Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Έξω από το κουτί (ένα διήγημα του Aerosol)

Posted by sarant στο 23 Ιανουαρίου, 2022


Με χαρά δημοσιεύω σήμερα ένα διήγημα επιστημονικής φαντασίας, γραμμένο από τον φίλο μας τον Aerosol. Ο Aerosol είναι από τους πιο παλιούς σχολιαστές στο ιστολόγιο, αλλά πρώτη φορά δημοσιεύουμε κάτι δικό του. Το διήγημα που θα διαβάσετε έχει ήδη δημοσιευτεί παλιότερα στο Διαδίκτυο, σε κάποιο φόρουμ, αλλά πριν από χρόνια.

To διήγημα, όπως είπα, είναι επιστημονικής φαντασίας. Δεν εκτυλίσσεται βέβαια στο απώτερο διάστημα ή σε άλλους πλανήτες. Και παρεμπιπτόντως τον Aerosol δεν τον λένε Παντελή Νικολακάκο.

Έξω από το κουτί

Human Brain Project
Campus Biotech
Γενεύη
Ελβετία

Καλησπέρα σε όλους.
Με λένε Παντελή Νικολακάκο. Το γνωρίζετε ήδη αλλά θέλω να συστηθώ και επίσημα. Ντρέπομαι λίγο που με λένε Παντελή. Δηλαδή δεν είναι άσχημο όνομα, τέλος πάντων το έχω συνηθίσει, αλλά στις ταινίες θα με λέγανε αλλιώς. Νίο, ας πούμε, ή Ντάτα. Ή μπορεί και Δόκτωρ Ούλτρα! Αν ήμουν σε ταινία μπορεί να με λέγαν Δόκτωρ Ούλτρα και να απεργαζόμουν τρόπους να κατακτήσω τον κόσμο. Με λένε Παντελή Νικολακάκο, δεν θέλω να κατακτήσω τον κόσμο και δεν θα ήξερα και τι να τον κάνω δηλαδή. Δεν ξέρω πια τι θέλω.

Γεννήθηκα πριν 28 χρόνια στην Αρεόπολη της Λακωνίας. Παράξενο, καθώς από κάποιες πλευρές είμαι μόνο 24 ετών ακριβώς! Αυτό που έχει πλάκα είναι πως πάντα θα είμαι -είπαμε, από κάποιες πλευρές- 24 ετών και ούτε μέρα παραπάνω. Κι όμως πέρασαν πολλές, πολλές μέρες από τότε που πέθανα. Σας κάνει εντύπωση που το λέω έτσι χύμα; Πέθανα και μετά ξαφνικά δεν είχα πεθάνει τελείως και τώρα είμαι εδώ και τα λέμε.  Όσο εδώ μπορεί να είναι το εδώ. Δεν ξέρω πού είναι το εδώ. Το θέμα είναι ανοιχτό σε διαφορετικές ερμηνείες.

Λοιπόν, όταν πέθανα τα πράγματα πήγαιναν καλά. Σπούδαζα Κοινωνιολογία στην Πάντειο, πού και πού παρακολουθούσα κιόλας, μεσοβδόμαδα έκανα τον DJ σε κάτι μαγαζιά που μεσοβδόμαδα δεν πάταγε κανείς, και είχα βάλει στο μάτι τη Νίκη, μια θανατηφόρα κοντούλα που με είχε γραμμένο κανονικά. Την αποφράδα ημέρα καθόμουν με την παρέα στον πάγκο πίσω από την τζαμαρία του Sonic, πίναμε μπύρες και αναρωτιόμασταν πού να πάμε μετά για να γιορτάσουμε τα γενέθλιά μου. Τα προγνωστικά δεν ήταν ιδιαίτερα. Μάλλον μπύρες στα σκαλάκια και σουβλάκια στην πλατεία. Ήμασταν άφραγκοι κι ωραίοι. Εντάξει, απλώς άφραγκοι. Δεν πειράζει, τελικά δεν κάναμε τίποτα έτσι κι αλλιώς. Το τελευταίο που θυμάμαι ήταν τον Κωνσταντίνο να λέει τρυφερά στο Ύψος  (κατά κόσμον Θοδωρή) τα εξής σημαδιακά λόγια: “ρε κάφρε, έχεις ακούσει ποτέ τα Βραδεμβούργια του Μπαχ το χάραμα, που έχεις κάψει φλάντζα με τα μπιτάκια, βλάχο;!”. Μου φαίνεται τρυφερό που η τελευταία φωνή που άκουσα με τα αυτιά μου μιλούσε για τέχνη. Κάτω από άλλες συνθήκες μπορεί να δάκρυζα. Αλλά τώρα δεν γίνεται.

Το Σιτροέν κατάφερε να καβαλήσει το πεζοδρόμιο, να σπάσει μερικά κάγκελα, να λιώσει δυο τρία ποδήλατα και ένα σκούτερ, και να πετάξει προς την ελευθερία της τζαμαρίας. Ο Κωνσταντίνος και το Ύψος πρόλαβαν να το δουν. Το Ύψος μάλιστα έκανε φιλότιμη προσπάθεια να με τραβήξει -του έσπασε το χέρι και τον αγαπώ πολύ γι αυτό. Εγώ δεν πήρα είδηση, ούτε όταν το αμάξι καρφώθηκε πάνω μου. Δεν ξαναπήρα τίποτα είδηση, όχι με την γνώριμη έννοια των πραγμάτων. Ούτε και ο παππούς που οδηγούσε το Σιτροέν. Βγήκε ζωντανός από το συντρίμμι, ματωμένος αλλά στα πόδια του. Μετά με είδε, έβγαλε μια κραυγή και σωριάστηκε στο πάτωμα. Οπότε ο καθένας μας έγινε η αιτία για τον θάνατο του άλλου. Νιώθω λίγο τύψεις μια που τουλάχιστον εγώ μπορώ και σας μιλάω ενώ αυτός όχι. Όχι πως είμαι σίγουρος ποιος είναι καλύτερα από τους δύο. Όλοι λένε πως είμαι εγώ αλλά ο κόσμος λέει ό,τι θέλει.

Δεν έχω να πω πολλά για τα ιατρικά ή για όσα συνέβαιναν όσο ψυχορραγούσα σε κωματώδη κατάσταση. Μεταφέρθηκα στο ΚΑΤ, ένα κορμί σμπαράλια που δεν θα έφτιαχνε ποτέ. Μια κούκλα βουντού, τρυπημένη παντού από σωλήνες μπας και πιάσουν τα μάγια που θα με κρατούσαν στη ζωή. Τα μάγια δεν θα έπιαναν, το γνώριζαν όλοι όσο κι αν προσπάθησαν φιλότιμα. Το γνώριζε κι ο πατέρας μου, που μου κράταγε το χέρι με το δικό του το τραχύ, αμίλητος, με την ψυχή μαύρη. Αυτό το θαύμα δεν ήτανε για μένα. Αλλά τότε ήρθε να με βρει ένα άλλο, πιο παράξενο θαύμα. Για λόγους που δεν ξέρω -και μάλλον δεν θα μάθω ποτέ- ενδιαφέρθηκε για μένα το Πρόγραμμα.

Γιατί εμένα; Δεν ξέρω. Τόσες ώρες συνεντεύξεων, τόσες σελίδες άρθρων, τόσοι λόγοι προτάθηκαν και αναλύθηκαν αλλά δεν πιστεύω πως θα γίνει γνωστό το ακριβές μείγμα συμπτώσεων, πολιτικής, και εσωτερικών πιέσεων που έκαναν τα κεντρικά του Προγράμματος στην Γενεύη να σταθούν πάνω από έναν Παντελή που έσβηνε και να προτείνουν το ανήκουστο. Ίσως η Ελβετία και η Ευρωπαϊκή Ένωση να είχαν ανάγκη να δείξουν πόσο νοιάζονται για τον τσακισμένο Νότο και μια φωτογραφία σε εφημερίδα να αποτέλεσε αφορμή για τη μοναδική κινητοποίηση που ακολούθησε.

Θα ήθελα να ήμουν από μια μεριά να τους έβλεπα να προσπαθούν να εξηγήσουν στον κυρ-Αντώνη, που εξήντα χρόνια παλεύει με τα τρακτέρ, τι ακριβώς είχαν στο νου τους! Να του έκαναν ταχύρρυθμα μαθήματα για εικονικούς 3D χώρους, χαρτογράφηση νευρώνων, για το πώς θα μπορούσε (ίσως… ίσως…) να χωρέσει ο γιός του σε ένα μηχάνημα και κάμποσους σκληρούς δίσκους. Τον φαντάζομαι να ακούει, τσακισμένος από τη θλίψη, και κάποια στιγμή να του κάνει κλικ πως τελικά ήταν καλύτερα ένα μεγάλο κουτί που μέσα θα χωρούσε η σκέψη μου από το μικρό, ξύλινο, που θα με ξαπόστελνε μια και καλή να βρω τη μάνα. Κοιμήθηκε το βράδυ πριν υπογράψει; Πώς κοιμήθηκε; Μίλησε με τον θειό μου τον Στέλιο; Να ρώτησε τα ξαδέρφια μου τι κέρατα του λένε όλοι αυτοί οι παλαβοί;

Υπόγραψε. Έδωσε επίσημα την άδεια να πάρουν τον εγκέφαλό μου, να τον τεμαχίσουν σε χίλιες φλούδες και να διαβάσουν όλα τα μυστικά που (ίσως… αλλά μπορεί και όχι…) να έβαζαν τον Παντελή Νικολακάκο σε έναν κόσμο πολύ μακριά από το σώμα του, πολύ μακριά από την Αρεόπολη, την Αθήνα, το Sonic και τη Νίκη που τον είχε γραμμένο κανονικά. Στη μόνη μετά θάνατον ζωή που γνώρισε ποτέ ο κόσμος.

Δεν σας έχω πει τίποτα για αυτή τη ζωή. Δεν ξέρω τι να πω, δεν έχω λόγια. Την διαδικασία δεν την έζησα, ούτε με την πρώτη μου ιδιότητα ως κανονικού ανθρώπου, ούτε με ετούτη ως… αυτό που είμαι. Την πληροφορήθηκα αργότερα από όλους, και πολλοί από εσάς την γνωρίζετε καλύτερα από μένα -ούτε παλιά, ούτε τώρα έχω κλίση στην ιατρική. Εγκέφαλος και νευρικό σύστημα πέρασαν από μια απίστευτη σειρά εξελιγμένων μαγνητικών και αξονικών τομογραφιών. Μετά άρχισε το λεπτομερές σκανάρισμα του εγκεφάλου μου. Ένας κρυο-ουλτραμικροτόμος ξεκίνησε δουλειά, ανατέμνοντας κάθε μικροσκοπική στρώση και κομμάτι για να καταγραφεί με ακρίβεια ο κάθε νευρώνας («μου»… ο κάθε νευρώνας μου, κυρίες και κύριοι, τι λέτε για αυτό;) και οι συνάψεις του. Μικροσκόπια ηλεκτρονίων και άλλα εξελιγμένα ματζαφλάρια διαβάσανε ό,τι μπόρεσαν και, φαντάζομαι, κάποιοι κύριοι με πράσινες φόρμες πέταξαν σε έναν κλίβανο τη φύρα, δηλαδή το σώμα μου. Το μοντέλο που προέκυψε, ο κυβερνο-Παντελής, μεταφέρθηκε σε έναν υπερυπολογιστή που κουβαλάει κάπου 32 χιλιάδες Τέρα σκληρού δίσκου. Η διαδικασία πήρε 3 χρόνια και 9 μήνες. Και μετά κάποιος πάτησε το ΟΝ.

Εντάξει, πλάκα κάνω, απλά μου αρέσει η έκφραση. Έχει κάτι οριστικό, κάτι δραματικό. Δεν υπήρξε ακριβώς μία τέτοια στιγμή αλλά πολλές, σε αρκετά στάδια ελέγχου. Υπήρξε όμως η στιγμή που άρχισα να σκέφτομαι και να το θυμάμαι. Άρα, κατά τον Καρτέσιο, τον Παντελή και την επιστημονική ομάδα, να υπάρχω. Ήταν η χειρότερη εμπειρία και των δυο ζωών μου.

Με διαβεβαίωσαν πως κράτησε ελάχιστα. Τους πιστεύω, μου φέρονται όλοι με ιδιαίτερη προσοχή, τρυφερότητα και (νομίζω) με ειλικρίνεια. Αλλά δεν κράτησε ελάχιστα για μένα. Η αίσθηση απίστευτης, απόλυτης απομόνωσης από ό,τι θα μπορούσε να είναι ο κόσμος, ένας εφιάλτης από ατόφιο τίποτα και στη μέση η μικρή μου έντρομη συνείδηση σαν κερί μέσα σε ένα σκοτεινό σύμπαν. Φαντάζομαι πως και στην παρούσα κατάστασή μου θα μπορούσα να τρελαθώ. Ίσως μάλιστα αυτό να έχει ήδη συμβεί. Πάντως από εκείνη την κατάσταση της χαοτικής απομόνωσης με έσωσε το πρώτο ερέθισμα, η επίγνωση πως σκέφτομαι αλλιώς, πως κάτι πρωτόγνωρο έχει ο τρόπος που νιώθω μέσα στο ίδιο μου το μυαλό. Ο τρόμος μου μεταφέρθηκε από «έξω», ή καλύτερα την πλήρη απουσία οποιοδήποτε «έξω», στο «μέσα» που μου φάνηκε αλλιώτικο με τρόπο που δεν μπορούσα να προσδιορίσω. Φυσικά είναι αλλιώτικο και δεν υπάρχουν τα εργαλεία να μεταφερθεί αυτή η εμπειρία. Μετά από πολλές ώρες ανάλυσης έχω καταλήξει πως τώρα ο νους μου έχει περισσότερες γωνίες. Επίσης, γυαλίζει. Τι σημαίνουν αυτά; Βάλτε τα σε όσα εισαγωγικά θέλετε, δεν υπάρχει τρόπος να το μεταφέρω καλύτερα και είναι προσδιορισμοί άχρηστοι στην ανθρωπότητα. Αλλά μόνο αυτούς έχω, μαζί με μια γωνιώδη συνείδηση που μοιάζει έτοιμη να δημιουργήσει αντανακλάσεις. Όχι ακριβώς έτοιμη, μάλλον ικανή, αλλά… καταλαβαίνετε; Δεν καταλαβαίνετε. Τι να κάνουμε, έτσι είναι τα πράγματα και για εσάς και για εμένα.

Την τρομαγμένη ενδοσκόπησή μου διέκοψε το πρώτο εξωτερικό ερέθισμα που αντιμετώπισα στη νέα μου φάση ύπαρξης -τη μετά θάνατον ζωή μου. Η επιστημονική ομάδα μου απευθύνθηκε, με ενημέρωσε για το τι μου είχε συμβεί, πού βρισκόμουν και ποιες δυνατότητες επαφής είχα με το περιβάλλον μου. Υπήρχαν μικρόφωνα για να ακούω όποιον βρισκόταν στον χώρο μου. Είχαν φροντίσει να βλέπω μέσω κάμερας το εσωτερικό του δωματίου. Το πρώτο που πρόσεξα ήταν ένα όμορφο χαλί, ανοιχτό μπλε. Είχαν κάνει τον κόπο να φαίνεται παχύ και θελκτικό το χαλί μου, ένα απαλό χαλί που θα ήθελα να κυλιστώ πάνω του. Μετά το χαλί μου είδα τους τοίχους, με πίνακες και αφίσες, τα λίγα καλόγουστα έπιπλα, τον ήπιο φωτισμό και τα όργανα ελέγχου του νέου “κορμιού” μου. Όλα περιποιημένα, μελετημένα, ζεστά. Φτιαγμένα άψογα για να ταιριάζουν με κάτι που δεν ήμουν πια, τόσο κοντά και τόσο απρόσιτα στην άλλη πλευρά του φακού μου. Όμως εκτίμησα την προσπάθεια και, εν καιρώ, τη στοργική διάθεση που υπήρχε απέναντί μου. Η πρόθεση να με βλέπουν ως πρόσωπο, ως άνθρωπο, ήταν η πρώτη ανακούφιση στο χάος της νέας μου ταυτότητας, και μου έδειξε πως είχα την επιλογή να με ξαναδώ κι εγώ ως άνθρωπο, έστω με μια πρωτόγνωρη έννοια. Αυτές οι σκέψεις όμως ήρθαν μετά. Στην αρχή ήταν ο τρόμος, η έκπληξη και το μπλε χαλί.

Είχαν προνοήσει να έχω την δυνατότητα να αποκόβομαι από όποιο ερέθισμα δεν ήθελα να δεχτώ. Φαντάζομαι πως ρίσκαραν με αυτή την απόφαση. Είμαι ένα μοναδικό και πανάκριβο πείραμα και δεν θα ήταν πολύ χαρούμενοι αν αποτραβιόμουν δια παντός στο νέο μου μυαλό για να παραφρονήσω με την ησυχία μου! Μπορώ να αποτραβηχτώ στο μπουντουάρ μου σαν βασίλισσα, μπορώ να έχω και κάτι που προσομοιάζει με ύπνο, αν και δεν το κάνω καθημερινά. Μετά την πρώτη μου επαφή με την ομάδα έκοψα επαφή για μια μέρα. Είμαι σίγουρος πως τρόμαξαν αλλά κάποια στιγμή αντιλήφθηκαν ότι άρχισα να κάνω ελέγχους των συστημάτων και των εργαλείων μου. Όταν ξαναμίλησα δεν είχα πολλά να τους πω. “Ο πατέρας μου”. Τρεις λέξεις, ούτε ρήμα, ούτε ερωτηματικό. Και μου τον έφεραν.

Μου έχουν τάξει διάφορα για το μέλλον. Ξέρω πως ένα από τα πιο φιλόδοξα είναι η δημιουργία κάποιας αίσθησης αφής. Τον πρώτο καιρό αυτό που υπήρχε ήταν ένας κύλινδρος, καλυμμένος με μαλακό ελαστικό που κάλυπτε αισθητήρες. Μου μετέφερε μερικές χονδροειδείς πληροφορίες αγγίγματος ή τουλάχιστον ζουλήγματος. Όταν μπήκε ο Αντώνης Νικολακάκος στο δωμάτιο-Παντελή, είδα στα μάτια του μια ανάγκη -σαν πείνα, άγρια και απελπισμένη- να με βρει πίσω από τα μηχανήματα. Δασκαλεμένος, στάθηκε μπροστά στον κύλινδρο, στάθηκε ακίνητος με αμηχανία και μετά με μια απότομη κίνηση, με ένα σώμα που αποφάσισε πως δεν πάει στο διάολο, όπως τα βρήκες νύφη μου, όχι όπως τα ξέρεις, τον βούτηξε και τον έσφιξε τόσο που σχεδόν τον έσπασε, ενώ με μια φωνή που μετά βίας γνώριζα ούρλιαξε “αγόρι μουουου”, τραβώντας το ου σχεδόν σαν λύκος που αλυχτάει, με πρόσωπο παραμορφωμένο από δάκρυα. Ούτε τα δάκρυα είναι σαν τις ταινίες, γίνεσαι κατακόκκινος και τρέχουν μύξες, πρήζεσαι και ασχημαίνεις αλλά έτσι είναι και όποιου αρέσει. Και ο μπαμπάς μου, με δάκρυα και μύξες, φωνάζοντας το όνομα που μου έδωσαν με τη μάνα, προσπαθούσε να με κρατήσει και τώρα όπως με κράτησε μετά από μια άλλη γέννα, 28 χρόνια πριν, μικρό και ροδαλό μα τώρα δεν ήμουν ροδαλός ή μικρός ήμουν σκληρός από πλαστικό και μέταλλο και σκόρπιος σε ένα ολόκληρο δωμάτιο αλλά τον ήθελα κοντά μου και αν μπορούσα θα έκλαιγα κι εγώ με μύξες και τα πάντα και τότε κατάλαβα πως κάτι σπάει μέσα μου κάτι υπάρχει ακόμα που μπορεί να σπάσει μέσα στον Παντελή με τις γωνίες και την γυαλάδα και τον κυρ-Αντώνη που ξεχαρβάλωνε ένα ελαστικό αγγούρι εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, ένας χαροκαμένος πατέρας που έσφιγγε τον μετά θάνατον γιο του και αποφασίσαμε και οι δυο, εκεί και τότε, πως τελικά ήμουν ζωντανός. Ξαναβρήκαμε τη ζωή από τον πιο περίεργο δρόμο και πώς να του μιλήσω με την τεχνητή φωνή που μου είχαν φορέσει αλλά του μίλησα και με άκουσε και με αναγνώρισε. Γαμώ την κοινωνία μου, γαμώ!

Τελικά καλή δουλειά έκαναν τα παιδιά του Προγράμματος, τους το χρωστάω να τους το πω…

Κάποτε έφυγε ο πατέρας με υποσχέσεις για αυριανή επίσκεψη. Τα πιτσιρίκια της ομάδας, ο Κλάους και η Κολέτ, ήρθαν λιγομίλητοι, ρύθμισαν δυο-τρία πράγματα, πήραν και τον κύλινδρο για ρεκτιφιέ και μου είπαν ντροπαλά πως με συνέδεσαν να βλέπω αν θέλω από την κάμερα που έβλεπε προς την Γενεύη και την λίμνη και το μεγάλο συντριβάνι που είναι σαν να κατουράει, και πως έξω κοντεύει η δύση. Βγήκαν συγκινημένοι, νά ‘ναι καλά τα παιδιά (κι εύχομαι να την πέσει ο Κλάους στην Κολέτ γιατί τον βλέπω λίγο γκάου αλλά νομίζω της αρέσει). Εγώ συνδέθηκα με την κάμερα και έβλεπα τον ήλιο να γέρνει.

Στο μεταξύ κάθε μέρα μιλάω με ψυχολόγο. Δεν μου έκρυψαν πως υπάρχει ολόκληρη ομάδα που αναλύει τις αντιδράσεις μου αλλά μου υποσχέθηκαν πως οι προσωπικές συζητήσεις με την ψυχολόγο «μου» δεν θα καταγράφονται αν το ζητήσω. Δεν το πιστεύω αλλά δεν με νοιάζει. Στην παρούσα κατάσταση μπορεί να καταγραφεί ό,τι κάνω, πράγμα που αρχίζω να συνηθίζω. Με απασχολεί το ποιός είμαι; Ναι, σίγουρα. Δεν έχω καν τρόπο να ξέρω πόσο άρτιες παρέμειναν οι αναμνήσεις μου κατά την μετάβαση στο νέο μου στάδιο. Με απασχολεί και το τι είμαι. Ακόμα και χωρίς ακριβείς αναμνήσεις για σύγκριση, είμαι κάτι διαφορετικό χωρίς τις άπειρες ανθρώπινες ορμόνες να σουλατσάρουν μέσα μου. Πρέπει να δεχτώ πως μέχρι να βγάλω άκρη είμαι αυτό που σκέφτομαι, αυτό που νιώθω και αυτό που κάνω. Τα ίδια Παντελάκη μου λοιπόν, δεν θυμάμαι να είχα ποτέ καλύτερη θεωρία.

Βρίσκω αστείο που έχουν ξεσπάσει τεράστιες θεολογικές συζητήσεις για τον αν έχω ψυχή! Επισήμως τα χριστιανικά δόγματα μου κάνουν την χάρη να δείχνουν εξαιρετικά γαλαντόμα με το θέμα, αλλά πιστοί και θεολόγοι έχουν λυσσάξει. Οι μουσουλμάνοι είναι διχασμένοι και οι ινδουιστές μάλλον χέστηκαν. Σας διαβεβαιώνω, προσωπικά δεν έχω ιδέα. Δηλαδή δεν υπάρχει περίπτωση να έρθω το βράδυ στο δωμάτιο να σας πιω το αίμα. Αφενός τι να το κάνω το αίμα, στην καλύτερη να σας έπινα λίγο ρεύμα, αφετέρου νομίζω πως ό,τι θεωρούσα αρχές ή κανόνες σωστής συμπεριφοράς ζουν ακόμα μέσα μου. Τέλος πάντων δεν νιώθω σαν ζόμπι αλλά ενημερώθηκα πως υπάρχει η άποψη πως και ζόμπι να ήμουν (φιλοσοφικά μιλώντας) θα μπορούσα να το κρύβω επιτυχημένα. Δεν ξέρω πόσο μετράει η γνώμη μου, πάντως εγώ δεν πιστεύω πως γίνεται να φοράς μόνιμα μια μάσκα αν δεν είναι τελικά ένα με την φάτσα σου.

Πιο πρακτικό ζήτημα είναι το τι είμαι νομικά. Όσο σκοτώνονται οι νομικοί για το κατά πόσο είμαι πρόσωπο με ανθρώπινα δικαιώματα, είναι ασαφές το πώς θα αντιμετωπίσω το μέλλον μου. Το μέλλον μου… Απορροφώ πληροφορίες με ταχύτερους ρυθμούς από παλιά. Αν μου δοθεί η ευκαιρία φαντάζομαι πως θα βρεθώ με κάμποσα πτυχία και προχωρημένες ερασιτεχνικές γνώσεις σε αρκετά θέματα. Δεν ξέρω αν υπάρχει παραδοσιακή δουλειά για μένα μα σίγουρα θα είμαι απαραίτητος στην εκτίμηση και εξέλιξη του προγράμματος που με έφερε εδώ. Αλλά θα μπορούσα να κάνω και άλλα πράγματα. Ενδεχομένως κερδίζοντας και πολλά χρήματα -αν και οι πρακτικές μου ανάγκες είναι καλυμμένες. Αυτό που δεν ξέρω είναι το μέλλον μου ως μέλος μιας κοινωνίας. Αποτελώ μια κοινωνία του ενός και ταυτόχρονα προσπαθώ να ξαναβρώ μια θέση στα ανθρώπινα πράγματα. Προσπαθώ; Θα παίζει εξίσου ρόλο και σε ένα χρόνο ή δύο; Θα αρχίσω να αποκλίνω από τα ανθρώπινα και να χάνομαι σε ιντερνετικούς διαδρόμους σαν ζων μιμίδιο; Η προσωπικότητά μου θα καταρρεύσει ή θα βρει μια νέα σταθερότητα με βάση τα καινούρια μου βιώματα; Ίσως πίσω από όλα αυτά απλά να κρύβεται το ότι αλλάζω όπως όλοι. Τουλάχιστον όπως πολλοί που κάτι έντονο χώρισε την ζωή τους στα δύο. Εντάξει, για μένα ήταν ένας πρόωρος θάνατος πίσω από την τζαμαρία του Sonic, αλλά αυτά μπορεί να είναι εντυπωσιακές ταμπέλες.

Αν υπάρχει κάτι που κατάλαβα καλά, βαθιά και ενστικτωδώς, από τα πρώτα συγκλονιστικά δευτερόλεπτα της δεύτερης γέννας μου, είναι πως δεν μπορώ να λειτουργήσω μόνος. Είμαι εδώ, μέσα σε ένα κουτί σε μέγεθος δωματίου, και είμαι παντού, βολτάροντας στα άδυτα του διαδικτύου με έναν τρόπο που δεν έχει όμοιό του, αλλά έμαθα πως ο χώρος και ο χρόνος είναι σχετικά. Αυτό που δεν είναι σχετικό είναι η ανάγκη μου να σας βρω. Να καθρεφτιστώ στον κόσμο, όπως οτιδήποτε γεννήθηκε άνθρωπος. Αν ήμουν σε ταινία, μπορεί να με έλεγαν Δόκτωρ Ούλτρα και να απεργαζόμουν τρόπους να κατακτήσω τον κόσμο. Αλλά με λένε, ακόμα και τώρα, Παντελή Νικολακάκο.

Θέλω να σας βρω και να τελειώσω εκείνη την μπύρα που πήγε στράφι πριν τέσσερα χρόνια. Τσιγκουνιές θα κάνουμε; Ας με συνδέσουν με κάποιο όχημα ή ρομπότ να πάω βόλτα στην Γενεύη! Ο Κωνσταντίνος και το Ύψος πιστεύω πως θα έρθουν. Αν πλευρίσω τον Κλάους μπορεί να σκαρφιστεί κάποιο πρόγραμμα για να κάνω κεφάλι. Ή ίσως και να μην σταματήσει εκεί… Τι στο διάολο, τόσες βιτσιόζες κυκλοφορούν, μπορεί τελικά να κάνω σουξέ.

101 Σχόλια προς “Έξω από το κουτί (ένα διήγημα του Aerosol)”

  1. Πω πω, καλό και μαύρο! Μπράβο Αεροζόλ!
    Υπάρχει ένα μικρό διήγημα του Μπόρχες (και του Κασάρες) με παρόμοιο θέμα, αλλά από ας πούμε σατιρική σκοπιά (στις «Ιστορίες του Ονόριο Μπούστος Ντομέκ»).

  2. Πολύ καλό γράψιμο.

  3. dryhammer said

    Πολύ καλό και πικρά όμορφο!
    Άξιος!

  4. Εξαιρετικό! Πολύ καλή γραφή.
    Και τι παγωμένο, άγριο μέλλον, σε μια παγωμένη μέρα! Εδώ ψευτοχιονίζει απ’ το πρωί.
    Καλημέρα σας.

  5. Costas X said

    Καλημέρα !

    Πολύ καλό το διήγημα, τεχνολογικά εμπεριστατωμένο, λογοτεχνικά καλογραμμένο, και αρκετά φιλοσοφικό.
    Θα ήταν ίσως καλύτερο, ίσως λέω, περιγράφοντας και μια μικρή περιπέτεια αλληλεπίδρασης.

  6. LandS said

    Καλό έ;
    Μπράβο!

  7. Ανδρέας Τ said

    Καλημέρα. Καταπληκτικό. Με χιούμορ. Μπράβο του.

  8. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ τον Aerosol για το διήγημα και εσας για τα πρώτα σχόλια.

    4 Πράγματι, ταιριάζει με τη σημερινή μέρα.

  9. atheofobos said

    Πρωτότυπο και καλογραμμένο!

  10. LandS said

    5 Θα ήταν ίσως καλύτερο, ίσως λέω, περιγράφοντας και μια μικρή περιπέτεια αλληλεπίδρασης

    Είσαι καλά; Με τις γνώσεις που μπορεί να αποκτήσει σκέφτεσαι τι έχει να γίνει αν επικοινωνήσει με άλλα «δωμάτια»;

  11. voulagx said

    Μπραβο Αεροζολ! Πολυ ωραια γραφη και πρωτοτυπο

  12. voulagx said

    #10 @Lands: Ισως να εχει και συνεχεια και να επικοινωνησει τελικα, προσεξε το τελος:
    «Αν πλευρίσω τον Κλάους μπορεί να σκαρφιστεί κάποιο πρόγραμμα για να κάνω κεφάλι. Ή ίσως και να μην σταματήσει εκεί… Τι στο διάολο, τόσες βιτσιόζες κυκλοφορούν, μπορεί τελικά να κάνω σουξέ.»

  13. nikiplos said

    πολύ καλό. Μαύρο ολίγον, αλλά καλό. Αναμφισβήτητα πρωτότυπο. Μπράβο στο Αερόλυμα…

  14. Νέο Kid said

    Το transhumanism , η «μεταμόρφωση» του ανθρώπου, μπορεί να είναι υποχρεωτικά και το μέλλον της εξέλιξης του είδους μας. Ή αυτό ή η εξάλειψη.

  15. Νέο Kid said

    14. Στο τέλος εννοούσα: Ίσως η μόνη επιλογή αν δε θέλουμε να εκλείψουμε να είναι το transhumanism. Ζητείται δόκιμος ελληνικός όρος για το transhumanism (?) Μετανθρώπιση;

  16. dryhammer said

    Μια άλλη προσέγγιση ήταν στην ταινία Chappie
    https://www.imdb.com/title/tt1823672/

    ΥΓ1. Από την οποία πήρε το όνομα ένας γάτος μου [που μου έχει προσκολληθεί πιο πολύ κι από σκύλο]

    ΥΓ2. Το διήγημα είναι όπως ο τίτλος του «Έξω από το κουτί» με τον ήρωα μέσα στο κουτί [λογοπαίγνιον εις την επικυριαρχικήν]

  17. loukretia50 said

    Θαυμάσιο φλίτατε! Μπράβο!

    Καλειδοσκόπια στις γωνίες αντανακλούν τις αγωνίες

    Είσαι ακόμα εκεί? Μήπως ήσουν πάντα?

  18. Νέο Kid said

    15. 14.τελικά υπάρχει ήδη ο όρος «μετανθρωπισμός»
    https://el.m.wikipedia.org/wiki/Μετανθρωπισμός

  19. Nestanaios said

    14. Παλιά ιστορία. Ο Ζορμπάς του Καζαντζάκη αφαιρεί το δάκτυλό του επειδή τον εμπόδιζε στη δουλειά του.

  20. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Καλημέρα!
    Για μένα ήταν πράγματι ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ! Καλογραμμένο και προσεγμένο!
    Μου άρεσε που η επιστημονική ομάδα (με τα εξελιγμένα ματζαφλάρια… 🙂 ) εμφανίζεται τρυφερή, στοργική, ειλικρινής στον Παντελή – έξω από το στερεότυπο που θέλει αντίστοιχους επιστήμονες ψυχρούς έως σατανικούς.
    Και την Πάντειο, καιρό είχα να την ακούσω/δω θηλυκιά!

    Συγχαρητήρια Aerosol – Ευχαριστούμε Νικοκύρη!

  21. Νέο Kid said

    19. Προφανώς δεν έχεις ιδέα περί τίνος πρόκειται… έχεις ακούσει για τεχνητή νοημοσύνη;
    Τέλος πάντων, οι λόγοι για τους οποίους ίσως πρέπει να μετανθρωπιστούμε είναι καθαρά γονιδιακοί.
    https://futurism.com/the-byte/scientist-humans-going-extinct?fbclid=IwAR2SeVgARSv-4pj86OWhFXJQhUl9UEKobnqopnhm9VvmEc1Qqvwv4wcc4kg

  22. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ένα μικρό αριστούργημα!
    Μ΄άφησε «Τέζα»
    καίτοι δε με λεν Τερέζα,
    όλα τα είδα
    καίτοι δεν είμαι κατσαρίδα 🙂

    – Τ α σ έ β η μ ο υ Αεροζόλ . (Ασκεπής εννοείται)

    Η τελευταία λέξη, σύμφωνα και με κάποια σχόλια (τη διάβασα κι έτσι κι εγώ για ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου) : » μπορεί τελικά να κάνω …σεξ. » !

  23. sarant said

    20 Σκέφτηκα κι εγώ, ότι με το να λέμε «Η» Πάντειος δείχνουμε τα χρόνια μας 🙂

  24. sarant said

    Θα λειψω για μερικές ώρες.

  25. Λεύκιππος said

    Είπα ας το ξεκινήσω και βλέπουμε και τελικά το διάβασα μονορούφι. Απίθανο σαν θέμα με ιδιαίτερα έξυπνο, χιουμοριστικό, τρόπο γραφής. Μπράβο.

  26. Nestanaios said

    21. Οι στόχοι είναι πολλοί. Κάθε άνθρωπος και τον δικό του στόχο. Το αποτέλεσμα είναι μια άτυπη σύμπραξη και στο τέλος… ο Ζευς θα απωλέσει και αυτή την γενιά των ανθρώπων.

  27. Katerina G said

    Πολύ ωραίο.
    Γεια στους νευρώνες σας Aerosol.
    Κεράστε κι ένα καφέ τον πατέρα Αντώνη εκεί που τριγυρνάει μόνος στη Γενεύη, έξω απ’ το κουτί…

  28. ΣΠ said

    Πολύ καλό. Περιέχει πολλές ενδιαφέρουσες ιδέες, που σε κάνουν να σταματάς κάθε τόσο για λίγο και να σκέφτεσαι. Και είναι γραμμένο με μαεστρία και χιούμορ. Το ευχαριστήθηκα. Μπράβο!

  29. Ωραίος Αεροζόλ, εξαιρετικός ο σάιμπερ-Παντέλος αλλά μαύρη η προφητεία (θα μου πεις, τι άλλο χρώμα?…)

    Όσο για την Πάντειο, κοπέλα τη γνώρισα, κοπέλα μου έδωσε το χαρτί και με ξαμόλησε. Πότε έκανε την εγχείρηση δε θυμάμαι 🙂

  30. leonicos said

    Το γράψιμο είναι πολύ εκλεπτυσμένο, τεχνηέντως ανάλαφρο για να ‘σηκώσει’ το βάρος των εννοιών.

    Σε ορισμένα σημεία παίρνει έναν ρυθμό καθαρά ποιητικό. Δείχνει τόπους τόπυς να είναι γραμμένο ‘αυτόματα’και οπωασδήποτε με κεφι.

    Ασφαλώς φέρνει στον νου τον Berkley με το ερώτημα ‘αν ο λεγόμενος ‘αντικειμενικός κόσμος’ υπάρχει παραγματικά ή αν είναι ψευδαίσθηση, προϊόν των αισθήσεών μας.

    Ο τρόπος που αντιμετωπιζει την νέα του πραγματικότητα ο Παντελής, με τις δύο ηλικίες, αυτή των οριστικά 24ων και των μεταβαλλόμενων 28, με χιούμορ, έκπληξη, ανατριχίλα, παραίτηση είναι τόσο πειστικός, που δίνει την εντύπωση πως δεν είναι επιστημονική φαντασία.

    Πραγματικά
    δεν ξερει τι να επαινέσει κανείς.
    το γράψιμο που είναι καταπλητικό;
    την ιδέα; την πρωτοτυπία;
    την απόγευση, την εντύπωση δηλαδή που αφήνει μετά στον αναγνώστη; ‘Γιά σκέψου, ρε, τι μπορει ακόμα να μας συμβεί…..

    Κάποιοι του υπέδειξαν ‘να το διανθίσει με επεισόδιο αλληλεπίδρασης, και η Ε΄φη εφτασε μέχρι και το σεξ.
    Εγώ λέω πως ΔΕΝ λείπει. Απλώς πρέπει να είναι το επόμενο κεφάλαιο.
    Πολύ απλό

  31. leonicos said

    29 και λοιποί

    Τί πάθατε με ΤΗΝ Πάντειο;

    Έχει μετωνομαστεί σε Ο Πάντειος;

    Πάντειος σχολή δεν είναι;

  32. leonicos said

    28

    Πολύ καλό. Περιέχει πολλές ενδιαφέρουσες ιδέες, που σε κάνουν να σταματάς κάθε τόσο για λίγο και να σκέφτεσαι. Και είναι γραμμένο με μαεστρία και χιούμορ. Το ευχαριστήθηκα. Μπράβο!

    Θα έλεγα ότι μας καλύπτεις όλους με αυτό που έγραψες

  33. leonicos said

    Άκυρο

    Τώρα εγιναν όλα πανεπιστήμια

    Το πάντειον πανεπιστήμιο

    Ουδέτερο έγινε

    Σημεία των καιρών: Αρσενικα και θηλυκά γίνονται ουδέτερα

    Αυτό συνεβαινε ανέκαθεν με τα γηρατειά. Τώρα που η νεότητα επεκτείνεται….

    77; ε, δεν είσαι και μεγάλος!

    η ουδετερότητα κατεβαίνει σε ηλικίες.

    Το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι μια λέξη παραμένει ενδόξως ουδέτερη

    Αλλά δεν είναι!

    Δεν βάζω κουίζ, γιατί άμα τη βρείτε
    θα σας πετάξει έξω ο νοικοκύρης για χυδαιότητα, κι εμένα για ηθικό αυτουργό.

    Οπότε, κι αν τη βρείτε… μην την γράψετε εδώ.

    Θα την δει η Φωτεινή, και αλίμονό μου

  34. Νέο Kid said

    Ας μπούμε , με αφορμή τη νύξη απ το ωραίο σάι-φάι , σε κάτι πιο απτό (no pun intended! 😊) την αίσθηση της αφής!
    Είναι γεγονός ότι η αφή μας υποβαθμίζεται ως «σημαντική αίσθηση» όλο και περισσότερο! Οι λόγοι νομίζω γίνονται εύκολα αντιληπτοί απ τον καθέναν. Όλο και λιγότερη επαφή με το φυσικό περιβάλλον, όλο και λιγότεροι άνθρωποι πιάνουν (κυριολεκτικά!) πράγματα, δέντρα, ζώα και η ιατρική ακόμα ελάχιστα πλέον βασίζεται σε εξετάσεις αφής.
    Η αφή όμως είναι σημαντική για τον άνθρωπο! Ίσως το σπουδαιότερο πράγμα που θα λείψει όταν εκλείψουν τα χάρτινα βιβλία να είναι η μυρωδιά τους (οπωσδήποτε!) και η αίσθησή τους, η αφή!
    Είχε γίνει κάποτε (στην Αμερική νομίζω) ένα πείραμα για το πώς αντιλαμβάνονται διάφορα γεωμετρικά στερεά οι άνθρωποι. Είχε προκύψει ότι τα «ιδανικά» στερεά, τα στερεά του Πλάτωνα που σχηματίζονται από ίδια κανονικά πολύγωνα το καθένα έγιναν εύκολα αντιληπτά και «ξεχώρισαν» μόνο από τυφλούς ή γενικά από ανθρώπους που δεν χρησιμοποίησαν όραση , αλλά μόνο την αφή τους. Τα ψηλάφισαν και τα κατηγοριοποίησαν σαν κάτι το ξεχωριστό. Κάτι «διαφορετικό» απ τα υπόλοιπα.
    Αυτή η «αρμονία» (δεν ξέρω πώς να το πω καλά) ,η σύνδεση της αφής μας με συναισθήματα κι εντυπώσεις και μνήμες , είναι δύσκολο να διασωθεί, αλλά πρέπει!

  35. Y. G. said

    Πανεμορφο διηγημα.

    » τον βούτηξε και τον έσφιξε τόσο που σχεδόν τον έσπασε, ενώ με μια φωνή που μετά βίας γνώριζα ούρλιαξε “αγόρι μουουου”, τραβώντας το ου σχεδόν σαν λύκος που αλυχτάει, με πρόσωπο παραμορφωμένο από δάκρυα.»

    Μου θυμισε την σκηνη της συναντησης του Οδυσσεα με τη μανα του στον κατω κοσμο οταν προσπαθησε να την αγκαλιασει.

  36. 34# Δλδ με ποιο τρόπο «έγιναν εύκολα αντιληπτά» μόνο χωρίς την όραση?
    Θα σε διαβάσω αργότερα, τώρα έχω έξοδο μετά παϊδακίων για να εξασκήσω όλες τις αισθήσεις μαζί.

  37. ΓιώργοςΜ said

    Κα-τα-πλη-κτι-κό! Από την πρώτη παράγραφο.
    Διασκέδασα μέχρι που ήρθαν κάποιες μνήμες και μου το χάλασαν λίγο. Το αυτοσαρκαστικό ύφος μου θύμισε πολύ νουάρ διήγημα με μπλαζέ ήρωες, από Τσάντλερ και Χάμετ μέχρι Ταΐμπο, ίσως λίγο και την «Καζαμπλάνκα» του Λόρι.

    Από τα φιλοσοφικά, κρατάω το
    δεν πιστεύω πως γίνεται να φοράς μόνιμα μια μάσκα αν δεν είναι τελικά ένα με την φάτσα σου.

  38. Νέο Kid said

    36. 34. Δεν το είπα απόλυτα σωστά, but almost…:
    Δες εδώ Χτήνε παιδακοβόρε!
    https://www.futilitycloset.com/2022/01/14/insight-5/

  39. Costas Papathanasiou said

    Καλημέρα!
    Ωραίο διήγημα και Εδώ και Εκεί. Όσο Εκεί μπορεί να γίνει το Εδώ και τούμπαλιν (κατά πώς λέει περίπου κι ο συγγραφέας του).
    Θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως φόρος τιμής στον Στίβεν Χόκινγκ, είναι όμως πιο πολύ μια ελεγεία για την (συνηθέστερη απ’ ό,τι νομίζεται) διαφορετικότητα που πασχίζει να συνυπάρξει:
    Πρώτα, διακρίνοντας την (ανα)γέννηση του Όντος απ’ το (φαινομενικά) μη-όν : «Πάντως από εκείνη την κατάσταση της χαοτικής απομόνωσης με έσωσε το πρώτο ερέθισμα, η επίγνωση πως σκέφτομαι αλλιώς, πως κάτι πρωτόγνωρο έχει ο τρόπος που νιώθω μέσα στο ίδιο μου το μυαλό.(..)Η πρόθεση να με βλέπουν ως πρόσωπο, ως άνθρωπο, ήταν η πρώτη ανακούφιση στο χάος της νέας μου ταυτότητας, και μου έδειξε πως είχα την επιλογή να με ξαναδώ κι εγώ ως άνθρωπο, έστω με μια πρωτόγνωρη έννοια.»
    Έπειτα, συμβιώνοντας την (κωμικοτραγική) αποδοχή του από τον (τέως όμαιμο) Άλλο «τον κυρ-Αντώνη που ξεχαρβάλωνε ένα ελαστικό αγγούρι εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, (…) που έσφιγγε τον μετά θάνατον γιο του και αποφασίσαμε και οι δυο, εκεί και τότε, πως τελικά ήμουν ζωντανός. Ξαναβρήκαμε τη ζωή από τον πιο περίεργο δρόμο και πώς να του μιλήσω με την τεχνητή φωνή που μου είχαν φορέσει αλλά του μίλησα και με άκουσε και με αναγνώρισε. Γαμώ την κοινωνία μου, γαμώ!»
    Τέλος με την αποδοχή της μοναχικής αντιφατικότητας του Είναι του: «Αποτελώ μια κοινωνία του ενός και ταυτόχρονα προσπαθώ να ξαναβρώ μια θέση στα ανθρώπινα πράγματα.»
    Έτσι, στο νεο-υπαρξιστικό αγωνιώδες ερώτημα “Χάνω ανθρωπιά και πώς θα υπάρχω;” φαίνεται να απαντά απλά:“επικοινωνώ ανθρωπίνως, ζω.” (:«Θα αρχίσω να αποκλίνω από τα ανθρώπινα και να χάνομαι σε ιντερνετικούς διαδρόμους σαν ζων μιμίδιο; Η προσωπικότητά μου θα καταρρεύσει ή θα βρει μια νέα σταθερότητα με βάση τα καινούρια μου βιώματα;(..)έμαθα πως ο χώρος και ο χρόνος είναι σχετικά. Αυτό που δεν είναι σχετικό είναι η ανάγκη μου να σας βρω. Να καθρεφτιστώ στον κόσμο, όπως οτιδήποτε γεννήθηκε άνθρωπος.»).

    » Ζωή, — ένα τραύμα στην ανυπαρξία.”λέει ένα γνωστό μονόστιχο ποίημα του Ρίτσου (¨ “Επίλογος”, 27. VII. [19]68 , συλλογή “Πέτρες”) και “(…) γύρω στο τραύμα συναθροίζεται η ζωή μ’ όλα τα φύλλα της και τα σκυλιά της”, λέει σ΄ένα άλλο (“Τροχονόμος”, 1974-1975).
    “Η διαδικασία πήρε 3 χρόνια και 9 μήνες. Και μετά κάποιος πάτησε το ΟΝ.” επισημαίνει παιγνιωδώς ο Aerosol: Το ΟΝ (ως αγγλικό “άνω”), γεννά (μετά από εννεάμηνη-πλας κύηση) το όν κάτω, το οποίο ούτως ή άλλως, τελικά πατιέται.
    Κάθε γέννηση είναι σίγουρα πράξη τραυματική.
    Κι αφού γεννιόμαστε κλαίγοντας, ίσως θα πρέπει να μάθουμε να σκεφτόμαστε “έξω απ’ το κουτί” και να πασχίσουμε να ισοφαρίσουμε γελώντας με τον θάνατό μας.

  40. Θράκας said

    Συγχαρητήρια.Με τον ανάλαφρο γεματο ζωντάνια τρόπο σκεψης ενος 24χρονου στο απόγειο των ορμών του,γεννετήσιων και όλων των υπόλοιπων.Τι θα γινοταν αν ο Καρτεσιος(σκεφτομαι άρα υπάρχω) και ο Σαρτρ (υπάρχω μεσα από το βλέμμα του Άλλου) έμπαιναν μέσω εξελιγμένης τεχνολογίας μεσα σε ένα»κουτί «;Ποια θα ήταν η διαφορά αφαιρώντας το κορμί;Θα ερωτεύονταν τον κόσμο το κουτί όπως ο άνθρωπος Παντελής;Μπράβο, πολύ όμορφο και πολύ ποιητικό,όπως ταιριάζει σε έναν 24χρονο.

  41. venios said

    Καλό!

  42. Αγγελος said

    Εξαιρετικό!
    Φανταστείτε να επιζεί πράγματι με κάποιον τρόπο μετά τον σωματικό θάνατο η συνείδησή μας και να βρεθούμε, όταν έρθει η ώρα, σε μια τέτοια κατάσταση — αποκομμένοι από αισθήσεις, μην ξέροντας αν αυτή είναι πια η κατάστασή μας ή αν θα έρθει κάποτε μια μετενσάρκωση ή μια ανάσταση ζωής ή κρίσεως… Μπρρρ!
    Και το φρικτότερο είναι ότι σχεδόν αυτό πράγματι συμβαίνει σε μερικούς ανθρώπους εν ζωή…

  43. Χαίρετε,
    Ωραίο (το διήγημα κι ωραίος ο συγγραφέας)

    23 Έτσι Το ίδιο σκέφτηκα κι εγώ (μετά το σχόλιο στο 20)

  44. ΣΠ said

    Θυμήθηκα την κωμωδία The Man with Two Brains (1983) με τον Στιβ Μάρτιν.

  45. GeoKar said

    Ειλικρινά μπράβο στον συγγραφέα για το πραγματι ωραίο κ καλογραμμένο διήγημα που, όμως, φοβουμαι Ν(ο)ικοκυρη πως δεν είναι επιστημονικής αλλά δυστοπικης φαντασίας.

  46. sarant said

    Ευχαριστω για τα νεότερα!

    45 Μα, η δυστοπία είναι ένα από τα βασικά ρεύματα, θα έλεγα, της ΕΦαντασίας, τουλάχιστον μετά την πρώτη περίοδο της ΕΦ

  47. Stelios Kornes said

    Μου αρεσε πολυ το διηγημα, αν και ομολογω πως ξεκινησα να το διαβαζω βιαστικά και σκεφτομουν να το αφησω γι’ αργοτερα, λογω άλλων υποχρεώσεών μου. Με κρατησε ομως και το ολοκληρωσα μονορουφι. Σπανια επισης διαβαζω κατι 2 φορες συνεχομενα, ομως τωρα το εκανα κι αξιζε. Μπραβο στο συγγραφεα κι ευχαριστιες στον καλο μας Νικοκυρη, ο οποιος φροντιζει να διαβαζουμε εκλεκτα αναγνωσματα!

  48. Μάλλον πρέπει να το κοιτάξω που μου αρέσουν αυτά τα δυστοπικά αφηγήματα, έργα κλπ, ειδικά τα ποστ-αποκαλύπτικ. Και φορές αναρωτιέμαι αν οι σκηνοθέτες και συγγραφείς ανησυχούν ή υπαγορεύουν.

    42# Θα θυμάστε την περίπτωση της γυναίκας που κακοποίησε πριν χρόνια ένας σεκιουριτάς και η βλάβη που της προκάλεσε στον αυχένα την έφερε σε αυτή την κατάσταση. Ζωντανή και κλειδωμένη στο σώμα της. Να ζει άραγε ακόμα? Εύχομαι να έχει με κάποιον τρόπο τελειώσει αυτή η φρίκη.

  49. ΣΠ said

    48β
    Μου θύμισες την εξαιρετική αντιπολεμική ταινία Ο Τζόνι πήρε τ’ όπλο του (1971).

  50. Τώρα που μετά τα παϊδάκια και την άνευ αλκοόλ μπύρα (γαμώ το κοπρόσκυλο και την αντιβίωσή μου μέσα γαμώ) τελείωσα, όχι ακριβώς ψύχραιμα, τη δεύτερη ανάγνωση, είναι εξαιρετικό λοιπόν. Ευχαριστούμε Κάπτεν Φλιτ, ευχαριστούμε Νικοκύρη.

  51. sarant said

    50 Καλό το Κάπτεν Φλιτ 🙂
    Κι εγώ μπίρα ήπια, είχα ξεμείνει από κρασί.

  52. 49# Κι εμένα μου θύμισες πως ο πρωταγωνιστής ο Τίμοθυ Μπότομς μετά έπαιξε τον Μπους σε αυτό εδώ το άθλιο κατασκεύασμα που είχα τη μαζοχιστική επιμονή να δω μέχρι τέλους: https://en.wikipedia.org/wiki/DC_9/11:_Time_of_Crisis

  53. Triant said

    Μπράβο Aerosol!

  54. aerosol said

    Ευχαριστώ πολύ τον Νικοκύρη που φιλοξένησε το πόνημά μου. Σας ευχαριστώ όλους που διαθέσατε τον χρόνο για να το διαβάσετε!
    [Ε, σας ευχαριστώ και καμαρώνω για τα καλά λόγια, μην κρύβομαι! Ένα έξτρα μερσί για το Are you there? της Λου.]

  55. Εξαιρετικό!

  56. aerosol said

    Μερικές σκέψεις:
    Παραδόξως, με προβλημάτισε αν θα κρατήσω «την» Πάντειο. Αντικειμενικά δεν ταίριαζε τόσο στον νεαρό ήρωα. Τελικά το κράτησα σαν… φόρο τιμής στα παλιά. Ας πούμε πως έτυχε να χρησιμοποιήσει αυτό τον τύπο στον λόγο του.
    Προσωπικά δεν το θεωρώ δυστοπικής φαντασίας. Δεν περιγράφει κάποιο σκοτεινό, τρομακτικό μέλλον. Έτσι το βλέπω εγώ.
    Το μέλλον του ήρωα μου είναι ασαφές. Η ανάκτηση κάποιας αίσθησης ανθρώπινης ταυτότητας και η ακαθόριστη ελπίδα για περισσότερη επαφή (ίσως ακόμα και… με την κατάλληλη βιτσιόζα) μου ήταν αρκετή. Ή μέχρι εκεί έφτανε το ενσταντανέ που έσκασε στο νου μου.

  57. Ούτε εμένα μου φάνηκε δυστοπικό.

  58. Χαρούλα said

    Πολύ καλό Aerosol! Σε όλα τα επιίπεδα. Μπράβο!

  59. Μη δαγκώνουτε. Ως γνήσιος απαισιόδοξος δίνω μαύρες προεκτάσεις σε ό,τι πέσει μπροστά στα μάτια μου.

  60. aerosol said

    #59
    Μα… για άσπρα σκυλιά μας πέρασες;! 😀

  61. 60# Κι η μαύρη δικιά μου είναι 😃

  62. sxoliastis2020 said

    Πολύ καλό! Εύγε!!

  63. sarant said

    54-56 Καλώστον, σε ευχαριστώ και από εδώ!

  64. Alexis said

    Καλησπέρα.
    Ωραία η γραφή του Aerosol συγχαρητήρια!
    Πρωτότυπο το θέμα αλλά και λίγο τρομακτικό. Εμένα προσωπικά με αγριεύουν λίγο αυτές οι αφηγήσεις για το τι μας περιμένει στο «όχι και πολύ μακρινό μας μέλλον»

    Απορία (προς τον συγγραφέα): Αφού είχαν τόσο προηγμένη τεχνολογία ανάκτησης των δεδομένων του εγκεφάλου γιατί δεν του έφτιαχναν και ένα «σώμα» να είναι πιο λειτουργικός και εν τέλει αυτόνομος;

  65. loukretia50 said

    64. Και ποιός λέει πως τον ήθελαν αυτόνομο? – προσωπική άποψη

  66. aerosol said

    #64
    Η βασική τεχνολογική ιδέα θεωρητικά δεν βρίσκεται πολύ μακριά μας χρονικά. Πριν γράψω έκανα κάποιο ψάξιμο πάνω στις τεχνικές που μελετούνται για μεταφορά της ανθρώπινης συνείδησης σε ψηφιακά μέσα. Ακόμα και το Human Brain Project στη Γενεύη είναι υπαρκτό. Όμως η ιστορία δεν εξελίσσεται σε κάποιο πολύ μακρινό μέλλον, οπότε δεν θεώρησα λυμμένα όλα τα τεχνικά προβλήματα. Θεωρητικά το να υπάρξει κάποιο όχημα που θα μπορούσε να μεταφέρει τον ήρωα δίνοντάς του μια σχετική αυτονομία είναι κάποιο μελλοντικό βήμα, το οποίο φαίνεται να προσδοκά κι αυτός. Κάνω την σκέψη πως ο όγκος των πληροφοριών που αποτελούν τον ήρωα απαιτεί τεράστιο χώρο. Το όποιο «όχημα» δεν θα μπορούσε να τον μεταφέρει ατόφιο, θα λειτουργούσε μάλλον σαν προέκταση του δωματίου/κουτιού που τον αποτελεί, με κάποιο δυνατό wifi τρόπο επικοινωνίας. Σχεδόν σαν να στέλνει από τον χώρο του ένα ρομπότ με αισθητήρες.

    Ηθελημένα δεν θεώρησα μια σούπερ εξελιγμένη τεχνολογία που θα τον έκανε κάτι σαν Ρόμποκοπ, ήθελα να κρατήσω την ιστορία πιο κοντά στο τώρα. Νομίζω πως αυτό κάνει πιο εύκολη την συναισθηματική ταύτιση και εστιάζει καλύτερα στις ανθρώπινες εσωτερικές διακυμάνσεις, χωρίς να θαμπώνει τον αναγνώστη με τεράστια λίστα τεχνολογικών καινοτομιών.

  67. Διονύσης said

    Εξαιρετικό!!!
    Πολύ πρωτότυπη ιδέα και θαυμάσια γραφή!!
    Το ξεκίνησα από περιέργεια, για να είμαι ειλικρινής αλλά το διάβασα απνευστί!
    Μπράβο Aerosol!!

  68. Δεν είμαι φαν του διαβάσματος και ειδικά τέτοιου τύπου διηγήματα δεν μου ταιριάζουν καθόλου. Φυσικά το διάβασα, το βρήκα καλογραμμένο, δεν «σκόνταψα» πουθενά-είχε στρωτή ροή, αλλά και δεν ένοιωσα τίποτε με το που το τελείωσα. Ευχαριστίες στον αεροζόλ για το διήγημα και τον νικοκύρη για την δημοσίευση

  69. aerosol said

    Ευχαριστώ και τους νεότερους σχολιαστές για τον χρόνο και τα καλά λόγια τους.
    Ζητώ συγνώμη που εμφανίστηκα και τόσο καθυστερημένα στα σχόλια. Δεν ήταν από… σνομπαρία, αλλά προέκυψε κάτι και δεν μπόρεσα να μπω νωρίς στο μπλογκ.

    Ευχαριστώ επίσης και γιατί τα σχόλιά σας μου έδειξαν και πλευρές/αποχρώσεις του διηγήματος που ο ίδιος δεν είχα σκεφτεί. Και οι ιστορίες όταν καθρεφτίζονται σε άλλους, πλουτίζουν!

  70. sarant said

    66 Δεν είναι τόσο σίγουρο πως απαιτεί τεράστιο χώρο η αποθήκευση των πληροφοριών, πάντως.

  71. aerosol said

    #70
    Μπορεί να έχω μείνει και λίγο πίσω στις εξελίξεις… Ας το πούμε καλλιτεχνική άδεια τότε! 🙂

  72. Νέο Kid said

    Το πρόβλημα στην «προσομοίωση» του ανθρώπινου εγκεφάλου δεν είναι πρόβλημα χωρητικότητας. Ο Ρότζερ Πένροουζ έχει μια θεωρία ότι το μυαλό μας μπορεί και να μη λειτουργεί αλγοριθμικά ( σαν κομπιούτερ ) ,αλλά με άλλο πιο πολύπλοκο και «spooky» τρόπο , που εμπλέκει κβαντομηχανική και φρακταλικές «αρχιτεκτονικές». Αν ισχύουν αυτά , η ΑΙ (artificial intelligence) και το Transhumanism έχουν πολύ κουπί για να γίνουν κανονικοί άνθρωποι…

  73. aerosol said

    #72
    Ναι, στην πράξη νομίζω πως έχεις δίκιο. Έχουμε δείγματα πως η συνείδηση προκύπτει με ποικίλλους και άγνωστους μηχανισμούς, φρακταλικά ή με άλλους παλαβούς τρόπους.

  74. kpitsonis said

    Συγχαρητήρια στο συγγραφέα και ευχαριστίες στο Νικοκύρη !

  75. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Επιβεβαίωσες τον λόγο που διαβάζω τόσα χρόνια τα σχόλιά σου κι ας μη συμφωνούμε σχεδόν πουθενά.😂
    Εμένα μου άφησε την αίσθηση ενός ψυχογραφήματος των σημερινών ανθρώπων των ανεπτυγμένων χωρών που είναι χωμένοι συνεχώς στο διαδίκτυο ψάχνοντας απελπισμένα οι περισσότερoi για λίγη επικοινωνία.

    Η Σοφία είναι ήδη εδώ https://www.youtube.com/watch? v=GMxlXt2y5Tw&ab_channel=AlphaNewsLive και το Metαverse έρχεται οσονούπω.

    Όπως και νάχει, ΑΞΙΟΣ!👍

    Και κάτι σχετικό από τους προφητικούς Kraftwerk

  76. aerosol said

    #75
    Με διαβάζεις γιατί νιώθεις πως και όταν σου σπάω τα νεύρα (κι εσύ τα δικά μου) κατά βάθος σ’ αγαπάω.
    Ευχαριστώ για όλα, και υπόσχομαι να στα σπάω και στο μέλλον! 🙂

    [Το Metaverse νομίζω πως θα είναι μια μεγαλόπνοη φούσκα για να μαντρώνει καλύτερα την πελατεία. Δεν περιμένω περισσότερα και αμφιβάλλω αν θα πιάσει.]

  77. ΣΠ said

    72, 73
    Ο Πένροουζ με την βοή­θεια των θεωρημάτων μη πληρότητας του Γκέντελ και της μηχανής Τούρινγκ έδειξε, νομίζω πειστικά, ότι υπάρχουν κάποιες διεργασίες του εγκεφάλου που είναι μη αλγοριθμικές. Πιο συγκεκριμένα, έδειξε ότι υπάρχουν προτάσεις που γνωρίζουμε ότι είναι (ο εγκέφαλός μας τις αντιλαμβάνεται ως) αληθείς αλλά δεν μπορούν να αποδειχθούν αλγοριθμικά. Για το πώς προκύπτουν αυτές οι διεργασίες και ποια είναι η λειτουργία τους υπάρχουν υποθέσεις και θεωρίες που είναι μάλλον αμφιλεγόμενες. Ο Πένροουζ, μη έχοντας επαρκή γνώση νευροβιολογίας, συνεργάστηκε με τον Στιούαρτ Χάμεροφ και πρότειναν μια θεωρία για το πώς προκύπτει η συνείδηση. Η θεωρία έχει δεχθεί κριτική αλλά και καμία άλλη προτεινόμενη θεωρία δεν είναι ικανοποιητική. Έχουμε πάρα πολύ δρόμο ακόμα για να κατανοήσουμε, πόσο μάλλον να προσομοιώσουμε την λειτουργία του εγκεφάλου. Όμως, αυτό για το οποίο είμαι πεπεισμένος είναι ότι οι σημερινοί υπολογιστές, ακόμα κι αν γίνουν πολλές τάξεις μεγέθους ταχύτεροι και αποκτήσουν πολλές τάξεις μεγέθους μεγαλύτερη χωρητικότητα, δεν μπορούν να το πετύχουν.

  78. Ωραιότατο!

    «Αφενός τι να το κάνω το αίμα, στην καλύτερη να σας έπινα λίγο ρεύμα,…»
    Φέτος ο Παντελής καλύτερα να μας έπινε το αίμα παρά λίγο ρεύμα!😄(θα μας γδάρει ο λογαριασμός ρεύματος!😱)

    Ψάχνω ένα διήγημα του Χεμινγουέι «Στην προκυμαία της Σμύρνης», δεν πρέπει να είναι μεγάλο και σκέφτηκα μήπως υπάρχει το κείμενο στο διαδίκτυο, αλλά δεν μπόρεσα να το βρω. Αν κάποιος ποιο ειδήμονας μπορεί να βοηθήσει… ευχαρίστως να δεχτώ τη βοήθεια.😄

  79. Νέο Kid said

    78. Όχι κι ό,τι καλύτερο, αλλά ίσως σού κάνει :

    Click to access On-the-Quai-px3wcb.pdf

  80. loukretia50 said

    78. Βρήκα αυτό, μόνο στα αγγλικά, δεν ξέρω αν βοηθάει

    https://litnorteamericanaffyl.files.wordpress.com/2009/05/hemingway-ernest-in-our-time-2.doc

  81. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    76 – Aμοιβαία τα αισθήματα Αerosol με την διαφορά πως δεν μου σπάς ποτέ τα νεύρα, γιατί ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορεί να το κάνει.😂
    Τα πράγματα είναι απλά για μένα φίλε μου, δεν έχω να χωρίσω με κανένα τίποτε εδώ κι ούτε θέλω να επιβάλω την όποια άποψή μου ή να πείσω τον οποιονδήποτε, μου αρκεί να την εκφράζω, οπότε για ποιό λόγο να νευριάσω;
    Με όσους μπορώ να έχω έστω μια στοιχειώδη επικοινωνία έχει καλώς, με τους υπόλοιπους, μακριά κι αγαπημένοι.😂
    Τώρα αν σπάω τα δικά σου νεύρα, συγγνώμη αλλά να ξέρεις πως δεν έχω πρόθεση, μάλλον φταίει η αδυναμία γραπτής έκφρασης που έχω, δυστυχώς δεν έχω την δική σου ευχέρεια. Δύσκολα μαθαίνεις να εκφράζεσαι σωστά στην οικοδομή.😂

    Για το Metaverse έχω διαφορετική άποψη, αν δεν πιάσει αυτό θα πιάσει κάτι ανάλογο. Αυτό που έχω διακρίνει εδώ και χρόνια στο ιστολόγιο, είναι πως δεν λαβάνεται ποτέ υπόψιν η νέα γενιά ενώ το metaverse ακριβώς σ΄αυτήν στοχεύει κι όχι σε μάς τους ληγμένους.😂 Τα νεογέννητα, είναι με ένα τάμπλετ στα χέρια και δυστυχώς, οι νέοι γονείς το θεωρούν φυσιολογικό για να μη πώ πως καμαρώνουν κι όλας για την εξυπνάδα του παιδιού τους, για ΤΟΣΗ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ ΜΙΛΑΜΕ! Ποιοί είναι όμως οι νέοι γονείς; πρακτικά τα παιδιά μας, αυτές τις αξίες τους δώσαμε, αυτές χρησιμοποιούν.
    Ουσιαστικά ο κόσμος δεν έχει καμία αντίσταση στην επέλαση των νεόκοπων τεχνολογικών πολυεθνικών εταιρειών. Κάποια στιγμή θα προκύψει αντίδραση φυσικά, μένει να δούμε πότε και τι αποτέλεσμα θα έχει.

  82. sarant said

    82 🙂

    79-80 Αυτό ειναι μόνο;

  83. 79 80 Ευχαριστώ Λου και Νέο Kid θα το ήθελα στα ελληνικά, θα δω αν κάποιος γνωστός μπορεί να το μεταφράσει γρήγορα.

  84. loukretia50 said

    85 δες κι αυτό

    https://www.o-klooun.com/anadimosiefseis/ernest-xemingouei-stin-prokimaia-tis-smyrnis

  85. sarant said

    85 Mάλιστα, ώστε δεν ήταν παρών

  86. 85 Το είχα δει αυτό,το έψαχνα ολόκληρο. Δεν πειράζει μάλλον δεν υπάρχει.
    Ευχαριστώ και πάλι.

  87. loukretia50 said

    Με αφορμή το καταπληκτικό του σχ. 82 :

    Ω, Παντελή μου ατελή, σκόρπιος ήσουνα πάντα!
    Κάθε κομμάτι και καημός κι από οργάνωση χαμός
    Τώρα… καλά σαράντα!

    Στο ράφι μένει ο μορφονιός, τι κρίμα! Κι ήταν τόσο νιος!
    Και ΦΛΙΤ γράφει η λεζάντα!

  88. Κουτουρού said

    Είναι όντως εκπληκτική η ομολογία του κ. Σαραντάκου (σχ. 83) ότι αγνοούσε την ύπαρξη του ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟΥ μίνι διηγήματος του Έρνεστ Χεμινγουέη «ON THE QUAI AT SMYRNA» που διδάσκεται σε ΟΛΕΣ τις βαθμίδες των τουρκικών σχολείων με τον τίτλο «İzmir Rıhtımında» . Υπάρχει μάλιστα και εκτεταμένο λήμμα στην τουρκική wikipedia για το διήγημα αυτό

  89. stratosbg said

    Reblogged στις a hairless ape.

  90. Παναγιώτης K. said

    Σήμερα διάβασα το διήγημα του Αεροζόλ.
    Περιμένω να ευχαριστηθώ και ένα επόμενο και αυτό, να μην αργήσει.

  91. sarant said

    89 Bρε καλώς τον από την εφεδρεία!

  92. antonislaw said

    Συγχαρητήρια πολλά Αεροζόλ!πολύ μου άρεσε το διηγημά σου, καλογραμμένο,μεταφέρει στα καθ ημας, στον ελληνικό χώρο, μια θεματική που είναι πολύ της μόδας τα τελευταία χρόνια.Θεωρώ πολύ εύστοχο το εύρημα που ο γονέας που βλέπει το «παιδί»μετά την «επέμβαση» είναι ο πατέρας κι όχι η μάνα κι έχουμε την ευκαιρία να δούμε αναπτυγμένο τον πόνο μαζί με τη συγκίνηση προς το υπόλειμμα προσωπικοτητας θα ελεγα του παιδιού του, ενός Έλληνα πατέρα και χειρόνακτα.πρωτότυπο και πολύ ενδιαφέρον διήγημα, με τη σκηνή που συνθλίβει το ρολό αφής με τα ακατέργαστα και αμάθητα πρις την τεχνολογία-αλλά και για πράξεις έκφρασης γονεϊκής τρυφερότητας ίσως-να είναι η πιο δυνατή και ευρηματική του διηγήματος!
    Κρίμα που δεν είναι πια ανάμεσά μας ο Αυγουστίνος που ήταν ρέκτης της λογοτεχνίας επιστημονικής φαντασίας και εγραφε το cf διήγημα στο εμβληματικό περιοδικό των κομπιουτεράδων της δεκ.του ’80, το Πίξελ!Πιστεύω θα του άρεσε πολύ!

  93. aerosol said

    Ευχαριστώ Παναγιώτη και Αντώνη.
    Είναι όμορφο να σκέφτομαι πως θα άρεσε του Αυγουστίνου.

  94. Νομικαντώνη μόλις σκέφτηκα πως δεν σου ευχήθηκα για τη γιορτή σου. Το κάνω λοιπόν τώρα που βαστάνε ακόμα οι σαράντα μέρες 🙂

  95. Κουτουρού said

    92: Δηλαδή το ξέρατε το διήγημα του Hem. για το Quai της Σμύρνης;

  96. sarant said

    96 Καλά που ξανασχολιάσατε, και είχα ξεχάσει το μπαν.

  97. antonislaw said

    94 Σίγουρα θα το λάτρευε.Ο Αυγουστίνος είχε μεγάλη εμπειρία καταρχάς ως φανατικός αναγνώστης λογοτεχνίας επιστημονικής φαντασίας και γενικότερα λογοτεχνίας του φανταστικού και στη συνέχεια ως επαγγελματίας μεταφραστής της μέχρι το τέλος, αλλά και δημιουργός. Κρίμα που μας άφησε νωρίς, μου έχουν λείψει μεταξύ αλλων και τα σχόλιά του,Αεροζόλ.

  98. antonislaw said

    95, Χτήνε, σε ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σου!εννοείται ότι είναι εμπρόθεσμες και κυριως ευπρόσδεκτες πάντα!

  99. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    98 – Απίστευτα ποιοτικός άνθρωπος όπως και η συντρόφισσα του Αναστασία.
    Μετά την γνωριμία μας στην σύναξη της Πανόρμου, είχαμε επικοινωνία μέσω μέηλ και γνωριστήκαμε καλύτερα. Δυσαναπλήρωτο το κενό του στην καρδιά μου αλλά ευτυχώς, έχω την πράα χαμογελαστή εικόνα του στην σκέψη μου.

    Γι’ αυτό λέω μονίμως, ελάτε στις συνάξεις να γνωριστούμε κι από κοντά, ό,τι κι αν μας χωρίζει εδώ, εκεί χάνεται γιατί η ανταλλαγή ευχάριστων συναισθημάτων μας φέρνει πιο κοντά και κάνει την εξουσία να ανησυχεί.😂

    Επίσης, όσοι χειρίζεστε καλά τον λόγο, γράψτε ό,τι σας εκφράζει και δημοσιοποιήσετε το εδώ στο φιλόξενο και δημοκρατικό ιστολόγιο του Σαραντάκου, του δικού μας Νικόλα👍😍.
    Είναι πολύ όμορφο να ανακαλύπτουμε μια άλλη καλλιτεχνική πλευρά διαφόρων σχολιαστών που έχουμε διαμορφωμένη εικόνα μόνο από τα σχόλια τους, συνήθως εντελώς λανθασμένη.
    Τον Αerosol από την αρχή τον είχα σε εκτίμηση, με αυτό το διήγημα με εξέπληξε ευχάριστα κι ανέβηκε στην κορυφή της εκτίμησης μου, ελπίζω να έρθει κάποτε σε κάποια σύναξη, είμαι βέβαιος πως πολλοί θέλουν να τον γνωρίσουν κι από κοντά, όπως και πολλούς άλλους.

    ΕΛΆΤΕ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕ!😂😂😂

    Υ.Γ – Κι εσύ να έρθεις, δεν χρειάζεται να γνωριζόμαστε μόνο σε θλιβερά γεγονότα.😎👍😀

  100. antonislaw said

    100 Λάμπρο, ψυχή του ιστολογίου, ποσο δίκιο εχεις σε όλα όσα λες! Οι καιροί ου μενετοί, οι ευκαιριες δεν πρέπει να χάνονται για εκ του σύνεγγυς γνωριμίες και …κρασοκατανύξεις!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: