λίγο πριν εμφανιστούν τα πρώτα κρούσματα μιλανέζικης προέλευσης. Το τελευταίο γλέντι π. κ.

    63
    92. Πάλι ξέχασες την αφαίρεση 🙂

  65. Theo said

    @64:
    Τα στοιχεία τα παίρνω από ειδησεογραφικούς ιστότοπους. Άνοιξα και τον ιστότοπο του ΕΟΔΥ, τώρα που μου το ‘πες, αλλά έχει ένα εννιασέλιδο πεντέφι που βαριέμαι να το ψάξω. 🙂

  66. Οι κολώνες της φωτογραφίας ήταν και στο κέντρο της δικής μου γειτονιάς για δέκα χρόνια στη Μυτιλήνη, γωνία Βουρνάζων και Ερμού.

  67. Καλησπέρα,
    Συγκινητικό το κλείσιμο.

    Να πω κι εγώ για τις περιπτώσεις που ξανανταμώνουμε κάποιοι. Από το σχολείο είχαμε κανονίσει μια μεγάλη μάζωξη στην εικοσαετία (περίπου) αλλά έπιασε φωτιά στο χωριό κι έτσι πού καιρός για συνάντηση, τρέχαμε να τη σβήσουμε. Κάποιες φορές βρεθήκαμε καμιά 15αριά (από τους 50 περίπου), συνήθως οι ίδιοι. Κάποιοι απ’ αυτούς βρίσκονται και πιο τακτικά μεταξύ τους. Με το ΦΒ μάζεψα τα στοιχεία των παρευρισκόμενων κι έφτιαξα μια ομάδα αλλά δεν προχώρησε παραπέρα η υπόθεση.
    Αντίθετα με τους παλιούς συμφοιτητές το πράγμα έχει πάει πολύ καλύτερα. Πριν 7 – 8 χρόνια, με πρωτοβουλία κάποιας έγινε μια συνάντηση με καμιά 20αριά άτομα (από διάφορες σχολές – απλά παρέες της εποχής), πολύ χαρήκαμε κι είπαμε να το ξανακάνουμε. Τη δεύτεροι φορά μαζευτήκαμε τόσοι που δεν μπορέσαμε να μιλήσουμε μ’ όσους θέλαμε. Οι επόμενες (σχεδόν κάθε χρόνο) με μειούμενη συμμετοχή, Στο τέλος ξέφτισε. Όμως άφησε μια ομάδα στο ΦΒ με κοντά στα 2 χιλιάδες μέλη και στην οποία ανταλλάσσουμε απόψεις, μαθαίνουμε νέα (το τελευταίο ένα απ’ τα δυσάρεστα για το θάνατο του Γιάννη του Σκυλλά της Σύγχρονης Εποχής) και είναι ο βασικός λόγος για μένα που διατηρώ την παρουσία στο ΦΒ (άλλες δημοσιεύσεις πολύ σπάνια να διαβάσω).

  68. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    53-55-58 Διασταυρώνεσαι με 1000 τυχαίους περαστικούς σε μια βόλτα; Δεν θα το έλεγα.

    Αλλά το περιστατικό που διηγείται ο Άγγελος ισχύει ή μάλλον ίσχυε παλιότερα όταν τα μέρη όπου μπορούσες να πας ήταν πολύ λίγα -και πράγματι, τότε, αν δεν ήθελες να σε δουν έπρεπε να βγεις από τα σύνορα (που ήταν και εύκολο). Όμως τώρα τα μέρη ειναι πάρα πολλά κι έτσι μοιραζεται ο κόσμος.

  69. Α! ναι. Σχετικά με τις πιθανότητες τυχαίας συνάντησης. Αν προσπαθήσεις να πας σε κάποιο μέρος για να κρυφτείς και να μην σε δούνε είναι σίγουρο πως εκεί θα βρεις σίγουρα κάποιον γνωστό σου 🙂 (κάτι σαν νόμος του Μέρφι). Έχω συναντηθεί τυχαία με γνωστούς στα πιο απίθανα μέρη.

  70. BLOG_OTI_NANAI said

    37: Ως προς τα έντυπα, τα δύο παλαιότερα που βρήκα είναι πριν 35 χρόνια.

  71. Νέο Kid said

    68. Μπορεί να είναι και λίγοι οι Χίλιοι για ένα μέρος με 200 χιλιάδες πληθυσμό. Λάβε υπόψι σου ότι το γεγονός της κάθε συνάντησης/διασταύρωσης είναι indipendent. Σαν να τραβάς βωλους από βάζο με επανατοποθέτηση (μπορεί να τρακαριστείς και δεύτερη ή και τρίτη φορά με κάποιον) . Επιπροσθέτως οι πιθανότητες είναι συντηρητικές γιατί ο υπολογισμός προϋποθετει μια ομοιόμορφη κατανομή των φίλων/γνωστών σου στον πληθυσμό ( πράγμα που πιθανότατα δεν ισχύει. Οι γνωστοί σου είναι γνωστοί σου ΚΑΙ επειδή ψιλοκυκλοφορείτε στα ίδια μέρη περίπου τις ίδιες ώρες !)
    Άρα , τα πράγματα είναι χειρότερα απότι νομίζεις , Σαραντάκο σπιτόγατε! (Και μήνα ξανά αμφισβητήσεις τα μαθηματικά μου! Οκ;)

  72. 68 «τώρα τα μέρη ειναι πάρα πολλά» Δηλαδή; Εκτός απ’ την πάνω πλατεία και την κάτω πλατεία τι άλλο βάλατε 🙂 🙂 🙂

  73. 71 Δεν αμφισβήτησε τα μαθηματικά (σου και όχι μόνο). Αλλά το ότι συναντιέται με 1.000 διαφορετικά άτομα!

  74. Νέο Kid said

    73. Όχι κατ´ανάγκη διαφορετικά. Αυτό εξήγησα από πάνω.

  75. Νέο Kid said

    73. Αν κάποιος ένα εργάσιμο πρωινό ανεβεί ας πούμε τη Σταδίου απ την Ομόνοια μέχρι το Σύνταγμα, πάρει το μετρό και κατέβει στο Νέο Κόσμο , μπορεί να διασταυρωθεί και με πάνω από 10-15 χιλιάδες κόσμο μέχρι να κάτσει εκεί στην πλατείτσα παρά το τραμ να πιει ένα καφέ και να δει Πανάθα!

  76. Πέπε said

    43

    Δεν είναι από δικό μου ριγιούνιον, άλλωστε δεν έχω πάει σε κανένα. (Δεν είμαι ούτε εδώ ολικός αρνητιής, κάποιον σκεπτικισμό τον έχω, αλλά εκτός των άλλων έχασα και την ενημέρωση, οπότε αρνητής-ξεαρνητής πολύ απλά δεν πήγα. Στο ένα που εκ των υστέρων έμαθα ότι είχε γίνει.)

    Είναι αφήγηση του πατέρα μου, σε ηλικία μάλλον μεγαλύτερη απ’ όσο είμαι εγώ τώρα. Μπορεί να τα παραφούσκωνε λίγο για λόγους γλαφυρότητας, αλλά γιατί, τόσο απίθανο είναι σε μια τάξη κάποιος να έχει πάει φυλακή; Όλοι ολυμπιονίκες θα γίνουν; Ή κάποιος να πέσει στα ναρκωτικά; Ας πούμε ότι το να γίνουν και τα δύο παραείναι τζακποτ, δεν ξέρω, τι λέει κι ο Κιντ; Πάντως τον είχε πιάσει μαύρη κατάθλιψη μετά το ριγιούνιον.

  77. sarant said

    76 Ετσι κι αλλιώς, το να έχει αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο είναι αρκετά πιθανό.

    75 Θα το σκεφτώ αυτό που λες. Πάντως, όποτε ανεβαίνω τη Σόλωνος κάποιον γνωστό θα δω.

  78. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    76# Τώρα που το σκέφτομαι, το ριγιούνιον είναι καθαρεύουσα, ε? Του ριγιουνίου κάνει στη γενική?

  79. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Ο ένας έρχεται από τη Σαλαμίνα και ρωτάει τον άλλο μήπως «έρχεται εξ Ομονοίας»
    «Όχι έρχομαι εκ Συντάγματος» απαντά κι είν’ ευχαριστημένος
    «βρήκα το Γιάννη και με κέρασε ένα παγωτό».»
    Από το ποίημα του Σεφέρη «Με τον τρόπο του Γ. Σ.». Μικρή η Αθήνα τότε. Όχι μόνο πετύχαινες στα σίγουρα γνωστό, αλλά υπήρχε και χρόνος να κάτσετε να τα πείτε και να σε κεράσει και παγωτό. 😊

  80. Γιάννης Κουβάτσος said

    78:Και δοτική :τω ριγιουνίω. 😊 Να πώς εξελληνίζονται οι ξένες λέξεις.

  81. 74 Το είδα, αλλά στους λογαριασμούς βάζεις 1000 που για να ισχύουν πρέπει να είναι διαφορετικά, όχι;
    75 Το ότι θα βρεθείς κοντά με τόσα άτομα δεν πάει να πει πως θα διασταυρωθεί, πως θα πάρει χαμπάρι την ύπαρξή τους. Μπορεί ο συρμός του μετρό να έχει 300 άτομα μέσα, αλλά μόνο αυτά που είναι κοντά σου στο βαγόνι είναι επαφές.
    (Με τις πιθανότητες δεν τα πήγα ποτέ καλά. Πέρασα μια εισαγωγή στο δεύτερο εξάμηνο και δεν τις ξαναπλησίασα – σ’ αντίθεση με τον Στράτο το Φαναρα 🙂 ).

  82. ΣΠ said

    Η τάξη μου και του γυμνασίου και του ΕΜΠ κάνουν συναντήσεις ανά 10ετία. Στις συναντήσεις της τάξης του γυμνασίου δεν μπόρεσα να πάω αφού γίνονταν στην Θεσσαλονίκη σε περίοδο που δεν μπορούσα να λείψω για τόσες μέρες. Στου ΕΜΠ, που γίνονται στην Αθήνα, πήγα στις τρεις πρώτες και έχασα την τελευταία. Πάντως είμαι σε επαφή με κάποιους από τους παλιούς συμμαθητές και συμφοιτητές και μαθαίνω νέα για τους περισσότερους. Τα τελευταία χρόνια τα νέα μού προκαλούν μελαγχολία αφού όλο και μαθαίνω για κάποιον που εγκατέλειψε τον μάταιο τούτο κόσμο. Φέτος μάλιστα χάσαμε συμφοιτήτριά μας από κορονοϊό. Το σοκαριστικό όμως είναι ότι στις δύο τάξεις υπάρχουν και τέσσερις αυτόχειρες (2+2). Δεν μου κάνει κέφι πια να πάω σε τέτοιες συναντήσεις.

    Από την άλλη, το 2001 έλαβα μέρος στην συνάντηση που οργάνωσε η τάξη Χημ. Μηχ. του Παν. Πατρών η οποία μπήκε το 1981. Είχαν καλέσει και 4-5 από τους καθηγητές τους. Εκεί πραγματικά πέρασα πολύ καλά.

  83. Alexis said

    Η ημερομηνία της συνάντησης των 60 χρόνων πρέπει να διορθωθεί από 2 Σεπτεμβρίου 2007 σε 2 Σεπτεμβρίου 2006, αν έχω καταλάβει καλά και από τα συμφραζόμενα.

  84. ΣΠ said

    Και ένα σύντομο ανέκδοτο.

    – Από πού είσαι;
    – Από την Αθήνα.
    – Μήπως ξέρεις κάποιον Γιώργο;

  85. Alexis said

    Για τις πιθανότητες των τυχαίων συναντήσεων:

    Ταξίδεψα από Αθήνα στα Κύθηρα για μία μέρα για μια πολύ συγκεκριμένη δουλειά. Η εποχή δεν ήταν εντός τουριστικής σεζόν, Μάρτης μήνας. Για κάποιους λόγους που βαριέμαι να αναλύσω τώρα, αναγκάστηκα να κάνω οτοστόπ για να πάω από το λιμάνι στη «Χώρα». Σταμάτησε μία νταλίκα. Ο οδηγός έτυχε να είναι παλιός μου γνωστός που ήμασταν μαζί φαντάροι, στο κέντρο εκπαίδευσης. Δεν είχε σχέση με Κύθηρα, είχε έρθει κι αυτός για δουλειά (μετέφερε τσιμέντο)

    Αυτό ΠΟΣΟ ΠΙΘΑΝΟ είναι να συμβεί ρε Κιντ;

    Εδώ σε θέλω κάβουρα… 😆

  86. Alexis said

    #84: 😆 😆 😆 μ’ έπνιξες… γελάω μόνος μου….

  87. Νέο Kid said

    82. Όχι. Δώσε βάση, είναι απλό. Ας έχεις ένα βάζο με 100 βώλους που αντιπροσωπεύουν τον πληθυσμό της πόλης . Έστω οι 20 βώλοι είναι μαρκαρισμένοι, αυτοί είναι οι γνωστοί σου. Η πιθανότητα να βγάλεις έναν (οποιονδήποτε) μαρκαρισμένο (δηλαδή να τρακάρεις ένα γνωστό) ποια είναι ; 20/100 μια στις πέντε . Αν βγάλεις όμως ένα βώλο δεν τον πετάς. Τον ξαναβάζεις στο βάζο πριν ξανατραβήξεις. Οταν διασταυρώνεσαι με κάποιον δεν πέφτει φωτιά και τον καίει 😀 Συνεχίζει να είναι in circulation και μπορεί να τον ξανατρακάρεις Αυτές είμαι οι πιθανότητες «με επανατοποθέτηση» κι αν δεν κάνουμε αυτήν την (εύλογη) παραδοχή ,τα πράγματα δεν είναι εύκολα «υπολογίσιμα»
    Ενώ τώρα, επανερχόμαστε στους βωλους , όσα τραβήγματα κάνεις είναι τα άτομα που συναντάς σε αντιστοιχία με την πόλη. Αν τραβήξεις ας πούμε 10 φορές (=συναντήσεις 10 ανθρώπους από σύνολο 100) η πιθανότητα να μη βγάλεις μαρκαρισμένο είναι: ( 80/100)^10 =0,107 ( η πιθανότητα να μη βγάλεις την 1η φορά είναι 80/100. Να μη βγάλεις σε 2 φορές είναι 80/100 * 80/100 κλπ)
    Άρα η πιθανότητα να βγάλεις τουλάχιστον έναν μαρκαρισμένο (να συναντήσεις τουλάχιστον έναν γνωστό) είναι το συμπληρωματικό γεγονός, δηλαδή 1-0,107= 0,893 ή 89,3%

  88. Νέο Kid said

    Παρντόν! Το 87 στο 81 πήγαινε.

  89. ΚΩΣΤΑΣ said

    Τώρα το διάβασα όλο, ωραίο, συγκινητικό. Πολλαπλές οι συναντήσεις και με σχετικά κάπως επίσημο χαρακτήρα.

    Εμείς, το μεσημέρι, πήγαμε στο γυμνάσιο, ήταν 2-3 καθηγητές μας, βαρέσαμε το κουδούνι, μπήκαμε σε τάξη, ήρθε ο μαθηματικός μας, μας είπε λίγα για την ιστορία του ως μαθητής και καθηγητής του Α’ Αρρένων Λαρίσης, έγινε κι ένα αναμνηστικό μάθημα, δήθεν τί μας έμεινε από τότε, φυσικά ήταν τής πλάκας με πολλά ευτράπελα και γέλιο. Το βράδυ γλέντι στις «Βερσαλίες», εξοχικό κέντρο. Ήρθαν περισσότεροι καθηγητές μας, έγινε τρικούβερτο γλέντι. Συμμετείχαν στο ίδιο κέντρο και οι απόφοιτοι του Β’ Αρρένων καθώς και το Γυμνάσιο Θηλέων Λαρίσης. Εμείς του Α΄Αρρένων ήμασταν πιο προνομιούχοι γιατί με το θηλέων μας χώριζε ένας δρόμος και γινόταν ο χαμός μεταξύ μας. Βελάκια, ραβασάκια κατά τα διαλείμματα, ερωτικές απόπειρες κατά την προσέλευση – αποχώρηση. Είχαν πέσει τότε και κάποιες αποβολές. Δόθηκε η ευκαιρία σε κάποιους γκριζομάλληδες κοιλαράδες και σε νοστιμούλες ευτραφούλες κυρίες να αναπολήσουν ή να κουβεντιάσουν τα παλιά…

    Εκτενές ρεπορτάζ είχε η εφημερίδα «Ελευθερία» και άλλες, νομίζω και σάιτ.

    Στη δεύτερη συνάντηση, μετά από δέκα χρόνια, δεν πήγα, είχα ανειλημμένη υποχρέωση που δεν μπορούσα να την αναβάλω. Απ’ ότι έμαθα, επιφυλάχθηκαν να αποφασίσουν για τρίτη φορά μετά από 10 χρόνια. Μή ρωτάτε γιατί!… 😜

  90. Νέο Kid said

    85. Μοι προκαλεί κατάπληξη Αλέξη , αλλά πραγματικά αυτό το πιθανοθεωρητικό πρόβλημα είναι πάνω απ τις δυνάμεις μου! 😀🤪

  91. leonicos said

    Διαβάζω και ξαναδιαβάζω αυτό το κείμενο και δεν το χορταίνω

    Δεν είναι η συγκίνηση αλλά η ποιότητα των ανθρώπων που βγάζει

    Κε΄μενα ωραία και συγκινητικά έχουν γραφτεί

    Αλλά κείμενα από τόσο πολλούς ωραιους ανθρώπους όχι ή πολύ λίγα

    Γιατί σπάνια τυχαινει να βρεθούν τόσο πολλοί σ’ ένα χώρο.

  92. leonicos said

    87 Νέο Kid

    Πολύ απλό! Τόσο απλό!

    Δεν κοροϊδεύω. Απλώς λέω ότι ξέρετε κάτι παραπάνω από μας. Ούτε να τα προσδεγγίσω δεν θέλησα.

  93. leonicos said

    85 Alexis 87 Νέο Kid

    Ήξερα τη Μαρία από το φροντιστήριο το 1962. Την ξανασυνάντησα στο θέατρο το 2019. Και δεν το θεωρώ τυχαίο

    Ξέρω, είναι χαζομάρα. Δεν ‘εχει σχέση με αυτά που λέτε.

    Πρέπει αν ξέρουμε ποσοι ζουν στην πόλη, ποσα θέατρα έχει, πόσοι πάνε θέατρο, και πόσοι απόφοιτοι του συγκεκριμένου φροντιτηρίου πάνε θέατρο ακ΄μα

  94. sarant said

    87 Ξέρεις όμως το 20% των κατοίκων της πόλης;!

  95. leonicos said

    42 Τηεο

    Κάποιοι, λοιπόν, αλλάζουμε πολύ με τον χρόνο, ενώ κάποιους άλλους το πέρασμά του τους αγγίζει ελάχιστα.

    ΙΣΧΥΕΙ από ένα σημείο και πέρα

  96. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Στην αρχή σκέφτηκα «τι να διαβάσω τώρα, συναντήσεις συμμαθητών της κατοχής», αλλά το διάβασα και μου άρεσε.

    Εμείς κάναμε συνάντηση παλιών συμμαθητών πριν 5-6 χρόνια και ετοιμάζεται και η δεύτερη για το καλοκαίρι.

  97. ΓΤ said

    89@

    Πω, ρε μαν, τρελάθηκα τώρα

    Κότα, λάσπη, γιδοτύρι
    φουλ πρατίλα και ταγάρι

    και εξοχικό κέντρο «Βερσαλλίες»!

    Πώς τουν κώλου σας να πλύν’
    στου νουμό των Υβελίν;

    Ίσα, ρε Λουδοβίκε του Κάμπου! 🙂

  98. Πέπε said

    95, 42

    Νομίζω ότι μερικοί άνθρωποι έχουν κάτι το ιδιαίτερα χαρακτηριστικό, μπορεί να είναι η ματιά τους ή κάτι στον λόγο τους κλπ., που δεν αλλάζει είτε χάσεις μαλλιά, είτε βάλεις κιλά, είτε κρεμάσουν τα μάγουλά σου είτε οτιδήποτε, και ουτε ξεχνιέται εύκολα. Όχι όμως όλοι.

  99. Μαρία said

    89
    Βερσαλίες: Μνήμες της κοσμικής ζωής της Λάρισας (φωτο)
    https://www.onlarissa.gr/2021/02/21/versalies-mnimes-tis-kosmikis-zois-tis-larisas/
    Φιλοξενούν τη συντριπτική πλειοψηφία των χοροεσπερίδων συλλόγων της πόλης και καθιερώνουν στη Λάρισα την έννοια του ρεβεγιόν, όπου κάθε χρόνο από αρχές Δεκεμβρίου ένας χώρος 550 ατόμων ήταν sold out, του double dot (Table d’ hôte) των κοσμικών χορών και των μπαλνταφάν.

  100. ΚΩΣΤΑΣ said

    97 Είσαι θεός, ρε μαν!!! Ευχαριστώ σε… 😅🤣😂

    99 Αυτές είναι οι παλιές Βερσαλίες, είναι μέσα στην πόλη. Τώρα δεν λειτουργούν, νομίζω.

    Το καινούριο μαγαζί είναι στον δρόμο προς Αμπελώνα, το παλιό Καζακλάρ, γνωστό για τα γαϊδούρια του.

    Η τάξη μας κυριάρχησε στη Λάρισα λόγω του συμμαθητή μας Δημάρχου Τζανακούλη, 5-6 ακόμη συμμαθητές μου ήταν μαζί του και δημοτικοί σύμβουλοι, αντιδήμαρχοι…

  101. ΓΤ said

    99@

    Ραψάνη, Γουγουρέλας, «Βερσαλίες»
    του χρήματος οι κροταλίες
    Τσοβόλας, Βίκυ και Λαμπράκη
    μα στο δωμάτιο καθικάκι
    Πίτσα, Διαμάντη και σερ Μπίθι
    και στα σχολεία κουτορνίθι
    Λουστρίνι και προσωπικός σοφέρ
    δυο βήματα απ’ το Κιλελέρ…

  102. ΓΤ said

    89@ Αξιότιμο Κύριον Κώστα, για την ανώτερη τάξη Λαρίσης

    Μου θέλατε και Αγνή Μπάλτσα
    ούταν του νύχι τρούπαγε την κάλτσα!

  103. Μαρία said

    100
    Αυτό που λες είναι το κτήμα Βερσαλίες https://detoxnews.gr/-p1350-176.htm
    Εσείς πήγατε στο κτήμα;

  104. ΚΩΣΤΑΣ said

    102 –> ούταν του νύχι τρούπαγε την κάλτσα!

    Ημείς στ’ Λάρσα, προυσέχουμι τ’ γκάλτσα στη φτέρνα μόνο, μη φαίνιτι η πατάτα. 😉

    103 Ναι, στο κτήμα πήγαμε. Χωρίς να ξέρω σίγουρα λεπτομέρειες, νομίζω ότι είναι το ίδιο με το παλιό, απλά αλλάζουν ιδιοκτήτες…

  105. sarant said

    99 Καλό το double dot, νομίζω το έχω ξαναδεί.

    101 Καλό.

  106. Πέπε said

    100

    Αν κατάλαβα καλά οι «Βερσαλίες» είναι προς το γνωστό για τα γαϊδούρια του Καζακλάρ; Θεϊκό!

    Τι θεϊκό, βασιλικό και βάλε!

  107. ΚΩΣΤΑΣ said

    106
    Είναι κοινή έκφραση στη Λάρισα «γουμάρ καζακλαριώτκου». Δεν είναι σκωπτικό, αναφέρεται σε σε μια κατηγορία γαϊδάρων εύσωμων σχετικά και δυνατών, σήκωναν βάρη μεγάλα.

  108. Μαρία said

    105
    Επανειλημμένα εδώ και χρόνια. Το αξιοπρόσεχτο είναι οτι η δημοσιογράφος γράφει το λάθος, για να καταλάβουν όλοι, αλλά βάζει και σε παρένθεση το σωστό.

  109. ΚΩΣΤΑΣ said

    107 συμπλήρωμα

    https://www.eleftheria.gr/%CE%BB%CE%AC%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%B1/item/28516.html

  110. freierdenker said

    Μπράβο στην τάξη του ’46 που έμειναν καλοί φίλοι, βασικά για όλη τους την ζωή.

    Αναρωτιέμαι αν έπαιξε ρόλο που ήταν Γυμνάσιο Αρρένων και όχι μικτό. Αυτό υποθέτω οτι απλοποιεί τις σχέσεις μεταξύ των συμμαθητών, ενώ σε ένα reunion μικτού σχολείου αναμοχλεύονται, σε μεγαλύτερο βαθμό, κάποιου άλλου είδους ανταγωνισμοί, πάθη, ζήλιες, απωθημένα.

    Τελικά, είναι δυνατή η φιλία μεταξύ δυο ατόμων του αντίθετου φίλου; Έχει χυθεί πολύ μελάνι επ’ αυτού, ιδιαίτερα υποψιάζομαι σε παλιά περιοδικά όπως το Ρομάντσο, ή η Μανίνα, οπότε το ερώτημα έχει αποκτήσει ελαφρολαϊκές αποχρώσεις, αλλά αυτό δεν σημαίνει οτι είναι και ανόητο αυτό καθ’ ευατό.

  111. Μαρία said

    109
    Τοπική ράτσα των κυπραίικων κυριολεκτικά και μεταφορικά 🙂

  112. atheofobos said

    84
    Αυτό ακριβώς έτσι μου έχει συμβεί πριν χρόνια σε παράσταση στο θέατρο της Επιδαύρου! Ο ντόπιος διπλανός μου αφού άνοιξε ένα τάπερ με κεφτεδάκια για να φάει, προσέφερε και σε μένα και έγινε ακριβώς ή ίδια ερώτηση.
    Μιας και ήμουνα από την Αθήνα αν ήξερα τον τάδε!

  113. Πέπε said

    112

    Φανταστικό!

    Αλλά μπράβο του που πήγε. Η περιεκτική σου περιγραφή μιλάει για έναν τύπο που αν δεν ήταν γείτονας με το μαγαζί (ωραίο το ‘χουν κάνει πάντως, ρουστίκ, με τις κολωνίτσες του) είναι μάλλον απίθανο να πήγαινε ποτέ.

  114. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πολύ συγκινητικό το κλείσιμο. Στάχυα στου χρόνου τ΄αλώνια οι άνθρωποι μα στην πορεία πριν μας σκορπίσει ο καιρός, επιστρέφουμε με κάθε ευκαιρία στη μόνη, τη γλυκειά πατρίδα της νιότης. Οι συμμαθητικές συναντήσεις είναι τέτοιες ευκαιρίες.
    Κάτι έγινε κι εγώ δεν είχα το δαχτυλίδι που φτιάξανε για συνάντηση στα 20 (;) χρόνια.
    Οι κολλητές, μια πεντάδα που είμασταν, δεν χωρίσαμε ποτέ, κουμπαριάσαμε κιόλας, κι επίσης έχουμε επαφή με καμιά 15αριά άλλες ακόμη. Στις αναφορές μας στο τότε διαπιστώνουμε ότι από τα σχολικά θυμόμαστε, εν πολλοίς, διαφορετικά πράγματα. Άλλα επεισόδια και συμπεριφορές η καθεμιά αλλά και η γνώμη για τους καθηγητές και για τον χαρακτήρα των άλλων συμμαθητριών, ποικίλλει.Το βλέμμα και η προσωπικότητα της κάθε μιας.
    Προ χρόνων έδωσα σε μια φίλη συναδέλφισσα, όχι συμμαθήτρια, την σχολική μου ποδιά μου (που είχε σωθεί από τη μοδίστρα θεια μου-την είχε φυλάξει 30 χρόνια στο αρχείο του ραφτάδικου της) για τη συμμάζωξη με τις συμμαθήτριές της. Είχαν κανονίσει να πάνε με ποδιές, κορδέλες, καλτσάκια και ελβιέλες. Πήγανε με πούλμαν στο Λουτράκι και τραγουδούσαν καθ΄οδόν αυτά που τραγουδούσαν στις σχολικές τους εκδρομές.
    Κορίτσια,50, με πλεξούδες και κοτσιδάκια, φουλ της ανταύγειας και του οξυζενέ να γκαρίζουν «εις το (τάδε) το σχολείο τί ωραία που περνάς, προπαντός όταν πηγαίνεις εκδρομάς»

  115. antonislaw said

    Εξαιρετικό και ιδιατέρως συγκινητικό το κείμενο του Δημήτρη Σαραντάκου.Ας μου επιτραπεί να ανακεφαλαιώσω, χάριν εμπεδώσεως προσωπικής,τα βασικά επιχειρήματα του «γηρατειών εγκωμίου»που αναπτύσσει στο χαιρετισμό του στα πενηντάχρονα της αποφοιτήσεως της τάξης του:
    1 Η εργασία για τον εβδομηντάχρονο είναι εθελοντική όχι υποχρεωτική κι αυτό του δημιουργεί αντίστοιχη διάθεση.
    2.Τα γερατειά, είναι ο μόνος τρόπος για να ζήσει κανείς πολλά χρόνια.
    3.Η καχεξία λόγω γήρατος είναι η απόδειξη ότι ζούμε σε μεγάλη ηλικία“αν μετά τα εξήντα ξυπνήσεις ένα πρωί και δεν πονάς πουθενά, τότε σημαίνει πως έχεις πεθάνει”.
    4.Ο θάνατος,κατά τον Επίκουρο ως φυσική απόληξη του γήρατος,δεν υπάρχει,όσο εμείς υπάρχουμε και όταν υπάρξει εμείς δεν υπάρχουμε.

    Ο συνδυασμός των επιχειρημάτων ενός θετικού επιστήμονα αλλά με με ευγένεια και χιούμορ, όπως διέθετε ο Δημήτρης Σαραντάκος, είναι ο μόνος τρόπος προσέγγισης των μεγάλων υπαρξιακών ερωτημάτων. Είμαι ευγνώμων για αυτό, ως προβληματιζόμενος σχεδόν μεσήλικας (σιγά βρε Αντωνάκη που είσαι και μεσήλικας που θα μου έλεγε κι ο αείμνηστος φίλος Αυγουστίνος)

  116. Costas Papathanasiou said

    Καλημέρα!
    …Και ένα αφιερωματικό (για το οποίο η επιείκειά σας είναι, όπως πάντα, εκ προιμίου δεκτή) για τον εκλιπόντα που πολύ μου θυμίζει τον ¨αγράμματο” παππού μου Μήτσο:
    Στα γραφτά του Σαραντάκου
    το κακό ζητάς του κάκου
    κι όπως στο «Ανθρωπάκο, άκου!»,
    (μαθητής θέλων-μη θέλων,
    είτε ως δράκος είτε ως ράκος),
    μολογάς πως “σαραντακος”
    είν΄το σαραντάκις ἄκος
    για της ανθρωπιάς το μέλλον.

  117. nikiplos said

    Καλημέρα… Πολύ συγκινητικό το ποστ. Πολλοί ίσως αναγνωρίζουν οικεία στοιχεία στο όλον. Εντούτοις η ομοιογένεια είναι και αντικείμενο των εκπαιδευτικών. Που σπάει αν υπάρχει παραβατικότητα.

    Θυμάμαι μικρός στη γειτονιά, ήμασταν όλοι λίγο έως πολύ καλά παιδιά. Ώσπου ήρθε μια τραγουδιάρα με τα παιδιά της, τρία παρακαλώ… Από μια άλλη γειτονιά αυτά. Ατίθασα, έκλεβαν τα πράγματά μας κλπ. Με τον αδερφό μου ακολουθήσαμε μια διαδικασία προσέγγισης. Συνέχισαν να μας κλέβουν, εντούτοις πλέον τους είχαμε δώσει το ελεύθερο να παίρνουν τα ποδήλατά μας για βόλτες κλπ. Δεν θα έλεγα πως ωσμώθηκαν, αλλά υπήρξε μια εκατέρωθεν ανοχή.

    Τα γειτονόπουλα ακολούθησαν την τακτική σφύρας και άκμωνος. Τα έσπαζαν τόσο πολύ στο ξύλο που σήμερα θα έτρεχαν στα δικαστήρια. Μόνο μπαλτά δεν είχαν πάρει να τους κόψουν τα χέρια… αλλά μιλάμε για πολύ βρωμόξυλο… να τους σέρνουν κάτω τις μουρες στην άσφαλτο, να τα βάζουν μετά αφού τα είχαν σκοτώσει στο ξύλο τα κεφάλια στα λασπόνερα και τέτοια… (70ς βέβαια)… Ευτυχώς στο κορίτσι (ένα από τα τρία ήταν κορίτσι) απλά της έτριβαν τσουκνίδες στο πρόσωπο δεν την κακοποίησαν περαιτέρω…

    Αυτούς δεν τους πείραξαν ποτέ τίποτε τα παιδιά αυτά. Δεν διανοήθηκαν να μπουν στις αυλές τους. Μόνο τη δική μας συνέχισαν κι έκλεβαν… 🙂
    Όπως προείπα, διαφορετικές προσεγγίσεις, αλλά πρέπει να υπάρχει και η δεκτικότητα από την μεριά των άλλων..

  118. Alexis said

    #114: Εξαιρετικό σχόλιο Έφη!
    Να υποθέσω από τα λεγόμενά σου ότι πήγαινες σε Γυμνάσιο Θηλέων;

  119. Ωραία σχόλια και αναμνήσεις.

    Οπως σχεδόμ όλοι και γω έλαβα μέρος προ ετών σε τέτοια συγκέντρωση. Οι περιγραφές κοινές, να μην επαναλάβω τα γραφέντα. Οι φυσικές απώλειες ήταν ακριβώς 20 %

  120. Καλημέρα
    88 Το αντελήβην
    87 Ναι, με τα συμπληρωματικά είναι κατανοητό. Αλλά για κάποιο λόγο δεν μου πάει εύκολα ο νους στο συμπλήρωμα παρόλο που κάποια στιγμή το δίδαξα (τρομάρα μου).

    85 Εμ αυτά εννοούσα εγώ στο 69 για τις τυχαίες συναντήσεις. Και σκέψου να ήθελες να μην μάθει κανείς πως έκανες το ταξίδι στα Κύθηρα 🙂

  121. sarant said

    Καλημέρα από εδώ!

    110 Νομιζω ότι είναι δυνατή η φιλία άντρα και γυναίκας, το βλέπω στα παιδιά μου

    115-116 Να είστε καλά 🙂

  122. 110 τέλος Ωχ. Το ξέχασα, καλά που το θύμισε στο 121 ο Νίκος.
    1977 Δεκέμβρης. Μετά από γλέντι για τη γιορτή της Ελευθερίας, μαζευόμαστε 4 – 5 άτομα σ’ ένα δωμάτιο της (φοτητικής) εστίας. Μια κοπέλα κι οι υπόλοιποι αγόρια. Αμπελοσοφίες διάφορες και κάποια στιγμή μπαίνει αυτό ακριβώς το ερώτημα. «είναι δυνατή η φιλία μεταξύ δυο ατόμων του αντίθετου φίλου;» Τοποθετήσεις από κάθε παρευρισκόμενο με το πώς και το γιατί. Και λέει ο Α. «Φίλοι, φίλοι, αλλά να μην ρίχνουμε και κάνα φιλικό». Έμεινε να το λέμε για πολύ καιρό.

  123. Μανώλης said

    84:
    -Από πού είσαι;
    – Από το Πεκίνο
    -Έναν Λι τον ξέρεις;
    -Φατσικά

  124. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    118 Ευχαριστώ Αλέξη!
    Ναι, σε Θηλέων -Δήμου Αθηναίων. Από τα καλύτερα, η παρέλαση στην Παν/μίου ,με τις πρόβες στον Φωκιανό-και βασικό λόγο συμμετοχής οι (μερικές) ελεύθερες ώρες που τις γεμίζαμε βόλτες, φιλιά κι αγκαλιάσματα στις φυλλωσιές του Ζαππείου και πέριξ, με τα φλερτάκια μας 🙂

  125. ΓΤ said

    124@ 🙂

    Στις φυλλωσιές κρυβόσουνα
    ποζήταγες το χάδι
    κι όταν στο σπίτι γύριζες
    έβγαινες πάνω λάδι

    Είχανε μάθει οι γονείς
    έπαιζε άγριο φλερτ
    γι’ αυτό το μάτι του πατρός
    ήτανε πάντα αλέρτ

  126. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    125 🙂
    Να χαν μιλιά οι φυλλωσιές
    και μνήμη τα παγκάκια
    να θύμιζαν τις γλυκασιές
    στα εφηβικά φιλάκια

    Να πουν τ΄αναστενάγματα
    τα ψιθυρολογάκια
    τ΄αδέξια τ΄αγκαλιάσματα
    τα αχνιστά γελάκια

    Κι όταν περνά η γυμναστικού
    -να μας μαζέψει ως πρέπει-
    με μια σφυρίχτρα φου και φου
    να κάνει πως δε βλέπει!
    🙂

  127. ΓΤ said

    126@ 🙂

    Παγκάκι γλυκό τρίξιμο
    πεύκο να ρίχνει πούσι
    και στων χειλιών το σμίξιμο
    οι Ερωτιδείς θωρούσι

    τα χέρια να συμπλέκουνε
    σωστή περικοκλάδα
    και στοναχές να πλέκουνε
    με ίμερου χοχλάδα

  128. dryhammer said

    Τώρα… κοιτάς τις φυλλωσιές
    βλέπεις και τα παγκάκια
    και σκέφτεσαι τη μέση σου
    πως σού ‘πεσαν τα πάκια

    κι αν με ζευγάρι ανταμωθείς
    σε χάδια και φιλάκια
    θέλεις ευθύς να σηκωθούν
    «Για μας ειν’ τα παγκάκια!»

  129. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    127
    Στου ίμερου τ’ανήμερα
    τα έφηβα γεράκια
    σ΄άγουρου πόθου χίμαιρα
    παστάδα τα παγκάκια
    🙂

  130. ΓΤ said

    128@

    Όχι, ρε μαν, 53 είμαι!

    129@ 🙂

  131. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    128
    Παγκάκι, ο γεις να φιληθεί
    κι ο άλλος να καθίσει
    ο τρίτος ν΄αποκοιμηθεί
    κι εμέ να μου θυμίσει
    τα πρώτα πρώτα ερωτικά
    και τα ντυμένα χάδια
    τα σκαλισμένα αρχικά,
    περιγραμμένα …εγκάρδια 🙂

  132. dryhammer said

    130. Πόσα χρόνια όμως πάνε από τότε που οι περιπτύξεις σταμάτησαν να γίνονται στα πάρκα (περιορίστηκαν σε κλειστούς χώρους) και τα παγκάκια είναι μόνο για ανάπαυση [άντε και ρέμβη];

  133. sarant said

    132 και πριν: Κατά σύμπτωση θα έχουμε και αύριο ένα τέτοιο θέμα

  134. Και μια δυσάρεστη είδηση: https://stonisi.gr/post/21873/tha-mporoysame-na-thrhnhsoyme-thymata Στο πεύκο αυτό αποκάτω παίζανε κι ο συγγραφέας με την παρέα του τότε…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: