Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μαρία (αφορεσμένο διήγημα του Χρήστου Χωμενίδη)

Posted by sarant στο 16 Ιανουαρίου, 2022


Θα αναδημοσιεύσω σήμερα, αν και όχι πια επίκαιρο, ένα χριστουγεννιάτικο διήγημα, που δημοσιεύτηκε στις 20 Δεκεμβρίου στον ιστότοπο in.gr. Από εκεί είναι και η εικόνα που κοσμεί το άρθρο.

Ποιος ο λόγος, θα αναρωτηθείτε, να βάζουμε κατόπιν εορτής ένα κείμενο που, κατά πάσα πιθανότητα, γράφτηκε για να διαβαστεί εκείνες τις μέρες. Πέρα από το ότι ακόμα κι επικαιρικό να είναι ένα διήγημα δεν χάνει την αξία του αν διαβαστεί άλλη στιγμή, υπάρχει λόγος για την αναδημοσίευση: το διήγημα του Χωμενίδη κέρδισε την αμφίβολη δόξα να αποτελέσει αιτία αφορισμού του συγγραφέα του, ο οποίος έτσι συναντάει τον Ανδρέα Λασκαράτο, που κι αυτός είχε αφοριστεί πριν από 166 χρόνια, αφορισμός ο οποίος άρθηκε πολλά χρόνια αργότερα, έναν χρονο πριν πεθάνει πλήρης ημερών ο μεγάλος σατιρικός.

(Για να προλάβω ενστάσεις: αν δεν κάνω λάθος, και διορθώστε με, ο Εμμανουήλ Ροΐδης δεν έχει αφοριστεί ο ίδιος, αλλά μόνο το έργο του Πάπισσα Ιωάννα, ενώ ο Νικ. Καζαντζάκης δέχτηκε μεν απειλές για αφορισμό, αλλά δεν αφορίστηκε απ’ όσο ξέρω).

Βέβαια, σε αντίθεση με τον Λασκαράτο, ο αφορισμός του Χωμενίδη μάλλον δεν είναι έγκυρος, αφού δεν έγινε από την Ιερά Σύνοδο, όπως επιβάλλουν οι κανόνες, αλλά από έναν ιερωμένο μόνο, από τον διαβόητο Αμβρόσιο, πρώην μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, που επανειλημμένα έχει απασχολήσει την κοινή γνώμη (και το ιστολόγιο) με τις ξενοφοβικές, ρατσιστικές, ομοφοβικές, ισλαμοφοβικές και ακροδεξιές απόψεις του.

Ο Αμβρόσιος λοιπόν την περασμένη Κυριακή αφόρισε τον Χρήστο Χωμενίδη, για το διήγημα που θα διαβάσετε, και τον Ηλία Μόσιαλο, για το πασίγνωστο πλέον μιμίδιο με τον κρίνο (για το οποίο γράψαμε στο ιστολόγιο). Όπως διαβάζω στην ηλεφημερίδα Πελοπόννησος, ο Αμβρόσιος είπε από άμβωνος:

Όθεν, οφειλετικώς προνοούμενοι του πνευματικού συμφέροντος σύμπαντος του Ορθοδόξου Πληρώματος,
έγνωμεν καταδικάσαι τον ασεβέστατον και βλάσφημον τούτον άνδρα, τον Χρήστον Χωμενίδην, αφορίσαι δε και εκκόψαι τούτον του Σώματος της Μητρός ημών Εκκλησίας.

Το κείμενο του αφορισμού, όσο μπορούμε να το καταλάβουμε στη γλώσσα που είναι γραμμένο, προκαλεί ανατριχίλα (διόρθωσα μερικά λαθάκια αλλά θα μου ξέφυγαν κάποια άλλα).

Αφωρισμένος είη παρά της Παναγίας, Ομοουσίου, Ζωοποιού και αδιαιρέτου Τριάδος, του ενός τη φύσει Θεού και Κυρίου Παντοκράτορος, ως και παρά της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου, της και Τρυπητής επονομαζομένης. Κατηραμένος, ασυγχώρητος, και μετά θάνατον άλυτος και τυμπανιαίος έστω. Κληρονομήσαι την λέπραν του Γιεζή και την αγχόνην του προδότου Ιούδα. Σχισθείσα η γη και καταπίοι αυτόν ως τον Δαθάν και Αβειρών. Τα υπάρχοντα αυτού έστωσαν εις διαρπαγήν. Συνεκλειπέτωσαν εκ της οικίας αυτού, ως εκλείπει καπνός από προσώπου πυρός. Εν γενεά μιά εξαλειφθείη το όνομα αυτού. Άγγελος Σατάν προπορευέσθω έμπροσθεν αυτού. Γένοιτο κατάβρωμα των σκωλήκων, στένων και τρέμων επί της γης ως ο Κάιν. Πρόσωπον Θεού ου μη ίδη. Είη υπόδικος τω αιωνίω αναθέματι και υπέκκαυμα της ατελευτήτου κολάσεως, έχοιεν δε και τας αράς απάντων των Οικουμενικών Συνόδων και λοιπών αγίων Πατέρων.

Ει δε τις των Ορθοδόξων χριστιανών συγχρωτίζεται και συνεργεί αυτώ, και ούτος έσται κατάκριτος από της Εκκλησίας. Ο δε Θεός της υπομονής και της παρακλήσεως δώη ἡμίν το αυτό φρονείν, εν αλλήλοις, κατά Χριστόν Ιησούν, ίνα ομοθυμαδόν και εν ενί στόματι δοξάζωμεν τον Θεόν και Πατέρα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού (Ρωμ. 1,5), Ου η χάρις και το άπειρον έλεος είη μετά πάντων υμών. Αμήν!

Ξαναλέω ότι ο αφορισμός δεν είναι έγκυρος, οπότε μπορείτε άφοβα να συγχρωτίζεστε με τον κ. Χωμενίδη, όσοι είστε γνωστοί ή φίλοι του, δεν θα φάτε αποκλεισμό από την εκκλησία (εκτός, ίσως, αν πάτε στα Καλάβρυτα). Άλλωστε ο κ. Αμβρόσιος πέρυσι είχε αφορίσει τον πρωθυπουργό Κ. Μητσοτάκη και την υπουργό Παιδείας Νίκη Κεραμέως αλλά και τον τότε υφυπουργό Νίκο Χαρδαλιά, καταλαβαίνουμε δηλαδή ότι δεν πρόκειται για σοβαρό πρόσωπο -επικίνδυνος είναι, σοβαρός όχι. Όπως καταδικάζουμε τους φανατικούς μουφτηδες που βγάζουν φετφάδες για την εκτέλεση του ενός ή του άλλου βλάσφημου, πρέπει να καταδικάσουμε και τον αγιατολάχ των Καλαβρύτων και να εκφράσουμε αλληλεγγύη στον συγγραφέα. (Όπως ξέρετε, με τον κ. Χωμενίδη έχουμε επανειλημμένα συγκρουστεί για διάφορα θέματα -αλλά έτερον εκάτερον).

Με βάση τα παραπάνω, ο τίτλος που έβαλα, όπου χαρακτηρίζω το διήγημα «αφορεσμένο» ελέγχεται ως ανακριβής, αφού ο αφορισμός αφορούσε τον συγγραφέα. Ωστόσο, τον ίδιο όρο (εντάξει, «αφορισμένο» έγραψε) χρησιμοποίησε και ο ίδιος ο Χρ.Χωμ. σε ανάρτησή του, που τη βλέπετε εδώ, οπότε νομίζω πως μπορώ να τον μιμηθώ. Μπορείτε επίσης εδώ να δείτε μια σύντομη εμφάνιση του συγγραφέα σε δελτίο ειδησεων όπου σχολιάζει τον αφορισμό του.

Δημοσιεύω λοιπόν το επίμαχο διήγημα, όπως δημοσιεύτηκε στο in.gr, διορθώνω όμως δυο-τρία ορθογραφικά (πιλοφόρι, σισίτιο, θράσσος, Κεντηρίων κτλ.). Ένα πράγμα δεν ξέρω και θα ήθελα να το διευκρινίσει όποιος ξέρει: αν το διήγημα γράφτηκε τώρα, ειδικά για το in.gr, ή αν ήταν ήδη γραμμένο και δημοσιευμένο σε βιβλίο και από εκεί το αναδημοσίευσαν. Μάλλον το πρώτο, αλλά δεν είμαι βέβαιος.

ΜΑΡΙΑ

Η εντολή ήταν αυστηρή. Μας την έδωσαν στην πατρίδα, όταν πήραμε τη μετάθεση. Μας την επανέλαβε ο διοικητής των δυνάμεών μας μόλις φτάσαμε σε αυτή την πνιγηρή από τη ζέστη και τη σκόνη χώρα. «Δεν θα γαμπρίζετε με ντόπιες! Στην καλύτερη θα σας κολλήσουν αρρώστιες. Στη χειρότερη θα σας υποκλέψουν στρατιωτικά μυστικά και θα σας εκτελέσουμε για εσχάτη προδοσία, αν δεν σας σφάξουν εκείνες γυμνούς στο κρεβάτι. Εχιδνες είναι! Μας μισούν! Ηλίθιοι, ε ηλίθιοι!». Μαλάκωσε έπειτα ο στρατηγός, σκούπισε με ένα καρό μαντήλι το ιδρωμένο πρόσωπό του, σχεδόν χαμογέλασε. «Για τη δουλειά σας περιμένουν τα δικά μας κορίτσια. Πεντακάθαρα και τριπλοτσεκαρισμένα. Προοοο-σχή! Ανάπαυση!».

Πράγματι. Εχουν στήσει κανονικό μπουρδέλο για να εξυπηρετεί τις δυνάμεις κατοχής. Στο διπλανό από το στρατόπεδο χωριό. Σπίτι δίπατο, επιταγμένο. Το ισόγειο για τους φαντάρους, ο όροφος για τους αξιωματικούς. Πήγα δυο τρεις φορές – από πλήξη περισσότερο – πώς να ξοδέψεις τον καιρό σου στις άδειες; – κάλλιο να σε χαϊδεύουν για ένα τάληρο παρά να γίνεσαι κουνουπίδι στις ταβέρνες με αυτόν τον νέφτη που τον αποκαλούν ρακή. Αφ’ης κατατάσσεσαι, οφείλεις να το πάρεις απόφαση. Οσο καιρό υπηρετείς, τουλάχιστον μακριά από την πατρίδα, με πόρνες θα ξεδίνεις.

Πόρνη ωστόσο από πόρνη διαφέρει. Στο προηγούμενό μου πόστο, στο Μαυρόδασος – τον Μέλανα Δρυμό όπως τον λένε επίσημα – ήταν κάτι ξανθά ξωτικά που σε διπλάρωναν εν μέση οδώ, σε παράσερναν σε καλύβες και σε αχυρώνες, «κάνε με ό,τι θες» σου ψιθύριζαν «και δώσ’μου ό,τι σου περισσεύει». Εδώ, στην Παλαιστίνη, οι γυναίκες είναι μαυριδερές, σγουρές… Αρχαίες. Σαν βάζα που ραγίζουν με τα χρόνια, που περιέχουν λάδι, μέλι και κρασί, το στόμιό τους όμως σου γδέρνει τα χείλια, η γεύση τους κάπως χωμάτινη, στυφή… Δεν ξέρω άλλον Ρωμαίο που να ερωτεύτηκε εδώ κάτω. Αλλον εξόν από εμένα.

Μετά τον πρώτο μήνα, σπανίως ξεμύτιζα από το στρατόπεδο. Η ειδικότητά μου το επέτρεπε. Ούτε περιπολίες. Ούτε μπούκες σε γιάφκες. Ούτε να ανοίγω δρόμους, να σηκώνω γεφύρια – «το γιαπί, το πηλοφόρι, το μυστρί» έχει καταντήσει ο στρατός μας,  μπας και μας συμπαθήσουν οι ντόπιοι, μήπως και αλλάξουν γνώμη για την κατοχή μας.

Ανακριτής είμαι. Μου φέρνουν πυξ-λαξ όποιον τσακώνουν. Εξιχνιάζω έκνομες ενέργειες. Εξαρθρώνω – προσπαθώ τουλάχιστον – τρομοκρατικές ομάδες. Καθόλου εύκολη δουλειά. Οι συλληφθέντες διαιρούνται σε δύο κατηγορίες. Σε εκείνους που έχουν το στόμα τους ραμμένο και όσο κι αν τους δείρεις κι αν τους βασανίσεις, χαραμάδα δεν ανοίγει – προτιμούν να πεθάνουν στον σταυρό παρά να προδώσουν. Και στους ελαφροΐσκιωτους, τους νεραϊδοκρουσμένους, οι οποίοι παραληρούν προφητείες, ψαλμούς απ’ τις γραφές τους, σου κουνάνε το δάχτυλο, σε καρφώνουν με βλέμμα τρελού. Αντε να βγάλεις άκρη, να ξεχωρίσεις την αλήθεια από το ψέμα.

Ακόμα περισσότερο δυσκολευόμουν όσο είχα ανάγκη διερμηνέα. Διαθέτω χάρισμα στις γλώσσες – αποτελεί το μεγάλο μου ατού -, μου πήρε εντούτοις κάμποσο καιρό να αποκρυπτογραφήσω όλα εκείνα τα «χα» και τα «χου» και τα «χε» τους, τις λέξεις τους που ηχούν σαν βελάσματα ή σαν μουγκανητά. Να μη σκαμπάζεις ό,τι ακούς; Χειρότερο κι από το να ‘σαι τυφλός. Μπορούν να σε κοροϊδεύουν κατάμουτρα. Και οι διερμηνείς μας, δεν πα να παριστάνουν τους αφοσιωμένους, θα παίζουν πάντα τα δικά τους παιχνιδάκια.

Βγαίνω ένα απόγευμα από το γραφείο μου έξαλλος. Το γραφείο μου ήταν στο κεντρικό κτίριο, όπου και η τραπεζαρία και το αναπαυτήριο των αξιωματικών (αράζαμε και ψυχαγωγούμασταν δήθεν, χαρτοκλέβοντας ο ένας τον άλλον) και τα μαγειρεία. Εψαχνα κάποιον ντόπιο, άσχετο, να μου μεταφράσει. Μπουκάρω στα μαγειρεία. Βρίσκω τη Μαρία. Ξυπόλητη, σκυμμένη εμπρός στη σκάφη. Ζύμωνε. «Τι σημαίνει «σακίν»;» τη ρωτάω με ύφος μάλλον απεγνωσμένο παρά απειλητικό.

Δίστασε. Αγνοούσε τη λέξη στα λατινικά. Ανοιξε ένα συρτάρι και έβγαλε ένα μαχαίρι μεγάλο, για να κόβεις κρέας. «Σακίν» μού το ‘δειξε. Μαχαίρια άρα είχε για φορτίο το καΐκι που το ‘χε βούλιαξε ο ίδιος του ο καπετάνιος όταν περικυκλώθηκε από ρωμαϊκές λέμβους στη θάλασσα της Γαλιλαίας! Μαχαίρια και όχι φασολάκια, όπως διατεινόταν ο διερμηνέας μου για να τον γλιτώσει. Τους έστειλα γραμμή στον δήμιο και τους δύο. Να τους τσακίσει εν πρώτοις τα κόκκαλα. Κι αν δεν ομολογούσαν ούτε τότε, να τους αδειάσει τα σπλάχνα απ ‘το σώμα.

Δεν ήταν πόρνη η Μαρία. Το ακριβώς αντίθετο. Παρθένα ήταν. Ερχόταν κάθε χάραμα με τον αρραβωνιαστικό της, έναν κοτσονάτο γερομάστορα που έκανε τα μερεμέτια του στρατοπέδου ενώ εκείνη βοηθούσε στην κουζίνα. Προστάτη της τον είχε μάλλον, κηδεμόνα της, παρά μελλοντικό της σύζυγο. Μικρό κορίτσι, δεκατέσσερα στα δεκαπέντε. Και αλλιώτικο – τελείως αλλιώτικο – από όλες της τις συντοπίτισσες. Από όλες τις γυναίκες που είχα συναντήσει στη ζωή μου. Από κάθε άνθρωπο.

«Θα μου μάθεις τη γλώσσα σας;» της ζήτησα. «Θα σε πληρώνω. Σε χρήμα, όχι σε είδος…». Γέλασε σκανταλιάρικα, λες και της είχα προτείνει καμιά ξεκαρδιστική ζαβολιά. Με ακολούθησε στο γραφείο μου. Τα υπόλοιπα ήρθαν από μόνα τους.

Τι με συνάρπαζε στη Μαρία; Το ότι αντιμετώπιζε κάθε στιγμή σαν την πρώτη στιγμή της δημιουργίας. Σαν μόλις να έφεγγε ο κόσμος γύρω της. Πώς κοιτούν μαγεμένα τα βρέφη το στήθος που αναβρύζει γάλα; Ετσι αντίκρυζε η Μαρία τον ουρανό όταν βάραινε, χαμήλωνε και έβρεχε λάσπη. Ετσι, με τρυφερότητα και δέος – λες και άγγιζε ιερά αντικείμενα – έπιανε τα σύνεργα της άχαρης δουλειάς της. Τη βούρτσα που ξεκόλλαγε τα λίπη από τις κατσαρόλες. Τον πλάστη που άνοιγε ζυμάρι για τις πίτες. Ετσι έλυσε τα μαλλιά της και γδύθηκε το μπαλωμένο της φουστάνι. Και κόλλησε το σώμα της στο σώμα μου.

Θα μεταχειριστώ τώρα το ξερό ιδίωμα του ανακριτή. Και θα ορκιστώ όπου κι αν μου ζητήσετε. Με τη μικρή λαντζέρισσα σμίγαμε σαρκικά έναν ολόκληρο χειμώνα. Κάθε μέρα σχεδόν. Οποτε διαφεύγαμε της προσοχής των αξιωματικών, των φαντάρων, των κρατουμένων και του βοηθητικού προσωπικού του στρατοπέδου. Κλεινόμασταν στο γραφείο μου. Τραβούσα τον σύρτη. Την ξάπλωνα στο πάτωμα. Ή στο σανιδένιο τραπέζι. Ή την έπαιρνα στα όρθια, στηρίζοντάς την στον τοίχο. Βιαστικά. Λαχανιαστά. Εξαίσια.

Εγώ φοβόμουν περισσότερο. Εάν μας τσάκωναν στα πράσα, η Μαρία μονάχα την οργή του αρραβωνιαστικού της θα αντιμετώπιζε. Ενώ εμένα, και να μου τη χάριζαν ακόμα, και να μην με εκτελούσαν που σχετίστηκα με ντόπια, σίγουρα θα μου ξήλωναν τα γαλόνια και θα με έστελναν – ταλαίπωρο στρατιώτη – στο χειρότερο πόστο. Στις εσχατιές της Αυτοκρατορίας. Στους Υπερβόρειους ή στους Βακτριανούς για να με φάνε λάχανο. Είχα ρισκάρει τόσο άλλη φορά, στα έντεκα χρόνια της καριέρας μου; Ποτέ! Είχα γευθεί τέτοια απόλαυση, τέτοιο χείμαρρο χαράς, στα εικοσιεννέα χρόνια της ζωής μου; Ούτε στον ύπνο μου.

Με τη Μαρία δεν λέγαμε κουβέντα για ό,τι μεταξύ μας συνέβαινε. Οχι πως έμενε σιωπηλή, ίσα-ίσα. Το ‘χε πάρει ζεστά να με διδάξει κι ας μη δεχόταν επ’ ουδενί τα λεφτά μου. Ζωγράφιζε με ένα ξυλαράκι στο χώμα ζώα, αντικείμενα, ρούχα, μέχρι και φαγητά (ζωγράφιζε απροσδόκητα καλά) και μου τα ονομάτιζε στη γλώσσα της. Κι εγώ επαναλάμβανα τους μπερδεμένους φθόγγους. Ωσπου τα στόματά μας έβρισκαν το αληθινό τους νόημα στα φιλιά.

Αρχές της άνοιξης, αναχώρησα εσπευμένα για τον νότο. Στην Ιουδαία, κοντά στην πόλη Χεβρώνα, είχαν ξεσπάσει ταραχές. Κανονική εξέγερση. Την έπνιξαν οι δικοί μας στο αίμα, ισοπέδωσαν πέντε χωριά, έσφαξαν πάνω από χίλιους, ένοχους και αθώους, άντρες, γυναίκες και παιδιά – έτσι περιφρουρείται η ρωμαϊκή ειρήνη – συνέλαβαν ογδονταεφτά συμμορίτες. Υποκινητές. Επρεπε εγώ να τους ανακρίνω έναν-έναν διεξοδικά, εξαντλητικά, μπας και ανακαλύψω από πού ακριβώς εκπορευόταν το κακό και πώς διακλαδιζόταν στη βρωμοφάρα τους. Μια τρύπα στο νερό έκανα.

Οταν επέστρεψα στο στρατόπεδο, είχε ντάλα καλοκαιριάσει. Και η Μαρία κρατούσε την κοιλιά της.

Σιγά το παράξενο. Τέτοιες γκαστριές κάθε μέρα τυχαίνουν. Τα μπάσταρδα δεν γίνονται, εννοείται, ρωμαίοι πολίτες. Η μεγαλύτερη γενναιοδωρία που προσδοκά η φουκαριάρα μάνα από τον απρόσεκτο πατέρα είναι ένα πιάτο φαΐ, στη ζούλα, από το συσσίτιο του στρατοπέδου του. Ως να μετατεθεί εκείνος και να τους λησμονήσει οριστικά. Ελπίδα της; Να κουκουλώσει κάποιον ντόπιο – ζαβό, ξεκούτη, συμπονετικό έστω -, ο οποίος θα φορτωθεί το παιδί.

Εγώ δεν το ‘βλεπα καθόλου έτσι. Δεν θα έστεργα να εγκαταλείψω τη Μαρία στο έλεος είτε στη βλακεία του αρραβωνιαστικού της. Οχι από καλοσύνη. Την ήθελα. Την αγαπούσα… Θα παρουσιαζόμουν στον διοικητή, θα του τα ομολογούσα όλα αντρίκια, θα δήλωνα παραίτηση εν ανάγκη από τον στρατό, με τις οικονομίες μου θα αγόραζα ένα κτήμα ή μια βάρκα – αγρότης; αγρότης! – ψαράς; ψαράς! – φτάνει να έμενα μαζί της…

«Πώς νόμισες δικό σου το μωρό;» με άφησε άναυδο. «Αφού έλειπες τόσο καιρό…». «Πήγες με άλλον;» μου γύρισε το μάτι. «Δεν πήγα με κανέναν. Ενα ξημέρωμα, ενώ άρμεγα την προβατίνα – εσύ για τα καλά φευγάτος – με ζύγωσε, μέσα από τα χωράφια, ένας νεαρούλης. «Γειά σου όμορφη!» μου έκανε. «Ο Θεός μαζί σου! Ευλογημένος ο καρπός σου!» Αυτά μονάχα και συνέχισε τον δρόμο του. Αίμα δεν μου ξανακατέβηκε…».

Σιχαίνομαι – σας το ξανάπα – να με κοροϊδεύουν. Πόσω δε μάλλον που η Μαρία είχε ένα ύφος απέραντης αγαλλίασης. Ανεπανάληπτου θριάμβου.

Πήγα να της ρίξω ξανάστροφη, το μπράτσο μου έμεινε στον αέρα. Παρέλυσε. Ξεράθηκε. Για λίγο ευτυχώς.

Αρχισα έπειτα να μετράω τους μήνες, να περιεργάζομαι την κοιλιά της – πώς να υπολογίσω ακριβώς; Μαμή ήμουν; Την πήρα με το μαλακό, της θύμισα τον έρωτά μας, «νόστιμα όνειρα βλέπεις!» γέλασε με συγκατάβαση. «Θα με βγάλεις εσύ τρελό;» αγρίεψα ξανά. «Πρέπει να βρεις μια κοπέλα… Να παντρευτείς…». Είχε το θράσος να μου δίνει και συμβουλές.

«Πάρε το απόφαση, Μαρία. Δεν πρόκειται να σε αφήσω. Τρέχω γραμμή στον προστάτη σου, να του πω «το και το». Κι αν δεν μου δώσει εκείνος το χέρι σου, θα σε παντρευτώ με τη βία. Το ξέρεις ότι φέρω βαθμό Κεντυρίωνος;».

Τον έψαχνα τον γερομάστορα ώσπου βράδιασε. Εκανα φύλλο και φτερό το στρατόπεδο. «Τώρα δα μόλις με βοηθούσε να κόψουμε τα πεπόνια…» μου έλεγε ο κηπουρός. «Μπάρμπα, ε μπάρμπα!» γκάριζε ο αποθηκάριος. Απάντηση καμία. Στο μεταξύ έγινε και η Μαρία άφαντη.

Δεν θα το άφηνα έτσι. Ερεύνησα σπίτι προς σπίτι τα γύρω χωριά. Συνέλαβα τους συγγενείς του γερομάστορα και τους ανέκρινα επί μια νύχτα ολόκληρη. Εσπασα δόντια, ξερίζωσα νύχια, είχα λυσσάξει. Τζάμπα ο κόπος μου. Ιδέα δεν είχαν.

Συνέταξα ύστερα επείγουσα αναφορά ότι ο γερομάστορας και η πιτσιρίκα που έσερνε μαζί του ήταν κατάσκοποι του εσωτερικού εχθρού. Μέλη της αντίστασης. Στάλθηκε σήμα σε όλα τα φυλάκια και σε όλους τους χαφιέδες μας – χαφιέδες έχουμε να φάνε κι οι κότες – όπου τους βρουν να τους συλλάβουν. Δόθηκε πλήρης περιγραφή τους. Τη Μαρία ειδικά δύσκολα θα την μπέρδευες, με το αράπικο μαλλί, τα καταπράσινά της μάτια και την κοιλιά να φουσκώνει. Κύλησε μία βδομάδα, δύο. Μηδέ φωνή, μηδέ ακρόαση.

Βγήκα τότε αυτοπροσώπως στο κυνήγι. Αλώνισα με το άλογό μου Ιουδαία, Γαλιλαία, Σαμάρια… Δεκάπολη. Από τον έναν στους πενήντα που ρωτούσα αποσπούσα κάποια πληροφορία, κάποιο θραύσμα πληροφορίας, το οποίο διαλυόταν στον αέρα όπως ο κλέφτης, το χνουδωτό ιπτάμενο λουλούδι. Στο τέλος έπαψα να ρωτάω. Aκολουθούσα το ένστικτό μου – ποιο ένστικτο; -, κύκλους έκοβα φαύλους, άσκοπα περιπλανιόμουν στη φτενή λωρίδα γης που ονομάζουν Ισραήλ. Κι ο πρώτος βασιλιάς εκείνων των αλλόκοτων ανθρώπων, κάποιος Μωυσής, το ίδιο έκανε, επί σαράντα ολόκληρα χρόνια. Αναζητούσε, λέει, την Επαγγελία – γύρευε τι σημαίνει η λέξη. Εγώ έψαχνα απλώς τη Μαρία.

Οι συνοδοί μου με εγκατέλειψαν, γύρισαν στο στρατόπεδο. Το άλογό μου ψόφησε. Πούλησα το σπαθί μου σε έναν λαθρέμπορο όπλων, αυτό κι αν ήταν έσχατη προδοσία, αντραλιζόμουν όμως απ’ την πείνα. Τα γένια μου και τα μαλλιά μου μάκρυναν και γκρίζαραν. Ακουρος, κουρελής, κυκλοφορούσα πλέον μόνο νύχτα. Είχε δε χειμωνιάσει, μόλις σκοτείνιαζε το κρύο σε περόνιαζε, βάδιζα και παραμιλούσα και τουρτούριζα μα δεν την έβγαζα στιγμή από τον νου μου – «να τη βρω κι ας πεθάνω!» ικέτευα, «ας τη βρω κι αφού πεθάνω…» συμβιβαζόμουν με το άθλιο ριζικό μου.

Πυρπόλησε ένα βράδυ το αστέρι το στερέωμα. Εσβησε το φεγγάρι και τον γαλαξία. Μπάλα φωτός τσούλαγε στο ουράνιο γήπεδο κι εγώ από κάτω την ακολουθούσα σαν υπνωτισμένος. «Στη θάλασσα να δεις που με οδηγεί…» σκεφτόμουν. «Να φουντάρω στον γυαλό… Να με φαν τα μαύρα ψάρια και το αλμυρό νερό…». Δεν με χαλούσε η ιδέα – τι είχα πια να χάσω; Ομως σταμάτησε το αστέρι πάνω από τη φάτνη.

Σε αρκετές από τις εικόνες της Θείας Γέννησης – κυρίως στα ψηφιδωτά στα αρχαία μοναστήρια – εμφανίζομαι κι εγώ. Στέκω συνήθως κάτω δεξιά, όπως κοιτάς το έργο. Δεν με πολυπροσέχουν, το βλέμμα τους μαγνητίζεται από τον Ιησού και τη Μαρία και το Αστέρι και τους Μάγους. Κι αν με προσέξουν, με περνάνε για βοσκό. Τι να ‘κανα; Δεν μου επιτρεπόταν να αγγίξω το βρέφος, να το φιλήσω, να το ταχταρίσω… Πήρα λοιπόν κι εγώ στην αγκαλιά μου ένα κάτασπρο αρνάκι.

 

 

Advertisement

180 Σχόλια προς “Μαρία (αφορεσμένο διήγημα του Χρήστου Χωμενίδη)”

  1. Ο νέφτης;

  2. Αφορεσμένος όπως υπερεσία; Με καλημέρες.

  3. atheofobos said

    Το διήγημα γράφτηκε για τα ΝΕΑ και πρωτοδημοσιεύτηκε εκεί.

  4. atheofobos said

    Και το σημερινό σχετικό άρθρο του στα ΝΕΑ με τίτλο Βρίσκουν χαρά στο μίσος
    https://www.in.gr/2022/01/16/apopsi/vriskoun-xara-sto-misos/

  5. Πέπε said

    Καλημέρα.

    Να σε αφορίσουν, να σκέφτεσαι «ωραία, θα πεθάνω και θα πάω να βρω τον Λασκαράτο», και όταν έρθει η ώρα σου και πας στον τόπο των αφορισμένων να πέσεις στον Μητσοτάκη! Νομίζω είναι ο ορισμός της γκαντεμιάς.

    Πέραν αυτού, είδα τα εισαγωγικά μόνο μεχρι στιγμής και έχω να σχολιάσω:
    – ότι άριστα αναδημοσιεύεται το διήγημα και πρέπει να διαβαστεί και να διαδοθεί
    – ότι το κείμενο του αφορισμού είναι πράγματι ανατριχιαστικό και αναρωτιέμαι αν είναι και θρησκευτικά-θεολογικά νόμιμο. Δηλαδή ζητάνε οι άνθρωποι τη μεταθανάτια τιμωρία άλλου ανθρώπου; Είχα την εντύπωση ότι αφορισμός σημαίνει απλώς αποβολή από τους κόλπους της Εκκλησίας, πράγμα θεμιτό, ιδίως μεταξύ μερών που μάλλον κανένα δε θέλει το άλλο. Αυτό τον χείμαρρο μίσους θα έπρεπε η Εκκλησία να τον αναθεωρήσει.

    > άλυτον και τυμπανιαίον: αυτό νόμιζα ότι είναι αστικός μύθος. Δε φανταζόμουν ότι η ιστορία μ’ εκείνον που είπε «δέσποτα, δεν αφορίζεις και τα παπούτσια μου να μη λιώνουν;» είχε όντως βάση.

  6. dryhammer said

    Καλημέρα!
    Παρά τους αναχρονισμούς του, εμένα μ’ άρεσε!
    [ΝΑ κι αν μ’ αφορίσει, ΝΑ κι αν δεν]

  7. atheofobos said

    Το μέγα πρόβλημα που προκύπτει και πρέπει να μας λύσουν οι επιστήμονες θεολόγοι, είναι πως θα παραμείνει το πτώμα του αφορισμένου « άλυτον και τυμπανιαίον» αν τον έχουν κάψει;

  8. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το κείμενο του αφορισμού προφανώς το συνέταξε κάποιος πρόδρομος των συγγραφέων λογοτεχνίας τρόμου. Θα γινόταν σπουδαίος μπεστσελεράς στις μέρες μας.
    Ωραίο το διήγημα και απαιτεί κότσια για να το δημοσιεύσεις στην Ελλάδα των διαρκώς τσιτωμένων μηνυτών. Πολύ εντυπωσιακό το ότι δημοσιεύθηκε σε δεξιό έντυπο και μάλιστα του αγαπημένου της Εκκλησίας Μαρινάκη. Δεν θα πρέπει να αφοριστούν και οι υπεύθυνοι της εφημερίδας; 😊

  9. Νέο Kid said

    Υπάρχει νομίζω ένα πραγματολογικό σφάλμα στο κείμενο. Ο Ρωμαίος δεν μπορεί να είχε υπηρετήσει στο Μαυροβούνι-Μαυρόδασος (Schwarzwald) πόσο μάλλον να είχε γευτεί Schwarzwaldkirsch (αυτό που οι νεόπλουτοι χωρικοί στην Ελλάδα αποκαλούν «μπλακ Φόρεστ»)
    καθώς η ρωμαϊκή εισβολή στη Γερμανία έγινε αρκετά αργότερα από την κατάκτηση της Παλαιστίνης !
    Κάποιος ειδικός στα της ρωμαϊκής κουλτούρας και αρχαιολογίας ίσως εντοπίσει κι άλλα.
    Μπορεί λοιπόν ο αφορισμός να έγινε για λόγους ιστορικής ανακρίβειας …🥴

  10. BLOG_OTI_NANAI said

    Ο Χωμενίδης επαναλαμβάνει απλώς την αγαπημένη ιερά κατήχηση των νεοπαγανιστών, που φυσικά προέρχεται από το Ταλμούδ.

    Ο Ροΐδης δεν είχε αφοριστεί:

    Ο Καζαντζάκης επίσης δεν είχε αφοριστεί αφού στον άγ. Μηνά τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα και κηδεύτηκε με τον αρχιεπίσκοπο κρήτης Ευγένιο παρόντα.

    Για τον Καζαντζάκη είχαμε ξαναπεί για την εξαιρετική σχέση που διατηρούσε με την Εκκλησία μέχρι τον «τελευταίο πειρασμό». Ο Καζαντζάκης είχε στείλει επιστολή στον επίσκοπο Θυατείρων για να κάνει ενέργειες ώστε να υποστηρίξει την διπλή υποψηφιότητα Καζαντζάκη-Σικελιανού:

  11. Δυσκολεύομαι να καταλάβω γιατί γίνεται τόσος ντόρος για τους αφορισμούς. Κάποιοι είμαστε συνειδητά εκτός του μαγαζιού θρησκεία Α.Ε. οπότε δεν μας αφορά αυτός ο αποκλεισμός. Όσοι θέλουν να μετέχουν σε όλο αυτό το πανηγύρι όμως υποθέτω ότι οφείλουν να ακολουθούν τους κανόνες της επιχείρησης.

  12. Όμως ο Χ.Χ. αναγνωρίζει και τα Άγια Συλλυπτήρια: «Γειά σου όμορφη!» μου έκανε. «Ο Θεός μαζί σου! Ευλογημένος ο καρπός σου!»…

  13. ΣΠ said

    Καλημέρα.

    5
    Ο Ανδρέας Λασκαράτος, όταν του είπαν για τον αφορισμό του, είπε: «Ευχαριστώ τον επίσκοπο για τον αφορισμό, αλλά θα τον παρακαλούσα πολύ να μου αφορίσει και τα παπούτσια των παιδιών μου για να μη λιώσουνε ποτέ».

  14. Νέο Kid said

    8. Πραγματικά πάντως, μπροστά στο κείμενο του αφορισμού, ο Στήβεν Κινγκ κι ο Λάβκραφτ με όλη τη «μυθολογία Κθούλου» είναι η Θεία Λένα και τα τρία γουρουνάκια…
    Είναι μεγάλοι και έμπειροι επαγγελματίες του τρόμου οι θρησκευτικοί ηγέτες ανα τον πλανήτη! ( με εξαίρεση ίσως τους βουδιστές . Χωρίς να είμαι σίγουρος και γι αυτούς)

  15. Κιγκέρι said

    5 τέλος: >> … η ιστορία μ’ εκείνον που είπε «δέσποτα, δεν αφορίζεις και τα παπούτσια μου να μη λιώνουν;»..

    Ακριβώς στον Λασκαράτο το έχω δει να αποδίδεται αυτό και μάλιστα, όχι για τα δικά του παπούτσια, μα για τα παπούτσια των (πολλών – νομίζω εννιά) παιδιών του!

  16. Κιγκέρι said

    13, 15: Ουπς! 🙂

  17. Μπον ζούρ

    Κυκλοφορούνε τέτοια κείμενα στα έντυπα του γνωστού στιχουργού και δεν τον έχει α-φορέσει ο Σεραφείμ τον στιχουργό ακόμα ;

    Η δύναμη των δωρεών είναιυπεράνω αφορισμών (δικό μου)

    Πάντως ας προσέχει ο συγγραφέψ και ο Σεμέδο(ς) απρόσεκτος ήτανε …

  18. Νέο Kid said

    Ξέρει κανείς την πατρότητα του κειμένου του αφορισμού; Υποθέτω ότι δεν είναι αποστολικό, αλλά πολύ μεταγενέστερο . Κάποιου απ τους 3 Ιεράρχες ίσως;

  19. BLOG_OTI_NANAI said

    Για να προλάβω κάποια σχόλια καμμένα, να πούμε ότι ο αφορισμός ενός βιβλίου πέρα από εξαιρετική διαφήμιση -κάτι που άργησε να καταλάβει η Εκκλησία- δηλώνει ότι περιέχει διαστρεβλώσεις της αρχαίας εκκλησιαστικής μαρτυρίας.
    Μπορούμε να παραθέσουμε ένα πλήθος βιβλίων, πολύ περισσότερα από αυτά που η Εκκλησία έχει αφορίσει, που αφόρισαν διάφορες πολιτικές ταξεις, όταν θεωρούσαν ότι περιέχουν διαστρέβλωση των διδασκαλιών τους. Όπως ξέρουμε, προοδευτικά καθεστώτα όπως οι αριστερές δικτατορίες, έχουν αφορίσει πλήθος έργων, λογοτεχνικών, εικαστικών κ.λπ., όπως άλλωστε είχαν αφορίσει και όλα τα εκκλησιαστικά κείμενα, καίγοντας τις αγίες γραφές που αποτελούσε για ένα διάστημα βιβλίο απαγορευμένο.

    Το λέω διότι όταν ακούω «προοδευτικούς» να μιλάνε απαξιωτικά για τον αφορισμό, νομίζω ότι πρόκειται για λοβοτομημένους.

    Εξίσου, το δικό μας δεξιό καθεστώς αφόρισε πλήθος αριστερών βιβλίων.
    Άλλωστε, είχαμε και πρόσφατα ειδίωξει αφορισμού βιβλίου, του πατέρα Πλεύρη.

    Εκτός αν υπάρχουν και καλοί αφορισμοί, σαν αυτούς που επιβάλλει η πολιτική ορθότητα σε κινηματογραφικά έργα ή δημοσιεύματα. Μάλιστα στους αφορισμούς της πολιτικής ορθότητας αναφέρεται και ο Χωμενίδης.

  20. Μπλογκ, παραβλέπεις ότι αρνείται μεν την παρθενία, όχι όμως τη θεοτοκία.

    Για τον αφορισμό στην οθωμανική περίοδο, είναι πια διαθέσιμο ελεύθερα το βιβλίο του Παναγιώτη Μιχαηλάρη: https://helios-eie.ekt.gr/EIE/handle/10442/4136

    Τα άλυωτα πτώματα, που όπως ξέρουμε είναι φαινόμενο που μπορεί να αποδοθεί σε διάφορες φυσικές αιτίες, είχαν απασχολήσει την εκκλησία και χωρίς αφορισμό. Το 1438 ο πατριάρχης είχε βεβαιώσει πως πρόκειται για δημιούργημα του διαόλου αλλά συνέστησε να μην τα καίνε, κάτι που δείχνει ότι υπήρχε αυτή η λαϊκή πρακτική. Σε κάποιες περιπτώσεις της οθωμανικής περιόδου η Εκκλησία απείλησε και με αφορισμό όσους έκαιγαν πτώματα για αυτό το λόγο (δηλ. για την αποφυγή του βρυκολακιάσματος). Βλ. Μιχαηλάρης, σελ. 290-293. Σύμφωνα με έναν νομοκάνονα που αντιγράφει ο Λέων Αλλάτιος, ο Χιώτης ιησουίτης που μας έδωσε την πρώτη εθνογραφική/λαογραφική περιγραφή των ελληνικών εδαφών, στις περιπτώσεις βρυκολακιάσματος ο διάβολος φορά (σαν ρούχο) το πτώμα και έτσι αυτό δεν λιώνει, προκειμένου να παρασύρει τους εύπιστους να το κάψουν και έτσι να αμαρτήσουν! Αυτή φαίνεται να ήταν η αρχική αντίδραση της Εκκλησίας στις παραδόσεις βαμπιρισμού· κατόπιν, κοντύτερα στις λαϊκές δοξασίες, εμφανίστηκε η άποψη ότι επρόκειτο για πτώματα αφορεσμένων..
    Είναι ενδιαφέρον ότι οι βυζαντινές πηγές δεν αναφέρουν καθόλου παραδόσεις για βρυκολάκιασμα.

  21. phrasaortes said

    8.

    Υπάρχουν αρκετές ανακρίβειες (για παράδειγμα, η ρωμαϊκή αυτοκρατορία ποτέ δεν έφτασε ούτε στην Βακτρίας ούτε στην μυθική Υπερβόρεια), αλλά η πρόθεση του συγγραφέα είναι κάνει χαριτωμένες αναλογίες με σημερινές καταστάσεις, οπότε οι ανακρίβειες είναι δικαιολογημένες, κατά την γνώμη μου.

    Όσον αφορά την Γερμανία, οι Ρωμαίοι επέδραμαν στην περιοχή και πριν την γέννηση του Ιησού. Ωστόσο, ούτε ο Μέλανας Δρυμός είχε αυτό το όνομα ούτε οι Ρωμαίοι είχαν προσαρτήσει ακόμα την Ιουδαία.

  22. # 18

    Μοιάζει νάναι του χρυσόστομου…

  23. Pedis said

    Τώρα, τιναφτό;! 👺

    Και τι έπαθε που τον αφόρεσε; Καλό τούκανε. Από όλες τις πλευρές. Θα πουλήσει περισσότερο. Αλλά εγώ, αν δεν με βάλει ο Νικοκύρης να διαβάσω κυριακάτικα, Χωμενίδη ούτε για δώρο να μου τον κάνουν.

  24. BLOG_OTI_NANAI said

    13: Αυτά με τα παπούτσια περιττεύουν, διότι για τον Λασκαράτο έγινε άρση του αφορισμού του πριν πεθάνει από τη Σύνοδο και ο ίδιος μάλιστα είχε ενημερωθεί από πριν σχετικά και δεν έφερε αντίρρηση.

  25. Πέπε said

    Μπλογκ, δες σε παρακαλώ στο #5 εκεί που λέω «αναρωτιέμαι» και εξήγησέ μας μερικά βασικά, γιατί αν όχι εσύ, ποιος; Αν όχι τώρα, πότε; Αν όχι εδώ, …καλά άσε, το κούρασα. 😉

  26. Pedis said

    Στο μεταξύ τον χώσανε υπηρεσία τον άλλον, μετά την εκκλησία, έξτρα κυριακάτικη βάρδια … 🤣

  27. BLOG_OTI_NANAI said

    20: Βρε Δύτη, το βρυκολάκιασμα είναι αρχαιοελληνική λαϊκή δοξασία, είναι δυνατόν αν μην υπάρχει στο Βυζάντιο και σε όλη την ελληνική ιστορία;!

  28. Costas X said

    Καλημέρα !

    Είχα διαβάσει το διήγημα όταν δημοσιεύτηκε στο in.gr. Μου έδωσε εξαρχής την εντύπωση ότι γράφτηκε για να προκαλέσει, όχι εμένα βέβαια γιατί είμαι από μικρός άθεος. Είμαι όμως αντίθετος με την απρόκλητη και αστήριχτη προσβολή του θρησκευτικού αισθήματος των πιστών, είναι σαν να λες σε κάποιον «πριν από κάποια χρόνια πηδούσα τη μάνα σου». Είμαι βέβαια αντίθετος και με τις υπερβολικές αντιδράσεις των φανατικών κάθε θρησκείας. Το δε κείμενο του αφορισμού μ’ έκανε να γελάσω! (Δεν θα απαντήσω σε θεολογικά-θρησκευτικά σχόλια)

    Το κείμενο είναι σχετικά καλογραμμένο, αλλά η ιστορική ατμόσφαιρα και η βιογραφική αφήγηση καταστρέφονται στην τελευταία παράγραφο, όπου ο Ρωμαίος αναφέρει «τις εικόνες της Θείας Γέννησης», που δημιουργήθηκαν κάποιους αιώνες μετά τον θάνατο του !

  29. Μιχάλης Ρουμελιώτης said

    Εμπνευσμένο τό διήγημα τού αφορεσμένου. Αλλά κι ο αφορισμός καλογραμμένο κείμενο, μη μού πείτε. Παρεμπιπτόντως, η προτελευταία λέξη θα πρέπει να είναι «ημών» νομίζω, όχι «υμών». Και τό «Εν γενεά μιά» μού μοιάζει παρατονισμένο: «μία», όχι «μιά».

    Η απολυτότητα και τό μίσος τού αφορισμού δεν νομίζω ότι πρέπει να μάς αιφνιδιάζει. Τή βλέπουμε μέχρι σήμερα στίς διάφορες ειδικές εκκλησίες, που διακατέχονται από τήν ανάγκη και τό άγχος τής συντηρήσεως τού ποιμνίου τους.

  30. Κιγκέρι said

    Για τον Καζαντζάκη, αυτό που έχω ακούσει, χωρίς όμως να μπορώ να το επιβεβαιώσω, είναι ότι η Εκκλησία της Ελλάδος θεώρησε ότι ο συγγραφέας υπαγόταν στη δικαιοδοσία της ημιαυτόνομης Εκκλησίας της Κρήτης, η οποία και δεν τον αφόρισε.

    Ορίστε και βίντεο από την κηδεία του Καζαντζάκη

    που το βρήκα εδώ:

    https://www.newsbeast.gr/weekend/arthro/2656085/o-telefteos-pirasmos-pou-efere-ton-kazantzaki-ena-vima-prin-ton-aforismo

  31. Νέο Kid said

    28. Μα ο αφηγητής είναι άχρονος! Ή μάλλον, ακόμα καλύτερα ,τα διηγείται απ τον Παράδεισο που βρίσκεται! ( στην ουσία το κείμενο είναι ανόητα κρυφοθρησκευτικό)

  32. 27 Τι να σου πω, αν μπορείς να βρεις εσύ, εγώ από βυζαντινά δεν πολυξέρω. Η πηγή μου είναι: “the common later concept of vampires and revenants scarcely appears in [late Byzantine] sources at all” (R. P. H. Greenfield, Traditions of Belief in Late Byzantine Demonology, Άμστερνταμ 1988, σ. 168 σημ. 518). Βέβαια λέει για υστεροβυζαντινά τώρα που το ξαναβλέπω.

  33. dryhammer said

    Το έχω ξαναγράψει, αλλά σύμφωνα με διηγήσεις, αν το πτώμα δεν έλιωνε (για τους χ,ψ λόγους) στην Χίο μέχρι προπολεμικά, το φασκιώνανε και το στέλνανε με το καΐκι για ταφή στη Σαντορίνη όπου, με την επίδραση του θειαφιού που είχε στο ηφαιστειακό χώμα της, έλιωνε μια χαρά.

    [Υπήρξε και κατάρα «που να σε πάνε στη Σαντορίνη»]

  34. ΚΩΣΤΑΣ said

    Πολύ καλή επιλογή το σημερινό και εξαιρετικός ο Χωμενίδης.

    Κατά την ταπεινή άποψη, καμιά σχέση η ανοησία του Μόσιαλου με την διηγηματική πλοκή του Χ.

    ————————————————-

    0 –> Στη χειρότερη θα σας υποκλέψουν στρατιωτικά μυστικά και θα σας εκτελέσουμε για εσχάτη προδοσία, αν δεν σας σφάξουν εκείνες γυμνούς στο κρεβάτι. Εχιδνες είναι! Μας μισούν! Ηλίθιοι, ε ηλίθιοι!».

    Τελικά, οι Ρωμαίοι στρατηγοί δεν είχαν και πολύ μυαλό. Οι δικοί μας, παρότρυναν αξιωματικούς, στρατιώτες και χώρλακες, 😉 τα χρόνια εκείνα, να παντρεύονται σλαβομακεδόνισσες, για να γίνει ευκολότερα η αφομοίωσή τους. Έτσι και ο πατήρ του Σατζ… Κρητικός μεν στην καταγωγή, χώρλαξ δε εν Μακεδονία, συνήψε τοιούτον γάμον.

  35. dryhammer said

    26. Η βάρδια του πρωινού της Κυριακής είναι σταθερή [με 108]

  36. Νέο Kid said

    34. Ο λόγος του στρατηγού πρέπει να είναι ένα ακόμα πραγματολογικό λάθος. Αν δε θυμάμαι πολύ λαθος (γιατί βαριέμαι να ψάχνω ,αφού κάποιος αργότερα έτσι κι αλλιώς θα ψάξει και θα πει σχετικά…) οι «στρατηγικοί» (Παρντόν για την ορολογία , αλλά δε μούρχονταν κάτι καλύτερο) βιασμοί ήταν στάνταρ ρωμαϊκή πρακτική στις κατακτημένες περιοχές. Ειδικά στις ζόρικες , όπως η Παλαιστίνη.

  37. Γιάννης Κουβάτσος said

    19:Μα δεν αφορίζονται τα βιβλία, οι συγγραφείς τους αφορίζονται. Και αυτό, εκτός από τον φόβο των μεταθανάτιων αιώνιων βασανιστηρίων, συνεπάγεται κοινωνική απομόνωση και επαγγελματικές δυσκολίες σε κοινωνίες που παίρνουν στα σοβαρά τον αφορισμό. Και αν ο αφοριζόμενος είναι, κατά τα άλλα, πιστός χριστιανός, θα έχει και συνειδησιακό πρόβλημα, όπως είχαν όσα μέλη του ΚΚΕ διαγράφονταν από το κόμμα εξαιτίας καποιας πραγματικής ή φανταστικής παρέκκλισης από την κομματική γραμμή.

  38. π2 said

    20, 27, 32: Μπλογκ, άλλο οι δαίμονες που ρουφούν το αίμα των θνητών (τέτοιες δοξασίες έχουν όλες οι μυθολογίες από αρχαιοτάτων ετών), άλλο οι βρυκόλακες με την έννοια των σλαβικών κυρίως δοξασιών για βαμπίρ, πρώην θνητούς που πίνουν αίμα και μετατρέπουν κι άλλους σε βαμπίρ. Στην ελληνική αρχαιότητα δεν ξέρω τέτοιες παραδόσεις. Από Βυζάντιο δεν σκαμπάζω πολλά.

    Επ’ ευκαιρία, βαμπιρισμός είναι και ιατρκός όρος για την πρακτική της αφαίμαξης για θεραπευτικούς σκοπούς (και τη μανία να εφαρμόζεται ως θεραπεία στα πάντα) σε προνεωτερικές περιόδους.

  39. Ανδρέας Τ said

    Καλημέρα. Γράφονται πολλά βιβλία για το ότι ο Ιησούς ήταν νόθος γιος Ρωμαίου. Από ορθόδοξους ραβίνους στο Ισραήλ. Υπάρχει και η εκδοχή ότι η Μαρία βιάστηκε. 2000 χρόνια βαστάει η διαμάχη Εβραίων ταλμουδιστών με τη εβραιοχριστιανική θρησκεία.

  40. Νέο Kid said

    Μιλ παρντόν που θα λεωνικίσω , αλλά είναι πρόκληση…

    Δύτης και Μπλογκ επιάσανε
    τώρα τσι Βρουκολάτσοι
    τς απ τη Σητεία ως τα Σφατσιά…
    (δικό σας σύντεκνοι!)

  41. Νέο Kid said

    33. Δεν το ήξερα αυτό για τη Σαντορίνη. Πολύ ενδιαφέρον. Μόνο από Χιό τους πήγαιναν εκεί; Μάλλον όχι. Οι Χιώτες βέβαια ήταν άρχοντες παραλήδες ,και είχαν για «ναύλα»…

  42. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ούτε η Εκκλησία της Κύπρου υστερεί σε αφορισμούς λογοτεχνών. Επιφανέστερο θύμα της ο Τεύκρος Ανθίας το 1931, για τη «Δευτέρα παρουσία» του:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://chrystantzani.wordpress.com/2015/10/06/aforismoi_anthias_pitsilides/amp/&ved=2ahUKEwiozLWf97X1AhXKhP0HHRrWB7AQFnoECAsQAQ&usg=AOvVaw06Ok0QSHOLP6tNJoy8jCY0

  43. 38 Ακριβώς, και μάλιστα ενδέχεται η σλαβική δοξασία να έχει τουρκική προέλευση. Όχι από τους Τούρκους της Μικρασίας, από τους κεντροασιάτες. Η σχετική συζήτηση εστιάζει στη λέξη βαμπίρ που πιθανόν έχει τουρκική καταγωγή.
    https://www.academia.edu/33466267/Possibly_Oriental_elements_in_Slavonic_folklore_Upi%C3%B3r_wampir
    και
    https://www.academia.edu/13391231/Is_vampire_a_Turkic_word_In_Fabris_A_ed_Tra_quattro_paradisi_Esperienze_ideologie_e_riti_relativi_alla_morte_tra_Oriente_e_Occidente_Hil%C3%A2l_Studi_turchi_e_ottomani_1_Venezia_Edizioni_Ca_Foscari_60_70_2013

  44. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ολόκληρη η αφορισμένη «Δευτέρα παρουσία» του Ανθία:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://archive.org/details/tefkros_anthias_deftera_parousia_1931&ved=2ahUKEwiozLWf97X1AhXKhP0HHRrWB7AQFnoECBkQAQ&usg=AOvVaw1uJXbGErnRXCTj2uHl6pzR

  45. Για τις οθωμανικές πηγές περί βουρκολάκων, αν ενδιαφέρεστε, να αυτοσπαμαριστώ για μια ακόμα φορά:
    https://dytistonniptiron.wordpress.com/2009/09/19/osmanli-vampir/ και https://dytistonniptiron.wordpress.com/2012/12/17/obur/
    Για κάτι πιο, ας πούμε, επιστημονικό: https://www.academia.edu/5383402/Of_Ottoman_Ghosts_Vampires_and_Sorcerers_An_Old_Discussion_Disinterred και εδώ οι πηγές σε αγγλική μετάφραση: https://www.academia.edu/65084352/On_revenants_and_ghosts

  46. Κιγκέρι said

    Ως προς το διήγημα τώρα, το διάβασα ευχάριστα και μου φάνηκε συμπαθητική αυτή η φανταστική εκδοχή των πραγμάτων.

    Δυο-τρεις παρατηρήσεις:

    «διαφεύγαμε της προσοχής των αξιωματικών…»: Κάπως υπερβολικό σε σχέση με το γενικότερο γλωσσικό ύφος. Θα προτιμούσα το «ξεφεύγαμε από την προσοχή…», ή, ξερωγώ, «κρυβόμασταν από τα μάτια των αξιωματικών,..»

    «Εάν μας τσάκωναν στα πράσα, η Μαρία μονάχα την οργή του αρραβωνιαστικού της θα αντιμετώπιζε.». Σίγουρα; Δεν θα τη λιθοβολούσαν αυτή;

    «Το ξέρεις ότι φέρω βαθμό Κεντυρίωνος;». Κι αυτό κλωτσάει, κατά τη γνώμη μου. Θα προτιμούσα «Το ξέρεις ότι είμαι Εκατόνταρχος;»

  47. Ανδρέας Τ said

    Ο Καζαντζάκης αφορίστηκε από την Ελλαδική Εκκλησία. Ο αφορισμός όμως δεν επικυρώθηκε από το Πατριαρχείο. Η μεταφορά της σορού του Καζαντζάκη έγινε με αεροπλάνο που έστειλε επί τούτου ο Ωνάσης. Ο προκαθήμενος Κρήτης Ευγένιος έκανε την εξόδιο ακολουθία αλλά δεν επέτρεψε τη παρουσία ιερωμένου κατά τη ταφή. Ένας νεαρός Κρητικός παπάς (έκανε τη θητεία του) παρέβη την απαγόρευση και έκανε τη ταφή. Εκτός νεκροταφείου πάνω στα τείχη του Ηρακλείου.

  48. ΣΠ said

    29
    Στην δοτική (και στην γενική) το «μία» τονίζεται στην λήγουσα, μιᾷ.

  49. sarant said

    Καλημερα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα και τα δεύτερα σχόλια!

    1 Το νέφτι, απορώ γιατί έγινε αρσενικό -έτσι θα ήταν στα αρχαια 🙂

    3 Λογικό. Και είναι ωραία αυτή η παράδοση των εφημερίδων να αναθέτουν χριστουγεννιάτικα διηγήματα σε συγγραφείς

    24 Η άρση του αφορισμού του Λασκαράτου βέβαια έγινε λίγο πριν πεθάνει -και ενω είχε κατά πολύ υπερβεί το προσδόκιμο της εποχής (ή και το σημερινό).

    29 Για το ημών/υμών δεν ξέρω, αλλά το «μιά» ετσι είναι στα αρχαία, σωστό, όχι «μία». Η γνωστή έκφραση κανονικά γράφεται «εν μιά νυκτί»

    33 Πολύ ενδιαφέρον!

    39 Και το όνομα του Ρωμαίου λεγεωνάριου έχει γραφτεί, Πάνθηρας.

    44 Αυτό το έχω έντυπο, και σκέφτομαι μήπως κάποτε το παρουσιάσω εδώ.

    46 Κι εγώ το πρόσεξα το «διαφεύγαμε»

  50. ΣΠ said

    Η διαρκής σύγκριση της εκκλησίας με ολοκλρωτικά καθεστώτα δεν τιμά την εκκλησία.

  51. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Καλό, μεταμοντέρνο αφήγημα.

  52. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Μητσοτάκης, Κεραμέως, Χαρδαλιᾶς, Χωμενίδης. Εἷναι ὁλοφάνερο μέ ποιά πολιτική παράταξι τά ἔβαλε ὁ Ἀμβρόσιος..
    (Ἄχ, Νικοκύρη! Ἀρρωστημένα φανατισμένοι καί ἐκδικητικοί, αὐτοί οἱ ἱεράρχες σας! 🙂 🙂 🙂 )

    Καλημέρα σας!

  53. sarant said

    52 Σκέφτηκα κι εγώ να το γράψω, όλο δεξιούς αφορίζει ο Αμβρόσιος.

  54. Γιάννης Κουβάτσος said

    52, 53:Μα και το ΚΚΕ μόνο κομμουνιστές διέγραφε. 😊

  55. Κουνελόγατος said

    Εμένα πάντως μου άρεσε. Με όσες ανακρίβειες, ιστορικές και άλλες. Κι όσον αφορά την πρόκληση, στο παιχνίδι είναι κι αυτή. Με αυτούς που μπλέξαμε.

  56. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @34. Ἀγαπητέ μου Κώστα, γιά νά παντρευτῆς (σλαβο)μακεδόνισσα, δέν χρειάζεται νά σέ παροτρύνη κανένας ἀξιωματικός. Ἀρκεῖ νά εἶναι ἀνοιχτά τά μάτια σου καί νά σέ θέλη κι αὐτή :)..

  57. Georgios Bartzoudis said

    Έμποροι της αλητείας. Χωμενίδηδες, Μαρινάκηδες και των τέκνων. Και αφελείς Αμβρόσηδες που ρίχνουν νερό στο μύλο τους. Και γω ο «αριστερός», χαίρομαι να σεργιανίζω στο παζάρι τους. Τί να πρωτοθαυμάσω; Τους αδαείς που δεν ξέρουν πώς να απαλλαγούν από ανεπιθύμητες αλητείες; Τί να πώ; Τόσα χρόνια μας δίδασκαν οι καλοι μας δάακαλοι, ο Χλίτλερ, ο Μουσολίνι, ο Στάλιν, ο Μπρέζνεφ, ο Αντρόπωφ (τζάμπα πήγαν τρεις μέρες που τον πενθήσαμε): Τα «πνευματικά έργα» ούτε τα αφορίζεις ούτε τα καις. Απλώς, μεριμνάς να μην υπάρξουν. Και αν κάποιο τέτοιο «έργο» ξεφύγει, δεν αφορίζεις τον διηγηματογράφο, τον βιβλιογράφο και …πάει λέγοντας. Απλώς φροντίζεις να τον φάει το σκοτάδι. Ε! αν κάποιος τέτοιος ξεφύγει και βρει άσυλο σε καμιά …Μαρινακία, τί να κάνουμε; Αριστεροί είμαστε, λάθη κάνουμε! Μήπως κάναμε ποτέ και κανένα σωστό;; [Και προσέξτε καλά. Αριστεροί, όχι Κομουνιστές. Αυτό …πάει κάηκε!].

  58. avadistos said

    Ο Τέλλος Άγρας που υπογράφει το λήμμα “Ανδρέας Λασκαράτος” στην εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη αναφέρει όχι ένα αλλά δύο αφορεσμούς και μια ποινική δίωξη και προπηλακισμούς κατά του ίδιου και της γυναίκας του.
    Ανεβάζω δύο σχετικά αποσπάσματα. Δεν μπορώ να ανεβάσω όλο το λήμμα γιατί είναι μεγάλο και δεν είμαι πολύ καλός στις φωτοτυπίες.

    και

  59. dryhammer said

    41. Δεν νομίζω πως ναυλώναν καΐκι «επί τούτου». Το μισό εμπόριο της Χίου γινόταν με καΐκια (κι αργότερα μοτορσιπ) από και προς άλλα νησιά, Τσεσμέ, Βόλο κλπ. [Και πρόσφατα πέτρες από Αλιβέρι https://www.alithia.gr/oikonomia/eisagoyme-petres ]

  60. Γιάννης Κουβάτσος said

    57: Τσιπροαλητείες, Πρόεδρε. Μην πέφτεις στο επίπεδό τους και ασχολείσαι. 👍

  61. Χρίστος said

    Από τον πρώτο Αφορισμό του Λασκαράτου στην Κεφαλονιά.

    «Εάν όμως παρακούσει ταις εκκλησιαστικαίς ταύταις παραινέσεις και μη εις το πυρ δώσει τα παρ’ αυτώ σωζόμενα αντίτυπα της παρ’ αυτού εκδοθείσης Βίβλου, έχομεν αυτόν αφωρισμένον παρά Πατρός, Υιού και Αγίου Πνεύματος, παρά της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής του Χριστού Εκκλησίας, παρά των τριακοσίων δέκα και οκτώ θεοφόρων πατέρων, έστω τρέμων και στένων επί της γης ως ο Κάιν, κληρονομησάτω τη λέπραν του Γιεζή και την αγχόνην του Ιούδα…» αναφέρει ο αφορισμός της Κεφαλονιάς, τον οποίο οι παπάδες του νησιού, διάβασαν από άμβωνος.

    Ο Λασκαράτος στην Απόκριση εις τον αφορεσμό, γράφει πως «όταν ένας ήθελ’ είναι αφορεσμένος από την Αγία Τριάδα, ήθελ’ έχει αρκετά»…και οι τρακόσιοι-δεκαοκτώ θεοφόροι Πατέρες ενοχληθήκανε αχρείαστα».

  62. avadistos said

    Ξανά τα δύο αποσπάσματα του σχόλιου 58, μήπως και φανούν τα αφορεσμένα!

    και

  63. Με κάλυψε ο προλαλήσας #28.

  64. BLOG_OTI_NANAI said

    «Βρυκολάκιασμα» αρχαιοελληνικό:

  65. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Είμαι όμως αντίθετος με την απρόκλητη και αστήριχτη προσβολή του θρησκευτικού αισθήματος των πιστών, είναι σαν να λες σε κάποιον «πριν από κάποια χρόνια πηδούσα τη μάνα σου».»
    Να, λοιπόν, κάτι που δεν κατάλαβα ποτέ και μάλλον θα πεθάνω με την απορία : Γιατί οι λεγόμενοι πιστοί να παίρνουν σαν προσωπική προσβολή την κριτική ή τη σάτιρα των
    «ιερών» προσώπων και των συμβόλων της πίστης τους, είτε θρησκευτική είναι αυτή είτε ιδεολογική. Προφανώς αδυνατώ να το καταλάβω λόγω κατασκευαστικού λάθους :η φύση δεν με έφτιαξε στο καλούπι των «πιστών».

  66. BLOG_OTI_NANAI said

    62: Όπως πολύ σωστά αναφέρει το δημοσίευμα, ο Λασκαράτος δικαστικά αθωώθηκε, άρα επιρροή τέτοιου είδους δεν είχε η Εκκλησία. Διότι έχουμε διαβάσει από ακραίους ταλιμπάν τα πλέον απίστευτα, ότι ο Λασκαράτος ήταν κάτι σαν «θύμα». Τον Λασκαράτο τον απεχθάνονταν οι πάντες διότι επειδή ήταν πάμπλουτος, λιβάνιζε νυχθημερόν τους Άγγλους κατακτητές και αντιδρούσε στην Ένωση φοβούμενος για τα λεφτά του. Γι’ αυτό και έβριζε διαρκώς όλους τους συντοπίτες του και ειδικά τους προοδευτικούς της εποχής που λέγονταν «ριζοσπάστες», διότι βλέποντας ότι το κλίμα της Ένωσης υπερίσχυε. Και επειδή έβριζε τους πάντες με τρόπο ακραίο, είχαν φτάσει στο σημείο οι συντοπίτες του να μαζεύονται έξω από το σπίτι του να τον βρίζουν. Η κατηγορία ότι ήταν άθεος ήταν απλά το κερασάκι για τον συγεκριμένο.

  67. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Χρησιμότατη ἡ σημερινή συζήτησι, ἀλλά μέχρι στιγμῆς δέν ἀναλύθηκε ἀπό κανέναν τό καθαυτό ζήτημα τοῦ Ἀφορισμοῦ. Ἐλπίζω, κάποια στιγμή νά ἐμφανιστῆ σχολιαστής μέ ἐπαρκῆ θεολογική κατάρτισι καί νά φωτίση τό θέμα. Ἀπ’ὅσο μπορῶ νά γνωρίζω, ὁ ἀφορισμός κατά τους ἱερούς κανόνες τῆς Ὀρθοδοξίας (τῆς ἀληθινῆς Ὀρθοδοξίας, ὄχι τῶν Ταλιμπάν της..) ἔχει χαρακτήρα θεραπευτικό καί δέν ἔχει ΚΑΜΜΙΑ ΣΧΕΣΙ μέ τό καζανοτιμωρητικό παραλήρημα τῶν κάθε εἴδους καί κάθε ἐποχῆς Ἀμ-βρωσί-ων.

  68. 64 Δεν είναι καθόλου το ίδιο, βρυκολάκιασμα και φαντάσματα. Ο βρυκόλακας είναι ενσώματος, πτώμα που σηκώνεται και πίνει το αίμα. Γι αυτό και τα προβλήματα με τον νομοκάνονα κλπ. που ανέφερα. Είναι μια πολύ συγκεκριμένη παράδοση, που συναντάται στις σλαβικές χώρες (Σερβία, Βουλγαρία – για Ρουμανία δεν είμαι σίγουρος παρά τον Δράκουλα) και στην Ελλάδα, παραδόξως, μόνο στο Αιγαίο και την Κρήτη απ’ όσο ξέρω (μπορεί να κάνω και λάθος). Το φάντασμα, αντίθετα, στην ελληνική και ευρωπαϊκή παράδοση, ακόμα και αν έχει υλική υπόσταση αυτή δεν είναι το πτώμα του.

  69. sarant said

    67 Νομίζω ότι το κείμενο του αφορισμού είναι τυποποιημένο, δεν είναι πατέντα του Αμβρόσιου. Οπότε το παραλήρημα, αν το θεωρείς έτσι, είναι στάνταρ.

  70. Missing Ink said

    Κάτι άσχετο Νικοκύρη, ελπίζω να μην καταχρώμαι τη φιλοξενία σου.
    Ένα άρθρο του Μπάμπη Αργυρίου, ο οποίος μας άφησε πριν από λίγες μέρες:

    http://www.mic.gr/thema/joe-strummer-death-and-glory

    Επικήδειος για τον Joe Strummer των Clash, κι αλήθεια κάτι ανάλογο θα έγραφα για τον Μπάμπη, αν μπορούσα να βρω την ψυχραιμία που χρειάζεται. Πολύ μεγάλη απώλεια.

  71. Y. G. said

    Πολυ ενδιαφερουσα ειδηση σχετικα με τους αφορισμους. Δεν ειχα ιδεα!

    Για συγκριση το κειμενο του αφορισμου (herem) του Σπινοζα το 1656 — οταν ηταν 23 ετων και δεν ειχε γραψει τιποτα (https://en.wikipedia.org/wiki/Baruch_Spinoza)

    «…Cursed be he by day and cursed be he by night; cursed be he when he lies down, and cursed be he when he rises up; cursed be he when he goes out, and cursed be he when he comes in. The Lord will not spare him; the anger and wrath of the Lord will rage against this man, and bring upon him all the curses which are written in this book, and the Lord will blot out his name from under heaven, and the Lord will separate him to his injury from all the tribes of Israel with all the curses of the covenant, which are written in the Book of the Law. But you who cleave unto the Lord God are all alive this day. We order that no one should communicate with him orally or in writing, or show him any favour, or stay with him under the same roof, or within four ells of him, or read anything composed or written by him.»

  72. Χρίστος said

    66.Κύριε BLOG_OTI_NANAI, Εκτός από φανατικός είστε και τελείως αδιάβαστος στο συγκεκριμένο ζήτημα. Σταματήστε να παριστάνετε τον αγκιτάτορα. Δεν έχετε τα φόντα.

  73. BLOG_OTI_NANAI said

    Βρυκόλακες στο Βυζάντιο ως παράδοση όχι σλαβική αλλά αρχαιοελληνική:

  74. Costas Papathanasiou said

    Καλημέρα!
    Φασίστας εκατόνταρχος-ανακριτής, φανατικός αντισημίτης που λύσσαγε να βρεί “πού ακριβώς εκπορευόταν το κακό και πώς διακλαδιζόταν στη βρωμοφάρα τους”,.απεχθανόμενος τις “λέξεις τους που ηχούν σαν βελάσματα ή σαν μουγκανητά”, ερωτεύεται εβραιοπούλα, μαθαίνει απ’αυτή τα Εβραϊκά, υπακούει στο σύνθημα «Make love, not war» και βλέπει τελικά τον Καρπό της Αγάπης τους, όχι ως Φαντάρο αλλά σαν Βασιλιά και τόνε προσκυνά αλλαξοπιστώντας.
    Φυσικός και επόμενος είναι ο αφορεσμός όποιου γράφει τέτοιες ιστορίες, από όποιον αχρείο Κεντυρίωνα υπηρετεί το Θεό του Μίσους.
    “Τη Μαρία ειδικά δύσκολα θα την μπέρδευες, με το αράπικο μαλλί, τα καταπράσινά της μάτια”, γράφει ο Χ.Χ. και είναι παράξενη η επιλογή αυτού του χρώματος οφθαλμών (οφειλόμενου και στην έλλειψη μελανίνης), του σπανίου, ιδίως προς Ανατολάς, ενδεχομένως ακριβώς για να εμφανίσει την ηρωίδα ως ξεχωριστή και ένθεη, αν λάβουμε υπόψη ότι το πράσινο είναι ιερό χρώμα για το Ισλάμ και στο Κοράνι συνδέεται με τον Παράδεισο.
    Απ’ αυτή την άποψη η Μαρία του Χ.Χ. ίσως έχει τις καταβολέςτης -και οπωσδήποτε τη θυμίζει- στη δωδεκάχρονη Αφγανοπούλα, Σαρμπάτ-όπως λέμε “σερμπέτι”-Γκούλα. προσφυγοπούλα στο στρατόπεδο Nasir Bagh του Πακιστάν, όπου την απαθανάτισε το 1984 ο Αμερικανός φωτογράφος Στιβ ΜακΚέρι (Steve McCurry) και το ποτρέτο της έγινε ονομαστό εξώφυλλο του National Geographic – Vol.167,No.6 June 1985. (βλ. https://en.wikipedia.org/wiki/Afghan_Girl και https://www.e-daily.gr/themata/181971/pou-vrisketai-simera-i-afgani-kopela-apo-to-pio-diasimo-exwfyllo-tou-national-geographic-pics ).
    Θυμίζει επίσης τον μύθο των γαλανο-πρασινομάτηδων και ξανθόμαλλων κατοίκων του Zhelaizhai (βλ. https://en.wikipedia.org/wiki/Liqian https://en.wikipedia.org/wiki/Zhelaizhai και https://en.wikipedia.org/wiki/Liqian ), οι οποίοι κάτοικοι, λόγω της “ευρωπαϊκής” φυσιογνωμίας τους σε συνδυασμό με το ότι οι εναλλακτικές πρώην ονομασίες της περιοχής τους “Liqian, Lijian, Lixuan” (:πιθανότατα εκ ΠΙΕ *Lig- *Lik-”φτιασιά, σώμα”) χρησιμοποιούνταν από τους Κινέζους για τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (βλ.Pengling Wang- “Linguistic Mysteries of Ethnonyms in Inner Asia”, Lexington Books, 2018, pp 244-245), θεωρήθηκαν απόγονοι των λεγεωναρίων της χαμένης Στρατιάς του Μάρκου Λικίνιου Κράσου
    (βλ. https://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Carrhae , όπου οι μονοκόμματοι, συμπαγείς Ρωμαίοι την κατατροπώθηκαν από τους ευκίνητους, περικυκλωτικούς Πάρθιους).
    Εν τούτοις αυτή η υπόθεση δεν έχει επιβεβαιωθεί(βλ. https://www.nature.com/articles/jhg200782 :“Along the ancient Silk Road in north China, it is common to see people with Caucasian morphological traits “ σημειώνουν μεταξύ άλλων οι μελετητές)

  75. BLOG_OTI_NANAI said

    38, 68: Τα κείμενα αυτά που πηγάζουν από το Βυζάντιο δεν λένε ότι οι νεκροί αυτοί πίνουν αίμα.

  76. Y. G. said

    Και το κερασακι στο σχολιο μου (71) ειναι η απαντηση απο τη συναγωγη στο αμστερνταμ που πηρε ο Σπινοζιστης ερευνητης Yitzhak Melamed στις 28 Νοεμβρη 2021 (!) αφου δηλωσε την επιθυμια του να επισκεφτει την βιβλιοθηκη της συναγωγης. Εδω https://dailynous.com/2021/11/29/amsterdam-synagogue-declares-spinoza-scholar-persona-non-grata/

    Μετα απο ενα σχετικο μπαχαλο τελικα πηρε ο Μελαμεδ την αδεια που ζητησε. Ειναι για να τρελλανεται κανεις με το βαθος της μνημης και του μισους μερικων αρχιερεων.

  77. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Το χατζόπουλο», του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη :

    «Ἐσώζετο ἀκόμη πρὸ τριάντα ἐτῶν, εἰς τὴν βιβλιοθήκην τοῦ σεμνοῦ Κοινοβίου τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Ἀγαλλιανοῦς, κάτω ἀπὸ τὴν ὑψηλόκρημνον κορυφὴν τῆς Καραφιλτζανάκας, παρακάτω ἀπὸ τὴν μυστηριώδη βρύσιν τοῦ Κανάκη, εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ ρεύματος τοῦ Λεχωνιοῦ πρὸς τὴν θάλασσαν, ἐσώζετο τὸ αὐτόγραφον τοῦ πατριαρχικοῦ ἀφορισμοῦ ἢ ἐπιτιμίου, τὸ ὁποῖον ἐξέδωκεν ἐπὶ τῆς πρώτης του πατριαρχίας, τῷ 1799, ὁ ὕστερον ἐθνομάρτυς Γρηγόριος ὁ Ε´. «Ὅσοι ἔλαβον μέρος εἰς τὴν σκευωρίαν, πρωτουργοὶ καὶ συνεργοί, καὶ συνειδότες, καὶ συνευδοκήσαντες, καὶ συγκαλύψαντες, ὅλοι νὰ εἶναι ἀφωρισμένοι καὶ κατηραμένοι καὶ μετὰ θάνατον ἄλυτοι. Αἱ πέτραι καὶ ὁ σίδηρος νὰ λυθοῦν, αὐτοὶ δὲ μηδαμῶς. Νὰ σχισθῇ ἡ γῆ καὶ νὰ τοὺς καταπίῃ, ὡς τὸν Δαθὰν καὶ Ἀβειρών, νὰ τρέμουν ἐπὶ τῆς γῆς, ὡς ὁ Κάιν, καὶ ν᾿ ἀποκτήσουν τὴν λέπραν τοῦ Γιεζῆ καὶ τὴν ἀγχόνην τοῦ Ἰούδα. Περιπλέον νὰ ἔχουν τὰς ἀρὰς τῶν ἁγίων 318 θεοφόρων πατέρων.» Ὁποῖον τρομερὸν ὅπλον!»

    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.olympia.gr/862723/ellada/alexandros-papadiamantis-to-chatzopo/&ved=2ahUKEwidjLS3mLb1AhU-8LsIHVH4BqIQFnoECAUQAQ&usg=AOvVaw0E8fRVtOPjZX6Sq4AZKybJ

  78. BLOG_OTI_NANAI said

    Όπως βλέπουμε στον Λουκιανό, τα αρχαιοελληνικά φαντάσματα, νεκροί δηλ. που είχαν πεθάνει με φριχτό τρόπο, ήταν επικίνδυνα και τρομακτικά. Μάλιστα βλέπουμε καθαρά εδώ την έννοια «στοιχειωμένο σπίτι» που από φόβο δεν τολμούσε να πατήσει κανείς:

  79. atheofobos said

    53
    Πράγματι οι του ΣΥΡΙΖΑ από το μόνο που κινδυνεύουν από τον Αμβρόσιο είναι να τους σαπίσει το χέρι, όπως του Φίλη!

  80. π2 said

    73: Με κινηματογραφικούς όρους, αυτό λέγεται teaser (εκτός βέβαια αν δίνεις βάση στη σαθρή ετυμολογία του Κοραή). Όταν βρεις κείμενα για βρυκόλακες μέσης βυζαντινής περιόδου κατά πως λέει ο Παπαδόπουλος Κεραμεύς, μας λες. Προς το παρόν, άλλο φαντάσματα, άλλο βρυκόλακες.

    Παρεμπιπτόντως, τώρα που το tlg έχει και βυζαντινά κείμενα, έχει και βουρκόλακες (Σπανός, μια παρωδία του 15ου αι.).

  81. Πέπε said

    @53

    Αριστεροί είναι, όπως μπαίνει ο Αμβρόσιος.

  82. BLOG_OTI_NANAI said

    Μια βιβλιοπαρουσίαση από τον βυζαντινολόγο Αλέξη Σαββίδη σχετικά με μια μελέτη που αναδεικνύει ως παράδοση αρχαιοελληνική και στη συνέχεια βυζαντινή τους βρικόλακες:

  83. Σόρι Μπλογκ αλλά δεν προλαβαίνω τώρα να τσεκάρω τους νομοκάνονες, που βέβαια κάθε άλλο παρά προέρχονται όλοι από τους μέσους βυζαντινούς χρόνους. Μια πιο πρόσφατη πηγή από τον (αξιοσέβαστο βέβαια) Παπαδόπουλο Κεραμέα δεν έχεις; Το 78 είναι τελείως άσχετο, εγώ δεν είπα ότι δεν υπήρχαν φαντάσματα. Για νεκροζώντανους λέμε, πτώματα που ζωντανεύουν.

  84. 82 Αυτό μάλιστα, αλλά πρέπει να δούμε το βιβλίο, όχι την παρουσίαση…

  85. π2 said

    82: Ωραία, αυτό είναι πιο συγκεκριμένο.

  86. Λεώνικος θα γίνω σήμερα! Προφανώς το πατριαρχικό κείμενο του 1438 θα θεωρηθεί υστεροβυζαντινό, οπότε η σημείωση του Greenfield (#32) θα πρέπει να ληφθεί with a grain of salt. Αφορά πάντως την Κρήτη, και υποπτεύομαι ότι αυτοί οι «καταχθόνιοι» είναι οι καταχανάδες του Πάσλεϊ και της γνωστής κρητικής παράδοσης. Για την αρχαία καταγωγή εξακολουθώ να είμαι πολύ δύσπιστος.

  87. Πέπε said

    68

    > Ο βρυκόλακας [… ε]ίναι μια πολύ συγκεκριμένη παράδοση, που συναντάται στις σλαβικές χώρες (Σερβία, Βουλγαρία – για Ρουμανία δεν είμαι σίγουρος παρά τον Δράκουλα) και στην Ελλάδα, παραδόξως, μόνο στο Αιγαίο και την Κρήτη απ’ όσο ξέρω (μπορεί να κάνω και λάθος).

    Ανατολική Θράκη, Βιζυηνός, Ποίος ήτο ο φονεύς του αδελφού μου: κάποιος λιγότερο εύπιστος και φοβιτσιοάρης εξηγούσε στον άλλο ότι τι είναι ο βρικόλακας; ένα τουλούμι γεμάτο αίμα. Το τρυπάς και αδειάζει! (Και ίσως η λέξη να μην ήταν «βρικόλακας», δε θυμάμαι.)

  88. Νέο Kid said

    Ο Βλαντ Τσέπες ο παλουκωτής μήπως ήταν Βογομύλος; Αυτό θα εξηγούσε κάποια πράγματα.

  89. ΚΩΣΤΑΣ said

    56 Γιώργη μου, σωστός, αλλά τότε ίσχυε κι αυτό που έγραψα! 😅

  90. Οπωσδήποτε και Θράκη, αλλά εκεί ίσως είναι καθαρά σλαβική επιρροή (η οθωμανική εκδοχή, απ’ τα Μαράσια της Αδριανούπολης, αναφέρει παλούκια και τέτοια, ενώ η κυκλαδίτικη ρίχνει το πτώμα στον ασβέστη)

  91. dryhammer said

    90. >η κυκλαδίτικη ρίχνει το πτώμα στον ασβέστη

    Ενώ, όπως είπα, από τη Χίο στέλνουμε το το πτώμα στις Κυκλάδες για να ταφεί στο θειάφι.
    [Θειάφι + ασβέστης κάνουν ένα παραδοσιακό φυτοφάρμακο, και το πτώμα γίνεται έτσι κι αλλιώς λίπασμα]

  92. freierdenker said

    Υποθέτω οτι τον «επαγγελματία» συγγραφέα μπορούμε να τον κρίνουμε με πιο αυστηρά κριτήρια από τον «ερασιτέχνη».

    Ο Χωμενίδης τοποθετεί το διήγημα μια εποχή που δεν γνωρίζει, που δεν μπήκε στον κόπο να την γνωρίσει. Δεν έκανε την προεργασία που θα μπορούσε να έχει κάνει. Το φαινόμενο είναι πολύ διαδεδομένο. Άλλοι το λένε πνευματική οκνηρία, άλλοι έλλειψη πνευματικότητας, αλλά ίσως απλά να είναι οι πιέσεις της εποχής. Δεν θέλεις να ξοδέψεις τεράστιες ποσότητες χρόνου για ένα καλλιτεχνικό αποτέλεσμα που στον κύκλο σου κανείς πλέον δεν θα προσέξει.

    Ακόμα κι αν η πρόθεση του ήταν να ανακατέψει στοιχεία από δυο εποχές, κάτι που μπορεί να είναι πολύ ενδιαφέρον, για να το κάνεις αυτό με κάποιο αξιοπρεπές αποτέλεσμα, πρέπει να γνωρίζεις και με τις δυο εποχές.

    Ο Καβάφης διάβασε τόμους Βυζαντινής ιστορίας για να προσθέσει στα ποιήματα του λίγες μόνο πινελιές. Το διήγημα του Χωμενίδη φέρνει πιο πολύ στο μυαλό τον στίχο του Τζίμη Πανούση, τα μπούτια σου Μαρία, σκοπιά, Κ.Ψ.Μ, αγγαρεία.

  93. Missing Ink said

    ΥΓ. Φρικτό το κείμενο του αφορισμού, όντως.
    Χωμενίδης κατά τ’ άλλα, δε διαβάζεται ως συνήθως. Κατ’ αρχάς, πάει σαν στραβάδι και δίνει όλη την πλοκή απ’ την τέταρτη πρόταση. Όσο για πρωτοτυπία, μη συζητάς. Διήγημα με την Παναγία ξεπαρθενεμένη είχε γράψει φίλος μου σε φανζίν το ’93.

    …«Πόσω δε μάλλον» τι φάση; Πιο βιβλικό;-)

  94. freierdenker said

    Στα χθεσινά μεζεδάκια πόσταρα ένα «ποίημα» με θρησκευτικούς τόνους, χωρίς να δίνω την πηγή.

    Το δαχτυλογράφησα από το Youtube, είναι από την Κινηματογραφική Λέσχη (στην τηλεόραση), ο πρόλογος της ταινίας Σιωπή του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν από τον Γιάννη Μπακογιαννόπουλο, τον τελευταίο κουλτουριάρη παλαιάς κοπής.

    Η σύγκριση με το σημερινό πρέπει να είναι πηγή ανησυχίας.

  95. sarant said

    95 Xαχαχά!

    93 Η γραφή «πόσω μάλλον» είναι μπαμπινιωτισμός. Δες κι εδώ

    Πόσο μάλλον ή πόσω μάλλον;

    82 και πριν: Όταν και αν γράψω άρθρο για τον βρικόλακα, θα έχω αρκετό υλικό 🙂

  96. Missing Ink said

    96β
    Ε τέτοια βλακεία, εννοείται, ποιος θά ’ταν από πίσω; (Τριανταφυλλίδης ρε μ%#νιά:-)
    Thanks για το λινκ!

  97. ΓΤ said

    Χαίρεται κανείς να διαβάζει μάστορες των αράδων που, όπως η πένα βουτάει στο μελάνι, έτσι και το μάτι την ψυχή βυθοκορεί. Ακριβώς επειδή αυτοί ισορροπούν μαεστρικά, και δεν καταντούν θλιβεροί σαλτιμπάγκοι. Κάλλιο το χαλαροκούδουνο του πρόβατου, παρά το κουδουνάκι του αμέστωτου αρλεκίνου που θαρρεί ότι απευθύνεται σε πρόβατα. Μπορεί η «δουλειά να κάνει τους άντρες», αλλά το σκορπογράφι δεν κάνει τον γραφιά. Και ο Ρωμαίος στρατιώτης, που φτάνει να σκεφτεί «το γιαπί, το πιλοφόρι, το μυστρί», θα μπορούσε κάλλιστα να έχει στο στόμα του ένα «μη βροντοχτυπάς τα ζάρια», αφού άλλωστε ο Χωμενίδης, ως πνευματικός ογκόλιθος, γνωρίζει ότι η κυβεία ανθούσε στους ρωμαϊκούς χρόνους. Παρεκτός και δεν αντιλαμβάνομαι ότι η «Μαρία» είναι μια σουρεάλ εισαγωγή για ένα επόμενο επεισόδιο, όπου μπορεί να δούμε μία Ur-Ελένη Ροδά επάνω στην τοτινή Μασάντα.

  98. Missing Ink said

    @95
    Εναλλακτικά, ο ψηλός με το αρνί θα μπορούσε να λέει και το «Μωρέ μελαχρινάκι με πότισες φαρμάκι» Χ-D

  99. Triant said

    Το κείμενο του αφορεσμού είναι ό,τι νά ‘ναι.
    Πως γίνεται να είσαι άλυτος και τυμπανιαίος και ταυτοχρονα κατάβρωμα των σκωλήκων; Έχουν ανέβει πίστα.

  100. Ισμήνος said

    Να μας πεί ο κύριος Νίκος τι΄απέγινε με την προ 4ετίας κόντρα του με τον Χρήστο Χωμενίδη για το «Άγαλμα» του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Ήτο τελικώς πόρνη το άγαλμα στο οποίο εξομολογήθηκε τον πόνο του ο Πουλόπουλος, όπως ισχυρίζεται ο Χωμενίδης; Ή ήτο απλό άγαλμα όπως υποστήριξε ο κ. Σαραντάκος σε μακροσκελές άρθρο του της 11ης Οκτωβρίου 2018; Κι αν όντως ήτο πόρνη το άγαλμα, όπως ισχυρίζεται ο στιχουργός του άσματος, Λευτέρης Παπαδόπουλος, γιατί ο κ. Σαραντάκος δεν ζήτησε συγγνώμη από τον Χωμενίδη;

    Εδώ σε θέλω κάβουρα που περπατάς στα κάρβουνα…

  101. Πάντως δεν λέει ότι η Μαρία που έψαχνε ήταν η Μαρία στη φάτνη, αφήνει να το σκεφτούν «βέβηλα» μυαλά(η Παναγία απεικονίζεται με καστανά μάτια). Αν μου έπεφτε λόγος θα τον απάλασσα του αφορισμού λόγω αμφιβολιών..
    Το κείμενο του αφορισμού θα γράφτηκε πιθανότατα κάποια περίοδο που οι αιρέσεις ταρακουνούσαν άσχημα την εκκλησία. Προσπάθησαν να το κάνουν όσο πιο τρομακτικό γινόταν. Σήμερα (ίσως και την εποχή του Λασκαράτου) είναι φαιδροαποκρουστικό(η συμβολή μου για τις 5 εκ. λέξεις).

  102. Γιάννης Κουβάτσος said

    98: Καλώς τον μαν… 😊👍

  103. leonicos said

    ο Νικ. Καζαντζάκης δέχτηκε μεν απειλές για αφορισμό, αλλά δεν αφορίστηκε απ’ όσο ξέρω).

    Ο Καζανυζάκης δεν αφορίστηκε τελικά, διότι έτυχε να τον συναντήσει στο Λονδίνο η Φρειδερίκη, καιείπαν πως δεν μπορούσαν να αφορίσουν έναν συνομιλητη της βασίλισσας

  104. Χαρούλα said

    Κατι θυμάμαι και για τον Καντίωτη. Νομίζω αφόρησε τον Θ.Αγγελόπουλο.

    Δεν συμβαίνει μόνον σε μας!(από την wiki)
    Θρησκευτικοί όροι όπως αφορισμός, ακοινωνησία, ανάθεμα, επιτίμιο, αποκοπή, «αποκλεισμός από την (επι)κοινωνία» (excommunicatio), «καθιστώ κάποιον αποσυνάγωγο» (χέρεμ), τακφίρ και γιάτι (ή βάρνα) είναι μερικοί μόνο από τους όρους που χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν ελαφρύτερους ή σοβαρότερους περιορισμούς που βρίσκονται σε χρήση από ποικίλα θρησκεύματα.

    #67 κ.Κατσέα κάτι σαν αυτό εννοείτε; Χειρότερο μου φαίνεται….
    https://analysetoblog.wordpress.com/2020/10/16/%ce%b8%ce%b5%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%bf-%ce%b1%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b5%ce%af%ce%b1-%ce%ba%ce%b1/

  105. BLOG_OTI_NANAI said

    67: Ασφαλώς δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η διαστρέβλωση των εκκλησιαστικών κειμένων που επικαλείται και ο ακραίος Αμβρόσιος, ξεκινά μέσα στην Τουρκοκρατία, περίπου έναν αιώνα μετά την Άλωση. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι πριν το πρώτο τέταρτο του 16ου αι. δεν υπάρχουν εκκλησιαστικά κείμενα με το «άλυτος-τυμπανιαίος» κ.λπ. Άρα, δεν χρειάζεται φιλοσοφία, η διαστρέβλωση θεωρήθηκε αναγκαία μέσα στο πλαίσιο των νέων καθηκόντων που ανέλαβε η Εκκλησία, αφού μόνο αυτή αναγνώριζαν οι κατακτητές ως νόμιμη εξουσία επί των χριστιανών. Καθώς δεν υφίσταται εκκλησιαστική αστυνομία και για να μην οδηγούνται οι χριστιανοί στα οθωμανικά δικαστήρια, έπρεπε να βρεθεί τρόπος ώστε να φοβούνται όσοι διαπράττουν αδικήματα, κλοπές, ζωοκλοπές, οικονομικές καταχρήσεις, κ.λπ.

    Επίσης αυτά τα αφοριστικά κείμενα αφού ήταν νέα, δεν είχαν τυποποιηθεί, απλά καθιερώθηκαν. Δεν τα βρίσκουμε ούτε στην αρχαία Εκκλησία, ούτε στο Βυζάντιο, αλλά ούτε και σε συλλογές μεταβυζαντινών δογματικών κειμένων όπως αυτή του Καρμίρη. Κατά συνέπεια, όπως ακριβώς εμφανίστηκαν αυτής της μορφής τα αφοριστικά κείμενα, έτσι νομιμοποιείται και να εξαφανιστούν.

    Βεβαίως, δεν πρέπει να μπερδευόμαστε. Υπάρχει στα εκκλησιαστικά κείμενα ο όρος «ανάθεμα» ο οποίος ασφαλώς παραπέμπει λ.χ. στο Ματθ. 25,41. Απλώς η απομάκρυνση κάποιου από τον Θεό είναι πάντα αυτεξούσια, παρά το γεγονός ότι για παιδαγωγικούς λόγους γράφεται σαν να είναι εντολή του Θεού. Ουσιαστικά, η ερμηνεία της Εκκλησίας είναι ότι ο Θεός το επιτρέπει. Όπως λέει ο δογματολόγος της Εκκλησίας Ιω. Δαμασκηνός, ακόμα και κάποιος που βρίσκεται στην Κόλαση αν ζητούσε βοήθεια από τον Θεό, ο Θεός δεν θα μπορούσε να την αρνηθεί.

    Σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες, η Εκκλησία δεν καταράται, όλα όσα επιβάλλει ονομάζονται «επιτίμια» και έχουν σκοπό θεραπευτικό:

    Μάλιστα, έχει σημασία ότι έγινε ευρύτερα δεκτός ως λόγος του Χρυσοστόμου το «μη δειν αναθεματίζειν» (στην Βυζαντινή περίοδο πίστευαν ακόμα ότι είναι δική του και σήμερα αρκετοί παραπέμπουν σε αυτήν σαν να είναι του Χρυσοστόμου). Και μόνο η ομιλία αυτή, που ήταν μάλλον του επισκόπου Φλαβιανού ο οποίος χειροτόνησε τον Χρυσόστομο, δείχνει πόσο μεγάλη ήταν η διαστρέβλωση αυτή επί Τουρκοκρατίας την οποία επαναλαμβάνει ο Αμβρόσιος:

  106. Νέο Kid said

    98. Με την ευκαιρία του χαρμόσυνου γεγονότος της επανεμφάνισής σου, θα ήθελα να μας πεις τι έφαγες σήμερα σε κρίνο το φιούζιον κιουζίν μέρος που έλεγες (στα Εξάρχεια είναι;)
    Μού τρέχουν ήδη τα σάλια! 😊

  107. Νέο Kid said

    104. Όντως ο Καζανανυζάκης δεν αφορίστηκα! Σε καζάνυ τον έβρασαν μόνο …

  108. BLOG_OTI_NANAI said

    105: Δεν έχει σχέση με θρησκεύματα. Ας μένουμε στο αυτονόητο!
    ΟΠΟΥΔΗΠΟΤΕ υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων που συμφωνεί σε κάποιες αρχές και κάποιος ή κάποιοι τις παραβιάζουν, τίθεται ζήτημα αν αυτοί εξακολουθούν να ανήκουν στην ομάδα.

    Για το ζήτημα του εκκλησιαστικού αφορισμού μερικές φορές βλέπουμε απόψεις που ξεπερνούν και το κωμικό. Στα πάντα, παντού, όπου υπάρχουν άνθρωποι, όπου υπάρχουν συνεργασίες ανθρώπων, όπου υπάρχουν συμφωνίες σε κάποιες κοινές αρχές, τίθεται και το ζήτημα/ερώτημα αν τα μέλη εξακολουθούν να ανήκουν στην ομάδα και να αποδέχονται τις κοινές αρχές.

    Εδώ που είμαστε π.χ., «αφορίζεται» διαρκώς ο βατμαν και παλαιότερα κατά διαστήματα ο Γς επειδή κάποιες βασικές αρχές δεν τις τηρούσαν ποτέ.

    Ο αφορισμός είναι πρακτική κάθε ομάδας ανθρώπων όταν θέλει να συνεχίσει να πορεύεται με τις αρχές της αναλοίωτες. Μπορεί αν επιβάλει την νουθεσία, την σύσταση, τον μικρό αφορισμό (δηλ. απομάκρυνση από την ομάδα για λίγο) ή και τον μεγάλο αφορισμό, δηλ. εμείς που είμαστε ΚΚΕ δεν θα δεχτούμε διφωνία ότι θέλουμε να είμαστε στο ΝΑΤΟ και εφόσον κάποιος επιμένει, είναι ελεύθερος να ακολουθήσει τη δική του διαδρομή.

    Και όωπς είναι λογικό, κάθε ομάδα έχει τη δική της φρασεολογία και από εκεί και πέρα πάμε σε ιδεολογική/αντιθρησκευτική κατήχηση που τουλάχιστον ας την αφήνουμε για τους αφελείς.

  109. leonicos said

    86 ΔτΝ

    Λεώνικος θα γίνω σήμερα!

    Αργησα μεν, εμφανίστηκα δε

  110. Μαρία said

    105
    Ναι.

    Αυτό το θυμάσαι; https://www.eleftheriadis.edu.gr/i-efimerida-mas/theologika/48-avgoustinos.html
    Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας και Εκκλησίας της Ελλάδος προχώρησε σε σειρά αντικρατικών ενεργειών, κορύφωση των οποίων ήταν στις 18/19 Αυγούστου 1987, η έκδοση Κανονικού Επιτιμίου (μικρού αφορισμού) κατά του Προέδρου του Ο.Δ.Ε.Π. Γιώργου Ανωμερίτη και των 6 μελών του νέου Δ.Σ. Έντονες υπήρξαν τότε οι αντιδράσεις Τύπου και Πολιτών στο Μεσαιωνικό θεσμό του Αφορισμού. Μεταξύ αυτών και η προσφυγή του Γ. Ανωμερίτη στο Συμβούλιο Επικρατείας, με στόχο την αποτροπή δυαρχίας στην Πολιτεία και προσβολής των δικαιωμάτων των πολιτών. Κάτω από την κατακραυγή ακόμα και Ιεραρχών, η Ιερά Σύνοδος αναγκάστηκε στην ΙΗ’ Συνεδρίασή της την 1-3-1988, να προχωρήσει σε άρση του Επιτιμίου του Αφορισμού, που σε στιγμές φανατισμού είχε επιβάλει.

  111. leonicos said

    Το διήγημα το βρηκα καλογραμμένο
    Οι ιστορικές ανακρίβειες και οι αναχρονσμοί δεν έχουν καμιά σημασία

    Όσον αφορά το θέμα το βρίσκω τόσο προκάτ, πολυχρησιμοποιημένο κοινότοπο και χωρίς νόημα
    που λυπάμαι αυτόν που το έγραψε, ακριβώς επειδή το έγραψε.

    Αμφισβητεί την παρθενία της Μαρίας…. Κάτι έκανε!
    Στερείται σοβαρότητας αυτός που ασχολείται με αυτό
    Και το να στερείσαι σοβαρότητας, οδεύει προς τη γελοιότητα

  112. leonicos said

    Και σκοτώθηκα να μπω στο Μπλογκ σήμερα, επειδή θα είχε λογοτεχνικό.

    Τζάμπα βιάση.

    Αλλά με ένα αφορεσμό, πετυχαίνεις δημοσιότητα.

    ΥΓ αφορεσμό προς διάκρισηαπό τον αφορισμό

  113. Πέπε said

    Μα να το δούμε ρε παιδιά λίγο αναλυτικά το κείμενο του αφορισμού;

    > Αφωρισμένος είη…

    Εδώ θα ήθελα να ξέρω ποιο είναι το ακριβές περιεχόμενο που δίνει η Εκκλησία στην επίμαχη αυτή λέξη

    > …παρά της Παναγίας, Ομοουσίου, Ζωοποιού και αδιαιρέτου Τριάδος, του ενός τη φύσει Θεού και Κυρίου Παντοκράτορος, ως και παρά της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου, …

    Γιατί ρε παιδιά από την Παναγία; Η Παναγία δεν έχει εξουσίες. Στη λαϊκή αντίληψη, που δεν πιστεύω πια να αφίσταται και τόσο από τις επίσημες θέσεις της Εκκλησίας, η Παναγία είναι η χαροκαμμένη μάνα, η επιτομή του ανθρώπινου πόνου, της υπομονής, της συγγνώμης, της απουσίας ακόμα και του πιο απ΄μακρου ίχνους τιμωρητικής ή εκδικητικής διάθεσης. Άσχημα μου χτυπάει που την μπλέκουν σε τέτοιες ιστορίες.

    > …της και Τρυπητής επονομαζομένης.

    Αυτό πάλι; Παναγιά Τρυπητή μοιάζει βέβαια να είναι κάποια τοπική μονή ή εκκλησία κάπου.

    > …Κατηραμένος, ασυγχώρητος, …

    Υπάρχει στον χριστιανισμό η έννοια του ασυγχώρητου;

    > …και μετά θάνατον άλυτος και τυμπανιαίος έστω.

    Άρχισαν τα όργανα.

    > …Κληρονομήσαι την λέπραν του Γιεζή και την αγχόνην του προδότου Ιούδα. Σχισθείσα η γη και καταπίοι αυτόν ως τον Δαθάν και Αβειρών.

    Το μπουζούκι εργάζεται.

    > …Τα υπάρχοντα αυτού έστωσαν εις διαρπαγήν. Συνεκλειπέτωσαν εκ της οικίας αυτού, ως εκλείπει καπνός από προσώπου πυρός.

    Τι είναι πάλι τούτο; Προτρέπονται χριστιανοί να κάνουν πλιάτσικο σε αφύλαχτο σπίτι; Δηλαδή επειδή αυτός αμάρτησε πολύ, για τους άλλους ασυδοσία; Χώρια που υπονοείται να τιμωρηθούν μαζί με τον αφορεσμένο και τα μέλη της ποικογένειάς του, που θα αποζούσαν από τα υπάρχοντα αυτού.

    > …Εν γενεά μιά εξαλειφθείη το όνομα αυτού.

    Ναι, με τον αφορεσμό αυτό θα πετύχεις, να ‘σαι σίγουρος!

    > Άγγελος Σατάν προπορευέσθω έμπροσθεν αυτού.

    Αυτός δεν είναι ο εκπεπτωκώς; Ξαφνικά τον θέλουμε;

    > …Γένοιτο κατάβρωμα των σκωλήκων, …

    Πέρα από την αντίφαση που ήδη επισημάνθηκε, εγείρεται και η απορία: σάματις όλους τους υπόλοιπους δεν τους τρώνε τα σκουλήκια; Η περίπτωση να μη σε φάνε τα σκουλήκια δεν αντιμετωπίζεται σαν όλως έκτακτο πρόβλημα;

    > …στένων και τρέμων επί της γης ως ο Κάιν. Πρόσωπον Θεού ου μη ίδη.

    (Πιστεύω ότι εδώ έχει λαθάκι: ίδοι. Όλα τα άλλα είναι σε ευκτικές.) Για στα ρε φίλε. Εσύ θα κάνεις κουμάντα του θεού σε ποιον θα δείξει το πρόσωπό του; Τι έπαρση είναι αυτή!

    > …Είη υπόδικος τω αιωνίω αναθέματι και υπέκκαυμα της ατελευτήτου κολάσεως, έχοιεν δε και τας αράς απάντων των Οικουμενικών Συνόδων και λοιπών αγίων Πατέρων. (Μάλλον έχοι, ενικός, και απασών, θηλυκό, από αυτά που σκανδαλίζουν το ωτίον του Ροΐδη.)

    Το συνηθάνε οι άγιοι πατέρες να καταριούνται; Σα να μη μου μυρίζουν και πολύ χριστιανικά όλα αυτά. Θυμίζουν σημεία από τις 10 εντολές, με τον εκδικητή θεό, που είχα την εντύπωση ότι καταργήθηκαν, μαζί με όλη την Παλαιά Διαθήκη, από την Καινή, δηλαδή από τον Χριστό. Θεολόγος δεν είμαι ως γνωστόν, εκφράζω αυτό που θεωρώ κοινή γνώση.

    > …Ει δε τις των Ορθοδόξων χριστιανών συγχρωτίζεται και συνεργεί αυτώ, και ούτος έσται κατάκριτος από της Εκκλησίας.

    Οκέι, αναμενόμενο αυτό για παραδειγματισμό και αποτροπή.

    > …Ο δε Θεός της υπομονής…

    ΠΟΙΟΣ; Ο θεός της ΠΟΙΑΝΗΣ; !!!! Αυτό είναι τρολιά!

    > …και της παρακλήσεως δώη ἡμίν το αυτό φρονείν, εν αλλήλοις, κατά Χριστόν Ιησούν, ίνα ομοθυμαδόν και εν ενί στόματι δοξάζωμεν τον Θεόν και Πατέρα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού (Ρωμ. 1,5), Ου η χάρις και το άπειρον έλεος…

    Το άπειρον έλεος: απλώς το επαναλαμβάνω.

    > …είη μετά πάντων υμών.

    (Πάλι εδώ θέλει ημών.)

    > …Αμήν!

    Λένε και το Διευχών στο τέλος;

  114. Χαρούλα said

    ΓΤ φοβήθηκες αφορισμό και φάνηκες;;;😈 Να μην το ξέρουμε νωρίτερα!

    Blog είσαι αρκετά μορφωμένος για να διαχωρίζεις τον αφοριστικό λόγο, από τον αφορισμό ως επίσημη ποινή των εχόντων εξουσία ρασοφόρων.
    Εμείς το ξέρουμε. Δεν θα μπερδευτούμε με Βάτμαν και Γς!

    #111 Μαρία το είχα ξεχάσει αυτό!😽 Που ήταν για καθαρά θρησκευτικούς-ιδεολογικούς λόγους, που σχετιζόταν με τον ΟΔΕΠ,🤣😂😅

  115. sarant said

    98 Βρε καλώστον! Πολύ χαίρομαι.

    114 Ωραίος

  116. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Σα να χάσανε οι αφορισμοί (ή η απειλή αφορισμού) το γούστο τους. Μα το Χ.Χ;

    31. Μπράβο (σ΄εμένα το λέω) έτσι το αντιλήφθηκα κι εγώ. Σπέρνει μερικά θαυματάκια και παράλληλα υποβάλλει το «όλες είναι πηδηχτούλες» (και το παίζουν παρθένες). Ίσαμε να γίνει Θεοτόκος, στο μεταξύ, το πήγαινε το γράμμα!

    Με τα τυμπανιαία και τ΄άλλα δρακουλέ παρόμοια, μου ξαναφέρνει στο μυαλό αυτό που μας έχει συμβεί τελευταία. Σε επανάληψη το ΄χουμε ζήσει να καλείται η οικογένεια να κάνει άρον άρον εκταφή στα τρία χρόνια, λόγω κορονιού και συμβαίνουν απανωτές φρίκες «ξέθαψε – θάψε παραπέρα και του χρόνου ξαναβλέπουμε». Ένας δικός μου που το έζησε εις διπλούν τσιτώθηκε κι έψαχνε να μηνύσει τον αρμόδιο Δήμο γιατί υπήρχε από χρόνια πρόβλεψη επέκτασης του νεκροταφείου, από ευρωπαϊκά κονδύλια κι αυτοί τα ξοδεύουν λέει αλλού. Τραβηγμένο, μα δεν είναι και ιστορία αυτή να συμβαίνει σε επανάληψη!
    Σχετικοάσχετο. Συνέβη αυτές τις μέρες, στην ευαίσθητη λοιπόν χριστιανική μας χώρα , να διαταχθεί, σε επαρχιακή πρωτεύουσα, εκταφή σκύλου για να διαπιστωθεί αν ο σκύλος ψόφησε από αφροντισιά ή από γεράματα όπως έλεγε η 65χρονη αγρότισσα που τον είχε και η οποία κρατήθηκε στο αυτόφωρο, απολογήθηκε και ορίστηκε δίκη.

  117. KaterinaG said

    Υπάρχει προηγούμενο του Χωμενίδη με τις βιβλικές Μαρίες. Στο μοτίβο του σημερινού, ίσως λιγο προς το πικρότερο, υπάρχει το ωραίο διήγημα «Οι τρεις Μαρίες» από τη συλλογή «Στη Δευτέρα Παρουσία ας μας βάλουν απουσία» -αν θυμάμαι καλά, δεν έχω το βιβλίο.

  118. Avonidas said

    Καλησπέρα.

    #19. να πούμε ότι ο αφορισμός ενός βιβλίου πέρα από εξαιρετική διαφήμιση -κάτι που άργησε να καταλάβει η Εκκλησία- δηλώνει ότι περιέχει διαστρεβλώσεις της αρχαίας εκκλησιαστικής μαρτυρίας.

    Ο αφορισμός είναι επίσης εξαιρετική διαφήμιση και για θεομπαίχτες όπως ο Αμβρόσιος, που μη έχοντας απολύτως τίποτα το θετικό να συνεισφέρουν (εξόν από κανένα ράπιντ ή PCR περιστασιακά), μόνη ελπίδα να τους προσέξει κάποιος είναι να δημιουργήσουν σάλο. Κάτι που σαφώς οι ίδιοι δεν αργούν να το αντιληφθούν.

  119. Κιγκέρι said

    Ε, να μη λείπει από τους βρυκόλακες ο Θανάσης Βάγιας του Βαλαωρίτη:

    – Πες μου τί στέκεσαι, Θανάση, ορθός,
    βουβός σα λείψανο στα μάτια εμπρός;
    Γιατί, Θανάση μου, βγαίνεις το βράδυ;
    Ύπνος για σένανε δεν είν’ στον Άδη;

    https://www.greek-language.gr/digitalResources/literature/tools/concordance/browse.html?cnd_id=3&text_id=243

    Βλέπω έγινε και κόμικ.

  120. Georgios Bartzoudis said

    60 Γιάννης Κουβάτσος said: « 57: Τσιπροαλητείες…Μην πέφτεις στο επίπεδό τους και ασχολείσαι».

    # Αντιπρόεδρε, άλλο προδοσία άλλο αλητεία!

  121. Καλησπέρα,
    Να βάλουμε και τη φωτογραφία της Σαρμπάτ Γκουλά που αναφέρθηκε στο 74

    Εγώ έχω μια απορία. Λέει στην εισαγωγή «ο Αμβρόσιος είπε από άμβωνος». Καλά, ο Αμβρόσιος δεν έχει παραιτηθεί; Πώς και βρέθηκε σε άμβωνα; Θα περίμενα αυτό να το είπε σε κάποια συγκέντρωση. Που βέβαια τότε αφορεσμός δεν είναι. Αλλά και πάλι, ένας παραιτημένος ιεράρχης μπορεί να αφορίζει;

  122. 114 Ωραία αποδόμηση αλλά στην αρχή μάλλον έχεις λάθος της Παναγίας Τριάδος (ακόμα πιο πολύ απ’ το συνηθισμένο Αγίας). Επίθετο είναι. Μετά παραλαβαίνει την Παναγιά (Υπεραγίας Δεσποίνης κλπ).

    117 Έφη, γι’ αυτό η αποτέφρωση είν’ η λύση. Ούτε ξέθαψε ούτε και βρόγχος επανάληψης «αν… τότε.. αλλιώς επιστροφή στην προηγούμενη ρουτίνα» 🙂

  123. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    95
    τον βλέπεις κείνο τον ψηλό
    που χει στο σβέρκο αρνάκι
    λέει δικό του ωσαννά
    Άχι βρε Μαρικάκι 🙂

  124. Πέπε said

    123

    Μα αυτό εννοούσα. Από την Αγία Τριάδα το θεωρώ δεδομένο ότι θα ήταν αφορισμένος, αλλιώς τι σόι αφορισμός θα ήταν;

  125. Μαρία said

    Ψάχνοντας το κείμενο του αφορισμού βρήκα ένα άρθρο του Μιχαηλάρη https://helios-eie.ekt.gr/EIE/bitstream/10442/7632/1/INR_Michailaris_Hist_274.pdf
    Αναφέρει αφοριστικό κείμενο του 1773 για όσους εμποδίσουν τη λειτουργία σχολείου σε μακεδονική πόλη πανομοιότυπο με το αμβροσιανό.
    Και μια που ο Αμβρ. είναι αντιεμβολιαστής θα δείτε και φωτό αφορισμού όσων παραβιάζουν τα υγειονομικά μέτρα για την πρόληψη της πανούκλας στα Γιάννενα το 1675.

  126. ΚΩΣΤΑΣ said

    Αμάν, αμάν, αμάν,
    πάτησα ένα ρουλεμάν!
    Πάει η κάλτσα η βεραμάν
    Καλώς ήρθες, ω ρε μαν;;; 😅🤣😂

  127. Μαρία said

    122
    Του επιτρέπεται να λειτουργεί. Διαβάζω οτι μαζί με τον Χωμ. αφόρισε και το Μόσιαλο.
    Μάιος 2020, άκυρος αφορισμός Μητσοτάκη, Κεραμέως, Χαρδαλιά μετά το 14:09

  128. Τακης Γ. said

    Στην «Εξάβιβλο» του Αρμενόπουλου, σελίδα 381 και εξής, στό κεφάλαιο «ΠερΙ χειροτονίας επισκόπων καί πρεσβυτέρων» υπάρχει ή παρακάτω διάταξη που πηγάζει από τους Ιερούς Κανόνες: ‘»Απαγορεύεται τοίς έπισκόποις άφορίζειν καί χωρίζειν της αγίας κοινωνίας τινά άνευ ευλόγου αΙτίας· ό δέ άφορίζων παραλόγως έπί χρόνον ένα της αγίας κοινωνίας χωρίζεται».

    Αυτό πρακτικά σημαίνει το εξής: Είτε οι αφορισμοί του Αμβρόσιου είναι έγκυροι (άρα οι Χωμενίδης – Μητσοτάκης – Κεραμέως είναι όντως αφορισμένοι), είτε είναι άκυροι και θα έπρεπε η Ιερά Σύνοδος να απαγορεύσει επί ένα ολόκληρο έτος στον Αμβρόσιο την Θεία Κοινωνία. Αλλά η Εκκλησία φοβάται να τιμωρήσει τον Αμβρόσιο, σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες κι εκεί είναι το πρόβλημα

  129. sarant said

    126 Ενδιαφέρον αυτό 🙂

    129 Πολύ σωστά

  130. Μαρία said

    129
    Σχετικό.
    https://www.kathimerini.gr/opinion/1078894/o-aforismos-kai-ai-paralogoi-ormai-ton-iereon/

  131. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @126, 130. Νῖκο, τό πραγματικά ἐνδιαφέρον κείμενο (πιθανότατα στό λίνκ τῆς Μαρίας διαβάζουμε σελίδες ἀπό τά Ἱστορικά τῆς Ἐλευθεροτυπίας) πρέπει νά εἶναι σταχυολόγημα ἀπό τήν διατριβή τοῦ πατριώτη σου ἱστορικοῦ, πού ἐπιβεβαιώνει τό σχόλιο τοῦ BLOG (106) πώς «η διαστρέβλωση των εκκλησιαστικών κειμένων που επικαλείται και ο ακραίος Αμβρόσιος, ξεκινά μέσα στην Τουρκοκρατία». Κι αὐτό, ἔχει τήν ἰδιαίτερη ἱστορική καί ἐκκλησιολογική του σημασία καί μετρᾶ τά ἔτη φωτός πού τήν χωρίζουν ἀπό τό «μή δεῖν ἀναθεματίζειν»..

  132. Spiridione said

    33. Στη Σαντορίνη λέει επειδή είχαν πολλούς βουρκόλακες είχαν αποκτήσει ειδίκευση στην εξόντωσή τους, και τους έστελναν εκεί απ’ όλο το Αιγαίο.
    Το ηφαιστιογενές έδαφος κάποιοι λένε αντίθετα ήταν η αιτία που είχαν πολλούς βουρκόλακες.
    https://books.google.gr/books?id=QLLCAgAAQBAJ&pg=PT254&dq=%22the+antiseptic+nature%22+santorini+vampire&hl=el&sa=X&ved=2ahUKEwiu7Lmyg7f1AhXvif0HHVUqBccQ6AF6BAgCEAI#v=onepage&q=%22the%20antiseptic%20nature%22%20santorini%20vampire&f=false

  133. Μαρία said

    132
    Για αναβάθμιση του απλού αφορισμού των πρώτων χριστιανικών χρόνων μιλάει λόγω εκτάκτων συνθηκών.

  134. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    ..κι ὅπως λέει μιά μεσαιωνική παροιμία
    «Δίχως τόν Ἰατροῦ τόν Γιάννη/
    ἱστολόγιο δέν κάνει» (????)

  135. # 98

    Kαι να δεις που σκεφτόμουνα πως αφού κέρδισε αυτό το σ/κ ο ΠΑΟΚ σε ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλλεϋ, πόλο και κάτι γυναικεία, θα εμφανισθεί ο Γουτούς που έγραφε αθλητικά όταν έχανε σε όλα η ασπρόμαυρη ομάδα,

    Τοτέμπορα κιομόρες !

  136. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    – Το μικροδιήγημα του Χ.Χ. με άφησε αδιάφορο… Και ως θέμα και ως γραφή. Γονατογράφημα, όπως περίπου σχολιάζει ο Freierdenker στο #92.

    – Όσο κι αν ο Αμβρόσιος είναι μη σοβαρός -έως αξιολύπητα γραφικός- πρέπει με κάθε τρόπο να ‘ξεμπροστιάζονται’ οι παντοειδείς ανοησίες του! Και η επίσημη, ας πούμε, Εκκλησία οφείλει να καταλάβει ότι ουσιαστικά αυτές οι ξεπερασμένες ακραίες και φασιστικές συμπεριφορές του, την βλάφτουν! Εκτός αν θεωρεί ότι ο κ. Αμβ. έχει το ακαταλόγιστο ως …

    #47+117
    Αμβρόσιος = κακέκτυπο του Αυγουστίνου Καντιώτη, ο οποίος και πρωτοστάτησε στις κινήσεις αφορισμού του Καζαντζάκη.
    Για τον παπά που κήδεψε τελικά τον Κ. Καζ. και άλλα παραλειπόμενα, εδώ (σ.48 κ.ε.)

    114, Πέπε
    Πολύ μου άρεσε η ιδιαίτερη ανάλυσή σου !👌

  137. aerosol said

    Το διήγημα το διάβασα ευχάριστα, χωρίς να μου πει και πολλά. Σχετικά ζωντανή γραφή σε ένα θέμα που θα ήθελε να είναι πιο πρωτότυπο και ανατρεπτικό απ’ όσο όντως είναι.

    #20
    Εξαρτάται τι αποφασίζει να θεωρήσει κανείς βρυκόλακα, δηλαδή ποια χαρακτηριστικά θα αποδεχτεί ως βασικά. Η σημερινή ιδέα, περί νεκρού που επιστρέφει από τον τάφο και πίνει το αίμα των νεκρών (ανάμεσα σε άλλα τυχόν δεινά που τους προξενεί), φαίνεται να παγιώνεται σιγά σιγά υπό την επίδραση παραδόσεων της Ανατολικής και Νότιας Ευρώπης που εξαπλώνονται χοντρικά στα μέσα του 17ου αιώνα. Όμως είναι πανάρχαιες, και ευρύτατα διαδεδομένες γεωγραφικά, σχετικές παραδόσεις με επίφοβα όντα που ασκούν αιματοποσία. Είτε νεκροί που το σώμα τους έγινε σκεύος δαιμόνων, είτε άυλες οντότητες που μπορούσαν να ενσαρκωθούν για να πιουν το αίμα και να ταλαιπωρήσουν τους ζώντες.

    Το πού θα τραβήξουμε εμείς τη γραμμή σε ένα σύνθετο σύνολο δοξασιών (που περιλαμβάνει από Λάμια, Γελλώ, Μορμώ των Ελλήνων, τους Πισάτσας των Ινδών, την Ασσυρο-βαβυλωνιακή Λιλίτου και την Εβραϊκή Λίλιτ με τις κόρες της, και γενικά ένα σκασμό παγκόσμιων παραδόσεων) είναι θέμα γούστου και αρκετά αυθαίρετο. Ακόμα και με το διαδεδομένο τωρινό στερεότυπο, οι πιθανές αιτίες για την μετατροπή ενός νεκρού σε βρυκόλακα είναι ποικίλες και αλλάζουν ανά εποχή, περιοχή και θρησκεία. Συνήθως νοείται μια έλλειψη ή αποτυχία προστατευτικού θεσμού/συνήθειας/θρησκευτικής πρακτικής/ταφικού εθίμου, αλλά δεν αποκλείεται και η καθαρή κακοτυχία.

    #33
    Παραδόξως, η Σαντορίνη είναι νησί με ιδιαίτερα έντονες παραδόσεις περί βρυκολάκων. Λες να φταίει που κάνανε εισαγωγή από τα πέριξ; Να τα βγάζετε πέρα με τους δικούς σας βρυκόλακες, κύριος, μην τους φορτώνετε αλλού!

  138. Alexis said

    Το διήγημα από λογοτεχνικής πλευράς δεν λέει και πολλά. Διαβάζεται ευχάριστα και είναι «εύπεπτο» χάρις και στην πρωτοτυπία του «βέβηλου» θέματός του, αλλά μέχρι εκεί.
    Δεν με χάλασε αλλά δεν μου δημιούργησε και κάποια ιδιαίτερα συναισθήματα.

    Κάποιος χριστιανός 🙂 ας απαντήσει στο πολύ απλό ερώτημα:
    Ποιος έχει δικαίωμα να αφορίζει στην ορθόδοξη εκκλησία;
    α. Η Ιερά Σύνοδος
    β. Ένας μητροπολίτης
    γ. Ένας πρώην μητροπολίτης
    δ. Όλοι οι παραπάνω

    Δεν έχω διαβάσει όλα τα σχόλια, επομένως αν το ερώτημα έχει απαντηθεί παραπάνω ζητώ συγγνώμη για την επανάληψη.

  139. ΚΩΣΤΑΣ said

    Είχα δισταγμούς αν πρέπει να το γράψω, τελικά το αποτολμώ.

    Θεωρώ ότι η αρνητική στάση αρκετών, στο διήγημα του Χ.Χ., δεν οφείλεται τόσο σε λογοτεχνικά κριτήρια, όσο στην σημερινή πολιτική του στάση. Γόνος προσώπων που πρωταγωνίστησαν στην ιστορία της αριστεράς, στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα, σήμερα ο ίδιος λείπει από τα μετερίζια της. Χρ. Χωμενίδης (παππούς), Γληνός, Νεφελούδης, ιερά τέρατα για τότε.

    Αν συνυπολογίσω και Μίκη Θ., Μανώλη Γλέζο, … βρίσκομαι σε δυσκολία να κατανοήσω την εύκολη απόρριψη ανθρώπων που η οικογενειακή ή προσωπική τους ιστορία είναι άρρηκτα δεμένη με την ιστορία της αριστεράς, έστω και αν μεσολάβησαν και κάποια γεγονότα μη αρεστά στους αριστερούς.

    Και επί πλέον μια απορία. Έχει διερευνηθεί και έχει υπάρξει εξήγηση γιατί αυτές οι αλλαγές συμπεριφοράς από τα πρόσωπα αυτά, ενώ δεν υπάρχει, τουλάχιστον προφανώς, κανένα κέρδος ή όφελος εκ μέρους των;

  140. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    98 🙂 >>μια σουρεάλ εισαγωγή για ένα επόμενο επεισόδιο, όπου μπορεί να δούμε μία Ur-Ελένη Ροδά επάνω στην τοτινή Μασάντα.
    Να λέει «Τα κομμένα τα μαλλιά σου»
    https://www.newsbeast.gr/weekend/arthro/2845771/i-istoria-toy-aporthitoy-ochyroy-tis-masanta-kai-i-maziki-aytoktonia-poy-amfisviteitai

    126 Ο Μιχαηλάρης έχει διδακτορικό «Ο αφορισμός κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας»

  141. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    140 τέλος – Εξηγείται πολύ εύκολα κι απλά με την συναισθηματική νοημοσύνη που λογοκρίνει και κλειδώνει την λογική. Η γενική αρχή, είναι ίδια για όλα τα ιδεολογικά «μαγαζιά», αν δεν είσαι με μάς, είσαι προδότης.😊

  142. Μαρία said

    139
    Η Ι.Σ.
    https://www.kodiko.gr/nomothesia/document/321431/nomos-590-1977
    άρθρο 4
    θ) Αποφασίζει διά την επιβολήν ποινής αφορισμού κατά τα υπό των Ιερών Κανόνων οριζόμενα.

  143. ΚΩΣΤΑΣ said

    142
    Είναι μια εύλογη εξήγηση, αλλά ξεχνιούνται και όλα τα υπόλοιπα καλά, για ένα στραβοκατούρημα; Δυσκολεύομαι να το πιστέψω.

  144. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    144 – Είναι δύσκολα πιστευτό αλλά μπορείς να κάνεις μιά έρευνα σε χιλιάδες ή και εκατομμύρια παραδείγματα στον κόσμο, και θα δείς ότι ισχύει απόλυτα.

  145. sarant said

    140 Το μπλέκεις λίγο το θέμα. Ο Χωμενίδης κατάγεται από οικογένεια αγωνιστών της Αριστεράς αλλά δεν έχει, απ’ όσο ξέρω, κάποια μεγάλη αγωνιστική ιστορία ο ίδιος. Αρα δεν έχει καμιά σχέση με τον Γλέζο ή τον Θεοδωράκη, για τους οποίους υποθέτω ότι εννοείς ότι κατά καιρούς είχαν δεχτεί κριτική από μερίδα της αριστεράς -αλλά που, θα σου πω εγω, στον θάνατό τους τους ύμνησε όλη η αριστερά.

    Τελικά τι ρωτάς; Για ποιο λόγο οι αριστεροί δεν εκτιμούν τον Χωμενίδη παρόλο που είναι γονος αριστερών;

    143 Ποια είναι όμως τα «υπό των ιερών κανόνων οριζόμενα»; Αυτά του Αμβροσίου ή τα προηγούμενα;

  146. Pedis said

    Ω ρέ δεν το ‘χα σκεφτεί έτσι. Λογικά πρέπει να είναι μεγάλος ρομαντζέρης επειδή είναι παιδί Αριστερών (όπως διαβάζω εδώ) … Ε, μάλλον θα είναι. Δεν μπορεί. Σίγουρα είναι. Θα παραγγείλω αύριο την όπερα όμνια. ☺️

  147. ΚΩΣΤΑΣ said

    146
    Ναι, Νικοκύρη, ρωτάω για τον Χωμενίδη, ως γόνο αριστερών με πλούσια αγωνιστική παράδοση στην αριστερά. Εντάξει ο ίδιος δεν έχει αγωνιστικές περγαμηνές, αλλά έστω μια συμπάθεια λόγω τον προγόνων του, θα ήταν ένα λογικό συναίσθημα.

    Τον Μίκη και τον Γλέζο τους επικαλέστηκα επικουρικά, γιατί και γι΄αυτούς εκφράστηκε μεγάλη δυσαρέσκεια, για κάποιες πολιτικές τους επιλογές. Τουλάχιστον αυτοί είχαν και πλούσιο αγωνιστικό παρελθόν.

  148. Μαρία said

    146
    Δεν ξέρω σε ποιο αφοριστικό κείμενο αναφέρονται, πάντως μόνο η σύνοδος έχει αυτό το δικαίωμα κι αυτό επικαλέστηκε, όταν έβγαλε άκυρο τον αμβροσιανό. Ο Αμβρ. πάντως αυτό χρησιμοποιεί σε όσους αφορισμούς έκανε ως τώρα και δεν είναι λίγοι. Μέχρι και το Βερύκιο αφόρισε.
    Εγώ, αν ήμουνα μέλος της συνόδου, θα πρότεινα αντί για αφορισμό να διαβάζουν στον αμαρτωλό τους αφορκισμούς που ακούμε στα προκαταρκτικά της βάφτισης, που είναι και ωραία κείμενα.

  149. Γιάννης Κουβάτσος said

    Απ’ όσο ξέρω, ο Χωμενίδης αριστερός δηλώνει. Ήταν στην Κ. Ε. της ΔΗΜΑΡ και στο συνέδριο της ΝΔ ως αριστερός παρευρέθηκε. Αριστερόμετρο δεν του ‘βάλει, βέβαια, για να δω ως πού φτάνει ο υδράργυρος. 😊

  150. Γιάννης Ιατρού said

    143, 149 κλπ΄Τουτέστιν, «Κάθε απόφαση καταγνώσεως του αφορισμού εναντίον μέλους της ορθοδόξου Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία δεν εκδόθηκε από την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας Της, είναι ανυπόστατη και ανίσχυρη».

  151. sarant said

    149 Η ακύρωση των αφορισμών του Αμβρόσιου δεν γίνεται επειδή χρησιμοποιεί λάθος κείμενο αλλά επειδή δεν έχουν γίνει από την Ιερα Σύνοδο, ομως.

  152. BLOG_OTI_NANAI said

    Την απαγόρευση της θείας κοινωνίας, δηλ. τον «μικρό αφορισμό» έχει το δικαίωμα κάθε επίσκοπος αλλά και ο ιερέας της ενορίας, αφού εννοείται έχει την άδεια του επισκόπου να εξομολογεί και να ορίζει κάποια επιτίμια. Τον μέγα αφορισμό μόνο η Σύνοδος.

  153. BLOG_OTI_NANAI said

    Ο αφορισμός ως η καλύτερη διαφήμιση, γι’ αυτό άλλωστε και την επιδίωκαν άτομα σαν τον Λασκαράτο, που ούτως ή άλλως μικρή σχέση είχαν με τα περί ορθοδόξου πίστεως, βεβαίως ήταν φίλος του προτεσταντισμού ως κλασικός «λάκης ο εισαγώμενος».
    Εδώ βλέπουμε ότι είχε κυκλοφορήσει πως ο ίδιος ο Ροΐδης είχε αφοριστεί:

  154. Alexis said

    #143, 153: ευχαριστώ.

    Το κωμικοτραγικό με τον Μόσιαλο είναι ότι ο Αμβρόσιος τον «αφόρισε» για μια ανάρτησή του στο ΦΒ που αποτελεί κοινοποίηση. Δεν είναι φυσικά ο δημιουργός του μιμιδίου ούτε βέβαια ο μοναδικός που το κοινοποίησε.
    Άρα ο Αμβρόσιος, αν ήθελε να είναι συνεπής, θα έπρεπε να αφορίσει κατ’ αρχήν τον δημιουργό του μιμιδίου (τρέχα βρες τον…) και στη συνέχεια όλους όσους* το κοινοποίησαν.
    Γιατί ειδικά τον Μόσιαλο και γιατί μόνο τον Μόσιαλο;

    *δεν γράφω «όσοι» που να μην μου ξανασηκωθεί …ο χαρταετός την Καθαρά Δευτέρα 🤣

  155. Πέπε said

    Τελικά ρε παιδιά λίγο μάπα ήταν το διήγημα!

    Δεν έχει σπουδαία γραφή. Σε τόσα σημεία πλησίασε στο να μας δείξει πώς (θα μπορούσε κατά μία εκδοχή να) ήταν να είσαι Ρωμαίος αξιωματουχος εκείνη την εποχή σ’ εκείνα τα μέρη, ή πώς ήταν η απτή καθημερινή πραγματικότητα εκεί και τότε, χωρίς τελικά να το πετύχει. Οι σπόντες προς τη σημερινή πραγματικότητα, λογοτεχνικά άστοχες, ιδίως δε τα τραγούδια τα βρήκα κρύο χιούμορ. (Μία μόνο τέτοια σπόντα βρήκα πετυχημένη και μ’ άρεσε, στην αρχή: «…τα δικά μας κορίτσια. Πεντακάθαρα και τριπλοτσεκαρισμένα», βλ. τριπλοεμβολιασμένα.)

    Όσο για την ίδια την υπόθεση, δεν κατάλαβα τον λόγο ύπαρξής της. Ωραία, αυτός τα ‘χε με τη Μαρία πριν, ε και; Θες να καταλήξεις κάπου;

    Τέτοιο τζάμπα ξόδεμα τόλμης και θράσους, να σοκάρεις Αμβροσίους και όσους άλλους δε σκέφτονται σαν τον Γιάννη Κουβάτσο, για το τίποτα; Σημειώνω ότι εγώ ούτε σκέφτομαι σαν τον Γιάννη, αντιθέτως κατανοώ την ευθιξία, αλλά ούτε και ένιωσα να θίγομαι. Πλήξη μού προκάλεσε, κανένα άλλο συναίσθημα.

    Μια εικόνα όπου νομίζω πως βλέπω αυτόν που εννοεί στο τέλος, και που μου είναι προσφιλής για προσωπικούς λόγους. Αυτός στη λεπτομέρεια δεν είναι;

  156. Alexis said

    #156: Με τις πρώτες γραμμές είπα μέσα μου «ωχ, καμιά φανταρίστικη ιστορία με σκοπιές και αγγαρείες θα μας πει ο Χωμενίδης»
    Μου πήρε λίγα λεπτά να καταλάβω ότι ο αφηγητής ήταν Ρωμαίος αξιωματικός και όχι ξερωγώ Αμερικάνος στο Ιράκ ή στο Αφγανιστάν.
    Και πολύ μπλακ χιούμορ ρε παιδί μου εκεί που λέει «έκανα ανακρίσεις, έσπασα δόντια, ξερίζωσα νύχια…»

  157. Alexis said

    #156, τέλος: Μα αυτός κρατάει γκάιντα, δεν κρατάει «ένα μικρό άσπρο αρνάκι» 🙂

  158. BLOG_OTI_NANAI said

    Να προσθέσουμε ότι ο Λασκαράτος δεν αφορίστηκε δύο φορές. Εδώ υπάρχει ένα σημαντικό παρασκήνιο, διότι όπως βλέπω, ο π. Μεταλληνός αποκάλυψε πριν καμιά δεκαετία περίπου ότι ο Λασκαράτος εξαπάτησε τον κόσμο, και δημοσίευσε πλαστό κείμενο αφορισμού του, όπου έβαλε μέσα και κάποιες από τις φράσεις των αφορισμών της Τουρκοκρατίας, όπως για τη «λέπραν του Γιεζή» ή «την αγχόνην του Ιούδα»! Ο π. Μεταλληνός έκανε αντιπαραβολή με το πρωτότυπο κείμενο και αποκάλυψε την απάτη.

    Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καν επίσημο έγγραφο αφορισμού του ιδίου. Ουσιαστικά το επίσημο έγγραφο του αφορισμού του Φλεβάρη του 1856 αφορά μόνο το βιβλίο «Μυστήρια της Κεφαλονιάς».
    Η διαφορά είναι ότι στο έγγραφο έχει προστεθεί ότι καλείται ο Λασκαράτος να αποκηρύξει το βιβλίο του διαφορετικά θα δεχτεί επιτίμιο.

    Ο Λασκαράτος, πονηρός ο ίδιος, ουσιαστικά επιδίωξε τον αφορισμό του, αφού υπέβαλε αντίτυπο του υβριστικού βιβλίου στη Μητρόπολη! Αλλά φαίνεται δεν έμεινε ικανοποιημένος από τη διατύπωση του αφορισμού μόνο του βιβλίου του, και έτσι αφόρισε ο ίδιος τον εαυτό του, κάνοντας μια απίστευτη πλαστογραφία!

    Βεβαίως, ο Καραμίχαλος θα έπρεπε να περιμένει ότι ο Λασκαράτος δεν θα έκανε πίσω και δεν έπρεπε να το τραβήξει. Πάντως, αν και κείμενο αφορισμού δεν υπάρχει για τον Λασκαράτο, σε επόμενες εκκλησιαστικές εγκυκλίους ο Λασκαράτος αναφέρεται ως αφορισμένος, προφανώς ως αποτέλεσμα του επιτιμίου που είχε αναφερθεί στο αρχικό κείμενο με την προτροπή να αποκηρύξει το βιβλίο του, κάτι που φυσικά ουδέποτε έκανε.

    Γι’ αυτό και χρειάστηκε τελικά να γίνει άρση αφορισμού.

    Με λίγα λόγια, η Εκκλησία άργησε πάρα πολύ να πάρει χαμπάρι τα καραγκιοζιλίκια ατόμων σαν τον Λασκαράτο που «ψοφούσαν» για διαφήμιση εις βάρος της.
    Ο Αμβρόσιος για παράδειγμα δεν έχει πάρει ακόμα χαμπάρι αν και πέρασαν 150 χρόνια…

  159. BLOG_OTI_NANAI said

    Αριστερός, προοδευτικός αφορισμός, αθεϊστικής/αντιθρησκευτικής προέλευσης. Πράξεις που οι δικοί μας αριστεροί δυστυχώς «δεν είδαν», «δεν άκουσαν» ποτέ…
    Βοήθεια μας:

  160. BLOG_OTI_NANAI said

    Προοδευτικός αφορισμός, αθεϊστικής/αντιθρησκευτικής προέλευσης.

    Δις αφορισμένος ο Πρεομπραζένσκι. Αφορίζεται την πρώτη φορά, τράβηξε για Σιβηρία, κάνει δήλωση μετανοίας στην Ιερά Σύνοδο, κατόπιν όμως δευτέρου ολισθήματος, αφορίζεται και πάλι.

    (πρέπει να βρω τα αφοριστικά κείμενα των άθεων καθώς και τις δηλώσεις μετανοίας τους προς τη Σύνοδο να δούμε τις διατυπώσεις)

  161. Πέπε said

    158

    Ε, ντάξει, δεν είναι αρνί είναι κατσίκι. Δεν είναι άσπρο, έχει σκουρήνει από τον καιρό. Δεν είναι ζωντανό, είναι κατεργασμένο δέρμα. Εκεί θα κολλήσουμε;

    _______________________________

    Χριστιανοί: -Θαύμα θαυμάτων θαυμαστό! Απάρθενο κορίτσι
    αμώμως εσυνέλαβε Θεού υιόν σωτήρα!
    (Αλαλαγμοί, σταυροκοπήματα, γονυκλισίες, ψαλμουδιές. Νέφος θυμιάματος ανεβαίνει προς τον ουρανό.)
    Μια φωνή:
    -Εμένα ακούτε Χριστιανοί! Δεν είν’ όπως σας λένε!
    (Κοπάζουν όλα απότομα, το νέφος θυμιάματος φρενάρει μισοστρατίς.)
    -Ξήγα καθάρια Χωμενή! θεού υιός δεν ήταν;
    -Δεν είπα τέτοιο πράγμα εγώ: υιός θεού βεβαίως.
    (Ξανά βαβούρα και δοξολογίες, το νέφος ξεκινάει πάλι προς τα πάνω. Μόλις πάρει να καταλαγιάζει ο θόρυβος:)
    -Και τότε πώς; η σύλληψη άμωμη μη δεν ήταν;
    -Δεν είπα τέτοιο πράγμα εγώ: άμωμη ήταν βεβαίως.
    (Ξαναρχίζουν…)
    -Η σύλληψη ήταν άμωμη, θεού υιοός το βρέφος,
    μα λες δεν είν’ όπως μας λεν. Πες, μη μας πιλατεύεις!
    -Απλώς η κόρη απάρθενη δεν ήταν. Τούτο είν’ όλο.
    -Για τούτο μας ξενέρωσες; Ω Χριστιανοί, φατούρο,
    να τόνε τιμωρήσουμε με καρπαζιές στην πλάτη!
    Μια καινούργια φωνή: -Δεν ξέρω εγώ για καρπαζιές, δεν ξέρω για φατούρο,
    ξέρω εγώ μόνο αφορισμούς, και θα τον αφορίσω.
    (Φατούρο και στους δύο. Αυλαία.)

  162. Γιάννης Κουβάτσος said

    «κατανοώ την ευθιξία»
    Την ευθιξία την κατανοώ κι εγώ, (με αρκετή προσπάθεια) αλλά την υστερία, τις μηνύσεις, τους αφορισμούς με τίποτα, Πέπε. Ούτε κατανοώ γιατί το να σατιρίζουν «ιερά» πρόσωπα είναι σαν να σου βρίζουν τη μάνα.

  163. Γιάννης Κουβάτσος said

    156:Πλήξη θα μου προκαλούσε, αν το είχε γράψει Γάλλος συγγραφέας στη Γαλλία . Όταν το γράφει Έλληνας συγγραφέας στην Ελλάδα, τότε μου προκαλεί ένα «πού πας να μπλέξεις, βρε αγόρι μου;».

  164. leonicos said

    Τι πάθατε σημερα; Τσαγκαροδευτέρα; Έχουμε δουλειές!

  165. leonicos said

    Μπα, που να σε αφορέσω κι εγώ!

    Βιάζομαι ΣΟΥ ΛΕΩ!!!!!

    γΡΆΨΕ! Κατέβασε το, ανέβασε το, ό,τι θέλεις κάνε…

    να το διαβάσω πριν φύγω!!!!

  166. leonicos said

    Φωνάζω

    μα ποιος με ακούει

    Νοικοκύρης σου λέει

    ΚΑΛΑ!

  167. leonicos said

    πΆΕΙ ΝΑ ΜΕ ΣΚΆΣΕΙ ΣΉΜΕΡΑ ΑΥΤΌς

  168. leonicos said

    Ξέχασα τα κεφαλαία πατημένα

  169. leonicos said

    Είσαι ανυπόφορος

  170. BLOG_OTI_NANAI said

    Εισήγηση στην Ιερά Σύνοδο για μαζικούς αφορισμούς. Να πούμε ότι τα σχετικά προοδευτικά κείμενα είναι αμέτρητα. Υπάρχει αφορισμός ακόμα και για… «αντισοβιετικές» δηλώσεις.
    Δεν έχει νόημα να συνεχίσω, απλά μια μικρή παράθεση για τους ξεχασμένους αφορισμούς των αθέων για ψύλλου πήδημα. Πιστεύω πως ο σύλλογος αθέων, επειδή όπως βλέπουμε οι άθεοι είναι σοβαροί, θα έχει δεχτεί εισήγηση για αφορισμό μελών που δεν δέχονται να τρώνε σουβλάκια τη Μ. Παρασκευή.

  171. Alexis said

    #162: Πέπε ωραίο! Το φαντάζεσαι αυτό εμπλουτισμένο να παίζεται ως σχολικό σκετς σε χριστουγεννιάτικη γιορτή; 😂

  172. sarant said

    Kαλημέρα από εδώ

    171 Οι διαγραφές δηλαδή μελών που διαφωνούν με την ηγεσία είναι περίπου ό,τι και οι αφορισμοί;

  173. Γιάννης Κουβάτσος said

    173: Ναι, Νικοκύρη, η αντιστοιχία είναι σωστή. Σε παρελθούσες δεκαετίες ο φόβος της διαγραφής από το ΚΚΕ ήταν ανάλογος με τον φόβο του αφορισμού από την εκκλησία. Ο διαγραμμένος αντιμετωπιζόταν από τους υπόλοιπους κομμουνιστές όπως ο αφορισμένος από τους χριστιανούς.

  174. ΣΠ said

    162α
    – Τι είναι κόκκινο, κρέμεται και σφυρίζει;
    – Μμμ, δεν ξέρω.
    – Το σκουμπρί!
    – Μα δεν είναι κόκκινο.
    – Το βάφεις.
    – Ούτε κρέμεται.
    – Το κρεμάς.
    – Ούτε σφυρίζει.
    – Ε, αυτό το είπα για να σε μπερδέψω.

  175. ΣΠ said

    160
    Οι πρακτικές της εκκλησίας ίδιες με τις πρακτικές του Μάο! Τι ωραία!

  176. dryhammer said

    176. Μέχρι και στην παιδεραστία μοιάζουν (φατσούλα…)

  177. ΣΠ said

    177
    Ε, πότε μάθαμε ότι ο Μάο ήταν παιδεραστής; Όταν συζητούσαμε κάποιες περιπτώσεις παιδεραστίας στο Άγιο Όρος.

  178. BLOG_OTI_NANAI said

    176: Όχι και ίδιες, ο αφορισμός της Εκκλησίας αυξάνει τις πωλήσεις του αφορισμένου, ενώ ο αφορισμός των άθεων έστειλε μερικά εκατομμύρια στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ή σε εκτέλεση.

    178: Συζητούσαμε τις συκοφαντίες του Κορνάρου για το Άγιο Όρος, και η «τιμιότητα» του φάνηκε όταν έγραψε διαφημιστικό φυλλάδιο για την Κίνα και «ξέχασε» να γράψει πόσοι είχαν δολοφονηθεί.

  179. Costis Melolidakis said

    Πάντως εγώ τον ευχαριστήθηκα τον αφορεσμό, σχεδόν όσο είχα ευχαριστηθεί τον αφορεσμό Μητσοτάκη-Κεραμέως :). Αμαρτία εξομολογημένη, αμαρτία δεν είναι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: