Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μνήμη Δημήτρη Σαραντάκου (1929-17.12.2011): Αναμνήσεις από το 1973

Posted by sarant στο 17 Δεκεμβρίου, 2021


Συμπληρώνονται σήμερα δέκα χρόνια από τον θάνατο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου. Όλα αυτά τα χρόνια, συνέχισα να τον μνημονεύω στο ιστολόγιο δημοσιεύοντας κάθε δεύτερη Τρίτη αποσπάσματα από τα βιβλία του, μέχρι πολύ πρόσφατα, που εξαντλήθηκε το απόθεμα των κειμένων. Έχουν απομείνει βέβαια ορισμένα έργα του «στο συρτάρι», που διστάζω όμως να τα παρουσιάσω καθώς δεν είχε ο ίδιος κάνει την τελειωτική επιμέλεια πριν από τη δημοσίευση. Επίσης, υπάρχουν ορισμένα αποσπάσματα βιβλίων που δεν τα έχω δημοσιεύσει και τα κρατάω για ειδικές περιστάσεις -σαν τη σημερινή.

Ένα βιογραφικό του πατέρα μου μπορείτε να βρείτε σε παλιότερο άρθρο.

Το αυτοβιογραφικό βιβλίο του πατέρα μου Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια, που ήταν έτοιμο για έκδοση από τον ίδιο όταν πέθανε ξαφνικά πριν από δέκα χρόνια, κυκλοφόρησε το 2018 από τις εκδόσεις Αρχείο (Προηγουμένως είχε επίσης εκδοθεί μεταθανάτια ένα ακόμα έργο του, οι τρεις νουβέλες Ο βενετσιάνικος καθρέφτης). Από τα Εφτά καλοκαίρια έχουμε παρουσιάσει στο ιστολόγιο πολλά αποσπάσματα, το 2012 και το 2013 κυρίως, αλλά όχι ολόκληρο το έργο. Οπότε σήμερα θα παρουσιάσω αποσπάσματα από το Έκτο καλοκαίρι, το καλοκαίρι του 1973.

Το έκτο καλοκαίρι

Από το προηγούμενο καλοκαίρι περάσανε δώδεκα ολόκληρα χρόνια. Στα χρόνια αυτά στήσαμε το νοικοκυριό μας, κάναμε άλλα δύο παιδιά,  αποχτήσαμε το πρώτο μας αυτοκίνητο, δέσαμε τις παλιές μας φιλίες, μεγαλώσαμε κατά τρία δωμάτια το σπίτι μας, ταξιδέψαμε πολύ και  εγώ έγραψα και τύπωσα ένα βιβλίο τεχνικού περιεχομένου.

Η δικτατορία δεν μας πείραξε, μολονότι τις πρώτες μέρες της φοβόμουν πως θα με πιάνανε. Φαίνεται πως για κάποιον, άγνωστο σε μένα, λόγο οι στρατιωτικοί δεν με είχαν στα δικά τους κατάστιχα, γιατί στην Αστυνομία είχα ογκώδη φάκελο. Τον δεύτερο χρόνο όμως απολύσανε την Κική από τη δουλειά της στο Αρεταίειο. Εγώ είχα παραιτηθεί από τον ΕΟΤ το 1965 και έτσι πρόλαβα να φύγω μόνος μου,  πριν με απολύσουν, όπως, κατά τον θείο μου τον Μιχάλη, είχανε σκοπό να κάνουν από τον καιρό ακόμη των «αποστατών». Έτσι γίναμε και οι δύο ελεύθεροι επαγγελματίες και παρά το αρχικό στένεμα και τις αναπόφευκτες λαχτάρες του ελεύθερου επαγγέλματος, τελικά επιζήσαμε αρκετά άνετα. Είχαμε μόνο κάτι ψιλοπεριπέτειες με την υγεία μας.

Το καλοκαίρι αυτό η δικτατορία των συνταγματαρχών κρατούσε ακόμα, αλλά όλα δείχνανε πως είχε φάει τα ψωμιά της. Ήδη από τη  διεθνή πίεση και κατακραυγή είχε αναγκαστεί τον Ιούλιο να απολύσει πολλούς πολιτικούς κρατούμενους από τα Γιούρα και τη Λέρο.

Αυτό το καλοκαίρι, που ο Νίκος ήταν  δεκατριώ χρονών, η Λένα έντεκα και η Έφη πέντε, αποφασίσαμε να πάμε τρεις βδομάδες στο νησί που γεννήθηκα και μάλιστα όχι μόνο εμείς οι πέντε αλλά κι ο Βασίλης με την Αλίκη και τους δυο γιους τους.

…………………….

Μιαν άλλη μέρα πήγαμε στην Αγιά Παρασκευή στου Πάνου του Ευαγγελινού, που διατηρούσε ακόμα το φαρμακείο του. Στον πηγαιμό αφηγήθηκα στα παιδιά και την Κική για το τελευταίο καλοκαίρι της Κατοχής που πέρασα εκεί, για το μοναδικό κατόρθωμα μου ως «αγωνιστή» της Εθνικής Αντίστασης, να προκαλέσω δηλαδή χωρίς λόγο την εκκένωση ενός ολόκληρου χωριού και τους ενημέρωσα για την προσωπικότητα του ανθρώπου που θα επισκεπτόμασταν.

Ο Πάνος Ευαγγελινός, φαρμακοποιός το επάγγελμα, ήταν στην πραγματικότητα λόγιος με τρία ως τότε βιβλία στο ενεργητικό του και πολλές δημοσιεύσεις στα τοπικά έντυπα. Κυρίως όμως ήταν φαρσέρ με ταλέντο, από τότε που ήταν νεαρός φοιτητής. Όταν άνοιξε το φαρμακείο του συστηματοποίησε αυτή του την ενασχόληση. Ταχτικό θύμα του ήταν ένας μπακάλης, που είχε εκεί δίπλα το μαγαζί του. Ήταν φοβερά παραδόπιστος και ταυτόχρονα πολύ καχύποπτος. Σε οποιαδήποτε πράξη ή πρόθεση του άλλου προσπαθούσε να ανακαλύψει κάποιο κρυφό κίνητρο, που οπωσδήποτε θα συνδεόταν με χρηματικό όφελος.

Με την ευκαιρία και για να περάσει η ώρα μας, αφηγήθηκα στα παιδιά δυο τέτοιες φάρσες, που διέπραξε σε βάρος του εν λόγω μπακάλη.

Μια μέρα λοιπόν, μπαίνοντας στο μπακάλικο για να ψωνίσει κάτι, ο Πάνος αντιλήφθηκε πως ο μπακάλης τύλιγε τις ρέγγες ή τις ελιές ή άλλα χύμα εμπορεύματα, σε φύλλα μιας παλιάς εφημερίδας της Μυτιλήνης, της «Σάλπιγγος» Όταν διαπίστωσε πως υπήρχε ολόκληρο πάκο από αυτές τις Σάλπιγγες, του λέει

«βρε Στρατή, μου τις δίνεις αυτές τις παλιοεφημερίδες και να σου δώσω άλλες άλλες πιο καινούργιες να πορεύεσαι;»

«ας΄τες κυρ Πάνο, άς΄τες να βρίσκονται» αρνήθηκε αυτός, που  αστραπιαία συνδύασε τη φήμη του Πάνου ως λόγιου και συλλέκτη, την παλαιότητα των εφημερίδων, που τις είχε αγοράσει μπιρ παρά με την οκά στη Μυτιλήνη και το ενδεχόμενο κέρδος που θα είχε αν του τις μοσχοπουλούσε.

Ο Πάνος ψυχολογόντας τον σωστά δεν επέμεινε, αλλά του το φύλαξε. Κατά σύμπτωση την άλλη μέρα τον επισκέφθηκε ο εισπράκτορας του ΤΣΑΥ, πρόσωπο τελείως άγνωστο στον κόσμο του χωριού, για να εισπράξει τη συμμετοχή του στο ταμείο, οπότε ο Πάνος τον έπεισε να πάει στον μπακάλη, να παρουσιαστεί ως εκπρόσωπος του Υπουργείου Παιδείας και να του πει πως το Υπουργείο έμαθε ότι ήταν κάτοχος φύλλων της παλιάς και ιστορικής εφημερίδας της Λέσβου «Σάλπιγξ» και να ζητήσει να τις αγοράσει, προσφέροντας υπέρογκη τιμή.

«Κι αν δεχτεί να μου τις πουλήσει, τί γίνεται;» αντέτεινε ο εισπράκτορας

«Μη φοβάσαι, τέτοιο ενδεχόμενο δεν υπάρχει» τον καθησύχασε ο Πάνος.

Πραγματικά ο μπακάλης αρνήθηκε κατηγορηματικά στον «εκπρόσωπο του Υπουργείου» πως είχε καν τέτοιες εφημερίδες στην κατοχή του και δεν κάμφθηκε ακόμα και όταν ο εισπράχτορας, που άρχισε να γλεντάει την υπόθεση, του προσέφερε το μυθικό, τότε, ποσό των πέντε χιλιάδων δραχμών.

Όπως εξακρίβωσε εν συνεχεία ο Πάνος, ο μπακάλης τύλιξε το πάκο με τις πολύτιμες εφημερίδες σε καθαρό λαδόχαρτο, τις έβαλε σε έναν άδειο γκαζοτενεκε, που τον έθαψε στον κήπο του σπιτιού του, όπου θα βρίσκεται ακόμα.

Η δεύτερη φάρσα με το ίδιο θύμα ήταν πιο απλή και πιο σύντομη. Ο μπακάλης τα καλοκαιρινά βράδια λειτουργούσε το μαγαζί του και ως ανεπίσημο ουζοπωλείο, βγάζοντας, όταν το έκλεινε σαν μπακάλικο δυο τρία τραπεζάκια και μερικές καρέκλες στο δρόμο μπροστά του και σερβίροντας στους πελάτες ούζο, ρακί ή κρασί με μεζέδες ελιές, τσίρους, ρέγγες και τα παρόμοια. Ο Πάνος συνήθιζε όταν έκλεινε το φαρμακείο να πίνει ένα δυο ούζα στου Στρατή.

Ένα βράδυ καθώς τα πίνανε με κάποιους φίλους, έβγαλε από το πορτοφόλι του ένα κολλαριστό κατοστάρικο, το κοίταξε πολλήν ώρα και προσεχτικά στο φως του στύλου που ήταν ακριβώς από πάνω και ύστερα λέει του μπακάλη

«Βρε Στρατή, μου το χαλάς σε παρακαλώ;»

Ο Στρατής, που η απλή θέα οποιουδήποτε νομίσματος τραβούσε αμέσως το ενδιαφέρον του και ο οποίος είχε παρακολουθήσει την προσεχτική εξέταση του κολαριστού κατακαίνουργιου κατοστάρικου, υποπτεύθηκε αμέσως πως πρέπει να είναι κάλπικο

«Δεν έχω κυρ΄ Πάνο μ’ τόσα ψιλά»

«Ας είναι, δώς΄μου ενενήντα δραχμές»

«Ούτε τόσα έχω κυρ Πάνο»

Ο Πάνος κατέβηκε στις ογδόντα, στις εβδομήντα, στις εξήντα δραχμές, χωρίς αποτέλεσμα. Αντίθετα όσο ζητούσε λιγότερα τόσο μεγάλωνε η βεβαιότητα του μπακάλη πως το κατοστάρικο ήταν πλαστό. Όταν πια απερρίφθη η πρόταση του να αλλάξει το κατοστάρικο, που εννοείται ήταν γνησιότατο, με … δέκα δραχμές, ο Πάνος το έβαλε στο πορτοφόλι του ικανοποιημένος.

Ο Πάνος όταν φτάσαμε, μας υποδέχτηκε πολύ εγκάρδια και φάνηκε πως χάρηκε πολύ που γνώρισε τη νύφη και τα εγγόνια των φίλων του, του Νίκου και της Ελένης, στους οποίους είχε αφιερώσει πολλές σελίδες στο βιβλίο του «Σοβαρά και Γελοία».

 

Εκτός από αυτές τις εκδρομές, που τις κάναμε εμείς οι δύο και τα παιδιά μας, τον περισσότερο καιρό τον περνούσαμε με τους φίλους μας, Πήγαμε μαζί τους δυο μεγάλες εκδρομές: στα Βατερά και στο Μόλυβο.

Πηγαίνοντας για τα Βατερά συνεννοήθηκα με τους άλλους και πήρα στο δικό μου αμάξι, που ήταν πιο ευρύχωρο, (Πεζώ 404 κάραβαν ήταν) και τα οχτώ παιδιά της παρέας. Οι πέντε μεγάλοι θα πήγαιναν με το αμάξι του Βασίλη. Στα Θέρμα τα παιδιά διψάσανε και σταθήκαμε στο εκεί αναψυκτήριο, που είχε μια καταπληκτική θέα στον Κόλπο της Γέρας και παράγγειλα πορτοκαλάδες. Ορμήνεψα δε στα παιδιά να με φωνάζουν όλα «μπαμπά». Ακούγοντας τα ο καφετζής με ρώτησε

«Θ΄κας είνι ούλα;»

κι όταν του είπα «Ναι» μου είπε με θαυμασμό

«χαρά στα νιφρά σ΄»

Τα Βατερά μας ενθουσίασαν όλους ιδίως τους «Αθηναίους», που δεν είχαν ξαναδεί την απέραντη αμμουδιά και την πεντακάθαρη θάλασσα τους. Έχοντας εξοικειωθεί με τα παιδιά, ιδίως με τα μικρότερα: την Έφη, τον Κρίτονα και τον Ορέστη, ανέλαβα να τα απασχολήσω παίζοντας μαζί τους στην άμμο. Καταπιαστήκαμε να φτιάξουμε ένα φρούριο με άμμο και βότσαλα, αλλά καθώς έσκαβα, κατάφερα κι έχασα τη βέρα μου! Ήταν κάπως φαρδυά και γλύστρησε από το δάχτυλό μου και χάθηκε μέσα στην άμμο. Επιστράτευσα τα παιδιά που ανασκάψανε την αμμουδιά σε όλη τη γύρω άκταση, δημιουργώντας αληθινή λιμνοθάλασσα, η βέρα όμως δε βρέθηκε.

Ήταν η δεύτερη φορά που έχανα τη βέρα μου. Η αρχική ήταν κάπως στενή και με ενοχλούσε, γι΄αυτό κάθε τόσο την έβγαζα. Τώρα πού και πώς την έχασα είναι μυστήριο. Ίσως σε ένα από τα πολλά βγαλσίματα, αντί να τη χώσω στην τσέπη του παντελονιού μου, μού΄πεσε χωρίς να το αντιληφθώ. Πήρα τότε και τη βέρα της Κικής και μαζί με την απαιτούμενη ποσότητα χρυσού τη λιώσαμε και φτιάξαμε δυο καινούριες. Για να μην έχουμε δε το ίδιο πρόβλημα τη δικιά μου την κάναμε κάπως φαρδυά και να το αποτέλεσμα.

Ανεξαρτήτως πάντως αυτής της απώλειας, περάσαμε ωραία. Διανυκτερεύσαμε σε μια μικρή πανσιόν και το βράδι φάγαμε σε μια ταβέρνα στην άκρη της αμμουδιάς πάνω σε ένα λοφίσκο, δίπλα στα ερείπια ενός αρχαίου ναού. Το φεγγάρι που βρισκότανε στο δεύτερο τέταρτό του συμπλήρωνε την ειδυλλιακή εικόνα.

Η επόμενη εκδρομή μας ήταν στο βόρειο μέρος του νησιού και συγκεκριμένα στον Μόλυβο. Πηγαίνοντας  ακολουθήσαμε τη διαδρομή: Μυτιλήνη – Θερμή – Μανταμάδο – Σκαμνιά – Εφταλού – Μόλυβος. Φάγαμε για μεσημέρι στο μαγευτικό λιμανάκι στη Σκάλα της Σκαμιάς, με τη γραφική εκκλησούλα της Παναγιάς της Γοργόνας και συνεχίσαμε για τον Μόλυβο, όπου διανυκτερεύσαμε. Είχα να πάω στο Μόλυβο και στην Πέτρα από το Γενάρη του ΄45, όταν το θεατρικό τμήμα της Μαθητικής ΕΠΟΝ έδωσε στα μέρη αυτά παραστάσεις. Το απόγεμα, στην Πέτρα, οι «Αθηναίοι» φίλοι μας βλέποντας την καταπληκτική αμμουδιά της και τη γαλήνια θάλασσα, φόρεσαν τα μαγιό τους και βούτηξαν με αλαλαγμούς για να βγουν αμέσως έξω. Ήταν σα να κάνανε γκελ στην επιφάνεια της.

«παγάκια έχουν βάλει;»

αναρωτήθηκε ο Βασίλης τουρτουρίζοντας. Είχα ξεχάσει να τους προειδοποιήσω πως τα νερά στις βόρειες και δυτικές ακτές του νησιού είναι μονίμως κατάψυχρα, σχεδόν παγωμένα, από ένα ρεύμα που κατεβαίνει ίσια από τα Δαρδανέλια.

……………………………………….

Την Κική την απολύσανε από τη δουλειά της στο Αρεταίειο την πρώτη επέτειο της δικτατορίας. Στο Νοσοκομείο το γενικό πρόσταγμα μεταξύ των χουντικών και κατ΄επέκτασιν και εφ΄όλων των άλλων το είχε ο μάγειρας, άτομο νεαρό και κάπως θρασύ*. Αυτός λοιπόν όταν κόντευε η πρώτη επέτειος της Εθνοσωτηρίου, έβγαλε φετφά, οι θάλαμοι να εργαστούν με προσωπικό ασφαλείας και τα  εργαστήρια να μη λειτουργήσουν, όλο δε το προσωπικό να συγκεντρωθεί για να τιμήσει την επέτειο.

Η  Κική όχι μόνο δεν υπάκουσε αλλά δήλωσε πως εντολές σχετικά με τη λειτουργία των εργαστηρίων δέχεται μόνο από τον Διευθυντή του Νοσοκομείου ή έστω από τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου. Το αποτέλεσμα ήταν πως σε μια βδομάδα της κοινοποιήθηκε απόλυση! Παράλληλα την καλέσανε στην Ασφάλεια και την πίεσαν να δηλώσει μεταξύ άλλων τι φρονεί περί του … Ανδρέα Παπανδρέου! Φυσικά δεν έκανε καμιά παραχώρηση ούτε έμεινε με σταυρωμένα χέρια. Με τη συμβουλή φίλων και συναγωνιστών δικηγόρων, προσέφυγε στο Συμβούλιο της Επικρατείας το οποίο, ύστερα από πολλούς μήνες φυσικά, την δικαίωσε ακυρώνοντας την απόλυση της ως μη νομικώς αιτιολογημένη. Και ήταν τότε Υπουργός Παιδείας ο ίδιος ο Παπαδόπουλος!

Φυσικά στη θέση της επανήλθε μόνο μετά την πτώση της Χούντας και για να αναπληρώσει την απώλεια του μισθού έστησε στη σοφίτα του σπιτιού ολόκληρο εργαστήριο βιοχημικών αναλύσεων που πήγε πολύ καλά, καθώς απέκτησε πλήθος πελατών, κυρίως μικροβιολόγων. Αργότερα έπιασε δουλειά σε μια ιδιωτική επιχείρηση, τη Θεραπευτική Κλινική, κρατώντας όμως και το εργαστήριό της.

(Πολύ αργότερα, γύρω στο ΄81, με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, ετέθη θέμα να απολυθεί ο μάγειρας. Η Κική τότε ήταν μέλος της Διοίκησης του Νοσοκομείου, ως εκπρόσωπος των εργαζομένων και αντιτάχθηκε με σθένος στην απόλυσή του εφόσον επρόκειτο για φτωχό βιοπαλαιστή. Όταν το ΄92 πέρασε από σοβαρή αρρώστεια και υποβλήθηκε σε εγχείρηση, ο μάγειρας, που είχε μάθει τη στάση της πήγε και της φιλούσε τα χέρια).

Στο μεταξύ αποχτήσαμε και το τρίτο μας παιδί, την Έφη. Ευτυχώς στο μεγάλωμα των παιδιών μας είχαμε από την αρχή τη συμπαράσταση των γονιών μου και της πεθεράς μου και αυτό μας διευκόλυνε πολύ, γιατί όσο να΄ναι δεν είναι εύκολη δουλειά να μεγαλώνει τρία παιδιά ένα ζευγάρι εργαζομένων και μάλιστα χωρίς τη σταθερότητα και τα λοιπά πλεονεκτήματα  της μόνιμης δουλειάς στο δημόσιο ή σε κάποιον οργανισμό.

Ο πατέρας μου κατείχε στην εντέλεια την «τέχνη να είναι κανείς παππούς», όπως γράφει ο Ουγκώ, αλλά και η μάνα μου κι η πεθερά μου δεν πήγαιναν πίσω. Τα παιδιά εξ άλλου αγάπησαν θερμά τους προγόνους τους, τις γιαγιάδες τους, που ήταν όλο χάδια και τρυφερότητα και τον παππού τους που ήταν ανεξάντλητη πηγή παραμυθιών και γνώσεων και απίστευτα ανεκτικός στις σκανταλιές τους, Στο βιβλίο που έγραψα πολύ αργότερα γι αυτόν, αναφέρω μια σκηνή χαρακτηριστική αυτής της ανεκτικότητας: Στη βιβλιοθήκη του σπιτιού τους ο Νίκος με τη Λένα πάλευαν σωρός κουβάρι στο πάτωμα και η Έφη, δυό χρονώ, καβάλα στο σβέρκο του τον χτένιζε … ανάποδα ενώ εκείνος την ίδια στιγμή, πανευτυχής και ατάραχος, έγραφε έμμετρη επιστολή προς τον Στρατή τον Αναστασέλλη!

………………………..

 

130 Σχόλια προς “Μνήμη Δημήτρη Σαραντάκου (1929-17.12.2011): Αναμνήσεις από το 1973”

  1. Καλημερίζουμε !

  2. Νέο Kid said

    Να ζήσετε να τον θυμάστε Νίκο!
    (Σκατά σ όλους τους «μάγειρες» και σ όλους τους ρουφιάνους ανα την υφήλιο!)

  3. dryhammer said

    Καλημέρα!
    Εκείνος ο αστερίσκος στο «θρασύ» που παραπέμπει στον εαυτό του…, είναι για κάποια σημείωση που δεν μπήκε;

  4. Πέπε said

    Καλά συγγνώμη, δεν παίρνανε τότε μέτρα οι κοσμηματοποιοί για τις βέρες;

  5. dryhammer said

    Πάντα παίρνανε μέτρα, αλλά ανάλογα του λες να «κλέψει» λίγο προς τα πάνω ή προς τα κάτω. Επιπλέον, με τον καιρό, τίς εποχές, την δουλειά, την υγεία τα δάχτυλα αυξομειώνουν το πάχος τους ίσα που να γίνεται αισθητό στις βέρες κλπ δαχτυλίδια.

  6. Καλημέρα κι από δω
    Πάντα στη μνήμη σας (και μας).
    Για τα βιβλία του: Ο ίδιος δεν έκανε την τελική επιμέλεια. Αλλά ο γιος του κάνει επιμέλειες άλλων. Θάναι κρίμα να μην αναλάβει ένα τέτοιο βάρος. Λέω εγώ τώρα. Δεν θάναι πρώτη φορά που θα εκδοθούν μετά θάνατον γραπτά που βρέθηκαν σε συρτάρια.

    Αχ αυτά τα Βαρετά (σικ). Τόχουν να τραβάνε τις βέρες και λοιπά δαχτυλίδια! Ένα χρόνο πριν στο ίδιο μέρος είχε χάσει η ξαδέρφη μου το δαχτυλίδι της (και μάλιστα μέσα στο νερό). Κι εγώ παρά τη μυωπία μου κατάφερα και το βρήκα με τη μάσκα. Πώς; Θαύμα. Και για δες σύμπτωση, το θυμόμουνα πριν λίγες μέρες https://gevseis.blogspot.com/2021/11/ekdromes.html.

  7. Νέο Kid said

    3. Το πιο πιθανό είναι ο αστερίσκος να παραπέμπει στην παρένθεση πιο κάτω ( όπου ο ρουφιάνος μάγειρας πήγε στο νοσοκομείο για να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του που δεν πληρώθηκε με το ίδιο νόμισμα…)

  8. Παναγιώτης Κ. said

    Απολαμβάνω τα γραπτά του Δ.Σαραντάκου.
    Η «σχέση» μου μαζί του ξεκίνησε από το βιβλίο του για τους Αρχαίους Έλληνες και την αστεία πλευρά τους.
    Το ευχάριστο είναι ότι άρεσε και στις κόρες μου.

  9. Παναγιώτης Κ. said

    6. Αυτό θα ήταν το επόμενο σχόλιο για την υποχρέωση που έχει ο γιος απέναντι στον πατέρα του.

  10. Κουνελόγατος said

    Να είστε καλά να τον θυμόσαστε, κι εμείς που διαβάσαμε τα ωραία βιβλία του.

  11. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Να ζείτε να τον θυμάστε Νίκο, ευχαριστούμε!

  12. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ που τιμάτε μαζί μου τη μνήμη του πατέρα μου!

    3-7 Το βρήκε ο Κιντ στο 7. Στο βιβλίο είναι υποσημείωση.

    6 Δεν είναι τόσο απλό, τουλάχιστον όχι για ένα-δυο επιστημονικά (εκλαϊκευτικά) που είχε σχεδόν έτοιμα. Αλλά για ένα μυθοπλαστικό, κάτι μπορεί να γίνει, είμαι όμως στο 50-50.

  13. atheofobos said

    To peugeot 404 caravan που αναφέρει ήταν από τα καλύτερα οικογενειακά αυτοκίνητα εκείνης της εποχής. Δεν ξέρω αν το caravan είχε σαν το Familiale και 3η σειρά αναδιπλούμενων καθισμάτων στο πορτ μπαγκάζ ώστε να γίνεται 8θέσιο.
    Πάντως με ένα τέτοιο, φορτωμένο με 10-11 επιβάτες έκανε το 1969 καθημερινά ένας ταξιτζής τα ξημερώματα, για να αποφύγει την τροχαία, δρομολόγιο από τα Χανιά στο χωριό που ήταν ΑΙ η γυναίκα μου και τούμπαλιν.
    85 χιλιόμετρα διαδρομή και σε κατσικόδρομους, αλλά ευτυχώς τιμητικά καθόμουνα στο ενιαίο μπροστινό κάθισμα μαζί με άλλον ένα και τον οδηγό βέβαια.
    Όταν ακουγόταν ότι κάποιος από τους σαρδελοποιημένους επιβάτες ήθελε να κάνει εμετό, δεν σταμάταγε, απλά άνοιγε το ντουλαπάκι του και του έδινε μια σακούλα!

  14. Νέο Kid said

    12 β. Το βρήκα γιατί έχω πάρει – εξ επαγωγής. Είναι δυνατός ο πομπός!- απ το eq του Λάμπρου! 🤪

  15. Είχα την τύχη να τον γνωρίσω στην Αίγινα και να τον εκτιμήσω για πολλούς λόγους, να τον ακούσω να παίζει φυσαρμόνικα, να διαβάζω το «Φιστίκι» που δημοσίευσε kai ένα «αιγινίτικο» διήγημα μου, να διαβάσω πολλά βιβλία του και τώρα πλέον να απολαμβάνω αδημοσίευτα κείμενά του. One of his kind!

  16. ΓΤ said

    Μέσα από τα γραπτά του Δημήτρη Σαραντάκου έχω δει τον ορισμό της ευπρέπειας, την αληθινή παλαιά κοπή, το μέταλλο που είναι κρύσταλλο, τη γραβάτα που μπαίνει για να τιμήσει τον φιλοξενούμενο, τη συντροφία, τη βοήθεια που δεν ζήτησε ποτέ εξαργύρωση, την αγκαλιά καταφύγιο, το μπέσα κεραμίδι και το δεντρί που κανένας άνεμος δεν το κατέβαλε. Και μόνο για αυτόν τον άνθρωπο-σύμβολο, μπροστά στον οποίο δεν πιάνει μπάζα ο σαλιάρης Βάρναλης, δεν υπάρχει καμία ταλάντευση 50-50 ως προς την επιμέλεια των γραπτών του. Είναι χρέος 100-0, «ανίατος οφειλή», για τον Νίκο που αγαπάμε.

  17. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    13 Αυτό ήταν, το δικό μας σε χρώμα μπορντό. Θυμάμαι και τον αριθμό, 437015. Είχε και τρίτη σειρά καθισμάτων, όπως τα λες. Επειδή εμείς συχνά ήμασταν πολλοί, την τρίτη σειρά καθισμάτων την είχαμε μόνιμη.

  18. spiridione said

    Να τον θυμάστε πάντα.

  19. Νέο Kid said

    16. Τώρα παρντόν αλλά ο αντί-βαρναλισμός σου σε τυφλώνει, και συγκρίνεις μήλα με πορτοκάλια!
    Δηλαδή ένας αρχαιολόγος που ασχολείται με τον Καλιγούλα , τον παρατάει και πιάνει ξερω γω τον Κικέρωνα μόνο και μόνο επειδή ο σαλιάρης Καλιγουλας δεν έπιανε «μπάζα» μπροστά στον Κικέρωνα;

  20. ΓΤ said

    19@

    Ασφαλώς όχι. «Άλλο» ήθελα να πω.

  21. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα σ᾿ ὅλη τὴν παρέα.

    Ἀναγάλλιασε ἡ ψυχή μου διαβάζοντάς το.

    Εὐχαριστοῦμε πολύ.

    Νικοκύρη, νὰ ζεῖτε νὰ τὸν θυμόσαστε.

  22. Νέο Kid said

    16. Εκτός αν η σύγκριση σου πήγαινε ΚΑΙ στο καθαρά συγγραφικό /λογοτεχνικό επίπεδο …
    Σεβαστό μεν , σαν προσωπικό σου γούστο, αν είναι έτσι , αλλά δε θα βρεις και πολλούς με το ίδιο γούστο νομίζω… 😊
    Ούτε εμένα με ξετρελαίνει ο Βάρναλης , αλλά σέβομαι ότι ξετρελαίνει πολλούς μεταξύ των οποίων προφανέστατα κι ο Νικοκύρης.

  23. Avonidas said

    Καλημέρα.

    αλλά καθώς έσκαβα, κατάφερα κι έχασα τη βέρα μου! Ήταν κάπως φαρδυά και γλύστρησε από το δάχτυλό μου και χάθηκε μέσα στην άμμο. Επιστράτευσα τα παιδιά που ανασκάψανε την αμμουδιά σε όλη τη γύρω άκταση, δημιουργώντας αληθινή λιμνοθάλασσα, η βέρα όμως δε βρέθηκε.

    … And some things that should not have been forgotten… were lost.

    Επιπλέον, με τον καιρό, τίς εποχές, την δουλειά, την υγεία τα δάχτυλα αυξομειώνουν το πάχος τους ίσα που να γίνεται αισθητό στις βέρες κλπ δαχτυλίδια.

    Μερικές φορές και τα δαχτυλίδια αυξομειωνουν το πάχος τους

  24. Νέο Kid said


    23. Με την ευκαιρία της εμφάνισης του φιλτάτου Τολκιενιστού Αβονίδος, ένα δωράκι για τις ημέρες… 😊

  25. Theo said

    Καλημέρα,

    Τον Δημήτρη Σαραντάκο, σ’ αυτό το προσωπικό κείμενό του, τον νιώθω σαν ένα ευαίσθητο και χαρούμενο άνθρωπο, με πολλή αγάπη για την οικογένεια, τους φίλους και τη ζωή.
    Ο Θεός να τον αναπαύσει, και σεις να ζείτε, να τον θυμάστε.

  26. sarant said

    24 Χαχαχά!

  27. ΚΩΣΤΑΣ said

    Το κάτι ξεχωριστό που είχε ο Δημήτρης Σαραντάκος δεν ήταν μόνο ότι ήταν ένας εξαιρετικός άνθρωπος και ένας άριστος οικογενειάρχης. Είχε μια αλληλεπίδραση με την ευρύτερη κοινωνία, τα έργα του και τις ημέρες του τα απολαμβάνουν πολλοί και μεταξύ αυτών και εμείς εδώ μέσα στο ιστολόγιο.

    Το «τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου…» που το κάνατε πράξη ζωής, σας τιμά ιδιαίτερα και σας.

    Να είστε λοιπόν γεροί, να θυμάστε και να τιμάτε τον αείμνηστο πατέρα σας, Νικοκύρη.

  28. Γιάννης Κουβάτσος said

    Να τον θυμάστε…

    Νικηφόρος Βρεττάκος, Παλαιοί μόνιμοι κάτοικοι

    Εδώ περιφέρονται κ’ οι σκιές των προγόνων μου.
    Κάποτε μάλιστα θαρρώ πως ανοίγει
    του μεγάλου, ακατοίκητου παλιού μας
    σπιτιού το παράθυρο ο πατέρας μου.
    Πως βγάζει σιγά-σιγά το κεφάλι, βγάζει
    το χέρι. Με το μεγάλο του δάχτυλο
    μου δείχνει στο βάθος κάτι
    σαν όνειρο, κάτι σαν ένα περι-
    πλανώμενο, άπιαστο, ουράνιο τόξο.
    Τον ρωτώ
    αν αυτό που βλέπω μπορεί να είναι
    η ειρήνη. Με ακούει και αθόρυβα,
    χωρίς ν’ απαντήσει, κλείνει σιγά-σιγά
    το παράθυρο πάλι ο πατέρας.

  29. Νέο Kid said

    Εγώ έχω χάσει φοιτητής στη θάλασσα στα καμένα βούρλα το βαφτιστικό μου χρυσό σταυρό . Και στα ρηχά γμτ…κι έψαξα κανα δίωρο στο βυθό ( την άμμο του μέσα!). Και το χειρότερο δεν μπορούσα να βρίσω ,να ξεσπάσω ξέρω γω , γιατί μου τον είχε κόψει (κατά λαθος…) μια γκόμενα και δεν ήθελα να την πληγώσω περισσότερο (έψαξε κι αυτή η καημένη) 😊
    Το είδα σα θείο σημάδι, και δεν ξαναφόρεσα σταυρό…
    Και τη βέρα μου (κλασικά) έχω χάσει, αλλά ποτέ δεν κατάλαβα πώς και πού…

  30. sarant said

    29 Ομοιοπαθής Κιντ ως προς τη βέρα, άρα δεν είναι κληρονομικό 🙂

  31. 24 Εμείς κύριε δηλαδή δεν είμαστε τολκινιστές;
    Το σκίτσο μου θύμισε αυτό με τον ναυτικό και το καράβι με το τζίνι και τον μικροσκοπικό μούτσο 🙂

  32. Αγγελος said

    Απολαυστικός ο πατέρας σου, Νίκο. Να ζεις να τον θυμάσαι!
    Μου κάνει εντύπωση, ακόμα και τα χρόνια της Χούντας, να είχε ο μάγειρας το θράσος να πει (με τι εξουσία;) να μη δουλέψουν τα εργαστήρια. Και ο Διευθυντής το ανέχτηκε; Και χουντικός να ήταν, δεν τον έβαλε στη θέση του, έστω λέγοντάς του «να περνάς από μένα άμα θέλεις να οργανώνεις εκδηλώσεις»;

  33. Νέο Kid said

    31. 👍🤪(και τη βροχή από μπύρες , ε;)

  34. Με κάσα μπίρες το ήξερα αλλά ναι 🙂

  35. sarant said

    32 Νάσαι καλά!

    33-34 Λίρες ήταν; Ήξερα μόνο τον μούτσο.

  36. Ανοίγει την κάσα, βλέπει μπίρες, πάει στον καπετάνιο, του λέει «μου είπε ο μούτσος για το κουφό τζίνι, ζήτησα το και το, τι τρέχει;» και απαντάει ο άλλος «γιατί, ζήτησα εγώ έναν μούτσο τριάντα πόντους;»

  37. Ισως κάποιοι εδώ μέσα γνωρίζουν ένα μικρόψάρι της άμμου που λέγεται κατσούλα (νοστιμότατο) διατάσεων 15 εκ. μήκος, 5εκ περίπου ύψος και λιγότερο από μσό εκατοστο πλάτος !! Αυτο ότο ψάρι όταν το κυνηγάνε κάνει μια κάθετη εφόρμηση στην άμμο και εξαφανίζεται, Αυτό εξηγεί για τι αντικείμενα σαν τα δαχτυλίδια ή τον σταυρό εξαφανίζονται στην άμμο. Από κει και πέρα είναι θέμα απλής λογικής πως όσο σκάβεις τόσο πιο βαθια θα πηγαίνει το δαχτυλίδι-φτάνει να υπάρχει άμμο. Οσοι έχουν εμπειρία από ο να βγάζουν κυδώνια γιαλιατερες κ.λ.π.όστρακα γνωρίζουν πως ή έχουν τρόπο να ρουφήξουν την άμμο ή κινώντας τα βατραχοπέδιλα (ή και τα χέρια) πάνω από την άμμο γρήγορα δημιουργρείται υποπίεση που απομακρύνει την αμμο από την επιφάνεια χωρις να σούνται άλλες δυνάμεις όπως με το σκάψιμο που βυθίζουν περισσότερο ο αντικείμενο

  38. Georgios Bartzoudis said

    (α) «Στη βιβλιοθήκη … ο Νίκος … έγραφε έμμετρη επιστολή προς τον Στρατή τον Αναστασέλλη»!
    # Πού τον ξέρω πού τον ξέρω! Όχι βέβαια το 1973 αλλά λίγα χρόνια μετά, όταν έμεινα κάμποσες μέρες στο πατρικό των Αναστασέλληδων, ίσως αναπνεύσαμε τον ίδιο αέρα!

    (β) Ας είναι αιώνια η μνήμη του πατρός Σαραντάκου. Ήταν αξιόλογος άνθρωπος, εμβάθυνε σε πολλά! Βέβαια έκανε ένα «λαθάκι» που δεν τον επέτρεψε να διαγνώσει ότι η ουτοπία, στην οποία επένδυσε αρκετά, ήταν … μια τρύπα στο νερό! Έτσι είναι όλα τα λάθη. Όταν μάλιστα γίνονται στην πολιτική καταλήγουν να είναι χειρότερα και από τα μαθηματικά τοιαύτα!

  39. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Για ακόμα μια φορά απόλαυσα τη γλαφυρή, ρέουσα και ζωντανή (όμορφη, ρε παιδί μου…) γραφή του Δημ. Σαραντάκου.
    Να τον θυμάστε –και να τον τιμάτε– πάντα, Νικοκύρη!
    (Μήπως κάποια ώθηση στην απόφαση να εκδοθούν και τα αδημοσίευτα μπορεί να δώσει η διάθεση για τεχνική και βοηθητική συνδρομή εκ μέρους όσων από τους φίλους του ιστολογίου θέλουν και μπορούν;)

    – Πανέξυπνη και πρωτότυπη η πρώτη φάρσα του φαρμακοποιού!
    « …πολύτιμες εφημερίδες … τις έβαλε σε έναν άδειο γκαζοτενεκέ, που τον έθαψε…»
    ‘Σάλπιγξ’ και λίρα, δηλαδή! 😅👍

    – Καλά, κάπως δικαιολογείται το χάσιμο της βέρας στην αμμουδιά. Αλλά να εξαφανιστεί η παντούφλα του κουμπάρου μου μέσα στο ψιλό βοτσαλάκι της παραλίας, όταν του έφυγε παίζοντας ρακέτες!
    ‘Ανεχουμίσαμε’ μεγάλη έκταση γύρω από το επίμαχο σημείο, δεν τη βρήκαμε τελικά!

  40. Κιγκέρι said

    Α, κι ο δικός μου ο πατέρας είχε χάσει δύο φορές τη βέρα του! Μετά και τη δεύτερη φορά, του λέει η μητέρα μου: «Τώρα, τρίτη βέρα δεν δικαιούσαι», για να πάρει την απάντηση: «Τι λες, βρε Μαρίνα, εδώ δικαιούμαι τρεις γυναίκες, δεν δικαιούμαι τρεις βέρες;!» 🙂

  41. Κιγκέρι said

    Ο άντρας μου πάλι, προκειμένου να μην χάσει τη δική του, την έχει σε ένα κουτάκι στο κομοδίνο του και δεν τη φοράει καθόλου. Προφασίζεται ότι τον στενεύει, αλλά μάλλον αυτό που τον στενεύει δεν είναι η βέρα, αλλά ο γάμος! 🙂

  42. Νέο Kid said

    Δεν ξέρω για σας τους παρακατιανούς , αλλά εγώ έχω αναπνεύσει μόρια απ τον ίδιο αέρα που ανέπνευσε ο Αρχιμήδης, ο Ιησούς Χριστός και ο Τζέγκις Χαν! ( με αφορμή το μπαρτζούδιο « ίσως αναπνεύσαμε τον ίδιο αέρα!» το λέω ) Στα σοβαρά ε!

    ( άσε που υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να είμαι κι απόγονος του Τζεγκις Χαν , δηλαδή… αλλά αυτό το κρύβω! 🤢)

  43. Νέο Kid said

    42. Κι απ το ίδιο νερό ε; έχω πιει με τον Τζήσας και τον Τζέγκις! Να, Μόλις (ξανά)ήπια λίγο νερό απ αυτό που είχε πιει κι ο Επίκουρος!

  44. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    37# Τζη, λες αυτό με τις πολύχρωμες κάθετες ρίγες και τα δύο νοσφερατικά δοντάκια μπροστά, τζούστο?

  45. ΣΠ said

    Ελκυστική αφήγηση όμορφων αναμνήσεων. Να τον θυμάσαι και να τον τιμάς, Νικοκύρη.

    Επειδή με ενοχλούν τα μεταλλικά αντικείμενα πάνω μου, η βέρα, ο βαφτιστικός σταυρός και ένα μπρασελέ-ταυτότητα, που κάποτε μου είχαν κάνει δώρο, είναι μόνιμα στο συρτάρι. Κάποτε φορούσα ρολόι αλλά το κατάργησα κι αυτό όταν απέκτησα κινητό.

  46. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    44+ Χτένι το λένε στη Λακωνία.
    https://www.psarema-skafos.gr/ell/product/I-katsoyla.

  47. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Το #38β είναι για το χτεσινό νήμα αν δεν κάνω λάθος.

  48. leonicos said

    Για τα βιβλία του: Ο ίδιος δεν έκανε την τελική επιμέλεια. Αλλά ο γιος του κάνει επιμέλειες άλλων. Θάναι κρίμα να μην αναλάβει ένα τέτοιο βάρος. Λέω εγώ τώρα. Δεν θάναι πρώτη φορά που θα εκδοθούν μετά θάνατον γραπτά που βρέθηκαν σε συρτάρια.

    Τα είπε κι ο Γιάννης στο 6. Κοπιπάστωσα για να μην κανω τον κοπο.

    Κουβεντα είναι αυτή; Δεν έκανε την τελική επιμέλεια ο ίδιος;

    Εκτος και αν είναι προσωπικές σημειώσεις που δεν συνιστουν βιβλίο

  49. leonicos said

    Εγώ αν χάσω τη βέρα μου δεν θα το μάθετε.

    Δεν θα είμαι εν ζωή για να το γράψω,

    εκτός αν προλάβω και το γράψω πριν το αντιληφθει η Φωτεινη.

    Αναστενάζω στο κρεβάτι και λέει «Στην τουαλέτα θα πας;»
    Και τότε αντιλαμβάνμαι ότι όντως θα πάω στην τουλέτα

  50. leonicos said

    Μη γελάτε, ρε τόσο πολύ

    Ακούγεστε μέχρις εδώ

  51. leonicos said

    Κίγκερι

    Έχω πολλάκις δηλώσει ΄τι ο γάμος για μένα είναι ευλογία.

    Άμε το δηλώνει και ο δικος σου, τι να την κάνεις τη βέρα;

  52. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλά που μερικοί επενδύουν σε «ουτοπίες», αλλιώς θα ήμασταν ακόμα σκαρφαλωμένοι στα δέντρα…

    Ουτοπία αναρχικού λούστρου (του Τόλη Νικηφόρου)

    κάθεται σταυροπόδι σ’ ένα σύννεφο
    βουτώντας το πινέλο του
    στο κασελάκι με τα χρώματα
    το κασελάκι με τις λέξεις
    με τον τζιλά και τ’ άλλα εκρηκτικά
    και βάφει κόκκινα τα υποδήματα
    κάθε περαστικού θεού
    κόκκινο κόκκινο και μαύρο
    ένα παιδικό μπαλόνι

    με την απρόσεχτή του κίνηση
    τα θαμπωμένα μάτια του
    από του ήλιου την εγγύτητα
    τα πάντα κάποτε αναποδογυρίζουν
    και τότε στάζει ο ουρανός
    μυριάδες άστρα

    [Από τη συλλογή Την κοκκινόμαυρη ανεμίζοντας της ουτοπίας (1997)]

  53. leonicos said

    39 Μίκιο

    Ανεχουμίσαμε

    Ααναχουμίζω. το καταγρα΄φω

  54. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα! Μου φαίνεται πως θα υποκύψω στις παραινέσεις περί τελικής επιμέλειας.

  55. leonicos said

    27 Το κάτι ξεχωριστό που είχε ο Δημήτρης Σαραντάκος

    έβγαλε τον Νίκο…. και μπλέξαμε

  56. # 44

    Μάλλον όχι, στα μέρη μου το χτένι είναι όπως λες με κυρίαρχο χρώμα το μπλε αλλά είναι πετρόψαρο σαν τις χελούσες και δεν είναι λεπτό σαν φύλλο. η κατσούλα έχει χρώμα από ανοικτό βεραμάν μέχρι πορτοκαλί-λογικό γιατί ζει στην άμμο, να μην ξεχωρίζει- θυμίζει σαλιάρα το προφίλ της και κυρίως είναι απίστευτα λεπτή, στην άμμο χώνεται βαθιά λες και είναι νερό, όχι σαν τις γλώσσες ή τα καπόνια που σκεπάζονται απλά με άμμο.
    Βέβαια όπως ξανάγραψα τα ον΄λοματα αλλάζουν από τόπο σε τόπο

    Κατσούλες (τηγανητές με βούτυρο, πρώτος μεζές)

  57. leonicos said

    24 Μπίλμπο τα λένε; Ντίλντο τα έχω ακούσει. Τα ε΄χω δει μόνο από μακριά.

    Κι έλεγα… τι δεν καταλαβαίνω….

  58. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    56# Αυτό είναι Τζη, της φωτό. Προφανώς στη Φωκίδα λέτε χτένι κάτι άλλο, αλλά εν προκειμένω μιλάμε για το ίδιο ψάρι.
    Όπως τα λες, εξαφανίζεται αστραπιαία μέσα στην άμμο, αλλά αυτό δεν είναι πρόβλημα. Απλά ρίχνω στο σημείο της εξαφάνισης και η τετράαινα τη βγάζει από την άμμο μια χαρά καμακωμένη.

  59. Από τον Leo Nico προτιμώ τον Leo Nucci, εξαιρετικό Ριγκολέτο, μοναδικό Φόσκαρι, ανεπανάληπτο Ρενάτο και άλλους ρόλους σε όπερες του Βέρντι

  60. dryhammer said

    52> …θα ήμασταν ακόμα σκαρφαλωμένοι στα δέντρα… και βασιλικοί επίτροποι θα ήταν οι γεωπόνοι.

  61. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Λιβανωτό της ακριβής του μνήμης
    η ομορφιά των ίδιων του γραπτών
    και τα μετρούμε και να είναι ο κύριος Μίμης
    για χρόνια δέκα απ τη ζωή απών.

  62. Κιγκέρι said

    57: Λεώνικε,

    όντως δεν καταλαβαίνεις; Να εξηγήσω; Θα εξηγήσω κι αν μας δουλεύεις, μισή ντροπή δική μου και μισή δική σου! 🙂
    Δεν τα λένε μπίλμπο, ντίλντο τα λένε, όπως τα έχεις ακούσει.
    Ο Μπίλμπο Μπάγκινς είναι ένας ήρωας από τον «Άρχοντα των Δακτυλιδιών» του Τόλκιν. Από το ίδιο έργο είναι και ο μάγος Γκάνταλφ. Στη γελοιογραφία του σχ. 24 λοιπόν, ο Άγιος Βασίλης επαινεί το ξωτικό Ντέιβ, επειδή τελείωσε όλες τις κούκλες Γκάνταλφ που έπρεπε να φτιάξει και ρωτάει το αποσβολωμένο ξωτικό Ντάνι, που κρατάει ένα ντίλντο, αυτός πώς πάει με τους Μπίλμπο;

  63. # 58

    Αυτό που λέμε εμείς χτένι είναι στο μέγεθος και σχήμα του γύλου, μπλέ σκούρο με παρα πολλές κάθετες γραμμές κίτρινες, πράσινες, κόκκινες και κινείται πιο γρήγορα από τα άλλα ψάρια

  64. ΓΤ said

    Μα κι αν εφτάσανε να είναι δέκα χρόνια
    που είναι ο Μίμης στας αιωνίους τας μονάς
    γλυκόλαλη η μελάνη του θαρρείς αηδόνια
    κληρονομία εσαεί σε αγρίας εποχάς

  65. ΓΤ said

    Σκυτάλη πήρε ο Νίκος το μαμούνι
    στων λεξικών και των παπύρων το αναδίφι
    το βλέμμα του πατρός ψηλά, στο κορφοβούνι
    άξιο βλέπει γιο, και νήφει

  66. Ευχαριστούμε για το μοίρασμα Νικοκύρη. Να είστε καλά να ζει στη μνήμη όλων σας.

    44, 56 και παπαγαλάκι το ξέρω το συγκεκριμένο. Από το πώς είναι η μούρη του.

  67. 31++,

    Ζήτησε
    ένα κασόνι λίρες
    και το τζίνι άκουσε
    ένα κασόνι λύρες!

  68. sarant said

    61-64-65 Nα ειστε καλά!

    56 Όπως έχω ξαναπεί, οι κατσούλες υπάρχουν και στην Αίγινα. Τις προηγούμενες δεκαετίες είχαν εξαφανιστεί, εδώ και καμιά δεκαπενταριά χρόνια ξαναφάνηκαν.

  69. 67 Λύρες προτιμάτε; Λύρες! https://ricudis.wordpress.com/2012/12/27/%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%B9%CE%B5%CF%82-%CF%87%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%B5%CF%82-%CE%BB%CE%AF%CF%81%CE%B5%CF%82/

  70. spiridione said

    29, 30. Ομοιοπαθής, έχω χάσει τη βέρα στη θάλασσα 🙂

  71. 65

    άξιο βλέπει γιο, και νύφη

    (πε πράμα και για τη Νικοκυρά)

  72. Theo said

    4766 85 684

  73. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>ενώ εκείνος την ίδια στιγμή, πανευτυχής και ατάραχος, έγραφε έμμετρη επιστολή προς τον Στρατή τον Αναστασέλλη!
    Ο πατέρας του Μίμη Σαραντάκου, ο Νίκος,ο παππούς του Νικοκύρη, ο ποιητής Άχθος Αρούρης περί ου ο λόγος, μπορεί να έγραφε αυτό το γράμμα
    Προς Στρατή Αναστασέλλη
    http://www.sarantakos.com/kibwtos/axtos_straths.html

    >>Αυτό το καλοκαίρι, που ο Νίκος ήταν δεκατριώ χρονών,
    Σχεδόν δεκατριώ 🙂
    (Ρητορική ερώτηση) από την πλευρά σου, πώς να το θυμάσαι Νικοκύρη; Αν ήσουν ο μεγαλύτερος στην 8άδα των παιδιών;!
    ….
    Για τις κατσούλες είχε ξαναπωθεί κι είχαμε βάλει και βίντεο ψαρέματός τους. Κάποιος μάλιστα είπε, (να ήταν ο ωσεί παρών πάντα Σπιράλ-βαρύ αχ, τί απουσία!), ότι έβρισκε κι έτρωγε κατσούλες σ΄ένα μαγαζί κάπου Πέραμα; Ή μήπως είπε ο Νικοκύρρης ότι στην Αίγινα κάπου;

    56 «…εκδοχή σπάνιας κατσούλας, τραγανοτηγανισμένης στο βούτυρο, με κείνο το ολόλευκο, γλυκό κρέας που ξεπερνά και τον αστακό σε νοστιμιά.»
    https://www.lifo.gr/tropos-zois/gefsi/4-magazia-gia-teleioys-mezedes-stis-tzitzifies
    Παλιά φωτό απ΄αλλού(2000-Αθηνόραμα)

    https://www.athinorama.gr/umami/food/articles/neo_thalassino_hit-2001218.html

  74. Theo said

    Δηλαδή, ο παππούς σου πέθανε την ίδια μέρα με τον Κιμ Τζονγκ (έτσι το προφέρουν οι Κορεάτες) Ιλ!!

    Δέκα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τον θάνατο του άλλοτε ηγέτη και πατέρα του σημερινού προέδρου της Βόρειας Κορέας, Κιμ Γιονγκ Ιλ και στο πλαίσιο των εκδηλώσεων πένθους το καθεστώς της Πιονγκ Γιανγκ επέβαλε στους πολίτες της χώρας την απαγόρευση του …γέλιου, της κατανάλωσης αλκοόλ και των αγορών στα σούπερ μάρκετ για 11 ημέρες.

  75. Theo said

    @74, διόρθωση:
    Ο πατέρας σου, Νικοκύρη, συγγνώμη 😦

  76. sarant said

    74 Μια μέρα μετά τον Βαρναλη 🙂

  77. 73 Το sarantakos.com φαίνεται πεσμένο. Θα το δούμε (εμείς οι άλλοι).

  78. Theo said

    76:
    37 χρόνια και μια μέρα.

  79. Theo said

    @77:
    Μου άνοιξε στο πι και φι.

  80. Χαρούλα said

    Αχ η βέρα! Η βέρα κι οι πατεράδες μας! Ψάχνωντας την βέρα του μπαμπά μέσα στην θάλασσα, έμαθα τις βουτιές. Και στην άμμο την είχε χάσει, και στο νερό παίζοντας βόλεϋ μαζί μας! Και ποτέ δεν την βρίσκαμε… Άντε πάλι καινούργια! Νάναι καλά κει πάνω….

    Απορία. Ακούσατε γυναίκα να το παθαίνει; Δεν πέφτει από το δάχτυλο , με τόσες δουλειές. Αν δεν υπάρχει ιατρική εξήγηση για αυξομειώσεις στα ανδρικά δάχτυλα, τότε μάλλον οι γυναίκες δίνουμε περισσότερη αξία και προσοχή!

    Για τον μπαμπά και τον μπαμπά του μπαμπά Σαραντάκο αλλά και για όλους τους γονείς μας, που μας μεγάλωσαν με αγάπη, μια αγκαλιά λουλούδια🌸🌼🌺🥲

  81. ΓΤ said

    Και βλέπει η εγγόνα τον παππού Δημήτρη
    στον ύπνο της, τη νύχτα της χαράς* εκεί στη Λόντρα:

    -Παππούλη μου, παππούλη μου, με φίλντισι ρυτίδες,
    δεν έμαθες τι έγινε, δεν είδες;
    Εφτιάξαμε στο ΕΜΠ το ξακουστό Avoyo**
    και πήραμε όλες μαζί το πρώτο το βραβείο!
    -Μπράβο, χρυσάφι μου σωστό, μα δεν ξέρω τι ‘ναι τούτο…
    -Βελούδο για τον άνθρωπο, και θρεπτικό γιαούρτι!
    -Εμένα, χρυσαφένια μου,
    το μόνο που μου μένει
    είναι που πάλλευκο έχεις βίο
    και δεν έγινες λαμόγιο.
    Καλό είναι το γιαούρτι,
    μα η ψυχή δεν περιμένει,
    απ’ τη σοφία τρέφεται
    του Τζίντου Κρισναμούρτι!

    * 22.11.2017
    **Avoyog βέβαια 🙂
    (Δεν ήθελε να του πει «σμούδι»)

  82. ΓΤ said

    71@

    Μα δεν τη γνωρίζω 🙂

  83. ΓΤ said

    80@

    Χαρούλα, την έχει χάσει η μάνα μου…

  84. Χαρούλα said

    #83 για να επιβεβαιωθεί ο κανόνας;😊;;
    Ειλικρινά πάντως όσες ιστορίες έχω ακούσει, για άνδρες έλεγαν!
    Ίσως το θεωρείτε σημαντικό γεγονός και το συζητάτε.

  85. Νέο Kid said

    3,2 δις στερλίνες!…!!
    Ρε μπας και πρέπει να γίνω ring raider?
    https://www.north-westbrides.com/are-you-likely-to-lose-your-wedding-ring-or-engagement-ring/

  86. Νέο Kid said

    84. Οι Εγγλέζοι (85) άνδρες τα χάνουν λέει σε αναλογία 2:1 έναντι των γυναικών, Χαρούλα.
    Σίγουρα παίζει ρόλο κι ότι οι άνδρες τα βγάζουν πιο συχνά ( ασχέτως συζυγικής πίστης 😊) . Ειδικά οι χειρονάκτες. Μη ξεχνάμε ότι εκτός (ή και μαζί ) από βέρες/ δαχτυλίδια έχουν χαθεί και πολλά δάχτυλα , δυστυχώς…

  87. Νέο Kid said

    86. Έχουν χαθεί τα δάχτυλα εξαιτίας των δαχτυλιδιών δηλαδή. ( για το Λεώνικο και το Λάμπρο η διευκρίνιση)

  88. εγώ πάντως δεν έχασα την βέρα μου ίσωςγιατί την φόρεσα μια μέρα που αρραβωνιάστηκα και πιθανόν δυο μέρες όταν παντρεύτηκα, πάντοτε ήμουνα εναντίον δαχτυλιδιών, καδενών και μπρασελέδων, με ενοχλούσαν. Οταν χωρίσαμε μου την επέστρεψε και μαζί με την δική μου αναπαύονται σ’ ένα πηγάδι γιατί δεν είχα πρόχειρο γιαλό …

  89. sarant said

    81 Νάσαι καλά ρε συ!

  90. Πέπε said

    80

    Εντωμεταξύ οι βέρες οι παλιές ήταν ένα σχέδιο όλες, το εντελώς απλό. Τις σημερινές που έχουν μεγάλη ποικιλία δεν τις ξανακάνεις εύκολα.

  91. Μακαρία του!

  92. … «τέχνη να είναι κανείς παππούς», όπως γράφει ο Ουγκώ, …

    Έχει ένα ενδιαφέρον άρθρο το Atlantic για το γενικότερο θέμα οικογένειες με ευρείς και μακροχρόνιους δεσμούς έναντι παντοιοτρόπως διαχωρισμένων (nuclear family) αλλά μένω περισσότερο στην προσδοκία μου να γίνω κι εγώ καλός παππούς, όπως γράφει ο Δ.Σ.!

  93. Γιάννης Ιατρού said

    Με τα τρεχάματα κλπ. που πάντα βγαίνουν αναπάντεχα☹ τώρα αξιώθηκα να διαβάσω το σημερινό, γιατί ήθελα να το κάνω με την ησυχία μου κι όχι στα πεταχτά από το κινητό σε ώρες αναμονής για νά ΄ρθει η σειρά μου κλπ..

    Λοιπόν Νίκο, να είσαι καλά να τον θυμάσαι τον πατέρα σου, πάντα τον τιμάς παντοιοτρόπως.

    Για τα αποσπάσματα που έβαλες, ένα μόνο: απολαυστικά, ζωντανά κι ενδιαφέροντα για την ζωή, τα τεκταινόμενα και τις συνήθειες εκείνα τα χρόνια.

  94. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Μα τι ωραίος άνθρωπος ο Δημήτρης Σαραντάκος, πολύ θα μου άρεσε να ήταν πατέρας μου. Από την αρχή έχω διαβάσει όλα τα κείμενα που δημοσίευσε ο Νικοκύρης κι έχω ταυτιστεί πολύ μαζί του.
    Εγώ με τους γονείς μου είχα πολύ περίεργη σχέση, δεν είχα το παραμικρό ίχνος αγάπης γι΄αυτούς, χωρίς όμως και να έχω την οποιαδήποτε κακία γι΄αυτούς. Δεν ξέρω τι σημαίνει να αγαπάς τους γονείς σου, αυτό το -η μάνα είναι η πιο γλυκιά λέξη- ηχούσε πάντα παράξενα στ΄αυτιά μου και με γέμιζε ενοχές που ξεπέρασα ελέω Ράιχ στα 19.

    Τον πατέρα μου τον έβλεπα κατά διαστήματα ελάχιστα και πάντα σε τραγική κατάσταση (βγαλμένα νύχια, κομμένα μισά δόντια με τανάλια, σακατεμένο με ματωμένα κουρέλια κλπ) και μετά την διαγραφή από το κόμμα, καντάντησε αλκοολικός και μετά από δύο χρόνια πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα . Εκτός από χρέη, δεν έχω να θυμάμαι κάτι καλό σαν παιδί.
    Η μάνα μου, αν και αλύγιστη στις μεγάλες και τρομερές φουρτούνες της ζωής της, είχε κολλήσει με τον αδερφό μου κι έτσι (για καλή μου τύχη τελικά) μεγάλωσα σχεδόν ερήμην και αναρχοαυτόνομα, και διάφορα τυχαία γεγονότα διαμόρφωσαν τον αρχικό χαρακτήρα μου κι αφού ξέφυγα τρείς φορές από τον θάνατο μέχρι τα 17 (από τον γνωστό τρόπο) με απίστευτη τύχη, ήταν η Εύα που μου είπε πως μ΄αγαπάει κι είναι καψούρα μαζί μου που μου ανέβασε την αυτοπεποίθηση και για πρώτη φορά πίστεψα σε μένα κι ότι μετράω.

    Εκείνο τον χρόνο στα 18 διάβασα την λειτουργία του οργασμού, αποφάσισα να αλλάξω στάση ζωής και κυρίως στάση απέναντι στις γυναίκες που δεν τις ξαναείδα ΠΟΤΕ σαν τρύπες που πρέπει να πηδήξω. Τα κορίτσια που γνώρισα, με στήριξαν, με βοήθησαν πολύ και τις ευχαριστώ γι΄αυτό, όπως και όλες τις ισορροπημένες γυναίκες.
    Πολύ σύντομα όμως, κατάλαβα πως το να είσαι άθρησκος, ακομμάτιστος και υπέρ της φυσικής ανεμπόδιστης σεξουαλικότητας, σε φέρνει σε αντίθεση με πάνω από το 98% των ανθρώπων, αλλά συνέχισα και συνεχίζω την ίδια πορεία και δυστυχώς, το ποσοστό δεν έχει αλλάξει.

    Στα 21 έκανα την πρώτη πτώση με αλεξίπτωτο στον στρατό, εκτός από την εκπλήρωση ενός παιδικού ονείρου, απέκτησα τρομερή αυτοπεποίθηση, όταν προσγειώθηκα, φίλησα το χώμα και είπα, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ.
    Από τότε, δεν αμφισβήτησα ποτέ τον εαυτό μου, έχω την καλύτερη δυνατή εικόνα για μένα, υπό την αίρεση πως μέχρι να πεθάνω, πρέπει να βελτιώνομαι, άρα μονίμως ανοιχτό μυαλό στην μάθηση. Πολύ μου άρεσε το ΔΕΝ ΤΑ ΞΕΡΩ ΟΛΑ του Λεώνικου κάποτε, και το έκανα κτήμα μου.

    Στα 33, διαβάζοντας Το παιδί μια νέα αντιμετώπιση του Ντράικορς, (γιατί η Ελεωνόρα είχε αρχίσει να κάνει διάφορα περίεργα και δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να σηκώσω χέρι επάνω της) ανακάλυψα γιατί δεν αγαπούσα τους γονείς μου. Από οικογένειες σαν την δική μου (λέμε τώρα) σε σπάνιες περιπτώσεις το μωρό κρατάει εχθρική στάση απέναντι στους γονείς και μετατρέπει τα αρνητικά σε θετικά, κι έτσι λύθηκε και το μυστήριο πως ό,τι στραβό κι αν μου συμβεί (και μου έχουν συμβεί ΠΟΛΛΑ😂) παίρνω πάντα την θετική πλευρά.😊

    Από μικρός έλεγα πως αν κάνω κάποτε παιδιά, θέλω να έχουν τον πιο εξωφρενικό μπαμπά του Γαλαξία. Στις 29 του Σεπτέμβρη στα γενέθλιά μου, οι κόρες μου μου έκαναν μιά έκπληξη, όταν γύρισα από την δουλειά, είδα κρεμασμένο ένα μεγάλο χαρτί σαν πανό που έγραφε, ΜΠΑΜΠΑ, ΕΙΣΑΙ Ο ΠΙΟ ΕΞΩΦΡΕΝΙΚΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣ ΤΟΥ ΓΑΛΑΞΙΑ, και τα μάτια μου πλημμυρισαν καυτά δάκρυα απίστευτης ευτυχίας!
    Έχω ζήσει όλα όσα έχω επιθυμήσει αληθινά, κι ας μη ξέρω πως είναι να αγαπάς τους γονείς σου, ξέρουν οι κόρες μου κι αυτό μου αρκεί.

    Να ζήσετε να τον θυμόσαστε Νίκο, ήταν και εξακολουθεί να είναι μέσα από τα κείμενα που δημοσιεύεις, ένας ΑΠΙΘΑΝΟΣ ΤΥΠΟΣ, σχεδόν το ίδιο απίθανα ωραίος τύπος, είσαι κι εσύ. Το μήλο κάτω από την πορτοκαλιά θα πέσει,😊 που έλεγα στην μάνα μου όταν αναρωτιόταν αγανακτισμένη από τις απόψεις μου, ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΕΜΟΙΑΣΕΣ ΕΣΥ ΚΑΙ ΒΓΗΚΕΣ ΕΤΣΙ;😂

  95. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    87 – Εγώ την φόρεσα στο χέρι μόνο την ημέρα του γάμου, μετά την είχα στον λαιμό μαζί με δύο αστεράκια με διαμαντάκια που ήταν οι κόρες μου, και ήταν το μοναδικό κόσμημα που φόρεσα ποτέ. Μιά μέρα το 2017 ανακάλυψα πως δεν ήταν στον λαιμό μου χωρίς να καταλάβω πώς και πού έπεσε. Από τότε δεν φοράω τίποτε κι έτσι δεν κινδυνεύουν τα δάχτυλά μου, όσο για την Παπέν, αυτή είναι καλά φυλαγμένη στα βάθη της καρδιάς μου, και θα μείνει εκεί μέχρι να πεθάνω, είτε είμαστε μαζί, είτε όχι.

  96. Οσοι έχουν διδάξει ξέρουν πόσο συχνό είναι το φαινόμενο οι μαθητές να λένε πως κατάλαβαν το μάθημα και στην πρώτη ερώτηση να μην μπορούν να απαντήσουν γιατί το μυαλό τους δεν πήγε εκεί που ρώτησε ο δάσκαλος ώστε να νοιώσουν πως δεν το κατάλαβαν.
    Είναι δύσκολη η τέχνη να μάθεις να ρωτάς τον εαυτό σου αν το κατάλαβες και οπωσδήποτε γίνεται κατά κανόνα μόνο από έμπειρους ενήλικες και γι αυτό θα έπρεπε να υπάρχουν ενδείξεις Κ12, Κ18, Κ25 και στα βιβλία όπως και στις ταινίες.

  97. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    93 Νάσαι καλά Γιάννη!

    95 Νάσαι καλά Λάμπρο!

  98. Pedis said

    Όμορφη διήγηση κι αυτή. Να ζήσετε να τον θυμάστε με περηφάνεια!

  99. Pedis said

    Πολύ αργότερα, γύρω στο ΄81, με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, ετέθη θέμα να απολυθεί ο μάγειρας.

    Απορία (αλλά πού να ξέρεις, θα μου πεις … ) Η φάση έγινε στα πλαίσια της αποχουντοποίησης; Τόσο καιρό μετά την επταετία; (αφού είχε ήδη ολοκληρωθεί η απο-αποχουντοποίηση 🤔)

  100. MA said

    Τι τρυφερό κείμενο!

    Οι δικοί μου λένε ότι ο άνθρωπος πεθαίνει πραγματικά όταν τον ξεχνούν. Γι αυτό να είστε καλά να τον θυμάστε Νικοκύρη!

  101. loukretia50 said

    Νομίζω ότι καταλαβαίνω το δισταγμό σου Νικοκύρη για την επιμέλεια των κειμένων του πατέρα σου, αλλά όχι και 50 – 50!
    Έχεις αναδείξει με τον καλύτερο τρόπο τα έργα του , χρόνια τώρα κρατάς ζωντανή τη μνήμη του και μας δίνεις την ευκαιρία να τον γνωρίσουμε και να χαρούμε την όμορφη απλότητα της ανεπιτήδευτης και βαθειά ανθρώπινης γραφής του.
    Ποιος θα μπορούσε να είναι καλύτερος συνεχιστής της πορείας του στο χρόνο και τις αναμνήσεις?
    Είσαι τυχερός που έχεις μια πολύτιμη κληρονομιά.
    Άλλωστε είσαι εξοικειωμένος με τον κόσμο που έπλαθε με τη φαντασία του, επομένως ο πιο κατάλληλος για να επιμεληθεί μια μυθοπλασία.
    Δε θα είναι ένα δώρο για τους αγαπημένους του?

    Σίγουρα θα ασχοληθείς με την αγάπη και το σεβασμό που του αξίζει.

    Ευχαριστούμε για όσα δημοσιεύεις.

  102. ΣΠ said

    Αυτή πρέπει να είναι η μικρή Έφη που χτένιζε ανάποδα τον παππού της.

  103. sarant said

    Καλημέρα από εδώ, να είστε καλά!

    102 Μεγάλωσε βέβαια λίγο 🙂

  104. ΓΤ said

    Στο οποίο CV της Έφης διαβάζουμε για «άρθρα σε διεθνή συνέδρια με δικαστές» (ενώ σαφώς πρόκειται για εργασίες σε περιοδικά με κριτές)…

  105. ΣΠ said

    104
    Όχι κατ’ ανάγκη περιοδικά. Και σε πολλά συνέδρια υπάρχουν κριτές (η επιστημονική επιτροπή) που αποφασίζουν ποια άρθρα θα γίνουν δεκτά για παρουσίαση ή θα δημοσιευτούν στα πρακτικά.

  106. ΓΤ said

    105@
    Ναι, βεβαίως, αλλά δεν ήθελα να πω ότι η τελευταία φράση είναι προβληματική από την αρχή, και το έπλασα κάπως 🙂
    Ο Νικοκύρης θα πρέπει να την ενημερώσει πάραυτα, μην το δει κάνας ελζεβιράτος ανώνυμος ρεφερί 🙂

  107. Νέο Kid said

    105. Αυτοί οι judges δεν είναι οι peer reviewers ; Ή είναι ένα στάδιο μετά το peer review; Κάτι σαν μετά-πηρρηβιούρηδες δηλαδή.
    Για το CV που λέτε εγώ θα έβαζα «επιστημονικοί αξιολογητές» , γιατί και το κριτές ακούγεται κάπως σαν να πήγε στο Greece you have talent πώς τα λένε η κοπέλα, και το «δικαστές» ακούγεται λες και θα βγει ο Κούρκουλος να κατακεραυνώσει τον Εγγλέζο επίτροπο…

  108. Νέο Kid said

    Α, τώρα είδα ότι μιλάς για συνέδρια Σταύρο ! Παρντον και φυσικά βλακώδης και άκυρη η ερώτηση από πανω

  109. Νέο Kid said

    Οπότε , σε σχεση με το 104. και το σιβί καθαυτό προτείνω: «Αξιολογημένα άρθρα σε διεθνή συνέδρια»

  110. ΓΤ said

    109@

    Ναι, αλλά μέσα στα πανεπιζήμια θυμάμαι λέγαμε «κριτές» καιρό πριν από τις… ταλεντοπασαρέλες 🙂

  111. ΣΠ said

    107
    Έχεις δίκιο για το «κριτές». Κι εμένα δεν μ’ αρέσει, είναι καλύτερο το «αξιολογητές». Έχει όμως επικρατήσει και το λένε όλοι.

  112. ΓΤ said

    111@

    Εκτός αν μπλέξουμε με την έννοια της αξιολογικής κρίσης 🙂

  113. Pedis said

    «… και δημοσιεύσεις κατόπιν αξιολόγησης σε Πρακτικά Συνεδρίων. »

    Αναφέρεται σε proceedings όχι σε άρθρα.

  114. Pedis said

    Δεν αξιολογεί σε σχέση με κάτι άλλο, δεν βάζει βαθμολογία, αλλά παρατηρεί, σχολιάζει, ερωτά, βρίσκει λαθη, απαιτεί απάντηση και κρίνει:

    περνάει – δεν περνάει.

    Ο Editor βέβαια έχει τον τελευταίο λόγο.

    Κριτής είναι για μένα ο ορθότερος όρος

  115. Pedis said

    Στα συνέδρια δεν γίνεται κανονικό ρεφερίιν … απλά γίνεται επιλογή, πέστη αξιολόγηση εργασιών σε σχέση με άλλες.

    Έτσι κι άλλιως κι εκεί που δεν υπάρχει αξιολόγηση δεν (πρέπει να) δημοσιεύεται ό,τι νάναι. Υπάρχει έλεγχος.

    Όμως όταν υπάρχει αξιολόγηση, το προσίντινγκς μπαίνει σε άλλη λίστα αξιολόγησης για τα σιβί στις βάσει δεδομένων (δήθεν), και βέβαια οι οργανωτές πληρώνουν πολύ περισσότερα στο περιοδικό, κόστος που μετακυλίεται στα έξοδα συμμετοχής του συμμετέχοντα (fees), τα οποία χρεώνονται στο πρόγραμμα ή στο λογαριασμό έρευνας του ερευνητή και στο τέλος του φορολογουμένου που πληρώνει άμεσους και έμμεσους φόρους.

  116. Pedis said

    Και δεν γίνεται ρεφερίιν επειδή είναι αδύνατο να κριθούν σωστά 100-1000 δημοσιεύσεις από 2-3 οργανωτές (συνήθως) που έχουν απομείνει για να επιμεληθούν τα Πρακτικά του Συνεδρίου. Δηλαδή, να γίνουν παρατηρήσεις, να ζητηθούν απαντήσεις, να παιχτεί πιγκ-πογκ για κάνα εξάμηνο κι έπειτα να δημοσιευτεί ή να απορριφθεί καθεμιά δημοσίευση ξεχωριστά.

  117. Γιάννης Ιατρού said

    104-114: Συμπέρασμα:
    Μην έχεις την τύχη και πέσει κανένα κείμενό σου σε ανοιχτομάτηδες👍 του μπλογκ (κάποιους παγκοσμίως αγνώστους😂), την έχεις βαμμένη από χέρι😋

  118. Γιάννης Ιατρού said

    117: => 104-116 (μέχρι να το γράψω, αυγατίσανε τα σχόλια του γνωστού αναρχομπολσεβίκου😉)

  119. Νέο Kid said

    Το cv δεν είναι απλή υπόθεση . Αλλιώς πρέπει να διατυπώσεις το ίδιο πράγμα όταν απευθύνεσαι σε ισότιμους ή ξέρω γω επιστημονικούς φορείς /οργανισμούς , κι αλλιώς όταν απευθύνεσαι σε recruiter ( 9,99 στις 10 φορές γίδια άσχετα με το αντικείμενο για το οποίο κάνουν recruiting!) κι αλλιώς όταν απευθύνεσαι σε «υποψήφιο αφεντικό».
    Αλλά πλατείασα τώρα, και σταματώ.

  120. ΓΤ said

    119@

    Έχω χαρεί τρελά με ένα σχόλιό σου.

  121. ΣΠ said

    114
    Ασφαλώς και γίνεται αξιολόγηση. Δεν σου ζητούν μόνο να δεις αν είναι σωστό το περιεχόμενο ή αν περιέχει λάθη. Πρέπει να αποφανθείς και για την αξία της εργασίας. Ποια είναι η συνεισφορά στην επιστήμη, πόσο σημαντικά είναι τα αποτελέσματα; Συχνά σου ζητούν να την βαθμολογήσεις με μέγιστο το 100. Ακόμα να την συγκρίνεις με το επίπεδο των εργασιών του περιοδικού.

  122. Νέο Kid said

    120. Με ποιο; Όλα μου τα σχόλια είναι πηγή χαράς! (κι έκφραση μετριοφροσύνης…)

  123. ΓΤ said

    122@

    Δεν πρέπει να πω. Με πιάνεις εσύ…

  124. Pedis said

    # 121 –

    Δεν σου ζητούν μόνο να δεις αν είναι σωστό το περιεχόμενο ή αν περιέχει λάθη.

    Αυτό είναι το βασικό, το κύριο, το πρωτεύον. Γι αυτό γίνεται όλη η φάση. Για τί άλλο;

    Πρέπει να αποφανθείς και για την αξία της εργασίας.

    Σωστά, αλλά αυτό είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το πρώτο.

    Ποια είναι η συνεισφορά στην επιστήμη, πόσο σημαντικά είναι τα αποτελέσματα;

    Σύμφωνοι.

    Συχνά σου ζητούν να την βαθμολογήσεις με μέγιστο το 100.

    Δεν μου εχει τύχει, δεν το καν ακούσει. Σε πιστεύω, όμως.

    Ακόμα να την συγκρίνεις με το επίπεδο των εργασιών του περιοδικού.

    Σωστά. Αν η εργασία είναι κατάλληλη για το επίπεδο του περιοδικού (συχνά και απαιτητικά ζητείατι από περιοδικά με μεγάλο πρεστίζ και ιμπακτ φάκτορ)

    … και στο τέλος ΚΡΙΝΕΙΣ. Να γίνει η εργασία ΔΕΚΤΗ Ή ΝΑ ΑΠΟΡΡΙΦΘΕΙ.

    Είσαι ΚΡΙΤΗΣ.

    (Ο Editor μπορεί να ζητήσει τη γνώμη κι άλλων κριτών και στο τέλος παίρνει τις αποφάσεις του. Πολλές φορές στην απάντησή του το λέει ρητά ότι «ένας, δύο, τρεις κριτές μας (referrees) απορρίπτουν το χειρόγραφό σας και γι αυτο το απορρίπτω κι εγώ.»

    «‘Η το κάνουν δεκτό …» επομένως, » we are happy …» και τα ρέστα)

  125. Pedis said

    (διορθ. ) ‘H «… οι κριτές μας κάνουν δεκτό το χειρόγραφό σας …»,

    επομένως, «we are happy …» και τα ρέστα

  126. Νέο Kid said

    123. Α κατάλαβα! Για τα φρέσκα κουλούρια λες… ναι, άστο καλύτερα.

  127. ΣΠ said

    124
    Αν θέλουμε να περιγράψουμε με ακρίβεια την διαδικασία έχουμε αξιολόγηση-κρίση-εισήγηση. Κατά την γνώμη μου, το ουσιαστικότερο μέρος είναι η αξιολόγηση και γι’ αυτό προτιμώ το «αξιολογητής». Εν πάση περιπτώσει, όλα αυτά ελάχιστη σημασία έχουν. Ο όρος «κριτής» είναι αυτός που χρησιμοποιείται.

  128. sarant said

    111-114-127 Ο αξιολογητής έχει θηλυκό την αξιολογήτρια. Η κρίτρια όμως δεν ακούγεται πολύ παρά το ότι (ή ίσως επειδή) έχουμε γεμίσει με κριτές στα τηλεπαιχνίδια.

  129. Pedis said

    Προτείνεις ως πρακτικό κανόνα να προτιμάται ο όρος που φτιάχνει το πιο εύηχο θηλυκό; 😆

    (Θα μείνουμε ούτε με τρία εκατομμύρια λέξεις στο τέλος … 😋)

  130. sarant said

    128 Όχι, λέω ότι το ένα έχει θηλυκό και το άλλο δυσκολεύεται

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: