Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μονόλογος της πέτρας / Η ζωή δεν παίζεται δεύτερη φορά (δυο διηγήματα του Λεώνικου Καλαχώρα)

Posted by sarant στο 5 Δεκεμβρίου, 2021


Στο σημερινό κυριακάτικο λογοτεχνικό μας άρθρο θα δημοσιεύσω δυο διηγήματα που μου έστειλε πρόσφατα ο φίλος μας ο Λεώνικος. Και άλλες τέσσερις φορές έχουμε δημοσιεύσει λογοτεχνικά του κείμενα στο ιστολόγιο (εδώ το τέταρτο από αυτά, και πάλι με δύο διηγήματα, που έχει και λίκνο προς τα προηγούμενα).

Μονολογούν οι πέτρες; Και τι λένε; Θα το διαβάσουμε αμέσως πριν περάσουμε στο δεύτερο διήγημα, για έναν εφηβικό έρωτα.

Μονόλογος της Πέτρας

Ουφ… νά ’μαι κι εδώ! Άκουσα πως το λένε μουσείο! Δεν είχα ξαναδεί τέτοιο μέρος. Δεν είδα πώς είναι απ’ έξω γιατί με φέρανε σε κουτί· άλλοι όμως που δεν χωράνε σε κουτιά και τους φέρανε με γερανούς, λένε πως είναι σωστό παλάτι! Και μετά από τόσα χτυπήματα και γδαρσίματα, τόσες οπλές στο τομάρι μου και τόσα καλέμια στη σάρκα μου… αυτό δεν το περίμενα ομολογώ· να βρεθώ μέσα σε βιτρίνα, πάνω σε βάθρο, έστω και μικρό, τι απόμεινε από μένα άλλωστε… μ’ έναν πολύ διακριτικό προβολέα στραμμένο πάνω μου και μια ταμπελίτσα μπροστά μου. Δεν μπορώ να τη διαβάσω, αλλά ξέρω τι λέει, γιατί πολλοί, αφού με κοιτάξουν, τη διαβάζουν φωναχτά και με ξανακοιτάνε. Άλλοτε πάλι με δείχνουν τα παιδιά και λένε σχεδόν τραγουδιστά: Κοίτα μαμααά! Πέτρωμα ηφαιστειακοοό, τετρακοσίων εκατομμυρίων ετωωών!

Τόσες φορές με πιάσανε στα χέρια τους άνθρωποι· μ’ έκοψαν, με σκάλισαν, με τρύπησαν, με πέταξαν, με ξαναμάζεψαν, μ’ έχτισαν πότε σε θεοσκότεινα υπόγεια και υποχθόνιες στοές και πότε σε ολόφωτες ψηλές καμάρες, αλλά τέτοια ανοησία δεν είχαν ξαναπεί. Άκου τετρακοσίων εκατομμυρίων ετών! Τί να τους πω; Να τους ζητήσω να μου ευχηθούν να τα χιλιάσω; Στο κάτω κάτω, όσο παλιώνεις τόσο σκληρότερη και στιλπνότερη γίνεσαι. Ξέρω κάτι νέες, εντελώς νερόβραστες, μερικών χιλιάδων ετών μόλις, που τις σκάβει ο άνεμος, τις τρώει το νερό, τις θρυμματίζει το άγγιγμα… Πέτρες είναι αυτές τέλος πάντων; Ας γίνουν σκόνη, να ησυχάσουμε.

Όχι πως με νοιάζει ιδιαίτερα η ηλικία μου, ούτε έχω πρόθεση να κρύψω τα χρόνια μου που, αν μη  τι άλλο, δείχνουν ευρωστία. Όταν κανείς ξαναγεννιέται, σίγουρα έχει το δικαίωμα να μετράει την ηλικία του από την αρχή. Αυτοί υπολόγισαν το ίδιο τα χρόνια που ήμουν έξω από τη γη μ’ εκείνα που ήμουν μέσα στη γη. Είναι δυνατόν;

Και τι το ιδιαίτερο έχει πια το να είσαι τετρακοσίων εκατομμυρίων ετών κι εντυπωσιάζονται; Άσε που δεν τα βάζουν κι όλα! Μάλλον μετράνε από τότε που βγήκα από κείνον τον διάπυρο χυλό, το μάγμα, κι έπηξα. Αλλά είμαι πολύ αρχαιότερη ασφαλώς αν υπολογίσεις και τα χρόνια… μα τι λέω η ανόητη… τότε δεν μετρούσαν χρόνια· υπήρχε ένας χρόνος κι ένας χώρος που φούσκωναν προς όλες τις… μα πώς να το πω πάλι αφού ούτε οι διαστάσεις είχαν γεννηθεί, ας τις πω κατευθύνσεις, αλλά εμείς, με την παρουσία μας, τις δημιουργούσαμε… Τέλος πάντων! Μπορεί όμως να ήταν κι ανάποδα… Να μην υπήρχε τότε παρά ένας χρόνος κι ένας χώρος που τεντώνονταν αδιάκοπα προς το παντού, απωθώντας το τίποτα, άλλος μπελάς, που ούτε κι αυτό υπήρχε, κι επειδή το τίποτα ήταν μόνο έξω από αυτούς, εκδηλώθηκε μια ροή που εμφανίζεται ως η ύλη μας! Τέλος πάντων… θα χάσω και τον ειρμό των σκέψεών μου στο τέλος, είμαι πολύ παραπάνω από τετρακοσίων εκατομμυρίων ετών αν βάλεις και όλον εκείνο το χρόνο που ήμουν… ποιος ξέρει που ήμουν… αν βάλεις και τότε που έτρεχα με ιλιγγιώδη ταχύτητα εκπτύσσοντας τον χρόνο και τον χρόνο που δεν υπήρχαν ποτέ και πουθενά, μέχρις εκείνο το… γλίστρημα, ποιος ξέρει, ίσως να μ’ έσπρωξε και κάποιος άθελά του, και βρέθηκα σ’ αυτόν τον κάπως σχηματισμένο πια χώρο με τους ήλιους και τους πλανήτες του, που παρά τη φαινομενική σταθερότητά του δεν παύει να διαπλάθεται… αλλού πατάς κι αλλού βρίσκεσαι… κυριολεκτικά· και αφού πέρασα ξυστά από πεντέξι ασύλληπτα ογκώδη και διάπυρα ή παγωμένα αντικείμενα, κατέληξα εδώ, που οι άνθρωποι το λένε γη. Πάντως, από τότε που πρωτοκοίταξα τον ουρανό όλα έχουν αλλάξει πολύ και αλλάζουν διαρκώς· και είναι φυσικό αφού όλα αναζητούν την πρωταρχική τους θέση, μια θέση που είναι αδύνατο να βρεθεί διότι δεν υπήρξε πριν υπάρξουν τα ίδια αυτά. Μα τι να καταλάβουν τα πράγματα; Αλλά και που δεν καταλαβαίνουν, σε τίποτα δεν βλάπτει.

Δεν με ξάφνιασε η πτώση ούτε η θερμοκρασία και οι χίλιω λογιώ ακτίνες που πέφτανε πάνω μου· τα είχα όλα συνηθίσει. Προσωπικά, θαμμένη κάτω από απίστευτα βαριά υλικά, και μη έχοντας άλλη δουλεία εκτός από το να υπάρχω, δεν το συνειδητοποιούσα και ούτε μ’  ενδιέφερε· δεν διαφέρει σε τίποτα το να υπάρχεις εδώ από το να υπάρχεις αλλού.

Τα χρόνια περνούσαν αλλά ποιος νοιαζόταν να τα μετρήσει; Ήρθαν μετά τ’ ανθρωπάκια και με υπολόγισαν τετρακοσίων εκατομμυρίων ετών, χωρίς τα προηγούμενα· άσε που αν ρωτήσω κι ένα ένα τα συστατικά μου θ’ ακούσω ηλικίες ασύλληπτες ακόμα και για μένα! Κι έχουν να λένε τις πιο ευφάνταστες και διασκεδαστικές ιστορίες, όπως ότι κάποτε το ένα ήταν ενσωματωμένο σ’ ένα αρνί, το άλλο στον λύκο που έτρωγε το αρνί και το τρίτο στο κυνηγό που σκότωσε το λύκο. Το αρνί φαγώθηκε, ο λύκος σκοτώθηκε, πέθανε κι ο κυνηγός… αλλ’ αυτά δεν πάθανε τίποτα. Είναι όλα εδώ! Μα τι να πω; Ανθρωπάκια είναι, που μετράνε τα διαστήματα με τη δρασκελιά τους, τα ύψη με το μπόι τους, τα χάη με το πηδηματάκι τους, το χρόνο με τους χτύπους της καρδούλας τους ή με τις στροφές του ηλιαράκη τους… Και μου λένε: είσαι τετρακοσίων εκατομμυρίων ετών! Τιμή μου και καμάρι μου!

Μέτρα, πόδια, παλάμες, οργιές… Δεν λέω, είναι κι αυτός ένας τρόπος αναφοράς, τουλάχιστο για να συνεννοούνται μεταξύ τους… αλλά δεν είναι για τις πέτρες! Δεν είναι για μας! Κάποτε το βάθρο μου θα ραγίσει· το μουσείο αυτό θα γκρεμιστεί· οι βιτρίνες θα σπάσουν· κι εμείς όλοι, μάρμαρα, γρανίτες, κρύσταλλα, όνυχες θα εξακοντιστούμε και πάλι στον ουρανό. Θα γίνουμε σκόνη, ροές και πάλι σκόνη… μέχρι να ξαναπήξουμε σε πέτρες. Και θα έρθουν ξανά άλλα καταγέλαστα ανθρωπάκια, ίδια με τα σημερινά, θα μας πιάσουν, θα μας εξετάσουν, θα μας βάλουν κάτω από το γυαλί και το φως το δυνατό και, για φαντάσου… θα πουν άλλη μια φορά: Πέτρα τετρακοσίων εκατομμυρίων ετών! Χωρίς να μπορούν να φανταστούν πόσα εκατομμύρια φορές υπήρξα τετρακοσίων εκατομμυρίων ετών!

 

 

Η ζωή δεν παίζεται δεύτερη φορά

Δεν είχε περάσει μήνας, ούτε τρεις βδομάδες καλά καλά, από την πρώτη τους συνάντηση, και η Φιλίτσα και ο Φαίδρος περνούσαν όλες σχεδόν τις ελεύθερες ώρες τους μαζί. Και σιγά σιγά έγιναν πρακτικά αχώριστοι. “Μου αρέσει γιατί είναι πιο νέος από τον μπαμπά και καλός όσο ο παππούς!” έλεγε η Φιλίτσα με καμάρι, καθώς ο παππούς της είχε αφήσει πρόσφατα ένα, όντως, πολύ δυσαναπλήρωτο κενό.

Η πέμπτη δημοτικού δεν είναι πολύ εύκολη όταν είσαι δέκα στα έντεκα, αλλ’ όταν είσαι δεκαοκτώ και πρωτοετής της Ιατρικής, είναι πανεύκολη. Έτσι ο Φαίδρος  βοηθούσε τη Φιλιώ να τα βγάζει πέρα στο πι και φι με τα μαθήματά της, για να έχει ώρα να παίζει με τις κούκλες της, αλλά διασκέδαζε κυριολεκτικά όταν έβλεπε τα τεράστια γαλάζια μάτια της, γεμάτα περιέργεια, να γίνονται ακόμα πιο μεγάλα και πιο όμορφα από την έκπληξη και τον θαυμασμό, όταν κοίταζε τις εικόνες και τα σχέδια στα βιβλία του. Είχε από την αρχή εντυπωσιαστεί, όταν άκουσε ότι ‘θα την βοηθούσε κάποιος που θα γινόταν γιατρός’, και ο Φαίδρος, με τα τεράστια χοντρά βιβλία του τα στολισμένα με τις υπέροχες εικόνες δικαίωνε, όλες της τις προσδοκίες.

 

Η Φρειδερίκη, Φιλιώ ή Φιλίτσα χαϊδευτικά, είχε μια πολύ γλυκιά γιαγιά, Φιλίτσα επίσης, συνονόματη δηλαδή, που τα προηγούμενα χρόνια την πήρε, με όλη της την αγάπη, από το χέρι και της έμαθε χιλιάδες όμορφα πράγματα πέρ’ από τα στενά σχολικά όρια· αλλά φέτος… έπαψε ξαφνικά να μπορεί. Οι γονείς της, αν και ήσαν πολύ τρυφεροί μαζί της και προσπαθούσαν να την κάνουν να νιώθει σίγουρη κι ευτυχισμένη μέσα σ’ ένα καλά εφοδιασμένο, απ’ όλες τις απόψεις, σπιτικό, είχαν και οι δυο πολύ σπουδαία δουλειά, και δεν ήταν δυνατό να τη βοηθούν στα μαθήματά της. Και παρά την κάποια στενοχώρια που τους προκαλούσε, και την ιδιαίτερη φροντίδα που απαιτούσε, η αρρώστια της γιαγιάς, δεν θα την άφηναν και αβοήθητη και, κυρίως, χωρίς επιτήρηση. Όχι πως την φοβούνταν, ήταν επιμελής και υπάκουη, αλλά για τα μαθήματά της πάντα χρειαζόταν κάποια υποστηρικτική καθοδήγηση.

Μολονότι από πεποίθηση και χαρακτήρα, είχαν για όλα εναλλακτικές λύσεις, η ξαφνική αδυναμία της γιαγιάς τούς αποσυντόνισε. Άρχισαν ν’ αναζητούν απεγνωσμένα κάποιον, κοπέλα κατά προτίμηση, να καλύψει το κενό, κατέφυγαν ακόμα και σε αγγελίες αλλά, καμιά απ’ όσες παρουσιάστηκαν, δεν κάλυπτε στοιχειωδώς τ’ απολύτως εύλογα κριτήριά τους, προκειμένου να την εμπιστευθούν να μένει αρκετές ώρες μόνη, μ’ ένα τόσο μικρό παιδί μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Η λύση ήρθε εντελώς συμπτωματικά, ‘ως εξ ουρανού’ έλεγε ο πατέρας της, όταν ο Φαίδρος, ένα ευγενικό καλοσυνάτο αγόρι που μόλις είχε μπει στην Ιατρική, εμφανίστηκε στη δανειστική βιβλιοθήκη όπου σύχναζε η μητέρα της. Της φάνηκε τόσο συμπαθητικός που, μολονότι ήταν πρωτάκουστο να προτείνεις σ’ έναν άντρα να κάνει μπέιμπι-σίτιν, το απετόλμησε. Η μόνη του υποχρέωση ήταν να πηγαίνει στο σπίτι τους μερικές ώρες, καθημερινά ει δυνατόν, και, καθώς μελετάει τα δικά του, να επιβλέπει παράλληλα αν η Φιλιώ έκανε τα μαθήματά της, όλα και σωστά, και να την βοηθάει όταν χρειάζεται. Συναντήθηκαν και οι τέσσερεις στο σπίτι τους, να τον γνωρίσει και η Φιλιώ, οι γονείς της του εξήγησαν τα καθέκαστα, κι εκείνος δέχτηκε να το κάνει ως χάρη, προσωρινά εννοείται, εντελώς δωρεάν· εκείνοι όμως επέμειναν να του δίνουν ‘ένα χαρτζιλίκι’ για να αισθάνεται πιο υπεύθυνος.

Οι σχέσεις των δύο παιδιών, γιατί κατ’ ουσίαν για παιδιά επρόκειτο, ήσαν από την αρχή κάτι περισσότερο από αρμονικές, και ο όρος ‘προσωρινά’ της αρχικής συμφωνίας ξεχάστηκε. Η Φιλιώ χανόταν στους κόσμους που της χάριζε ο Φαίδρος, κι εκείνος γοητευόταν από τα υπέροχα γαλάζια μάτια, που μεγάλωναν από έκπληξη και θαυμασμό όταν της μιλούσε, και από τα ολόχρυσα χυτά μαλλιά της, που πλαισίωναν με χάρη το ολόγλυκο παιδικό προσωπάκι.

Ακόμα και τα παιχνίδια της, την έχασαν. Όχι πως η Φιλιώ καθυστερούσε στα μαθήματά της· αντιθέτως, τα έκανε πολύ γρήγορα· αλλά, μόλις τα τελείωνε, ο Φαίδρος άνοιγε μπροστά της χάρτες, βιβλία, εικόνες, και την έβαζε να κάνει ταξίδια με το νού της σε άλλες χώρες, να τις αναγνωρίζει από το σχήμα τους, κι έπειτα μιλούσαν ή διάβαζαν από την εγκυκλοπαίδεια ή το διαδίκτυο για τους άλλους λαούς, τη γλώσσα και τη μουσική τους, τα έθιμα και τις συνήθειές τους, για τα βουνά και τις λίμνες τους, τα ζώα και τα φυτά τους… κι έπειτα για την ιστορία τους, επειδή όλοι οι λαοί είχαν κάνει κάτι, μεγάλο ή μικρό, που όμως είχε τη θέση του στον κόσμο. Και δεν ήταν μόνο αυτό… Πόσοι ζωγράφοι, πόσοι ποιητές, πόσοι μουσικοί, πόσοι χορευτές και πόσοι άλλοι σπουδαίοι άνθρωποι πέρασαν από τη γη… Και μετά ήταν και τ’ άλλα: Πώς βγαίνει από το μάτι ένα φύλλο; Πώς το φύλλο γίνεται λουλούδι; Πώς ψηλώνει το δέντρο; Πώς μεγαλώνει ένα παιδί στην κοιλιά της μαμάς και μετά; Χτυπάει η καρδιά της γάτας όπως και η δική μας καρδιά; Γιατί, από ένα απλό βότσαλο γι’ αρχή, ο Φαίδρος μπορούσε να σου πει την ιστορία της γης.

Αλλά, ενώ η Φιλιώ ταξίδευε αμέριμνη σε κόσμους ονειρικούς, ας μπερδεύονταν καμιά φορά ο βυθός με τα ουράνια, ο Φαίδρος ανακάλυπτε πως ‘ένα παιδί έντεκα ετών δεν είναι απλώς ένα μουτράκι με ξανθά μαλλιά και γαλάζια μάτια’, αλλά μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα ικανή να μάθει από αρχαία ελληνικά και αγγλικά μέχρι μαθηματικά.

Και από κει που το αρχικό ερώτημα ήταν αν θα έρχεται τρεις ή πέντε φορές την εβδομάδα, αυτοί οι δυο ανακάλυψαν ότι υπάρχουν και τα σαββατοκύριακα προς εκμετάλλευση: πάρκο, παιδική χαρά, μουσείο… ή μουσείο παιδική χαρά, πάρκο. Απ’ όπου και ν’ άρχιζαν, όπου κι αν κατέληγαν, το παιχνίδι έφερνε γνώση και η γνώση γινόταν παιχνίδι. Κάποτε της πήρε ένα πιστολάκι για σαπουνόφουσκες.

«Ευχαριστώ… αλλά δεν είμαι μωρό!»

«Τότε… πές μου πώς γίνονται οι σαπουνόφουσκες. Γιατί σκάνε όταν μας ακουμπάνε.»

Και η Φιλιώ πήρε το πιστολάκι, για να μάθει.

 

Όπως καλοκαίριαζε και η μέρα μεγάλωνε, μπορούσαν να βγουν και περίπατο, χέρι χέρι, να δουν και να μιλήσουν. Η Φιλιώ μιλούσε ασταμάτητα· μιλούσε τόσο πολύ, ακόμα και στο σπίτι, που δεν άκουγε ποτέ τι της έλεγαν εκτός… κι αυτό ήταν πραγματικά παράδοξο, από αυτά που της έλεγε ο Φαίδρος· αυτά τ’ άκουγε όλα καταλεπτώς.

Όταν τους ρωτούσαν ‘η αδερφούλα σου είναι;’ στην αρχή απαντούσαν ‘ναι’· αλλά τους έβγαινε τέτοια χαρά που σε λίγο εκείνος απαντούσε ‘η χαρά μου’ κι εκείνη δήλωνε ‘ο αγαπημένος μου’· και γελούσαν μαζί, ερωτώντες κι ερωτόμενοι, γιατί ούτε οι μεν ούτε οι δε αντιλαμβάνονταν πόσο σοβαρή ήταν η απάντησή τους.

Όταν έβλεπαν κάτι και το συζητούσαν, πολλές φορές ο Φαίδρος τής ζητούσε ‘να του γράψει κάτι με τέτοιο τρόπο σα να θες να μου το εξηγήσεις’.

«Μα… τι να γράψω για ένα στρουθί που λοξοκοιτάει και ραμφίζει ψίχουλα;»

«Γράψε σήμερα μόνο αυτό: ‘Ένα στρουθί λοξοκοιτάει και ραμφίζει ψίχουλα’. Θα δεις, την επόμενη φορά πόσα θα έχεις να γράψεις!»

Ο Φαίδρος κρατούσε μ’ επιμέλεια αυτά τα χαρτιά, κι έπειτα της τα έδειχνε. Ούτε η ίδια δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ‘είχε τόσο λίγα να πει για το στρουθί τρεις εβδομάδες πριν’. «Μα ήμουν τόσο τυφλή;» τον ρωτούσε γελώντας.

«Δεν είχες μάθει να βλέπεις. Γράφοντας κατάλαβες πόσο λίγα πρόσεξες αρχικά.»

 

Έτσι η Φιλίτσα τέλειωσε την πέμπτη, με Α! Όλο το Δημοτικό με Α! Την στείλανε και αγγλικά, αλλά δεν έμεινε δεύτερο μάθημα· την είχε ξεσκολίσει όλες τις τάξεις ο Φαίδρος.

Υπήρχαν βεβαίως και οι διακοπές. Και αν τις χειμωνιάτικες και τις ανοιξιάτικες τις πέρασαν νερό, μαζί, σαν ένα διαρκές σαββατοκύριακο, οι πρώτες καλοκαιρινές ήταν τραγικές. Πώς ν’ αναπληρώσουν τα τηλέφωνα και τα μηνύματα ή μια οθόνη, τη συνεχή οπτική επαφή, την αδιάκοπη επικοινωνία της χαράς, του γέλιου, του γλεντιού.

Ακόμα και οι γονείς τους, που είχαν γνωριστεί στο μεταξύ, ‘απόρησαν πώς μπόρεσαν’. Αλλά το πρόβλημα μεμιάς διορθώθηκε· επειδή οι δικοί της δεν είχαν ποτέ το χρόνο να πάνε διακοπές οι γονείς του, έπαιρναν την Φιλίτσα μαζί τους, μέχρι που πήγε στη δευτέρα Λυκείου, εκείνη δεκαέξι στα δεκαεπτά και αυτός στα είκοσι τρία, θεώρησαν ότι ‘δεν είναι συνετό’ ή ότι ‘μπορεί να επιδράσει αρνητικά και στους δυο’, χωρίς να εξηγήσουν, ίσως και χωρίς να ξέρουν σαφώς τι σήμαινε αυτό το ‘αρνητικά’,  σταμάτησαν να την παίρνουν, και οι γονείς της την έστειλαν δυο χρονιές κατασκήνωση, κι ένα μήνα στο εξωτερικό, ‘να γνωρίσει το παιδί κι άλλους ανθρώπους’.

Τηλεφωνούσαν ο ένας στον άλλο δυο τρεις φορές την ημέρα, αντάλλασσαν και καμιά εικοσαριά μηνύματα, κουβέντιαζαν και στο λάπ-τοπ, αλλά το περισσότερο έσμιγαν γράφοντας. Έγραφαν αλλά δεν τα έστελναν· τα διάβαζαν μετά, όταν αντάμωναν ξανά και γελούσαν πολύ με το πόσες φορές είχαν γράψει ο ένας στον άλλον κάτι που ποτέ δεν είχαν πει: ‘Σ’ αγαπώ’.

 

Αλλ’ η Φιλιώ δεν ήταν η ίδια πια. Διάβαζαν πάντα μαζί, ήταν στο πτυχίο του αυτός, πήρε με την συμπαράστασή του το προφίσιενσι κι εκείνη, αλλά είχε αυτονομηθεί· δεν τον χρειαζόταν τόσο. Της είχε μάθει πάρα πολλά· δεν έπαψε να τον παραδέχεται και να τον θαυμάζει… αλλά δεν την εντυπωσίαζε όπως παλιά· είχε πολλούς γύρω της, και μάλιστα γιατρούς με καριέρα, να τον συγκρίνει, και η διαφορά μειώθηκε. Άλλωστε ήταν και το φροντιστήριο για τις Πανελλήνιες στη μέση, που τους χώριζε αρκετές ώρες.

Και ξαφνικά… του ζήτησε να βγει μαζί της ‘να του γνωρίσει κάποιον.’

Έμειναν εμβρόντητοι και οι δυο. Αυτός στο άκουσμα της λέξης κάποιον, κι εκείνη από την αντίδρασή του. Χαζομάρα της, μα τον περίμενε να χαρεί.

Τα μάτια του γέμισαν από κάτι· δεν ήξερε αν ήταν φωτιά, δάκρυα ή αίμα. Το κεφάλι του σα να τινάχτηκε· πονούσε, αλλά είχε αδειάσει από μυαλό.

Εκείνη τον είδε έτοιμο να καταρρεύσει και ξεσπώντας σ’ ένα γοερό κλάμα, τον αγκάλιασε σφιχτά και τον έσυρε μέχρι το πλησιέστερο κάθισμα. Τον κοίταξε στα μάτια… και νόμισε ότι είχε τυφλωθεί. Κουνούσε για ώρα το χέρι της μπροστά στο πρόσωπό του, να καταλάβει αν βλέπει.

«Μα… γιατί κάνεις έτσι, Φαιδρή;» τον ρώτησε ενώ τα δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια της· «Τι είπα και σε στενοχώρησα τόσο;»

Αυτός δεν απαντούσε και αναγκάστηκε να το επαναλάβει κάμποσες φορές, μέχρι που κάποτε τα χείλη του σάλεψαν και ακούστηκε μια φωνή σαν από τον Άδη να λέει: «Μα είναι δυνατόν να βάλεις κάποιον άλλον ανάμεσά μας;»

«Μα γιατί θα μπει ανάμεσά μας; Μαζί δεν θα διαβάζουμε; Θα συνεχίσουμε τον Όμηρο! Θα μου κάνεις και γερμανικά… Έτσι δεν έλεγες στον πατέρα μου προχτές; Το πολύ πολύ να κάθεται σε μιαν ακρούλα κι αυτός, ν’ ακούει! Είναι πολύ καλό παιδί· δεν θα μας ενοχλεί!»

«Μα για ποιον λόγο τον θέλεις εδώ; Εγώ νόμιζα ότι δεν χωράει κανείς, ούτε σαν σκέψη, ανάμεσά μας!» ψιθύρισε ο Φαίδρος.

«Μα τι σε πειράζει; Είναι και σπουδαίος πλακατζής! Όλες κάνουν σαν τρελές μαζί του, κι αυτός λέει πως αγαπάει μόνο εμένα!»

«Εσύ δεν μ’ έδειχνες κι έλεγες ‘ο αγαπημένος μου’; Πώς θα γίνει άλλος ο αγαπημένος σου;»

«Μα τότε ήμουνα μικρή! Και πάλι… μήπως έπαψα ποτέ να σε αγαπώ;» τσίριζε η Φιλιώ τραβώντας τα μαλλιά της· «Αυτόν δεν τον αγαπώ!»

«Τότε… γιατί πρέπει να τον γνωρίσω;»

«Γιατί… θέλω να τον αγαπήσω! Αύριο θα πάω να καθίσω μαζί του στο θρανίο, και θα έρχεται να διαβάζει μαζί μου κι αυτός.»

«Μα… αν αυτός έρθει εδώ, πού θα πάω εγώ; Τι θέση θα έχω εγώ ανάμεσά σας;»

Τελικά, η Φιλιώ, εκούσα άκουσα, αναγκάστηκε να καταλάβει, και την επομένη, με πολύ βαριά καρδιά, του διεμήνυσε, χωρίς να τον συναντήσει, ότι ‘δεν γίνεται’. Ο νεαρός μάζεψε τα φρύδια του με οργή, έκανε έναν μορφασμό και μια χειρονομία περιφρόνησης, κάγχασε εμπαικτικά και κάλεσε αμέσως στο θρανίο του τη διπλανή της, που περίμενε σαν γλάρος με το στόμα ανοιχτό και πήγε αστραπή.

«Με πρόδωσαν κι οι δυο!» είπε κλαίγοντας χαμένη στην αγκαλιά του Φαίδρου όταν ξαναβρέθηκαν μαζί· «Αυτή μου έκανε τη φίλη, κι αυτός έλεγε πως με αγαπάει! Το καταλαβαίνεις;» έλεγε και ξανάλεγε και δεν το πίστευε ούτε η ίδια· «Μέχρι την τελευταία στιγμή χτες, μου ορκιζόταν ότι με λατρεύει, και απειλούσε να κόψει τις φλέβες του αν δεν τα φτιάχναμε!»

 

Έτσι, η Φιλιώ έβγαλε τη δευτέρα Λυκείου και ο Φαίδρος πήρε το πτυχίο του. Πέρασαν άλλους τρεις μήνες μαζί, σχεδόν ανέφελους όπως πριν, μέχρι τον Μάρτη, που εκείνος πήγε στο στρατό.

Υποχρεωτικός ο χωρισμός, αλλά η επικοινωνία τακτική και οι υποχρεώσεις τόσο πολλές, που τον αλάφραιναν, καθώς δεν προλάβαινες να καταλάβεις πώς περνάνε οι μέρες. Θα έδινε και η Φιλίτσα Πανελλήνιες.

Ήρθε στην άδειά του και μερικές μέρες πέρασαν καλά. Αλλά, καθώς ετοιμαζόταν να φύγει, η Φιλιώ τού ζήτησε να μιλήσουν ιδιαιτέρως.

Από τη μαύρη χαραγή στο πρόσωπό και το σφίξιμο των χειλιών της, ο Φαίδρος ψυχανεμίστηκε το τι θ’ ακούσει και την πρόλαβε: «Φιλιώ, μόνο εγώ σε αγαπώ!» είπε μόνο.

Εκείνη πάγωσε και κατέβασε το κεφάλι της.

»Σε ακούω! Τι έχεις να μου πεις;» συνέχισε.

«Τίποτα! Τίποτα! Τίποτα!» απάντησε αρχίζοντας από ψίθυρο και καταλήγοντας σε κραυγή.

«Τότε γιατί με κάλεσες εδώ;»

«Ξέχνα το, όπως το ξέχασα κι εγώ!»

«Φιλιώ… μονάχα εγώ σ’ αγαπώ!» επανέλαβε τρέμοντας ολόκληρος.

«Κι εγώ μόνο εσένα αγαπώ!» του απάντησε και αποχαιρετίθηκαν με μεγάλη συγκίνηση.

Επικοινωνούσαν τακτικά ή, μάλλον, όσο το επέτρεπαν οι περιστάσεις τους, αλλά δεν τον ξαναείδε ώς τον επόμενο Μάρτη, που απολύθηκε. Στο μεταξύ, είχε μπει και η Φιλιώ σε κάποια σχολή.

Επέστρεψε πανευτυχής. Για το αγροτικό του, είχε βρει ένα Κέντρο Υγείας όπου θα εφημέρευε τρεις φορές την εβδομάδα και μετά ήταν ελεύθερος.

Αλλά η Φιλιώ δεν ήταν εκεί και το τηλέφωνό της απενεργοποιημένο, μολονότι η μητέρα του την είχε δει το ίδιο πρωί. Η μητέρα της ‘δεν ήξερε που είναι’, αλλά προφανώς την ειδοποίησε και τον πήρε εκείνη τηλέφωνο. Τον διαβεβαίωσε ότι είναι πολύ καλά, και του ζήτησε να συναντηθούν την επομένη, στο σπίτι της.

Του άνοιξε με χαμόγελο, που δεν θύμιζε όμως σε τίποτα το παλιό χαμόγελό της, και το πρόσωπό της έδειχνε πολύ ταλαιπωρημένο. Ήταν μόνη.

«Έκλαιγες;»

«Έκλαιγα!» απάντησε κοιτάζοντας κάτω.

«Γιατί έκλαιγες;»

«Γι’ αυτά που έχω να σου πω!»

Ο Φαίδρος κατάλαβε, και ταράχτηκε· αλλά δεν βρήκε άλλη διέξοδο από το να της πει με το ίδιο πάθος που το είχε ξαναπεί: «Φιλιώ… μονάχα εγώ σ’ αγαπώ!»

«Το ξέρω!» του απάντησε κοιτάζοντας και πάλι κάτω· «Αλλά…»

«Τι αλλά; Δεν υπάρχει αλλά!»

«Φαίδρο μου… κι εγώ μπορώ να το πω έτσι ακριβώς όπως εσύ, κι έτσι το αισθάνομαι! Αλλά δεν μπορώ να σε δω παρά σαν αδελφό μου! Σε λατρεύω, σε θαυμάζω, σε παραδέχομαι, είμαι περήφανη για σένα, αναγνωρίζω ότι σου χρωστάω πάρα πολλά… αλλά δεν νιώθω αυτό που θα έπρεπε να νιώθω για έναν άντρα, όπως κι εσύ δεν ένιωσες ποτέ για μένα αυτό που θα έπρεπε να νιώσεις για μια γυναίκα! Ποτέ δεν με φίλησες, ποτέ δεν με άγγιξες, πάνω μου δεν είδες παρά τα ωραία χαρακτηριστικά μου αλλ’ όχι την ομορφιά μου· αγαπάς αυτό που είμαι για μένα· όχι για σένα!»

«Φιλιώ!» γρύλισε ο Φαίδρος σα να μιλούσε με αβάσταχτο πόνο· «Σε σεβάστηκα! Σε γνώρισα μωρό! Κατόπιν έφηβη· οι δικοί σου εμπιστεύονταν μόνο εμένα! Πότε ν’ αρχίσω να σε βλέπω σαν γυναίκα;»

«Δεν είπα το αντίθετο! Αλλά, ενώ αν ο έρωτας δεν περιέχει τον σεβασμό είναι εξαχρείωση, ο σεβασμός δεν προϋποθέτει τον έρωτα. Το βλέπεις!»

Ο Φαίδρος έτρεμε. «Ποιος είναι ο…;» ρώτησε κάποτε αρθρώνοντας τις λέξεις με πολύν κόπο.

«Κανείς! Αλλά δεν είσαι ούτε εσύ!»

«Μ’ αυτό σημαίνει ότι κάποια στιγμή θα βρεθεί ένας άλλος άντρας στη ζωή σου…»

«Φυσικά! Και μια άλλη γυναίκα στη δική σου!»

«Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί! Δεν ξέρω αν έχω στην καρδιά μου γυναίκα, κορίτσι, παιδί… αλλά έχω μια Φιλιώ, και τίποτε άλλο δεν πρόκειται να μπει στη θέση της.»

«Κι εγώ έτσι αισθάνομαι, αλλά είναι λάθος! Είμαστε χρόνια μαζί αλλά δεν μάθαμε να είμαστε ένα!» του απάντησε. Κι ενώ έμειναν κάμποση ώρα αγκαλιασμένοι, δεν αντάλλαξαν άλλη λέξη.

 

Γύρισε στο σπίτι του ράκος. Η μάνα του ήξερε τι του συμβαίνει και, μόλις τον είδε, έπεσε να πεθάνει. Ήξερε πως ο γιός της δεν έχει γιατρειά. Εκείνος φόρεσε μια παμπάλαιη πυτζάμα και αρνούνταν να βγει για μέρες. Ούτε στην τόσο δυσεύρετη υπηρεσία πάτησε.

Ύστερα από ένα μήνα περίπου, η μάνα του αποφάσισε να του αποκαλύψει, μπας και τον συνεφέρει, ότι ‘η Φιλιώ είναι εγκατεστημένη στο σπίτι του συντρόφου της, και φαίνεται πως τα πάνε καλά. Δείχνει ευτυχισμένη και θα παντρευτούν.’

Ο Φαίδρος δεν απάντησε· πήρε ένα μακρόστενο τραπέζι, έστρωσε ένα λευκό τραπεζομάντιλο, έγραψε με τέλεια καλλιγραφικά γράμματα ‘Φιλιώ’ κι έβαλε πάνω του, σε ωραία περίτεχνα καδράκια, όλες τις φωτογραφίες, το λεύκωμα με τα λουλούδια που της άρεσαν και όλα τα χαρτιά με τις σημειώσεις της που είχε κρατήσει από την αρχή αρχή.

Καθισμένον εκεί, με το βλέμμα βυθισμένο στο κενό, τον βρήκε τρία χρόνια αργότερα, η Φιλιώ, όταν ζήτησε να τον συναντήσει. Ο ‘σύντροφός’ της την είχε διώξει ξαφνικά λέγοντας: “Άντε, κουκλί μου… Αρκετά! Πάμε γι’ άλλα! Πάμε γι’ άλλα!”

Κάθισε μπροστά του, κατάχαμα, με τα πόδια της σταυρωμένα, κι έκλαιγε σιωπηλά.

«Γιατί κλαίτε;» τη ρώτησε τρυφερά έπειτα από κάμποση ώρα.

Η Φιλιώ, ακούγοντάς τον, αναστατώθηκε. «Μα, Φαίδρο! Φαίδρο μου… είμαι η Φιλιώ! Η Φιλιώ σου! Δεν με γνωρίζεις;»

Εκείνος την κοίταξε καλά καλά, κοίταξε και τη φωτογραφία του εντεκάχρονου αγγέλου που είχε πάνω στο λευκό τραπέζι, κοίταξε και τις άλλες, σε διάφορες ηλικίες, και χαμογέλασε… «Σε λένε Φιλιώ, αλλά δεν είσαι η Φιλιώ μου. Η Φιλιώ μου είναι στην καρδιά μου· και η καρδιά μου είναι θαμμένη εδώ, από καιρό!»

«Μα Φαίδρο… εσύ που με αγαπούσες τόσο, έπαψες να με αγαπάς και μ’ έθαψες ζωντανή;»

«Την Φιλιώ πάντα θα την αγαπώ, μα την έχασα! Γιατί λες ότι σ’ έθαψα ζωντανή; Πάνω στη γη σε βλέπω! Εγώ είμαι ο νεκρός κι ας αναπνέω. Αφού δεν έχω τη Φιλιώ, δεν έχει νόημα να έχω κι εμένα!»

«Μα Φαίδρο… εδώ είμαι! Κι ούτε έπαψα ποτέ να σε αγαπώ! Από την πρώτη φορά που με άγγιξε ο άλλος, ένιωσα πως κάνω ένα φρικτό λάθος. Αλλά ντράπηκα να γυρίσω. Μα κάθε φορά που με άγγιζε υπέφερα επειδή δεν ήσουν εσύ! Γι’ αυτό γύρισα!»

«Εγώ υπέφερα συνεχώς επειδή δεν ήξερα πότε σε αγγίζει! Αλλ’ εσύ κινείσαι πάνω στη γη και βρήκες το δρόμο να γυρίσεις! Εγώ έμεινα εδώ και σκάβω κατά βάθος· κι εδώ δεν έχει δρόμο ούτε φως!»

«Φαίδρο… έκανα λάθος! Συγχώρησέ μου το!  Θυμήσου τι μου έλεγες: Εκεί που δεν κερδίζεις τη ζωή σου, τη χάνεις! Ένα λάθος μπορεί να κοστίσει ένα βαθμό αλλά και μια ζωή! Μη γκρεμίζεις τη ζωή μας για ένα λάθος! »

Την κοίταξε… και τα μάτια του ήσαν άδεια, τόσο που την τρόμαζε. «Μα… γιατί επιμένεις σε κάτι παρωχημένο και… πώς να το πω… μακάβριο; Δεν έχει σημασία ποιος έκανε το λάθος, αλλά πέθανα εγώ· όχι εσύ! Εγώ είμαι ο θαμμένος ζωντανός. Εσύ, με τη συγγνώμη σου, συνεχίζεις να διεκδικείς τη ζωή, και καλά κάνεις! Αλλά για μένα, όλα έχουν τελειώσει!» της απάντησε και σώπασε εντελώς.

Προσπάθησε η Φιλιώ να τον συνεφέρει, να τον συγκινήσει· ξαναπροσπάθησε… μάταια! Απελπίστηκε κάποτε κι έφυγε σπαράζοντας στο κλάμα, περισσότερο γι’ αυτόν, από κακό προαίσθημα, παρά για τον εαυτό της, που τον είχε ξεγράψει.

Και δεν είχε άδικο. Λίγες μέρες αργότερα ο Φαίδρος βρέθηκε νεκρός, με τα μάτια ανοιχτά καθισμένος δίπλα στον ιδιόμορφο τάφο της.

 

Την επομένη έγινε η κηδεία. Κόσμος πολύς, όλη η περιοχή, εκτός από τη Φιλιώ… μέχρι που μια κουρελιασμένη, αναμαλλιασμένη γυναίκα, σαν λάμια, με γδαρμένα μάγουλα, όρμησε ξαφνικά ανάμεσά τους και ούρλιαζε, δάγκωνε, δαγκωνόταν, χτυπιόταν, έπεφτε, ξανασηκωνόταν, ξαναχτυπιόταν πάνω σε ό,τι έβρισκε, στο φέρετρο, στ’ αμάξια, στους τάφους τριγύρω σαν σεληνιασμένη.

Έτρεξαν τρεις άντρες και την ακινητοποίησαν. Τη χτύπησαν ακόμα και στο πρόσωπο για να σωπάσει, αλλ’ αυτή δεν καταλάβαινε τίποτα, και την απομάκρυναν να μην ακούγονται τα ξεφωνητά της μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο.

Κι ενώ την ήξεραν καλά, ήσαν γείτονες, κανείς δεν αναγνώρισε στο αιμόφυρτο χτικιό που πέταξαν σαν βρεγμένο κουρέλι πάνω στο φορείο, το κατάξανθο κοριτσάκι με τα χρυσά χυτά μαλλιά της παλιάς φωτογραφίας που είχαν μπροστά τους, ούτε κατάλαβαν γιατί μέσα στα ουρλιαχτά της ξεχώριζε η αδιάκοπα επαναλαμβανόμενη φράση: ‘Η ζωή δεν παίζεται δεύτερη φορά! Η ζωή δεν παίζεται ξανά! Η ζωή δεν παίζεται δεύτερη φορά! Η ζωή δεν παίζεται ξανά!’

 

 

 

 

184 Σχόλια προς “Μονόλογος της πέτρας / Η ζωή δεν παίζεται δεύτερη φορά (δυο διηγήματα του Λεώνικου Καλαχώρα)”

  1. leonicos said

    Ευχαριστώ

  2. Νέο Kid said

    Ωω! Απρόσμενα εξαιρετικός ο μονόλογος της πέτρας! Εξαιρετικός! Παρά την ίσως συζητήσιμη επιστημονική ακρίβεια, after all it’s just fiction.
    Συγχαρητήρια Λεώνικε!

  3. leonicos said

    Καλημέρα κι ευχαριστώ για τη φιλοξενία,
    και μάλιστα κομμένη και ραμμένη στα μέτρα μου,
    λόγω των πολλών απουσιών μου τις Κυριακάδες (και τα Σάββατα)
    εξαιτίας της μεγαλης κινητικότητας τη Φωτεινής, που μοιραίως με παρασύρει

  4. leonicos said

    Ευχαριστώ για το πρώτο σχόλιο, το λίαν ενθαρρυντικό

  5. leonicos said

    Ο Νοικοκύρης με ρώτησε αν πρέπει να τα χαρακτηρήσει διηγήματα ή πεζογραφήματα

    Του απάντησα δεν ξέρω τη διαφορά

    Εντούτοις, εκ των υστέρων πιθανολογώ οτι η ερώτηση αφορούσε κυρίως τον Μονολογο, που ΔΕΝ ε΄χει υπόθεση, και μπορεί να η θεωρηθε΄ί διήγημα.

    Εντούτοις, σε πρόσφατες διατριβές, που εξ αιτίας αυτού του ιστολογίου διάβασα, η ύπαρξη υπόθεης δεν θεωρειται απαραίτητος όρος για να χαρκτηριστει ένα κειμενο διήγημα. Μπορεί να είανι αυτο=ομολογία ή ενδοσκπηση, όπως του Ταχτσή

    Η ύπαρξη υπόθεσης θεωρείται στοιχείο του ‘κλασικού’ διηγήματος.

  6. Νέο Kid said

    4. Είναι πράγματι εκπληκτικό! Έτσι μούρχεται να το κλέψω, να το αποδώσω στα εγγλέζικα, και να το πλασάρω για δικό μου… (αλλά ας όψεται αυτή η αυτοκαταστροφική μου τιμιότητα…)

  7. LandS said

    Καταπληκτικά, καταπληκτικά και τα δύο.

  8. leonicos said

    Εδώ πρεπει ν’ αποκαλύψω ότι το δεύτερο διήγημα το έχει διαβάσι και η Λου

    Της άρεσε αλλά είχε ορισμένες επιφυλάξεις, ότι οι διάλογοι και οι αντιδράσεις δεν είναι φυσικές, ανάλογοι με τις ηλικίες των χαρακτήρων

  9. LandS said

    2.
    Καλά και συ. Από τις πέτρες περιμένεις άρτια επιστημονική σκέψη; 😊

  10. leonicos said

    6 Κάν’ το.

    Έχασε η Βενετιά βελόνι. Να σου δώσω κι άλλα.

    Μετά θα βγω και θ πω πως ήταν το ψευδώνυμό μου, και θα αποκατασταθεί η τάξη . (μουρίτσα αλλα΄δεν ξερω να βάζω)

    Κι εσύ θα έχει ςκάνει αυτό που θέλεις, κι εγώ θα το πάρω πίσω

  11. leonicos said

    Το πρώτο, οπως αντιλαμβάνεσθε, είναι αυτοβιογραφικό

  12. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Ἄχ, μωρέ Λεώνικε! Τί τό ἤθελες αὐτό τό φινάλε; Πάντως, μέχρι ἐκεῖ τά πῆγες πολύ καλά! Μπράβο σου! Καί γιά τά δύο!

  13. leonicos said

    Ευχαριστώ και για το δευτερο σχόλιο Λαντς

  14. LandS said

    8.
    Δεν ξέρω για τις ηλικίες των χαρακτήρων αλλά για τις ηλικίες των αναγνωστών, οποιεσδήποτε και να είναι αυτές, μια χαρά ταιριάζουν.

  15. leonicos said

    12 Περήφανε Μακεδόνα

    Να τους πάντρευα; Χάπι εντ; Να επικρατήσει ο πανδαμάντωρ έρως-EROS

    Κοινοτοπο θ ήταν

  16. leonicos said

    Πάντως, και το δεύτερο είναι κατά το ήμισυ αυτοβιογραφικό, με εξαίρεση το τέλος

    Κανένας δεν πεθαίνει και κανένας δνε παντρεύεται

    Έχω μια ιδιαίτερη ευαισθησία να διδάσκω παιδιά και ιδιαίτερα κορίτσια.

    Μου έχει μείνει απωθημένο από το νηπιαγωγείο μου στη Συναγωγή, όπου θαύμαζα αυτούς που μας δίδασκαν και τους λάτρευα.

    Ασυνείδητα ξεσήκωσα μερικές από τις μεθόδους τους και ήμουν πολύ αποτελεσματικός. Με αγαπούσαν τα παιδιά.

    Σε αυτό το πλαίσιο είναι το πρώτο μέρος. Το δεύτερο μέρος (η διαφυγη της μικράς) είναι επηρεασμένο από την επαφή μου με μεγαλύτερες ηλικίες π.χ. 24-28 και το πώς σκέπτοντ και πώς φέρονται στον εαυτο τους.

    Το τρίτο μέρος, είναι απλά για ν’ αποφύγω το κιτς του ΄χαπι εντ

  17. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @15. Ἄν δέν ἤτανε βαρετό γιά τούς ἄλλους, θά σοῦ πρότεινα τουλάχιστον 20 διαφορετικά φινάλε, χωρίς θάνατο νέου γιατροῦ. Ἄς μείνουμε ὅμως στό ἀμείλικτο δίδαγμα πού καί ἐσύ τό ὑπονοεῖς καί ἀποτελεῖ παγκόσμια σταθερά: Ἄν σέ πλακώσουν οἱ ἀναστολές καί δέν κάνεις ΤΟ ΜΟΝΟ ΦΥΣΙΚΑ ΑΠΟΔΕΚΤΟ (ἐννοεῖς!…) τότε εἶναι βέβαιος ὁ θάνατος, ὑπό τίς διάφορες ἐκφάνσεις του.. 🙂
    Συγχαρητήρια καί πάλι!

  18. Το δεύτερο δεν το διάβασα ακόμα γιατί έπιασα να στοχάζομαι (άτσα!) πάνω στον πολύ καλό μονόλογο της πέτρας.

    (Να έχεις λέει υπάρξει καμιά δεκαριά φορές τετρακοσίων εκατομμυρίων ετών, να έχεις στήσει το τσαρδί σου κούκλα, με τις πισίνες και τους κήποι και τα κατοικίδιά σου, και νάρχεται -μόλις προχτές λέμε- από το εξώτερον διάστημα ένα τσογλάνι που δεν το ήξερε ούτε η μάνα του και να σου το κάνει λαμπόγυαλο το μαγαζί. Πάνε και οι μπαξέδες, πάνε και τα τυραννοσαυράκια του κήπου, πάνε κι οι βελοσιράπτορες, στάχτη και μπούλμπερη όλα. Να σου γκρεμίζει το σπίτι κι από πάνω να σου κλέβει τη δόξα το κωλόπαιδο κι εσύ να καταντάς δημόσιος επί της επιμόρφωσης υπάλληλος πίσω από βιτρίνα. Μεγάλη πίκρα κομπάδρε…)

  19. ΣΠ said

    Καλημέρα.

    Μου άρεσε πολύ ο μονόλογος της πέτρας. Είναι από τα διηγήματα που γεννούν σκέψεις και στοχασμούς. Το δεύτερο διήγημα διαβάζεται ευχάριστα αλλά το φινάλε το βρήκα υπερβολικά μελό σε βαθμό μη ρεαλιστικό.

  20. Νέο Kid said

    9. To ξαναδιάβασα, γιατί μού άρεσε πολύ ,κι εξάλλου το δεύτερο δεν μπορώ να το διαβάσω, δεν αντέχω να διαβάζω για ανθρώπους και τος ιστοριες τους ,πλέον.
    Εντάξει, υπάρχουν επιστημονικές ανακρίβειες και χοντρά λάθη ( όπως οι «υπό κατασκευή» διαστάσεις ,ή όπως το «Χωρίς να μπορούν να φανταστούν πόσα εκατομμύρια φορές υπήρξα τετρακοσίων εκατομμυρίων ετών!» Άντε να υπήρξε το πολύ 35 φορές .) αλλά είναι τόσο ποιητικά και παραστατικά δοσμένα , είναι σίγουρα δικό σου ρε συ Λεώνικε;

  21. leonicos said

    αλλά είναι τόσο ποιητικά και παραστατικά δοσμένα , είναι σίγουρα δικό σου ρε συ Λεώνικε;

    Αυτό να το εκλάβω για κομπλιμέντο;

  22. leonicos said

    Ομολογώ δεν βρίσκω τα τόσο χονδροειδή λάθη, αλλά φυσικός δεν είαι. Γενικότητες λέω.

    Πέτρα είμαι στο κάτω κάτω, όπως είπε και ο Λαντς

  23. Πέπε said

    Λεώνικε καλημέρα.

    Σ’ ευχαριστούμε για τις ιστορίες. Προς το παρόν διάβασα μόνο τη δεύτερη. Γράφεις πάρα πολύ ωραία, εξαιρετικά. Μπράβο! Έχω διαβάσει και όλα σου τα προηγούμενα, αλλά δεν τα θυμάμαι αυτή τη στιγμή, θυμάμαι όμως ότι την ίδια εντύπωση μου άφησαν.

    Τώρα, η ιστορία από κάποιο σημείο και μετά αρχίζει να μη με καλύπτει. Είναι σημερινή (επικοινωνούσαν μέσω οθόνης), αλλά οι συμπεριφορές των ηρώων και ιδίως του Φαίδρου είναι παλιοκαιρίσιες. Δε χτικιάζουν οι σημερινοί νέοι από έρωτα.

    Οι επιφυλάξεις μου άρχισαν από το σημείο όπου κάποιος σύντροφός της την πέταξε σα στυμμένη λεμονόκουπα. Στυμμένη αλλά και λίγο στημένη: λες και τον έστειλε ο Θεός (στη φίξιον λογοτεχνία θεός είναι ο συγγραφέας) να αποδείξει ότι μόνο ο Φαίδρος είχε αισθήματα. Σιγά! Κατά την εμπειρία μου, αυτό το πράγμα σήμερα λέγεται «τα ‘χαν τρία χρόνια, συζήσαν κιόλας, και στο τέλος χώρισαν κακήν κακώς γιατί αυτός αποδείχτηκε γαϊδούρι, ενώ στο μεταξύ αυτή δεν είχε ποτέ ξεκολλήσει από τον πλατωνικό της έρωτα με … κλπ». Και η ζωή συνεχίζεται.

    Ακόμη και τα τέλεια καλλιγραφικά γράμματα και όλη αυτή η σκηνοθεσία με το τραπεζομάντηλο και τα ενθύμια, είναι δανεισμένη από άλλες εποχές. Εντάξει, υπάρχουν και σήμερα νέοι άνθρωποι με ρετρό συμπεριφορές, αλλά αυτός ήταν ανοιχτόμυαλος.

    Εν πάση περιπτώσει, μου άρεσε το σχόλιο #17 του Γιώργου Κ.:

    > Ἄν δέν ἤτανε βαρετό γιά τούς ἄλλους, θά σοῦ πρότεινα τουλάχιστον 20 διαφορετικά φινάλε, χωρίς θάνατο νέου γιατροῦ. Ἄς μείνουμε ὅμως στό ἀμείλικτο δίδαγμα πού καί ἐσύ τό ὑπονοεῖς καί ἀποτελεῖ παγκόσμια σταθερά: Ἄν σέ πλακώσουν οἱ ἀναστολές καί δέν κάνεις ΤΟ ΜΟΝΟ ΦΥΣΙΚΑ ΑΠΟΔΕΚΤΟ (ἐννοεῖς!…) τότε εἶναι βέβαιος ὁ θάνατος, ὑπό τίς διάφορες ἐκφάνσεις του..

    ___________________________

    @4:

    > Ευχαριστώ για το πρώτο σχόλιο, το λίαν ενθαρρυντικό

    Το πρώτο σχόλιο ήταν κάποιου Leonicos που είπε ευχαριστώ! 🙂

  24. leonicos said

    19 ΣΠ αλλά το φινάλε το βρήκα υπερβολικά μελό σε βαθμό μη ρεαλιστικό.

    Αναμφίβολα είναι. Αλλά όταν γράφεις, το διακύβευμα δεν είναι πάντα η αληθοφάνεια. Άλλωστε ουτε προσπαθώ να πείσω καποιον ότι ‘έτσι έγινε’ και το ομολόγησα πιο πάνω.

    Το διακύβευμα είναι ‘πού μπορείς να φτάσεις εσύ σε ένταση με τον λόγο.

    Μπορεί να προκαλέσει ςεντύπωση με μια έκρηξη. με μια κραυγή, μ’ έναν κεραυνό, με μια τεράτια τοιχογραφία, με διάφορους τρόπους. Αλλά πόσο σου το επιτρέπει αυτό γραπτός λόγος, που ο άλλος τον διαβάζει συνήθως με τα μάτια;

    Ο βασικός στόχος μου είναι η ποιητικότητα της γλώσσας και οχι η αληθοφάνεια.

    και για να το πετύχεις αυτό, χρειάζεται ένα περιβάλλον.

    Αλλιώς θα μπορούσε η κοπέλα να παντρευτεί και να μην ξαναγυρίσει ποτέ.
    Και πολλά άλλα φιναλε, όπως ελέχθη πιο πάνω.

    Πάντως σ’ ευχαριστώ

  25. Νέο Kid said

    21. Ασφαλώς για κομπλιμέντο να το εκλάβεις!
    22. 1. Τα άτομα μιας πέτρας (ηφαιστιογενούς, πυριτογενούς) έχουν δημιουργηθεί στα πυρηνικά εργοστάσια των άστρων και έχουν διασπαρθεί μετά το θάνατο αυτών των άστρων . Οι διαστάσεις ήταν όλες στις «θέσεις» τους πολύ νωρίτερα , μόλις κάποια μικισεκόντ μετά το μπιγκ μπανγκ.
    2. Το σύμπαν έχει ηλικία περίπου 14 δισεκατομμύρια χρόνια. 14 δις διά 400 μύρια κάνει 35.

  26. ΚΑΒ said

    Εξαιρετικό το πρώτο. Το δεύτερο με στενοχώρησε. Μπράβο, Λεώνικε.

  27. leonicos said

    23 Πέπε

    Το πρώτο σχόλιο είναι δικό μου και έσπευσα να πω ευχαριστώ.

    κατόπιν ευχαρίστησα για το πρώτο σχόλιο που απευθυνόταν σ’ εμενα.

    όσον αφορά τις άλλες παρατηρήσεις σου
    Όντως θα μπορούσε να έχει πολλά διαφορετικά φινάλε, όπως έχουν όλοι γύρω μας.

    Δε χτικιάζουν οι σημερινοί νέοι από έρωτα.

    Ποτέ δεν χτίκιαζαν από έρωτα, όσοι δεν ήταν να χτιιάσουν. Και θα χτικιάζουν στον αιώνα τον άπαντα, όσοι είναι να χτικιάσουν. Το συναίσθηα δεν έχει ιστορικότητα.
    Καποτε ο Μιτνζνούρ έφευγε και χανοταν για πάντα, χωρίς να ομολογήσει καν το πάθος του. Στη δύση είχαμε τη mala donna των τροβαδούρων και τον Δον Κιχότη. Κάποτε γράφονταν ‘ένα μινόρε της αυγής / από το κλάμα κάποιας ψυχής’, ‘άνοιγε το παραθύρι να την δει και πέθαινε στα σκαλοπάτια της’ και όλα αυτά που τραγουδάμε ακόμα σήμερα ‘θα με βρουν στην πορτα σου νεκρο’

    Γιατί να μη γρ΄ψω κάτι τέτοιο κι εγώ;

    Ρίξε μια ματιά και το 24

  28. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια, και ευχαριστώ τον Λεώνικο για τα διηγήματα (ή πεζογραφήματα).

    Ομολογώ πως εγώ ξεχωρίζω τον Μονόλογο της Πέτρας, χωρίς να λέω ότι το άλλο δεν είναι καλό, για την πρωτοτυπία του.

  29. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  30. Λεώνικε, εξαιρετικά και τα δυο αν και οι διάλογοι είναι δυσκολότεροι από τις σκέψεις. Αυτό το Φ Φ στο Φαίδρος και Φιλίτσα δεν είναι τυχαίο αλλά ούτε και εξηγήσιμο, πιστεύω. Εκ άλλου τελευταία μερικές φορες εκφράζεσαι με σσ, ωω, ββ κ.λ.π.

  31. Costas Papathanasiou said

    Καλημέρα!
    Μια ομιλούσα αρχέγονη πέτρα, πεσμένη θαρρείς απ’ την ποδιά του Θεού, σαν πεφταστέρι για ευχή που δεν έγινε ακόμη, διασκεδάζει με τη μικρότητα του Ανθρώπου (του έμφρονος Μετέωρου γόνου της που πασχίζει ματαίως να φέρει στα μέτρα του μυστήρια που νούς του δεν χωρά), θυμίζοντας κάπως και τον προσκυνούμενο συγγενή της, τον Μαύρο Λίθο του Κάαμπα, αυτόν που αίρει τις αμαρτίες παντός πιστού που τον αγγίζει, κατά πώς δίδαξε ο Μωάμεθ.
    Δύο χαρακτηριστικοί εκπρόσωποι του είδους μας, πρωταγωνιστές ενός Πυγμαλίωνα με απ-αίσιο τέλος, όπου η μεν αγαλμάτινη Ωραία διδάσκεται εν είδει παιχνιδιού τα μυστήρια της ζωής, ώσπου συντρίβεται με το τελευταίο επώδυνο μάθημα, ο δε Γλύπτης της -που μπορούσε “από ένα απλό βότσαλο γι’ αρχή, (,,,) να σου πει την ιστορία της γης”- γίνεται κι αυτός μία «αγέλαστος πέτρα» (αυτή για την οποία μιλά τρυφερά και ο Φίλιππος Κουτσαφτής στο ντοκιμαντέρ του), του βράχου όπου έκλαψε η Δήμητρα την Κόρη της και, κατά μία εκδοχή, ήταν ένας από τους τρεις που έδειχναν προς μια σπηλιά που θεωρείτο ως μία από τις εισόδους για τον κάτω κόσμο, όπου και ο (αγέλαστος) Φαίδρος καταλήγει.
    .Ως όμορφες λιθογραφίες, θα μπορούσαμε λοιπόν να χαρακτηρίσουμε τα ως άνω διηγήματα του Λεώνικου ο οποίος, ακόμη και όταν φαίνεται να κάνει την καρδιά του πέτρα για να μιλήσει για τη σκληρή πλευρά της Ζωής, το κάνει με ανθρώπινη λαλιά, προβάλλοντας έτσι την Αγάπη ως το μόνο ζωτικό συστατικό και αντίδοτο για την Λήθη και την απολίθωση μας.

  32. Μπράβο, μια ωραία πετρογραφία. ίσως προλάβω και το άλλο.

  33. leonicos said

    31 Κώστα παπαθανασίου

    Σ’ ευχαριστώ για το πολύ πλούσιο σχόλιο.

    Είναι ανθρώπινο να μου αρέσει ο έπαινος, εντούτοις διατηρώ κι εγώ καποιες επιφυλάξεις, για να μην χάσω την ισορροπία μου και γίνω αστείος.

    αν δεν πίστευα στο γράψιμό μου, δεν θ ζητούσα να τα δημοσιεύσουν. είναι δε αδημοσίευτα, σε αντίθση με όλα τα προηγούμενά μου εδώ

  34. leonicos said

    30 Τζι

    Εσύ είσαι δικός μου! καλό κακό πεις, δικό ςμου θα είσαι!

  35. leonicos said

    Ήμουν σε δίλημμα αν θα έβαζα δύο ανόμοια, όπως έκανα, ή δύο χωρίς ‘υπόθεση’

    Εν καιρώ το ‘Και όμως κάτι αλλάζει’ για να συγκριθεί με τον Μονόλογο της πέτρας

  36. Theo said

    Αγαπητέ Λεώνικε,
    Σ’ ευχαριστώ για τα σημερινά αφηγήματα, όπως και τον Νικοκύρη που τα δημοσίευσε. Σ’ ευχαριστώ και για το ότι μας μπάζεις στο συγγραφικό εργαστήριό σου, αναφέροντας το πώς προέκυψαν.

    Αναμφίβολα έχεις μια συγγραφική φλέβα, ο λόγος σου ρέει αβίαστα και συναρπάζει, έτσι που να μην μπορεί κανείς να σταματήσει την ανάγνωση (εκτός από το τέλος του δεύτερου έργου σου). Η αφήγησή σου φανερώνει μιαν ευαισθησία, τρυφερότητα και αγάπη, μια παιδικότητα, θα έλεγα.

    Αλλά, να με συγχωρείς, το πρώτο μού φάνηκε σαν άσκηση ύφους (κάτι που πολύ καλά το πετυχαίνεις) και δεν είδα σ’ αυτό μια πηγαία «εξομολόγηση», το αυτοβιογραφικό που λες.

    Το δεύτερο μού φάνηκε σαν να διαδραματιζόταν κάπου στην Μπελ Επόκ, έχει ένα ρομαντισμό κάπως ξεπερασμένο και λίγο πεισιθάνατο, σαν ένα αφήγημα της Πρώτης Αθηναϊκής Σχολής, του λείπει η αληθοφάνεια (εκτός κι αν κάποιοι νέοι της εποχής μας, ως εξαίρεση, έστω, συμπεριφέρονται σαν τον Δημήτριο Παπαρρηγόπουλο. Δεν ξέρω αν υπάρχουν αυτές οι εξαιρέσεις, αλλά νομίζω πως στις εξελίξεις που περιγράφεις στο τέλος το σκηνικό και οι αντιδράσεις των ηρώων σου δεν ταιριάζουν με την εποχή μας των ποικίλων οθονών και του Διαδικτύου). Κι όπως έγραψα παραπάνω, κάπου προς το τέλος ο αφηγηματικός ρυθμός βαραίνει και χαλάει λίγο.

    Και εις άλλα και ανώτερα, λοιπόν!

  37. # 34

    Λεώνικε, μια πέτρα που για κάνει μια σκέψη χρειάζεται εκατό χιλιάδες χρόνια, είναι ζωντανή ή όχι ;Καλό το cogito, ergo sum αλλά ποιός έζησε τόσο να μας πληροφορήσει.

  38. Theo said

    Και μια διόρθωση:
    μη έχοντας άλλη δουλειά εκτός από το να υπάρχω

  39. Theo said

    @38:
    Άλλ’ αντ’ άλλων 😦
    το δουλεία ήθελα να διορθώσω 😦

  40. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Πρωτοτυπο το πρωτο μικροδιηγημα (πρεπει να το ξαναδιαβασω για τιμια κριτικη).

    Το δευτερο πολυ καλο πολυ δυνατο. Λιγο παλιομοδιτικο ομως. Οι σκληρες, ακαμπτες αρχες του Φαιδρου ευνουχισαν την λιμπιντο του , ενω το κοριτσι ηθελε να την βλεπει ως γυναικα, και τους οδηγησαν στον θανατο του ολοκληρωμενου ερωτα και στον θανατο του Φαιδρου.

  41. leonicos said

    36 Ευχαριστώ Τεό

    Πολλά μπορεί να πει κανείς, και να μην πει. Εγώ δεν γράφω για τοξικούς ανθρώπου και περιθωριακους. Γ΄ραφω για ανθρώπους με βαθιά ενσυναίσθηση. Δεν απαιτείται απ’ όλους φυσικά.

    Μια κοπέλα που συζεί με κάποιον δεν είναι Μπελ Επόκ, εκτός αν εννοείς τα ‘φούλισ τουέντις’ που υπήρχε ανάλογη ελεθεριότητα μετά τον Α΄Π πόλεμο.

    Φυσικά, για να δω τις αντιρρήσεις σας τα έφερα εδώ

  42. Πέπε said

    @36

    > …του λείπει η αληθοφάνεια…

    Επειδή αυτό ξανασχολιάστηκε και απαντήθηκε ήδη από τον Λεώνικο, πλέον θα το επαναπροσδιόριζα μάλλον (αν όχι εξ ονόματος του Τεό, πάντως από δικού μου) λέγοντας ότι η αληθοφάνεια καθ’ εαυτήν δε μας νοιάζει. Η λογοτεχνία μπορεί να είναι παραμύθι, θα μπορούσαν οι ήρωες να φύγουν στο διάστημα πετώντας με τη γροθιά προτεταμένη και την μπέρτα ν’ ανεμίζει ή να μεταμορφωθούν σε ποτάμια, λουλούδια ή αστέρια, και κανείς δε θα έλεγε «μα δε γίνονται αυτά τα πράγματα»: δε γίνονται, αλλά ούτε και θα έπρεπε να λέει όλο πράγματα που γίνονται.

    Μάλλον η συνέπεια του λείπει.

  43. odinmac said

    Λεώνικε ο μονόλογος της πέτρας είναι κ α τ α π λ η κ τ ι κ ό ς !!

    «…τότε δεν μετρούσαν χρόνια· υπήρχε ένας χρόνος κι ένας χώρος που φούσκωναν προς όλες τις… , …Μπορεί όμως να ήταν κι ανάποδα… Να μην υπήρχε τότε παρά ένας χρόνος κι ένας χώρος…»

    μερικές από τις σκέψεις σου μου θύμησαν τα ορφικά μυστήρια όπου γι’ αυτούς ο χρόνος είναι ένα «τοπίο», χωρίς παρελθόν ή μέλλον, μπροστά ή πίσω, και μέσα από μια συγκεκριμένη τελετουργία ο μυούμενος βρισκόταν σε ένα «σημείο» από το οποίο είχε την εποπτεία αυτού του «τοπίου» οπότε «γυρίζοντας» από το «σημείο» αυτό ανέφερε στον αρχιτελετάρχη όλα όσα μπορούσε να θυμηθεί πως είδε [γι’ αυτό και πριν την τελετή πλενόταν μέ ή έπινε το «ποτό της μνημοσύνης» (αφού είχε προηγηθεί το «ποτό της λησμονιάς» με το οποίο «καθάριζε» από όλα τα προσωπικά του βιώματα ) ]

    Όλο αυτό αναγκαστικά μου φέρνει στην μνήμη τον Έλιοτ και τα «τέσσερα κουαρτέτα»:

    » χρόνος παρών και χρόνος παρελθών
    ίσως και οι δυο παρόντες είναι εις χρόνο μέλλοντα
    κι ο μέλλων χρόνος έγκλειστος εις χρόνο παρελθόντα
    εάν ο χρόνος όλος είν’ αιωνίως παρών
    όλος ο χρόνος είναι αλύτρωτος
    ……

    ό,τι μπορούσε να ήταν και ό,τι έγινε
    στοχεύουν σ’ ένα τέλος που είναι πάντοτε παρόν

    … »

    Ευγε!

  44. leonicos said

    37 Μη φλερτάρεις την πέτρα μου. Σε ξέρω τι κουμάσι είσαι.

    Δεν σου λέω! Δεν σου λέω!

    πας να τη ρίξεις με τα λατινικά σου;

  45. Michael Tziotis said

    Πέρα από τα πηγαία ευχαριστήρια για την επικοινωνία και μέθεξη στο μυστήριο του συγγράφειν, ένα λαθάκι που πρέπει να διορθωθεί πριν το κείμενο πάει αλλού:
    «εκπτύσσοντας τον χρόνο και τον χρόνο»: Μάλλον «τον χώρο και τον χρόνο» έπρεπε να είναι. Ασήμαντο αλλά…

  46. ΚΩΣΤΑΣ said

    Συγχαρητήρια στον Λεώνικο για την συγγραφή και δημοσιοποίηση των λογοτεχνικών σκέψεών του σε πρώτη αποκλειστικότητα στο κοινό του Σαραντάκειου ιστολογίου.

    Γλώσσα ρέουσα, προσφιλής στον αναγνώστη, τό ‘χει ο Λεώνικος αυτό το χάρισμα, τον ξέρω και από άλλα…

    Και τα δύο πρωτότυπα ως θεματολογία και εξέλιξη.
    Το πρώτο, ο μονόλογος της πέτρας, διαβάζοντάς το, μου έφερνε στο νου το μηδέν και το άπειρο, χωρίς όμως καμιά συσχέτιση νοηματικά με το ομώνυμο μυθιστόρημα. Μου άρεσε σαν φιλοσοφική σκέψη.

    Το δεύτερο, ο Φ και η Φ, υπάρχουν και σήμερα πλατωνικοί έρωτες, μηδέποτε εκδηλωθέντες.

    Το τέλος, για τυχόν δυσανασχετούντες, μπορούσε να είναι και ευτράπελο, αν ταίριαζε με ένα μύθο που διηγούνται στο χωριό μου ή καλύτερα ως ανέκδοτο που κυκλοφορεί ευρέως. Φυσικά δεν θα το πω εδώ, εκτός αν προκληθώ και δώσει και την άδεια ο Λεώ. 😉

    Λεώ, και πάλι συγχαρητήρια!

  47. Theo said

    @41:
    Εγώ δεν γράφω για τοξικούς ανθρώπου και περιθωριακους. Γ΄ραφω για ανθρώπους με βαθιά ενσυναίσθηση.
    Το χαίρομαι. Να γράφεις, αλλά να είναι και γήινοι.

    Μια κοπέλα που συζεί με κάποιον δεν είναι Μπελ Επόκ
    Έχεις δίκιο σ’ αυτό. Όμως δυο ερωτευμένοι τόσα χρόνια, να μην προχωρήσουν περαιτέρω όταν και οι δύο έχουν περάσει τα 16-17, είναι αρκετά σπάνιο στην εποχή μας. Συνήθως συμβαίνει σε συνειδητοποιημένους ορθόδοξους χριστιανούς (ίσως και κάποιων προτεστάντικων ομολογιών -δεν το ξέρω), αλλά στο διήγημα δεν φαίνεται κάτι τέτοιο.

    @42:
    Η λογοτεχνία μπορεί να είναι παραμύθι, θα μπορούσαν οι ήρωες να φύγουν στο διάστημα πετώντας με τη γροθιά προτεταμένη και την μπέρτα ν’ ανεμίζει ή να μεταμορφωθούν σε ποτάμια, λουλούδια ή αστέρια
    Αυτό περισσότερο παραλογοτεχνία μού μοιάζει.
    Στον Μικρό Πρίγκιπα συμβαίνουν κάτι τέτοια, αλλά είναι μέσα στην όλη ατμόσφαιρα του έργου, το ύφος του συγγραφέα. Αν κάποιος καταφέρει να εντάξει τα παραπάνω σε μια γραφή εφάμιλλη με αυτήν του Σεντ Εξιπερί, δεν θα είχα καμιά αντίρρηση αλλά και θα το απολάμβανα. Αν όμως αυτά εμφανιστούν out of the blue, τότε θα υπάρχει μια δυσαρμονία. Είναι και θέμα μαστοριάς, λοιπόν.

  48. leonicos said

    37 Δεν φελάς

  49. leonicos said

    46 Κώστα

    Φυσικά δεν θα το πω εδώ, εκτός αν προκληθώ και δώσει και την άδεια ο Λεώ. 😉

    Βεβαίως να το πεις. Δεν απαιτείται η άδειά μου, αλλά αν παρά ταύτα θέλεις να συγκατανεύσω, το δέχομαι.
    Γράψει ό,τι νομίζεις ότι θα με κάνει καλύτερο

  50. zgrisp said

    Επειδή δεν διαβάζω μόνο με τα μάτια αλλά και με την καρδιά, απλώς ξέρω τι μου αρέσει και τι όχι, χωρίς να το πολυσκαλίζω και να το αναλύω επιστημονικά ή/και «βιβλιοκριτικά» (!), θα ήθελα να πω ότι μου άρεσαν πάρα πολύ -για διαφορετικούς λόγους το καθένα- και τα δυο σημερινά διηγήματά σου Λεώνικε. Θέλω λοιπόν να σε συγχαρώ και να σ΄ ευχαριστήσω για την προσφορά σου. Κι ακόμα να ευχαριστήσω και πάλι και τον Νικοκύρη που σε φιλοξενεί στη στήλη.

  51. leonicos said

    43 Odinmac
    Ευχαριστώ πολύ

  52. leonicos said

    50 Zgrisp

    Ευχαριστώ πολύ

  53. leonicos said

    Αντιλαβάνεστε ότι μου είναι αδύνατο ν’ απαντώ σε όλες τις παρατηρήσεις

    Αλλά τις δέχομαι με ευγνωμοσύνη κι ευχαριστίες

  54. leonicos said

    46 ΚΩΣΤΑΣ

    Ευχαριστώ πολύ

  55. leonicos said

    45 Michael Tziotis

    Ευχαριστώ πολύ

    Ευχαριστώ και για την επισήμανση της αβλεψίας

  56. leonicos said

    32 Δημόσιε χώρε

    Ευχαριστώ πολύ

  57. leonicos said

    40 Αφώτιστε Έλληνα

    Ευχαριστώ πολύ

  58. freierdenker said

    Το πρώτο, πέρα από πρωτότυπο είναι και πολύ καλογραμμένο, δείχνει υψηλή τεχνική. Κανείς μας δεν έχει ακούσει πέτρα να μιλάει, αλλά κατά κάποιο τρόπο ο τόνος της φωνής της πέτρας ακούγεται ο σωστός.

    Στο δεύτερο όντως υπάρχει ένας κάποιος αναχρονισμός, αλλά δεν νομίζω οτι αυτό είναι το βασικό πρόβλημα, ίσως να μην είναι καν πρόβλημα.

    Το ζήτημα είναι νομίζω οτι δεν λειτουργεί με τους κανόνες του γραπτού λόγου. Θα μπορούσε να αποτελέσει βάση για σενάριο ταινίας, αλλά εκεί θα είχες έναν Ξανθόπουλο ή έναν Κούρκουλο να δημιουργήσουν ένα κάποιο δραματικό εφέ, και θα είχες μουσική, ντεκόρ, εξωτερικά πλάνα κτλ να δημιουργήσουν μια ατμόσφαιρα, ένα περιβάλλον εντός του οποίου θα αναπτυχθούν τα συναισθήματα των ηρώων. Στο διήγημα είναι σαν τα συναισθήματα να αιωρούνται στο κενό, λείπουν οι μικρές λεπτομέρειες από που στιγμιαία σταματούν τον λογοτεχνικό (ή κινηματογραφικό) χρόνο. Έτσι όπως είναι σκέφτεσαι οτι και δεύτερη ζωή να είχε η πρωταγωνίστρια, μικρό θα ήταν το όφελος αν την ζούσε και αυτήν απνευστί όπως την πρώτη.

  59. Michael Tziotis said

    Λεώνικε, συγγνώμη που επανέρχομαι. Διάβασα και το δεύτερο διήγημά σου και το βρήκα συγκλονιστικό. Το διάβασα με τα μάτια του παιδιού που ήμουν κάποτε, και του δασκάλου που ήμουν μετά. Αυτό είναι η Λογοτεχνία, η Τέχνη του Λόγου, όχι του Λογικού. Αυτό απαντά σε πολλούς προβληματισμούς των συνυπαρχόντων στο φιλόξενο σπίτι του Νικοκύρη.
    Έχω δύο μικροδιορθώσεις τυπογραφικών λαθών και δύο ερωτήσεις:
    «ερωτώντες κι ερωτόμενοι», εκτός και αν το ερωτόμενοι είναι γλωσικό παιχνίδι του «έρωτα» κι όχι της ,«ερώτησης».
    «δεν τον ξαναείδε ώς τον επόμενο Μάρτη», άτονο το ωμέγα.

    Και οι ερωτήσεις: Γράφεις «και αποχαιρετίθηκαν με μεγάλη συγκίνηση» και «Συγχώρησέ μου το! Θυμήσου τι μου έλεγες».
    Το «αποχαιρετίθηκαν» είναι παιχνίδι ανάμεσα στο αποχαιρετώ και αποχαιρετίζω; Στη δεύτερη περίπτωση, δεν έπρεπε να είναι «αποχαιρετίστηκαν»;
    Το θυμήσου είναι με ήτα ως προερχόμενο από το θυμάμαι; Πολύ σωστό, γιατί το θυμίζω έχει ενεργητική σημασία. Τι θα έκανες αν αντί το «θυμάμαι» και «θυμίζω» ήταν τα «κάθομαι» και «καθίζω»; Και στα δύο, τα λεξικά (ΛΚΝ) δίνουν «κάθισε». Έτσι τα «κάθισε» της προστακτικής και του αορίστου τού «καθίζω» δεν διαφοροποιούνται από τα «κάθησε», της προστακτικής και του αορίστου τού «κάθομαι». Καταργήσαμε το ρήμα «κάθομαι»; Εδώ ίσως χρειάζεται συνδρομή κι από άλλους της παρέας.

  60. Χαρούλα said

    Διαβάζω την ομιλούσα πέτρα και το χαίρομαι. Χαίρομαι να μαθαίνω τις σκέψεις της, μέσα απ´ την δική σου λιτή και περιεκτική γραφή. Ευρηματικό.
    Και συνεχίζω με όλο το ενδιαφέρον, στο δεύτερο.
    Η γραφή παραμένει πολύ καλή. Θεματικά με ενοχλεί στην αρχή για την δικαιολογούμενη υφέρπουσα παιδεραστία. Αλλά η συνέχεια τα σβήνει όλα. Έρωτας με χαρές αλλά και λάθη, αγνά, ανεπιτήδευτα. Αλλά και καταστροφικά μέσα από τον αργοπορημένο εντοπισμό τους.
    Λεώ δεν θα σου το συγχωρήσω που με βούρκωσες μεσημέρι Κυριακής! 😉

    Ευχαριστώ τον Φ και την Φ, και φυσικά τον Λ και τον Ν!
    Καλό απόγευμα!

  61. leonicos said

    60 Χαρούλα

    Αν όμως σου πω ότι το δάκρυ σου γίνεται στην ψυχή μου διαμάντι;

    Τί θα πεις;

    Όσο για την παιδεραστία…. δεν μου συνεβη ποτέ, και δεν θα εχει ευκαιρία του λοιπού.
    Κάτι δεν συνέλαβα.
    Σ’ ευχαριστώ! Ένα δάκρυ ειναι πολύ βαρύ κόσμημα για ένα συγγραφέα.

  62. sarant said

    Ευχαριστω για τα νεότερα σχόλια και ευχαριστώ πολύ τον Λεώνικο, όχι μόνο για το διήγημα αλλά και για ότι επάξια ανέλαβε την απάντηση στα σχόλια.

    59 Ο τόνος στο «ως» (ώς τον επόμενο Μάρτη) εφαρμόζεται από ορισμένους για να γίνεται διάκριση του ως/εως από το επίρρημα ως, Δεν έχει γίνει ευρύτερα αποδεκτή η πρακτική αυτή, αλλά δεν ενοχλεί.

  63. Δεν ξεχνούμε και αυτό.

    Η ΠΕΤΡΑ

    Στίχοι & Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

    Πρώτη εκτέλεση: Βούλα Ζουμπουλάκη, στη θεατρική παράσταση «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε»,1961.

    Η πέτρα είν’ ο θάνατος
    η πέτρα είν’ η ζωή μου,
    φύτρωσαν άσπρα γιασεμιά
    μεσ’ την αναπνοή μου.
    Είν’ ένα δέντρο έρημο
    στην πέτρα σπάει η φωνή μου,
    δεν μπαίνει αγέρας μήτε φως
    πετρώνει το κορμί μου.
    Είναι η κραυγή της μάνας
    είναι η πληγή του κόσμου,
    φέρτε κρασί φέρτε φωτιά
    να κάψω τον καημό μου.

  64. Theo said

    @61:
    Κι εγώ στην αρχή νόμισα πως επρόκειτο για παιδεραστία (όταν ένας φοιτητής έχει ερωτικές σχέσεις μ’ ένα κοριτσάκι 10-11 χρονών, παιδεραστία λέγεται) αλλά μετά φάνηκε πως ήταν ενός άλλου είδους έρωτας, οπότε, όλα καλά. Αυτό νομίζω πως εννοεί και η Χαρούλα.

  65. leonicos said

    59 Michael Tziotis
    Ευχαριστώ που επανέρχεσαι.

    Σ’ ευχαριστώ και για τον τρόπο που το είδες.

    Επί των τυπογραφικών

    «ερωτώντες κι ερωτόμενοι». Όχι δεν είναι γλωσσικό παιχνίδι. Το ερωτώ είναι συνηρημένο σε -αω και έχει μετοχή ενερ. ενεστ ερωτών. Ο ερωτών είναι αυτός που ρωτάει (ερωτά). Το ερωτόμενος είναι η αντίστοιχη μετοχή της μεσοπαθητικής, ερωτώμαι, το οποίο ναι μεν δεν χρησιμοποιείται πια, συνήθως λέμε π.χ. (ανα)ρωτιέμαι [τί έκανα κι έβαλε τις φωνές] αλλά το το αναρωτιέμαι δεν εχει μετοχή, αλλά πρέπει να πει περιφραστικά, ‘αυτός που ρωτιέται’. Αν λοιπόν έγραφα ‘αυτοί που ρωτούσαν και αυτοί που ρωτιόντουσαν’ θα έχανε ο λόγος το σφρίγος του. Έτσι κατέφυγα στον λόγιο τύπο

    «δεν τον ξαναείδε ώς τον επόμενο Μάρτη», άτονο το ωμέγα.

    Έχω ορισμένες ορθογραφικές εμμονές, όπως να τονίζω το τί όταν είναι ερωτηματικό και όχι αναφορικο, το ώς = μέχρι για να διακρίνεται από το ως = σαν, και μερικές άλλες πιο χοντρές, όπως πλυμύρα με ένα μ, διότι η πλύμη γράφεται με ένα. Ο νοικύρης με μαλώνει διότι έχει επικρατήσει, αλλά πόσες πλημύρες γράφω πια; Επίσης το κτήριο, εμμένω στο η, αν και αναγνωρίζω ότι η αναγωγη του σε μια λέξη που αόμειε μιση, το ευκτήριος, δεν είναι ο καλύτερος συνήγορος υπέρ του η. Γι’ αυτό δεν ενοχλούμαι ΠΙΑ, χάρη σ’ αυτό το ιστολόγιο, αλλά δεν το υιθετώ. Ομοίως κλοτσάω τη βρόμα, την πιάνω από το αφτί, πριν σπάσει το αβγό, και ας είναι φιλαινάδα. = κλοτσάω, βρόμα, φτί αβγό, φιλαινάδα (από το φίλαινα κατά Μπαμπινιώτη). Το αγόρι δεν το υιοθέτησα, και το τσιρότο όσο κι αν είναι τσηρώτο, δεν υπάρχει πια.

    Γράφεις «και αποχαιρετίθηκαν με μεγάλη συγκίνηση»

    Όχι δεν είναι και παιχνίδι ανάμεσα στο αποχαιρετώ και αποχαιρετίζω, το οποίο αποχαιρτίζω δεν χρησιμοποιώ. Αλλά είναι αυτή η τυραννική διτυπία όπως θα πηδήσω ή θα πηδηξω και άλλα παρόμοια. Εντούτοις το σωστό θα ήταν ‘αποχαιρετίστηκαν’, αλλά έτσι το γράφω, χωρίς το -στ- όπου το σηκώνει η λέξη. Έχω και άλλα πραδείγματα αλλά δεν μου έρχονται τώρα.

    Το ρήμα θυμάμαι, προστ. έχει ‘θύμησε, θυμηθήτε’ Το ρήμα θυμίζω έχει θύμισέ μου, θυμίστε μου.
    και τα δυο έχουν ενεργητική σημασία (δεν μιλάμε για διάθεση). Γι’ αυτό σε γλωσσες που δεν έχουν αποθετικά, είναι ενεργητικά remember, remind

    Η περίπτωση του κάθομαι και καθίζω είναι διαφορετική.

    Εγώ μέχρι πρό τινων ετών τα διέκρινα κι έγραφα αυτός κάθησε (ο ίδιος)’ γι ανα διακ΄ρινεται από το ‘κάθισε την κούκλα’ (τοποθετώ, εξαναγκάζω κάποιον άλλο να καθίσει)
    Με ανέτρεψε ο Μπαμπινιώτης κι εδώ.

  66. leonicos said

    Όχι, βρε παιδιά. Πολλά κοριτσάκια και 5 κι έξι κοκ έχουν καθίσει κοντά μου, τα έμαθα να διαβάζουν, αν΄μεσα σε αυτά η κόρη της Φωτεινής, η κόρη μου κοκ και δεν υπήρξε θέμα όπως το νομίσατε.

    Όχι, επ’ αυτου είμαι καθαρός. Το πρόβλημά μου, της -εραστίας άρχισε κάποτε από 16 (συνομήλική) και επεκτάθηκε σε όλο το γλικιακο φάσμα μεχρι που….. έπεσα στη Φωτεινή, εικοσιεννέα εκεινη, σαρανταννέα εγώ… και από τότε κι έπειτα…. δεν τολμώ ούτε να το σκεφτώ.

    Σκέφτομαι Μαρία, και αμέσως μου φωνάζει ή με παίρνει τηλέφωνο: «Ποια Μαρία σκέπτεσαι πάλι;» Και τότε εγώ συνειδητοποιώ ότι σκέφτηκα μια Μαρία.

  67. leonicos said

    ια έξοδο μου επέτρεψε μόνο μου, Κι ήταν στο σπίτι του Τζι. Δράμα

  68. Theo said

    @66:
    Καλά, Λεώνικε, φυσικά και δεν εννοούσαμε εσένα, αλλά τον ήρωα του διηγήματος.

  69. leonicos said

    58 Freierdenker

    Σ’ ευχαριστώ για το σχόλιο.

    Νομίζωότι το επισχολιό σου δείχνει ακριβως πώς περιμένει ο συγγραφέας να διαβαστεί. Δεν μπορεί να τα γράψεις όλα

    Υπέδειξες αυτο που χρειαζόμουν

  70. ΣΠ said

    65
    Λεώνικε, νομίζω ότι εννοεί την ορθογραφία. Το σωστό είναι «ερωτώμενος».

  71. Ο «Μονόλογος» είναι ένα ωραίο πρότυπο διαθεματικής διδακτικής παρουσίασης που βασίζεται οπωσδήποτε σε διεπιστημονική προσέγγιση.

  72. Πέπε said

    59, 65

    Ο ερωτώμενος γράφεται με ωμέγα. Και το γλωσσικό παιχνίδι με τον έρωτα υπάρχει, ακόμη κι αν δεν ήταν στις προθέσεις σου Λεώνικε!

  73. Πέπε said

    Επίσης, το αποχαιρετήθηκαν δεν μπορεί να γραφεί παρά με ήτα στη συλλαβή -τη-, όσο για τα θυμάμαι και θυμίζω [και τα δυο έχουν ενεργητική σημασία (δεν μιλάμε για διάθεση)], δεν υπάρχουν ενεργητικές σημασίες αλλά διαθέσεις.

  74. Μονόπετρο o Μονόλογος της Πέτρας.

    6, … 2.
    Καλά και συ. Από τις πέτρες περιμένεις άρτια επιστημονική σκέψη; 😊 …

    Η σκέψη της πέτρας
    εξ ορισμού
    ελλίθια

  75. Georgios Bartzoudis said

    Εν αρχή ήν …όσα ξέρω περί κοσμογονίας. Τα είπα όλα και κατέληξα στο συμπέρασμα «εν οίδα ότι ουδέν οίδα»! Κακόπεσα όμως. Αν είχα γεννηθεί πριν 2500 χρόνια θα τόχα πει πρώτος! Σκέφτομαι εν καιρώ να πάρω συνέντευξη από ένα άτομο υδρογόνου, και ελπίζω να μην με ξεμπροστιάσει κανένας … λευίτης ή κανένας φύλακας του συντάγματος!
    Έτερον εκάτερον ο έρως: Κατέρριψα τον μύθο ότι είναι «ανίκατος»! Με πίστεψε άραγε κανένσς; Μπα!!! Λίγο δύσκολο. Σίγουρα δεν με πίστεψε καμιά γυναίκα. Καθότι, μόνο μεταξύ ανδρών μπορεί να βρεθεί κανένας κακαβάν’ς. Τέτοιο …κοσμητικό επίθετο για γυναίκες δεν έχει ούτε η πανάρχαια Μακεδονική γλώσσα!

  76. leonicos said

    73 Πέπε

    Μη με μαλώνεις. Θα το διορθώσω

  77. leonicos said

    74 Μιχάλης Νικολάου

    Ευχαριστώ πολύ

    ελλίθιος λόγος. πολύ ωραίο

  78. leonicos said

    72 Πέπε

    Μη με μαλώνεις. Θα το διορθώσω

    Δεν ήταν στις προθεσεις μου

  79. leonicos said

    75 Τέτοιο …κοσμητικό επίθετο για γυναίκες δεν έχει ούτε η πανάρχαια Μακεδονική γλώσσα!

    Τί να τ’ κάν;

  80. Theo said

    3526 79 715

  81. leonicos said

    70 ΣΠ

    έχετε δίκιο, τιμώμενςο είναι

  82. leonicos said

    68 Τεό

    Καλά, Λεώνικε, φυσικά και δεν εννοούσαμε εσένα, αλλά τον ήρωα του διηγήματος.

    Άμα βάλουμε ήρωες παιδεραστες, ζήτω που καήκαμε

  83. Χαρούλα said

    Λεώ δεν ήταν καθόλου για την προσωπικότητα σου το σχόλιο. Ούτε που το σκέφτηκα. Άτομο που μιλάει έτσι τρυφερά για την Φωτεινή του, δεν μου αφήνει κανένα τέτοιο περιθώριο.
    Ο Theo στο #64 εξηγεί, γιατί κι αυτός είχε την ίδια διαδρομή στην σκέψη του.

  84. leonicos said

    83 Χαρούλα μου, ξεχάστε το.

    Προφανώς η τρυφερότηταμε την οποια ανοίγω, έδωσε αυτή την εντύπωση. Η εντύπωση διαορθώθηκε, κι εγώ έεινα με το διαμάντι από το δάκρυ σου

  85. sarant said

    83 Προφανώς.

  86. leonicos said

    ΚΑΤΟΠΙΝ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΚΑΤΑΚΡΑΥΓΗΣ ΠΕΡΙ ΤΗΝ ΤΎΧΗ ΤΩΝ ΦΑΙΔΡΟΥ ΚΑΙ ΦΙΛΙΩΣ ΚΑΙ ΚΑΤΟΠΙΝ ΑΝΩΘΕΝ ΕΝΤΟΛΗΣ

    ΑΛΛΑΖΩ ΤΟ ΤΈΛΟΣ

    «Μα Φαίδρο… εσύ που με αγαπούσες τόσο, έπαψες να με αγαπάς και μ’ έθαψες ζωντανή;»

    «Την Φιλιώ πάντα θα την αγαπώ, μα την έχασα! Γιατί λες ότι σ’ έθαψα ζωντανή; Πάνω στη γη σε βλέπω! Εγώ είμαι ο νεκρός κι ας αναπνέω. Αφού δεν έχω τη Φιλιώ, δεν έχει νόημα να έχω κι εμένα!»

    «Μα Φαίδρο… εδώ είμαι! Κι ούτε έπαψα ποτέ να σε αγαπώ! Από την πρώτη φορά που με άγγιξε ο άλλος, ένιωσα πως κάνω ένα φρικτό λάθος. Αλλά ντράπηκα να γυρίσω. Μα κάθε φορά που με άγγιζε υπέφερα επειδή δεν ήσουν εσύ! Γι’ αυτό γύρισα!»

    «Εγώ υπέφερα συνεχώς επειδή δεν ήξερα πότε σε αγγίζει! Αλλ’ εσύ κινείσαι πάνω στη γη και βρήκες το δρόμο να γυρίσεις! Εγώ έμεινα εδώ και σκάβω κατά βάθος· κι εδώ δεν έχει δρόμο ούτε φως!»

    «Φαίδρο… έκανα λάθος! Συγχώρησέ μου το! Θυμήσου τι μου έλεγες: Εκεί που δεν κερδίζεις τη ζωή σου, τη χάνεις! Ένα λάθος μπορεί να κοστίσει ένα βαθμό αλλά και μια ζωή! Μη γκρεμίζεις τη ζωή μας για ένα λάθος! »

    Την κοίταξε… και τα μάτια του ήσαν άδεια, τόσο που την τρόμαζε. «Μα… γιατί επιμένεις σε κάτι παρωχημένο και… πώς να το πω… μακάβριο; Δεν έχει σημασία ποιος έκανε το λάθος, αλλά πέθανα εγώ· όχι εσύ! Εγώ είμαι ο θαμμένος ζωντανός. Εσύ, με τη συγγνώμη σου, συνεχίζεις να διεκδικείς τη ζωή, και καλά κάνεις! Αλλά για μένα, όλα έχουν τελειώσει!» της απάντησε και σώπασε εντελώς.

    Αλλά η Φιλιώ τον ήξερε καλύτερα απ’ όσο ήξερε ο ίδιος τον εαυτό του. Τον έπιασε από τους ώμους και τον τάραξε, και τον ανάγκασε να τον κοιτάξει στα μάτια. «Δεν μου λες;» του φώναξε· «Εσύ δεν μ’ έμαθες να είμαι αυτάρκης, περήφανη, ενεργητική, δραστήρια, ερευνητική, υπεύθυνη και ν’ αποδέχομαι ότι μπορω να κανω και λάθος; Εσύ δεν μου είπες ότι ένα λάθος, αν διορθωθεί σωστά, μας κάνει καλύτερους; Εσύ δεν μου είπες ότι έχω το σικαίωμα να διαθεσω τον εαυτό μου, και ότι κανείς δεν έχει το δικαίωμα ν’ αμφισβητησει αυτή μου την επιλογή; Εσύ δεν μου είπες ότι η πρώτη φορά, η παρθενιά που λένε, είναι πολύ σημαντική για κείνον που τη βιώνει και δεν είναι λογικό ν’ ανακατεύονται άλλοι σ’ αυτό το θέμα; Εσύ δεν μου είπες ότι οφείλουμε, αυτόν που αγαπάμε να μην τον γαπάμε παρά τα μειονετήματά του αλλά με τα μειονεκτήματά του; Πώς, λοιπόν, με απορρίπτεις τώρα; Δίδασκες ωραίες αντιλήψεις αλλά δεν έχεις τη δυναμη να τις δεις πάνω σου; Γιατι δεν με διεκδ΄κησες με πιο δυναμικό τρόπο, αλλά άφησες πάνω μου όλο το κακό, που έπαθα;»

    Και λέγοντας αυτα, έδωσε μια στο τραπέζι με το τραπεζομάντιλο και τις φωτογραφίες της, έπεσε πάνω του και φώναξε: «Είμαι εδώ! Ήρθα για σένα, και δεν σου επιτρέπω να μου φύγεις πια! Γιατί εσύ έφυγες στην πραγματικότητα, και όχι εγώ!»

    Αγκαλιάστηκαν και αποδύθηκαν σ’ ένα συγκλονιστικό φιλί. Και μετά το φιλί ήρθε το χάδι. Και ο Φαίδρος κατάλαβε ότι το λάθος ήταν πιο πολύ δικό του παρά δικό της. Και πλάγιασαν μαζί μέχρι το πρωί.

  87. leonicos said

    Και πλάγιασαν μαζί μέχρι το πρωί.

    Επιτρέψτε μου ναμην πμω σε λεπτομέρειες. Πάντως δεν ήταν πια ανήλικη.

  88. ΚΩΣΤΑΣ said

    46 «για τυχόν δυσανασχετούντες, μπορούσε να είναι και ευτράπελο, …
    Φυσικά δεν θα το πω εδώ, εκτός αν προκληθώ και δώσει και την άδεια ο Λεώ»

    Λεώ, η σκέψη και η βούληση του συγγραφέα δεν αλλάζουν, ωραίο είναι και ένα τέλος που ξεφεύγει από τα τετριμμένα, χαπι έντ… και τα τοιαύτα. Η ζωή δεν παίζεται δεύτερη φορά!

    Υποσχέθηκα μόνο προς τυχόν δυσανασχετούντες, αν προκληθώ. Προκλήσεις δεν υπήρξαν…

  89. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @86. Τί γίνεται ὠρέ Λεώνικε; Ἔπρεπε νά προηγηθῆ γενική κατακραυγή γιά νά κάνης ἐπιτέλους τό σωστό;
    (Ὑποθέτω ὅτι τό «πλάγιασαν μαζί μέχρι το πρωί» δέν σημαίνει μόνο «κοιμήθηκαν μαζί μέχρι τό πρωί».. 🙂 🙂 )

  90. ΚΩΣΤΑΣ said

    86
    Ωχ! δεν έκανα ριφρες, με πρόλαβες στη στροφή. Παρά ταύτα εμμένω στο 88 μου. Η άνωθεν εντολή δεν μετράει… 😉

  91. Theo said

    @86:
    Τώρα μοιάζεις περισσότερο με τον Λεώνικο που γνωρίσαμε εδώ 🙂

    @88:
    Έλα, Κώστα, άσε τα νάζια και ρίχτο 🙂

  92. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Λεώνικε, πετράδι η πέτρα σου. Τα είπαν κι άλλοι, πιο σχετικοί, πλουσιότερα.

    Για το άλλο, θρηνώ. Δεν θα σε λυπηθώ καθόλου περί τα λογοτεχνικά, ούτε από ψευτο-ευγένεια, γιατί με στεναχώρησες! 🙂
    Τόσο (λογοτεχνικά ) καλό μου φαινότανε, μέχρι που τρέλανες το γιατρό. Όχι γιατί τον τρέλανες αλλά το ήθελα δυνατότερο στην περιγραφή -πειστικότερο (λογοτεχνικά πάντα ξαναλέω) -συνεπέστερο (συντάσσομαι με τον Πέπε στο 42).
    Γράφεις καλά, κυλάει η αφήγηση, ξεπηδούν στο νου θραύσματα από διάφορες γνωστές ιστορίες ,πράγμα που επισφραγίζει την αξία της γραφής σου, ακόμη και που πάει ο νους σε παιδολατρεία αρχικά, είναι θετικό στοιχείο διότι ιντριγκάρει και όταν αρχίζει να ανατρέπεται- καλογραμένα/υποστηριγμένα, ανοίγει νέα περιέργεια για το πού το πας.Πού πάει αυτή η σχέση.
    Δεν είναι θέμα η τραγική εξέλιξη που έδωσες κι ότι δεν είναι αληθοφανής, όπως γράφτηκε ήδη. Ο αναγνώστης δεν ξέρει ίσως να πει τί λείπει (ή τί περισσεύει) για να απολαύσει, με το δικό του γούστο, το λογοτέχνημα, μπορεί να λείπουν ψυχοδομικά στοιχεία μπορεί κι άλλες αναφορές για να να εναρμονιστεί το όλον σε άρτιο λογοτεχνικό σύμπαν.
    Σαν σ΄ένα ωραίο φαγητό, ένα λαχταριστό μπριάμ (μιας κ είσαι χορτοφάγος) που κάτι μπήκε στο τέλος, μισό ποτήρι περιττό νερό ξερωγώ και χάλασε την τέλεια νοστιμιά.
    Δίνεις ένα τέλος, εύκολο στη μελό λογοτεχνία, στο μελό σινεμά κλπ. Και το δίνεις «εύκολα».
    Το χάπι εντ για τους βασανισμένος εραστές είναι το ένα και ο θάνατος το άλλο. Η εξαιρετικά καλά γραμμένη διαδρομή, γίνεται πολύ απαιτητική για τη συνέχειά της και ιδίως για το φινάλε που στην τέχνη ανατέμνει, άλλοτε για να εκτινάξει κι άλλοτε για να χαντακώσει, τα προηγούμενα.
    Υπογραφή, Τασσώ 🙂

    «Όποιος ξέρει ν΄αγαπά, ξέρει και να χωρίζει» (άρτια λογοτεχνικά πάντα) 🙂

  93. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ωχ, έστειλα χωρίς ριφρές, μέχρι να το γράψω άλλαξαν τα …δεδόμενα.

  94. leonicos said

    Έλα, Κώστα, άσε τα νάζια και ρίχτο 🙂

  95. 87# Εγώ διαμαρτύρομαι ασκαρδαμυκτί, ολοσχερώς και βουστροφηδόν γιατί σταμάτησες ακριβώς εκεί που έπρεπε ν’ αρχίσεις.

  96. leonicos said

    92, 93 Εφη Έφη

    ευχαριστώ πολύ για όλα όσα επισήμανες.

  97. sarant said

    86 Λεώνικε, πολλοί συγγραφείς ενέδωσαν στις πιέσεις του κοινού τους!

  98. leonicos said

    Τί να κάνω, βρε Νοικοκύρη; Ας πάρει ο καθένας τοφινάλε που του αρεσει.

    Ακόμα και κάποια δάκρυα τα έκανα διαμάντια.

    Και ο Οσμάν πεθαίνει στο ‘Νερό Αγάμπεϊμ, Σου Αδερφέ μου’, κολοσσός μπροστάσ το Φαίδρο, και δεν μίλησε κανείς.

    Αλλά κατάφερα να τους κάνω να ταυτιστούν.

    Δεν είναι κανένας μελό για να θέλει χαπι εντ και καλά. Αλλά όλοι μας θέλουμε καλή έκβαση για τον εαυτό μας.

    Εγώ πήρα πολύτιμα διδάγματα, πολύ πέρα από την ικανοποιηση της δημοσίευσης

  99. leonicos said

    95 Χτήνος

    Αυτό είναι στη δεύτερη συνέχεια.

    Κεκλεισμένων των θυρών, και απομεμακρυσμένων των θηρών

  100. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    87 >>Και πλάγιασαν μαζί μέχρι το πρωί.
    Μόνο μια φορά,
    κρίμα στη χαρά
    Κι ύστερα κανόνισα
    και δε σου τηλεφώνησα
    ούτε μια φορά…

  101. Πέπε said

    Λεώνικε, προς θεού δε σε μάλλωσα για το ωμέγα!

    Το νέο τέλος δεν το διάβασα, αλλά ξέρετε βέβαια τη φάση με τον Σέρλοκ Χολμς που σκοτώθηκε (γιατί ο συγγραφέας είχε βελάξει από τον φόρτο εργασίας) και κατόπιν πιέσεων του κοινού ξαναζωντάνεψε, αποκαλύπτοντας ότι δεν είχε τσακιστεί εκεί που έπεσε αλλά είχε γραπωθεί κάπου και γλίτωσε;

  102. loukretia50 said

    Λεώνικε,
    Η πέτρα σου μου άρεσε πολύ, πρωτότυπη και καλογραμμένη.

    Και εφόσον αναφέρθηκες σε μένα, θυμίζω μόνο ότι το δεύτερο δεν το χάρηκα, δε με συγκίνησε και σου επισήμανα κάποιες ενστάσεις γιατί εσύ μου ζήτησες να είμαι άτεγκτη (sic),
    Ήμουν μάλλον υπερβολικά αυστηρή, επειδή πάντα χαίρομαι τον τρόπο που γράφεις και έχω μεγάλες απαιτήσεις.
    Άλλωστε έκρινα ένα διήγημα, όχι ένα φίλο.

    Η ΕΦΗ-ΕΦΗ και ο Πέπε αναφέρονται στα ίδια σημεία.

    Όμως ό,τι κι αν λέμε εμείς, όλα συμβαίνουν επειδή εσύ καθόρισες το πλαίσιο και φαντάστηκες το απραγματοποίητο – ή το contretemps – στην εξέλιξη της ιστορίας.
    Θα ήταν ίσως προτιμότερο να εστιάσεις στον τρόπο που προσεγγίζεις το τέλος που εσύ έκρινες ότι ταιριάζει, δημιουργώντας την κατάλληλη ατμόσφαιρα ώστε να φύγει ο αναγνώστης από τη θέση του παρατηρητή και να νοιώσει ότι συμμετέχει και κατανοεί τα συναισθήματα των ηρώων σου.
    Τότε θα έπειθες τους αναγνώστες για τη δική σου αλήθεια.
    Δε χρειάζεται να υποκύπτεις στις απαιτήσεις του κοινού.

  103. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Λεώνικε, να σ΄ευχαριστήσω, όπως και τον Νικοκύρη για το λογοτεχνικό απόγευμα(εγώ το διάβασα αργούτσικα). Σε διάβασα, όπως και τα σχόλια όλων και άσχετα με τις (σωστές ή όχι ενστάσεις μου) η χαρά της ανάγνωσης ήταν το δώρο και το κέρδος.
    Ο Μονόλογος της πέτρας είναι πολύ -πολύ ιδιαίτερο. Το ξαναματαδιάβασα με πραγματική απόλαυση και (μια συγκεκριμένη) ζήλεια όπως ζηλεύω κάθε πρωτοτυπία της σκέψης. Εύγε σου.
    Και σε επόμενα λοιπόν.


    Ταινία «Η πέτρα της υπομονής» Ωραία ιρανική ταινία, νομίζω παίζεται ακόμη στην Ερτφλιξ
    Σύμφωνα με την περσική μυθολογία, υπάρχει μια μαγική πέτρα που τη βάζεις μπροστά σου και της λες όλα σου τα βάσανα, τους πόνους, και τα μυστικά σου… Μέχρι που μια μέρα η πέτρα εκρήγνυται. Κι εκείνη ακριβώς τη μέρα λυτρώνεσαι.

  104. sarant said

    98τελος Αυτό έχει σημασία

    103 Η πέτρα της υπομονής είναι μοτίβο και σε ελληνικά παραμύθια.

  105. Νέο Kid said


    Αυτή την πέτρα στη Σαουδική Αραβία την ξέρετε υποθέτω. Την είχαν κόψει με λέιζερ αρχαίοι εξωγήινοι.

  106. Νέο Kid said

    Αφιερωμένο στα πονηρά μυαλά…
    https://qph.fs.quoracdn.net/main-qimg-23ee49bb6cf40c5571882556dfc50f73-lq

  107. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    86. «… Και ο Φαίδρος κατάλαβε ότι το λάθος ήταν πιο πολύ δικό του παρά δικό της. Και πλάγιασαν μαζί μέχρι το πρωί.» . Το λαθος εγινε στα 16 της.

    και μετα?

    Με συγχωρεις για τις υποδειξεις.
    αφου περιγραψεις τις σεξουαλικες περπτυξεις μετα δακρυων, τον γαμο, την γεννηση των παιδιων τους, θα ηταν δυνατον να συνεχισθει το διηγημα εως την περιοδο της οικονομικης κρισης και εντευθεν.

  108. leonicos said

    101 Πέπε

    Λεώνικε, προς θεού δε σε μάλλωσα για το ωμέγα!

    Μην ανησυχείς, δεν φοβάμαι να κάνω λάθη. Ήθελε ω. δεν με μάλωσες, αλλά το ήθελε

    α προπό, το μαλώνω το θέλεις μαλλώνω; Υπάρχει λόγος; Είχα πάντα την υποψία αλλά επέλεξα το απλούστερο

  109. leonicos said

    100 Έφη Έφη

    Μόνο μια φορά,
    κρίμα στη χαρά
    Κι ύστερα κανόνισα
    και δε σου τηλεφώνησα
    ούτε μια φορά

    ερικά τραγούδια δεν με εκφράζουν. Τι θα πει ‘κανόνισα’;

    Πάντως ωραιος ο Μακεδόνας. Ευχαριστω

  110. leonicos said

    102 Loukretia50

    Ευχαριστώ για όλα, τα παλιά και τα καινούργια

  111. leonicos said

    107 Αφώτιστος Φιλέλλην

    Προχωρώ ακάθεκτος. Μόνο που δεν ήταν πιστός στο τέλος. Μεγάλη ιστορία

    Ενώ αν τον αφήναμε στον τάφο

    δεν θα έκανε αταξίες

  112. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    109 >>Κι ύστερα κανόνισα
    και δε σου τηλεφώνησα
    ούτε μια φορά
    >>μερικά τραγούδια δεν με εκφράζουν. Τι θα πει ‘κανόνισα’;

    Λοιπόν Λεώνικε, άκου μια σύμπτωση: μ΄ αυτόν το στίχο ένα βράδυ στου Κραουνάκη, τότε που ζούσαμε, περάσαμε κάμποση ώρα να τον επαναλαμβάνουμε, με άλλα λόγια κάθε φορά , ο Κράου και οι παρέες, όταν είπε ο δημιουργός ότι γι΄αυτόν το στίχο μετάνιωσε και θέλει να τον αλλάξει (όχι και δεν ξανατηλεφώνησα! λέει) και να «βοηθήσουμε»
    Θυμάμαι : Κι ύστερα κανόνισα και ξανατηλεφώνησα, κι ύστερα γειτόνισσα σου ξανατηλεφώνησα,
    Κι ύστερα κανόνισα και πήγα στη γειτόνισσα,κι ύστερα συμφώνησα καλύτερη η γειτόνισσα, άλλη μια φορά
    🙂

  113. 112# Τώρα με διαολίζεις αλλά όχι, δεν θα δώσω συνέχεια 🙂

  114. leonicos said

    112 Έχω κι εγώ δώσει διάφορες παραλλαγές, αλλά τρέχει αυτή.

    Επίσης ‘αφού ονάς για κάποιον άλλον, ρίξε μαχαίρι να κοπώ. Και αφού κοπεί και πλυθεί με του φεγγαριού το δάκρυ, θα της φορέσει το φεγγάρι στα μαλλιά, και θα πάνε στα στέκι ατα παλιά, να δουν τι όμορφη που είναι με το φεγγάρι στα μαλλιά.

    Εντάξει, δεν απαιτώ να έχει συνοχή στυνομικόύ μυθιστορήματος, ούτε να μην κάνει υπερβάσεις, αλλά να μηαν αντιφάσκει ο πρώτος στίχος με τον τελευταίο, σαν να είναι από άλλο τραγούδι

  115. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    113
    κι ύστερα κανόνισα
    κι ωραία σε διαόλισα
    πρώτη μου φορά 🙂

  116. loukretia50 said

    112. Γιατί δεν έλεγε :
    «κι όμως σε λησμόνησα και δε σου τηλεφώνησα ούτε μια φορά»?
    Πόσο πιο απλό και ανθρώπινο! Σχεδόν ποιητικό!

  117. 114>> αφού ονάς για κάποιον άλλον

    Μωρή γαϊδάρα.

  118. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    116 Πιο απλό ναι, κοινό και …σύνηθες το λησμόνησα. Όπως το προσλαμβάνω: Με τη λησμονιά είναι απλά τα πράματα. Σφουγγάρι και πάει. Το » κανόνισα» είναι μάχη με το μυαλό, την καρδιά, την έλξη. Είναι ακίδα, εγωισμός με καημό.

    (Λου, χαίρομαι ιδιαίτερα που «ενεπλάκης» 🙂 )

  119. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    117 >> αφού ονάς για κάποιον άλλον
    δος μου κλωτσιά να σωριαστώ 🙂

    εκ του χτήνου, αχτηνίδια 🙂

  120. Πέπε said

    118

    Μα αυτό ήθελε να πει. Δεν «συνέβη» να την ξεχάσει, πήρε μια απόφαση.

    Συμμερίζομαι βέβαια την ένσταση του Λεώνικου ότι δεν είναι λέξη αυτή, κανόνισα. Μάλλον κι ο ίδιος ο Κραουνάκης τη συμμερίζεται! Αλλά πάντως δεν είναι νοηματικά ισοδύναμη με καμία (όσο μπορώ να σκεφτώ) που να ‘ναι ωραιότερη και να ταιριάζει και στη ρίμα.

  121. Πέπε said

    Ή μπορεί και να εννοεί «κανόνισα κάτι άλλο», όπως το λέμε συχνά (έχεις κανονίσει γι’ απόψε; = έχεις κανονίσει τίποτα γι’ απόψε;)

  122. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    12 Ωχ αυτη η εκδοχή δεν μ΄αρέθει! Το φτωχαίνει
    κι ύστερα σ΄αγνόησα (μπα πολύ ξερικό)

  123. leonicos said

    116, 118

    Ποιητική φωνή

  124. ΚΩΣΤΑΣ said

    ο όνος, η ονάς, το ονάριον ή ονίδιον

    κι ύστερα κανόνισα…, τελικός στόχος του έρωτα δεν είναι το κανόνισμα; 😉

    *Α! και οι πασόκοι μια χαρά ψήφισαν, μακάρι να μην το χαλάσουν στον δεύτερο γύρο.

    Θα έχουμε μονομαχία Κρητικών …άκης εναντίον …άκη

  125. sarant said

    112 «τότε που ζούσαμε» …. 🙂

  126. leonicos said

    ονάς= πονάς

    Έχω ελαττωματικό π και μ. Ειδικά το μ…. Διαμαρτυρήθηκα μόλις το είδα, το πήγα, και μου είπαν ‘δεν έχει τίποτα, μια χαράγράφει μμμμμμ

    Αλλά γιατί το πηδάει;

    Γιατί δεν το πατάτε καλά

    Το πατάω, καλά, και συχνά δεν το γράφει. Πρέπει να το ελέγχω. Πολλέ φορές φταίε και η βιασυνη μου

  127. loukretia50 said

    Ρομαντική, γλυκύτατη ΕΦΗ -ΕΦΗ!
    είναι ψυχρή λογική, ωχαδερφισμός, εγωισμός και όλα τα συναφή.
    Σιγά μην ασχοληθεί ο άντρακλας!

  128. leonicos said

    Εγώ σας αφήνω κατόπιν εντολής άνωθεν

    Πλάκα κάνω. Τα λέω αυτά για να κατηγορώ την καημενούλα τη Φωτεινή

    Αλλά (127) δεν ε΄ναι άντρακλας. Είναι κάτι που δεν λέγεται σε κυρίες

  129. loukretia50 said

    128 «Αντρακλας» με σελφ ρισπέκτ!
    κι αν αυτή δεν είν’ κορέκτ
    κατιτίς χτυπάει αλερτ!

  130. Πέπε said

    126

    > Αλλά γιατί το πηδάει; -Γιατί δεν το πατάτε καλά

    Έτσι είναι Λεώνικε. Μερικοί άνθρωποι δεν πατάνε καλά το μ. Τι να κάνουμε, αποδέξου το! 😉

  131. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    111. Ολοκληρωσε το διηγημα ακαθεκτος. ει δυνατον εως το τελος…..

  132. Άλλαξε η μέρα, άλλαξε.
    Πολλές ευχές στο Νικοκύρη για χρόνια πολλά και καλά. Να χαίρεσαι ό,τι σκέφτεσαι και θέλεις. Δύναμη να έχεις για να πραγματοποιείς τα θέλω σου. Κι εμείς εδώ να σε χαιρόμαστε!

    Ευχαριστίες πολλές και στο Λεώνικο για το κέρασμα.

  133. ΓΤ said

    Νικοκύρη, γερός και αραδοποτίστρας!

  134. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Χρόνια πολλά Νικοκύρη κι από μένα. Γερός κι αιώνιος λεξοδίφης με όλα τα σχετικά και μη 🙂

    133 Ο αραδοποτίστρας σου μ΄έκανε και ζήλεψα 🙂

  135. Μουτούσης Κωνσταντίνος said

    Συγχαρητήρια γιὰ τὰ ὡραῖα διηγήματα .
    Ἡ ἰδέα δὲ τοῦ πρώτου , σύμφυτη μὲ τὴν ἀρχαιολογία , ὅσο κι ἂν ἀκοὺγεται ἀρχικά παράδοξο , ἂνοιξε δρόμους καινούργιους καὶ στὴν ψυχανάλυση.
    Καὶ ἀυτὸ , ὅταν ὁ Freud , συνεπαρμένος
    ἀπό τὴ στήλη τῆς Ροζέτας
    καὶ συνειδητοποιώντας τὴ μεταδιαλεκτική της δυναμική , στὸ ἒργο του “Ἡ αἰτιολογία τῆς ὑστερίας “ (1896) , ἒκανε παραλληλισμούς μὲ τὴ διαδικασία τῶν ἀρχαιολογικῶν ἀνασκαφῶν, ὢστε νὰ ἐξηγήσει , μὲ βάση τὸ κατάλληλο ὑπόβαθρο ποὺ προσφέρουν οἱ διαστρωματώσεις τῆς ἀρχαιολογικῆς ἐπιστήμης , θεμελιώδη ζητήματα τῆς ψυχαναλυτικῆς διεργασίας .
    Ἀναφέρει , ὅτι ἂν εἶναι τυχερός
    ὁ ἀρχαιολόγος καὶ πετύχει -μέσα στὶς πολυάριθμες ἐπιγραφές -κάποια ποὺ νὰ διαβάζεται σὲ δύο γλῶσσες , αὐτό μπορεῖ
    νὰ τὸν ὁδηγήσει σὲ πληροφορίες τοῦ μακρινοῦ παρελθόντος ποὺ οὒτε στὰ ὂνειρά του εἲχε φανταστεῖ .
    Saxa loquuntur ( Οἱ λίθοι ὁμιλοῦν) ,
    ὅπως ἒγραψε χαρακτηριστικά .

  136. 105, … Αυτή την πέτρα στη Σαουδική Αραβία την ξέρετε υποθέτω.
    Την είχαν κόψει με λέιζερ αρχαίοι εξωγήινοι….

    Δεν την ήξερα αυτήν την πέτρα!
    Υποθέτω στοίχισε πολλά πετροδολλάρια.
    Οι αρχαίοι λεξογήινοι μιλούσαν ιδιαίτερη γλώσσα, με δική της ιστορία.

  137. Τρινάλ, παλαιο, καθαριστικό…

    Μετά το «λεφτά υπάρχουν» τώρα θα λέει » Μ@λ@κες υπάρχουν !!!

  138. aerosol said

    Με πολλή καθυστέρηση:
    Μπράβο Λεώνικε, ευχαριστούμε για τα διηγήματα! Νομίζω ανήκω κι εγώ θα προτιμήσω το πρώτο. Η πέτρα προέκυψε πιο… άχρονη κι από τον έρωτα!

  139. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    Νίκο, χρόνια σου πολλά, πάντα με υγεία.
    Και στους υπόλοιπους Νίκους, Νικόλες (να τον χαίρεσαι!!, ξέρει αυτή 🤗), Νικολέττες κ.ά. εορτάζοντες οι καλύτερες ευχές

    137: Γιώργο, αφού είπαμε τι πρόκειται να ακούσουμε 🙂

  140. Γιάννης Ιατρού said

    Τέτοια μαυρίλα ΝΝΑ (πρός Υμηττό μεριά) δεν έχω ματαδεί. Το νού σας, για γερή μπόρα μου φαίνεται!

  141. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Οβερ, ελήφθη. Εευχαριστώ! 🙂

    140. Όχι, θα ξαστερώσει., λέει το μετεό.

    Καλημέρα. Απέραντα χρόνια πολλά

  142. Νέο Kid said

    136. Μιχάλη , δεν ξέρω για τα πετροδολάρια. Λένε ότι έχει κοπεί από φυσικά αίτια, αιολική ή/και υδραυλική διάβρωση. Αλλά τέτοια αλφαδιά!… who knows

  143. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    138# Καρδία υπό πέτρα, που ‘λεγε κι ο Ουγκός.

  144. leonicos said

    Χρέη από χθες
    130 Πέπε: Σωστό! Δεν το παταω καλά με το δάχτυλο! Να εξηγούμαστε.
    129 Λου: Κι αυτό σωστό. Είμαι ένας πανάθλιος φιλοκατήγορος άντρας και το παίζω κορέκτ κλπ
    131: AfoFillenen Μόνο ιδιαιτερως σε η-μέιλ, Ο Νοικοκύρης ΔΕΝ θα το φιλοξενήσει.
    132: Γιάννης Μαλλιαρός: Ευχαριστω και παλι
    133 και 134 ΓΤ και Εφη Εφη: Καλά και τα δυο: λεξιδίφης, αραδοποτίστρας. Επομένως δεν έχεις τίποτα να ζηλέψεις.
    135 Μουτούσης Κωνσταντίνος Ευχαριστώ για το εξαιρετικά εμπλουτισμένο σχόλιο
    138 Aerosol Ευχαριστώ πολύ. Αλλά όχι να σας ρίξω μια πέτρα και να ξεχάσετε τον έρωτα! Έλεος! Άλλωστε η πέτρα δεν θα ξαναμιλήσει. Ο έρωτας όμως….

  145. leonicos said

    138 Aerosol Ευχαριστώ πολύ. Αλλά όχι να σας ρίξω μια πέτρα και να ξεχάσετε τον έρωτα! Έλεος! Άλλωστε η πέτρα δεν θα ξαναμιλήσει. Ο έρωτας όμως….

    Μη φτάσουμε κι εκεί που λέει ο Χτήνος στο 139

  146. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    142# Λοιπόν προ αμνημονεύτων στη Νίσυρο είχα βρει μια πέτρα, τέλειο τετράγωνο με στρογγυλεμένες γωνίες, μήκος πλευράς 4-5 εκατοστά, η μια όψη ώχρα και η άλλη μπορντώ, ακριβώς στη μέση του πάχους της. Σαν δυο διαφορετικές κολλημένες μεταξύ τους, σα μπισκότο ήτανε. Κάπου τη χάρισα, γιατί δεν την έχω και δεν παίζει να την έχασα.

  147. dryhammer said

    Καλημέρα, καλή βδομάδα!

    Νοικοκύρη και λοιπ@ συνεορτάζο@ες [γαμ###νη κορεκτίλα] χρόνια πολλά να σας χαίρονται και να τ@ς χαίρεστε, με δύναμη, κουράγιο κι όλο χαρές από τούδε και στο εξής.

    Λεώ,
    Η πέτρα μου μίλησε και χέστηκα για την επιστημονική ακρίβεια!
    Το δεύτερο, θεωρώντας τον ίδιο το λόγο ουσιαστικότερο από το story* και την κατάληξή του, μου μίλησε αλλιώς μέσα από τα συναισθήματα και τις σκέψεις που μου προκάλεσε. Με σύγχυσε βέβαια, αλλά κατάφερε να μη γίνει Άρλεκιν ανεξαρτήτως του τέλους [ισχύει και για τις δυο καταλήξεις]. Κι αυτό είναι καλό. Γράφε συ, κι έννοια σου.

    Κι ένα πετροδόλλαρο

    ———
    *έλεγα να γράψω αντί «story», «την εξέλιξη της υπόθεσης» αλλά μου φαινόταν κρύο και ελλιπές. Μετά σκέφτηκα να γράψω «στόρι» αλλά με έβγαζε σε κουρτινοειδή. Κι έτσι ήρθε το αγγλόγραφο. [Υπήρχε και η λύση «το στόρι της υπόθεσης» αλλά μου έφερε στο μυαλό το τερατώδικο «είναι φακτ το γεγονός» που είχα κάπου διαβάσει]

  148. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Νικοκύρη πολύχρονος και καλόχρονος, το αυτό και για τους υπόλοιπους εορτάζοντες (και για μας τους άλλους δλδ, γιατί όχι?).

  149. Nestanaios said

    1.
    Πολύ κουραστικό. Σταμάτησα εδώ «Τόσες φορές με πιάσανε στα χέρια τους άνθρωποι·». Θα το προτιμούσα «άνθρωποι με πιάσανε στα χέρια τους τόσες φορές».

  150. Γιάννης Ιατρού said

    105, 136, 142: Πιθανώς να είναι τα μόνα εναπομείναντα τμήματα κάποιου μεγαλιθικού τοίχου/τείχους. Αυτό εξηγεί κι αυτό που φαίνεται τώρα σαν κόψιμο (ήταν η ένωση των δύο τμημάτων/μεγάλιθων, φτιαγμένη έτσι για να ταιριάζουν). Η βάσεις έχουν διαμορφωθεί έτσι όπως φαινονται σήμερα με τον καιρό, πιό παλιά ήταν συνεχείς. Άλλωστε βρίσκονται και υψομετρικά στο ίδιο επίπεδο. Επίσης κι οι άλλες (μπροστινές) πλαϊνές επιφάνειες είναι σχετικά λείες, πράγμα που συναινεί στο να έχουν διαμορφωθεί εξ αρχής έτσι για να σχηματιστεί ο τοίχος/το τείχος.

  151. # 149

    τόσες φορές με πιάσανε
    στα χέρια τους ανθρώποι

    έχει ρυθμό στο γράψιμο
    (σαν του πινγκπόνγκ το τόπι)

  152. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    150>> Η βάσεις

    Να κόψεις τον Καβάφη και να πιάσεις τον Μποστ.

  153. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Τόσες με πιάσαν άνθρωποι στα χέρια τους φορές.

  154. Πέπε said

    147 υποσημ.:

    Γράψε αδερφέ ό,τι γουστάρεις! Κοίτα πώς έχουμε γίνει εδωμέσα, πρέπει να απολογούμαστε για κάθε επιλογή λέξης!

  155. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    154# Ναι, αλλά να γράψει όμως, πάει καιρός που λουφάρει. Άλλος ένας που πρασινίζω απ’ τη ζήλεια μου όταν τον διαβάζω.

  156. # 139 τέλος

    Αν θυμάμαι καλά τα ίδια έγιναν και στις εσωκομματικές εκλογές της Νουδούλας, άρα μάλλον τα αποτελέσματα βγαίνουν σύμφωνα με τις βουλές της μεγάλης οικογένειας που κυβερνά πίσω από τις κουρτίνες και μετέχει της διακυβέρνησης δια υπουργομονίμων τοποτηρητών.

    Ξέρω πως είναι δυσκολοχώνευτο για τους φρουδοελπίζοντας μετέχοντες στην εκλογική παρωδία, αλλά σαν θεωρία καλύπτει σχεδόν τα πάντα.

  157. Πέπε said

    153: Καββαδιακό. Άλλες εναλλακτικές:

    Στα τούς με τόσες άνθρωποι φορές επιάσαν χέρια

    Άνθρωποι χέρια τόσες τούς, επιάσαν στα φορές με

    (αλά δημοτικό με μια διακριτική πινελιά μοντερνισμού)

  158. Γιάννης Ιατρού said

    152: Αυτά γίνονται όταν κάνεις αλλαγές στο αρχικό σου κείμενο Η βάση=> η βάσεις 🙂
    Πάω να κόψω εμβόλιο, 3η δόση. Άβε μπέστια 🤗

  159. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    158# Εγώ το βάρεσα χτες.

  160. # 156

    Αυτή η φωτογραφία του 2017- αναμένοντας την πρωθυπουργία θα μπορούσε να είναι προφητική για τους μόνιμα υπουργοποιήσιμους-τοποτηρητές.

  161. Alexis said

    Καθυστερημένα βέβαια, αλλά αφού τώρα τα διάβασα, ας πω κι εγώ τη γνώμη μου.
    Πολύ καλά και τα δύο, εξαιρετική η γραφή του Λεώνικου!
    Γενικά το κριτήριό μου για να αξιολογήσω ένα λογοτεχνικό κείμενο είναι το ενδιαφέρον που μου προκαλεί να συνεχίσω το διάβασμα. Όταν το διαβάζω με το ζόρι, απλώς και μόνο για να το τελειώσω, είναι κακό (για μένα).
    Στην περίπτωση του Λεώνικου, και ειδικά στο δεύτερο που είχε υπόθεση, διάβαζα με ενδιαφέρον, αδημονώντας να δω τη συνέχεια και να φτάσω στο τέλος. Και αυτό είναι επιτυχία για τον συγγραφέα.
    Το τέλος του 2ου διηγήματος με προβλημάτισε κι εμένα, όπως και πολλούς από τους προλαλήσαντες. Όχι τόσο γιατί είναι υπερβολικά μελό ή παλιομοδίτικο, αλλά γιατί μου φάνηκε «λίγο» και αδικούσε λιγάκι το υπόλοιπο κείμενο. Αισθάνθηκα ότι ο Λεώνικος διάλεξε μία «εύκολη συνταγή» για φινάλε ενώ θα περίμενα κάτι πιο δυνατό, πιο ευρηματικό ίσως.
    Σε κάθε περίπτωση συγχαρητήρια Λεώνικε και για τα δύο!

  162. leonicos said

    ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ 144

    ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΑ ΤΩΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΕΩΝ

    Χρέη από χθες
    130 Πέπε: Σωστό! Δεν το παταω καλά με το δάχτυλο! Να εξηγούμαστε.
    129 Λου: Κι αυτό σωστό. Είμαι ένας πανάθλιος φιλοκατήγορος άντρας και το παίζω κορέκτ κλπ
    131: AfoFillenen Μόνο ιδιαιτερως σε η-μέιλ, Ο Νοικοκύρης ΔΕΝ θα το φιλοξενήσει.
    132: Γιάννης Μαλλιαρός: Ευχαριστω και παλι
    133 και 134 ΓΤ και Εφη Εφη: Καλά και τα δυο: λεξιδίφης, αραδοποτίστρας. Επομένως δεν έχεις τίποτα να ζηλέψεις.
    135 Μουτούσης Κωνσταντίνος Ευχαριστώ για το εξαιρετικά εμπλουτισμένο σχόλιο
    138 Aerosol Ευχαριστώ πολύ. Αλλά όχι να σας ρίξω μια πέτρα και να ξεχάσετε τον έρωτα! Έλεος! Άλλωστε η πέτρα δεν θα ξαναμιλήσει. Ο έρωτας όμως…. Μη φτάσουμε κι εκει που λέει ο Χτήνος στο 143
    147 Dryhammer Ευχαριστώ
    149 Νεσταναίος Ευχαριστώ. Έχει ο καθένας τον ρυθμό του, αλλά μη φτάσουμε και στην εμμελή ανάγνωση, ήγουν ψαλμωδία. (σχεδόν ψαλμωδία, ψαλτό διάβασμα) Δες και το 151 του Τζι και το 153 του Χτηνους.
    157 Πέπε Και πάλι ευχαριστώ που ασχολείσαι.
    161 Αλέξις Ευχαριστώ.

  163. Αγγελος said

    Ας θυμίσω και το άλλο διήγημα με ήρωα μια πέτρα, του μακαρίτη συναδέλφου μου Αργύρη Χιόνη

  164. sarant said

    157 Φάουλ, τα άρθρα δεν χωρίζονται 🙂

  165. Πέπε said

    164

    Ναι, τέτοια λέγε να βάζεις ιδέες. Στο επόμενο θα χωρίσω και το «σ» από το «τα».

  166. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Θα δώσω μια ιδέα για όσους είναι ρέκτες με πέτρες
    Έναν καιρό, μια 40άδα χρόνους οπίσω, όταν όλα πρωτίστως ήταν ερωτικά, για να (ανταπο)δώσω «ένα τι» «σήμα» συμπάθειας , σε κάποιον που έφευγε για διακοπές στο παραθαλάσσιο χωριό του και ρώτησε τί θέμε (θέλω) να φέρει, είπα μια πετρούλα που να μπορεί να γίνει μενταγιόν. Έτσι μού κατέβηκε εκείνη τη στιγμή, σαν μικρό άθλο το σκεφτόμουν να βρει μικρή τρυπημένη πέτρα. Την έφερε όντως και ήταν και ομορφούλα ,νεφροειδής, όσο μια ρόγα σταφυλιού, καφέ και γκρίζα. Ακόμη υπάρχει σε κάποιο συρτάρι.
    Μια πέτρα για/στο λαιμό καθένας/καθεμιά μπορεί να σου … κρεμάσει 🙂 🙂

  167. Μουτούσης Κωνσταντίνος said

    @ 144 , 162

    Ἀπό μᾶς οἱ εὐχαριστίες γιὰ τὴν ἐγκάρδια καὶ ἀνιδιοτελῆ λογοτεχνική προσφορά .

    @ 136

    Special τὸ φινίρισμα καὶ ὑπάρχει μιὰ κάπως σχετική ἐργασία (1960) τοῦ Hans Freudenthal , καθηγητοῦ μαθηματικῶν στὸ πανεπιστήμιο τῆς Οὐτρέχτης : «Design of a languange for cosmic intercourse» .

    Χρόνια πολλά καὶ σ’ὅλες καὶ ὅλους ποὺ γιορτάζουν !

  168. aerosol said

    #147
    Νομίζω μια καλή λύση είναι να πεις «η πλοκή».

  169. Νέο Kid said

    «Design of a languange for cosmic intercourse»
    Γουάου! Φαντάζομαι να ξεκινάει με τα βασικά:
    Du machst mir geil, octopussy! 👱🏻‍♂️❤️ 🐙 👽
    y’nt yalagochukof (Klingon)

  170. Γιάννης Ιατρού said

    mich 🙂

  171. Νέο Kid said

    170 Το mir -ως «δοτικό»- είναι πιο παθιάρικο! 😜

  172. ΓΤ said

    166@ Εφάουα

    Τύφλα να ‘χει η Πετρουλάκη
    και ο έρως με τον Ίλια
    φύλαξες το πετρουλάκι
    κι έχει σκάσει απ’ τη ζήλια

    Φύσαγες το κοχυλάκι
    για να πεις τον έρωτά σου
    πετροκέρασο χειλάκι
    και αφρόδιχτο η λαλιά σου

    Πέρασαν σαράντα χρόνια
    άσβεστη η αμμουδιά
    κελαηδούν αλλιώς τ’ αηδόνια
    — χτύπα μία τσικουδιά!

  173. sarant said

    166 Μπράβο ρε συ!

  174. Πολύ όμορφα Λεώνικε! Ευχαριστούμε που τα μοιράστηκες μαζί μας. Να είσαι καλά να γράφεις!

  175. leonicos said

    174 Μαγδαληνή

    Ευχαριστώ

  176. Πέπε said

    Τώρα διάβασα και την πέτρα, την πρώτη μέρα διάβασα ένα μόνο κι αυτό ήταν το δεύτερο. Εξέφρασα ορισμένες επιφυλάξεις, αλλά τώρα που υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης τάσσομαι αναφανδόν υπέρ του δεύτερου.

    Για το πρώτο, την πέτρα, μάλλον είμαι ο λάθος αναγνώστης. Χαίρομαι ειλικρινά για όσους εξέφρασαν τόσο ζωηρά πόσο τους συγκίνησε, εγώ όμως δεν το κατάφερα.

  177. Πέπε said

    …αν και φυλάω σε διακριτικά περίοπτο σημείο του σπιτιού μου δύο ιδιαίτερες πέτρες, μια ηφαιστειακή από τη Σαντορίνη και μια σμυριδόπετρα από τη Μουτσούνα της Νάξου, και οι δύο δώρα ντόπιων φίλων. Καμία δεν είναι ιδιαίτερα ωραία, επομένως προκαλούν τον επισκέπτη να ρωτήσει τι είναι και τις έχω εκεί!

  178. 142,
    Ω, ναι, τα πετροδολλάρια ήταν για το καλαμπούρι.
    Δεν ξέρω για το συγκεκριμένο — που είναι όντως εντυπωσιακότατο — αλλά σχετικά επίπεδα κοψίματα συμβαίνουν σε ρωγμές βράχων όταν το ένα κομμάτι κινείται εφαπτομενικά ως προς το άλλο και οι διατμητικές τάσεις λειαίνουν την ρωγμή. Πονοκέφαλος όταν προσπαθείς να σπρώξεις πετρέλαιο με νερό (ή άλλο ρευστό) από τους πόρους του βράχου προς το πηγάδι και το νερό ξεφεύγει από φυσικές ρωγμές.

  179. Νέο Kid said

    178. Yeah! This is fracking hard! … 😊😉

  180. Γιάννης Ιατρού said

    178: …και το νερό ξεφεύγει ..
    Έχει χαλάσει πιά η ποιότητα Μιχάλη, όλο τρύπες και σπασίματα είναι, δεν τα φτιάχνουν όπως παλιά😎.

  181. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    172.ω!! Χαίρομαι για την έμπνευση!. Πανώριο.
    (Το σχόλιο 173 , είναι φυσικά για σένα. Φανερό και χαλάλι! 🙂 )

    Εκίνησες τη μνήμη για ένα πετροφυές παλιό μαντιναδάκι:
    Εχάραξα το σ΄αγαπώ
    σε πέτρα να μη σβήνει
    κι όταν ποθάνω να περνάς
    να σου το λέει εκείνη

    και

    >>Πέρασαν σαράντα χρόνια
    άσβεστη η αμμουδιά
    κελαηδούν αλλιώς τ’ αηδόνια
    — χτύπα μία τσικουδιά!

    Τόσα χρόνια-πεταρούδια
    στου ονείρου τ’ς αμμουδιές
    κοσκινίζω χοχλακούδια
    και τρατάρω τσικουδιές 🙂

  182. Γιάννης Ιατρού said

    …χτύπα μία τσικουδιά!..
    και δύο αν λάχει😉

  183. MA said

    Λεώνικε,

    Μου άρεσαν και τα δύο, αν και τόσο διαφορετικά.

    Την πέτρα τη βρήκα επιπλέον πρωτότυπη ως θέμα. Το δεύτερο —και αφού ξεπέρασα τον ύφαλο της παιδεραστίας, όπως και η Χαρούλα— με συγκίνησε. Και η αλλαγή του τέλους του μετά από παρατηρήσεις σχολιαστών χαριτωμένη, αν και γραμμένη στα γρήγορα εμφανώς.

    Όσο για το ότι τέτοιες σχέσεις δεν καταλήγουν σε θανάτους από χτικιό στις μέρες μας, έχω να σας πω παράδειγμα ανθρώπου που ερωτεύτηκε, χώρισε και στη συνέχεια έμεινε μόνος του, γιατί, όπως λέει, μόνο μια φορά αγαπάμε.

    Έχετε γερή πένα! Συνεχίστε!

    Ευχαριστώ και τον συγγραφέα και τον ξενοδόχο😊

  184. Πέπε said

    Μυθολογικά παραμύθια: Το αίνιγμα της Σφίγγας

    https://www.ebooks.gr/gr/%CE%BC%CF%85%CE%B8%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CF%85%CE%B8%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%B9%CE%B3%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%83%CF%86%CE%B9%CE%B3%CE%B3%CE%B1%CF%82-376036.html

    Σ’ αυτό το παιδικό βιβλίο αφηγήτρια είναι μια σφίγγα, η Ναξία, που ζει στο μουσείο των Δελφών. Η αφήγησή της είναι ένα ωραίο ανακάτεμα από στοιχεία απλώς ρεαλιστικά και πεζά (πώς την αφιέρωσαν οι Νάξιοι στο μαντείο, πώς την ανακάλυψαν οι αρχαιολόγοι, πώς την επισκέπτονται τουρίστες και ξεναγοί αλλά μερικοί αγενείς την τραβάνε με φλας και της χαλάνε την επιδερμίδα…), μυθολογικά (οι Σφίγγες, η ιστορία του Οιδίποδα, η Σφίγγα της Αιγύπτου…), παραμυθένια (πώς τα καλοκαιρινά βράδια βγαίνει τσάρκα στους Δελφούς και τα περίχωρα μαζί με τον Ηνίοχο, τους δύο κούρους και τα άλλα αγάλματα), και μερικά έως και ψιλοψυχαναλυτικά (περί αινιγμάτων…).

    Θυμίζει πολύ την ιστορία της πέτρας του Λεώνικου.

    Δεν μπορώ προχείρως να πω αν έχω διαβάσει άλλες τέτοιες ιστορίες, πάντως μοιάζει να υπόκειται ένα μοντέλο που υπάρχει και στην Αστραδενή της Φακίνου, που τη συζητάγαμε πριν λίγες μέρες, που την κατακεραύνωσε η δασκάλα της για μια άκρως ευφάνταστη έκθεση που έγραψε μετά από την επίσκεψη στο ίδιο μουσείο, των Δελφών.

    […πουπουϊσμός…]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: