Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μια περιήγηση στις λέξεις του 2021

Posted by sarant στο 4 Ιανουαρίου, 2022


Το άρθρο που θα διαβάσετε σήμερα δημοσιεύτηκε χτες στο ηλεπεριοδικό 2020magΌπως θα ξέρετε, στο ηλεπεριοδικό αυτό δημοσιεύω άρθρα με Λέξεις της επικαιρότητας -σαν εκείνα που δημοσίευα κάθε μήνα στα Ενθέματα της Αυγής. Εδώ μπορείτε να βρείτε όλα μου αυτά τα άρθρα, 14 ως τώρα. Η εικονογράφηση είναι του περιοδικού. Στην εδώ δημοσίευση κάνω μερικές δευτερεύουσες αλλαγές.

Το άρθρο αποτελεί μια λεξιλογική ανασκόπηση του 2021 και από αυτή την άποψη έχει πολλά και αναπόφευκτα κοινά στοιχεία με άλλα άρθρα του ιστολογίου, αφού πριν από μερικές μέρες ψηφίσαμε κι εμείς εδώ τη Λέξη του 2021, όπως κάνουμε κάθε χρόνο από το 2010. Ζητώ συγγνώμη από τους τακτικούς αναγνώστες που σήμερα θα διαβάσουν πράγματα σε γενικές γραμμές ξαναειπωμένα, αλλά η σημερινη επισκόπηση είναι, ας πούμε, η οριστική, ύστερα από την αναπληροφόρηση που υπήρξε με την ψηφοφορία και με τη συζήτηση που προηγήθηκε και ακολούθησε.

Με το σημερινό άρθρο μπορούμε να πούμε ότι ολοκληρώνεται η ανασκόπηση του λεξιλογικού 2021 και ξεκινάει το λεξιλογικό 2022. Καλή λεξιλογική χρονιά λοιπόν!

 

Μια περιήγηση στις Λέξεις του 2021

Η συνεργασία μου με το 2020mag εγκαινιάστηκε, τον Ιανουάριο του 2021, με ένα άρθρο ανασκόπησης των λέξεων του 2020. Ταιριάζει λοιπόν να επιχειρήσω και φέτος την ίδια λεξιλογική ανασκόπηση, αφού εμείς εδώ λεξιλογούμε.

Η ανασκόπηση θα βασιστεί στη συζήτηση και στην ψηφοφορία που έγινε στο ιστολόγιο που διατηρώ, και που σας προτείνω να επισκεφτείτε, που έχει τίτλο ίδιον με τη στήλη μας, Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία.

Όταν κάνουμε απολογισμούς, συχνά λέμε ότι «η χρονιά που πέρασε δεν ήταν μια χρονιά σαν όλες τις άλλες». Αυτή η φράση κάποτε μας φαινόταν κλισέ, αλλά εδώ και δυο χρόνια νομίζω πως δικαιολογείται απόλυτα.

Το 2021, όπως και το 2020, βρέθηκε κι αυτό, ολόκληρο μάλιστα, κάτω από το στίγμα της κορόνας. Κι έτσι, και τούτη η χρονιά κυριαρχήθηκε από πανδημικές λέξεις, που ήταν αναπόφευκτο να μονοπωλήσουν την ανασκόπηση, αν και υπάρχει μια μετατόπιση -το 2020 είχαμε την πανδημία καθαυτή, τον ιό και τα πολλά ονόματά του και στις διάφορες μορφές λοκντάουν, ενώ το 2021 η έμφαση βρέθηκε στο εμβόλιο, την εκστρατεία εμβολιασμού και τις σχετικές αντιπαραθέσεις.

Λοιπόν, το εμβόλιο καταρχάς, ή ίσως στον πληθυντικό, τα εμβόλια, έχουν μια από τις πρώτες θέσεις στην ανασκόπησή μας. Και βέβαια τα εμβόλια είχαν πρώτη και δεύτερη δόση, νομίζω όμως ότι ο όρος που ξεχώρισε ήταν η τρίτη δόση, αν και έχουμε επίσης τους όρους ενισχυτική και αναμνηστική δόση (και υπήρξε και μια μικρή διαμάχη, αν η τρίτη δόση είναι αναμνηστική ή ενισχυτική). Να αναφέρουμε και τις πατέντες των εμβολίων και το αίτημα για άρση των πατεντών.

Κοντά σ’ αυτά, τα ουσιαστικά εμβολιασμένοι και ανεμβολίαστοι. Επειδή όμως είχαμε και τις δόσεις, ακούγεται επίσης ο όρος πλήρως εμβολιασμένος ή διπλοεμβολιασμένος. Βέβαια, όποιος έχει κάνει τη δεύτερη δόση δεν θα θεωρείται εσαεί «πλήρως» εμβολιασμένος και ίσως δεν θα έχει πια πιστοποιητικό εμβολιασμού. Να βάλουμε εδώ και τη νόσηση ή το πιστοποιητικό νόσησης -και τη βαριά νόσηση. Είχαμε και τα μονοδοσικά και διδοσικά εμβόλια· τριτοδοσίτης δεν ανέτειλε ακόμα, λέμε όμως τριτοεμβολιασμένος.

Αλλά δεν τελειώσαμε με τα εμβόλια, μόλις τώρα αρχίζουμε. Μια από τις πιο χαρακτηριστικές λέξεις που πρωταγωνίστησε στη χρονιά είναι και η λέξη αντιεμβολιαστής, που υπήρχε βέβαια και νωρίτερα (αν και τα λεξικά δεν την έχουν), αλλά πρώτη φορά ακούστηκε τόσο πολύ. Να βάλουμε και τον όρο αρνητής, που στην πορεία επεκτάθηκε -είχαμε ας πούμε τον αρνητή απογραφής. Οι αντιεμβολιαστές συχνά χαρακτηρίζονται ψεκασμένοι, όρος που κάθε άλλο παρά νέος είναι -φέτος όμως είδα να γενικεύεται η χρήση των συντμήσεων η ψέκα ή ο ψεκ, ή και το πρώτο συνθετικό πχ ψεκογιατρός (γιατρός που εκφράζει θέσεις που θεωρούνται ψεκασμένες). Να αναφέρουμε εδώ την ορολογία των ακραίων αρνητών του εμβολιασμού, τους ακροδεξιούς θεματοφύλακες / αυτόχθονες ιθαγενείς. Χαρακτηριστικά δείγματα της ορολογίας που χρησιμοποιούν είναι όροι όπως το μπόλι και μπολιασμένος  ή τρυπημένος. Στη δημοσιογραφική ορολογία ακούγονται και τα κορονοπάρτι, που είτε γίνονται με περιφρόνηση των περιορισμών σε μάσκες και αποστάσεις είτε γίνονται για να κολλήσουν σκόπιμα οι συμμετέχοντες ώστε να αποφύγουν τον εμβολιασμό.

Λέξη που επίσης ακούστηκε πολύ ήταν η υποχρεωτικότητα, των εμβολιασμών εννοείται. Και η συνέπειά της, η αναστολή εργασίας. Ακούστηκε αρκετά και η επιτροπή λοιμωξιολόγων, ενώ επίσης συζητήθηκε το ακαταδίωκτο που έχει θεσπιστεί ή ζητείται να θεσπιστεί για τα μέλη διάφορων επιτροπών.

Μια άλλη ομάδα πανδημικών λέξεων έχει να κάνει με τα τεστ: μοριακό τεστ ή τεστ PCRράπιντ τεστ και σελφ τεστ (οι όροι ταχυτέστ και αυτοτέστ που είχαμε προτείνει, δεν επιασαν φυσικά). Για τους εμβολιασμούς, αλλά όχι μόνο, ακούστηκε πολύ και η πλατφόρμα, που ανοίγει κάθε τόσο. Ακούστηκε και ο όρος ξεστοκάρισμα για τα εμβόλια, ενώ κάπου πρέπει να αναφερθεί και το πρωτόκολλο.

Από κάποιους η πανδημία θεωρείται πανδημία των ανεμβολίαστων. Σε κάθε περίπτωση, κάθε μέρα παρακολουθούμε με ανησυχία τους αριθμούς των διασωληνωμένων, που εισάγονται στις ΜΕΘ, ενώ πρόσφατα έγινε πολύς λόγος και για VIP ΜΕΘ, που μένουν κενές για να διατεθούν στους ισχυρούς. Να πούμε και για τα ράντζα, και να σημειώσουμε και τις κλινικές COVID, δηλαδή δημόσια συνήθως νοσοκομεία, που δέχονται μόνο περιστατικά κορονοϊού.

Είπα για τον κορονοϊό και θυμήθηκα τις μεταλλάξεις του και τις παραλλαγές του, δυο ελληνικά γράμματα που έγιναν διάσημα παγκοσμίως, τα Δέλτα και Όμικρον.

Ένας όρος που επίσης ακούστηκε αν και δεν τονίστηκε όσο πιστεύω ότι θα έπρεπε είναι η  υπερβάλλουσα θνησιμότητα. Ενώ οι συχνές εμφανίσεις του πρωθυπουργού στην τηλεόραση ονομάστηκαν, ανακριβώς ίσως, διαγγέλματα.

Και για να τελειώσουμε με την πανδημία, θα θυμίσω ότι υπάρχουν και όροι που ακούστηκαν πολύ στην αρχή της χρονιάς αν και σήμερα ελάχιστα ακούγονται, όμως σε μια ανασκόπηση πρέπει να τους συμπεριλάβουμε: κλικ αγουέικλικ ινσάιντ, και γενικώς «έξυπνα μέτρα«. Να αναφέρουμε και την πανδημική φράση που χρησιμοποιήθηκε πολύ στα σόσιαλ: Δεν υπάρχουν μελέτες.

Κι όμως, στην ψηφοφορία που έγινε στο ιστολόγιο, πρώτευσε, και μάλιστα με χαρακτηριστική διαφορά από τη δεύτερη λέξη και με ρεκόρ ψήφων, ένας όρος μη πανδημικός, η γυναικοκτονία.

Πώς να εξηγήσουμε αυτή την προτίμηση; Μήπως μέσα στον πανδημικό ζόφο θελήσαμε να «επιστρέψουμε στην κανονικότητα» και να ψηφίσουμε μια μη πανδημική λέξη, έστω και απαίσια; («Ψηφίζω λέξεις που δεν θέλω να ξανακούσω», είχε αιτιολογήσει την επιλογή της μια φίλη του ιστολογίου).

Ομολογώ πως χάρηκα πολύ για τη νικήτρια λέξη, αφού έχω επανειλημμένα διαξιφιστεί στα σόσιαλ με διαφόρους που επιμένουν ότι η λέξη «δεν υπάρχει» ή (επιχείρημα Μπογδάνου) ότι… μειώνει τις γυναίκες αφού, τάχα, δεν τις θεωρεί ανθρώπους. Η αλήθεια είναι ότι στη χρονιά που πέρασε είδαμε θεαματική εδραίωση της χρήσης του όρου από μέινστριμ μέσα, οπότε η πρωτιά στην ψηφοφορία έχει βάση αλλά και αξία.

Κατά τα άλλα, η πανδημία δεν άφησε μεγάλα περιθώρια για άλλες λέξεις. Ωστόσο, πλάι στη γυναικοκτονία είχαμε επίσης το ελληνικό MeToo, ενώ ένας όρος που ακούστηκε πολύ ήταν και η συνεπιμέλεια, εννοείται των παιδιών, με την ευκαιρία της συζήτησης του σχετικού νομοσχεδίου.

Το καλοκαίρι με τις εξόχως καταστροφικές πυρκαγιές είχαμε κάμποσες λέξεις που ακούστηκαν, από τις οποίες θα ξεχωρίσω την αναζωπύρωση αλλά και τις εκκενώσεις, όπως και τους Ρουμάνους πυροσβέστες. Είχαμε επίσης το βουλεβάρτο του δημάρχου Αθηναίων, αλλά και τις φρεγάτες που αγοράζουμε από τη Γαλλία. Ακούστηκε αρκετά και η απολιγνιτοποίηση.

Το φθινόπωρο είχαμε το κύμα ακρίβειας με τους φουσκωμένους λογαριασμούς, αλλά και την απογραφή, που έτσι όπως έγινε φέτος έδωσε τον νέο όρο αυτοαπογραφή.

Ακούστηκε αρκετά και ο όρος επαναπροώθηση (ή στο αγγλικό ισοδύναμό του, push-back) των προσφύγων. Και το θάρρος της Ingeborg Beugel στην αντιπαράθεσή της στην επεισοδιακή συνέντευξη τύπου με τον πρωθυπουργό έδωσε μια φράση που ήδη έχει μεταπλαστεί σε διάφορα μιμίδια: Have you been to Samos? You have not been to Samos.

Και βέβαια, στο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο ακούστηκε πολύ και φέτος, και έχει σχεδόν εδραιωθεί, ο όρος πετσωμένα (μέσα ενημέρωσης). Ο όρος ξεκίνησε βέβαια από τη λίστα Πέτσα, διατηρείται όμως και τώρα που ο τότε κυβερνητικός εκπρόσωπος έχει αναλάβει άλλα καθήκοντα. Με τον τρόπο αυτό αναβαπτίζεται ένας παλιός όρος της ελληνικής πολιτικής σκηνής -στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα πέτσωμα ονομάζονταν οι παροχές σε διάφορες παραστρατιωτικές ομάδες, που πρόσκεινταν σε κομματάρχες, και που υποτίθεται ότι έκαναν ανταρτοπόλεμο κατά της Τουρκίας. Τα «πετσώματα» δηλαδή οι δαπάνες υποτίθεται για την αλλαγή των υποδημάτων τους, ήταν ένας εύσχημος τρόπος χρηματοδότησης.

Κι επειδή τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης είναι λίγο ή πολύ πετσωμένα, έχει αξία να διατηρηθούν και να δυναμώσουν ανεξάρτητες φωνές σαν το 2020mag.gr.

Να είναι γόνιμη και τούτη η λεξιλογική χρονιά μας, και του χρόνου να λιγοστέψουν -ή και να χαθούν εντελώς- οι πανδημικές λέξεις!

112 Σχόλια προς “Μια περιήγηση στις λέξεις του 2021”

  1. Καλημερίζουμε !

  2. leonicos said

    Σχόλιο προ αναγνώσεως του σημερινού άρθρου

    Πέπε

    Από το χθεσινό 151

    Το stand με το stehe πραγματικά δεν έχουν καμία ετυμολογική σχέση; Ή έχουν αλλά απλώς δεν είναι το ίδιο ρήμα παρά ομόρριζα;

    Είναι το γνωστό παιχνίδι ισχυρού / ασθενους θέματος, κείρω / εκάρην / κουρά, σπείρω / επάρην / σπόρος, σπορά, στέλλω / εστάλην, (απο)στολή, στέργομαι / στοργη κοκ

    Σόρρυ για την παρέμβαση

  3. Κώστας said

    Καλημέρα, Λεώνικε,

    δες, αν θες, την απάντηση που μόλις άφησα στο άλλο νήμα.

  4. sarant said

    Καλημέρα από εδώ. Σήμερα έχουμε γνωστό υλικό, αλλά το άρθρο έπρεπε να μπει για λογους διαδικασίας.

  5. Πέπε said

    Καλημέρα σας.

    Το ακαταδίωκτο είναι από τις λέξεις που δεν είχα πολυπροσέξει. Είναι παλιότερος όρος; Κανονικά δε θα έπρεπε να σημαίνει ότι απαγορεύεται να τους κυνηγάνε με τρελές κούρσες τύπου Ντιουκς, με κωλίδια που προκαλούν πολλαπλές καραμπόλες σε όλα τα τυχαία παρευρισκόμενα οχήματα εκτός από τα εμπλεκόμενα, αθώες νταλίκες να διπλώνουν και να χύνονται κατά μιλιούνια τα λεμόνια (η πιπεριά γαμήθηκε) αλλά οι μπάτσοι και οι κακοί να συνεχίζουν, κλπ.; Αυτό είναι η καταδίωξη. Να τρέχεις με άτομο γαντζωμένο στο σπασμένο σου παρμπρίζ. Ή και θαλάσσια, εναέρια, αλλά πάντως κυνηγητό. Όχι απλώς δίωξη.

  6. Πέπε said

    5 (συνέχεια) Ή και με άλογα. Και πεζή στις οροφές των βαγονιών του τρένου. Κατά περίπτωση και με βοϊδάμαξες (τρελή καταδίωξη στο Χρυσό Δρεπάνι), με βαγονέτα στις ράγες μέσα στο ορυχείο, κλπ.

  7. leonicos said

    Καλημέρα

    Διάβασα το άρθρο

    Πώς να εξηγήσουμε αυτή την προτίμηση; Μήπως μέσα στον πανδημικό ζόφο θελήσαμε να «επιστρέψουμε στην κανονικότητα» και να ψηφίσουμε μια μη πανδημική λέξη, έστω και απαίσια;

    Ο λόγος που ψήφισα, κι ενδόμυχα περίμενα να επιρατήσει η γυναικοκτονία είναι οτι πρόκειται για ένα φαινόμενο υπαρκτό και ανατριχιαστικό. Το να σκοτώνεται κάποιος επειδή α) δεν υπηρέτησε τον αφέντη όπως εκείνςο νόμιζε β) επειδ΄γ δεν ‘κάθισε’ στον αφέντη όπως εκείνος ήθελα, γ) επειδή έτσι του κάπνισε τοε αφέντη.

    Κι επειδ΄γ αφέντες σήμερα δεν υπάρχουν και αντικατασταθηκαν από κάποιους που λέγονταν σύζυγοι και σήμερα σύντροφοι, αλλά παντα άντρες (οι άτιμες αυτές λέξεις είναι αμφίσημες κατα το γένος), μιλάμε για γυναικες.

    Επομένως η συζυγοκτονία / συντορφοκτονία (αλλά πάντα γυναικών) αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση που πρέπει και να αντιμετωπιστει αλλιως και γενκά νακριθε΄αλλιώς από την απλή ανθρωποκτονία.

    Λόγω ηλικίας και παπού που αγόραζε την Ακρόπολη των δεκαετιών 50 και 60, και όλοι οι συμπαίκτες μου, ασφαλώς θα θυμούνται ότι κάποτε τα ‘εγκλήματα τιμής’ ήταν στην ημερήσια διάταξη. Είχαν καταντήσε να θεωρουνται σχεδόν αυτονόητα.

    Ξέπλεναν τη ντροπή της οικογένειας. Πόσοι από μας θυμούνται το τύπο που σκότωσε πέντε, τις τρεις αδελφές του, τον πατέρα του και του θειο που είχε επιστρέψει από την Αμερική, διότι τις ‘π@@@σαν’ θείος και πατέρας. Απολογήθηκε απλώς εξηγώντας την πράξη του.

    Ειμαι 77 ετων και δεδομένης τοποθέτησης περί τα σεξουαλικά (βεβαίως αυτό μου προέκυψε αργά στον βίο μου, και ισχύει μόνο για την τελευταία τριακονταετία που συμπίπτει με α) Φωτεινή και β) ΜτΙ.)

    Εντούτοις πιστεώ ότι α) καποιος έχει οτ δικαίωμα να τοποθετεί το κορμί του όπου νομίζει, χωρίς να είναι υποχρεωμένος να απολογηθεί σε άλλον. τώρα, αν προκεύπτουν ζητήματα συζυγικής / συντροφικής πίστης, είναι δική του ευθύνη, όπως έχει την ευθύνη κάθε άλλης του πράξης. Αλλά το δικαίωμά του ως δικαίωμα ΔΕΝ αφισβητείται.
    Το αν έχει επιπτώσεις στη σχέση του είανι άλλο ζήτημα.

    β) Η παρθενιά και πιο συγκεκριμένα η απώλειά της, είναι κάτι μοναδικό, ως εμπειρία, και για τα δύο φύλα, και μακάρι καθένας που του συμβαίνει να το εμπειράται θετικά και καλά. Αλλά αφορά μόνο τον ίδιο. Δεν έχει κανένας δικαώμα να ρωτήσει, να ζητήσει να μ΄θει ή να πάρει αποφάσεις γα τη σχέση του από αυτό. Και μη νομίζεται ότι έχει ξεπεραστεί. Πολλοί ηλίθιοι άντρες αοφασίζουν από αυτό ενώ διατείνονται (όταν δεν ε΄χεουν σκοπό τον γάμο) ότι δεν τους ενδιαφέρει. Και παντρεύονται ηλίθια μπουμπούκια, που ανανίπτουν και τους κερατώνουν, και καλά τους κάνουν

    Τα ζω καθημερινα συναναστρεφόμενος νέα παιδιά

    Γιατί είμαι 77 χρονώ αλλά είμαι νέος

    ΥΓ ΔΕΝ είπα ‘και ωραίος’. Μονο ‘νεός’ είπα

  8. leonicos said

    3 Κώστα

    Καλημέρα

    Δώσε και το νούμερο. Μη με κουράζεις. Είμαι νεος αλλά δεν τρέχω πολύ

  9. leonicos said

    4Νοικοκ΄ρη

    Ξέρουμε τι μάρκα είσαι. Τω΄ρα θα σε μάθουμε;

    ΡΕ ΣΥ! Μήπως τ’ αστεία μου είναι πολύ κρυα, σαν του παναγιωτόπουλου;

  10. avno13 said

    Το αν η “γυναικοκτονία” είναι όρος υποτιμητικός για τις γυναίκες ή επιτιμητικός (ανατιμητικός γίνεται?) είναι θέμα που δεν σηκώνει (πολλή) συζήτηση.
    Από “μαθηματικής” απόψεως το σύνολο των γυναικοκτονιών ως υποσύνολο των ανθρωποκτονιών υποδεικνύει ότι η αντικατάσταση του “ανθρωπο” από “γυναικο” διακρίνει σε μεγαλύτερη λεπτομέρεια το “θύμα”, το οποίο είναι (και εδώ έχω απορία) το υποκείμενο ή το αντικείμενο της ‘πράξεως’?
    Πρόσφατα διάβασα (‘Η φιλοσοφία της φυσικής’, Roberto Toretti, σελ. 479) ότι την εποχή του Γαλιλαίου (~17ος αι) αυτό που λέμε εμείς αντικείμενο της παρατήρησης από το υποκείμενο (την/τον παρατηρήτρια/τή), το λέγανε υποκείμενο της παρατήρησης από το αντικείμενο (τον παρατηρητή (αμφιβάλλω αν με τα δεδομένα του τότε υπήρχαν επίσημες παρατηρήτριες). Δλδ ακόμα και σε ένα “απλό” θέμα φυσικής οι δύο αυτές έννοιες (υποκείμενο/αντικείμενο) ή η ερμηνεία(?)/χρήση(?) αυτών έχει κάνει “στροφή 180ο”. Μου φαίνεται αστείο, ίσως και αντιφατικό, ότι σήμερα απαιτούμε από τους επιστήμονες (υποκείμενα με την σύγχρονη έννοια) ‘αντικειμενική’ (με ποια έννοια?) κρίση.

  11. Πέπε said

    @2:

    Λεώνικε, δες εδώ: https://sarantakos.wordpress.com/2012/10/22/autegos/#comment-785540

  12. leonicos said

    Κώστα

    μην κουράζεσαι, τα είδα

    Φυσικά υπάρχουν και ρήματα που έχουν δανείσει τύπους σε αλλα

    ορώ, είδον όπωπα, / λέγω , ερώ, / έρχομαι, είμι, ήλθον κοκ

  13. Και στα (σύγχρονα) ελληνικά έχουμε τέτοιες περιπτώσεις πολλών ριζών σε μερικά ρήματα (βλέπω/είδα, τρώ(γ)ω/έφαγα, πηγαίνω/πάω(;). Μπορούμε να πούμε κάτι;

  14. leonicos said

    Ο Τζι έχει το ακαταδίωκτο εδώ μέσα

    Ό,τι και να πει, κανείς δεν τον μαλώνει, ακόμα και όταν ιλάει για άνθρωπους άγνωστους στο μεγάλο κοινό.

    Πάντως, στον προσεχη αγώνα ΠΑΟΚ – ΑΕΚ είμαστε και οι δυο κερδισμένοι.

    Αν νικήσει η ΑΕΚ, που το εύχομαι, θα ‘έχει νικήσει η ΟΜΑΔΑΡΑ μου, εξ ου ΘΡΙΑΜΒΟΣ. Ο Τζι θα παρηγορηθεί επειδή νίκησε η ομάδα του φιλου του.

    Αν νικήσει ο ΠΑΟΚ, που εύχεται ο Τζι, θα θριαμβολογεί ότι νίκησε η ΟΜΑΔΟΥΛΑ του, κιεγώ θα χαίρομαι που νίκησε η ομάδα του φίλου μου.

    Αν έρθει ισοπαλία…. Αυτό δεν το σκέφτηκα.

    Θα το σκεφτώ και θα επανέλθω, τουλάχιστον όσοι ενοχλούνται από τα πολλαπλά σχόλια μου, και λένε ότι σχολιάζω σα να ‘εχω λόξυγκα, να μη μου τη λένε και τζάμπα. Σαν καλός σύντροφος ιστολογίου, πρέπει να κάνω το ακθηον μου για να έχουν κι αυτοι το δίκιο τους.

  15. leonicos said

    Η συνεργασία μου με το 2020mag εγκαινιάστηκε, τον Ιανουάριο του 2021

    Αντέγραψα το γραφιστικό εικονίδιο και το κράτησα, επείδη το βρήκα πολύ ενδιαφέρον

    Ο γραφίστας κατάφερε το ακατόρθωτο: Σε παρουσίασε όμορφο. Ευτυχώς δεν σε φωτογράφησαν

  16. leonicos said

    13 Δημόσιε χώρε

    Ασφαλώς μπορούμε να πούμε κάτι. Και η Νέα Ελληνική είναι ΙΕ γλώσσα με μεγάλη συγγένεια προς την Αρχαία Ελληνική

    Μόνο που είναι γνωστό, και περιττεύει

    Το έρχομαι / ήρθα, σπέρνω / σπορά, ρέω / ροή, σπονδή (/σπένδομαι), φεύγω / φόβος, φυγή, πλέκω / πλοκή, φέρω / φορά, και μυριάδες(;) άλλα

  17. Νέο Kid said

    «ΡΕ ΣΥ! Μήπως τ’ αστεία μου είναι πολύ κρυα, σαν του παναγιωτόπουλου;»
    Λεώνικε, δε θέλω μα σε στεναχωρήσω , αλλά θα στεναχωρήσω. Τα αστεία σου είναι μια άλλη εντελώς κλάση απ αυτά του Παναγιώτοπουλου. Not even cold!

  18. leonicos said

    11 Πέπε, δεν κατάλαβα

    Ασφαλώς δεν αναφερόμουν – ενημερωνα εσένα. Γενικά έγραφα. Ξέρω πως τα ξέρεις καλά

    Το ότι με μαλώνεις για την χρονικές ανακολουθιές μου, είναι ένα αστειάκι

    Δεν νομίζω ότι χρειάζεται πολύ ‘επιβάρυνση’. Το πολύ πολύ γράψε μου ‘κόφ’ το!’

  19. leonicos said

    17 Νέο Kid

    Απέτυχες άλλη μια φορά. Δεν με στενοχώρησες, αλλά μ’ ενθουσίασες!

    Τα αστεία σου είναι μια άλλη εντελώς κλάση

    Δηλαδή jokes according to Leonicos; Λίγο το έχεις αυτό;

    Τα αστεία του παναγιωτόπουλου δεν τα ξέρω γιατί δεν είδα ποτέ μου το ράδιο αρβύλα. Είμαι χαζός και όταν μιλάνε όλοι αμζί δεν μπορώ να παρακολουθήσω. Έτσι δεν μπορ΄΄ω και να συγκεθώ μαζί του.

    Αλλά jokes according to Leonicos

    Μεγάλη δόξα

  20. leonicos said

    Έτσι δεν μπορ΄΄ω και να συγκεθώ μαζί του

    ΔΙΑΒΑΖΕ

    Έτσι δεν μπορ΄΄ω και να συγκριθώ μαζί του

  21. Νέο Kid said

    11. Πέπε, κορυφαίο το κυνηγητό ! 👍🤪

  22. Πέπε said

    18

    Λεώνικε, δεν μπορώ να γράψω κόφ’ το σ’ έναν άνθρωπο που δε μιλάει ποτέ απότομα αλλά πάντα γλυκά και ευγενικά όπως εσύ.

    Αλλά αυτό εννοούσα.

    Κάθε φορά με βάζεις να παίξω το παιχνίδι του θησαυρού, και οσάκις βαριέμαι το αποτέλεσμα είναι ότι μέρος της συζήτησης πάει στον βρόντο. Οσάκις δεν βαριέμαι, η συζήτηση σώζεται αλλά με κόπο και δυσκολία. Περιττό κόπο και περιττή δυσκολία. Παρόμοια και για τους υπόλοιπους καλεσμένους στο κυνήγι.

  23. Pedis said

    Χωρίς διάθεση να μειώσω την αξία του κόπου του Νικοκύρη, δεν μπορώ να μην θυμίσω ότι όλες οι διαδικτυακές έρευνες πάσχουν κατά τρόπο που δεν διορθώνεται με τίποτα από αυτό 😃

  24. Alexis said

    Νομίζω ότι και ο «μεγάλος περίπατος» ήταν ένας όρος που άξιζε μια θέση στη λεξιλογική ανασκόπηση του 2021.

  25. Νέο Kid said

    23. Καλό! Μου θύμισε το άλλο με τη ρωσική ρουλέτα. Έγινε μια επιστημονικότατη έρευνα με τη μέθοδο των συνεντεύξεων των συμμετεχόντων , και προέκυψε ότι είναι πολύ ασφαλές παιχνίδι . Η πιθανότητα θανάτου στο παιχνίδι της Ρωσικής ρουλέτας είναι 0.

  26. Alexis said

    #5: Πέπε έχεις δίκιο βέβαια ότι άλλο είναι η δίωξη και άλλο η καταδίωξη, αλλά πώς αλλιώς να το πούμε αυτό;
    Ασυλία;
    Ακαταλόγιστο; (μπα δεν κολλάει και παραπέμπει αλλού)
    Παλιά λέγαμε για τον μονάρχη ότι είναι «ανεύθυνος» (ούτε κι αυτό κολλάει)

    Κάποια άλλη πρόταση;

  27. Νέο Kid said

    Πέρα απ την πλάκα , το sampling bias είναι πανταχού παρόν και σε υποτίθεται σοβαρές μελέτες. Κάπου διάβασα , αλλά δε θυμάμαι πού, ότι έρευνα λέει που έγινε σε επιζόντες αεροπορικών ατυχημάτων έδειξε ότι το 90% είχαν διαβάσει τις «οδηγίες ασφαλείας» στην καρτέλα στο θηκάκι κάθε καθίσματος. Άρα , διαβάστε τις οδηγίες! Σώζουν!
    (Μόνο που η «έρευνα» δεν μας είπε (μακάρι να μπορούσε…) το τι είχαν κάνει σχετικά όσοι χαιρέτισαν κλέφτικα… Μπορεί να τις είχαν διαβάσει σε πόστο 95% … 🤢 )

  28. ΣΠ said

    26
    Αδίωκτο;

  29. Νέο Kid said

    Επειδή βέβαια υπάρχουν ανάμεσά μας και άτομα (λίγα! κι αυτό (το ότι είναι λίγα, δηλαδή) είναι ένα ακόμα self selecting bias!…) χαμηλής αντιληπτικής ικανότητας, να πούμε ότι τα γκάλοπ του Νικοκύρη δίνουν οντως «στίγμα», καθώς δεν αποτελούν μια οποιαδήποτε διαδικτυακή έρευνα , αλλά απευθύνονται σε συγκεκριμένο pool που είναι ήδη διαρκώς «συμμετέχον» σε πολύ μεγάλο ποσοστό.

  30. Spiridione said

    26. Η βουλευτική ασυλία περιλαμβάνει το ανεύθυνο και το ακαταδίωκτο των βουλευτών (άρθρα 61 και 62 του Σ.). Έχουν μείνει αυτές οι ορολογίες από παλιά
    Π.χ. στο Σ. του 1864: Βουλευτής δεν καταδιώκεται κτλ.
    https://books.google.gr/books?id=bVpEAAAAcAAJ&pg=RA1-PA304&lpg=RA1-PA304&dq=%CE%BF+%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%AE%CF%82+%CE%B4%CE%B5%CE%BD+%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CF%8E%CE%BA%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9&source=bl&ots=X3O-v2v2Tb&sig=ACfU3U3J4NWUNPCbcP1AYEmw0Y9-zg3OdQ&hl=el&sa=X&ved=2ahUKEwiT-_jVhpj1AhWCi_0HHR4GB1MQ6AF6BAggEAM#v=onepage&q=%CE%BF%20%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%AE%CF%82%20%CE%B4%CE%B5%CE%BD%20%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CF%8E%CE%BA%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9&f=false

  31. […] Το άρθρο που θα διαβάσετε σήμερα δημοσιεύτηκε χτες στο ηλεπεριοδικό 2020mag. Όπως θα ξέρετε, στο ηλεπεριοδικό αυτό δημοσιεύω άρθρα με Λέξεις της επικαιρότητας -σαν εκείνα που δημοσίευα κάθε μήνα στα Ενθέματα της Αυγής. Εδώ μπορείτε να βρείτε όλα μου αυτά τα άρθρα, 14 ως τώρα. Η εικονογράφηση είναι του περιοδικού. Στην εδώ δημοσίευση κάνω μερικές δευτερεύουσες… — Weiterlesen sarantakos.wordpress.com/2022/01/04/2021review/ […]

  32. Spiridione said

    30. Το ίδιο και στο Σ. του 1844.
    Είναι μετάφραση από το βελγ. Σ. του 1831 (άρθρα 44 και 45)
    Βουλευτής δεν εξετάζεται ουδ’ οπωσδήποτε εξετάζεται ένεκα γνώμης ή ψήφου …
    Aucun membre de l’une ou de l’autre chambre ne peut être poursuivi ou recherché à l’occasion des opinions et votes …

    Βουλευτής, διαρκούσης της βουλευτικής συνόδου, δεν καταδιώκεται, ουδέ συλλαμβάνεται άνευ αδείας του Σώματος …
    Aucun membre de l’une ou de l’autre chambre ne peut, pendant la durée de la session, être poursuivi ni arrêté en matière de répression, qu’avec l’autorisation de la chambre dont il fait partie,

    Στο σημερινό Σύνταγμά μας, στο μεν άρθρο 61 (ανεύθυνο) παρέμεινε το ‘καταδιώκεται’ στο δε άρθρο 62 (ακαταδίωκτο) έγινε ‘διώκεται’.
    https://el.wikisource.org/wiki/%CE%A3%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1%CF%82#p61

  33. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    11 Και μολις τα είδα, λέω «τι έπαθαν και ανασταίνουν αρχαία άρθρα;»

    15 Ναι, αλλά το σκίτσο έγινε με βάση φωτογραφία

    24 Μάλλον έχεις δίκιο. Δεν θυμάμαι αν προτάθηκε

    30 Α μπράβο

  34. Πέπε said

    13

    Με την επιφύλαξη του πηγαίνω-πήγα, που κι εσύ Δ. Χώρε με επιφύλαξη το βάζεις, νομίζω ότι στα ν/ελλ έχουμε κυρίως διαιώνιση των αντίστοιχων αρχαίων φαινομένων δανεικών χρόνων. Ενδιαφέρον που το ορώ, με δανεικό αόριστο είδον, όταν αντικαταστάθηκε από το βλέπω διατήρησε τον ίδιο δανεικό αόριστο (ενώ το αρχαίο βλέπω=κοιτάζω είχε δικό του αόριστο, πρβλ. παρέβλεψα). Ομοίως και το εσθίω-έφαγον-τρώω-έφαγα.

  35. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Λέξη που επίσης ακούστηκε πολύ ήταν η υποχρεωτικότητα, των εμβολιασμών εννοείται.
    Μια καλή μου φίλη που της έθεσα υπόψη την ψηφοφορία με τις 42 λέξεις και της το υπενθύμισα κιόλας αλλά τελικά χάθηκε ανάμεσα σε βασιλόπιτες και αιφνίδια τεστ και το ξέχασε, μου είπε ότι την εντυπωσίασε η υποχρεωτικότητα που δεν την είχε, λέει, ξανασυναντήσει.

    11. Πέπε, πολύ τζαμάτο το βίδεον !

    Εδώ η φονική καταδίωξη (από ακαταδίωκτους; -για να δούμε)

  36. antonislaw said

    Καλή λεξιλογική-και όχι μόνο-χρονιά!
    Πολύ χρήσιμο το σημερινό αρθρο, απολογιστικό, μαλιστα μου θυμισε και μια έννοια του πετσώνω(=εξαπατώ)και πήγα στο σχετικό αρθρο του ιστολογίου και την πρόσθεσα.
    Η γυναικοκτονία και η καθιέρωσή της ειναι συμβολή στο νομικό μας πολιτισμό και για αυτό δικαίως σεμνύνεται για τη συνεισφορά του το ιστολόγιο κι ο Νικοκύρης του, που χίλια χρονια να ζήσει! Ειδικα δε αν θεσπιστεί και ιδιώνυμο αδίκημα τότε θα αποτελέσει και κομματι του συλλογικού συνειδητού-πέρα από νομική διάταξη-,θα τύχει αποδοχής στη συνείδηση τουλαχιστον των νεώτερων που ειναι θετικοί σε εκφράσεις και στάσεις τύπου»τοξική αρρενωπότητα».
    Στην Κύπρο παν

  37. @ 34 Πέπε

    Σωστά.
    Κρίμα που δεν βγήκε και κανένα «τρώξω» ούτε υπάρχει και καμία τρώξη ή φάγωση (εκτός από επιστημονικό όρο). Και περίεργο που δεν έχουμε «βλέψω» ενώ είναι ζωντανό (λόγιο όμως) το «παραβλέψω».

  38. antonislaw said

    36 αναρτηθηκε πριν ερρήμην μου..
    Έλεγα οτι στην Κύπρο,που εχει γυναικα προεδρο του Κοινοβουλιου έχει κατατεθεί από την ίδια πρόταση νόμου τη θεσπιση του ως ιδιωνυμο αδίκημα,και θα ειναι,λεει το δημοσίευμα η πρωτη ευρωπαϊκή χώρα αν το θεσπίσει.
    https://www.dw.com/el/%CE%BD%CF%8C%CE%BC%CE%BF-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%B3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BA%CF%84%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%B5%CE%BE%CE%B5%CF%84%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CE%B9-%CE%B7-%CE%BA%CF%8D%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82/a-59719197
    Στην Ελλαδα όλο και πιο πολύ ακούγεται επίσης το θέμα
    https://www.huffingtonpost.gr/entry/protase-yia-eisayoye-tes-yenaikoktonias-os-diakritoe-adikematos-ton-poiniko-kodika_gr_61868eb3e4b055e47d7b0ba1

    Πρεπει να δημοσιεύτηκε σήμερα αρθρο στην Καθημερινή του Μανδραβέλη αλλα δεν μπορω να το βρω διαδικτυακά με τίτλο» η γυναικοτονια ως ιδιωνυμο»

  39. Αγγελος said

    Λεώνικε (2), καμία σχέση δεν έχει η μετάπτωση (τρέφω/τροφή, αμείβω/αμοιβή κλπ.) με το φαινόμενο του σχηματισμού των χρόνων από τελείως διαφορετικές ρίζες (βλέπω/είδα, τρώω/έφαγα…). Η πρώτη έχει μια ομοιότητα με τα «ισχυρά ρήματα» των τευτονικών γλωσσών, που σχηματίζουν τον αόριστό τους με αλλαγή φωνήεντος (αγγλ. sing/sang/sung κλπ.)· το δεύτερο, καίτοι σχετικά σπάνιο, εμφανίζεται σε πολλές γλώσσες (λατ. sum/fui, γαλλ. aller/je vais/j’irai, αγγλ. go/went…)

  40. 36
    > μαλιστα μου θυμισε και μια έννοια του πετσώνω(=εξαπατώ)και πήγα στο σχετικό αρθρο του ιστολογίου και την πρόσθεσα

    και έχεις απαντήσεις…

  41. leonicos said

    39 Αγγελος

    Συμφωνούμε απόλυτα. Αλλά νοίζω πως έκανα σαφή διάκρισητων δύο φαινομένων, α) της εναλλαγης ασθενούς / ισχυρού θέματος των ΙΕ (όχι μόνο τευτονικών προ θεού) γλωσσών, και των ρημάτων που δανείζουν τύπους όπως το έρχομαι, τρώω, αμοίβω όπως πολύ σωστά τα πρόσθεσες, λέω / είπα, και πιθανώς και άλλα

  42. leonicos said

    38 Antonislaw

    πολύ σωστά θα κάνουν

  43. leonicos said

    38 Antonislaw

    πολύ σωστά θα κάνουν

    και θα πρέπει να περιλάν=βουν και συμπεριφορές με τον ίδιο αιτιολογικό, ου δεν φτάνουν στον φόνο

  44. Μαρία said

    38
    Η αντίθετη θέση με την οποία συμφωνώ εδώ https://sarantakos.wordpress.com/2021/12/31/woty2021-3/#comment-784915

  45. leonicos said

    Φανταστείτε ν’ ανοίξετε μια μέρα το ιστολόγιο και να διαβάσετε

    Leonicos said
    5 Ιανουαρίου 2022, στις 11:14

    Σκότωσα τη Φωνεινή

  46. leonicos said

    Θα γυρίσει το ιστολόγιο ανάποδα

    Κορόιδα!!!!!!!

    ΦωΝεινή έγραψα

    Αν τολμούσα…. να γίνει και η ανδροκτονία ιδιώνυμο;

  47. leonicos said

    Καλά, περιμένετε μέχρι αύριο το μεσημέρι

    Δεν ξέρεις τι γίνεται!

  48. Νέο Kid said

    Oh god!…

  49. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Γυναικοκτονίες, τα δεδομένα και η γλώσσα
    https://www.kathimerini.gr/society/561461074/apopsi-gynaikoktonies-ta-dedomena-kai-i-glossa/

    Kατ- άσχετο με τις λέξεις της χρονιάς:
    Αντιγράφω: Σαλαμίνα ετυμολογείται «από τη ρίζα Σαλ- άλας=αλμυρό νερό και –άμις= στη μέση» . Ισχύει;

  50. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    45 Φώτισες τη Σκοτεινή ! 🙂

  51. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πάω L.A. !

    Λαϊκή 🙂

  52. ΣΠ said

    49β
    Από το Λεξικό Μπαμπινιώτη:

    Σαλαμίνα (η) 1. νησί τού Σαρωνικού Κόλπου πολύ κοντά στις ακτές
    τής Αττικής, γνωστή από την περίφημη ναυμαχία μεταξύ Ελλήνων
    και Περσών (480 π.Χ.)· αλλιώς (λαϊκ.) Κούλουρη (βλ.λ.) 2. η πρωτεύ-
    ουσα τού ομώνυμου νησιού. — Σαλαμίνιος (ο) [αρχ.], Σαλαμίνια κ.
    (λόγ.) Σαλαμινία (η), σαλαμίνιος, -α, -ο [αρχ.].
    [ΕΤΥΜ. < αρχ. Σαλαμίς, -ῖνος, πιθ. < φοιν. saläm «ειρήνη», άποψη που
    συμφωνεί με την ιστορική υπόθεση ότι το νησί υπήρξε εμπορικός
    σταθμός των Φοινίκων. Κατά τη μυθολογία, η Σαλαμίς έλαβε το όνο-
    μα της από την κόρη τού ποταμού Ασωπού, σύζυγο τού Ποσειδώνα.
    Μαρτυρούνται επίσης οι ονομασίες Πιτυοῦσα (από το δέντρο πίτυς
    «κουκουναριά»), Σκιράς (από τον ήρωα Σκίρο) και Κυχρεία (από τον
    ήρωα Κυχρέα, γυιο τής Σαλαμίνος, ο οποίος απάλλαξε το νησί από
    έναν φοβερό δράκοντα)].

  53. Νέο Kid said

    53. Σκέτο «Σαλάμ» χωρίς ψωμάκ…εε .. «Αλέικουμ» όμως, δεν πάει! 😊
    Να ταν τουλάχιστον Σαλαμαλεκίνα, μάλιστα!
    (Ο Μπαμπινιώτης πού ξέρει πώς ήταν η ειρήνη στα φοινικικέζικα; …)

  54. Κώστας said

    39: Με αφορμή το σχόλιό σου για τις μεταπτωτικές σειρές, Άγγελε, και έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μου και τη χθεσινή κουβέντα για το taught vs. teached, ας αναφερθεί ότι στη Γερμανική ορισμένα ρήματα που στους παρελθοντικούς χρόνους εμφανίζουν δύο τύπους, έναν ασθενή και έναν ισχυρό, άλλη σημασία έχουν με τον έναν και άλλη με τον άλλον. Ενώ το schaffte λ.χ. σημαίνει «κατάφερα», το schuf χρησιμοποιείται με τη σημασία «δημιούργησα»· το bewegte σημαίνει «μετακίνησα», ενώ το bewog «ώθησα (σε μια πράξη)»· το hängte «κρέμασα», ενώ το hing «κρεμόμουν» κ.ά. − Υπάρχει άραγε και στην Αρχαία το φαινόμενο αυτό;

  55. antonislaw said

    40 Σε ευχαριστώ κι απο εδω Στάζυμπε, εξαιρετικό το εύρημα σου για το σχόλιο της Μάρθας Αποσκίτη στο Φορτουνατο της Κρητικης Αναγεννησης και την εννοια του «την πετσώνω», δηλαδή του ετοιμαζω, υποβάλω σε φαρσα,σκαρωνω φαρσα,εξαπατώ, που επιβιωνει ως φραση σε πετσωσα και σημερα στο Ρεθυμνο τουλαχιστον.

    44
    Έχει πολυ δυνατα επιχειρήματα ο κ καθηγητης αλλα σε πολλα θα μπορουσε να διαφωνησει κανεις πχ λεει δεν ειναι λεξικό ο ποινικος κωδικας ενω ξερουνε ολοι οτι βασικη αρχη του ποινικου δικαιου απορρεουσα απο την αρχη του κρατους δικαιου ειναι το περιφημο καμια ποινή χωρις προηγουμενο νομο αλλα κ νόμο συγκεκριμενο, lex certa, επομενως η εξαντλητική απαρριθμηση στο ποινικο δικαιο, και δικην λεξικου δεν ειναι εξοβελιστεα αλλα απαραιτητη. Κανει καπως αυθαιρετες παραδοχες, λεει οτι ειναι λογικο η αξια ενος βρεφους να εχει μεγαλυτερη αξια απο ενος γεροντα.Αυθαιρετο, σε ποια κοινωνία?ειναι απο τα φλεγοντα θεματα τωρα της βιοηθικης(παντα ηταν) τωρα σε σχεση με την τεχνητη νοημοσυνη για το πχ τι θα επιλεξει μα χτυπησει ενα ιχ με τεχνητη νοημοσυνη, ενα παιδι ή ενα γεροντα?πχ στους Ιαπωνες η απαντηση ειναι το παιδι, σε καποιους ευρωπαιους το γεροντα, στους Γερμανους αυτο που δε θα χρειαστει να παρεκκλινει, ακολουθωντας τη φυσική ροή των πραγματων, τη μοιρα θα ελεγε με αλλα λογια κανεις. Ουτε θα ακυρωθουν οι διεθνεις συμβασεις ανθρωπινων δικαιωματων αν αναγνωριστει ως επιβαρυντική περισταση ή ιδιωνυμο η γυναικοκτονια προς θεού,αλλωστε εχουν και τυπικα υπερτερη ισχύ, ουτε και θα υποτιμηθεί η γυναικα με ενα μετρο θετικής διακρισης αν ειπωθεί έτσι ούτε ανοιγει ο ασκος του αιολου για να αναγνωριστουν κι αλλες μη επιθυμητες επιβαρυντικες περιπτώσεις όπως πχ η ανθρωποκτονια αστυνομικου εν ωρα υπηρεσιας. Ο αστυνομικος, ο στρατιωτικος εν γενει, με την αποδοχή του διορισμού του αναλαμβανει και την ιδιαιτερη διακινδύνευση που εμπεριεχει το επαγγελμα του, γι αυτο εχει κ προνομια πχ μισθολογικα.ειναι αλλης ταξεως ζητημα μια εοαγγελματική ιδιότητα ενός επαγγελματια του κινδύνου, από την ιδιοτητα της γυναικας.εν ολιγοις η γυναικα γεννώμενη η αν θελετε αποδεχομενη την ταυτοτητα φύλου της δεν αναλαμβανει καποια διακινδύνευση ή δεν θα επρεπε τουλαχιστον.

  56. Πέπε said

    54

    Ένα που υπάρχει, Κώστα, και θυμίζει το τελευταίο σου παράδειγμα, είναι οι δεύτεροι συντελικοί χρόνοι. Παράγονται από το αρχικό ρηματικό θέμα χωρίς χρονικό χαρακτήρα (που είναι το -κ- του λέλυκα ή οι τροπές των π/β σε φ κλπ.), συχνά με μετάπτωση ή με αττικό αναδιπλασιασμό – σε κάθε περίπτωση, με αλλαγές στο θέμα, ειδικές μόνο γι’ αυτούς τους χρόνους, και έχουν ενεργητικές καταλήξεις αλλά παθητική ή ουδέτερη διάθεση.

    Δεν το ‘χω πολυψάξει το θέμα, απλώς μου ‘ρθε στο νου τις προάλλες σε κάποια συζήτηση εδώ. Πρόχειρα και μετ’ επιφυλάξεων μερικά παραδείγματα:

    *γεν- > γίγνομαι, γέγονα (=έχω γίνει), ενώ γεγένημαι είναι ο κανονικός πρώτος παρακείμενος που θα μπορούσε να είναι το μέσο ενός υποθετικού ενεργητικού *γεγένηκα.
    *ολ- > απόλλυμι > απόλωλα (εδώ και με αττικό αναδιπλασιασμό = έχω χαθεί, το απολωλός πρόβατο) // απολώλεκα = κανονικός ενεργητικός, έχω χάσει
    *πραγ- > πράττω, πέπραγα (βρίσκομαι σε μια κατάσταση) // πέπραχα = κανονικός ενεργητικός, έχω κάνει

  57. sarant said

    49-52 Με πρόλαβε!

  58. Πέπε said

    37

    Γιατί κρίμα;
    Αλλά εν πάση περιπτώσει υπάρχει το τρωκτικό.

  59. Νέο Kid said

    57. Δηλαδή η Σαλαμίνα προέρχεται από το Salam? (aleikum. Aleikum salam!) . Σοβαρά τώρα;…

  60. Κώστας said

    54: Ευχαριστώ, Πέπε.

  61. Κώστας said

    Πότε θα πάψω επιτέλους να απαντώ στο σωστό άτομο με λάθος αριθμό σχολίου…

  62. GeoKar said

    Αντιγράφω από:

    – άρθρο του Inside Story στις 30/12/21, “Λέξη της χρονιά τόσο για τα λεξικά Merriam-Webster, όσο για τα λεξικά της Οξφόρδης είναι η λέξη εμβόλιο” και από

    – τη στήλη Johnson (για γλωσσικά θέματα) στον Economist της 1ης Ιανουαρίου 2022, “the year’s most significant words were once again covid-related: pingdemic, [v]ariant, Delta and Omicron, as the world started learning the Greek alphabet. But Johnson’s word of 2021 is vaccines, shortened to vax, and its variations”.

    ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ σε όλες κ όλους, με πρώτο φυσικά τον φιλόξενο Ν(ο)ικοκύρη μας!!!

  63. Costas Papathanasiou said

    49-52-57-59:
    «A more modern theory considers «Salamis» to come from the root sal ‘salt’ and -amis ‘middle’; thus Salamis would be the place amid salt water.[2] Other fringe theories have attempted to connect the name to the Semitic root Š-L-M ‘health, safety, peace’, because of the well-sheltered harbor,[3] but have been for the most part rejected by the academic community.[4][5][6][7][8] » (βλ. https://en.wikipedia.org/wiki/Salamis_Island )

  64. dryhammer said

    Δηλαδή αυτό το Amish Salt το βγάζουν στη Σαλαμίνα;

    http://cdn.shopify.com/s/files/1/2777/4662/products/popcorn_salt1_600x.jpg?v=1554839429

  65. sarant said

    62: as the world started learning the Greek alphabet!

  66. @ 58 Πέπε

    Λέω κρίμα, επειδή δεν παρήχθη αναλογικά στη δουλεμένη γλώσσα κάτι με ένσιγμο τύπο ποιού, αφού μάλιστα έχουμε και την υποστήριξη (σαν επιχείρημα σωστού / «σωστού» σχηματισμού) από το τρωκ-τικό.

  67. Δεν πρέπει η ετυμολόγηση να εξηγήσει και το -ν του αδύναμου θέματος; (Παρακαλώ μην απαντήσει ο Νεσταναίος…)

  68. Νέο Kid said

    67. Αυτό είναι εύκολο! «Σαλάμ» είπε ο Φοίνιξ, «Αμήν!» απήντησε ο Εδώδιμος νησιώτης , κι έγινε Σαλαμήν(α) .

  69. Πέπε said

    66

    Τουναντίον, νομίζω ότι παρήχθη και μετά έπεσε σε αχρησία. Το αρχαίο τρώγω=ροκανίζω πρέπει να είχε κανονικά αόριστο έτρωξα. Το ότι στο ν/ελλ τρώω=τρώω έχουμε αόριστο έφαγα οφείλεται σε κάποια εμμονή της συλλογικής μνήμης στο έφαγον, που υπερίσχυσε της λήθης του εσθίω, και θα ξαναπώ ότι αυτό το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον.

    Αυτό που δεν ξέρω είναι αν υπήρξε ποτέ, έστω και σε *πρωτοελληνικά, αόριστος του εσθίω και ενεστώτας του έφαγον. Λογικά τα ελλειπτικά ρήματα πρέπει να διαμορφώθηκαν σε κάπως προχωρημένο στάδιο της εξέλιξης της γλώσσας, δεν μπορεί πρωτόγονοι άνθρωποι να είχαν τέτοια εξεζητημένη γραμματική. Πάντως, στο παρόμοιο παράδειγμα ορώ-είδον-βλέπω-είδα, ο ενεστώτας του είδον σώζεται στο λατινικό video.

  70. dryhammer said

    68. Πώς από το μάντρα της ειρήνης βγήκε αυτό;

    [Με ειδοποιούν από το κοντρόλ πως βγήκε από τη μάντρα της Ειρήνης εδώ δίπλα, που έχει μια λιμνούλα]

  71. Γιάννης Ιατρού said

    52: Η εξήγηση του Μπαμπινιώτη πως η Σαλαμίνα ιδρύθηκε πιθανώς από Φοίνικες (εφόσον το ετυμολογεί έτσι), έστω από τους Λαούς της Θάλασσας, πάσχει και προέρχεται από μπέρδεμα με την Σαλαμίνα στην Κύπρο, η οποία τελικά ήταν παιδί της Σαλαμίνας στην Αττική.
    Το όλο θέμα έχει εξηγήσει, κατ΄εμέ πειστικά, ο Paul Kremscher, παραθέτω α) απόσπασμα από το Glotta 33, 1ος Τόμος, 1954

    καθώς και πληροφοριακά τον σύνδεσμο (archive.org) από το σχετικό έργο του Robert E. Bell (Place names in classical Mythology, 1989) σελ. 240/241 για την Σαλαμίνα.

    Ενδιαφέρον άρθρο (θα το γνωρίζει ο πυδύο) για το γένος των Σαλαμινίων στην αρχ. Αθήνα/Αττική (εννοώ😋) και την ιστορία του νησιού έχει γράψει και ο Stephen D. Lambert της British School at Athens στο περιοδικό Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik, Bd. 119 (1997), pp. 85-106 με αφορμή δύο σχετικές επιγραφές που βρέθηκαν στην Αγορά στην Αθήνα το 1936 (εδώ πιντιέφι😎)

  72. Λεύκιππος said

    37 Πιο ζωντανό και σύνηθες από το παραβλέψω, είναι και το προβλέψω, εκ του προβλέπω. Ή μήπως και προείδα;

  73. Λεύκιππος said

    Και βέβαια υπάρχει και το επιβλέπω που με καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει στον αόριστο επείδα.

  74. @ 69 Πέπε

    Ε… όλα είναι ενδιαφέροντα στις γλωσσικές μεταβολές.

    @ 72 Λεύκιππος (ή, σωστότερα, Λεύχιππος;)

    Πράγματι, πιο ζωντανό το «προβλέπω»/«πρόβλεψα».

  75. 73

    Με το διέβλεψα/διείδα ισορροπούν τα πράγματα.

  76. rogerios said

    Ναι, όταν το μόνο εργαλείο που έχεις στη διάθεσή σου είναι ένα σφυρί, τότε νομίζεις ότι όλα τα προβλήματα είναι καρφιά…

    Όσο επιτακτική ήταν η ανάγκη καθιέρωσης του όρου γυναικοκτονία σε κοινωνικό επίπεδο, άλλο τόσο επικίνδυνο είναι το ενδεχόμενο θέσπισης ιδιώνυμου εγκλήματος. Η δεύτερη περίπτωση απορρέει από τη στρεβλή πεποίθηση (την οποία ασπάζονται τόσοι ανεύθυνοι πολιτικοί) ότι η λύση όλων των προβλημάτων είναι η αυστηροποίηση του ισχύοντος νομικού πλαισίου, με ιδιώνυμα αδικήματα και βαρύτερες ποινές. Έχω την αίσθηση ότι ποινικολόγοι και εγκληματολόγοι μπορούν να μας διαβεβαιώσουν ότι πρόκειται για φενάκη. Και το κακό δεν θα χτυπηθεί στη ρίζα του (η οποία δεν είναι άλλη από εδραιωμένες κοινωνικές νοοτροπίες) και θα ανακύψουν πλείστα προβλήματα και αδικίες. Κι ας αφήσουμε στην άκρη το γεγονός ότι η υπέρμετρη εξειδίκευση της ποινικής νομοθεσίας δεν συνιστά κάτι άλλο παρά ποδηγέτηση της δικαστικής εξουσίας από τη νομοθετική (και εμμέσως πλην σαφώς από την εκτελεστική).
    Φυσικά τα πράγματα θα διορθωθούν προς το δικαιότερο στην πορεία (με συσταλτικές ερμηνείες του νομικού χαρακτηρισμού), αλλά και πάλι με βαρύ τίμημα. Και πιθανότατα με αρκετά χρόνια χαμένα.
    Οι απεχθείς και εγκληματικές κοινωνικές συμπεριφορές καταπολεμούνται πρωτίστως με διαφορετικούς τρόπους…

  77. Ημέραν τινά, νεάνις ονόματι Ασημίνα, κόρη μεγάλης οικογενείας του Πειραιώς μετέβη δια γουήκενδδ εις παρακείμενην νήσον. Αναζητούσα κατάλυμα και ερωτηθείσα υπό του πανδοχέως περί των στοιχείων της απεκρίθη με χάριν :

    «Σάλλα Μίνα» και η απάντησις έκτοτε ονοματέδωσεν την νήσον * Papyrus G,Pontius, t.IV, c.XCVII, «

  78. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ευχαριστώ τους πολλούς που … Σαλαμινομάχησαν.

    Εντωμεταξύ (καλά το σαλ) αλλά αυτό το αμίς είναι …δοχείο της νυκτός! *
    https://el.wiktionary.org/wiki/%E1%BC%80%CE%BC%CE%AF%CF%82

    *εξ ου και σκωραμίς ;

  79. Γιάννης Ιατρού said

    99: χαχαχα το papyrus pontius μου θύμησε άλλες εποχές 🙂
    ΥΓ: καλά που δεν ζήτησε η κυρία και κανένα σαλαμάκι

  80. Μαρία said

    55, 76
    Η αυστηροποίηση των ποινών ως βασική επιλογή του υπουργείου Δικαιοσύνης
    Ελισάβετ Συμεωνίδου – Καστανίδου https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/315091_i-aystiropoiisi-ton-poinon-os-basiki-epilogi-toy-ypoyrgeioy-dikaiosynis

  81. Σήμερα το λέει κι ο Πάσχος: https://www.kathimerini.gr/opinion/561654787/i-gynaikoktonia-os-idionymo/

  82. Χαρούλα said

    Rogerios #76 ακριβώς! Συμφωνώ. Δεν αλλάζουν οι νόμοι την κοινωνία.

  83. Πέπε said

    72, 73 κλπ.

    Παράλληλα έχουμε και: προβλέπω – πρόβλεψη, αλλά διαβλέπω – διορατικός!

    Ναι, φυσικά όλα τα γλωσσικά φαινόμενα είναι ενδιαφέροντα. Το ιδιαίτερο που μου κάνει κλικ εδώ είναι ότι, ενώ έχουμε συνηθίσει στο καθημερινό φαινόμενο ότι μεταξύ συνωνύμων οι γλωσσικές κοινότητες φαίνεται να συνδέουν αυθαίρετα κάποια επιμέρους ιδέα μόνο με το ένα ή το άλλο, κι έτσι π.χ. θεωρούν φυσικό να λένε «είδον» για αόριστο του ορώ, έρχεται κάποια στιγμή μια αλλαγή, μια αντικατάσταση (από λέξη που φυσικά ήδη υπήρχε αλλά είχε κάποια σημασιολογική διαφοροποίηση), π.χ. του ορώ από το βλέπω, και η αντικατάσταση είναι τόσο πλήρης ώστε η «καινούργια» λέξη υιοθετεί ακόμη και τέτοιες απρόβλεπτες, αυθαίρετες ιδιότητες της παλιάς, όπως τον ανώμαλο δανεικό αόριστό της.

    Το ίδιο κι όταν σ’ ένα ιδίωμα βλέπω μια έκφραση ή μια σύνθετη λέξη που, ενώ η έννοιά της δεν προκύπτει άμεσα και μηχανικά από τις έννοιες των επιμέρους στοιχείων, ωστόσο σημαίνει ό,τι και το αντίστοιχο μη ιδιωματικό της ΚΝΕ. Για παράδειγμα δεν είναι τόσο αυτονόητο ότι τον γυμνοσάλιαγκα πρέπει να τον ονομάζουμε γυμνοσάλιαγκα, σαλίγκαρο που δεν είναι ντυμένος, αλλά στην Κρήτη τον λένε «γδυμνοχολιιό». Λες κι έκατσαν επίτηδες και είπαν «γυμνός, εμείς το λέμε γδυμνός, σάλιαγκας, εμείς τον λέμε χοχλιό, άρα όλο μαζί;…». Αν μου πουν ότι κάπου αλλού τον λένε ξερωγώ τσιτσιδοκαλάουρα, κατ’ αρχήν θα το θεωρήσω ατυχές αστείο. (Σαν τα «τούρκικα ανέκδοτα», τσογλάν μαντρί κλπ., που κάποια στιγμή συνειδητοποιείς έκπληκτος ότι το μπουζ ντολάπ, «κρύα ντουλάπα, ψυγείο», δεν είναι ανέκδοτο!)

  84. Μαρία said

    81
    Τα νούμερα ο Πάσχων τα πήρε απο σοβιετικό ακάου.
    https://www.kethi.gr/nea/i-bia-kata-ton-gynaikon-se-arithmoys-0

  85. rogerios said

    @82: Οι νόμοι αλλάζουν τις κοινωνίες, αλλά όχι σε τέτοιο βαθμό, όχι τόσο εντυπωσιακά, όχι τόσο γρήγορα όσο νομίζουν κάποιοι. Πρωτίστως, δεν τις αλλάζουν κατ’ ανάγκην προς το καλύτερο. Η αυστηροποίηση του ποινικού δικαίου έχει μάλλον αποδειχτεί ότι δεν φέρνει κάτι καλό…

  86. @ 83 Πέπε

    Είπαμε, έχουμε κάποια ανάγκη από «ποταμόιππο» ή έστω και «ποταμόβουν». Αλλιώς, τι ιπποπόταμος, τι ουβντουράν, το ίδιο είναι. 🙂

  87. Κώστας said

    69: «Πάντως, στο παρόμοιο παράδειγμα ορώ-είδον-βλέπω-είδα, ο ενεστώτας του είδον σώζεται στο λατινικό video»

    Στην περίπτωση αυτή τουλάχιστον διαθέτουμε και έναν −έστω και υποθετικό− ενεστωτικό τύπο: το *εἴδω, ο παρακείμενος του οποίου, βέβαια, ανέπτυξε τη σημασία «γνωρίζω», όπως ακριβώς συνέβη με το γερμανικό ομόριζό του αντίστοιχο, το weiß, που από την αρχική σημασία «είδα» πέρασε σταδιακά στην ενεστωτική σημασία «γνωρίζω», διατηρώντας ωστόσο τις μορφολογικές ιδιοτροπίες των αρχαίων τύπων Präteritum.

  88. antonislaw said

    76

    «Όσο επιτακτική ήταν η ανάγκη καθιέρωσης του όρου γυναικοκτονία σε κοινωνικό επίπεδο, άλλο τόσο επικίνδυνο είναι το ενδεχόμενο θέσπισης ιδιώνυμου εγκλήματος.»

    Ως νομικός θα υπερασπιστώ τη θέση που εξ ορισμού λέει ότι κανόνας δικαίου είναι ένας κανόνας κοινωνικής συμπεριφοράς εξοπλισμένος με καταναγκασμό. Δεν ισχυρίζομαι ότι ένας απλός κοινωνικός κανόνας δεν είναι σημαντικός (με καλημερίζουν και δε λέω καλημέρα σε κανένα) αλλά τελικά θα το αντέξω. Είναι ένα εργαλείο το ποινικό δίκαιο, γενικά ο κανόνας δικαίου, που μπορεί να αξιοποιηθεί θετικά εδώ.

    «Η δεύτερη περίπτωση απορρέει από τη στρεβλή πεποίθηση (την οποία ασπάζονται τόσοι ανεύθυνοι πολιτικοί) ότι η λύση όλων των προβλημάτων είναι η αυστηροποίηση του ισχύοντος νομικού πλαισίου, με ιδιώνυμα αδικήματα και βαρύτερες ποινές. Έχω την αίσθηση ότι ποινικολόγοι και εγκληματολόγοι μπορούν να μας διαβεβαιώσουν ότι πρόκειται για φενάκη.»
    Εδώ υπάρχει πραγματικά κάτι ιδιαίτερο, το οποίο το έχει εντοπίσει και η κοινωνία και πιστεύω συναινούν και τα περισσότερα κόμματα. Το ιδιώνυμο θεσπίζεται ως ένας ειδικός νόμος που θα βοηθήσει τον εφαρμοστή του δικαίου να κάνει εύκολα την υπαγωγή και ενδεχομένως θα λύνει και άλλα ζητήματα όπως τα θέματα της επιμέλειας των τέκνων. Θα μπορεί να προβλέπεται ότι αυτοδίκαια θα εκπίπτει ο γυναικοκτόνος από τη γονική μέριμνα των τέκνων του και ενδεχομένως θα ρυθμίζονται και θέματα περιουσιακά, κληρονιμικής διαδοχής κλπ. Δεν είναι απλή αυστηροποίηση δηλαδή, είναι η δημιουργία ενός νομικού καθεστώτος. Ίσως η έννοια του «ιδιωνύμου», με τις τόσο αρνητικές και δικαίως συνυποδηλώσεις που έχει, να αδικεί τη συγκεκριμένη νομοθετική ρύθμιση.

    «Και το κακό δεν θα χτυπηθεί στη ρίζα του (η οποία δεν είναι άλλη από εδραιωμένες κοινωνικές νοοτροπίες) και θα ανακύψουν πλείστα προβλήματα και αδικίες.»
    Σίγουρα αλλά εδώ θα μπορέσει να λειτουργήσει η παιδαγωγική λειτουργία του νόμου (το λες και εσύ παρακάτω νομίζω στο 85, που λες ότι οι νόμοι αλλάζουν τις κοινωνίες). Μια χαρακτηριστική περίπτωση παιδαγωγικής λειτουργίας του νόμου-σχολικό παράδειγμα συγγνώμη δεν έχω άλλο πρόχειρο αυτή τη στιγμή- ήταν η θέσπιση του πολιτικού γάμου το 1983. Όπως έλεγαν τότε οι καθηγητές μας που είχαν συμπράξει στην αναθεώρηση του οικογενειακού δικαίου η κοινωνία δεν το ήθελε κατά συντριπτική πλειοψηφία. Και μάλιστα πέρασαν πάνω από είκοσι χρόνια για να υπερβούν οι πολιτικοί γάμοι τους θρησκευτικούς. Όμως και έστω και αν ένας πολίτης ήθελε να κάνει πολιτικό γάμο και δεν μπορούσε άξιζε η νομοθέτηση. Και βέβαια ένας νόμος που θα περάσει από τη Βουλή θα τύχει ανάλογης συζήτησης και επεξεργασίας

    » Κι ας αφήσουμε στην άκρη το γεγονός ότι η υπέρμετρη εξειδίκευση της ποινικής νομοθεσίας δεν συνιστά κάτι άλλο παρά ποδηγέτηση της δικαστικής εξουσίας από τη νομοθετική (και εμμέσως πλην σαφώς από την εκτελεστική).»

    Πίσω από όλα άλλωστε δεν είναι η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας; η διασταύρωση των εξουσιών είναι μάλλον εγγενές ζήτημα της διάκρισής τους. Αλλιώς σε κάθε περίπτωση νομοθέτησης θα λέμε ότι η νομοθετική ποδηγετεί τις άλλες δύο. Ύστερα νομοτεχνικά θα μπορούν σε ένα τέτοιο ειδικό νόμο να αφεθούν και αξιολογικές έννοιες, τις οποίες θα τις εξειδικεύει και θα τις φέρνει στο τώρα ο εκάστοτε φυσικός δικαστής.

    «Φυσικά τα πράγματα θα διορθωθούν προς το
    δικαιότερο στην πορεία (με συσταλτικές ερμηνείες του νομικού χαρακτηρισμού), αλλά και πάλι με βαρύ τίμημα. Και πιθανότατα με αρκετά χρόνια χαμένα.»

    Όπως λέμε και παραπάνω, πάντα ο δικαστής ως κρίνων θα έχει σημαίνοντα ρόλο

    «Οι απεχθείς και εγκληματικές κοινωνικές συμπεριφορές καταπολεμούνται πρωτίστως με διαφορετικούς τρόπους…»

    Σύμφωνοι αλλά οι κοινωνικές διεργασίες, που είναι σαφώς πιο αποτελεσματικές, είναι και απίστευτα χρονοβόρες. Δες τι έγινε με την απαγόρευση του καπνίσματος στους εσωτερικούς χώρους. Αλλεπάλληλες απαγορεύσεις, κάποια στιγμή όμως αποφασίστηκε να γίνουν έλεγχοι, να μπουν κάποια πρόστιμα και έληξε το θέμα, συμφωνώ όμως ότι η ζύμωση ήταν που έφερε το καλό αποτέλεσμα αλλά χρειαζόταν και η ποινή κατά τη γνώμη μου.

  89. σχετικάμε το ορώ-είδα-οίδα, ο Νεσταναίος μπορεί να εξηγήσει τις σημασίες του ι και του ο …

  90. sarant said

    76-88 Διαβάζω με ενδιαφέρον!

  91. rogerios said

    @88: Antonislaw, σας ευχαριστώ πολύ για απάντηση και την αναλυτική εξέταση των επιχειρημάτων μου. Επιτρέψτε μου να δευτερολογήσω διαφωνώντας, μολονότι κάποιοι θα με κατηγορήσουν ότι συμβάλλω στη διαιώνιση του φαινομένου των παράλληλων μονόλογων (άποψη με την οποία δεν συμφωνώ, αλλά ας είναι…).

    – Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να παραβλέπεται η απόλυτη ιδιαιτερότητα του ποινικού δικαίου. Η επιβολή ποινικών κυρώσεων αποτελεί το ύστατο και το σκληρότερο μέσο που διαθέτει μια συντεταγμένη πολιτεία για να πατάξει συμπεριφορές που θεωρεί επιβλαβείς.
    – Η θέσπιση του πολιτικού γάμου αποτελούσε πτυχή μιας συνολικής ριζικής μεταρρύθμισης του ελληνικού οικογενειακού δικαίου, το οποίο, στις αρχές τις δεκαετίας του 1980, βρισκόταν πολύ πίσω από την κοινωνική πραγματικότητα. Απείρως ουσιαστικότερη, κτγμ, η πρόβλεψη περί συναινετικού διαζυγίου ή διαζυγίου λόγω ισχυρού κλονισμού της σχέσης, διότι η έκδοση διαζυγίου αποκλειστικώς λόγω υπαιτιότητας ενός εκ των συζύγων είχε οδηγήσει σε άπειρες καταστάσεις αδιανόητης παράνοιας. Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι δυνατό να συγκρίνεται η παροχή μιας επιπλέον δυνατότητας στους πολίτες (από την οποία ο μόνος δυνητικά θιγόμενος θα ήταν η Εκκλησία ως επιχείρηση) με την αυστηροποίηση του ποινικού δικαίου και τις βαρύτατες συνέπειές της.
    – Η γυναικοκτονία ως ιδιώνυμο θα προκαλέσει περισσότερα προβλήματα, ακριβώς λόγω των συνεπειών της. Θα καταλήξουμε αργά ή γρήγορα σε απίστευτους βυζαντινισμούς όσον αφορά τις περιπτώσεις που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής των νέων διατάξεων και πιθανότατα θα έχουμε το αντίθετο αποτέλεσμα από το σκοπούμενο: με τη λογική του in dubio pro reo θα γλιτώνουν περισσότεροι από ό,τι στο πλαίσιο του ισχύοντος καθεστώτος (βλ. και κατωτέρω). Κι ακόμη: εάν για λόγους κοινωνικής νοοτροπίας (η οποία ενθαρρύνει τη βίαιη συμπεριφορά των ανδρών σε βάρος των γυναικών) οι δολοφονίες γυναικών από νυν ή πρώην σύζυγο/ σύντροφό τους είναι στατιστικά απείρως περισσότερες από την αντίστροφη περίπτωση, πώς μπορεί να δικαιολογηθεί η διαφορετική αντιμετώπιση σε ΠΟΙΝΙΚΟ επίπεδο (συγγνώμη για τα κεφαλαία) του δράστη αποκλειστικώς και μόνον λόγω του φύλου του; Μήπως η δράση μας θα έπρεπε να εστιασθεί αλλού και όχι στο ποινικό δίκαιο;
    – Είναι σαφές ότι αν στόχος μας είναι η πρόληψη των εγκλημάτων τότε η αυστηροποίηση των ποινών αποτελεί μάλλον ακατάλληλο μέσο. Οι μελέτες έχουν αποδείξει ότι τη μεγαλύτερη αποτρεπτική αποτελεσματικότητα την έχει η βεβαιότητα της επιβολής ποινής και όχι η αυστηρότητά της. Αντιθέτως, οι υπέρμετρα αυστηρές ποινές έχουν αποτελέσματα αντίθετα προς τον εν λόγω στόχο, διότι ο κίνδυνος αδικίας αποτρέπει τον δικαστή από την επιβολή της αυστηρότατης ποινής.

    Καλή χρονιά με υγεία κι ευτυχία.

  92. antonislaw said

    81
    Καταρχάς αν παραβιάζει τις αρχές του ιστολογίου η παράθεση ολόκληρου άρθρου, παρακαλώ να κρατηθεί από την μαρμάγκα. Αν όχι θα ήθελα να σχολιάσω τα παρακάτω:

    Για το άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη-που πιστεύω ότι διαβάζει το ιστολόγιο και επηρεάστηκε στο θέμα του από τη λέξη της χρονιάς (γιατί ξεκινάει λεξιλογικά το άρθρο του αλλά δεν το ομολογεί. Καλώς κάνει και το διαβάζει, έχει πολλά να ωφεληθεί πάντως, και δεν το λέω ειρωνικά.)

    «Το 2021 έφυγε με μια ανδροκτονία. Παραμονή Πρωτοχρονιάς, μια 55χρονη στα Γιάννενα μαχαίρωσε τον σύντροφό της. Το εντυπωσιακό είναι ότι στην αρχή οι αστυνομικοί δεν υποπτεύθηκαν ότι ο θάνατος μπορεί να οφειλόταν σε εγκληματική ενέργεια. Πιθανώς να έχει γίνει κοινός τόπος ότι ανάμεσα στα ζευγάρια γίνονται μόνο γυναικοκτονίες.

    Από μια άποψη είναι λογικό. Τον περασμένο χρόνο έγιναν 17 γυναικοκτονίες, ενώ αυτή είναι η πρώτη «συντροφοκτονία». Εδώ πρέπει να προσέξουμε τη γλώσσα. Οταν ο σύντροφος δολοφονεί έχουμε γυναικοκτονία. Οταν το φονικό γίνεται από γυναίκα, το πολύ να έχουμε συζυγοκτονία. Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι στην περίπτωση των Ιωαννίνων δεν λειτούργησε ο δημοσιογραφικός κανόνας περί «ανθρώπου που δαγκώνει σκύλο». H σπάνια ανδροκτονία έπρεπε να τύχει μεγαλύτερης προβολής από τις συνήθεις –δυστυχώς– γυναικοκτονίες.»

    Διπιστώνει και ίδιος ότι η ανδροκτονία ή η «συντροφοκτονία» του δεν έτυχε μεγάλης προβολής από τους δημοσιογράφους συναδέλφους του ούτε αποδοχής γενικά ως όρος. Επομένως κάτι ιδιαίτερο έχουμε εδώ, δε θα το άφηναν έτσι τα λαγωνικά αυτή την παράξενη click bait είδηση. Λαός, δημοσιογράφοι λοιπόν βλέπουν κάτι ξεχωριστό στη γυναικοκτονία. Πάσχουν οι δημοσιογράφοι λοιπόν που δεν είδαν το λαβράκι.

    «Το γεγονός όμως ότι, τον τελευταίο χρόνο, οι γυναικοκτονίες προβάλλονται πολύ φωτίζει μια βαθιά κοινωνική παθογένεια και αναδεικνύει την προβληματική θέση των γυναικών στην ελληνική κοινωνία. Λέμε «τον τελευταίο χρόνο», διότι το 2015 φονεύθηκαν 23 γυναίκες από άνδρες, το 2016 τα θύματα ήταν 21, το ίδιο και το 2018 κ.λπ. Πέρυσι (δηλαδή το 2021, που έκλεισε με 17 γυναικοκτονίες) ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε τον επικοινωνιακό χαμό από το έκτο κατά σειρά θύμα.

    Είναι σαφής η απόπειρα κομματικής εκμετάλλευσης αλλά δεν πειράζει, αφού έτσι αναδεικνύεται το σοβαρό πρόβλημα της έμφυλης βίας. Ετσι κι αλλιώς –και παρά τα όσα φανταζόμαστε– η καλή λειτουργία της Δημοκρατίας δεν προϋποθέτει αγαθούς παίκτες. Το αγαθό αποτέλεσμα προκύπτει από τη σύγκρουση ιδιοτελών συμφερόντων.»

    Εδώ αρχίζει η αντι-αντιπολιτευτική γκρίνια. Δεν φταίνε μόνο οι μη ευφάνταστοι δημοσιογράφοι και ο κόσμος, φταίει ο κακός Σύριζα που κάνει «επικοινωνιακό χαμό» από την μόλις έκτη γυναικοκτονία (φαίνεται πως για κάποιους περισσεύουν αρκετές, πάντως οι έξι είναι λίγες για να κάνει κανείς χαμό, αντίθετα με το σύνθημα που λέει «καμιά δεν περισσεύει), που αποπειράται να κάνει «πολιτική εκμετάλλευση», που δεν είναι «αγαθός παίχτης» και που απηχεί και αυτός «ιδιοτελή συμφέροντα». Πάσχει και ο Σύριζα λοιπόν.

    «Το πρόβλημα ξεκινά από την υιοθέτηση του «δόγματος Τσιάρα», που θέλει κάθε σύνθετη κοινωνική παθογένεια να αντιμετωπίζεται με ιδιάζουσες ποινές. Αυτό, κατ’ αρχάς, είναι παράταιρο για την Αριστερά, η οποία για κάθε έγκλημα –από τις μολότοφ μέχρι τις στυγερές δολοφονίες– βρίσκει κοινωνικά αίτια· φτώχεια, οργή, απομόνωση κ.λπ. Κατά δεύτερον, κάθε «λύση» με ένα νόμο και ένα άρθρο κρύβει τα βαθύτερα προβλήματα. Εν προκειμένω, οι πολλές γυναικοκτονίες είναι απλώς το σύμπτωμα της παθογένειας η οποία έχει να κάνει με τη θέση που η ανατολίτικη παράδοση της χώρας μας όρισε για τις γυναίκες. Τρίτον: η ανθρωποκτονία από πρόθεση τιμωρείται με την εσχάτη των υπαρχουσών ποινών. Τι μπορεί να προσθέσει το ιδιώνυμο της γυναικοκτονίας;»

    1. Πάσχει και η Αριστερά εν γένει! Γνωρίζει πολύ καλά πόση ειρωνεία -τουλάχιστον- είχαν εισπράξει όσοι προοδευτικοί πολίτες επιχειρούσαν να θέσουν σε δημόσιο διάλογο την γυναικοκτονία. Άρα το επιχείρημα ότι όσοι ζητούν να υπάρξει ιδιαίτερη νομοθετική πρόβλεψη σε μια απεχθή πράξη τους εντάσσει στο «δόγμα Τσιάρα», δηλαδή στην πολιτική της ΝΔ, ουσιαστικά προσπαθεί να πει ότι ο οποιοσδήποτε ζητήσει νομοθέτηση ποινικών αδικημάτων γίνεται οπαδός δεξιών πολιτικών, και μάλιστα ενός «δόγματος Τσιάρα» (δόγμα μικροβιολογίας;) άρα αν είναι αριστερός να μην το κάνει γιατί θα έχει συνειδησιακά ζητήματα;Η νομικοποίηση μίας, συγκεκριμένης, ειδικής βιοτικής κατάστασης σε βάζει στην ίδια μοίρα με αυτούς που αυστηροποιούν τα πάντα; Ορίστε;
    2. Νομοθέτηση όμως με ένα νόμο και ένα άρθρο πάλι (αντιπολιτευτική σπόντα δεν είναι για τον Σύριζα και την κατάργηση των μνημονίων;) Και ποιος είπε για ένα άρθρο; νομίζω ότι είναι σαφές ότι συζητείται ένας ειδικός ποινικός νόμος. Και εν τέλει φταίει η ανατολίτικη παράδοση της χώρας μας. Αλήθεια για τις πχ γυναικοτονίες στην Ιταλία φταίει η ανατολίτικη παράδοσή της; «Μία γυναικοκτονία κάθε τρεις μέρες»;
    https://www.kathimerini.gr/world/561496936/italia-synechi-peristatika-vias-enantion-gynaikon-mia-gynaikoktonia-kathe-treis-imeres/

    Πάσχει λοιπόν η ανατολίτική μας παράδοση και έμμεσα ίσως και ο Σύριζα πάλι.

    «Θα είναι «μια κίνηση συμβολική» λένε κάποιοι, ξεχνώντας ότι οι νόμοι δεν είναι σύμβολα, και όταν γίνονται συμβολικοί καταλήγουν επικίνδυνοι. Και για τους πολίτες, αλλά και για την ισχύ τους.»

    Το άρθρο 114 του Συντάγματος σύμβολο δεν ήταν; έγινε επικίνδυνο για τους πολίτες και την ισχύ τους; όχι, έγινε όμως επικίνδυνο για την συγκεκριμένη εξουσία που δεν το σεβόταν και τους κολαούζους της. Ο νόμος 1264/1982 για τον εκδημοκρατισμό του συνδικαλιστικού κινήματος σύμβολο δεν ήταν; ο 1566/1985 για την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ο νόμος πλαίσιο; πώς έγινε επικίνδυνος και για ποιους; Πάσχει και η εμβληματικοποίηση, η συμβολοποίηση των νόμων!

    Ανακεφαλαιώνοντας, κατά Πάσχον: Πάσχει η (ανατολίτικη) παράδοση της Ελλάδας και έχουμε μεγάλο αριθμό γυναικοκτονιών και στη συνέχεια πάσχουν οι δημοσιογράφοι , ο Σύριζα, η Αριστερά, και έχουμε μεγάλη προβολή των γυναικοκτονιών -ενώ έχουμε φέτος λιγότερες από άλλες χρονιές- μη προβολή των σπανίων αλλά υπαρκτών ανδροκτονιών (μίας νομίζω), και προσπάθεια νομικής πρόβλεψης ιδιαίτερου ποινικού αδικήματος και συμβολοποίησή του. Μάλλον πάσχει το άρθρο του Πάσχοντος…

  93. antonislaw said

    91 Καλή χρονιά και από μένα κ Rogerios! Ευχαριστώ πραγματικά για τον εξαιρετικό διάλογο! Θα μου επιτρέψετε αν δεν σας κουράζω να κάνω μερικά σχόλια στα λεγόμενά σας.

    «– Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να παραβλέπεται η απόλυτη ιδιαιτερότητα του ποινικού δικαίου. Η επιβολή ποινικών κυρώσεων αποτελεί το ύστατο και το σκληρότερο μέσο που διαθέτει μια συντεταγμένη πολιτεία για να πατάξει συμπεριφορές που θεωρεί επιβλαβείς.»

    Μα ποια συμπεριφορά θα ήταν πιο επιβλαβής από την με ειδεχθή τρόπο και για ποταπούς λόγους αφαίρεση της ζωής ενός πιο αδύναμου όντος;

    «– Η θέσπιση του πολιτικού γάμου αποτελούσε πτυχή μιας συνολικής ριζικής μεταρρύθμισης του ελληνικού οικογενειακού δικαίου, το οποίο, στις αρχές τις δεκαετίας του 1980, βρισκόταν πολύ πίσω από την κοινωνική πραγματικότητα. Απείρως ουσιαστικότερη, κτγμ, η πρόβλεψη περί συναινετικού διαζυγίου ή διαζυγίου λόγω ισχυρού κλονισμού της σχέσης, διότι η έκδοση διαζυγίου αποκλειστικώς λόγω υπαιτιότητας ενός εκ των συζύγων είχε οδηγήσει σε άπειρες καταστάσεις αδιανόητης παράνοιας. Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι δυνατό να συγκρίνεται η παροχή μιας επιπλέον δυνατότητας στους πολίτες (από την οποία ο μόνος δυνητικά θιγόμενος θα ήταν η Εκκλησία ως επιχείρηση) με την αυστηροποίηση του ποινικού δικαίου και τις βαρύτατες συνέπειές της.»

    Συμφωνώ μαζί σας για τη θέση σας για την αλλαγή του οικογενειακού δικαίου και την ανάγκη που οδήγησε σε αυτήν αλλά και τις προεκτάσεις του διαζυγίου που ήταν σημαντικότατες. Το ανέφερα ως παράδειγμα mutatis mutandis για την παιδαγωγική χρήση ενός αστικού νόμου, πότε δηλαδή ένας νόμος μπορεί ακόμα και αν η κοινωνία δεν τον αποδέχεται-τότε ο πολιτικός γάμος δεν ήταν καθόλου αποδεκτός από την κοινωνία- εν τέλει να θεσμοθετηθεί και εν τέλει να γίνει και αποδεκτός με την πάροδο των ετών. Εδώ έχουμε, κατά τη γνώμη μου, μια ευνοϊκή συγκυρία όπου και η κοινή γνώμη είναι μάλλον θετική- χωρίς να πιστεύω ότι η νομοθέτηση πρέπει να γίνεται δίκην δημοψηφίσματος, γιατί αυτό θα ερχόταν σε αντίθεση με όσα ανέφερα παραπάνω για την παιδαγωγική λειτουργία του νόμου προς την κοινωνία.

    «– Η γυναικοκτονία ως ιδιώνυμο θα προκαλέσει περισσότερα προβλήματα, ακριβώς λόγω των συνεπειών της. Θα καταλήξουμε αργά ή γρήγορα σε απίστευτους βυζαντινισμούς όσον αφορά τις περιπτώσεις που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής των νέων διατάξεων και πιθανότατα θα έχουμε το αντίθετο αποτέλεσμα από το σκοπούμενο: με τη λογική του in dubio pro reo θα γλιτώνουν περισσότεροι από ό,τι στο πλαίσιο του ισχύοντος καθεστώτος (βλ. και κατωτέρω).»

    Συμφωνώ απόλυτα ότι στην αρχή θα υπάρξουν προβλήματα στην εφαρμογή και είναι μια σοβαρή παράμετρος που πρέπει να κοιταχτεί προσεκτικά!

    «Κι ακόμη: εάν για λόγους κοινωνικής νοοτροπίας (η οποία ενθαρρύνει τη βίαιη συμπεριφορά των ανδρών σε βάρος των γυναικών) οι δολοφονίες γυναικών από νυν ή πρώην σύζυγο/ σύντροφό τους είναι στατιστικά απείρως περισσότερες από την αντίστροφη περίπτωση, πώς μπορεί να δικαιολογηθεί η διαφορετική αντιμετώπιση σε ΠΟΙΝΙΚΟ επίπεδο (συγγνώμη για τα κεφαλαία) του δράστη αποκλειστικώς και μόνον λόγω του φύλου του;»

    Μα αυτή την έννοια δεν έχουν οι ειδικοί ποινικοί νόμοι που προβλέπουν ειδική ποινική αντιμετώπιση του δράστη αν το θύμα είναι πχ παιδί ; και αν ο θύτης είναι πχ σε θέση εξουσίας έναντί του; το φύλο είναι μεταξύ άλλων και φυσική κατάσταση και νομικός θεσμός και κοινωνική κατασκευή και ρόλος. Άρα δεν θα μπορούσες κατά τη γνώμη μου να βάλεις στην ίδια μοίρα μία γυναικοκτονία με μία «ανδροκτονία» έχει ποιοτική διαφορά καθώς ο ρόλος της γυναίκας είναι σχεδόν θεσμοθετημένα κατώτερος και θυματοποιημένος-και αυτό πρέπει να αλλάξει άμεσα, με το σκληρότερο-το δέχομαι- και το αποτελεσματικότερο όμως μέσο που έχουμε: το ποινικό δίκαιο.

    «Μήπως η δράση μας θα έπρεπε να εστιασθεί αλλού και όχι στο ποινικό δίκαιο;»

    Ναι βεβαίως, αλλά ίσως πρώτα θα πρέπει να δούμε την ποινική αντιμετώπιση γιατί θα επιφέρει άμεσα μεγάλες κοινωνικές ζυμώσεις που αλλιώς θα χρειάζονταν δεκαετίες.

    «– Είναι σαφές ότι αν στόχος μας είναι η πρόληψη των εγκλημάτων τότε η αυστηροποίηση των ποινών αποτελεί μάλλον ακατάλληλο μέσο. Οι μελέτες έχουν αποδείξει ότι τη μεγαλύτερη αποτρεπτική αποτελεσματικότητα την έχει η βεβαιότητα της επιβολής ποινής και όχι η αυστηρότητά της. Αντιθέτως, οι υπέρμετρα αυστηρές ποινές έχουν αποτελέσματα αντίθετα προς τον εν λόγω στόχο, διότι ο κίνδυνος αδικίας αποτρέπει τον δικαστή από την επιβολή της αυστηρότατης ποινής.»

    Συμφωνώ απολύτως μαζί σας, το νομικό πλαίσιο ενός ειδικού νόμου δεν θα πρέπει αποκλειστικά να περιοριστεί στην αυστηροποίηση της ποινής, θεσπίζοντας παρεπόμενες ποινές ή διοικητικά πρόστιμα, μη δυνατότητα έκτισης ποινής σε αγροτικές φυλακές αλλά ενδεχομένως, όπως ανέφερα και στην προηγούμενη ανάρτησή μου και σε άλλες πτυχές της νομικής διευθέτησης σχετικά με κληρονομικά ζητήματα ή ζητήματα οικογενειακού δικαίου. Έχετε επίσης δίκιο ότι αποτρεπτικά δεν λειτουργεί η αυστηρή ποινή αλλά η βεβαιότητα σύλληψης και έκτισης της ποινής. Ένας νέος νόμος που θα κινητοποιήσει την κοινωνία και θα τύχει οπωσδήποτε ευρείας συζήτησης και προβολής θα λειτουργήσει αποτρεπτικά πιστεύω σε ένα μεγάλο βαθμό, τουλάχιστον στην αρχή. Και μία λιγότερη γυναικοκτονία να έχουμε θα αξίζει τον κόπο και τη γραφειοκρατία και την «αναστάτωση» του νομικού μας συστήματος-που θα με συγχωρέσετε -δεν είναι δα και κανένα καλοκουρδισμένο ρολόι, που φοβόμαστε μην απορρυθμιστεί. Και βέβαια πάντα υπάρχουν οι δυνατότητες βελτιώσεων και αλλαγών.
    Εγώ δεν θα ήθελα να δω ή μάλλον θα ήθελα να δω έναν γυναικοκτόνο να ισχυρίζεται στο δικαστήριο -αντίστοιχα όπως έκανε ο ανεκδιήγητος Ρουπακιάς- ότι κ Πρόεδρε μια απλή ανθρωποκτονία ήταν. Θα ήθελα-τρόπος του λέγειν- δω το γυναικοκτόνο να λέει ότι κ Πρόεδρε μια απλή ανθρωποκτονία ήταν δεν ήταν γυναικοκτονία!

  94. rogerios said

    @93, Antonislaw: Εγώ σας ευχαριστώ!
    Τα ζητήματα που θίγουμε δεν επιδέχονται μονοσήμαντες απαντήσεις, αφήστε που κανείς δεν είναι εν προκειμένω κάτοχος κάποιας απόλυτης αλήθειας η οποία θα τερμάτιζε τη συζήτηση. 🙂 Επομένως, μολονότι διαφωνούμε επί του πρακτέου (εξακολουθώ να πιστεύω ότι το ποινικό δίκαιο δεν αποτελεί πρόσφορο πεδίο για την προώθηση μιας πολιτικής και κοινωνικής επιλογής ως προς την ορθότητα της οποίας συμφωνούμε), η συζήτηση έχει την αξία της καθώς προσπαθούμε να φωτίσουμε διαφορετικές πτυχές του ίδιου καίριου προβλήματος.

  95. antonislaw said

    94
    Ειλικρινά σας ευχαριστώ και εγώ ξανά για τον εποικοδομητικό διάλογο και για τα διαφωτιστικότατα και σαφέστατα επιχειρήματά σας που αναπτύξατε! Ο διάλογος σε κάθε περίπτωση παράγει νέα γνώση, νέες οπτικές για τη σύλληψή της!

  96. Aghapi D said

    Ρώτησε κανείς άλλος αν αυτό ισχύει;

    » τα ουσιαστικά εμβολιασμένοι και ανεμβολίαστοι|»

  97. Νίκος said

    Ανακεφαλαιώνοντας, κατά Πάσχον: Πάσχει η (ανατολίτικη) παράδοση της Ελλάδας και έχουμε μεγάλο αριθμό γυναικοκτονιών και στη συνέχεια πάσχουν οι δημοσιογράφοι , ο Σύριζα, η Αριστερά, και έχουμε μεγάλη προβολή των γυναικοκτονιών -ενώ έχουμε φέτος λιγότερες από άλλες χρονιές- μη προβολή των σπανίων αλλά υπαρκτών ανδροκτονιών (μίας νομίζω), και προσπάθεια νομικής πρόβλεψης ιδιαίτερου ποινικού αδικήματος και συμβολοποίησή του. Μάλλον πάσχει το άρθρο του Πάσχοντος…

    Λόγω κομματικών κόμπλεξ υπάρχει αυτή η υπερπροβολή και η διαστρέβλωση. Σταυρώνεται αν είναι Έλληνας, αποσιωπάται ή υποβαθμίζεται αν δεν είναι μη τυχών χαλάσει το κομματικό αφήγημα. Σε παρόμοιες εγκληματικές πράξεις τύπου απαγωγής και βιασμού βιάζονται κάποιοι διαμορφωτές αφηγήματος να κουνάνε το δάχτυλο να μην βιαζόμαστε να κρίνουμε επειδή είναι συμπαθούς ομάδας ακτιβισμού, όπως επίσης στο ίδιο πνεύμα αγνοούν επιδεικτικά όλα τα περιστατικά βιαιοπραγίας όταν ο θύτης είναι αλλοδαπός. Ακόμα χθες ο άλλος παραλίγο να τη σκοτώσει στο ξύλο σε ζωντανή μετάδοση, αλλά η κομματική προπαγάνδα σφυρίζει ανέμελα, ενώ αν ήταν Έλληνες θα είχαμε καμιά 15αρια πορείες συμπαράστασης. Επιλεκτική προβολή κι επιλεκτική ευαισθησία παράγουν φαινόμενα Παπαδημούλη και Πολάκη, μην πω και Τσίπρα. Η Αριστερά αξίζει περισσότερο από αυτό το πράγμα που κατάντησε.

  98. Νέο Kid said

    Θέλω να σχολιάσω το απόσπασμα απ το 91. του Ρογήρου:
    “Είναι σαφές ότι αν στόχος μας είναι η πρόληψη των εγκλημάτων τότε η αυστηροποίηση των ποινών αποτελεί μάλλον ακατάλληλο μέσο. Οι μελέτες έχουν αποδείξει ότι τη μεγαλύτερη αποτρεπτική αποτελεσματικότητα την έχει η βεβαιότητα της επιβολής ποινής και όχι η αυστηρότητά της. Αντιθέτως, οι υπέρμετρα αυστηρές ποινές έχουν αποτελέσματα αντίθετα προς τον εν λόγω στόχο, διότι ο κίνδυνος αδικίας αποτρέπει τον δικαστή από την επιβολή της αυστηρότατης ποινής.”
    Πάρα πολύ σωστό !
    Και δεν χρειάζεται να είναι κανείς νομικός για να το συλλάβει αυτό, ούτε ειδική μελέτη (αν και πάντα βοηθάει αυτό βέβαια). Και ισχύει και για ελαφρότερα, πολύ ελαφρότερα αδικήματα.
    Είχα ξαναγράψει παλιά , τόσο παλιά που ούτε αμυδρά δεν θυμάμαι σε ποιο νήμα και με ποια αφορμή… (η ιδέα όμως δεν ξεχνιέται, όταν σε «άγει» αυτή , κι όχι «άνθρωποι» ) ότι αυτή η -θα τολμήσω να την πω- πλάνη, ένα λογικό fallacy διαιωνίζει σε μεγάλο βαθμό το χουλιγκανισμό στα γήπεδα! Δεν χρειάζονται «αυστηρότερες ποινές» όπως διατείνονται οι μικρόνοες , αλλά ελαφρύτερες! Πλην που να εφαρμόζονται ! Απαράβατα!
    Ποιος δικαστής θα έχει μπροστά του έναν 17άρη, 18άρη ή και 20άρη νέο και θα του ρίξει 2 και 3 χρόνια φυλακή ,αν θέλει να εφαρμόσει το «νόμο» ; Κανείς ! Και καλά κάνουν βέβαια! Δεν δικαιούται κανείς να καταστρέψει ένα παιδί για μια γηπεδική επιπολαιότητα , στην οποία συνηθέστατα κιόλας απλά «τον είχε πάρει η αγελαία μπάλα».
    Αν είχε όμως τη νομική ευχέρεια ο δικαστής να ρίξει (μη με κρίνετε τώρα «νομικά»!) ξέρω γω 5 μέρες φυλακή και να ΜΠΕΙ ΜΕΣΑ 5 μέρες (χωρίς παρέμβαση από «θείο» «γνωστό» «βουλευτή» κλπ) και μάλιστα ΧΩΡΙΣ να του λερώνουν το ποινικό μητρώο… η «γλύκα» θα ήταν αρκετή ως αποτρεπτικό μέσο.

  99. avno13 said

    Η ανθρώπινη αδυναμία να διατυπωθεί το “πνεύμα” του Νόμου σε λέξεις, αλλά και η διηνεκής και “αναγκαστική” ασάφεια των νόμων, καθιστά “δύσκολο” και “ψυχοφθόρο” το έργο ενός δικαστή. Πρέπει να σεβαστεί το θύμα, εξακολουθώντας να θεωρεί τον θύτη άνθρωπο, ο οποίος διέπραξε ένα αδίκημα, μία αποτρόπαια πράξη, ένα ειδεχθές έγκλημα. Όσο “βαρύτερο” το έγκλημα, τόσο δυσκολότερη η κατανόησή του. Και χωρίς κατανόηση, ποια η “ποιότητα” της καταδικαστικής απόφασης? Πώς ικανοποιείται το “αίσθημα” “δικαιοσύνης” των “πολιτών”, αλλά και του “όχλου”?

  100. Missing Ink said

    Καλή χρονιά είπαμε; Και να τα κατοστήσουμε επί τη ευκαιρία, αφού έχω την τιμή να στρογγυλέψω τον αριθμό των σχολίων εδώ (έχει γούστο να μην προλάβω και να βγει #101).
    Κάτι τελευταίο για τις λέξεις της χρονιάς, ίσως μόνο εγώ να το είδα έτσι αλλά οι «ρουμάνοι πυροσβέστες» δεν ήταν λίγο σαν τρολιά;
    Δεν ξέρω, μου θύμισε Χάρρυ βασικά, κείνο το αμίμητο «Διάγγελμα του Προέδρου» (…Αιτωλοί, Μαραθωνομάχοι, Λακεδαιμόνιοι, Αζτέκοι, Ίνκας και Βουλγαροκτόνοι…)

  101. Γιάννης Κουβάτσος said

    91,98:Έτσι είναι. Μόνο η βεβαιότητα οτι θα συλληφθεί ο δράστης, ίσως αποτελέσει τροχοπέδη στη διάπραξη εγκλημάτων. Αλλά πώς επιτυγχάνεται στην πράξη αυτή η βεβαιότητα; Εδώ είναι το πρόβλημα, κατά τη γνώμη μου.

  102. Γιάννης Κουβάτσος said

    97:Έχεις δίκιο σε πολλά από αυτά που γράφεις, Νίκο. Τα έχω πει κι εγώ εδώ μέσα πολλές φορές και έχω παρεξηγηθεί από μερικούς αλλά σκασίλα μου. Το να προβάλλουμε ένα έγκλημα, αφού ελέγξουμε πρώτα αν οι πρωταγωνιστές του ταιριάζουν με το πολιτικοκοινωνικό μας αφήγημα, δυστυχώς συμβαίνει και είναι απαράδεκτο.

  103. Νίκος said

    #102 Στη βάση του είναι η σκοπιμότητα που εκμεταλλεύεται την εποχή της αμεσότητας και της ταχύτητας που δημιούργησε την εφήμερη ατάκα, το φτηνό εντυπωσιασμό κι εν τέλει το χουλιγκανισμό που βλέπουμε να κυριαρχεί τριγύρω μας. Το τρόλινγκ εκατοντάδων δημοσιεύσεων ανά ημέρα από φίρμες επαγγελματιών τρολ εμφανίσθηκε ως φαινόμενο επειδή ο χουλιγκανισμός πουλάει κι εξυπηρετεί σκοπιμότητες.

  104. aerosol said

    Συγχαρητήρια στους Antonislaw και Rogerios για μια θαυμάσια και ενδιαφέρουσα συζήτηση!

  105. Λ said

    70 Τρίτωνας;

  106. Νίκος said

    Συγχαρητήρια κι από εμένα στους Antonislaw και Rogerios για μια θαυμάσια και ενδιαφέρουσα συζήτηση.

  107. dryhammer said

    105. Όχι, σαλαμάνδρα.

  108. Λ said

    Τι Σαλαμίνα τι Σαλαμιού

    Ο κύριος Σάββας Παπαδόπουλος πιστεύει ότι ο ελληνικός πολιτισμός άρχισε απο την Κύπρο και μάλισττα από το χωριό του, τη Σαλαμιού. Έχει γράψει βιβλιο για το θέμα. Ξόδεψε χιλιάδες ευρώ για να κάνει διαφορα ντοκιμαντερ και να αποδείξει τη θεωρία του, που φυσικά δεν στεκει (είναι όμως συμπαθέστατος και πολύ ευγενικός κύριος)

    http://www.salamiouvillage.org/2014/01/istoria/

  109. Νίκος said

  110. antonislaw said

    104,106 εγώ ευχαριστώ, ελπίζω να μην μονοπωλήσαμε το θέμα

    98
    «Αν είχε όμως τη νομική ευχέρεια ο δικαστής να ρίξει (μη με κρίνετε τώρα «νομικά»!) ξέρω γω 5 μέρες φυλακή και να ΜΠΕΙ ΜΕΣΑ 5 μέρες (χωρίς παρέμβαση από «θείο» «γνωστό» «βουλευτή» κλπ) και μάλιστα ΧΩΡΙΣ να του λερώνουν το ποινικό μητρώο… η «γλύκα» θα ήταν αρκετή ως αποτρεπτικό μέσο.»

    Ουσιαστικά αυτό μπορεί να γίνει στα περισσότερα αδικήματα-εκτός αυτά που θεσπίζεται κατώτατο οριο ποινής κ είναι πάνω από την εφέσιμη και στα δικαστήρια ανηλίκων όταν επιβαλλουν περιορισμό ή αναμορφωτικά ή θεραπευτικά μετρα.
    Δηλαδή αυτό που θέλω να ότι αν επιβληθεί μια μικρή ποινή, κατω απο ενα όριο, αυτή δεν είναι εφέσιμη και αν δεν δοθεί αναστολή έκτισής της (ας με διορθώσει καποιος ποινικολόγος αν δεν ειμαι ακριβής) τότε θα πρέπει να εκτιθεί. Είναι λοιπόν στο χέρι του καθε δικαστή να επιβάλει μια μικρή ποινή μη εφέσιμη χωρίς αναστολή εκτέλεσης και να οδηγηθεί ο ένοχος στη φυλακή. Αλλά ποιος παίρνει τετοια ευθύνη οταν ολοι οι δικηγόροι εύλογα ζητουν και παιρνουν τη μικρότερη, εφεσιμη όμως, ποινή;
    Οταν δώσουν τη μικροτερη εφέσιμη και αναστολή εκτελεσης δεν ειναι ολοι ευχαριστημένοι;

    Φίλος μου δικαστής που καποιες φορές επιβάλει τετοιες μικρες μη εφέσιμες ποινές μου έχει πει ότι όντως είναι πολύ αποτελεσματικές!

    «Άρθρο 489 Κώδικα Ποινικής Δικονομίας
    Εκείνος που καταδικάστηκε και ο εισαγγελέας έχουν δικαίωμα να ασκήσουν έφεση: α) κατά της απόφασης του μονομελούς πλημμελειοδικείου, αν με αυτήν καταδικάστηκε ο κατηγορούμενος σε φυλάκιση πάνω από δύο μήνες ή σε χρηματική ποινή πάνω από δύο χιλιάδες (2.000) ευρώ ή σε παροχή κοινωφελούς εργασίας πάνω από διακόσιες σαράντα ώρες ή αν καταδικάστηκε σε οποιαδήποτε ποινή που συνεπάγεται την έκτιση άλλης ποινής φυλάκισης που είχε ανασταλεί και είναι μεγαλύτερη από δύο (2) μήνες, β) κατά της απόφασης του τριμελούς πλημμελειοδικείου και της απόφασης του εφετείου για πλημμελήματα (άρθρα 111 παρ. 6), αν με αυτή καταδικάστηκε ο κατηγορούμενος, πρόσωπο ιδιάζουσας δωσιδικίας ή συμμέτοχος ή δράστης συναφούς πλημμελήματος, σε ποινή φυλάκισης πάνω από τέσσερις (4) μήνες ή σε χρηματική ποινή πάνω από τρεις χιλιάδες (3.000) ευρώ ή σε παροχή κοινωφελούς εργασίας πάνω από τετρακόσιες ογδόντα (480) ώρες ή σε οποιαδήποτε ποινή που συνεπάγεται την έκτιση άλλης ποινής φυλάκισης που είχε ανασταλεί και είναι μεγαλύτερη από τέσσερις (4) μήνες, γ) κατά της απόφασης του μονομελούς και τριμελούς δικαστηρίου ανηλίκων με την οποία καταδικάστηκε ο ανήλικος σε περιορισμό σε ειδικό κατάστημα κράτησης νέων ή επιβλήθηκαν σε αυτόν αναμορφωτικά ή θεραπευτικά μέτρα, δ) (καταργείται), ε) κατά της απόφασης του μικτού ορκωτού δικαστηρίου, του μονομελούς εφετείου και του τριμελούς εφετείου με την οποία καταδικάστηκε ο κατηγορούμενος σε ποινή στερητική της ελευθερίας διάρκειας τουλάχιστον δύο (2) ετών για κακούργημα ή τουλάχιστον ενός (1) έτους για πλημμέλημα.»

  111. sarant said

    108 !

  112. ′Pushback′ is Germany′s ′non-word′ of 2021 | DW

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: