Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Χρονιάρες μέρες (διήγημα του Νίκου και της Αργυρώς Κοκοβλή)

Posted by sarant στο 6 Ιανουαρίου, 2022


Ο φίλος μας ο Antonislaw πληκτρολόγησε και μού έστειλε το διήγημα που θα διαβάσουμε σήμερα, ένα διήγημα πρωτοχρονιάτικο, που εξαιτίας της συρροής ειδικών άρθρων (μηνολόγιο, πρωτοχρονιάτικο άρθρο κτλ) δεν ήταν εφικτό να δημοσιευτεί την Κυριακή που μας πέρασε. Αφού σήμερα είναι αργία, η τελευταία του χριστουγεννιάτικου δωδεκάμερου, δεν ειναι αταίριαστο να το βάλουμε σήμερα το διήγημα -προτιμότερο παρά να το κρατήσω για του χρόνου και να το ξεχάσω.

Θυμίζω ότι ο Αντώνης είχε και πριν από καιρό στειλει ενα άλλο διήγημα των ίδιων συγγραφέων, από το οποίο μεταφέρω εδώ, δυστυχώς επικαιροποιημένη, τη σύντομη παρουσίασή τους.

Ο Νίκος και η Αργυρώ Κοκοβλή ήταν από τα πιο εμβληματικά πρόσωπα της αντίστασης στην Κρήτη στη γερμανική Κατοχή. Στη συνέχεια πήραν μέρος στον εμφύλιο και έμειναν στην παρανομία καθοδηγώντας τις παράνομες οργανώσεις του ΚΚΕ και ζωντας κυρίως σε σπηλιές μέχρι το 1962, όταν με χίλιες αντιξοότητες κατόρθωσαν να διαφύγουν με την αποδεκατισμένη ομάδα τους μέσω Ιταλίας στην ΕΣΣΔ και στην Τασκένδη. (Δύο από τα οχτώ μέλη της ομάδας αρνήθηκαν να αφήσουν την Κρήτη. Ήταν οι θρυλικοί Μπλαζάκης και Τζομπανάκης, που τελικά κατέβηκαν από τα βουνά το 1975).

Η σοσιαλιστική οικοδόμηση, οπως την ειδαν από πρώτο χέρι στην Τασκένδη, δεν ήταν αυτό που προσδοκούσαν. Στη διάσπαση του ΚΚΕ το 1968 τάχθηκαν με το ΚΚΕ Εσωτερικού οπότε πέρασαν από αρκετές δυσκολιες και τελικά επαναπατρίστηκαν το 1976. Συνέχισαν στον χώρο της ανανεωτικής αριστεράς, στο ΚΚΕ εσωτ., στην ΑΚΟΑ και στον ΣΥΡΙΖΑ. Ο Νίκος Κοκοβλής (1920-2012) πέθανε το 2012, στα 92 του χρόνια (εδώ μια βιογραφία του). Η Αργυρώ Πολυχρονάκη-Κοκοβλή (1927-2019) έφυγε από τη ζωή στην ίδια ηλικία, τον Μάρτιο του 2019. Εδώ η είδηση του θανάτου της σε χανιώτικον ιστότοπο, μαζί με το προηγούμενο διήγημα που είχαμε δημοσιεύσει στο ιστολόγιο, αν και χωρις αναφορά πηγής. Από εκεί παίρνω και τη φωτογραφία των συγγραφέων).

Για όλα αυτά μπορειτε να δείτε το εξαιρετικό ντοκυμαντέρ του Σταύρου Ψυλλάκη, που βασίστηκε στο βιβλίο τους «Άλλος δρόμος δεν υπήρχε», εκδόσεις Πολύτυπο, που σας το συνιστώ κι αυτο να το διαβάσετε, αν το βρείτε (αλλού φέρεται εξαντλημένο, αλλού ότι κυκλοφορεί). Οι ίδιοι έγραψαν και το «ΕΣΣΔ, προσδοκίες και πραγματικότητα προσφύγων», εκδόσεις Κουλτούρα.

Ο φίλος μας ο Αντώνης βρήκε σε διαδικτυακό παλαιοβλιοπωλείο ένα βιβλίο με διηγήματα του ζεύγους Κοκοβλή, που όμως το υπογράφουν με ψευδώνυμο, Νίκος και Αργυρώ Μαδαρίτη, με τίτλο «Βάσανα και Καημοί» που εκδόθηκε το 1965 από τις Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις (τον εκδοτικό οίκο του ΚΚΕ στην προσφυγιά). Το βιβλίο αυτό δεν (πρεπει να) έχει επανεκδοθεί. Από το βιβλίο αυτό προέρχεται και το σημερινό διήγημα, το οποίο είναι βέβαια γραμμένο με στερεότυπα, αλλά με διαφορετικό ίσως τρόπο δεν είναι εκτός τόπου και χρόνου ούτε σήμερα.

(Το κείμενο μονοτονίστηκε και έγινε κάποιος ορθογραφικός εκσυγχρονισμός)

Νίκου και Αργυρώς Μαδαρίτη (Νίκος και Αργυρώ Κοκοβλή)

Από το βιβλίο «Βάσανα και καημοί (Διηγήματα)»

1965 Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις, (Βουκουρέστι)

Τυπώθηκε το Δεκέμβρη του 1965 σε 2000 αντίτυπα/Τυπογ. Φύλλα 10 1/2/Σχήμα Βιβλίου 16/54 X 84

«Χρονιάρες μέρες»

Ήτανε πολύ πρωί. Έδεσε χαμηλά τη μαύρη παλιά μαντήλα της κι ετοιμάστηκε να βγει. Κείνη τη στιγμή το μικρό της κοριτσάκι πετάχτηκε απ’ το ξυλοκρέβατο πού’ταν στη γωνιά της μοναδικής, κρύας παλιοκάμαρας και την έπιασε απ’ το φουστάνι. Ύστερα σηκώθηκε και το δεύτερο και το τρίτο της παιδί. Όλα κορίτσια. Τα κοίταξε κι η καρδιά της ράγισε. Αχ πόσο θά΄θελε νά’ φευγε χωρίς να τη δουν!… Τα ρουφηγμένα μαγουλάκια τους ήταν σαν κέρινα και τα ματάκια τους απέραντα μεγάλα σε σχέση με τ΄ ασθενικά προσωπάκια τους. Είχανε κάτι ποδαράκια σαν ολόιδια καλαμάκια και τα κορμάκια τους λες και κρέας καθόλου πάνω τους δεν είχανε. Όσο κι αν ήθελες να σκεφτείς υπερβολικά δεν τά’ κανες πάνω από δυο ως πέντε χρονών. Κι όμως το πιο μεγάλο ξεπερνούσε τα οχτώ.

Ρουφούσαν ακατάπαυστα τις παχιές μυξίτσες τους και κοιτάζοντας σαν ένοχα τη μάνα τους μουρμούριζαν παραπονιάρικα τις «απαιτήσεις» τους. Είναι αλήθεια, ποτέ τους δεν ζητούσαν τίποτα. Καταλάβαιναν τις δυσκολίες. Μα τώρα, μέρες πού’ρχονταν η στέρηση γινόταν πιο χτυπητή. Και μέσα τους ξυπνούσε δυνατή η λαχτάρα για κάτι.

Το μεσαίο έσκυβε μια το κεφάλι και κοίταζε τα ξυπόλητα ποδαράκια του και μια το σήκωνε δειλά δειλά κατά τη μάνα του. Τέλος αποτόλμησε:

– Τα παπουτσάκια μαμά!…

Το πρόσωπό της σκοτείνιασε. Δεν μίλησε. Άγγιξε μόνο με χέρι τρεμάμενο το κατσαρό κεφαλάκι του παιδιού. Ήτανε καιρός που του τά’χε υποσχεθεί. Έτσι χωρίς καλά καλά να το σκεφτεί. Όμως αυτό, ποτέ δεν το ζήτησε κι ας τα επιθυμούσε τόσο. Κι ας τα σκέφτονταν στον ξύπνιο του και στον ύπνο του. Προχθές ακόμα ονειρευότανε- κι ήτανε τότες πανευτυχισμένο- πως φορούσε ένα ζευγάρι παπουτσάκια κόκκινα με μια γυαλιστερή φλουμπίτσα στο πλάι. Πόσο ωραίο θά’ τανε να τα φορέσει στ’ αλήθεια αύριο! Αυτή τη μέρα κάτι καινούργιο έχουνε τα παιδάκια.

-Και το βιβλίο μαμά… είπε ύστερα σιγά και το πιο μεγάλο πλέκοντας τα δαχτυλάκια των χεριών του και κοιτάζοντας χαμηλά. Κείνο το βιβλίο του σχολειού τους με τις εικόνες και τα μεγάλα γράμματα πόσες φορές δεν πεθύμησε να τό’χε! Ζήλευε που άλλα παιδάκια τά’χανε τα βιβλία τους και τ’ ανοίγανε πάνω στο θρανίο. Και ντρεπότανε που κείνη δεν είχε. Αισθανότανε πως αυτή δεν ήτανε τίποτα και ζάρωνε σε μια γωνιά σα δαρμένο σκυλάκι. Πάντα τό ’βλεπες αγέλαστο. Με βαριά καρδιά έριχνε στα κλεφτά μια ματιά, κάθε μέρα στα ξένα βιβλία. Μα σα θά’χε ένα δικό της τής φαινόταν πως δε θα τ’άφηνε απ’τα χέρια της. Πως θα το φυλλομετρούσε όλη την ώρα. Θα διάβαζε πολύ. Ακόμα και θα κοιμόταν μ’αυτό αγκαλιά.

Το πιο μικρό κοριτσάκι δεν μιλούσε, μόνο κοίταζε με τ’ αθώα, λυπημένα ματάκια του πότε τη μάνα πότε τ’ αδελφάκια του. Σαν όμως εκείνη έκανε να βγει της φώναξε:

– Εγώ μαμά σέλω γλυκά…

Άλλες φορές αν τύχαινε να μιλήσει στη μάνα του για κάτι, έλεγε για ψωμί και φαΐ. Ίσως γιατί δεν είχε χορτάσει ποτέ στη ζωή του. Τώρα είπα για γλυκά. Τ’ άλλα παιδάκια τρώγανε τέτοια αυτές τις μέρες και τά’βλεπε κι ένοιωθε λαχτάρα να δοκιμάσει. Και τώρα ακόμα ξεροκατάπιε μερικές φορές και κούνησε τα μασελάκια του σαν να μασούσε.

Η μάνα γύρισε και το κοίταξε. Έριξε και στ’ άλλα ένα φευγαλέο βλέμμα. Μια δυνατή σουβλιά πέρασε την καρδιά της. Ένα κύμα ζάλης χτύπησε το κεφάλι της. Τα μάτια της θάμπωσαν. Στάθηκε μερικά δευτερόλεπτα σαν αφηρημένη. Ύστερα άνοιξε την πόρτα και βγήκε. Δεν είπε ούτε τη συνηθισμένη της παραγγελιά: « Νά’σαστε ήσυχα ίσαμε νά’ρθω».

Έξω έβρεχε και φυσούσε μανιασμένα. Από πολλά σπίτια έβγαινε η άχνα της ζεστασιάς. Μα στο δικό της δεν υπήρχε τίποτα. Ούτ’ ένα καρβουνάκι. Ο αέρας τρύπωνε απ’ τις χαραμάδες κι η βροχή από τη χαλασμένη σκεπή…

Εξαντλημένη έφτασε στο μεγάλο σπίτι. Πλησίασε δισταχτικά. Έτσι σαν νά’τανε περιττή η παρουσία της. Σαν να μην πήγαινε για δουλειά. Άνοιξε την καγκελόπορτα. Αχ κι ας μην τύχαινε κανένας στα πόδια της! Έφτασε στη γωνιά του σπιτιού. Στο πάνω πάτωμα, σ’ αυτό το ανατολικό γωνιακό δωμάτιο μέσα σε πουπουλένιο κρεβάτι κοίτονταν η κυρία, μια άσπρη σαν το γάλα γυναίκα ως τριάντα χρονών. Το μούτρο της ήτανε στιφό και τα μάτια της πρησμένα και κόκκινα σαν κορόμηλα. Ποιος ξέρει πόσα ξενύχτια είχε αυτές τις μέρες μπρουμουτισμένη στην τράπουλα.

Πέρασε ξυστά τον τοίχο και πήγε κατά το πίσω μέρος, ν’ ανέβει απ’ τη σκάλα της «υπηρεσίας». Ήτανε δεν ήτανε 5-6 μήνες που δούλευε σ’αυτό το σπίτι. Δυο τρεις φορές τη βδομάδα, για καθαρίσματα και μπουγάδα. Παλιά δούλευε σ’ ένα καπνομάγαζο μα έτσι ξαφνικά μια μέρα την πέταξαν γιατί λέει φώναξε μαζί μ’ άλλες πως η πληρωμή είναι μικρή. Ήτανε τότες ακριβώς που πέθανε ο άντρας της, πριν δυο χρόνια. Έμεινε στο δρόμο με τρία παιδιά. Πώς να τα ζήσει; Δουλειά δεν βρισκότανε. Έπιανε λοιπόν η άμοιρη τα χωράφια από νύχτα σε νύχτα, μάζευε κάνα χόρτο και το πουλούσε. Έπαιρνε γύρα τις γειτονιές και προσφερότανε για κάτι, για ό,τι δουλειά ύπαρχε. Έτσι κατάφερνε να ‘κονομά για τα μικρά της πότε μια φετίτσα ψωμί. Τίποτε παραπάνω. Ύστερα βρήκε τούτο το σπίτι. Ούτε καθορισμένες ώρες είχε, ούτε κι ορισμένη πληρωμή. Δούλευε 12 και 15 ώρες. Το πόσο θα πάρει το κανόνιζαν τ’ αφεντικά. Κι όμως τι να κάνει;

Πόσο θα της δώσουν άραγε σήμερα; Δεν μπορεί μέρα πού’ρχεται θα σκεφτούν και κείνοι σαν άνθρωποι. Κάτι παραπάνω θα πάρει σήμερα.

Δούλεψε ίσαμε τ’ απόγευμα ασταμάτητα. Κάποια στιγμή η κυρία φάνηκε μπροστά της. Εκείνη έπαθε σύγχυση και βρήκε διέξοδο στο να τρίβει πιο γρήγορα το πάτωμα της βεράντας.

-Όλα πρέπει να γίνουνε σήμερα: Κι η βεράντα, κι η αποθήκη, και το υπόστεγο, είπε η κυρία ξερά κι έστριψε απότομα την πλάτη. Στο βάθος του διαδρόμου φάνηκε κι ο κύριος και πίσω τα δυο τους παιδιά ντυμένα στα κατάμπλαβα ακριβά κουστουμάκια τους. Τα λουστρινένια παπουτσάκια τους λαμποκοπούσαν. Η κούρσα περίμενε υπομονετικά δίπλα στην εξώπορτα.

Σαν άκουσε τις πόρτες της κούρσας να χτυπάνε όρθωσε το σώμα της ακουμπώντας τό’να χέρι στην κολώνα και τ’ άλλο στα νεφρά της. Την πονούσαν από καιρό. Και τώρα που κουράστηκε την τρελαίνουν. Μα πονάει κι η έρημη η ψυχή της. Τι να κάναν άραγες τώρα τα δικά της παιδιά; Εκεί στο ξυλοκρέβατό τους θά’ναι τυλιγμένα στα χιλιομπαλωμένα σκεπάσματα, κολλημένα τό’να πάνω στ’ άλλο για να ζεσταθούν. Και τα στομαχάκια τους άδεια. Και το σπίτι γεμάτο νερά… Αλλά κάτι θα τους πήγαινε το βράδυ… Λίγη χαρά θά’μπαινε όπως όπως στις καρδούλες τους. Αχ εκείνο το βιβλίο… και τα παπούτσια… να μπορούσε να τά’παιρνε; Μα τι λέει; Τρία μεροκάματα είναι όλα κι όλα… Έσκυψε κι άρχισε πάλι τη δουλειά. Η ώρα περνάει. Βιάζεται να τελειώσει. Είναι κατάκοπη. Της πονάει όλο το κορμί, νιώθει εξαντλημένη. Κι όμως κάνει γρήγορα. Πρέπει να προλάβει ανοιχτά τα μαγαζιά. Πιστεύει πως δεν θ’αργήσουν και τ’αφεντικά νά’ρθουν…

Σαν τελείωσε έκατσε σ’ ένα σκαμνάκι στο πλυσταριό. Περίμενε. Τα μάτια της καρφώνονταν στο δρόμο. Άνθρωποι πάνε κι έρχονται. Σε κάθε βουή αυτοκινήτου η καρδιά της χτυπά. «Αυτό θά’ναι…» «Όχι δεν ήτανε»… Και πάλι απ’ την αρχή. Μα δεν μπορεί θά’ρθουν-σκέφτεται. Όμως η ώρα περνά. Αρχίζει ν’απελπίζεται. Θεέ μου… δεν έχουν ψυχή… Δεν θα προλάβω ανοιχτά, τίποτα δε θα πάρω… Σε μια στιγμή τ’ αυτοκίνητο φάνηκε. Έκοψε και πέρασε τη μεγάλη αυλόπορτα. Η καρδιά της ξεπέτρωσε. Ήταν ακόμα λίγος καιρός.

Τ’ αφεντικά μαζί μ’ ένα μουσαφίρη στάθηκαν κάτω απ’ το μεγάλο υπόστεγο κι έστρωσαν την κουβέντα. Τα παιδιά πήραν τα καινουργιοαγορασμένα παιχνίδια τους- κάτι πελώρια καραβάκια, κάτι τρενάκια, αυτοκινητάκια και μαϊμούδες- τράβηξαν για μέσα και μιλούσαν για τ’ άλλα που απόψε τη νύχτα θα τους έφερνε ο Άι Βασίλης.

Τ’ αφεντικά μιλάνε για τα χθεσινά ξενύχτια τους και το τι θα γίνει τούτο το βράδυ. Δεν είναι ομαλή η κουβέντα τους ούτε και το βλέμμα τους ήρεμο.

-Της το’πα μα δε θέλει να το καταλάβει- έλεγε ο κύριος δείχνοντας τη γυναίκα του στο μουσαφίρη. Δεν ξέρει να παίζει. Άμα την μπαλαφάρουνε τα χάνει σαν τον κέφαλο. Το χαρτί θέλει νά’σαι μαγγιόρος.

– Κι όμως εσύ έχεις χάσει πιο πολλές φορές από μένα, έλεγε η κυρία πεισματωμένα και δάγκωνε το κάτω χείλι της.

Καθισμένη εκείνη στο πλυσταριό περιμένει την πληρωμή. Η αγωνία της μεγαλώνει. Δεν μπορεί να ησυχάσει. Δεν είναι αυτοί άνθρωποι; Δεν την σκέφτονται και κείνη μέρα που ξημερώνει; Της πέρασε απ’ το νου να ζυγώσει να ζητήσει τα λεπτά της- τα μαγαζιά θα κλείσουν. Μα δεν τολμά.

Σε λίγο φάνηκε η υπηρέτρια. Ανάσανε μ’ ανακούφιση. Θα την παρακαλέσω να πάει εκείνη να το πει- σκέφτηκε. Έτσι κι έγινε. Η κοπέλα τους πλησίασε μα ούτε να κοιτάξει κανείς γύρισε. Γι’ αυτούς κείνη τη στιγμή δεν υπήρχε τίποτα άλλο από τη … σοβαρή κουβέντα τους για το χαρτί.

-Τα λεπτά, κυρία, τα λεπτά της γυναίκας… είπε δισταχτικά η κοπέλα.

Τα μούτρα τους ξίνισαν, ύστερα αγρίεψαν κιόλα. Εκείνος σταμάτησε την κουβέντα και γύρισε κοφτά:

-Δεν βρήκες άλλη ώρα; Άντε τράβα… Αύριο, μεθαύριο ας έρθει να τα πάρει. Πήγαινε!

Απ’ το πλυσταριό άκουσε καθαρά την απάντηση. Της φάνηκε νά’ πεσε αστροπελέκι στο κεφάλι της. Κρύος ιδρώτας την έκοψε. Βγήκε από την πίσω πόρτα κρατώντας τον τοίχο. Εκεί σταμάτησε. Το κεφάλι της βούιζε. Ένιωθε σαν χαμένη. Πού να πάει; Πώς ν’ αντικρύσει τα μικρά της να την κοιτούν παραπονιάρικα; Να ψάχνουν τ’ άδεια της χέρια; Τίποτ’ άλλο δεν ήθελε νά’χει σήμερα στον κόσμο, μόνο ένα βιβλίο ήθελε, ένα ζευγάρι παπούτσια κι ένα γλυκό… Η οργή κι ο πόνος που βράζουν μέσα της τη συνέφεραν λίγο. Έσφιξε τα δόντια της. Κάποτε θ’αλλάξουν τα πράματα να βρίσκεις μια δουλειά… να πληρώνεσαι τον κόπο σου… Τώρα όμως τι θα πάει σπίτι; Έβαλε πάλι μπρος το δρόμο παραπατώντας.

Λογιώ λογιώ άνθρωποι παγαίνουν κι έρχονται. Μανάδες, πατεράδες, παιδιά: Άλλοι ψωνίζουν κι άλλοι κοιτούν μόνο  τις βιτρίνες. Κάπου κάπου παιδάκια κλαιν για ένα παιχνιδάκι πού’ θελαν ν’αγοράσουν. Περπατά και κείνη. Έτσι στα κουτουρού. Δεν βλέπει τίποτα. Μόνο το έρημο το σπίτι της με τους τέσσερις τοίχους και τα τρία ασθενικά παιδιά της, κρυωμένα και νηστικά να περιμένουν…

Λεξιλογικό υστερόγραφο δικό μου. Προς το τέλος, το αφεντικό παραπονιέται ότι η γυναίκα του δεν ξέρει να παίζει χαρτιά και «άμα την μπαλαφάρουνε» τα χάνει. Εγώ θα έλεγα «μπλοφάρουνε» καθώς η μπαλαφάρα είναι άλλο πράγμα. Αναρωτιέμαι αν είναι διαδεδομένος ο τύπος με αυτή τη σημασία ή αν πρόκειται για ιδιοτροπία των συγγραφέων.

132 Σχόλια προς “Χρονιάρες μέρες (διήγημα του Νίκου και της Αργυρώς Κοκοβλή)”

  1. Κουνελόγατος said

    Το βιβλίο τους είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον, καθώς όμως το διάβασα με μικρή χρονική απόσταση από αυτό των Μπλαζάκη-Τζομπανάκη (επίσης πολύ ενδιαφέρον), βρήκα μεγάλη πίκρα εκατέρωθεν, οφειλόμενη και στα πάθη της εποχής.

  2. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    ναι, χρονιάρα μέρα σήμερα! Χρόνια Πολλά στους Φώτηδες, Φωτεινές κλπ. που γιορτάζουν.
    Τέτοια μέρα γιόρταζε ο συγχωρεμένος ο πεθερός μου, καλός άνθρωπος🤗

    Αντώνη, ευχαριστούμε πολύ!

  3. Κουνελόγατος said

    Το βιβλίο των τελευταίων ανταρτών, έχει χρησιμοποιήσει και η Μάρω Δούκα σε κάποιο από τα βιβλία της, ίσως στο Δίκιο, δεν θυμάμαι τώρα.

  4. sarant said

    Καλημέρα, χρόνια πολλά στους εορτάζοντες και τις εορτάζουσες, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    3 Αν θυμηθείς ποιο είναι, γράψε -δεν έχω διαβάσει πολλά της ΜΔ

  5. Μαδαρίτης, να πούμε εδώ, σημαίνει ορεινός. Η μαδάρα βγαίνει λέει από το αρχαίο μαδαρός (γυμνός).

  6. atheofobos said

    Παρωχημένο δείγμα λογοτεχνίας, που είχε κορυφωθεί με την Ταβέρνα και τα άλλα βιβλία του Ζολά και στην συνέχεια ενισχύθηκε ιδεολογικά με το ρεύμα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού.

  7. Κουνελόγατος said

    Τελικά αρχίζω και ξεχνάω. Έλα να πούμε ψέματα, όπου έχει «αντιγράψει» αρκετά σημεία. Το αντιγράψει μην το παρεξηγήσετε, διότι πρόκειται για αληθινή ιστορία.

  8. Κουνελόγατος said

    5. Εμείς ακούμε Σκουλά. Μαδάρες μουτ χανιώτικες… και λασηθιώτικα βουνά… γεια σου παντέρμη Κρήτη.

  9. sarant said

    7 Οκ, μερσί

  10. Την Τασκένδη, για πολλούς λόγους, μπορούμε να την λέμε «αγία Πετρούπολη». Με καλημέρες.

  11. 10 Ένα λόγο για να την λέμε σκέτο Πετρούπολη βρίσκω (Taş kent). Πολλούς, και για αγία, όμως;

  12. sarant said

    Ή μήπως Πετρόπολη για να μην μπερδεύεται η πέτρα με τον Πέτρο;

  13. Πουλ-πουλ said

    Καλημέρα
    Νικοκύρη alert, το ντοκυμαντέρ δεν παίζει.

  14. Ανδρέας Τ said

    Καλημέρα. Δεν ξέρω αν είναι παρωχημένου τύπου λογοτεχνία αλλά όσα περιγράφει για τη ξυπολησιά και την αφραγκία, την ανέχεια και τους εξευτελισμούς του υπηρετικού προσωπικού ήταν πραγματικότητα. Εμένα μου μίλησε το διήγημα. Ευχαριστώ τον αποστολέα και τον Νικοκύρη.

  15. ΣΠ said

    Καλημέρα και Χρόνια Πολλά στ@ εορτάζ@.

    Το λινκ για το ντοκιμαντέρ του Σταύρου Ψυλλάκη δεν λειτουργεί. Υπάρχει όμως εδώ:

  16. Πουλ-πουλ said

    15.
    Μπράβο. Εμ, δεν σε έχω ανακηρύξει αδικα Μέγα Σκευοφύλακα του ιστολογίου.

  17. Soumela said

    Καλημέρα σας και χρόνια πολλά.
    Όπως λέει και ο Κουνελόγατος (σχόλιο 1) έχει μεγάλη πίκρα, οφειλόμενη και στα πάθη της εποχής και προσθέτω εγώ ότι είναι λίγο παρωχημένο σαν ανάγνωσμα, ωστόσο θα ήθελα να προσθέσω ότι τελευταία στην Γαλλία αλλά και στο Βέλγιο αποκαλύπτεται ότι σύγχρονοι σκλάβοι γυναίκες ή κορίτσια που είναι συνήθως από την Ασία, την Αφρική ή την Λατινική Αμερική δουλεύουν 12-14 ώρες τρώνε τα αποφάγια των αφεντικών και κοιμούνται συχνά στο πάτωμα σε μικρά τυφλά δωμάτια. Μάλιστα μία κυρία στη Γαλλία παρατήρησε ένα κοριτσάκι γύρω στα 16 πολύ αδύνατο και ταλαιπωρημένο να συνοδεύει παιδάκια στο σχολείο κάθε πρωί και κάλεσε την αστυνομία. Το κοριτσάκι αυτό ήταν σκλάβα και του συμπεριφέρονταν ανάλογα. Έχει γίνει μία οργάνωση στην Γαλλία για την προστασία αυτών των ατόμων και μάλιστα προτείνουν: αν δείτε κάτι ύποπτο στην γειτονιά σας να το καταγγείλετε.
    https://information.tv5monde.com/info/esclavage-domestique-il-existe-en-france-au-coin-de-la-rue-320354

    Τα ίδια και στο Βέλγιο, δύο διπλωμάτες από το Κουβέιτ είχαν μία οικιακή βοηθό που τους έκανε όλες τις δουλειές, έτρωγε τα αποφάγια τους και την έδερναν κιόλας. Κατάφερε να ξεφύγει μια μέρα, έκανε καταγγελία στην αστυνομία, δικάστηκαν οι διπλωμάτες σε 2 χρόνια φυλακή αλλά εν τω μεταξύ τους φυγάδευσε η Πρεσβεία. Στη δίκη, ενώ ενημερώθηκε η Πρεσβεία να παραβρεθεί κάποιος, δεν πήγε κανένας και ποτέ δεν απάντησε η Πρεσβεία ούτε σχολίασε.
    https://www.7sur7.be/faits-divers/un-diplomate-koweitien-condamne-en-belgique-pour-avoir-fait-de-son-aide-menagere-une-esclave~a9b76ff8/?referrer=https%3A%2F%2Fwww.google.com%2F

    Ας δούμε τι γίνεται και στην Ελλάδα με τους Πακιστανούς που δουλεύουν στα χωράφια και κοιμούνται μέσα σε αποθήκες και από πληρωμή άστα να πάνε.

  18. Γιάννης Κουβάτσος said

    Σαν λογοτεχνία δεν λέει τίποτα, αλλά η ιστορία που περιγράφει ήταν και είναι, δυστυχώς, καθημερινή πραγματικότητα.
    «Η σοσιαλιστική οικοδόμηση, οπως την ειδαν από πρώτο χέρι στην Τασκένδη, δεν ήταν αυτό που προσδοκούσαν.»
    Σκέφτομαι το σοκ και την απογοήτευση πολλών πολιτικών προσφύγων με ανοιχτό μυαλό και ξύπνια συνείδηση, όταν κατέφυγαν στις χώρες του «υπαρκτού» και κατάλαβαν ότι ταλαιπωρήθηκαν τόσα χρόνια και κατέστρεψαν τη ζωή τους για «ένα πουκάμισο αδειανό». Τραγωδία.

  19. 11, 12

    Και Πετρόπολη καλό. Όσο για το «αγία» με μικρό «α», επειδή εκεί άγιασαν πολλοί δικοί «μας».

  20. Κουνελόγατος said

    Σωστή η κριτική, απλά να μην ισοπεδώσουμε τα πάντα. Την εποχή εκείνη, η κατάσταση για τον κόσμο ήταν ίδια και χειρότερη στην Ελλάδα και αλλού, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Εκεί τουλάχιστον υπήρχε παιδεία και υγεία για όλους, έστω αν τα στελέχη του κόμματος είχαν καλύτερη αντιμετώπιση. Για Δημοκρατία, ας μην μιλήσουμε καλύτερα. Άλλωστε, σήμερα βλέπουμε το κινέζικο μοντέλο…

  21. @ 18 Γιάννης Κουβάτσος

    Τραγωδία όχι όμως με την κακή, μεταφορική, σημασία αλλά κατά την έννοια ότι οι ήρωες θυσιάστηκαν χωρίς να οπισθοχωρήσουν, τιμημένοι για πάντα.

  22. Κουνελόγατος said

    «Ήταν οι θρυλικοί Μπλαζάκης και Τζομπανάκης, που τελικά κατέβηκαν από τα βουνά το 1975».

    Με τη μεσολάβηση του Γιάννη Θεοδωράκη και παρουσία ξένων δημοσιογράφων. Αυτά, το 1975…

  23. @ 20 Κουνελόγατος

    Σωστός. Και να προσθέσουμε και την πίεση που ασκούσε η ιδέα της ύπαρξης της ΕΣΣΔ στις δικές μας χώρες, για τα εργατικο-κοινωνικά ζητήματα και τη διατύπωση της (όποιας) σοσιαλδημοκρατικής πρότασης.

  24. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και βέβαια Αγία· τόσοι Έλληνες πρόσφυγες έζησαν εκεί υπό πολύ σκληρές συνθήκες και πολλοί πέθαναν εκεί, χωρίς να καταφέρουν να ξαναδούν την πατρίδα τους και τους δικούς τους, ξένοι μες στους ξένους, σε μια άχαρη σοβιετική τσιμεντούπολη της κεντροασιατικής στέπας. Έφυγαν για να γλιτώσουν από τα στρατοδικεία και τα εκτελεστικά αποσπάσματα του δρεπανηφόρου μετεμφυλιακού κράτους και κατέληξαν να αφήσουν τα κόκαλά τους στη μέση του πουθενά. Αγία Τασκένδη, λοιπόν.

  25. Γιάννης Κουβάτσος said

    21:Ήρωες; Η ιστορία του εμφυλίου και του μετεμφυλίου δεν είναι ιστορία ηρώων, είναι ιστορία ενόχων και θυμάτων και από τις δύο μεριές, είναι ιστορία ντροπής και όχι περηφάνιας.

  26. Pedis said

    + 25 … οι δοσίλογοι κατά βάθος πατριώτες, οι ανύπαρκτοι αντιστασιακοί, οι Άγγλοι απελευθερωτές ειδικά των Αθηνών, οι Αμερικάνοι φίλοι μας, πέστα όλα, που πήρες φόρα! 🥳

  27. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο Αντρέας, ο λογοτεχνικός ήρωας του Τσίρκα στη «Χαμένη άνοιξη», επαναπατρίζεται το 1965 από την Τασκένδη. Για όσα είδε και έζησε εκεί δεν μιλάει ποτέ, επιλέγει τη σιωπή.

  28. Κουνελόγατος said

    Γιάννη Κουβάτσο, ο εμφύλιος είχε ξεκινήσει από το 1916 ουσιαστικά. Στη συνέχεια, με τη Μικρασιατική Καταστροφή, τις οθντκ επαναστάσεις (1922-1935), τη δικτατορία του Μεταξά, τη γερμανική κατοχή και τις παλινωδίες του ΚΚΕ (Λίβανος, Καζέρτα, Δεκεμβριανά, Βάρκιζα), ναι, ίσως «άλλος δρόμος δεν υπήρχε». Ωστόσο, αυτοί που αντιμετώπισαν υπέρτερες ελληνικές και ξένες δυνάμεις, ήρωες ήταν. Οι εμφύλιοι πόλεμοι είναι πάντα οι πιο άγριοι, οπότε ναι, γίνονται ντροπιαστικά πράγματα.

  29. @ 25 Γιάννης Κουβάτσος

    Ήρωες, δηλαδή κεντρικοί χαρακτήρες της τραγωδίας.
    Αλλά και ήρωες, αφού δεν πρόδωσαν το ιδανικό τους (ως αγώνα για μια καλύτερη κοινωνία) και αγωνίστηκαν για αυτό.

  30. @ 28 Κουνελόγατος

    Ολόσωστος.

  31. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Εγώ θεωρώ την απλότητα του διηγήματος μεγαλοπρεπή. Είπε αυτό που ήθελε να πει χωρίς λογοτεχνικά στολίδια.
    Δεν πιστεύω ότι αυτοί που αγωνίστηκαν να μην γυρίσουμε στην προπολεμική κατάσταση το κάνανε επειδή κάπου αλλού υπήρχε ο «παράδεισος». Είχανε πολεμήσει για τη χώρα τους και διεκδικούσανε μια βελτίωση της δικιάς τους ζωής. Καθόλου δεν είναι βέβαιο ότι αν δεν υπήρχε η ΕΣΣΔ δεν θα γινόταν ο εμφύλιος. Ο πόλεμος είχε αλλάξει τις ισορροπίες και κάποιοι θα τις γυρίζανε με το ζόρι στην προηγούμενη κατάσταση. Ένας εμφύλιος πάλι θα βόλευε.

  32. Κουνελόγατος said

    Για το διήγημα, με κάλυψε ο Ανδρέας (14).

  33. Θρακας said

    ‘Για ενα πουκαμισο αδειανο’ ωραια επισημανση.Τζαμπα η πιστη στα ιδανικα,τζαμπα η πιστη στον ιδεαλισμο της σοσιαλιστικης ουτοπιας για ενα δικαιοτερο κοσμο.Κριμα.Ηταν ομως αγωνιστες.Αυτο να λεγεται.Το διηγημα μου μιλησε και εμενα,ειναι προπαντως αυθεντικο,αντικατοπριζει τα αισθηματα δικαιου των συγγραφεων και περιγραφουν την προσωπικη τους σταση απεναντι στη εκμεταλλευση.

  34. Γιάννης Κουβάτσος said

    20:»Εκεί τουλάχιστον υπήρχε παιδεία και υγεία για όλους»
    Πολύ σωστά. Για να τα λέμε όλα, οι Έλληνες πρόσφυγες δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ ως πολίτες από την ΕΣΣΔ, κυκλοφορούσαν με ένα έντυπο που έγραφε «άπατριντ», αλλά είχαν υγειονομική περίθαλψη και το καθεστώς μερίμνησε για την επαγγελματική τους κατάρτιση και την εκπαίδευση και αυτών και των παιδιών τους, αλλά και αυτοί ανταπέδωσαν δουλεύοντας σκληρά για 10-12 ώρες την ημέρα.
    «Και τελικά γιατί έγιναν όλα αυτά;» τον ρώτησα στον αποχαιρετισμό. «Ήμασταν νέα παιδιά, κοπέλα μου. Έβραζε το αίμα μας. Θέλαμε να δημιουργήσουμε μια κοινωνία ειρήνης και δημοκρατίας. Δυστυχώς, τα πράγματα δεν ήρθαν έτσι» απάντησε.
    (Από τη μαρτυρία του πολιτικού πρόσφυγα Δημήτρη Ζαφείρη)

  35. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ένα εξαιρετικό βιβλίο της Έλενας Χουζουρη, δυστυχώς εξαντλημένο. Αν το βρείτε, διαβάστε το, αξίζει τον κόπο να το ψάξετε:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789600440195-chouzouri-elena-kedros-patrida-apo-bambaki-125848&ved=2ahUKEwjo3ZuO9Jz1AhX8hP0HHZjKDPgQFnoECAYQAQ&usg=AOvVaw3Veugv4LwvBLCiQLyYAIO_

  36. Κουνελόγατος said

    34. Κάποιο διάστημα είχα πάθει αμόκ. Διάβασα πάνω από 10-15 βιβλία προσφύγων (και όχι μόνο), σταλινικών και μη, σε μικρό χρονικό διάστημα. Όλοι έχουν δίκιο, η ουσία είναι πως δεν κατάφεραν να φτιάξουν έναν καλύτερο κόσμο. Ίσως γιατί, όπως γίνεται και σήμερα, προτεραιότητα είχαν τα γεωπολιτικά συμφέροντα και όχι η διεθνιστική αλληλεγγύη, βλ. Γιάλτα.

  37. Κουνελόγατος said

    Το βρήκα.
    https://metabook.gr/books/patrida-apo-vamvaki-elena-xoyzouri-23746#offers

  38. Georgios Bartzoudis said

    Σήμερα τα Φώτα και Φωτισμός
    και χαρά μεγάλη και Αγιασμός!
    Σήμερα φωτίζονται τα νερά,
    φωτίζεται κι Αφέντης με την Κυρά!
    …………………..
    (Σούρπα Μπάμπου σούρπα!)
    Έτσι φώναζαν στο τέλος του άσματος, παίδες τινές! Ήταν δε η «σούρπα» μία βελόνα (συνήθως από εκείνες που το καλοκαίρι μπουρλιάζαμε τα χλωρά καπνόφυλλα). Σ’ αυτήν τζουπούσαν τ’ς μοιρούδις που έδουναν οι τέτες και οι μανιές. Πάντως, δεν κρατούσαν όλα τα παιδιά «σούρπα», παρά εκείνα που δεν είχαν ευτυχήσει να έχουν σφάξ(ει) γ’ρούν(ι) στου σπιτ(ι). Έτσι, λίγις μοιρούδις τζουπηγμένες στ’ βιλόνα, ήταν χαρά Θεού! Άλλα πιδγιά όμους ήθιλαν να τ’ς δ’ωσουν κανένα καρύδ(ι), κανένα μύγδαλου, κανένα κάστανου. Γιατί, τα κόλιντα που έδουναν πουλλνοί, τα είχαν βαριθεί!

    [Το διήγημα δεν θα το σχολιάσω. Δεν θέλω να χαλάσω το στόμα μου, χρονιάρα μέρα σήμερα!]
    Χρόνια Πολλά σε κάθε Φώτη, Φωτάκο, Φωτεινή, Φώτω, Φοφώ, Φιφίκα, Φωτούση, Έφη, Θεοφάνη, Φάνη, Θεοφανώ, Θεοφανία, Ιορδάνη, Ιορδανία.

  39. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Καθόλου δεν είναι βέβαιο ότι αν δεν υπήρχε η ΕΣΣΔ δεν θα γινόταν ο εμφύλιος.»
    Να θέμα για ατέρμονες συζητήσεις. 😊

  40. BLOG_OTI_NANAI said

    Χρόναι πολλά για την ημέρα και για όσους γιορτάζουν!

  41. Aghapi D said

    Και όμως – επειδή αυτά τα θέματα πυροδοτούν μνήμες, διαβάσματα αλλά και αναφορές σε σημερινές καταστάσεις – δέν νομίζω πως μπορούμε να κρίνουμε με λογοτεχνικούς όρους.
    Αν γινόταν δικαιότερη μοιρασιά, ίσως

  42. Σημασία δεν έχει αν ηττήθηκαν.
    Αξία έχει ότι αγωνίστηκαν για μια καλύτερη κοινωνία.

  43. Γιάννης Κουβάτσος said

    42:Αυτό, όμως, πίστευαν και οι άλλοι. 😊 Και δεν αναφέρομαι στους ελλαδέμπορους, αναφέρομαι σε όσους πήραν το όπλο ενάντια στον ΕΛΑΣ και τον ΔΣΕ, επειδή είχαν κι αυτοί τις αρχές τους και τις αξίες τους. Γι’ αυτό μίλησα για ενόχους και για θύματα κι από τις δύο μεριές.

  44. Costas Papathanasiou said

    Καλημέρα!!
    Δυσάρεστες μνήμες “Χρονιάρες μέρες“, επίκαιρες, βέβαια, και χρήσιμες σε χαλεπούς καιρούς, σαν και τους τωρινούς, γραμμένες στο περιθώριο του άδικου που βίωσαν εκείνοι που πολέμησαν (με μοσχοβίτικη ιδεοληψία, ίσως, αλλά με ελληνική καρδιά οπωσδήποτε) τους φασιστοναζί και σφάχτηκαν σαν τα αρνιά από τους γερμανόφιλους¨”συμπατριώτες” τους, αλλά και ως απόηχος εκείνου του παιδικού “χαζοτράγουδου” για τα απανταχού αρνάκια :
    “Στοῦ σπιτιοῦ μου τὴ στέγη ἐβογγοῦσε
    Ὁ βορειᾶς, καὶ ψιλὸ ἔπεφτε χιόνι.
    Ἄχ, μεγάλο κακὸ μοῦ ἐμηνοῦσε
    Ὁ βορειᾶς ποῦ τ’ ἀρνάκια παγώνει.
    Μὲς στὸ σπίτι μιὰ χαροκαμμένη,
    Μιὰ μητέρα ἀπὸ πόνους γεμάτη,
    Στοῦ παιδιοῦ της τὴν κούνια σκυμμένη
    Δέκα νύχταις δὲν ἔκλειγε μάτι,
    Εἶχε τρία παιδιὰ πεθαμμένα,
    Ἀγγελούδια, λευκὰ σὰν τὸν κρίνο,
    Κ’ ἕνα μόνον τῆς ἔμεινεν, ἕνα
    Καὶ στὸν τάφο κοντὰ ἦτον κ’ ἐκεῖνο.(…)”
    ( Ζαλοκώστας Γεώργιος, «Ο Βορειάς που τ’ αρνάκια παγώνει», με υποσημείωση: “Τὸ μικρόν τοῦτο καλλιτέχνημα, τὸ πλῆρες ἀφελείας καὶ πάθους, ἐγράφη κατά τὸ 1848 εἰς τὸν θάνατον τοῦ τετάρτου υἱοῦ του Χρήστου, συνωνύμου τοῦ πατρός αὐτοῦ. Γ. Π.”)

  45. Pedis said

    Και οι ναζί είχαν αρχές …

  46. phrasaortes said

    24. Η Τασκένδη είναι μια πολύ όμορφη πόλη, με λαμπρή και μακρόχρονη ιστορία, αλλά και πολλά μεγαλοπρεπή μνημεία, ακόμη και μετά τον καταστροφικό σεισμό του 1966. Επίσης, βρίσκεται εκατοντάδες χιλιόμετρα νοτίως της ευρασιατικής στέππας. Η Θεσσαλονίκη βρίσκεται πιο κοντά στην εν λόγω στέππα απ’ότι η Τασκένδη.

  47. spyridos said

    14
    Αγαπητέ μου αυτό το είδος λογοτεχνίας είναι παρωχημένο για τις απανταχού Αντουανέτες που γράφουν ολόκληρα άρθρα για να εξηγήσουν ότι κι ο Τζήμερος έχει δίκιο.

  48. Σωτήρς said

    Μόνο εγώ μπερδεύτηκα ότι το διήγημα εκτυλίσσεται στην Τασκένδη; Είμαι ζαλισμένος από το μπούστερ ακόμα φαίνεται.

    Καλημέρα, χρόνια πολλά και καλή χρονιά ολούθε.

  49. antonislaw said

    Καλημέρα σας και χρόνια πολλά! Ιδιαίτερες ευχές στους εορτάζοντες σήμερα!
    Εγώ ευχαριστώ πολύ για την ανάρτηση του διηγήματος των αγαπημένων μου συγγραφέων και αγωνιστών.
    Ιδιαίτερη περίπτωση το ζεύγος Κοκοβλή,όπως τους έβρισκες στα Χανιά, υψηλού πολιτισμού και ευθύνης άνθρωποι, εξωστρεφείς και χαρούμενοι, δυστυχώς δεν είχα την τύχη να τους γνωρίσω από κοντά, μόνο μεσω από διηγήσεις άλλων σημαντικών σαν κι αυτούς ανθρώπων κι από το υπέροχα πραγματικά βιβλία τους «Στα βουνά της Κρητης και στην παρανομία»(διηγήματα),»Βάσανα και καημοί»(διηγήματα) και το αυτοβιογραφικό τους «Άλλος δρόμος δεν υπήρχε». Καταρχάς δεν είναι μοναδική αν όχι από τις ελαχιστες περιπτώσεις λογοτεχνικού-και συζυγικού ζεύγους;Μόνο τους Καζαντζάκηδες μπορώ να θυμηθώ ως Πέτρος και Πετρούλα Ψηλορείτη, αλλά αν και η ιστοσελίδα των εκδόσεων Ελένης Καζαντζάκη αναφέρει ότι «συνέγραψαν μαζί και δημοσίευσαν αρκετά έργα με τα ψευδώνυμα Πέτρος και Πετρούλα Ψηλορείτη», εντούτοις δεν αναφέρει κάτι συγκεκριμένα-ουτε κι εγώ μπόρεσα να βρω κατι,αν ξέρει καποιος φίλος του ιστολογίου θα τον ευχαριστούσα. Η γραφή του ζευγους Κοκοβλή μου θυμίζει Λουντέμη, ειδικα στα «Πλοία δεν αραξαν»(1938)και στις «Βουρκωμένες μέρες»(1953) και ίσως και Κώστα Παρορίτη «Οι νεκροί της ζωής»(1907) και Γκόρκι,του οποίου οι πρώτες μεταφράσεις των έργων του κυκλοφόρησαν αρχές του εικοστού αιωνα στην Ελλάδα. Όμως για εμένα η γραφή τους έχει ιδιαίτερη αξία καθώς ήταν αγωνιστές-διανούμενοι διατηρώντας όμως την τρυφερότητα και την ανθρωπια τους.

  50. Πουλ-πουλ said

    Μόλις τελείωσα το εξαίρετο ντοκυμαντέρ. Η περιγραφή της διαβίωσης στις σπηλιές είναι συγκλονιστική. Θυμίζει τα καταφύγια του 7ου μ.Χ. αι., που αποκαλύφθηκαν στο Ευπαλίνειο όρυγμα της Σάμου, 1000 χρόνια μετά την κατασκευή του υδραγωγείου,

  51. Γιάννης Κουβάτσος said

    14:Δεν είναι παρωχημένου τύπου λογοτεχνία ως προς το θέμα· μακάρι να ήτανε. Το θέμα ήταν και είναι, δυστυχώς, επίκαιρο, αφού η ανισότητα του πλούτου είναι απλώς ασύλληπτη ακόμα και στις προηγμένες χώρες. Οι συγγραφείς δεν είναι ταλαντούχοι γραφιάδες και εκεί υστερεί το αφήγημα· είναι ρεαλιστικό αλλά ξανθοπουλίζει και καζαντζιδοφέρνει. Στα χέρια ενός ικανότερου συγγραφέα το αποτέλεσμα θα ήταν συγκλονιστικό. Συγκλονιστικό θα ήταν, επίσης, αν μας το αφηγούνταν προφορικά η πρωταγωνίστρια της ιστορίας με τον απλό, κοινό λόγο της, κάθε λέξη και γροθιά στο στομάχι. Όποιος συζητήσει με πρόσφυγες στη σημερινή Ελλάδα, θα καταλάβει τι θα πει συγκλονιστική αφήγηση εστω και σε σπαστά ελληνικά ή αγγλικά.

  52. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Ευχές για ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στους εορτάζοντες/-ουσες σήμερα!

    Το ύφος της γραφής μπορεί να είναι λογοτεχνικά απλοϊκό και παρωχημένο, αλλά το κείμενο αποπνέει γνησιότητα, ζωντάνια και τρυφερότητα!
    Και έχει ιδιαίτερη σημασία η επισήμανση του Νικοκύρη ότι «με διαφορετικό ίσως τρόπο δεν είναι εκτός τόπου και χρόνου ούτε σήμερα», με την οποία φαίνεται να συμφωνούν και άλλοι σχολιαστές.

    Αν και δεν υπάρχει κάποιο στοιχείο για να προσδιοριστεί ο τόπος και ο χρόνος που εκτυλίσσεται το διήγημα, τα ιστορούμενα θυμίζουν ελληνική επαρχιακή πόλη δεκαετίας του ’50 και πριν. Και πρέπει να είναι –τουλάχιστον εν μέρει- βιωματικά, που δεν απέχουν πολύ από την (τότε) πραγματικότητα.
    Παπούτσια καινούργια (καλά, όχι πάνινα…) κάθε Πάσχα, θυμάμαι. Όλο τον υπόλοιπο χρόνο στον παπουτσή για σόλιασμα τα δίναμε. Παλτό καινούργιο – αν και δεν το είχαμε και πολύ ανάγκη εδώ – έβαλα στο Γυμνάσιο, ενώ μέχρι τότε βολευόμουνα με των αδελφών μου. Τα πρωτοχρονιάτικα δώρα τα αγόραζα συνήθως μόνος μου με το χαρτζιλίκι από τα κάλαντα –έκανα και την όρεξή μου, πάντως! Θυμάμαι και κάποια παιχνίδια από έναν ευκατάστατο θείο, κι αυτό ήταν. Υπόψη ότι η οικογένειά μου δεν ήταν από τις πολύ φτωχές… Υπήρχαν παιδιά σε χειρότερη κατάσταση… Ίσως πολλά από τα …λυκόπουλα του ιστολογίου, να βρίσκονταν σε παρόμοια θέση!

    Ευχαριστούμε Νομικαντώνη και Νικοκύρη!

  53. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    13-15 Ωχ, συγγνώμη. Το διόρθωσα.

    31 Πιθανότατα.

    44 Ο Ζαλοκώστας έχει γράψει κάμποσα τέτοια «αφελή» που έχουν μείνει.

    49 Αλλο συγγραφικό ζευγάρι; Ποιος θυμάται;

  54. Χαρούλα said

    Και κλααααάμα η κυρία! Απλό, παρωχημένο, πείτε το όπως θέλετε. Εγώ έκλαψα. Γιατί ιστορία είναι οι άνθρωποι.
    Με μπερδέψατε όμως… Εγώ έκανα εικόνα την Αθήνα. Η Τασκένδη πως εμφανίζεται; Κάπου το έχασα.
    Ότι και να συζητάμε σήμερα για εκείνα τα χρόνια, είναι μελέτη. Και μνήμες. Αλλά η μνήμη όλων μας είναι επιλεκτική και υποκειμενική. Δεν μπορούμε να πιάσουμε την πραγματικότητα και το συναίσθημα του τότε. Μαλάκωσε η αντιπαλότητα, αλλά πάντα έχει την ιδεολογική προβιά!
    Ας προσπαθούμε για όλους τους ανθρώπους και το μέλλον τους. Κάτι θα διορθώνουμε λίγο-λίγο. Ελπίζω…

    Χρόνια πολλά σε Φώτηδες, Ουρανίες, Περιστέρες,(κάπου)Τριάδες, Φωτεινές.

    Χρόνια πολλά στην Φωτεινή της παρέας, που εμφανίζεται χωρίς να γράφει, μέσα απ´τις λέξεις του Λεώ. Leonicos δεν ξέρω αν γιορτάζετε τα ονόματα, αλλά οι ευχές δεν πάνε ποτέ χαμένες. Γεροί να είστε. Να νοιάζεστε και να ταξιδεύετε.

  55. atheofobos said

    Η αναφορά σήμερα στην Τασκένδη μου θύμισε την επίσκεψη μου σε αυτή την, όμορφη σήμερα, πόλη για την οποία γράφω στο
    Β΄ΤΑΣΚΕΝΔΗ ΜΙΑ ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΠΟΛΗ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΣΙΑ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2013/11/blog-post_15.html
    Ταυτόχρονα μου έρχονται στο μυαλό και οι αθλιότητες των κομουνιστών στο παρελθόν εκεί, που έφτασαν εκτός από τον ξυλοδαρμό συντρόφων τους, ακόμη και σε δολοφονίες.
    Η διαρκής κατάρα διαίρεσης των αριστερών, συνεχίστηκε ακόμα και επί χούντας και είναι χαρακτηριστικό αυτό που περιγράφει ο Θεοδωράκης στο Αξιος εστί, όταν τον μετέφεραν στον Ωρωπό. 100 φυλακισμένοι, οι περισσότεροι πρώην Λαμπράκηδες, είχαν χωριστεί σε 3 αλληλομισούμενες ομάδες κρατουμένων!
    Φαίνεται πως στις παθογένειες της αριστεράς είναι το γεγονός πως, όπως οι θρησκευόμενοι, πολλοί, λόγω στενότητας ευρύτερης αντίληψης των πραγμάτων, θεωρούν πως οι δικές τους απόψεις ενέχουν θέση δόγματος, οπότε όλες οι άλλες είναι λάθος.
    Έτσι διάβασα σήμερα σε σχόλιο πως a priori είναι απορριπτέα όλα όσα γράφει κάποιος που είναι γραμμένος στο μαύρο κατάστιχο του σχολιαστού, άσχετα μάλιστα αν αυτά δεν αφορούν πολιτικές απόψεις.

  56. Δημήτρης Καραγιώργης said

    Καλημέρα και χρόνια πολλά για τη νέα χρονιά αλλά κι ακόμη περισσότερο, στους εορτάζοντες σήμερα. Για Φώτη, Φωτεινή, Ουρανία, Ιορδάνη, Ιορδάνα, Θεοφάνη, Θεοφανώ και όσους άλλους γιορτάζουν.
    Για το διήγημα: Δεν περίμενα κάτι παραπάνω. Δεν ήταν λογοτέχνες οι άνθρωποι. Είχαν ευαισθησίες. Τα βιώματά τους έγραψαν. Μου ήρθαν ξανά εικόνες από το χωριό. Δεν πείνασα*. Τα παπούτσια πάντα 1 με 2 νούμερα παραπάνω για να τα φορώ και του χρόνου. Τα ρούχα μου να τα γυρίζει το μέσα έξω η μάνα μου η ράφτρα και οι τρύπες από τα γόνατα ή τους αγκώνες να τις ντύνει με παλιά πετσιά από τον τσαγκάρη. Μόνιμο παράπονο του μικρού αδερφού μου – ακόμα μου το χτυπά – που δεν χάρηκε καινούργια δικά του ρούχα. Και τα λεφτά που σπάνια υπήρχαν, με μια κλειστή και αυτάρκη οικονομία με τον μπαξέ και το κοτέτσι στην αυλή. Τα δέματα με τα καπνόφυλλα, πάντα, μα πάντα, να έχουν μικρότερη τιμή από την προηγούμενη χρονιά, και το αγριεμένο μάτι του πατέρα μου στον εκτιμητή του καπνού. Πόσο τους μισούσαν τους εκτιμητές! Μου άρεσε το κείμενο, θυμήθηκα τα παλιά. Ευχαριστώ τον Antonislaw.
    Το «τι θα γινόταν αν ….» είναι μια ενδιαφέρουσα φράση που πάει πολύ με καλή παρέα και μεζεδάκια (όχι σαν αυτά του κ. Σαραντάκου 🙂 ).
    Στο χωριό μου, όπως και στα περισσότερα φαντάζομαι, ήταν καμιά 30αριά νέοι που βγήκαν στο αντάρτικο. Έκαναν μια δική τους διμοιρία για να έχουν εμπιστοσύνη ο ένας τον άλλον στις συμπλοκές με τους Γερμανούς ή τους ταγματαλήτες. Άλλοι τόσοι, και λίγο περισσότεροι, αυτοί που φόρεσαν γερμανικό χιτώνιο πάνω από το χωριάτικο μπαλωμένο παντελόνι. Αυτοί κάναν τις περιπολίες στο χωριό στις δημοσιές και στις γραμμές του τρένου. Κυρίως, αυτοί φύλαγαν τις πατόζες για να πάρουν τη δεκάτη, επίσημα, στην πραγματικότητα έπαιρναν πάνω από το μισό σιτάρι στους θερισμούς του 43 και 44. Οι κουλαμπουρατόροι του Λόχερ και οι Τουρκόφωνοι οπλίτες. Αν υπήρξαν και δεξιοί που κράτησαν όπλο εναντίον του κατακτητή; Φυσικά ναι. Αλλού όμως, όχι στην περιοχή μου. Και τους σέβομαι.
    Μεγάλος πια, τους ρωτούσα αν μετάνιωσαν. Είχε ήδη καταρρεύσει η Σ. Ε. «Είχαμε όνειρα για μια καλύτερη ζωή», μου είπαν. «Θαυμάζαμε τη Σ. Ε. Νομίζαμε πως ζούσαν εκεί καλύτερα». Και τώρα που έπεσε αυτό το καθεστώς; «Κρατάμε ακόμη τα όνειρά μας». Όταν τους πίεσα περισσότερο για τα λάθη της τότε ηγεσίας τους, ένας, ήδη παππούς, μου απάντησε «τόσο ξέραμε, τόσο μπορέσαμε, τόσο κάναμε». Αργότερα μου είπαν πως εκείνος ο παππούς, κάποτε σε εποχή πολύ πριν την Κατοχή, είχε αντικρίσει τις κάνες του εκτελεστικού αποσπάσματος. Το πώς σώθηκε είναι άλλη ιστορία.
    Οι Εμφύλιοι πόλεμοι, είτε με είτε χωρίς τη Σ. Ε., γίνονται. Το ερώτημα για μένα είναι: Γιατί στη Γαλλία και την Ιταλία δεν είχαν Εμφύλιο με τη μορφή που έζησε η Ελλάδα; Χιλιάδες εκτελέσεις και φυλακίσεις συνεργατών των Ναζί έγιναν στη Γαλλία αλλά μέχρις εκεί. Στην Ιταλία, αντίστοιχα, από τον Σεπτέμβρη του 43 μέχρι και Απρίλη του 45 είχαν Εμφύλιο ειδικά στον Βορρά. Πεδεμόντιο, Λομβαρδία, Τρέντο κλπ με τις Μαύρες Ταξιαρχίες του Μουσολίνι και τους Γερμανούς. Με το τέλος του πολέμου όμως σταμάτησαν όλα. Οι Ιταλοί ιστορικοί αναφέρουν συνολικά 20.000 θύματα. Λίγα δεν τα λες. Και μετά το τέλος του πολέμου, Κοινοβουλευτική Δημοκρατία και στις 2 χώρες με τα Κομμουνιστικά και τα Σοσιαλιστικά Κόμματα νόμιμα. Τι πήγε στραβά στην Ελλάδα;
    Το να πούμε φταίνε όλοι, δεν αρκεί. Ναι φταίει η κάθε πλευρά, ε και; Οι εκλογές τον Μάρτη του 46 είναι, κατά τη γνώμη μου, το turning point. Θυμάμαι τον Φίλιππο Ηλιού, στη Φιλοσοφική του ΑΠΘ, με την παρουσίαση του βιβλίου για τη στάση του ΚΚΕ στον Εμφύλιο, να λέει πως δεν ήταν στρατηγική του επιλογή ο Εμφύλιος, σύρθηκε εξ ανάγκης. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι αλήθεια αυτό. Ίσως δεν έχει πια σημασία. Ένα άλλο turning point πρέπει να είναι το μεσοδιάστημα αλλαγής σκυτάλης από τους Άγγλους στους Αμερικάνους, καλοκαίρι του 47 θαρρώ. Μόνο που τότε δεν άκουγαν κουβέντα για συνομιλίες στη Δεξιά. Είχαν πια το πάνω χέρι και ζητούσαν πλήρη εξόντωση του Εχθρού. Η τραγωδία είναι πως η Γαλλία και Ιταλία συνήλθαν σχετικά γρήγορα. Η Ελλάδα χρειάστηκε 40+ χρόνια ακόμη. Ίσως και να μην τελείωσε η 40ετία.
    *Κι επειδή εδώ λεξιλογούμε, το χούι δεν κόβεται, με πρόλαβε στην ανάρτησή του ο κύριος Μπαρτζούδης με τη λέξη «μίρα», «μιρούδα», (ιωτακιστής γαρ), για το κομμάτι κρέας που έλεγε η γιαγιά μου (Καβακλή και Μεγάλο Μοναστήρι Ανατ. Ρωμυλίας). Πούθε κρατά η σκούφια της λέξης και ποια η σωστή γραφή της;
    Πωω ρε!! Τι διπλόφαρδο σεντόνι έγραψα; Κι είχα υποσχεθεί να μην το ξανακάνω. Ντροπή μου

  57. freierdenker said

    Το διήγημα δεν είναι υψηλή λογοτεχνία, αλλά η γραφή είναι στρωτή και ρέει, και με άγγιξε. Δημιουργεί συναισθήματα παρόμοια με το κοριτσάκι με τα σπίρτα, ή τον Ντίκενς, ή την αμερικάνικη ή την γερμανική παιδική/εφηβική λογοτεχνία του 19ου αιώνα.

    Ως επιρροή στο μυαλό μου ήρθε ο Γκόρκι. Αλλά το διήγημα δεν είμαι ρεαλισμός, ο σκοπός του είναι να συγκινήσει, όχι να περιγράψει μια κατάσταση όπως έχει. Υποθέτω οτι αυτό είχε την έγκριση του συστήματος, διότι από κάποια στιγμή και μετά ο κομμουνισμός αποδυναμώνεται ιδεολογικά, και ο χειρισμός των οπαδών βασίζεται όλο και πιο πολύ στο συναίσθημα.

    Για την τραγικότητα των συγγραφέων δεν είμαι σίγουρος. Ονειρευόταν να αλλάξουν τον κόσμο όλο, και να τον φτιάξουν σύμφωνα με τις δικές τους ιδέες και επιθυμίες, και δεν μπορώ να σκεφτώ μεγαλύτερη ύβρη από αυτό. Από την άλλη, αν ήταν σαν τα πρόσωπα του διηγήματος τους και τα όνειρα τους περιοριζόταν σε ένα καινούριο ζευγάρι κόκκινα παπούτσια, ένα βιβλίο, και λίγα γλυκά, θα ζούσαν μια ζωή που από την δική μου οπτική θα ήταν πιο αξιοπρεπής, αλλά και πιο περιορισμένη, λιγότερο έντονη. Δεν ξέρω τον χαρακτήρα τους, αλλά πολύ πιθανόν να μην ήταν ευτυχισμένοι με μια πιο μετρημένη ζωή.

  58. Costas Papathanasiou said

    (49): Για την πρώτη σύζυγο του Καζαντζάκη, την -αδελφή της συγγραφέως Έλλης και του ποιητή Λευτέρη- Γαλάτεια Αλεξίου, αναφέρεται μεν ότι μοιράστηκε μετ’αυτού κοινό ψευδώνυμο, εγκαταλείποντας το “Lalo de Castro”, και ότι “συνέγραψαν μαζί και δημοσίευσαν αρκετά έργα με τα ψευδώνυμα Πέτρος και Πετρούλα Ψηλορείτη, όμως ο γάμος τους δεν έμελλε να κρατήσει πολύ. «Oι ψυχές τους δεν ταίριαζαν», έγραψε αργότερα ο ίδιος ο Νίκος Καζαντζάκης, και το 1926 πήραν διαζύγιο” (βλ.
    https://www.kazantzakisbooks.gr/%CE%B7-%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B7-%CF%83%CF%85%CE%B6%CF%85%CE%B3%CE%BF%CF%83-%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%AC%CF%84%CE%B5%CE%B9%CE%B1/ ), εν τούτοις πέραν τούτου δεν δηλώνεται (ή συνεπάγεται) ότι έβαλαν και τη “συζυγική” ψευδωνυμική τους υπογραφή σε κάποιο κοινό συγγραφικό τους πόνημα (βλ και https://www.dimitroulia.gr/mia_thyellwdis_sxesi_koini_zwi_tis_galateias_kai_toy_nikoy_kazantzaki-article-500.html?category_id=65 ). Η περίπτωσή τους είναι δηλαδή, περίπτωση συγγραφικής συγκατοίκησης με παραγωγή, αλληλοεπηρεαζόμενων ως ένα βαθμό αλλά χωριστών τελικά ως προς το ύφος, προϊόντων γραφής, ανάλογη αυτής των Σαρτρ-Μπωβουάρ.

  59. sarant said

    58 Ναι, τέτοια περίπτωση πρέπει να είναι, όπως τα λες.

    Αλλά ενώ έχουμε ζευγάρια συγγραφέων (αδελφοί Γκονκούρ, Ιλφ και Πετρόφ), αντρόγυνο άλλο δεν έχει βρεθεί.

  60. 59 Στα ζευγάρια, να βάλουμε και τους αδελφούς Στρουγκάτσκι.

  61. Μαρία said

    56
    Μοίρα και μοιράδι με την αρχική αρχαία σημασία είναι η οποιαδήποτε μερίδα και στη γη και στο στρατό και στα λάφυρα και στη ζωή.

  62. Μαρία said

    51
    >αλλά ξανθοπουλίζει και καζαντζιδοφέρνει

    Κελ μιζεραμπιλίσμ! θα έλεγε ένας Γάλλος όπως συζητήσαμε τις προάλλες.

  63. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Αλλά, αφού λεξιλογούμε:
    “…ένα ζευγάρι παπουτσάκια κόκκινα με μια γυαλιστερή φλουμπίτσα στο πλάι.
    ‘Φλουμπίτσα’ αντί ‘φιουμπίτσα’, δηλ. –κατά τα λεξικά– μικρή πόρπη, που σε πολλά παπούτσια μπαίνει και απλά σαν στολίδι.

    Και λέω ‘κατά τα λεξικά’ γιατί εδώ στα κεντροκρητικά ‘φλούμπα’ λέμε το τοπικό εξάνθημα-φουσκάλα που προκαλείται κυρίως από αναφυλαξία. Δηλαδή φλούμπες είναι οι ‘καντήλες’, -που τώρα βλέπω ότι και αλλού τις λένε φλουμπέτες ή/και φλούμπες!
    Πώς άλλαξε η σημασία; Ή υπάρχει άλλη ετυμολογία; (μάλλον…)

  64. antonislaw said

    68,69
    Επομενως στα ελληνικά τουλαχιστον γράμματα είναι η δεύτερη γνωστή περίπτωση συγγραφικού ζευγους, μετά τους Καζαντζάκηδες, των οποίων όμως καποια κοινή δημοσίευση λανθάνει.Εδω θα μπορουσε κανείς να ψέξει-δικαίως εδώ-τον εκδοτικό οίκο των κληρονομων,πλεον, του Πάτροκλου Σταύρου που δεν φροντίζουν όσο θα όφειλαν ισως να ενημερώσουν σχετικα την ιστοσελίδα τους και περιορίζονται σε γενικότητες
    https://www.kazantzakisbooks.gr/%CE%B7-%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B7-%CF%83%CF%85%CE%B6%CF%85%CE%B3%CE%BF%CF%83-%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%AC%CF%84%CE%B5%CE%B9%CE%B1/
    Η αποψή μου είναι πάντως οτι οι Κοκοβλήδες επηρεαστηκαν στην επιλογή των ψευδωνύμων τους από τα αντίστοιχα των Καζαντζακηδων:Πέτρος και Πετρουλα Ψηλορείτη ( το πιο ψηλό βουνό του Ηρακλείου, από όπου οι Καζαντζακηδες),Νίκος και Αργυρώ Μαδαρίτη (οι Χανιωτικες ή Σφακιανές Μαδάρες ή Λευκά Όρη ειναι το ψηλότερο βουνό των χανιωτών Κοκοβλήδων).Βεβαια για τους Κοκοβλήδες οι Μαδαρες ήταν ο χώρος όπου αγωνίστηκαν με τους συντρόφους τους και κρυφτηκαν έως τη μυθιστορηματική διαφυγή τους στο εξωτερικό το 1962.

    51,62
    Εγώ θα έλεγα Λουντεμοφέρνει. Προσωπικά τα διηγήματά του Λουντέμη μου αρέσεουν πολύ, όπως και τα τρία βιογραφικά του για τον Μαλακάση, τον Βαρναλη Και τον Σικελιανό. τα μυθιστορήματα του δεν τα εχω ξαναδιαβάσει τελευταία.Είδα ομως ότι ο Πατάκης το 2015 έβγαλε παλι όλο σχεδόν το εργο του Λουντέμη, άρα εξακολουθεί να συγκινεί.

    Για να είμαι δίκαιος με τους συγγραφείς το διηγημα αυτό δεν ηταν το πιο δυνατό κατα τη γνώμη μου της συλλογης «Βάσανα και καημοι» αλλα το ομωνυμο.Προσωπικα επελεξα να το πληκτρολογήσω πρώτο λόγω των εορταστικών ημερών.Επιφυλάσσομαι ομως να το κάνω αμεσα, ίσως και ολη τη συλλογή, ώστε όλοι να εχουν μια ολοκληρωμενη και πιο αντικειμενική εικόνα του βιβλίου, όπως το εξεδωσαν οισυγγραφείς.

  65. sarant said

    64α Πολύ πιθανό να επηρεάστηκαν στα ψευδώνυμα από τους Καζαντζάκηδες,

    63 Στις Λέξεις που χάνονται έχω και τη φιούμπα, και σημειώνω τον παράλληλο τύπο φλιούμπα.

  66. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    65β.
    ΟΚ, το είδα τώρα. Ευχαριστώ!
    (Καμιά ιδέα περί φλούμπας ως εξάνθημα; Πιθανότητες από: φλούδα – φλόγωση – φλύκταινα – φουσκάλα? 🙂 )

  67. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Καλησπέρα.
    Ευχές στους εορτάζοντες/εορτάζουσες.
    Λεω να σε χαίρεται η Φωτεινή :), παναπεί να είστε κ οι δυο καλά-κι όσοι αγαπάτε.
    Συγκινήθηκα, κύλησαν δάκρυα δηλαδή, από το διήγημα. Ευχαριστούμε για την επιλογή και το τρατάρισμα (πληκτρολόγηση και ανάρτηση).
    Ίσως από την καταγωγή τους αλλά και το ψευδώνυμο Μαδαρίτες,(Σφακιανή Μαδάρα) το τοποθέτησα στα Χανιά. Ίσως κι επειδή στα Χανιά (φαίνεται να) εκτυλίσσεται κι ένα διήγημα της Μάρως Δούκα με ένα παρόμοιο θέμα (λαχτάρα φτωχού-ορφανού παιδιού για δώρο Χριστουγεννιάτικο με τη μητέρα να ξενοδουλεύει σαν οικιακή βοηθός). Το
    «Ρολογάκι χειρός» (διαβάστηκε και σήμερα στο Κόκκινο στην εκπομπή «Λέξεις Χριστουγέννων» από την Αγγελική Παπαθεμελή)
    http://www.parathemata.com/2009/12/blog-post_26.html

  68. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το «Ρολογάκι χειρός», ε, είναι λογοτεχνία. 😊

  69. Costas Papathanasiou said

    59 : Συγκεκριμένα, δεν έχουμε περίπτωση συν-συγγραφέων με καθαρά συζυγικό ονοματεπώνυμο, έχουμε όμως συνδημιουργικά ζευγάρια με κοινό ψευδώνυμο: “(…)The first on the list is the duo Nicci French. This is the pseudonym of the married British team Nicci Gerrard and Sean French, who have written many very popular psychological thrillers. The historical crime writer Michael Gregorio is actually the husband and wife team of English teacher Michael G. Jacob and philosophy teacher Daniela De Gregorio, who live in Spoleto, Italy. Another wedded team, this one from the USA, is Judith Barnard and Michael Fain, who published 11 novels as Judith Michael. While the aforementioned couples combined their names to form their pseudonyms, Swedish couple Alexander Ahndoril and Alexandra Coelho Ahndoril went a step further and created a whole new name – writing their mysteries as Lars Kepler.(…) (βλ. https://www.bookbrowse.com/blogs/editor/index.cfm/2018/10/1/Familial-CoAuthors-Writing-Under-a-Single-Pen-Name )

  70. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Λουτσιάνα Καστελίνα «Έρωτες κομμουνιστών»
    …Λίγες ημέρες αφότου πέθανε ο Νίκος, η Αργυρώ έκανε μια δήλωση που με συγκλόνισε και με συγκίνησε: «Ο γάμος μας ήταν ένας ευτυχισμένος γάμος». Να σκεφτεί κανείς ότι μιλούσε για μια δύσκολη ζωή στην οποία είχαν υποφέρει πολύ, στους κρυψώνες των βουνών της Κρήτης, και μετά στην αναγκαστική εξορία στη Σοβιετική Ένωση. Όμως, παρά τις κακουχίες, η Αργυρώ πίστευε ότι έζησαν μια πολύ ευτυχισμένη ζωή. Και είχε δίκιο, γιατί η ζωή της ήταν πολύ πιο ευτυχισμένη και ενδιαφέρουσα που βασίστηκε σε ένα μεγάλο πολιτικό και προσωπικό πάθος. …
    https://www.epohi.gr/article/36459/%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%84%CF%83%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%BD%CE%B1-%CE%B5%CE%BA%CE%B5%CE%AF-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B7-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9

    68. αλλά προσωπικά, συγκινήθηκα εξίσου. 🙂

  71. Πέπε said

    64

    Εγώ πάλι υπέθεσα ότι «Μαδαρίτης» θα ήταν καθιερωμένο ζαργκόν για όσους έκαναν σε οποιαδήποτε μαδάρα (στην Κρήτη προφανώς αφού εκεί λέγεται η λέξη). Όπως λέμε Μακρονησιώτης, που δε σημαίνει βέβαια τον κάτοικο.

    Ότι ο Καζαντζάκης είχε επιλέξει το μετριοπαθές αυτό ψευδώνυμο, Ψηλορείτης, δεν το ήξερα. Γιατί όχι Δίας, ή απλά Θεός;

  72. ΣΠ said

  73. sarant said

    69-72 Α μπράβο!

  74. Πέπε said

    69

    Δηλαδή υπήρξε ζεύγος που ήταν κι οι δύο συγγραφείς, ήταν συγγραφικό ντουέτο, είχαν το ίδιο επώνυμο (προφανώς, λόγω εποχής), τα μικρά τους ήταν Αλέξανδρος και Αλεξάνδρα, και η μόνη τους διαφορά ήταν ότι ο ένας από τους δύο είχε και δεύτερο επώνυμο… Κοέλιο; !!!

  75. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    71 Ναι λέμε μαδάρα κι σε όποιο βουνό τα μαδαρά μέρη (πλαγιές και ρουμάνια). Εξ ου και πολλές μαντινάδες ,εκτός από το πασίγνωστο που λέει ο Κονυελό στο σχ. 8 «Μαδάρες μου Χανιώτικες», με το Σκουλά επίσης
    Ήθελα να ΄μουνε πουλί
    γ΄ή πρίνος στη μαδάρα
    για να με δέρνει δροσερά
    τς αυγής η κατσιφάρα

  76. Alexis said

    Καλησπέρα.
    Ευχαριστίες και από μένα σε Νικοκύρη και Αντώνη για το σημερινό.

    Θα συμφωνήσω ότι το διήγημα δεν είναι κάτι ιδιαίτερο λογοτεχνικά, αλλά έχει στρωτή γραφή και συγκινεί.
    Εγώ με τη φαντασία μου το τοποθετώ στην Αθήνα του ’50-’60, άλλωστε θυμίζει πολύ καταστάσεις που έχουμε δει στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο της εποχής.

    #64: Δε νομίζω ότι «Λουντεμοφέρνει». Ο Λουντέμης έγραφε πολύ διαφορετικά και βεβαίως πολύ πιο ωραία. Δεν επικεντρωνόταν στο μελό, άφηνε τα συναισθήματα να προκύψουν αβίαστα, δεν τα εκβίαζε.

  77. ΣΠ said

    74 είχαν το ίδιο επώνυμο (προφανώς, λόγω εποχής)

    Εδώ σου έχω μια έκπληξη. Τα πλήρη ονόματά τους είναι:
    Kjell Johan Alexander Ahndoril (αρχικά ήταν Kjell Johan Alexander Gustafsson)
    Pia Alexandra Coelho Ahndoril

  78. MA said

    Καλησπέρα,

    Ευχαριστώ και τους δυο σας για το διήγημα. Να πω και εγώ ότι με συγκίνησε. Δεν νομίζω ότι λουντεμοφέρνει, άλλη η γραφή του Λουντέμη.

    Όσο για τα ζευγάρια συγγραφέων, θυμήθηκα τους Γκουτμάν και το βιβλίο τους «Στη μέση του κρεβατιού το ποτάμι είναι βαθύ»:

    https://www.oldbooks.gr/books/cc/book/37420?catid=71

  79. 56: Πόσες ιστορίες παρόμοιες, μα ανείπωτες… Μη νομίζεις, σε διάβασαν κι οι υπόλοιποι 😀, ξέρουν κι ότι πατόζα είναι η κομπίνα, την έχουμε αναλύσει πρόπερσι.

  80. Μαρία said

    79
    Γιατί έχω την εντύπωση οτι είχα σχολιάσει το σήμερα μαύρος ουρανός αλλά σχόλια δεν βλέπω;

  81. Pedis said

    # 56 – Να επισημάνω μόνο δύο τρία σημεία, αν επιτρέπεται:

    Γιατί στη Γαλλία και την Ιταλία δεν είχαν Εμφύλιο με τη μορφή που έζησε η Ελλάδα; Χιλιάδες εκτελέσεις και φυλακίσεις συνεργατών των Ναζί έγιναν στη Γαλλία αλλά μέχρις εκεί.

    Στη Γαλλία οι εκτελέσεις δοσιλόγων και συνεργατών ήταν 767 το σύνολο (σε σύνολο 7037 περιπτώσεων θανατικής καταδίκης).

    Αμνηστίες του ’47 και ειδικά του ’51 και του ’53 είχαν ως αποτέλεσμα οι κρατούμενοι για δοσιλογισμό να αριθμούν το 1955 καμιά εξηνταριά (ήταν περίπου 5000 το 1950).

    Στην Ιταλία, αντίστοιχα, από τον Σεπτέμβρη του 43 μέχρι και Απρίλη του 45 είχαν Εμφύλιο ειδικά στον Βορρά. Πεδεμόντιο, Λομβαρδία, Τρέντο κλπ με τις Μαύρες Ταξιαρχίες του Μουσολίνι και τους Γερμανούς.
    Με το τέλος του πολέμου όμως σταμάτησαν όλα. Οι Ιταλοί ιστορικοί αναφέρουν συνολικά 20.000 θύματα. Λίγα δεν τα λες.

    10-15 χιλ. είναι ο εκτιμούμενος αριθμός των αμάχων θυμάτων ως μαζικά αντίποινα Γερμανών και Ιταλών της ρεπούμπλικας του Σαλό στον παρτιζάνικο αγώνα. Ο αριθμός μεγαλώνει μέχρι το διπλάσιο του παραπάνω αν προστεθούν οι νεκροί στις μάχες κατά τη διάρκεια του εικοσάμηνου (Σεπ. ’43 – Μάης ’45) + εκτελέσεις φασιστών από έκτακτα παρτιζάνικα κακουργιοδικεία μέχρι τον Ιούλιο του ’45.

    Μετά τον Ιούλιο του ’45:

    Σύνολο υποθέσεων για δοσιλογισμό: 43 χιλ.

    Εκτελεσμένες θανατικές ποινές: 91 (δύο ψηφία, δεν υπάρχει τυπογραφικό λάθος) σε σύνολο 550 αποφάσεων στη θανατική ποινή.

    Απαλλαχθέντες (χωρίς δίκη): 23 χιλ.

    Απελευθερωθέντες (με διάφορες φόρμουλες και ειδικά με την πρώτη αμνηστία, Ιούνης του ’46, την λεγόμενη «Αμνηστία Τολιάττι»): 12 χιλ.

    Σύνολο καταδικασμένων: 6000 χιλ. (με ποινές που μειώθηκαν από ανώτερα δικαστήρια καθώς κι από αμνηστίες.)

    Το 1955 δεν υπήρχε σχεδόν κανείς τους στη φυλακή.

    Με διάφορα διατάγματα, το πρώτο εκ των οποίων το ’48, προβλέπόταν επαγγελματική αποκατάσταση, επαναπρόσληψη και δικαίωμα σύνταξης σε μέλη των στρατιωτικών μονάδων και υπηρεσιών της ρεπούμπλικας του Σαλό.

    Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’60 ένα μεγάλο μέρος από τους οριστικά καταδικασθέντες είχαν καταφέρει με προσφυγή στα δικαστήρια να ακυρώσουν τις καταδίκες τους και να διεκδικήσουν επαγγελματικά δικαιώματα και αποκαταστάσεις.

    Παράλληλα, το 1949 υπήρχαν περίπου 4000 φυλακισμένοι που ήταν κομμουνιστές ή σχετίζονταν με το ΚΚΙ.

    Οι διώξεις παρτιζάνων με διάφορες κατηγορίες για τη δράση τους κατά τη διάρκεια του παρτιζάνικου αγώνα συνεχίστηκαν σε όλη τη δεκαετία του ’50.
    Παραδείγματος χάρη, μεταξύ 1953-1958 μόνο στην επαρχία της Μόντενα(ς) συνελήφθηκαν 720 τέως παρτιζάνοι από τους οποίους οι 656 δικάστηκαν.

    Αυτά.

    (Πηγές: Mimmo Franzinelli «Storia della Repubblica Sociale Italiana» & «L’amnistia Togliatti», Francesco Filippi «Ma perche’ siamo ancora fascisti?»)

  82. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Ένας άνθρωπος που αν προλάβαινε θα γινόταν θείος μου (αδερφός της μάνας μου) σκοτώθηκε το ’48, αντάρτης με τους Κοκοβλήδες, μπροστά στα μάτια τους. Μου δόθηκε το όνομά του. Αυτοί που το γνωρίζουν ας μη μιλήσουν παρακαλώ.

  83. sarant said

    79 Αξίζει να ξαναδημοσιευτεί αυτό.

  84. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    81 -> 56
    Γιατί στη Γαλλία και την Ιταλία δεν είχαν Εμφύλιο με τη μορφή που έζησε η Ελλάδα;

    Δε νομίζω να ήταν εφικτό. Ήδη πριν το τέλος του πολέμου Ιταλία και Γαλλία είχαν κατακλυστεί από τεράστια και πανίσχυρα αμερικάνικα στρατεύματα.

    Πέδη, πόσοι πάνω-κάτω ήταν οι Ιταλοί παρτιζάνοι?

  85. Γιάννης Κουβάτσος said

    84:https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://el.m.wikipedia.org/wiki/%25CE%2599%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25BB%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AE_%25CE%25B1%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AF%25CF%2583%25CF%2584%25CE%25B1%25CF%2583%25CE%25B7&ved=2ahUKEwiarNH9kJ_1AhW0gv0HHZ9vCigQFnoECAUQAQ&usg=AOvVaw2qpImhGUMEMvnxChdYdAQQ

  86. BLOG_OTI_NANAI said

    Θα περάσει καμιά γενιά ακόμα για να εμπεδωθεί ότι ο εμφύλιος ήταν μια ντροπιαστική ιστορία. Οι μαρτυρίες των απλών ανταρτών εμπεριέχουν αυτοκριτική για τους εμφύλιους σκοτωμούς και όχι υπερηφάνεια. Που την βρίσκουν την αναδρομική υπερηφάνεια οι οπαδοί το εμφυλίου στο 2021, άγνωστο.
    Η ιστορία μας δικαίωσε τους αριστερούς παρά το γεγονός ότι σκότωσαν και αυτοί:

    Έτσι, ταύτισε μόνο τους δοσίλογους με τη χειρότερη φάρα και μάλιστα, η ταύτιση ήταν τέτοια που μέχρι σήμερα έχουμε άτομα που δεν νιώθουν απέχθεια για τον εμφύλιο. Αυτό και μόνο αρκεί για να κατανοήσει κανείς την ηθική νίκη της αριστεράς.
    Εάν είχαν επικρατήσει οι αριστεροί, πιθανόν λόγω των εγκλημάτων που θα είχαν γίνει, η ντροπή του ΚΚ να ήταν τέτοια που όπως και σε άλλα κράτη, να μην τολμούσε να διατηρήσει το όνομα ΚΚ.
    Η σοσιαλιστική ιδέα είπαμε αντιμετωπίζεται θετικά διότι αφορά τον πολύ κόσμο.
    Αλλά τα περισσότερα θετικά τα έχει μόνο ως ιδέα και όχι ως πράξη. Ξέρουμε ότι πέρα από τις δολοφονίες στα αριστερά καθεστώτα, το πρόβλημα ήταν πολύ βαθύτερο.
    Η εργατική τάξη δεν ζούσε σε κανέναν ηθικό παράδεισο. Ανάμεσα στους εργάτες υπήρχαν χιλιάδες ρουφιάνοι, έτοιμοι να συνετίσουν τον απλό εργάτη που θεωρούσαν ότι δεν τα δίνει όλα για την «επανάσταση». Και μία, δύο, τρεις, ο εργάτης που οι ρουφιάνοι θεωρούσαν ότι «δεν τα δίνει όλα» βαφτιζόταν «αντιδραστικός» ή «προδότης» και ξεκινούσε το πανηγύρι των ανακρίσεων και των διώξεων.

    Πρέπει ο καθένας να βολευτεί με το καλύτερο δυνατό που εισέπραξε. Δεν μπορεί να τα έχει όλα. Ο αριστερός, αν και σκότωσε αδέλφια, έμεινε με το κεφάλι ψηλά (στη χώρα μας) να λέει «είμαι αριστερός». Ο δοσίλογος, δεν εκτελέστηκε, δεν φυλακίστηκε, αλλά η μνήμη για τον ίδιο και την οικογένεια του έμεινε ως ηθικό στίγμα. Αυτός που τα θέλει όλα, ξεχνάει ότι αν με πρωτοβουλία της αριστεράς είχαν υπάρξει εκκαθαρίσεις, τότε θα ντρέπονταν οι αριστεροί να κυκλοφορήσουν. Γι’ αυτό, ας βολευτεί ο καθένας με ό,τι πήρε. Η υπερηφάνεια άλλωστε δεν είναι και λίγο.

    Απλά, όταν το παρατραβάς με το «ηθικό πλεονέκτημα», υπάρχουν αυτοί που θυμούνται και σου λένε, «άραξε» διότι «αν θυμάσαι» η πλευρά σας έκανε «αυτά και αυτά». Εσένα μπορεί να μην σου αρέσει, και θες να θυμάσαι μόνο τα καλά, αλλά έτσι είναι η ζωή. Θες π.χ. να θυμάσαι τις ξένες δυνάμεις που νέμονται τον τόπο, αλλά στους σλάβους του ήξερες να μοιράσεις τη Μακεδονία σαν να ήσουν τσιφλικάς.
    Μέχρι και ο Ριζοσπάστης παραδέχεται αυτή την κατάντια:

    Ο Εμφύλιος είναι φυσικά ντροπή, οι ίδιοι οι αντάρτες το αφήνουν να εννοηθεί, μαζί με την ματαίωση που τους κυνηγά για τα δεινά και την εξορία. Αλλά, δεν ήταν και άσχημα. Άφησαν ένα θετικό όνομα στους άλλους αριστερούς. Απλά δεν πρέπει κανείς να το παρατραβά προκαλώντας την ιστορική μνήμη και την κοινή λογική. Μην ξεχνάμε, εγώ δεν το ξεχνάω, ότι αυτής της πλευράς λόγιοι και ιστορικοί, επιχείρησαν να σακατέψουν, να πλαστογραφήσουν την ελληνική ιστορία με θράσος πρωτοφανές. Αλλά ήρθε και γι’ αυτούς η νέμεσις και η απαξίωση.

  87. Κουνελόγατος said

    Αυτοί που καμαρώνουν για τον εμφύλιο είναι ελάχιστοι, οπότε…

  88. nikiplos said

    Θυμάμαι όταν πρωτοπήγα στη Γαλλία, στο πρώτο μεγάλο κοινό τραπέζι της ομάδας μεταξύ των, οι Γάλλοι, συνέστηναν τα πολιτικά πιστεύω του εκάστοτε συνδαιτημόνα ακριβώς όπως εμείς σε ένα τραπέζι θα λέγαμε:
    «Ο Γιάννης είναι βάζελος, ο Σταύρος χανούμης κι ο Γιώργος βούλγαρος. Ο Πέτρος και η Μαρία Απολλωνιστές ενώ η Ελένη Ολυμπιακάρα!» Κάπως έτσι η περιγραφή, δεν θα είχε κανέναν αντίκτυπο ούτε στα επαγγελματικά τους, ούτε στην εξέλιξήτων στην ιεραρχία, ούτε φυσικά ο Διαυθυντής θα άλλαζε γνώμη ως προς το στέλεχός του επειδή ήταν ας πούμε κουμούνι. Δεν ντρέπονταν για τα πολιτικά τους πιστεύώ ούτε κρύβονταν, όπως πολλοί στην Ελλάδα. Μάλιστα θα ακουγόταν παράταιρο, να έλεγαν: «Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική, δεν ασχολούμαι με τα πολιτικά», όπως λέγεται στην Ελλάδα από τους περισσότερους, εκείνους ιδίως τους διαπρύσιους που θα σπεύσουν στον τοπάρχη ή τον βολευτή την αμέσως επόμενη ημέρα.

    Σε ένα από τα 10-15 όλα όλα που παρευρέθηκα νομίζω σε κάποιο από τα τελευταία, ήρθε η συζήτηση για τη Γαλλική Επανάσταση. Τότε η συζήτηση άναψε και κόρωσε. Δεν θυμάμαι για πόση βαρετή ώρα προσπαθούσα να καταλάβω εάν διαφωνούσαν με θέρμη, για ένα απλό επεισόδιο της εποχής. Ούτε θυμάμαι ακριβώς τους πρωταγωνιστές. Εγώ ο Ρωμιός, μόνο το «κύριος Βαρέν», που υπήρξε εις εκ των πρωταγωνιστών του συγκεκριμένου επεισοδίου, είχα κατορθώσει να συγκρατήσω. Λοιπόν έβγαλα το συμπέρασμα, πως οι Γάλλοι σαν τους Έλληνες μια χαρά μπορούν να τσακωθούν αν αρχίσουν τη συζήτηση για τον δικόν τους τοτινό παλαιό εμφύλιο.

  89. Pedis said

    # 84 – Δεν είμαι βέβαιος. Θα υπάρχουν, λέω, αναλυτικοί πίνακες αλλά δεν τους έχω υπόψην μου. (Μερικές (3-4) δεκάδες χιλιάδες θα είναι κοντά στην αλήθεια.)

    Με την ευκαιρία να διορθώσω ένα τάϊπο στο #81:

    «Απελευθερωθέντες (με διάφορες φόρμουλες και ειδικά με την πρώτη αμνηστία, Ιούνης του ’46, την λεγόμενη «Αμνηστία Τολιάττι»): 12 14 χιλ. »

    Χτήνε, πήρες μάτι τον συνολικό αριθμό των πραγματοποιημένων θανατικών καταδικών? 91. Για:

    – 21 χρόνια φασιστική δικτατορία
    – Συμμετοχή και πρόκληση παγκόσμιου πολέμου
    – συστηματικά και σχεδιασμένα εγκλήματατα πολέμου σε μια σειρά χώρες
    – δοσιλογισμός-συνεργασία για την κατοχή της Ιταλίας ’43-45 και ό,τι συνεπάγεται.
    – Διώξεις και γενοκτονία Εβραίων
    – κλπ κλπ κλπ

    Και στους 91 (αν δεν μου ξεφεύγει κάτι) κανείς μεγαλοσχήμων φασίστας.

    Ο Ben Ferencz (https://benferencz.org/) είχε κάποτε δηλώσει σχετικά με τις τιμωρίες των ναζιστών (από μνήμης) ότι … έγινε όλο αυτό, δεκάδες εκατομμύρια σκοτωμένοι, η γενοκτονία των Εβραίων, τόση καταστροφή και στο τέλος πόσοι πλήρωσαν γι αυτό?

  90. Pedis said

    Πάντως, όπως έχει ειπωθεί σε διάφορες μορφές (κι έχουμε τον βλάκα να μας το θυμίζει με το δικό του τρόπο), η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που οι οι νικητές*, θέλουν να πάρουν τη ρεβάνς.

    * τέλος πάντων, γνωστό πώς, με τη βοήθεια ποιανών και με ποια μέσα χρίστηκαν «νικητές» …

  91. nikiplos said

    Ως προς το διήγημα τώρα. Ένα ανέκδοτο αν μου επιτρέπετε από την φοιτητική μου ζωή. Με τον αδερφό μου ως φοιτητές είχαμε βρει μιαν ευκαιριακή δουλειά. Δηλαδή εγώ την είχα βρει. Κουβάλημα πιάνων. Μιλάμε για αρχές 90ς. Το «συνεργείο» ήμασταν μόνο εγώ, ο αδερφός μου (οι «ψομωμένοι») και δυό Αλβανοί σκέτα «απανιακά», «μισοριξιές», «συλφίδες». Μεταξύ άλλων στην πρώτη μας ή δεύτερη δουλειά μεταφέραμε ένα πιάνο με συμφωνημένη τιμή, δλδ 5.000δρχ το κεφάλι. Επειδή οι Αλβανοί δεν μπορούσαν να σηκώσουν σπουδαίο βάρος, το φάγαμε εγώ ο αδερφός μου και ο ιδιοκτήτης στους ορόφους μιας πολυκατοικίας (το κατεβάσαμε από σκάλες από τρίτο όροφο και το πήγαμε σε δεύτερο πάλι από σκάλες). Ο ιδιοκτήτης είχε τότε κι ένα μαγαζί με κλαπατσιμπανορεμπετοχαβαλέ, δεν ήταν ρεμπετάδικο, ήταν λίγο απ’όλα έθνικ, τζαζ, μπουζούκια, ρεμπέτικα, μουρμούρικα, δημοτικά κλπ. Εκείνη την ημέρα κάναμε και μια «ξεπέτα» δλδ πήραμε κι ένα πιάνο επιπλέον και το πήγαμε στο μαγαζί του. Φθάσαμε στο μαγαζί γύρω στις 20:00 λίγο πριν το άνοιγμα.

    Κάτσαμε σε ένα τραπέζι «το συνεργείο» με το γιό του αφεντικού, τον Αφεντικό και διάφορους άλλους, πρέπει να ήταν το τραπέζι που κάθονταν συνήθως αυτοί, μακρινό αλλά με εποπτεία. Εγώ ο αδερφός μου και οι Αλβανοί βέβαια ήμασταν αδιάφοροι για το πρόγραμμα, το μαγαζί, ποιός θα τραγουδούσε κλπ. Μας ενδιέφερε μόνο το μπαγιόκο. Καθόμασταν εκεί σαν βρεγμένες γάτες, αλλά κωλόψαρα κι εγώ κι ο αδερφός μου κωλώναμε/ντρεπόμασταν/κοτεύαμε να πάμε να ζητήσουμε την πληρωμή μας. Για τους Αλβανούς ούτε λόγος. Μας κοιτούσαν στα μάτια, εκλιπαρόντας μας να ζητήσουμε τα χρήματα. Κανείς. Ο γιός του αφεντικού έφερε δυό καρτούτσα και λίγα παρελκόμενα, «κέρασμα είπε» κι έφυγε στο τσακίρ κέφι. Εμείς δαγκωνόμασταν. Αυτήν την ντροπή για τα δεδουλευμένα που ένιωθε το κορίτσι της ιστορίας την ένιωσα κι εγώ παρόλο που είχα δουλέψει 2-3 χρόνια οικοδομές πριν την περίοδο εκείνη.

    Για καλή μου τύχη μπήκε με μια γκομενίτσα ένας «συμφοιτητής», ο Μιχάλης, αλλά πιο μάγκας και μπασμένος από εμάς, και παλαιότερος φυσικά, είχε χάραμίσει τουλάχιστον 2-3 χρόνια σπουδών. Ήρθαν στο τραπέζι μας. Κάτσανε όλο χαρά, αλλά τους παραξένεψαν οι Αλβανοί. Μετά από 30min εξήγησα στον Μιχάλη τι παριστάναμε εκεί. Αυτός, πιο μάγκας, φωνάζει κατευθείαν τον αφεντικό:
    -Ρε συ, δεν θα τα πληρώσεις τα παιδιά? Μπορεί να έχουν άλλες δουλειές να κάνουν!
    -Ναι ρε μλκ είπα να τα κεράσω κάτι.
    -Το κέρασμα κέρασμα και η πληρωμή πληρωμή.
    Ο Αφεντικός έστειλε το γιό του και φώναξε τη σύζυγο που ήταν η ταμίας κι ο ιθύνων νους της επιχείρησης. Ο Μακρυμάλλης αφεντικός ήταν μόνο βιτρίνα, φρου φρου κι αρώματα.
    Αυτή βγήκε, είπε μια δικαιολογία και ρώτησε το ποσό. Της είπαμε 40χήνες, 10 έκαστος αφού δύο ήταν τα πιάνα και 3 οι σκάλες (το μαγαζί ευτυχώς ήταν υπερυψωμένο ισόγειο). Εννοείται τα ποσά τα είπε ο Μιχάλης, σχεδόν τα επέβαλε. Μούτρωσε αυτή, κοίταξε τον Αφεντικό, αυτός μας χαμογέλασε, της έκανε νόημα πως δεν ξέρει τίποτε, γύρισε με 40χιλιάρικα και μας τα μοίρασε 10 έκαστον.

    Αν δεν ήταν ο Μιχάλης, ακόμη απλήρωτοι θα ήμασταν.
    🙂

  92. 80: Καλά θυμάσαι, όπως πάντα.

  93. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Ο αριστερός, αν και σκότωσε αδέλφια, έμεινε με το κεφάλι ψηλά (στη χώρα μας) να λέει «είμαι αριστερός».»
    Δεν νομίζω ότι οι ιδέες της αριστεράς σπιλώνονται, επειδή κάποιοι λίγοι αποφάσισαν να κάνουν εμφύλιο, σέρνοντας στον μακάβριο χορό χιλιάδες κομπάρσους ένθεν και ένθεν, όπως δεν θίγονται οι χριστιανικές ιδέες εξαιτίας της Ιεράς Εξέτασης, των εγκλημάτων των σταυροφόρων ή του φρικτού λιντσαρίσματος της Υπατίας. Οι αριστερές ιδέες θα είναι πάντα επίκαιρες, όσο υπάρχουν εκμετάλλευση, καταπίεση και ανισότητα. Μπορεί να μη λέγονται κομμουνιστικές ή αριστερές ή σοσιαλιστικές, μικρή σημασία έχουν τα ονόματα, αλλά η επιθυμία και ο αγώνας για μια δικαιότερη κοινωνία δεν γίνεται να εκλείψουν.

  94. MA said

    Μόνο που ο μεν συρφετός των δωσιλόγων και λοιπών συνεργατών δεν τιμωρήθηκε, ξεπλύθηκε και αναγνωρίστηκε ως πατριωτικός, οι δε ηττημένοι κυνηγήθηκαν αλύπητα μέχρι τη μεταπολίτευση.

    Καλημέρα

  95. Γιάννης Κουβάτσος said

    94: Καλά, αυτό είναι το σύνηθες· οι νικητές επιβάλλουν την ισχύ τους μέσω διώξεων κατά των ηττημένων. Είμαι πεπεισμένος ότι αν ο εμφύλιος είχε λήξει με νίκη του ΔΣΕ και του ΚΚΕ, θα είχαμε τις ίδιες (ίσως και χειρότερες) διώξεις κατά των ηττημένων. Αλλά το σύνηθες δεν σημαίνει σωστό και δίκαιο :οι διώξεις, οι εκτελέσεις, τα βασανιστήρια, οι εξορίες ειναι απαράδεκτα για οποιαδήποτε πολιτισμένη κοινωνία.

  96. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    90 τέλος

    Μα να μην έχω βρει έναν (1) κυριλέ δεξιό να μου δώσει μια απάντηση στο θέμα της μείζονος ιστορικής μας στρέβλωσης…

    _________________

    Χτες μου έλεγε ο άλλος πως καλώς στέλνουμε στρατιωτικούς στο Σαχέλ, πως είναι δίκαιο τίμημα και για να έχουμε εμπειροπόλεμο προσωπικό σε περίπτωση στραβής με τους Τούρκους…
    Έσκυψε το κεφάλι και σιώπησε όταν τον ρώτησα τι θα γίνει αν σκάσει καμιά τζιχαντική βόμβα κατά δω μεριά, όπως Μαδρίτη 2004, και του φέρουνε τα παιδιά του χωρίς πόδια ή με ξύλινο παλτό. Αν θα τους εξηγήσει πειστικά το δίκαιον του ντηλ…

  97. sarant said

    96 Και χωρίς να σκάσει βόμβα εδώ, απώλειες μπορεί να υπάρξουν εκεί -από νάρκες κτλ.

  98. Pedis said

    # 96 – Ρε συ, μάλλον εξηγείται αφού τελικά είμαστε πάτσι όπως λέει κι ο πανσχολιαστής (τόσα τους έκαναν οι μεν, τόσα ΘΑ τους έκαναν οι δε), οι Δεξιοί δικαιολογημένα θέλουν επανάληψη του αγώνα.

  99. Pedis said

    Nα σημειωθεί επίσης ότι

    Δεν νομίζω ότι οι ιδέες της αριστεράς σπιλώνονται, επειδή κάποιοι λίγοι αποφάσισαν να κάνουν εμφύλιο, σέρνοντας στον μακάβριο χορό χιλιάδες κομπάρσους ένθεν και ένθεν,

    και οι «δε» είναι επίσης υπεύθυνοι για τον εμφύλιο, οπότε ένας λόγος πααπάνω για τους «μεν» να θέλουν κι αυτοί να κάνουν την αρχή … όχι;

  100. Pedis said

    Ρε τι μαλακίες γράφονται στα σχόλια? Για του συγκεκριμένου η ατυχία μου είναι ότι γράφει σύντομα σχόλια και δεν εμπίπτουν στο προβλεπόμενο αυτόματο σκρολλάρισμα. Γμτη τύχη μου μέσα!

  101. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    97# Αυτοί που θα πάνε είναι μόνιμοι, θα πάνε εθελοντικά και βεβαίως όχι για μια ψωροχιλιάδα μηνιαίως.

  102. spyridos said

    86
    «Ο αριστερός, αν και σκότωσε αδέλφια, έμεινε με το κεφάλι ψηλά»

    Ο Παπαδόγγονας και η ομάδα του Δεκέμβρη του 43 σκότωνε και βίαζε γυναικόπαιδα στα Καλάβρυτα και Δεκέμβρη του 44 πολεμούσε σαν σκυλί τους Ελασίτες στην Αθήνα για να μην πληρώσει για τα εγκλήματά του. Μιλάς εσύ για παραποίηση της ιστορίας.
    Συνέχισε να γράφεις μαλακίες. Είσαι η απόδειξη ότι η θρησκεία είναι σκληρό ναρκωτικό.

  103. nikiplos said

    96@ τέλος…
    Σε έναν κόσμο Λύκων, δεν μπορείς να είσαι πρόβατο.
    Φοβάμαι πως προϊόντος του χρόνου, νομοτελειακά η χώρα μας θα συρθεί σε παίγνια όπου για να διατηρήσει το σημερινό τίμημα της ειρήνης, η οικονομική αφαίμαξη δεν θα είναι αρκετή, αλλά θα απαιτείται και έμψυχη.
    Άλλωστε όλες οι φρικαλεότητες του πολέμου, γίνονται από ανθρώπους που, όπως σωστά λέει ο Μουρακάμι στο Κουρδιστό Πουλί, δεν είχαν ιδέα από πριν πως θα γίνουν στρατιώτες, μαχητές, κι εντέλει οι δολοφόνοι που θα διαπράξουν τις φρικαλεότητες που έγιναν στην Μογγολία.

    Αν είναι να έρθει ο πόλεμος, καλό είναι να μη μας βρει απαρασκεύαστους. Και με αυτό δεν εννοώ αναγκαστικά τις υπογραφείσες συμφωνίες, αλλά γενικότερα.

  104. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    103# Πόση ειρήνη έχεις όταν σκάνε τρομοκρατικές βόμβες στη γειτονιά σου επειδή έστειλες στρατό να πολεμήσει για ξένα νιτερέσα? Και, όταν αρχίσει η τρομοκρατία, σε τι είδους τζανταρμάδικη πολιτεία οδηγείσαι για να προστατέψεις το έτερο αγαθό της ασφάλειας?
    Εν τέλει, πώς απαντάς στο ερώτημα που έθεσα στο #96? Τι θα έλεγες στους συγγενείς ενός θύματος του 2004 στη Μαδρίτη?

  105. Pedis said

    # 104 – Θα μας σπάσεις τα νεύρα με τις ρητορικές σου ερωτήσεις;
    Εδώ, σου λέει η γερουσία ότι είναι φως φανάρι ότι είναι καλό και ωφέλιμο για την πατρίδα να πάνε οι νέοι της να μακελέψουν για προπόνηση γέρους και νέους όπου λάχει στην υδρόγειο, οι συγγενείς των θυμάτων σου θα πουν όχι; Τους πέφτει λόγος; Γιατί, ψηφίσανε κάτι άλλο;

    Να στην πέσω κι εγώ με ρητορικές ερωτήσεις. 😎

  106. 105# Ρε α πάρε καμιά Β12 για τα σπασμένα νεύρα και ντέχανος τρανκίλος κομπάδρε 😜 🤪

  107. BLOG_OTI_NANAI said

    95: Δυστυχώς, το προφανές, για τους καμένους είναι αόρατο… Δεν καταλαβαίνουν ότι το γεγονός πως στην ιστοριογραφία τους έμεινε κάτι να λένε και δεν στιγματίστηκε η αριστερά μετά τον Εμφύλιο, είναι ακριβώς επειδή έχασαν ως προς την εξουσία και διώχθηκαν! Μόνο αν έχεις τσιμέντο αντί για μυαλό δεν το κατανοείς αυτό. Αν είχαν κερδίσει, τότε εξαιτίας των αντίστοιχων διώξεων που θα είχαν γίνει από τους αριστερούς, η ηθική πλάστιγγκα θα είχε γείρει προς την άλλη πλευρά.
    Και φυσικά, δεν υπάρχει κανένα περιθώριο στην ιστορία της αριστεράς διεθνώς για να υπάρξει κάποια ελπίδα ότι ως νικητές οι αριστεροί δεν θα είχαν πάρει κεφάλια. Και τότε θα είχαν χάσει το πλεονέκτημα να έχουν ηθική βαρύτητα στην περιγραφή του εμφυλίου μόνο οι αριστερές διηγήσεις.

    Κάποιοι δεν βλέπουν ούτε σήμερα πόσο απεχθής ήταν ο εμφύλιος στους Έλληνες, όταν στον ένοπλο αυτό αγώνα ακολούθησαν ελάχιστοι. Κάποιοι ζουν δυστυχώς σε ένα ροζ συννεφάκι ότι είχαν αντίπαλους κάποιους δοσίλογους ενώ όλοι οι Έλληνες τους είχαν γυρίσει την πλάτη όταν έφτασαν σε αυτές τις ακρότητες να πάρουν τα όπλα. Γι’ αυτό άλλωστε κατάντησαν σε υποσχέσεις διαμοιρασμού της Μακεδονίας αφού πλέον τους είχαν μείνει μόνο οι σλαβομακεδόνες τους οποίους και οι ίδιοι οι αριστεροί του ΔΣ δεν τους χώνευαν διότι ήξεραν ότι επιβουλεύονταν την πατρίδα τους την Ελλάδα. Τα έντυπα του ΔΣ εκείνη την εποχή ομολογούν ξεκάθαρα ότι μέσα στον ΔΣ υπήρχαν πολλοί… «σωβινιστές» που δεν χώνευαν τους σλαβομακεδόνες!

    Είναι εντυπωσιακό ότι απορούν ακόμα και σήμερα για τις αντιδράσεις. Νομίζουν κάποιοι ότι επειδή αυτοί έχουν χωρίσει τον κόσμο στα δύο, αυτό βλέπουν και όλοι οι άλλοι. Ο κόσμος δεν ήταν χωρισμένος στα δύο, αλλά τουλάχιστον στα τρία. Ακόμα και στη διάρκεια του Εμφυλίου, υπήρχαν σαφώς άνθρωποι που δεν αισθάνονταν υποχρεωμένοι να επιλέξουν μεταξύ δύο ολοκληρωτισμών:

  108. BLOG_OTI_NANAI said

    102: Καταρχάς, δεν μιλάω για την ιστορία του Εμφυλίου, αλλά για την ελληνική ιστορία στο σύνολο της, που πλαστογραφήθηκε και από δεξιούς, με τις ακρότητες του αιωνίου ελληνικού έθνους, αλλά πλαστογραφήθηκε και από αριστερούς νέας γενιάς, εξελιγμένα μοντέλα, που ξέχασαν ότι οι αριστεροί σέβονταν τους όρους «έθνος» και «πατρίδα» και κατάντησαν να εξαφανίσουν τον… ελληνισμό και να βλαστημήσουν με όποιον τρόπο μπορούσαν σημαντικά πρόσωπα της ελληνικής επανάστασης, ακόμα και την ίδια την επανάσταση, μίλησαν για «οθωμανικό πολυπολιτισμό», αρνήθηκαν γενοκτονίες Ελλήνων, αρνήθηκαν την ιστορία της ρωμιοσύνης!

    Αυτό το έργο, που με χαρά βλέπω ότι έκανε τον κύκλο του και πάει για τον κάλαθο των αχρήστων, εκεί που του αρμόζει, είναι έργο των εξελιγμένων «αριστερών» της μεταπολίτευσης.

    Για την ιστορπία του Εμφυλίου:
    Ασφαλώς και επί δεκαετίες, ακόμα και σήμερα, τα ιστορικά έργα για τον εμφύλιο καταγράφουν την ιστορία με την οπτική γωνία των στρατιωτικά ηττημένων, αλλά ηθικά νικητών, επειδή διώχθηκαν, ξεχνώντας όλες τις παθογένειες της ιδεολογίας που υπηρετούσαν τότε και τα δεινά που είχε προκαλέσει από την κακή εφαρμογή καλών ιδεών που όμως εφαρμόστηκαν δικτατορικά.

    Αλλά όποιος θέλει να μιλάει για ιστορία, οφείλει να διαβάζει και τις δύο πλευρές όταν μιλάμε για τόσο φορτισμένη ιδεολογικά εποχή.

  109. Χαρούλα said

    Καλημέρα!
    Ελεήμων ο Κύριος μας έσωσε από τον Μάο!!!😂🤣😂🤣😂

  110. jamavous said

    Καλό και ενδιαφέρον διήγημα που αφορά και την ιστορία του λαού μας . Όχι πολλές αλλά είναι για μένα σημαντικό ότι κάποιες οικογένειες αγωνιστών κρυβόντουσαν είτε σε σπηλιές είτε σε γνωστούς,συγγενείς μέχρι την δεκαετία του 1960 .

  111. Γιάννης Κουβάτσος said

    107: «Δε θυσιάζει χάρη της μιας απ’ τις δυο ούτε τη Λευτεργιά ούτε την Κοινωνική Δικαιοσύνη. Τις συνθέτει»
    Αυτή ακριβώς η σύνθεση είναι το ζητούμενο και σήμερα.

  112. Γιάννης Κουβάτσος said

    107:Αξιοσημείωτο, βέβαια, ότι ο πρώην τροτσκιστής Βύρων Σταματόπουλος, ο υπεύθυνος εκδόσεως των «Ελεύθερων Νιάτων», κατάντησε υπουργός της χούντας.

  113. spyridos said

    107
    Αν η γιαγιά μου είχε ρουλεμάν…

    108
    Έγραψες μια πολύ συγκεκριμένη βλακεία. Σου απάντησα και εσύ έριξες μια σεντονιά αοριστίες.
    Συγνώμη αλλά ως εκεί.

  114. BLOG_OTI_NANAI said

    113: Ψεκασμένε φίλε μου, θα πρέπει να έχεις και τις δυνατότητες να απαντήσεις. Όταν μιλάω για την ντροπή του εμφυλίου, διότι όλοι σκότωσαν, και λες ότι ο Παπαδόγγονας σκότωσε, αυτό δεν είναι κάποια «απάντηση», αλλά τρεις λαλούν, διότι δεν είπε κανείς ότι οι κυβερνητικοί δεν σκότωσαν.
    Όσο για την ιστορία, είναι προφανές ότι δεν γνωρίζεις που παν τα 4, γι’ αυτό και επαναλαμβάνεις απλώς την καθιερωμένη οπτική των κόκκινων γυαλιών. Το γεγονός ότι οι Βούλγαροι όργωναν την Μακεδονία για να προετοιμάσουν το έδαφος για την ανεξαρτητοποίηση της Μακεδονίας ως πρώτο βήμα για την ενσωμάτωση της στη Βουλγαρία ή στη βουλγαρική σφαίρα επιρροής, το ΕΑΜ δεν το έβλεπε, ειδικά αν οι Βούλγαροι εμφανίζονταν ως μέλη της ΣΝΟΦ δίνοντας προτεραιότητα όχι στην πατρίδα, αλλά στο κόμμα.
    Πρόκειται για μια βρώμικη ιστορία, ειδικά όταν δει κανείς την ανάμιξη εκείνων που ως σημαία τους είχαν πάντα τον ένοπλο αγώνα κατά των «ξένων λύκων», αλλά άμα οι ξένοι λύκοι ήταν κόκκινοι, δεν ενοχλούσε και πολύ.
    Άμα λοιπόν θες να πιάσεις τα κλασικά άσματα και το ντράμα κουίν της αριστεράς του Εμφυλίου, συζήτα με κανέναν άλλον. Είπαμε, σεβασμός στην πραγματικότητα των διώξεων των αριστερών, όχι όμως και να ξεχάσουμε την ιστορία.

  115. BLOG_OTI_NANAI said

    112: Και Γ. Γεωργαλάς αριστερός πολιτικός πρόσφυγας και κατόπιν χουντικός… Ίσως σε συγκεκριμένες προσωπικότητες, η εκπαίδευση σε απολυταρχικά καθεστώτα να δημιουργεί τέτοια φαινόμενα. Άραγε έχουμε αντίστοιχους δεξιούς που να έγιναν φανατικοί κομμουνιστές;

  116. Γιάννης Κουβάτσος said

    115:Αυτό το τελευταίο θα είχε γίνει, αν είχε επικρατήσει το ΚΚΕ στον εμφύλιο. Συνήθως αυτές οι αλλαξοπιστήσεις έχουν ταπεινά κίνητρα.

  117. Νέο Kid said

    115. Εγώ Μπλογκ! Εντάξει , φανατικό κομουνιστή δε με λες, πάντως γεννήθηκα και «ανδρώθηκα» δεξιός και τώρα είμαι κομουνιστής. Στις επόμενες εκλογές , αν προλάβω να ψηφίσω και δεν έχω ψοφήσει της πείνας, θα ψηφίσω ΚΚΕ!

  118. ΚΩΣΤΑΣ said

    117
    Έλεγα κι εγώ μέσα μου, τόση ευφυΐα και τόσο υψηλό χιούμορ και κομμουνιστής; Το «ανδρώθηκα» μου τα εξήγησε όλα!!! 😂

  119. Γιάννης Κουβάτσος said

    117: ΚΚΕ; Όχι, ρε φίλε… Ένας άνθρωπος με την ευφυΐα, τις γνώσεις και το χιούμορ το δικό σου θα ασφυκτιούσε εκεί μέσα. Άσε που θα σε διέγραφαν πρώτοι αυτοί, αφού δεν σε έχω για τύπο που συντάσσεται σε γραμμές. Ζητώ συμπάθιο από τους φίλους κουκουέδες. 😊

  120. Ναι, ομολογουμένως εμείς που ψηφίζουμε ΚΚΕ δεν έχουμε ούτε ευφυΐα, ούτε γνώσεις, και προπαντός κανένα ίχνος χιούμορ 😦

  121. BLOG_OTI_NANAI said

    117: Αν και είναι αξιοσημείωτο ένας δεξιός να ψηφίσει ΚΚΕ, εντούτοις δεν είναι συγκρίσιμα τα ιδεολογικά πλαίσια με τον Εμφύλιο. Ναι μεν το ΚΚΕ παραμένει και σήμερα ΚΚΕ, αλλά μιλάμε πλέον για μια πλήρη ενσωμάτωση στη Δημοκρατία. Στον Εμφύλιο βλέπουμε ότι πολλά μέλη του ΚΚΕ διατηρούν χαρακτηριστικά που παρέπεμπαν στα καθεαυτού απολυταρχικά καθεστώτα, ώστε να μπορούν οι αντιφρονούντες εκείνης της εποχής να μιλούν για «κόκκινο φασισμό» και αντίστοιχα για «μαύρο φασισμό».

    Εσύ έκανες μια εντυπωσιακή ιδεολογική κίνηση, αλλά και οι δεξιοί και οι ΚΚΕδες είναι Δημοκράτες. Κι εγώ, χωρίς να ταυτίζομαι με κόμμα, θεωρώ μεν ότι είμαι κεντρώος, όμως ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ και θα μπορούσα να ψηφίσω και ΚΚΕ, ως εργαζόμενος και κάποιες φορές άνεργος, σίγουρα οικονομικά αδύναμος.

    Το αντίστοιχο με τον ΚΚΕ του Εμφυλίου να υποστηρίζει Χούντα θα ήταν ένας ΕΠΕΝίτης ή Χρυσαυγίτης να ψηφίσει κάτι ανάλογο της άκρας αριστεράς. Αν και δεν ξέρω αν υπάρχουν ακροαριστερά κόμματα σήμερα που μιλάνε ανοιχτά για βία ως κομμάτι της ιδεολογίας τους. Πολλές ομάδες στο ιντιμίντια που ανήκουν όντως στον «κόκκινο» -θα λέγαμε- φασισμό δεν νομίζω ότι ζητάνε ψήφο.

  122. sarant said

    120 🙂

  123. BLOG_OTI_NANAI said

    119: «θα ασφυκτιούσε εκεί μέσα»

    Δεν κατάλαβα να είναι γραμμένος ως μέλος. Μάλλον για ψήφο μόνο μίλησε. Προσωπικα έχω πατήσει τα 50 και ξέρω πάρα πολλούς σε αυτή την ηλικία που δεν αισθάνονται την ανάγκη να ανήκουν ως μέλη σε κάποιο κόμμα. Βεβαίως, οι πιο πιστοί σε κόμμα της ηλικίας μου, και από γενιά σε γενιά θα έλεγα, είναι τα μέλη του ΚΚΕ.

  124. Γιάννης Κουβάτσος said

    121:Η δημοκρατικότητα καθενός, γενικά μιλώντας, κρίνεται όταν έχει ισχυρή εξουσία. Αν και τότε εξακολουθεί να υπακούει στους κανόνες και τις αρχές της δημοκρατίας, τότε ναι, είναι αληθινός δημοκράτης.

  125. 120# Αφού τελοσπάντων επιστρέφοντας από κρασά διαβάζω αυτά που διαβάζω, σας ενημερώνω πως ο Δύτης είναι βλάκας, αμόρφωτος και ξυνός με ύψιλον.

  126. Εσένα στα προφτασε ο κουμπάρος σου ε; Τέτοια λέει για μένα; Καλάαα…

  127. ΚΩΣΤΑΣ said

    120
    Όλοι οι δεξιοί έχουν ευφυΐα και χιούμορ. Όσοι έχουν ευφυΐα και χιούμορ, δεν είναι υποχρεωτικά όλοι δεξιοί.*

    * Όχι, νόμιζες ότι θα σε άφηνα απ΄ έξω, Δύτη μου, εσένα κι ένα σωρό άλλους αριστερούς εδώ μέσα! 😉

  128. Γιάννης Κουβάτσος said

    120:Ψηφίζοντας ΚΚΕ δείχνετε ότι έχετε χιουμορ. 😊

  129. 126# Δεν είναι κουμπάρος μου αλλά ναι, συμφώνησα όταν αυτά μου έλεγε προ ημερών 🙂 (σου έστειλα χαιρετίσματα και χρονομετρώ).

  130. ΣΠ said

    127 Όλοι οι δεξιοί έχουν ευφυΐα και χιούμορ

    Το παραπάνω είναι συντριπτική απόδειξη του χιούμορ σου.

  131. ΚΩΣΤΑΣ said

    130
    Όχι, αυτό που έγραψες είναι απόδειξη χιούμορ.

    Έλα ρε Σταύρο, πλάκα κάνουμε, όλα στα σοβαρά τα παίρνεις; 😉

  132. ΣΠ said

    131
    Φυσικά και δεν τα πήρα στα σοβαρά. Έπρεπε να είχα βάλει φατσούλα στο 130.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: