Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Κείμενα του Εικοσιένα (24) – Το μολών λαβέ του Λάμπρου Βέικου

Posted by sarant στο 14 Δεκεμβρίου, 2021


Καθώς διανύουμε τη χρονιά που σημαδεύει τη 200ή επέτειο του ξεσηκωμού του Εικοσιένα, έχω καθιερώσει μια νέα στήλη στο ιστολόγιο, που κανονικά τη δημοσιεύω κάθε δεύτερη Τρίτη όπου παρουσιάζω κείμενα της εποχής του 1821, με προτεραιότητα σε κείμενα που δεν είναι διαθέσιμα στο Διαδίκτυο.

Από την προηγούμενή μου τριβή με κείμενα της εποχής, που βέβαια ήταν πολύ έντονη όσο συγκέντρωνα υλικό για το βιβλίο μου Το ζορμπαλίκι των ραγιάδων, έχω υπόψη μου κάμποσα τέτοια κείμενα ενώ κάποια άλλα στείλατε εσείς.

Το σημερινό άρθρο είναι το εικοστό τέταρτο της σειράς – το προηγούμενο βρίσκεται εδώ και δεν αποκλείεται να είναι και το τελευταίο. Βέβαια, μας απομένει μια ακόμα Τρίτη, στις 28, αλλά ίσως μέσα στις γιορτές δώσουμε αλλού την προσοχή μας.

Σήμερα θα δημοσιεύσω ένα σύντομο κείμενο, που επιπλέον υπάρχει και στο Διαδίκτυο (αν και δεν είναι ευρέως διαδεδομένο και το βρίσκω γλωσσικά χτενισμένο). Όμως αξίζει πιστεύω, μια και είναι ένα είδος «Μολών λαβέ». Είναι η απάντηση που έστειλε ο στρατηγός Λάμπρος Βέικος, τον Ιούλιο του 1825, από το πολιορκημένο Μεσολόγγι, στον φίλο του Ταχίρ Αμπάζη, σε σχέση με προτάσεις συνθηκολόγησης που είχε κάνει ο Κιουταχής στους πολιορκημένους.

Η επίσημη απάντηση ήταν αρνητική, και δεν (νομίζω ότι) σώζεται, όμως ο Βέικος έστειλε επικουρικά την επιστολή που θα διαβάσουμε στον φίλο του. Ο Ταχίρ Αμπάζης, από το Τεπελένι, ήταν επί πολλά χρόνια καπιμπουλούμπασης (πολιτάρχης) του Αλήπασα στα Γιάννενα, και είχε πάρει μέρος στην ιδιότυπη και λιγόζωη ελληνοαλβανική συμμαχία τον πρώτο χρόνο της επανάστασης, αλλά μετά πέρασε υπό τις διαταγές του Κιουταχή.

Η επιστολή υπάρχει στα απομνημονεύματα του Αρτέμιου Μίχου, ενώ πιο πριν είχε δημοσιευτεί στα Ελληνικά Χρονικά, απ’ όπου παίρνω το κείμενο διατηρώντας την ορθογραφία του, μαζί με την εισαγωγή και τα επόμενα από την εφημερίδα (τεύχος 56-60, 29 Ιουλίου 1825):

….

Από το δείλι και έως το εσπέρας μάς επυροβόλησαν οι πολιορκηταί μας από ξηράς και θαλάσσης δραστηριώτατα· περί δε το μεσονύκτιον μας έστειλεν ο Κιουταχής επιστολήν ζητών να του παραδώσωμεν ως προς το παρόν δύω εκ των κανονοστασίων μας και μίαν θύραν, διά να βάλη ανά πεντακοσίους στρατιώτας του, έως ότου να τελειώσωσιν αι συνθήκαι και να υπογραφώσιν.

Την 20 του αυτού. Το πρωί έγινεν ομοφώνως η προς τον Κιουταχήν απόκρισις των χθεσινών επιστολών του, εν ή του ανεφέρθη, ότι το Μεσολόγγι αναιμωτί δεν παραδίδεται εις τας χείρας του· διό αν θέλη κανονοστάσια και θύρας, ας έλθη να τα λάβη με τα όπλα του. Ομού με ταύτην την απόκρισιν έγραψεν και ο στρατηγός Λάμπρος Βέικος την εφεξής επιστολήν ιδιαιτέρως προς τον Ταΐρ Αμπάζην με την συγκατάθεσιν και όλων των άλλων οπλαρχηγών.

Ενδοξότατε Ταΐραγα

Ημείς είμασθε φίλοι, και η περίστασις της θρησκείας το έφερε να πολεμήσωμεν, όμως πάντοτες η φιλία μας ας τρέχη. Φίλε μου, βλέπω οπού έχεις δύο φοραίς οπού ήλθες εις αντάμωσιν διά να μεσιτεύσης να παραδοθή το Μεσολόγγι, ακόμη βλέπω οπού ο Ρούμελης μάς ζητεί δύο Tάμπιαις διά να βάλη ανθρώπους του· ηξεύρετε πολλά καλά ότι τον Θεόν τον έχομεν μαζή, και η ελπίδα μας κρέμαται από εκεί, όθεν ως φίλον, σε αφίνω να στοχασθής ότι ένα Κάστρον με τζεμπιχανέδες, με ζαϊρέν, με νερό και καθεξής όλα τα χρειαζούμενα, εις αυτόν τον καιρόν και ημείς εδώ μέσα, να το παραδώσωμεν, θα έχωμεν πρώτον την συνείδησιν του Θεού, και δεύτερον την κατηγορίαν όλου του κόσμου, και ξεχωριστά εσένα του φίλου μας, που εις αυτό είμεθα βέβαιοι ότι όχι μόνον δεν θα εύρωμεν εις το εξής τόπον να ζήσωμεν, παρά ούτε διά το όνομά μας θα ερωτήση κανένας, τόσον μισητοί θα είμεσθεν, όσον από τον Θεόν, τόσον και από την ανθρωπότητα, μπιλέμ, και από τους ιδίους εδικούς μας και φίλους μας·
όθεν του Ρούμελη χώρησέ του τω παστρικά καθώς μας γνωρίζεις, ότι να ηξεύρη καλά, χωρίς να κάμη γιουρούσι να εμβή με το σπαθί του, Μεσολόγγι δεν πέρνει.

Ταύτα και μένω

1825 Ιουλίου 20 Μεσολόγγιον ο φίλος σου Λάμπρος Βέικος

Προς τούτοις λάβε και τέσσαρες μποτίλιαις ρούμι να ταις δώσης τους μπαϊρακτάριδες όταν θα κάμνουν το γιουρούσι.

Αφ’ ου εστάλησαν τα ανωτέρω γράμματα, και ανεγνώσθησαν από τον υπερήφανον Σατράπην της Ρούμελης, ήρχισε τότε ο εναντίον μας πυροβολισμός διά ξηράς και θαλάσσης, με τόσον πείσμα, όσον ουδεμίαν άλλην ημέραν είχεν δείξει ο εχθρός· αλλεπάλληλαι έπιπτον αι βόμβαι εις την πόλιν, εν ω αι γρανάται και σφαίραι των κανονίων εσφύριζον διευθυνόμεναι ως επί το πλείστον εις τας πέριξ του τείχους στρατιωτικάς καλύβας. Όλα δε ταύτα υπέμενεν με γενναιοκαρδίαν η φρουρά του τείχους μας, και με αμετάθετον απόφασιν εστέκετο να αποθάνη μάλλον, παρά να απολαύση ο εχθρός το μέγα τούτο της Ελλάδος προπύργιον.

….

Λεξιλόγιο

τζεμπιχανές: τα πολεμοφόδια

ζαϊρές: τα τρόφιμα

μπιλέμ: ακόμα και

γρανάται: χειροβομβίδες

Υστερόγραφο: Ο Σουλιώτης οπλαρχηγός Λάμπρος Βέικος επέζησε από την Έξοδο αλλα του έμελλε να βρει τον θάνατο στη μάχη του Ανάλατου. Το ελληνικό κράτος χάρισε στους απογόνους του κτήματα στην περιοχή του άλσους Βεΐκου στο Γαλάτσι.

 

100 Σχόλια προς “Κείμενα του Εικοσιένα (24) – Το μολών λαβέ του Λάμπρου Βέικου”

  1. Ωραίο αυτό με το ρούμι!

  2. Νέο Kid said

    Αη στο καλό σου Νικοκύρη…με κοψοχόλιασες πρωινιάτικα!
    Όπως άνοιξα για να διαβάσω το καινούργιο «το μολών λαβέ του Λάμπρου» διάβασα… και ήμουν έτοιμος να στείλω φιλαράκια να τον ψάχνουν στα Θερμοπύλια…

  3. Μου αρέσει ο τόνος «Βέικου».

  4. Εκτός από Βεϊκου (που έμαθα σήμερα) και Μακρυγιάννη, άραγε, ποιες άλλες περιοχές της Αθήνας ή της Αττικής οφείλουν την ονομασία τους σε ήρωες του ’21;

  5. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Πρέπει να τόχει κάπου και ο Σιμόπουλος αυτό το κείμενο, μάλλον από κει το ξέρω.
    Πολύ φλυαρία όμως ρε παιδί μου, ο Καμπρόν ήτανε λακωνικότερος και από τους ίδιους τους Σπαρτιάτες.

  6. Δεύτερη φορά σήμερα που θα μου βγει ο καφές απ’ τη μύτη εξαιτίας σου ρε Κιντ, πρόσεχε λίγο!

  7. π2 said

    Μόλις είδα αναγγελία μιας διάλεξης για ένα θέμα που ομολογώ ότι αγνοούσα τελείως: την παρουσία αμερικανικού στόλου στο επαναστατημένο Αιγαίο το 1827.

  8. Alexis said

    Ωραίο το σημερινό!

    Αυτό που μου κάνει εντύπωση σε όλα αυτά τα κείμενα είναι οι φιλίες ή «φιλίες» μεταξύ Ελλήνων, Τούρκων και Αλβανών και η ευκολία με την οποία μεταπηδούσαν από το ένα στρατόπεδο στο άλλο.

  9. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    2 🙂 🙂 🙂

    7 Μερμελέχας!

  10. LandS said

    5
    Η λέξη του McAuliffe είχε λιγότερα γράμματα.

  11. π2 said

    9γ: Ενδιαφέρουσα προσωπικότητα φαίνεται. Πειρατής που βοηθούσε χήρες κι ορφανά, μετά φούρναρης, μετά επέζησε από επιδημία πανώλης κι έγινε νεκροθάφτης.

  12. LandS said

    7
    https://en.wikipedia.org/wiki/Mediterranean_Squadron_(United_States)

    The Mediterranean Squadron, also known as the Mediterranean Station, was part of the United States Navy in the 19th century that operated in the Mediterranean Sea. It was formed in response to the First and Second Barbary Wars. Between 1801 and 1818, the squadron was composed of a series of rotating squadrons. Later, squadrons were sent in the 1820s to the 1860s to suppress piracy, primarily in Greece and to engage in gunboat diplomacy.[1] In 1865 the force was renamed the European Squadron

  13. Νέο Kid said

    Το ‘χω ξαναρωτήσει παλιότερα , αλλά δεν πήρα απάντηση. Ίσως ο Π2ος να μπορεί να μου πει έγκυρα. Ισχύει αυτό που κυκλοφορεί στο ιντερνέτι ευρέως ότι ο Φίλιππος ο μπαμπάς του μεγαλέκου έστειλε μήνυμα στους Σπαρτιάτες « Αν κατέβω Σπάρτη θα σας @$&..μπίιπ…» κι αυτοί απάντησαν «Αν…» ; Αν είναι αλήθεια , αυτό είναι το πιο σύντομο «μόλων λαβέ» , όχι;

  14. sarant said

    13 Ισχύει. Το έχει ο Πλούταρχος νομίζω.

  15. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Καλημέρα!

    Ενδιαφέρον και το σημερινό. Η «φλυαρία» ήταν απαραίτητη λόγω της φιλίας, νομίζω.

    >> καπιμπουλούμπασης (πολιτάρχης) του Αλήπασα…
    Κάπου βρήκα: ‘καπιμπουλούμπασης’, Αρχηγός της Αστυνομίας, υπεύθυνος για τη δημόσια τάξη στα Γιάννενα.
    Έτσι είναι ;;

  16. sarant said

    13-14 καὶ πάλιν γράψαντος αὐτοῖς τοῦ Φιλίππου ‘ἂν ἐμβάλω εἰς τὴν Λακωνικήν, ἀναστάτους ὑμᾶς ποιήσω’, ἀντέγραψαν ‘αἴκα.’
    (Περί αδολεσχίας)

    15 Ναι, αυτός είναι ο πολιτάρχης

  17. LandS said

    13
    Αν και κουραφέξαλα.

    Αν μπορούσε να τους @$&..μπίιπ… δεν θα άξιζε το κόπο να κατέβει.

    Δεν ξέρω πως το λέει ο Πλούταρχος αλλά εκείνη την εποχή τη Σπάρτη ούτε να την χ…

  18. Νίκος said

    – Βασιλιάς Φίλιππος Β’ της Μακεδονίας: Αν κερδίσω αυτόν τον πόλεμο, θα είστε σκλάβοι για πάντα.

    – Σπαρτιάτες: Αν…

  19. Νέο Kid said

    17. Ε καλά εντάξει, αλλά τα σπαρτιάτικα balls ήταν balls! ,να λέμε την αλήθεια!
    Πάντως καλά λένε ότι η ευφυΐα είναι κληρονομική…
    Κι ο μεγαλέκος μετά, μεγαλοφυώς έκανε skip the bloody Spartans , conquer the whole Asia! 🤪

  20. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ωραίο το σημερινό! Μεταξύ άλλων και το πρώιμο δίκαιο κανόνων πολέμου.

    Μήπως ο Βέικος έκανε περισσότερο για διπλωμάτης; Σαν να μού ‘ρχεται λίγο στο μυαλό Δένδιας – Τσαβούσογλου, φίλοι-φίλοι, αλλά… 😉

  21. LandS said

    19
    😁

    Θαρρώ το ίδιο έκαναν και οι Ρωμαίοι μετά, παρόλο που οι Σπαρτιάτες δεν κάθονταν στα αυγά τους και ήταν ζημιάρηδες.
    Μέχρι που επεδίωξαν να συμμαχήσουν με τους Μακκαβαίους.
    Την ισχύ όμως που είχανε όταν στους Κλασικούς Χρόνους τους έτρεμε ο τόπος, ούτε καν..

  22. leonicos said

    Κατ’ αρχήν να ευχαριστησω για τα χθεσινα αχλαδόμηλα. Ήταν γευστικοτατα

    Οι φιλίες τούρκων και ελληνων πάντοτε υπήρχαν, όπως πολλοί αδελφοποιητοί, που ξαφνικα ο αγώνας τους έφερε αντιμέτωπους, λόγω θρησκείας, όπως ακριβώς το λέει ο Βέικος. έχω δε την εντύπωση ότι θύα μια τέτοιας κατάστασης ήταν από παρεξηγηση και ο Ανδρούτσος.

    Έχω δουλέψει σε διατριβή που αναφερόταν στα δάνεια μεταξυ διαφορων. Έλληνες βαζανε τούρκους μάρτυρες αι ανάποδα. Δηλαδή εμπιστεύονταν οτι ο τούρκος μάρτυρας θα βεβαίωνε υπέρ του έναντι του τούρκου δανειστή του. Φιλίες αδιάσειστες.

  23. ΚΑΒ said

    πλην Λακεδαιμονίων!

  24. ΚΑΒ said

    Για Λακεδαιμονίους να μιλούμε τώρα!

  25. Νέο Kid said

    21. “Μέχρι που επεδίωξαν να συμμαχήσουν με τους Μακκαβαίους.”
    Αλήθεια; Αυτό δεν τόξερα! Όλα από μας τα πήρανε κι αυτοί οι Οβριοί… (για τη Μασάντα λέω)😊

  26. Α. Σέρτης said

    11
    » κι έγινε νεκροθάφτης»

    «Τι τη θέλεις την κοόρτη/γεια σου Μερμελέχα μόρτη!»

  27. Γιάννης Κουβάτσος said

    13:Ναι, το αναφέρει ο Πλούταρχος στον έκτο τόμο των Ηθικών, όπου εχει αποδελτιώσει λακωνικά αποφθέγματα. Νομίζω πως κάποια αγγλική εφημερίδα την κατέταξε πρώτη ανάμεσα στις 10 πιο έξυπνες ατάκες όλων των εποχών.

  28. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και άλλη μία έξυπνη απάντηση από τον ίδιο τόμο του Πλούταρχου :
    – Όταν κάποιος είδε σε έναν ζωγραφικό πίνακα να σφάζονται Σπαρτιάτες από Αθηναίους και έλεγε ότι είναι ανδρείοι οι Αθηναίοι, ένας Λάκωνας, που έτυχε να παραβρίσκεται εκεί, είπε: «Στον πίνακα».

  29. Α. Σέρτης said

    μπιλέμ: επίσης/προσέτι

  30. Νέο Kid said

    Αυτό με το ρούμι να ήταν τρολάρισμα; Δηλαδή, όχι μόνο δεν παραδίνομαι αλλά σού στέλνω και ρούμι που είναι χαράμ! Απ την άλλη όμως, να χαραμίσει έτσι τόσα μπουκάλια ρούμι…ούτε ο Αλλάχ το θέλει!
    Μπορεί όμως και απλά να ήξερε ότι ο Ταχίρ αγάς οντως το έτσουζε, και του το έστειλε φιλικά , ντεμέκ για τους Μπαϊρακτάρηδες … 😝

  31. π2 said

    13: Με πρόλαβε ο Νίκος.

    Σε άλλα νέα της επανάστασης, έχει κανείς άποψη γι’ αυτό; https://www.protagon.gr/themata/mia-kosmogoniki-apokalypsi-gia-ton-kapodistria-44342405033

    Δεν μου αρέσει το ύφος του άρθρου, δεν μου γέμισε το μάτι μια συνέντευξη του συγγραφέα, διαισθητικά δεν μου κολλάει καθόλου ο Καποδίστριας, αλλά δεν είμαι ειδικός για να έχω σοβαρή άποψη.

  32. π2 said

    Και δεν έχω διαβάσει το βιβλίο φυσικά, οπότε κακώς μιλάω.

  33. Κιγκέρι said

    >>…: Ο Σουλιώτης οπλαρχηγός Λάμπρος Βέικος επέζησε από την Έξοδο αλλα του έμελλε να βρει τον θάνατο στη μάχη του Ανάλατου.

    Έχοντας γεννηθεί και μεγαλώσει στη Λάρισα και σπουδάσει στη Θεσσαλονίκη, δεν είχα ακούσει ποτέ, μα ποτέ, μα ποτέ όμως, ότι υπάρχει τοπωνύμιο Ανάλατος. Όταν λοιπόν ήρθα στην Αθήνα και είδα την ταμπέλα «ΟΔΟΣ ΜΑΧΗΣ ΑΝΑΛΑΤΟΥ», σχημάτισα, επιπόλαια είναι η αλήθεια, την εντύπωση – την οποία μάλιστα διατήρησα για ντροπιαστικά μεγάλο χρονικό διάστημα – ότι η Μάχη Αναλάτου ήταν ηρωίδα της Εθνικής Αντίστασης, σαν τη Λέλα Καραγιάννη ένα πράμα! 🙃🤓🤪
    (Αλήθεια, από γυναίκες πώς πάει η Νομανσλάνδη;)

  34. Α. Σέρτης said

    Γρανάτα: πυρφόρος σφαίρα/σφαίρα σιδερένια γεμισμένη με μπαρούτι, την οποίαν ρίπτουν μάλιστα εις το ιππικόν του εχθρού

  35. 28 Και στη Σφακτηρία, να τα λέμε αυτά

  36. 31 Λίγο (λίγο;) κουφό μου φαίνεται. Θυμήθηκα μια ερευνήτρια που είχε αποδώσει κάποιο φαναριώτικο θεατρικό (Το σαγανάκι της τρέλας) στον Βελεστινλή, ταυτίζοντάς τον με κάποιο πρόσωπο που λεγόταν Φιραρής (και καλά Φερραίος). Μόνο που firarî είναι ο φυγάς.

  37. ΚΩΣΤΑΣ said

    33
    «Έχοντας γεννηθεί και μεγαλώσει στη Λάρισα και σπουδάσει στη Θεσσαλονίκη,…»

    Ιδέα δεν έχω γι’ αυτό το γεγονός. Κανένα λινκ για διευκόλυνση;

  38. ΚΩΣΤΑΣ said

    37
    Ωχ! Σόρι, εσύ, για σένα μιλάς, μπερδεύτηκα. 🙂
    Αρχικά νόμισα ότι αναφέρεσαι στον Βέικο.

  39. sarant said

    33 Στο Τουίτερ υπάρχει κάποια με το χρηστώνυμο Μάχη Αναλάτου.

    34 Γρανάτες είναι οι χειροβομβίδες της εποχής εκείνης: «Δύο χιλιάδες σιδηρένιες γρανάτες ή και περισσότερες, διά να ρίπτονται με τας χείρας, όταν πλησιάζουν οι εχθροί» (ΦρΜεσ331). Και πάλι στο Μεσολόγγι, ο Κασομούλης (Β344): «πολλές γρανέτες έσκασαν εις τας χείρας των Ελλήνων, οίτινες τις εδέχοντο ως μήλα».

  40. ΓΤ said

    34, 39@

    Αυτή τη μορφή της γρανάτας που εκρήγνυται τη βλέπουμε σήμερα και στα διακριτικά των αξιωματικών, ερχόμενη από τους Γρεναδιέρους. Το μάτι διάβασε το ροιόσχημα βλήμα ως «ρόδι», κι έτσι έχουμε στην ορολογία των διακριτικών τη «φλογοφόρο ροιά», που είναι χρυσή στον Αντιστράτηγο. Και ασφαλώς πηγαίνουμε και στα γαλλικά «ρόδια» («grenades»)

  41. Theo said

    @31, 36:
    Κι εμένα κουφό μού φαίνεται. Ο Καποσίστριας ήταν πιστός ορθόδοξος χριστιανός (χρηματοδότησε και μια μεταθανάτια έκδοση βιβλίου του αγίου Νικοδήμου). Με την καμία δεν μου φαίνεται να ταιριάζει με την ιδεολογία του συγγραφέα της Ελληνικής Νομαρχίας.

  42. Γιάννης Κουβάτσος said

    Σιγά να μην έγραψε ο Καποδίστριας την «Ελληνική Νομαρχία»… Μέχρι τώρα είχαν προταθεί ο Αδ. Κοραής, ο Ι.Κωλέττης, ο Κ. Οικονόμου, ο Χριστόφορος Περραιβός, ο Αθ. Ψαλλίδας, ο Γ. Καλαράς, ο έμπορος Σπυρίδωνας Σπάχος από τα Γιάννενα. Τώρα, προτείνεται ο πλέον απίθανος απ’ όλους, ο Καποδίστριας.

  43. Γιάννης Ιατρού said

    34: στα γεrμανικά υπάρχει η λέξη Granatapfel (σ’yνθετη, από το Granat και το Apfel = μήλο) που σημαίνει => ρόδι 🙂

  44. Konstantinos said

    Υπάρχει κι η δημοσιογράφος Μάχη Νικολαρα αλλά οπότε το ακούω στο Ραδιόφωνο, ακούω μ αντί για ν.

  45. Tomás de Torquemada said

    #31
    Χωρίς κι εγώ να έχω διαβάσει το βιβλίο (και με την πιθανότητα να απομακρύνεται…) νομίζω ότι γίνεται προσπάθεια σύγκρισης χειρογράφων του Καποδίστρια και του έντυπου βιβλίου, κάτι που μεθοδολογικά δεν μπορεί να σταθεί.

  46. sarant said

    31-45 Χώρια δηλαδή που και οι ιδέες του Ανωνύμου δεν πολυταιριάζουν.

  47. Μαρία said

    7
    Το έμαθα απο εκπομπή στην ερτ για τα ορφανά των Ψαρών που υιοθετήθηκαν απο Αμερικάνους.

  48. Μαρία said

    130 νεκροί σήμερα. Σπάσαμε όλα τα ρεκόρ.

  49. sarant said

    48 Ωχ!

  50. Theo said

    5376 130 700
    Στις 3-5-2021 είχαμε 130 θανάτους. 😦

  51. Theo said

    Διόρθωση:
    Στις 3-5-2021 είχαμε 134 θανάτους

  52. leonicos said

    Προχωρείτε ή μένετε στάσιμοι;

  53. sarant said

    50-51 Nαι, αλλά η καταγραφή της 3.5. αφορούσε 48ωρο!

  54. leonicos said

    36 ΔτΝ

    Ο δε Ρήγας δεν έμαθε ποτέ πως θα καθαρευουσιανιζόταν σε Φερραίο. Δεν είχαν ταυτιστεί το Βελεστίνο με τις αρχαίες Φερρές όσο ζούσε

  55. Μαρία said

    53
    Ακριβώς.

  56. Theo said

    @53:
    Ευχαριστώ.
    Στέκω διορθωμένος 🙂

  57. Christos D. Tsatsaronis said

    Πολύ ωραίο το σημερινό.

    Σημ. Μια φορά (πάνε χρόνια) μου έκανε ωτοστόπ ένας νεαρός σε ένα επαρχιακό δρόμο, περίπου 15 λεπτά πριν τη Σπάρτη (νότια). Τον πήρα και αφού μου απάντησε μονολεκτικά στα σχετικά («πως σε λένε φίλε;», «πως κι από εδώ;» κ.λ.π.), η επόμενη κουβέντα του ήταν «εδώ» και «ευχαριστώ», όταν τον άφησα μέσα στην πόλη.
    Βρέθηκα σε μια παραμονή της γιορτής του Αη Λια (επίσης πάνε χρόνια) στην ομώνυμη κορυφή του Ταΰγετου. Παραδοσιακά τη νύχτα ανάβουν εκεί δυο μεγάλες φωτιές, ορατές και από κάτω, τους κάμπους, τον Λακωνικό και τον Μεσσηνιακό. Ο κόσμος συναθροίζεται γύρω για ζεστασιά και που και που ρίχνουν και λιβάνι μέσα. Μετακινιόμουν στη μικρή απόσταση από τη μία στην άλλη (είναι στενή η κορφή, όπως σε όλα τα βουνά). Στη φωτιά της πλευράς της Μεσσηνίας: γέλια, ανέκδοτα, κουβέντες. Στη φωτιά της Λακωνίας σχεδόν σιωπή. Πήγα ήρθα κάμποσες φορές για να το επιβεβαιώσω.
    Και άλλα περιστατικά.
    Το «λακωνίζειν» απαντάται ακόμα στη Λακωνία (και ιδιαίτερη πατρίδα μου), τολμώ να πω, σε αρκετές περιπτώσεις.

    Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης
    badsadstories.blogspot.gr
    badsadstreetphotos.blogspot.gr

  58. Θα είναι το νερό…

  59. sarant said

    57 Ωραίο έθιμο πάντως

  60. Πέπε said

    15

    > Η «φλυαρία» ήταν απαραίτητη λόγω της φιλίας, νομίζω.

    Σε άλλη ανάρτηση αυτής της σειράς είχαμε σχολιάσει ότι πώς διάολο συνεννοούνταν σ’ αυτή την παράξενη γλώσσα; Ότι διακόσια χρόνια μετά δεν έχουμε και τόσο πρόβλημα με τις άγνωστες λέξεις (κυρίως τούρκικες που αποσκορακίστηκαν και είναι λογικό εμείς μεν να μην τις κατανοούμε, για κείνους δε να είναι ψωμοτύρι), όμως ο τρόπος που βάζουν τις σκέψεις τους σε λόγια είναι παράδοξος και δυσνόητος.

    Σήμερα βλέπουμε ένα κείμενο που ενώ επί της ουσίας είναι λακωνικό, στη διατύπωση δεν (καταφέρνει να;…) είναι.

    Έχω αρχίσει να σκέφτομαι ότι όσο δύσκολο είναι για μας να τα καταλάβουμε, τόσο ήταν και για κείνους, όχι μόνο να τα καταλάβουν αλλά και να τα συντάξουν. Δεν είχαν τα εφόδια, και όσα εφόδια είχαν δεν ήταν κατάλληλα για τέτοιες δουλειές. Η γλωσσική τους κουλτούρα, κυρίως ή αποκλειστικά προφορική, δεν περιελάμβανε τη σύνταξη τέτοιου είδους επιστολών. Ήταν σαν να πολεμάς να φτιάξεις υπολογιστή με ξύλο και σουγιά. Ένας λαϊκός ξυλογλύπτης της εποχής μπορούσε να φτιάξει αγγέλους με ξύλο και σουγιά, αλλά πάντα μέσα στα όρια των όσων γίνονται με αυτά τα εφόδια.

    Η 100% γνήσια δημοτική, η γλώσσα εκείνων των ανθρώπων και ιδίως όσων ήσαν αγράμματοι, δεν είχε τη σύνταξη τέτοιων επιστολών μέσα στα αντικείμενά της. Όσο το ζήτημα περιοριζόταν σε λαϊκά παραμύθια, παροιμίες, αφηγήσεις, δημοτικά τραγούδια, και φυσικά προφορική συνεννόηση πάνω σε θέματα που τους απασχολούσαν, μπορούσε πράγματι να κάνει αγγέλους. Όχι όμως σε ζητήματα που δεν είχαν απασχολήσει τους ομιλητές της ώστε να την καλλιεργήσουν και σ’ αυτή την κατεύθυνση.

    Τη δυνατότητα για τέτοιας κατεύθυνσης καλλιέργεια την έδωσε η γονιμοποιός επίδραση της λόγιας γλώσσας. Η διαφορά της λόγιας από τη λαϊκή δεν είναι απλώς ζήτημα μορφολογίας, φωνολογίας, σύνταξης, λεξιλογίου. Είναι διαφορετικοί τρόποι σκέψης. Όσο δεν μπορούσε ο αττικιστής λόγιος να πει «του Κίτσου η μάνα κάθουνταν στου ποταμού την άκρη», άλλο τόσο δεν μπορούσε να πει κι ο κάθε Κίτσος ορισμένα άλλα πράγματα.

    Ήρθαν οι αρχαϊστές, οι καθαρευουσιάνοι, η επίθεση κατά των λαϊκών ιδιωμάτων, έγιναν άσχημα πολλά, βγήκαν οι δημοτικιστές λόγιοι στην αντεπίθεση, γλωσσικό ζήτημα, Ψυχάρης, ευαγγελικά, ορεστειακά, πόλεμος, τέλος πάντων κάπου τελικά ισορρόπησε το πράγμα, μετρήσαμε τους νεκρούς μας, τους θάψαμε, η ζωή συνεχίστηκε, και τελικά τι μας έμεινε;

    Μας έμειναν πολλά! Μας έμεινε μια γλώσσα ευρύτερη και πλουσιότερη! Δεν πρέπει να το παραγνωρίζουμε.

  61. Theo said

    @60:
    Έτσι!!

  62. Τι βγάζει η θάλασσα…

    https://enalios.com.cy/%CF%83%CF%80%CE%AC%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CE%BB%CE%AC%CE%BD%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CF%88%CE%AC%CF%81%CE%B9-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CF%86%CE%B1%CE%BD%CE%BF-%CE%BA%CE%B5%CF%86%CE%AC%CE%BB%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B1-%CF%86%CF%89%CF%83%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%B6%CE%AD-%CF%80%CF%81%CE%AC%CF%83%CE%B9%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CE%AC%CF%84%CE%B9%CE%B1/?fbclid=IwAR0JMU5MuxcpjwApu6pYoCAlMj7SXZlDzEwuVIUp_4u1vfizOm0D799l3h0

  63. Nestanaios said

    Μη πανικοβάλλεστε. Κάθε μέρα στην Ελλάδα πεθαίνουν 360 άνθρωποι από διάφορες αιτίες. Σημασία έχει η κατανόηση αυτού «Βροτούς γ᾽ ἔπαυσα μὴ προδέρκεσθαι μόρον.». Μυστικά των Ελευσινίων.

  64. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    4 >>Εκτός από Βεϊκου (που έμαθα σήμερα) και Μακρυγιάννη, άραγε, ποιες άλλες περιοχές της Αθήνας ή της Αττικής οφείλουν την ονομασία τους σε ήρωες του ’21;
    Κι εγώ σήμερα έμαθα για Βέικο-Βεϊκου.
    Του Καραϊσκάκη δεν πιάνεται ε; 🙂

  65. Κάπου Εμβέικο > Μπέικο.

  66. Πέπε said

    65

    Μα και το ίδιο το Βέικος εμένα αυτό μου θυμίζει, μπέικος (πρβλ. Βεκρής, Βακάλης, Βογιατζής, Ούζο Βαρβαγιάννη…)

    Ή σύμπτωση; Το άλλο που μου θυμίζει είναι κάτι επώνυμα όπως Πάικος και Στάικος, που αν δεν απατώμαι είναι μακεδόνικα σλάβικης αρχής.

  67. sarant said

    65-66 Δεν πρέπει να είναι εξευγενισμός του «μπέικος» πάντως.

  68. 66# Όχι, δεν είναι μακεδόνικα, αλλαντικά είναι. Το μπέικον, το αγάδικον και το πασαλήδικον.

  69. Πέπε said

    68

    Παραγγέλνει ένας Κύπριος πίτσα:
    -Θέλω τυρίν, ντομάταν, πιπεριάν, …
    -Κόφ’ το ρε φίλε με τα νι, μίλα σωστά να συνεννοηθούμε!
    -…ζαμπό και μπέικο.

  70. leonicos said

    Χαίρετε και πάλι

  71. 13, 14,
    Πράγματι, το έχει και η Βίκη μαζί με το ακόλουθο:

    «Philip II of Macedon … turned … to Sparta and asked … whether he should come as friend or foe.
    The reply was «Neither.» «

  72. 64,
    Κι εγώ τώρα το πρόσεξα, παρόλο του Δημητρακοπούλου / Βεΐκου στο Κουκάκι τις είχα κάνει με συγκοινωνία πολλές φορές.

  73. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    60
    Πέπε, λογική και ενδιαφέρουσα η προσέγγιση σου, πιθανότατα έχεις δίκιο!
    Ίσως μάλιστα ένα τέτοιο γενικό συμπέρασμα θα μπορούσε να τεκμηριωθεί με τη εξέταση/μελέτη ενός μεγάλου δείγματος παρόμοιων κειμένων. Στην οποία να ληφθεί υπόψη η τυχόν επίδραση των γραμματικών ή και άλλων παραμέτρων.

  74. Alexis said

    #60: Ωραίο σχόλιο Πέπε!

    Τη δυνατότητα για τέτοιας κατεύθυνσης καλλιέργεια την έδωσε η γονιμοποιός επίδραση της λόγιας γλώσσας… Όσο δεν μπορούσε ο αττικιστής λόγιος να πει «του Κίτσου η μάνα κάθουνταν στου ποταμού την άκρη», άλλο τόσο δεν μπορούσε να πει κι ο κάθε Κίτσος ορισμένα άλλα πράγματα.
    Μισό λεπτό… Τις επιστολές κατά κανόνα δεν τις έγραφε «ο κάθε Κίτσος» αλλά οι γραμματικοί των καπεταναίων. Η δική μου υπόθεση είναι ότι δύο πράγματα θα μπορούσαν να συμβαίνουν για να βγει αυτό το αποτέλεσμα που βλέπουμε:
    1) Οι γραμματικοί αυτοί δεν ήταν και ιδιαίτερα καταρτισμένοι γλωσσικά. Είχαν μάθει πέντε κολλυβογράμματα, ήξεραν και κάποιες «ελληνικούρες» και κατέληγαν να γράφουν σε μία γλώσσα που θυμίζει κάπως τις χωροφυλακίστικες αναφορές άλλων εποχών που έχουν διακωμωδηθεί επανειλημμένα και εδώ.
    2) Οι γραμματικοί αναγκάζονταν να βάλουν λέξεις και φράσεις λαϊκές κατ’ εντολή των καπεταναίων (του υπαγόρευε ο άλλος πάνω από το κεφάλι του και του επέμενε «έτσι θα τα γράψεις») οπότε έβγαινε ένα κείμενο «μεικτό», μισό λόγιο, μισό λαϊκό, με μπόλικους ιδιωματισμούς, τουρκικές λέξεις κλπ.

  75. spiridione said

    64. Και το Γουδί σύμφωνα με την περίφημη μεταφράστρια προέρχεται λόγω της προσφοράς της οικογένειας Γουδή στην Επανάσταση. Καμία σχέση όμως.

  76. Πέπε said

    74

    Το πώς ακριβώς διαμορφώνεται μια επιστολή όταν είναι γραμμένη μέσω γραμματικού είναι από μόνο του ένα ενδιαφέρον επιμέρους θέμα. Αυτός που την υπαγορεύει σίγουρα επηρεάζει τη διατύπωσή της, αλλά πόσο, και πώς; Αν είναι 100% αμέτοχος του γραπτού πολιτισμού, δεν ξέρω πώς μπορεί να σκέφτεται (πάντως όχι γραπτά!), αλλά διερωτώμαι αν έχει καν συνείδηση κάποιων πραγμάτων που είναι αυτονόητα για μας. Κυρίως δηλαδή του τι είναι ένα γράμμα!

    Στον Καραγκιόζη Γραμματικό υπάρχει νομίζω ένα σημείο που κάποιος πελάτης τού λέει «αυτό γράφ’ το κλαφτά». Είναι εντελώς φανταστικό εύρημα; Ο προφορικός άνθρωπος νιώθει τι μπορεί να είναι η επικοινωνία χωρίς τόνο φωνής, χωρίς γλώσσα του σώματος, χωρίς τη δυνατότητα για πίσω-μπρος και ξαναφτιάξιμο της φράσης; Καταλαβαίνει την ανάγκη για ρυθμό υπαγόρευσης και όχι ομιλίας; Μπορεί να εκφραστεί μιλώντας με τέτοιο ρυθμό; Μπορεί καν να μπει στον ρόλο να μιλήσει σε κάποιον που δεν τον έχει μπροστά του, και που θα λάβει το μήνυμα σε άλλο χρόνο;

    Χώρια απ’ αυτό, η υπαγόρευση σε γραμματικό δε σημαίνει ότι οπωσδήποτε ο συντάκτης είναι εντελώς αγράμμματος. Μπορεί και να ξέρει γράμματα, σε ποικιλους βαθμούς. Άλλωστε, όπως λες Αλέξη, και ο γραμματικός μπορεί να έχει ποικίλους βαθμούς εγγραματοσύνης.

    Όπως και να ‘χει, πολλά τέτοια κείμενα (που δεν είναι όλα κατ’ ανάγκην υπαγορευμένα, ούτε πάντα επιστολές) μου φαίνεται να προδίδουν μια διαρκή αμηχανία: πώς διάολο να το πω; Και το φέρνουν γύρω γύρω μέχρι να το πετύχουν.

  77. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    74# Καλά τα λέει ο Πέπε.
    Το «έτσι θα τα γράψεις» των καπεταναίων ήταν απαραίτητο για να σιγουρευτούν πως ο παραλήπτης θα καταλάβαινε το περιεχόμενο της επιστολής. Και έτσι προέκυψε αυτή η υβριδική γλώσσα. Και βεβαίως υπήρχαν πολλοί καταρτισμένοι αττικιστές λόγιοι που το παρακάνανε, μέσα στο πνεύμα της γλωσσικής αναπαλαίωσης που ευαγγελίζονταν.
    Κάπου λέει ο Σιμόπουλος για έναν τέτοιο που εκφωνούσε κάποιον πανηγυρικό σε βαριά αρχαία, και οι αποκάτω δεν καταλαβαίνανε γρυ. Και τελειώνοντας φώναξε καναδυό φορές «πυρ κροτοβόλει!» και χρειάστηκε η επέμβαση του Κωλοκοτρώνη «φωτιά μωρέ!» για να εννοήσει το ακροατήριο και να αδειάσει τα κουμπούρια στον αέρα.

  78. […] Καθώς διανύουμε τη χρονιά που σημαδεύει τη 200ή επέτειο του ξεσηκωμού του Εικοσιένα, έχω καθιερώσει μια νέα στήλη στο ιστολόγιο, που κανονικά τη δημοσιεύω κάθε δεύτερη Τρίτη όπου παρουσιάζω κείμενα της εποχής του 1821, με προτεραιότητα σε κείμενα που δεν είναι διαθέσιμα στο Διαδίκτυο. Από την προηγούμενή μου τριβή με κείμενα της εποχής, που βέβαια… — Weiterlesen sarantakos.wordpress.com/2021/12/14/k1821-24/ […]

  79. Κιγκέρι said

    74, 76:

    Μου θυμίσατε λιγάκι αυτό του Παπαδιαμάντη:

    Ὅταν ἤμην παιδίον, μία γραῖα γειτόνισσα μοὶ ὑπηγόρευε μίαν τῶν ἡμερῶν, γράμμα πρὸς τὸν σύζυγον τῆς ἐγγονῆς της, ὅστις ἐταξίδευεν ὡς λοστρόμος μὲ τὰ καράβια.
    – Γράψε, εἶπεν ἡ γριὰ Φραγκούλαινα, τὸ Ἀργυρὼ εἶναι γκαστρωμένη, τριῶν μηνῶν, (δηλ. ἡ σύζυγος τοῦ πρὸς ὃν ἡ ἐπιστολή).
    Ἐγὼ ἔγραψα: «τὸ Ἀργυρὼ εἶναι γκαστρωμένη».
    Ὅταν ὅμως ἀπῄτησε νὰ τῆς ξαναδιαβάσω, πρὶν τὸ κλείσω, ὅλον τὸ γράμμα, τότε ἔκαμε παρατήρησιν:
    – Μὴ γράφῃς «γκαστρωμένη», εἶπε, δὲν τὸ γράφουν ἔτσι.
    – Πῶς νὰ γράψω;
    – Γράψε εἶναι παραβαρεμένη.
    Ἐγὼ ἔσβησα τὸ «γκαστρωμένη», κ᾿ ἔγραψα: «τὸ Ἀργυρὼ εἶναι παραβαρεμένη…»
    Τὸ μάθημα ὑπῆρξε λίαν διδακτικόν. Καίτοι ἀγράμματη, ἡ γραῖα μ᾿ ἐδίδαξεν ὅτι, εἰς τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσαν, ἄλλως νοοῦμεν, ἄλλως ὁμιλοῦμεν, καὶ ἄλλως γράφομεν.

  80. Γιάννης Ιατρού said

    79: ωραίο.
    και «ολίγον» παραβαρεμένη….

  81. sarant said

    79 Αυτό του Παπαδιαμάντη κάποτε πρέπει να το βάλω

  82. Tomás de Torquemada said

    #31, 45-46
    Έχω διαβάσει από καιρό ότι, αφού έχει ταυτιστεί από τα τυπογραφικά στοιχεία το τυπογραφείο στο οποίο τυπώθηκε η «Ελληνική Νομαρχία», γίνεται από μια Ιταλίδα έρευνα στο αρχείο του (που προφανώς έχει σωθεί) ώστε να ανευρεθούν στοιχεία για τον άνθρωπο που έφερε το χειρόγραφο ή πλήρωσε κλπ. Μέχρι στιγμής, όμως, δεν έχει ανακοινωθεί κάποιο αποτέλεσμα.

  83. sarant said

    82 Ξέρουμε πού βρίσκεται αυτό το τυπογραφείο;

  84. Alexis said

    #83: Θα είχε πολύ ενδιαφέρον ένα άρθρο για το θέμα.

  85. Tomás de Torquemada said

    #83
    Ήταν το τυπογραφείο Τομάζο Μάζι στο Λιβόρνο. https://www.treccani.it/enciclopedia/masi/
    Τελευταία είχε ανακινηθεί πάλι το θέμα. https://www.kathimerini.gr/culture/561414802/sta-ichni-toy-anonimoy-ellinos/
    Δυστυχώς δεν μπορώ να βρω την παλιότερη εκείνη δημοσίευση που είχε αρκετές άλλες λεπτομέρειες.

  86. π2 said

    Με το Λιβόρνο δεν σχετιζόταν και η υπόθεση (του 19ου αι.) ότι ο συγγραφέας ήταν ο Κωλέττης που ήταν φοιτητής στη γειτονική Πίζα;

  87. π2 said

    Ψάχνοντας για τον συγγραφέα του βιβλίου Παναγιώτη Πασπαλιάρη, τον βρίσκω σε ένα Ινστιτούτο π2, που ιδρύθηκε, αν καταλαβαίνω καλά, περίπου ως think tank του Ποταμιού. Να διευκρινίσω λοιπόν ότι καίτοι π2 δεν είμαι ο Παναγιώτης Πασπαλιάρης. 😛

  88. sarant said

    85-86 Μάλιστα. Και είχε ο Καποδίστριας παρτίδες με το Λιβόρνο;

    87 🙂

  89. spiridione said

    Γύρω στο 1806 σπουδάζουν επίσης ιατρική στην Πίζα – εκτός από τον Κωλέττη και τον Καλαρά – ο Θεόφιλος Καΐρης, ο Ιωάννης Ζαμπέλιος, ο Διονύσιος Πύρρος κ.ά., ενώ στο Λιβόρνο ζει, έφηβος ακόμη, ο Ανδρέας Κάλβος.

    Click to access 1570.pdf

    31. Ο Καποδίστριας έχει προταθεί και παλιότερα, σ’ ένα άρθρο του Νικολάου Πετσιάβα, ο Ιωάννης Αντωνίου Καποδίστριας έχει έγραψε την Ελληνικήν Νομαρχίαν (Παρνασσός, 1987, σ. 99), που παραπέμπει και στην Ελένη Κούκκου. Βέβαια ισχυρίζονται ότι το έγραψε το 1816

    Click to access 348e8b76af049274d795495c2e459063.pdf

  90. Tomás de Torquemada said

    Ο αυταρχισμός του Καποδίστρια ίσως δεν είναι ασύμβατος με το περιεχόμενο της Νομαρχίας σύμφωνα με τη σχετική μελέτη του Κρεμμυδά

    https://ejournals.epublishing.ekt.gr/index.php/mnimon/article/view/20262/17713

  91. Πέπε said

    79, 80

    Βαρεμένη λένε εδώ στην Κρήτη. Δεν ξέρω αν υπάρχει στο τοπικό ιδίωμα και η λέξη γκαστρωμένη (και πώς να το βρεις, αφού είναι σίγουρα λέξη πανελληνίως κατανοητή…) και, σε περίπτωση που υπάρχει, θα είχα περιέργεια ποια από τις δύο θεωρείται πιο κομψή.

    Σχετικά δε με τη διαφορά ανάμεσα στο τι λέμε και τι γράφουμε, έχει ενδιαφέρον ένας ιδιωματισμός της Νάξου:«πώς γράφεσαι» = ποιο είναι το ονοματεπώνυμό σου // «πώς λέγεσαι» = ποιο είναι το παρατσούκλι σου. Τα παρατσούκλια στη Νάξο είναι οικογενειακά, συχνά διακρίνουν συνονόματα σόγια ή κλάδους του ίδιου σογιού (όπως και στην Κρήτη, ή τουλάχιστον στ’ Ανώγεια, που είδαμε και στην ιστορία με τη Φαλκονέρα) και επομένως έχουν πολύ νόημα εντός της κάθε τοπικής κοινότητας αλλά κανένα μεταξύ ξένων. Προς ξένο, η ερώτηση «πώς γράφεσαι» σημαίνει συνήθως ότι ξέρω το μικρό σου αλλά σε ρωτάω για το επώνυμο.

    Για παράδειγμα αν σε ρωτήσουν «ο Γιάννης πώς γράφεται» δε θα πεις με ένα ή με δύο νι αλλά Ιατρού ή Κουβάτσος ή, αντίθετα, Βαρουφάκης ή Κορδάτος…! «Ο ορθοπ*δικός πώς γράφεται» = πώς τον λένε τον ορθοπ*δικό;

  92. Γιάννης Ιατρού said

    91: Πέπε,
    Το ορθοπ*δικός ΔΕΝ γράφεται, μόνο προφέρεται, ΝΟΜΟΣ 🙂

  93. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    92# Για να παρακάμψουμε τον σκόπελο του ε / αι, μάλλον θα πρέπει να παρέμβει ο ΔΧ με τα βόρεια ιδιώματα.
    Ουρθοπιδ’κός ή το λέω λάθος?

  94. odinmac said

    Πωω ρε παιδιά με αυτό το ορθοπεδικός, έλεος, εδώ κάνετε αγώνα (λέμε τώρα) να απλοποιήσετε την ορθογραφία χρόνια τώρα και αυτήν την λέξη η οποία ήταν απλοποιημένη δεν θέλετε να παραμείνει απλή. Τελικά μας ενδιαφέρει η απλοποίηση (εμένα όχι σίγουρα, αλλά δεν έχει σημασία αυτό), ή να αλλάζουμε συνεχώς την ορθογραφία όταν αυτή έχει καθιερωθεί για να μην θεωρηθούμε συντηρητικοί; Ας παρθεί μια απόφαση τέλως πάντων ότι: ξέρετε κάτι; ναι μεν σύμφωνα με το γαλλικό της έτυμο κτλπ αλλά οι εποχές έχουν αλλάξει, απευθύνεται πλέον και σε ενήλικες οπότε χρησιμοποιώντας το έψιλον έχουμε μ’ ένα σμπάρο τρία τρυγόνια αφού κάνοντας (ή έχοντας κάνει) αυτό έχουμε την ίδια μορφή ακουστικά, μένει απλοποιημένο, και συγχρόνως υπάρχει η συνάφεια με το αρχαίο «πεδώ»= δένω που αντικατοπτρίζει και την σύγχρονη ( αυτό κολλάει στο » ανεξάρτητα από την ηλικία» ) ιατρική φροντίδα.

    (με χιούμορ τα γράφω αυτά, δεν βάζω αυτόν τον μούτρη που γελάει)

  95. sarant said

    94 Ρωτήθηκαν τρεις γλωσσολόγοι και με 2-1 αποφάσισαν «αι».

  96. odinmac said

    95
    Εντάξει, την γνώμη μου είπα, εξάλλου δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο από αυτό που έγραψε ο Μιχάλης Ρουμελιώτης (σχόλιο 130) σήμερα το βράδυ στο «Ξινά ξίδια και οξείδια» (Μιχάλης Ρουμελιώτης said
    17 Δεκεμβρίου, 2021 στις 01:11) :

    «Γενικά δεν μέ ενοχλεί η πολυτυπία, αρκεί να μην προκαλεί συγχύσεις»
    και εδώ το (ορθο)παιδικός προκαλεί σύγχυση

  97. Γιάννης Ιατρού said

    95: Οι πολλοί με το τι λένε, μας μπερδεύουν.
    Έναν μόνο χρειαζόμαστε (αυτόν με το «ε» 🙂 )

  98. Πέπε said

    95

    Προσωπικά διατελώ εν πλήρει συγχύσει: δε θυμάμαι πώς το γράφω, πώς το αιτιολογώ, πώς το έγραφα πριν και γιατί, πώς αιτιολογούν οι άλλοι το άλλο, ποιοι είναι οι άλλοι, ποιοι είμαστε εμείς, ποιοι ήρθαν πρώτοι, τίποτε απ’όλα αυτά. Θυμάμαι μόνο ότι γίνεται αξεδιάλυτος χαμός γι’ αυτή την ορθογραφία. Δεν πρόκειται να το λύσω εγώ, δεν πολυπιστεύω να λυθεί γενικώς στα πολύ κοντά, και αν παρ’ ελπίδα συμβεί αυτό αμφιβάλλω αν θα το πάρω χαμπάρι και αν θα συγκρατήσω τη λύση.

  99. Απόλαυσα πραγματικά αυτή την κουβέντα σχετικά με το πόνημά μου για την Ελληνική Νομαρχία και τον Ανώνυμο συγγραφέα της και στεναχωριέμαι που δεν την είχα δει πιο νωρίς. Αν θέλετε πράγματι να δείτε και τα δικά μου επιχειρήματα στείλτε μου μήνυμα να σας αποστείλω δωρεάν το βιβλίο. Για την ιστορία, ο Καποδίστριας είχε όντως σχέσεις με το Λιβόρνο, αλλά το βιβλίο δεν τυπώθηκε μάλλον εκεί. Είχα ρωτήσει σχετικά την εν λόγω ερευνήτρια που ολοκλήρωσε την έρευνά της το καλοκαίρι του 21.

  100. sarant said

    99 Καλησπέρα σας. Το μέιλ μου είναι sarantπαπάκιpt.lu, καλύτερα να συνεχιστεί εκεί η συζήτηση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: