Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο Τζόνι πήρε τ’ όπλο του (απόσπασμα, σε μετάφραση Γιάννη Πολύζου)

Posted by sarant στο 7 Μαρτίου, 2022


Κούλουμα σήμερα, αλλά με τη σκιά του πολέμου να πέφτει βαριά. Οπότε, μην περιμένετε επετειακό θέμα, θα βάλουμε κάτι αντιπολεμικό.

Ο φίλος μας ο Missing Ink, κατά κόσμον Γιάννης Πολύζος, μου έστειλε ένα απόσπασμα, συγκεκριμένα το δέκατο κεφάλαιο, από το γνωστό αντιπολεμικό μυθιστόρημα Ο Τζόνι πήρε τ’ όπλο του, Johnny got his gun, του μεγάλου Αμερικανού συγγραφέα Ντάλτον Τράμπο (1905-1976).

Ο Τράμπο ήταν σεναριογράφος στο Χόλιγουντ, ήταν όμως και μέλος του ΚΚ ΗΠΑ και την περίοδο του μακαρθισμού μπήκε στη μαύρη λίστα κι έτσι δεν μπορούσε να δουλέψει παρά μόνο χρησιμοποιώντας ψευδώνυμο ή ονόματα άλλων ως βιτρίνα. Mάλιστα κέρδισε δυο Όσκαρ με αυτόν τον τρόπο.

Tο μυθιστόρημα «Ο Τζόνι πήρε τ’ όπλο του» κυκλοφόρησε το 1939 και έχει ως θέμα έναν Αμερικανό στρατιώτη του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου, τον Τζο Μπόναμ, που είναι καθηλωμένος στο κρεβάτι του νοσοκομείου, τραυματισμένος βαρύτατα: έχει χάσει χέρια, πόδια, το πρόσωπό του. Όμως το μυαλό του λειτουργεί κανονικά. Ο τίτλος παίζει με το συνθημα Johnny get your gun, που το χρησιμοποιούσε το αμερικανικό κράτος για να πείθει νέους να καταταγούν στον στρατό. 

To 1971, o Ντάλτον Τράμπο γύρισε την ταινία Johnny got his gun, σε δικό του σενάριο, βασισμένο στο βιβλίο του. Η ταινία απέσπασε διακρίσεις στο φεστιβάλ των Καννών, ενώ το 1989 το συγκρότημα Metallica κυκλοφόρησε το τραγούδι One, επηρεασμένο από την ταινία, αποσπάσματα από την οποία εμφανίζονται στο βιντεο κλιπ, που έγινε πολύ μεγάλη επιτυχία. Μάλιστα, οι Μετάλικα αγόρασαν τα δικαιώματα της ταινίας, για να συνεχίσουν να προβάλλουν το βίντεο κλιπ. 

Το βιβλίο κυκλοφόρησε στα ελληνικά το 2006 από τη Σύγχρονη Εποχή (σε μετάφραση της φίλης Έλλης Φιλοκύπρου). Η έκδοση αυτή είναι εξαντλημένη. Ο φίλος μας ο Missing Ink είχε κάνει νωρίτερα τη μετάφραση για δικό του λογαριασμό, επειδή του άρεσε πολύ το βιβλίο. 

Να διαβάσουμε λοιπόν το 10ο κεφάλαιο από το βιβλίο.

Ξαπλωμένος σ’ ένα κρεβάτι, δίχως τίποτα να κάνεις και πουθενά να πας, ήταν σαν να βρισκόσουν σ’ έναν ψηλό λόφο, μακριά απ’ το θόρυβο και τους ανθρώπους. Σαν νά ’χες πάει για κάμπινγκ ολομόναχος. Είχες όλο το χρόνο στη διάθεσή σου να σκεφτείς. Είχες χρόνο να ξεκαθαρίσεις κάποια πράγματα. Πράγματα που δεν είχαν περάσει πρωτύτερα απ’ το μυαλό σου. Όπως για παράδειγμα το να ξεκινάς για το μέτωπο. Ήσουν τόσο απομονωμένος εκεί στο λόφο σου που ο θόρυβος κι οι άνθρωποι δε σ’ ενοχλούσαν καθόλου σ’ αυτό το ξεκαθάρισμα. Σκεφτόσουν τώρα μόνο για τον εαυτό σου, χωρίς να λογαριάζεις το παραμικρό έξω απ’ αυτόν. Θαρρείς πως το μυαλό σου ήταν διαυγέστερο και οι απαντήσεις σου πιο λογικές. Μ’ ακόμη κι αν δεν ήταν λογικές δεν είχε σημασία, αφού έτσι κι αλλιώς δε θά ’χες ποτέ τη δυνατότητα να κάνεις κάτι σχετικά.

Σκεφτόταν, εδώ είμαστε Τζο Μπόναμ, ένας σωρός, ένα κομμάτι κρέας για την υπόλοιπη ζωή σου και για ποιο λόγο; Κάποιος σε χτύπησε φιλικά στον ώμο και σού ’πε έλα γιε μου, πάμε για πόλεμο. Κι εσύ πήγες. Αλλά γιατί; Σ’ οποιοδήποτε πάρε-δώσε, ακόμη κι όταν αγοράζεις ένα αμάξι ή κάνεις κάποιο θέλημα, έχεις το δικαίωμα να ρωτήσεις εγώ τι θα κερδίσω; Διαφορετικά, θ’ αγόραζες άχρηστα αμάξια για μια περιουσία ή θά ’κανες χαζά θελήματα αλλωνών και θα πέθαινες της πείνας. Ήταν κάποιου είδους υποχρέωση απέναντι στον εαυτό σου, κάθε φορά που κάποιος σου έλεγε έλα γιε μου, κάνε αυτό ή κάνε κείνο, να του πεις για στάσου ρε φίλε, γιατί να το κάνω, για ποιον, και τι θα κερδίσω εγώ σε τελική ανάλυση; Κι όμως όταν κάποιος έρχεται και σου λέει έλα μαζί μου και ρίσκαρε τη ζωή σου ή πέθανε κιόλας ή μείνε ανάπηρος, τότε δεν έχεις δικαιώματα. Δεν έχεις καν το δικαίωμα να πεις ναι ή όχι ή θα το σκεφτώ. Υπάρχουν πολλοί νόμοι που προστατεύουν την περιουσία ακόμα και σε περίοδο πολέμου, μα πουθενά δεν είναι γραμμένο πως η ζωή ενός ανθρώπου του ανήκει.

Βέβαια, πολλά παλικάρια ντραπήκαν ν’ αρνηθούν. Κάποιος είπε πάμε να υπερασπιστούμε την ελευθερία, κι εκείνοι πήγαν και σκοτώθηκαν δίχως να σκεφτούν την ελευθερία ούτε μια στιγμή. Και για τι είδους ελευθερία πολεμούσαν στο κάτω κάτω; Πόση ελευθερία και ποιανού την αντίληψη περί ελευθερίας; Πολεμούσαν για την ελευθερία να τρώνε τζάμπα παγωτό χωνάκι όλη τους τη ζωή ή για την ελευθερία να ληστεύουν όποιον γουστάρουν κι όποτε θέλουν ή για ποιο πράγμα τέλος πάντων; Όταν λες σε κάποιον ότι δεν μπορεί να κλέβει, του στερείς ένα μέρος της ελευθερίας του. Είσαι υποχρεωμένος να το κάνεις. Και τι διάολο πάει να πει ελευθερία έτσι κι αλλιώς; Είναι απλώς μια λέξη, όπως σπίτι ή τραπέζι ή οποιαδήποτε λέξη. Μόνο που είναι μια λέξη ιδιαίτερη. Όταν ένας τύπος λέει σπίτι, μπορεί να σ’ το δείξει για να σε πείσει. Μα όταν κάποιος λέει ελάτε, πάμε να πολεμήσουμε για την ελευθερία, δεν μπορεί να σου δείξει τίποτα. Δεν μπορεί να φέρει αποδείξεις για ό,τι λέει, οπότε πώς σου ζητάει να πολεμήσεις για δαύτο που να πάρει;

Όχι κύριος, όποιος πήγε στο μέτωπο και χώθηκε στα χαρακώματα για να πολεμήσει για την ελευθερία ήταν ένας βλάκας και μισός, κι ο τύπος που τον έστειλε εκεί ήταν ψεύτης. Την επόμενη φορά που θα ’ρχόταν κάποιος και θα τον ζάλιζε στο μπλα μπλα για την ελευθερία –τι εννοούσε επόμενη φορά; Δε θα υπήρχε επόμενη φορά για κείνον. Μα ας πάει στο διάολο. Αν ήταν δυνατό να υπάρξει επόμενη φορά και κάποιος του έλεγε έλα να πολεμήσουμε για την ελευθερία, θα του απαντούσε κύριος η ζωή μου είναι σημαντική. Δεν είμαι κάνας ηλίθιος κι αν είναι ν’ ανταλλάξω τη ζωή μου για την ελευθερία, θα πρέπει να ξέρω από πριν τι είναι η ελευθερία και για ποια ελευθερία μιλάμε και πόση ακριβώς απ’ αυτή την ελευθερία θ’ αποκτήσουμε. Κι επιπλέον ρε φίλε, εσύ ο ίδιος νοιάζεσαι γι’ αυτή την ελευθερία όπως ζητάς να κάνω εγώ; Κι ίσως αν έχουμε πάρα πολλή ελευθερία να είναι το ίδιο άσχημα με το να έχουμε πάρα πολύ λίγη, και σαν να μου φαίνεται πως είσαι ένας παπατζής του κερατά και μου λες ό,τι σου κατεβαίνει. Έχω ήδη αποφασίσει ότι μου αρκεί η ελευθερία μου εδώ πέρα, η ελευθερία να περπατώ και να βλέπω και ν’ ακούω και να μιλώ και να τρώω και να κοιμάμαι με το κορίτσι μου. Θαρρώ πως προτιμώ κάτι τέτοιο απ’ το να πολεμήσω για όλ’ αυτά που δε θα κερδίσουμε ποτέ, και να βρεθώ τελικά δίχως δράμι ελευθερία. Να σκοτωθώ και να σαπίσω προτού καλά καλά η ζωή μου αρχίσει ή να γίνω ένα κομμάτι κρέας. Δε θα πάρω φίλε. Εσύ πολέμα για την ελευθερία σου. Εγώ δε θέλω μερτικό.

Που ανάθεμά τους τούς ανθρώπους, και πότε δεν αγωνίζονταν για την ελευθερία; Η Αμερική πολέμησε για την ελευθερία το 1776. Πολλοί πεθάναν τότε. Και τελικά η Αμερική είναι πιο ελεύθερη απ’ τον Καναδά ή την Αυστραλία που δεν πολέμησαν ποτέ; Ίσως και νά ’ναι, δε διαφωνώ, απλώς ρωτάω. Μπορείς να πάρεις κάποιον αμερικανό που αγωνίστηκε για την ελευθερία και να πεις ορίστε, οποιοσδήποτε μπορεί να δει τη διαφορά από έναν καναδό που δεν πολέμησε; Όχι, μα το θεό δε γίνεται, και δε χωράει κουβέντα. Ίσως λοιπόν πολλοί άντρες με γυναίκες και παιδιά να πέθαναν το 1776, ενώ δεν υπήρχε καμιά απολύτως ανάγκη να πεθάνουν. Όπως και νά ’χει, τώρα είναι νεκροί. Ναι, βέβαια, όμως δεν είναι παρηγοριά κάτι τέτοιο. Ένας άνθρωπος μπορεί να σκεφτεί ότι θα έχει πεθάνει σ’ εκατό χρόνια και να μην τον νοιάζει. Μα να σκεφτείς ότι μπορεί να πεθάνεις αύριο και νά ’σαι παντοτινά νεκρός, να μην είσαι τίποτα πέρα από σκόνη και χώμα και βρωμιά, είναι αυτό το πράγμα ελευθερία;

Μπάσταρδοι, ποτέ τους δε σταμάτησαν να πολεμούν για κάτι, κι αν τολμήσει κανείς να πει στο διάολο ο πόλεμος, κάθε πόλεμος είναι ίδιος με τον προηγούμενο, δεν ωφελεί κανέναν, ε τότε όλοι μαζί θα ουρλιάξουν πως είναι δειλός. Αν δεν πολεμούσαν για την ελευθερία, τότε θα πολεμούσαν για την ανεξαρτησία ή τη δημοκρατία ή την αυτονομία ή την αξιοπρέπεια ή την τιμή ή τα πάτρια εδάφη ή κάτι άλλο που δε σήμαινε τίποτα. Ο πόλεμος υποτίθεται πως θα έφτιαχνε έναν κόσμο ασφαλή, για τη δημοκρατία, για τις μικρές χώρες, για τον καθένα. Αν ο πόλεμος είχε τελειώσει πια, ο κόσμος θά ’πρεπε να είναι έτοιμος για τη δημοκρατία. Ήταν όμως; Και ποιου είδους δημοκρατία; Και πόση; Και ποιανού;

Υπήρχε βέβαια κι αυτή η ελευθερία, για την οποία σκοτώνονταν ανέκαθεν τ’ ανθρωπάκια. Ήταν ελευθερία από ξένο ζυγό; Ελευθερία από εργασία ή ασθένεια ή θάνατο; Ελευθερία από την πεθερά σου; Κύριε, αν έχετε την καλοσύνη, δώστε μας ένα τιμολόγιο γι’ αυτή την ελευθερία προτού ξεκινήσουμε να σκοτωθούμε. Δώστε μας ένα τιμολόγιο γραμμένο απλά ώστε να ξέρουμε από πριν για ποιο λόγο σκοτωνόμαστε, και δώστε μας και μια πρώτη υποθήκη, κάποια εξασφάλιση, να είμαστε σίγουροι όταν νικήσουμε στον πόλεμό σας ότι κερδίσαμε αυτή ακριβώς την ελευθερία που μας είχατε τάξει.

Πάρτε για παράδειγμα την αξιοπρέπεια. Όλοι έλεγαν πως η Αμερική πολεμούσε για να θριαμβεύσει η αξιοπρέπεια. Όμως ποιανού η αντίληψη περί αξιοπρέπειας; Και αξιοπρέπεια για ποιον; Εμπρός, μιλήστε καθαρά και πείτε μας τι είναι αξιοπρέπεια. Πείτε μας πόσο καλύτερα νιώθει ένας αξιοπρεπής νεκρός από έναν αναξιοπρεπή ζωντανό. Κάντε μια σύγκριση με χειροπιαστές αποδείξεις, όπως σπίτια και τραπέζια. Με λέξεις που να καταλαβαίνουμε. Και μη μιλάτε για τιμή. Η τιμή ενός κινέζου ή ενός άγγλου ή ενός αφρικάνου ή ενός αμερικάνου ή ενός μεξικάνου; Σας παρακαλώ ρε μάγκες, όλους εσάς που κόπτεστε να πολεμήσετε για να υπερασπιστείτε την τιμή μας, πείτε και σε μας τι διάολο είναι τιμή. Είναι η τιμή όπως την αντιλαμβάνονται οι αμερικάνοι για όλο τον υπόλοιπο κόσμο; Ίσως ο κόσμος να μην τη βρίσκει τόσο του γούστου του. Ίσως οι νησιώτες στις Νότιες Θάλασσες να προτιμούν τη δικιά τους τιμή.

Για όνομα του θεού, ζητήστε να πολεμήσουμε για πράγματα που βλέπουμε και νιώθουμε, πράγματα απλά και κατανοητά. Όχι άλλες πομπώδεις λέξεις χωρίς νόημα, όπως πατρίδα. Μαμά-πατρίδα, γενέτειρα, γη των πατέρων, πάτρια εδάφη. Το ίδιο κάνει. Σε τι σ’ ωφελεί η πατρίδα όταν έχεις πεθάνει; Ποιανού πατρίδα είναι όταν έχεις πεθάνει; Αν σκοτωθείς πολεμώντας για την πατρίδα, αγόρασες γουρούνι στο σακί. Πλήρωσες για κάτι που δε θ’ αποκτήσεις ποτέ.

Κι όταν δεν μπορούσαν να ψαρώσουν τ’ ανθρωπάκια να πάνε να πολεμήσουν για την ελευθερία ή τη δημοκρατία ή την ανεξαρτησία ή την αυτονομία ή την αξιοπρέπεια ή την τιμή, χρησιμοποιούσαν για επιχείρημα τις γυναίκες. Κοιτάξτε τους βρωμο-Ούννους έλεγαν, κοιτάξτε τους που βιάζουν τα όμορφα κορίτσια στη Γαλλία και το Βέλγιο. Κάποιος πρέπει να σταματήσει όλο αυτό το κακό. Έλα λοιπόν φιλαράκι, έλα να καταταγείς και να σώσεις τα κορίτσια στη Γαλλία και το Βέλγιο. Και τ’ ανθρωπάκι μαγευόταν κι ακολουθούσε, και σε λιγάκι τον έβρισκε μια οβίδα, και η ζωή του σκόρπιζε τριγύρω σαν μια άμορφη κρεάτινη μάζα, κι ήταν νεκρός. Νεκρός για χάρη μιας ακόμα λέξης κι όλες οι αιμοδιψείς παλιόγριες, οι Κόρες της Αμερικανικής Επανάστασης, ζητωκραύγαζαν μέχρι να βραχνιάσουν πάνω απ’ τον τάφο του, γιατί πέθανε για την τιμή των γυναικών.

Βέβαια είναι πιθανό ένας τύπος να διακινδύνευε τη ζωή του, αν κάποιοι πήγαιναν να βιάσουν τη γυναίκα του. Μα αν έκανε κάτι τέτοιο έκλεινε απλώς μια συμφωνία. Έλεγε ότι έτσι όπως ένιωθε εκείνη την ώρα, η ασφάλεια της γυναίκας του ήταν πιο σπουδαία απ’ την ίδια του τη ζωή. Δεν υπήρχε ωστόσο κάτι ιδιαίτερα ευγενές ή ηρωικό στην πράξη του. Ήταν μια ξεκάθαρη συμφωνία, η ζωή του για κάτι που άξιζε περισσότερο. Έμοιαζε πάνω κάτω με οποιαδήποτε συμφωνία μπορούσε να κάνει ένας άντρας. Όμως αν ανταλλάξεις τη γυναίκα σου μ’ όλες τις γυναίκες του κόσμου, πας να μπλέξεις με χοντρεμπόριο. Κι αν είναι να τις υπερασπιστείς, πρέπει να μπεις χοντρά και στο παιχνίδι του πολέμου. Και τότε πλέον αγωνίζεσαι ξανά για μία λέξη.

Όταν παρατάσσονται οι στρατιές και οι σημαίες κυματίζουν και τα συνθήματα αντηχούν από παντού, πρόσεχε φιλαράκι, είν’ αλλουνού τα κάστανα που πας να βγάλεις απ’ τη φωτιά κι όχι δικά σου. Αγωνίζεσαι για λέξεις και η συμφωνία δεν είναι τίμια, η ζωή σου για κάτι καλύτερο. Φέρεσαι μεγαλόψυχα κι αφού σκοτωθείς, αυτό για το οποίο αντάλλαξες τη ζωή σου δε θα σ’ ωφελήσει σε τίποτα, και το πιθανότερο ούτε και κανέναν άλλο.

Ίσως αυτός να είναι λάθος τρόπος σκέψης. Είναι πολλοί οι ιδεαλιστές που θα πουν, μα έχουμε πέσει τόσο χαμηλά ώστε τίποτα να μην είναι πιο πολύτιμο απ’ τη ζωή; Σίγουρα υπάρχουν ιδανικά για τα οποία αξίζει να παλέψει, ακόμη και να πεθάνει κανείς. Αν όχι, τότε είμαστε χειρότεροι απ’ τα ζώα στους αγρούς, έχουμε βυθιστεί στη βαρβαρότητα. Τότε λες, δεν πειράζει, ας είμαστε βάρβαροι, αρκεί να μην έχουμε πόλεμο. Μείνετε πιστοί στα ιδανικά σας, αρκεί να μη μου κοστίσουν τη ζωή. Κι εκείνοι απαντούν, μα η ζωή ασφαλώς δεν είναι πιο σημαντική απ’ το να έχεις αρχές. Και συ τους λες, α ναι; Δεν ξέρω για τη δικιά σας τη ζωή, μα η δικιά μου είναι. Και τι διάολο είν’ αυτές οι αρχές; Δώστε μου έναν ορισμό και χάρισμά σας.

Μπορείς πάντα ν’ ακούσεις τους ανθρώπους που είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν τη ζωή κάποιου άλλου. Μιλούνε διαρκώς και φωνακλάδικα. Μπορείς να τους βρεις σε εκκλησίες και σχολεία και εφημερίδες και νομοθετικά σώματα και κογκρέσα. Αυτή είναι η δουλειά τους. Και τα λένε θαυμάσια. Θάνατος παρά ατίμωση. Τούτο το χώμα που καθαγιάστηκε με αίμα. Τούτοι οι άντρες που πεθάναν τόσο τιμημένα. Δε θυσιάστηκαν εις μάτην. Οι ένδοξοι νεκροί μας.

Χμμμ.

Αλλά τι γνώμη έχουν οι νεκροί;

Επέστρεψε ποτέ κανείς από τον Άδη, έστω και ένας απ’ τα εκατομμύρια που σκοτωθήκαν, επέστρεψε ποτέ κανείς τους για να πει, μα το θεό χαίρομαι που πέθανα, γιατί ο θάνατος είναι πάντα προτιμότερος απ’ την ατίμωση; Είπανε μήπως, χαίρομαι που πέθανα φτιάχνοντας έναν κόσμο όπου θ’ ανθίσει η δημοκρατία; Είπανε πως προτιμούν το θάνατο απ’ το να στερηθούν την ελευθερία; Είπε ποτέ κανείς τους είναι ωραία να σκέφτομαι ότι τα σωθικά μου τινάχτηκαν στον αέρα για την τιμή της χώρας μου; Είπε ποτέ κανείς τους, κοιτάξτε είμαι νεκρός, όμως πέθανα για μια αξιοπρέπεια κι αυτό είναι προτιμότερο απ’ το να ζούσα; Είπε ποτέ κανείς τους, να με, σαπίζω δυο χρόνια θαμμένος σε ξένη γη, μα είναι υπέροχο να πεθαίνεις για τα πάτρια εδάφη; Είπε κανείς τους γιούπι, είμαι ευτυχισμένος που πέθανα για να υπερασπιστώ όλες τις γυναίκες του κόσμου, βλέπετε πώς τραγουδώ με το στόμα γεμάτο σκουλήκια;

Κανείς άλλος πέρα απ’ τους νεκρούς δεν ξέρει αν αξίζει ή όχι να πεθάνεις για όλ’ αυτά που λέει ο κόσμος. Και οι νεκροί δεν μπορούν να μιλήσουν. Οπότε οι κουβέντες για ένδοξους θανάτους και άγιο αίμα και τιμή κι όλα τα συναφή αποδίδονται σε νεκρά χείλη από τυμβωρύχους και κάλπηδες, που δεν έχουν κανένα δικαίωμα να μιλάνε στη θέση των νεκρών. Αν κάποιος λέει ότι προτιμάει να πεθάνει αντί ν’ ατιμαστεί είναι είτε βλάκας είτε ψεύτης, γιατί δεν ξέρει τι σημαίνει θάνατος. Δεν είναι σε θέση να κρίνει. Ξέρει μόνο από ζωή. Δεν ξέρει τίποτα από θάνατο. Αν είναι ηλίθιος και πιστεύει στο «Θάνατος παρά ατίμωση», άσ’ τον να πάει να πεθάνει. Όμως όλα τ’ ανθρωπάκια που έχουν άλλες δουλειές να κάνουν απ’ το να πολεμάνε θα πρέπει να τ’ αφήσουν στην ησυχία τους. Κι όλους τους τύπους που λένε ότι «Θάνατος παρά ατίμωση» είναι μια μαλακία, το σημαντικό είναι ζωή παρά θάνατος, θα πρέπει κι αυτούς να τους αφήσουν στις δουλειές τους. Γιατί όσοι λένε πως η ζωή δεν αξίζει να τη ζεις χωρίς αρχές, αρχές για τις οποίες θα ήσουν πρόθυμος και να θυσιαστείς ακόμη, είναι τρελοί για δέσιμο. Κι όσοι λένε θα το δεις, θά ’ρθει μια ώρα που δε θα γίνεται να τ’ αποφύγεις, θα πρέπει ν’ αγωνιστείς και να πεθάνεις γιατί θα κινδυνεύει η ζωή σου, είναι κι αυτοί το ίδιο θεοπάλαβοι. Λένε βλακείες. Λένε πως δύο και δύο κάνει μηδέν. Λένε πως ένας άνθρωπος πρέπει να πεθάνει για να προστατέψει τη ζωή του. Αν δεχτείς να πολεμήσεις, δέχεσαι και να πεθάνεις. Τώρα αν πεθάνεις για να υπερασπιστείς τη ζωή σου δεν είσαι πια ζωντανός, οπότε πώς μπορεί να έχει νόημα κάτι τέτοιο; Δε θα πει κάποιος, ας πεθάνω απ’ την πείνα ώστε να μην πεινάω. Δε θα πει ας ξοδέψω όλη μου την περιουσία ώστε να μην τη χάσω. Ούτε θα πει ας κάψω το σπίτι μου για να μην υπάρχει κίνδυνος να καεί. Γιατί λοιπόν να θέλει να πεθάνει προκειμένου να διατηρήσει το προνόμιο να ζει; Θα έπρεπε να έχουμε τουλάχιστον τόση κοινή λογική γύρω απ’ τη ζωή και το θάνατο, όση και για τα ψώνια που κάνουμε στον μπακάλη ή το φούρναρη.

Κι όλα τα παιδιά που πέθαναν, τα πέντε ή επτά ή δέκα εκατομμύρια που πήγαν και σκοτώθηκαν για να εξασφαλίσουν στον κόσμο τη δημοκρατία, που σκοτώθηκαν για λέξεις χωρίς νόημα, πώς ένιωσαν λίγο προτού πεθάνουν; Πώς ένιωσαν καθώς έβλεπαν το αίμα τους να ραντίζει τη λάσπη; Όταν τα αέρια γέμισαν τα πνευμόνια τους και άρχισαν να τους καίνε ζωντανούς; Πώς ένιωσαν όταν σφάδαζαν σε κάποιο κρεβάτι νοσοκομείου, κοιτώντας κατάφατσα το θάνατο, κι όταν τον είδαν τελικά να έρχεται να τους πάρει; Αν αυτό για το οποίο αγωνίστηκαν ήταν τόσο σημαντικό ώστε ν’ αξίζει να πεθάνουν, τότε θα πρέπει να το σκέφτονταν τα τελευταία λεπτά της ζωής τους. Φαίνεται λογικό. Η ζωή είναι εξαιρετικά σημαντική, οπότε αν τη θυσιάσεις, σε τούτες τις τελευταίες στιγμές σου θά ’πρεπε να συγκεντρωθείς μόνο σ’ αυτό που πήρες για αντάλλαγμα. Άρα όλ’ αυτά τα παιδιά ενώ πέθαιναν σκέφτονταν τη δημοκρατία και την ελευθερία και την αυτονομία και την τιμή και την παντοτινή ασφάλεια της πατρίδας και της αστερόεσσας;

Όχι που να πάρει, όχι, δεν κάναν κάτι τέτοιο.

Πέθαναν κλαίγοντας από μέσα τους, σαν μωρά παιδιά. Είχαν ξεχάσει το πράγμα για το οποίο αγωνίστηκαν, τα πράγματα για τα οποία πεθαίναν. Σκέφτονταν πράγματα που ένας άνθρωπος μπορεί να καταλάβει. Πέθαναν λαχταρώντας το πρόσωπο ενός φίλου. Πέθαναν κλαψουρίζοντας για τη φωνή μιας μάνας, ενός πατέρα, μιας γυναίκας, ενός παιδιού. Πέθαναν ενώ οι καρδιές τους σπάραζαν για μια ματιά ακόμα στο μέρος που γεννήθηκαν, θεέ μου βόηθα, μια ματιά μονάχα. Πέθαναν βογκώντας και στενάζοντας, ποθώντας τη ζωή. Ήξεραν τι ήταν σημαντικό. Ήξεραν πως η ζωή είναι το παν και πέθαναν με θρήνους κι οδυρμούς. Πέθαναν με μία μονάχα σκέψη στο μυαλό τους, και τούτη ήταν θέλω να ζήσω θέλω να ζήσω θέλω να ζήσω.

Αυτός κι αν ήξερε.

Ήταν ό,τι κοντινότερο υπήρχε στους νεκρούς, σε τούτο τον πλανήτη.

Ένας νεκρός με μυαλό, που μπορούσε ακόμη να σκέφτεται. Είχε όλες τις απαντήσεις που γνωρίζουν οι νεκροί, και δεν μπορούν να τις σκεφτούν. Μπορούσε να μιλήσει εκ μέρους τους, γιατί ήταν δικός τους. Ήταν ο πρώτος στρατιώτης από καταβολής κόσμου που είχε πεθάνει και το μυαλό του λειτουργούσε ακόμα. Κανείς δεν μπορούσε να το αμφισβητήσει αυτό. Κανείς δεν μπορούσε να τον βγάλει ψεύτη. Γιατί κανείς δεν ήξερε, πέρα απ’ τον ίδιο.

Μπορούσε να πει σ’ όλα αυτά τα ξιπασμένα καθίκια, σ’ αυτούς τους φονιάδες που ουρλιάζαν για αίμα, πόσο λάθος είχαν. Μπορούσε να τους πει κύριος, δεν αξίζει να πεθάνεις για τίποτα, το ξέρω γιατί είμαι νεκρός. Δεν υπάρχει λέξη που ν’ αξίζει τη ζωή σου. Θα προτιμούσα να δουλεύω σ’ ένα μεταλλείο βαθιά μέσα στη γη, να μην ξαναδώ τον ήλιο, να τη βγάζω με παξιμάδια και νερό και να δουλεύω είκοσι ώρες τη μέρα. Θα προτιμούσα να κάνω αυτό παρά να πεθάνω. Θα αντάλλαζα τη δημοκρατία με τη ζωή. Θα αντάλλαζα την ανεξαρτησία και την τιμή και την ελευθερία και την αξιοπρέπεια με τη ζωή. Θα σας τα δώσω όλ’ αυτά, κι εσείς δώστε μου τη δύναμη να περπατώ, τη δύναμη να βλέπω και ν’ ακούω, τη δύναμη ν’ αναπνέω τον αέρα και να γεύομαι το φαγητό μου. Κρατήστε εσείς τις λέξεις. Δώστε μου πίσω τη ζωή μου. Και δε ζητάω καμιά χαρούμενη ζωή. Δε ζητάω μια αξιοπρεπή ζωή, μια ζωή τιμημένη ή μια ζωή ελεύθερη. Είμαι υπεράνω όλων αυτών. Είμαι νεκρός, οπότε ζητάω ζωή. Να ζήσω. Να νιώσω. Να είμαι κάτι που κινείται πάνω στη γη και δεν έχει πεθάνει. Ξέρω τι σημαίνει θάνατος κι όλοι εσείς που λέτε πως αξίζει να πεθάνεις για λέξεις, δεν ξέρετε καν τι σημαίνει ζωή.

Δεν υπάρχει μεγαλείο στο θάνατο. Ακόμη κι αν πεθάνεις για την τιμή. Ακόμη κι αν πεθάνεις με τον ηρωικότερο τρόπο που γνώρισε ο κόσμος. Ακόμη κι αν είσαι τόσο σπουδαίος που τ’ όνομά σου δε θα ξεχαστεί ποτέ, και ποιος γνωρίζει τέτοια δόξα; Το σημαντικότερο πράγμα είναι η ζωή σας, φιλαράκια. Νεκροί δεν ωφελείτε κανέναν, πέρα από κείνους που βγάζουν λόγους. Μην τους αφήνετε να σας κοροϊδεύουν άλλο. Μη δίνετε σημασία όταν σας χτυπούν φιλικά στον ώμο και σας λένε έλα, πρέπει να πολεμήσουμε για την ελευθερία ή για όποια άλλη λέξη, πάντα κάποια θα βρεθεί.

Απλώς πείτε τους συγγνώμη κύριε, δεν έχω χρόνο να πεθάνω, είμαι πολύ απασχολημένος, κι ύστερα κάντε μεταβολή και τρέξτε σαν τρελοί. Αν σας πουν δειλούς μη δώστε σημασία, γιατί δουλειά σας είναι να ζήσετε, κι όχι να πεθάνετε. Αν σας πουν να πεθάνετε για αξίες που υπερβαίνουν τη ζωή, πείτε τους φίλε μου είσαι ψεύτης. Τίποτα δεν είναι πάνω απ’ τη ζωή. Δεν υπάρχει μεγαλείο στο θάνατο. Πού είναι το μεγαλείο όταν βρίσκεσαι στο χώμα και σαπίζεις; Πού είναι το μεγαλείο όταν δεν πρόκειται να ξαναδείς τον ήλιο; Πού είναι το μεγαλείο όταν τα πόδια και τα χέρια σου έχουν τιναχτεί στον αέρα; Πού είναι το μεγαλείο όταν είσαι ηλίθιος; Πού είναι το μεγαλείο όταν είσαι τυφλός και κουφός και βουβός; Πού είναι το μεγαλείο όταν είσαι νεκρός; Γιατί όταν είσαι νεκρός φίλε, δεν υπάρχει τίποτ’ άλλο. Είναι το τέρμα. Είσαι πιο ασήμαντος κι από ένα σκύλο, πιο ασήμαντος κι από ένα ποντίκι, πιο ασήμαντος κι από μια μύγα ή ένα μυρμήγκι, πιο ασήμαντος κι από ένα λευκό σκουλήκι που σέρνεται στην κοπριά. Είσαι νεκρός φίλε, και πέθανες για το τίποτα.

Είσαι νεκρός φίλε.

Νεκρός.

Advertisement

174 Σχόλια προς “Ο Τζόνι πήρε τ’ όπλο του (απόσπασμα, σε μετάφραση Γιάννη Πολύζου)”

  1. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αντιπολεμικό, λοιπόν, και να δούμε τι θα γίνει με το χάλι μας…

    Τ’ αεροπλάνα πολυβολούσαν…(Νίκος Καρύδης)

    Τ’ αεροπλάνα πολυβολούσαν τα σπίτια μας,
    οι όλμοι γκρεμίζανε τις πόρτες,
    το σκοτάδι έμπαινε στις κάμαρες
    απ’ τα σπασμένα τζάμια των παραθυριών…

    Στο μπαλκόνι είχαμε κρεμάσει ένα σεντόνι
    και ζητούσαμε βοήθεια·
    σ’ ένα ματωμένο μαξιλάρι πέθαινε
    ένας άγνωστος άνθρωπος.

    Η ώρα δύο του μεσημεριού
    κ’ έβρεχε…

    Ανάμεσα στις πιπεριές και τους ευκάλυπτους,
    εκεί στο γύρισμα του έρημου δρόμου
    στυλώναμε τα μάτια της ελπίδας
    και περιμέναμε να φανής
    σα σημαία, σαν αγέρας –
    έστω σα θάνατος.

    Η ώρα δύο του μεσημεριού
    κ’ έβρεχε…
    Η ώρα δύο του μεσημεριού
    και σε σκεφτόμουν…

    (Η τελευταία θάλασσα)

  2. Pedis said

    Συγχαρητήρια για την επιλογή!

  3. Νέο Kid said

    Καλημέρα και καλή νηστεία …
    Μα την μπαναγιά όπως διάβαζα το άρθρο στην αρχή διάβασα «..του μεγάλου Αμερικάνου συγγραφέα Ντόναλντ Τραμπ…» 😱🤭

  4. Γιάννης Κουβάτσος said

    When You Clean Your Weapon” του Borys Humenyuk
    Όταν καθαρίζετε το όπλο σας.

    Κάθε φορά και ξανά, καθαρίζετε το όπλο σας

    Όταν τρίβετε λάδια με έντονη οσμή στο όπλο σας

    Και θωρακίστε το από τη βροχή με το δικό σας σώμα

    Όταν το φρεσκάρεις σαν μωρό

    Παρόλο που δεν έχετε στριμώξει ποτέ ένα μωρό πριν –

    Είσαι μόνο δεκαεννέα, χωρίς μωρό, χωρίς γυναίκα –

    Το όπλο γίνεται ο μόνος συγγενής σου

    Εσείς και το όπλο είστε ένα.

    Όταν σκάβεις τάφρο μετά από τάφρο

    Όταν σκάβεις αυτή την πολύτιμη αυτή την απεχθή γη με τις χούφτες

    Κάθε άλλη χούφτα φτάνει στην ψυχή σου

    Τρίβεις αυτή τη γη ανάμεσα στα δόντια σου

    Δεν το κάνεις, δεν θα έχεις ποτέ άλλο

    Ανεβαίνεις στη γη όπως στην κοιλιά της μητέρας σου

    Είσαι ζεστή και βολική

    Δεν έχετε νιώσει ποτέ ξανά τόσο κοντά σε κανέναν

    Εσείς και η γη είστε ένα.

    Όταν πυροβολείς

    Ακόμα κι όταν είναι νύχτα και δεν βλέπεις το πρόσωπο του εχθρού

    Ακόμα κι όταν η νύχτα κρύβει τον εχθρό από σένα και εσύ από τον εχθρό

    Και αγκαλιάζει τον καθένα σας σαν δικό της

    Μυρίζεις μπαρούτι

    Τα χέρια, το πρόσωπο, τα μαλλιά, τα ρούχα, τα παπούτσια σας —

    Όσο και να τα πλένεις — μυρίζει μπαρούτι

    Μυρίζουν πόλεμο

    Μυρίζεις πόλεμο

    Εσείς και ο πόλεμος είστε ένα.

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1-4 Καλά κάνεις και προσθέτεις

  6. sarant said

    Πάντως, αν κάποιος θέλει επίκαιρο άρθρο, ιδού ένα παλιότερο

    Η μέρα της λαγάνας ξανά

  7. Costas X said

    Καλημέρα και καλά Σαρακοστή !

    Ωραίο το απόσπασμα, λέει ακριβώς αυτά που είχα πει στον πατέρα μου, κάποτε που μου είπε ότι στα νιάτα του είχε δηλώσει εθελοντής για την Κορέα, για τα λεφτά και μια θέση στον στρατό. Ευτυχώς που έληξε ο πόλεμος πριν τον πάρουν. Όταν πολεμάς σε άδικους πολέμους άλλων, ακόμα κι αν γυρίσεις αρτιμελής, δεν είσαι πλέον ο ίδιος.

  8. Αντιγράφω επειδή συμφωνώ:
    Pedis said
    7 Μαρτίου, 2022 στις 10:00
    Συγχαρητήρια για την επιλογή!

  9. Διονύσης said

    Σχετικά με την έκδοση. Το αντίτυπο που έχω είναι τέταρτη έκδοση του 1994.

    Το ειχα μαζί μου φαντάρος κι ένας ΕΠΟΠ που γλυκάθηκε από τον τίτλο το δανείστηκε. Το επόμενο πρωί το επέστρεψε χωρίς να το τελειώσει.

  10. ΣΠ said

    Καλημέρα και καλή Σαρακοστή.

    Δεν έχω δει το πρωτότυπο, αλλά η μετάφραση φαίνεται πολύ καλή.
    Μια διόρθωση: να με -> να ‘μαι

    Η ταινία.

  11. sarant said

    9 Εννοείτε την έκδοση της Σύγχρονης Εποχής; Λογικό να είχε εκδοθεί νωρίτερα, όπως λέτε.

    10 Μπραβο, δεν ηξερα ότι υπήρχε ολόκληρη η ταινία.

  12. Reblogged στις anastasiakalantzi59.

  13. Alexis said

    Καλημέρα, καλή Σαρακοστή σε όλο τον κόσμο!
    Σεβαστή βεβαίως η επιλογή σου Νίκο, αλλά λυπάμαι, δεν μπορώ να σχολιάσω επί της ουσίας. Μου πέφτουν πολύ βαριά δύο λογοτεχνικά άρθρα κολλητά, χωρίς τίποτα αποκριάτικο-σαρακοστιανό. Και μάλιστα άρθρα που θα δώσουν αφορμή ξανά μανά για τα ίδια πολυφορεμένα «σεντόνια» περί πολέμου, Αμερικάνων, Ρώσων, νεοναζί κλπ. κλπ.

  14. LandS said

    Τρισμέγιστος ο Τράμπο.
    Να σημειώσω εδώ ότι ούτε το σύνθημα «Τζόνι πάρε το όπλο σου» ήταν τυχαίο. Καθαρή αναφορά στο εμβληματικό τραγούδι του Εμφύλιου των ΗΠΑ, όπου δίνεται η υπόσχεση όλη η κοινωνία να υποδεχτεί τον ήρωα Τζόνι με χαρές και πανηγύρια, κωδωνοκρουσίες και παρελάσεις, την ώρα που αυτός περνά από μπροστά παρελαύνοντας. When Johnny Comes Marching Home λοιπόν. Με άλλα λόγια πήγαινε εσύ όταν (άμα) γυρίσεις θα είσαι ο αγαπημένος μας (σφύρα μου). Μάλιστα ήταν γραμμένο πάνω σε ένα δημοφιλές φανταρίστικο τραγούδι, για να πιάσει.

    Δεν νομίζω ότι ήταν τυχαίο που ο αγαπημένος υπερήρωας της πολυεπιτυχημένης κινηματογραφικής σειράς των δεκαετιών 80 και 90, τον έλεγαν Τζον Ράμπο. Λέτε αυτό το επίθετο να το διάλεξαν τυχαία; Φτιάχνεις αντιπαράδειγμα αφαιρώντας αρχικό; Δεν ξέρω.

    Τελικά ούτε ο Τράμπο διάλεξε τον Τζόνι σε αυτή τη κατάσταση τυχαία. Το 1867 στο Λονδίνο κυκλοφόρησε στον ίδιο σκοπό το Johhny I Hardly Knew Ye. Εκατό χρόνια αργότερα ήταν στα χείλια του αντιπολεμικού κινήματος.
    Δεν θέλω να σας το χαλάσω άλλο ιδού οι στιχοι:

    «Drums And Guns / Johnny I Hardly Knew Ya»

    While goin’ the road to sweet Athy, hurroo, hurroo
    While goin’ the road to sweet Athy, hurroo, hurroo
    While goin’ the road to sweet Athy
    A stick in me hand and a drop in me eye
    A doleful damsel I heard cry,
    Johnny I hardly knew ye.

    With your guns and drums and drums and guns, hurroo, hurroo
    With your guns and drums and drums and guns, hurroo, hurroo
    With your guns and drums and drums and guns
    The enemy nearly slew ye
    Oh my darling dear, Ye look so queer
    Johnny I hardly knew ye.

    Where are your eyes that were so mild, hurroo, hurroo
    Where are your eyes that were so mild, hurroo, hurroo
    Where are your eyes that were so mild
    When my heart you so beguiled?
    Why did ye skedaddle from me and the child?
    Oh Johnny, I hardly knew ye.

    Where are your legs that used to run, hurroo, hurroo
    Where are your legs that used to run, hurroo, hurroo
    Where are your legs that used to run
    When you went for to carry a gun
    Indeed your dancing days are done
    Oh Johnny, I hardly knew ye.

    I’m happy for to see ye home, hurroo, hurroo
    I’m happy for to see ye home, hurroo, hurroo
    I’m happy for to see ye home
    All from the island of Ceylon
    So low in flesh, so high in bone
    Oh Johnny I hardly knew ye.

    Ye haven’t an arm, ye haven’t a leg, hurroo, hurroo
    Ye haven’t an arm, ye haven’t a leg, hurroo, hurroo
    Ye haven’t an arm, ye haven’t a leg,
    Ye’re an armless, boneless, chickenless egg,
    Ye’ll have to be put with a bowl to beg,
    Oh Johnny I hardly knew ye.

    They’re rolling out the guns again, hurroo, hurroo
    They’re rolling out the guns again, hurroo, hurroo
    They’re rolling out the guns again,
    But they never will take our sons again,
    No they never will take our sons again,
    Johnny I’m swearing to ye.

    Και ο γνωστός σκοπός με αυτούς τους στίχους στη μόνη σωστή πλευρά της Ιστορίας.

  15. Διονύσης said

    «Εννοείτε την έκδοση της Σύγχρονης Εποχής;»

    Ναι. Σύγχρονη Εποχή. Και είδα τώρα ότι το όνομα της μεταφράστριας, στην έκδοση που έχω, είναι Έλλη.

  16. Εξαιρετικό και το σημερινό. Αγαπημένο βιβλίο. Πριν τις περιγραφές του πολέμου, περιέγραφε τη ζωή του πριν τον πόλεμο:

    «Ήταν φθινόπωρο. Οι λεύκες είχαν κιτρινίσει. Η μητέρα δούλευε και τραγουδούσε στην κουζίνα δίπλα στην παλιά θερμάστρα με τα κάρβουνα. Έλιωνε βούτυρο σε μια μεγάλη κατσαρόλα. Ή έκοβε ροδάκινα. Τα ροδάκινα γέμιζαν το σπίτι με το πλούσιο άρωμά τους. Έφτιαχνε ζελέ.
    Έψηνε ψωμί δυο φορές την εβδομάδα. Όταν το ‘βγαζε από το φούρνο, άλειβε την καφετιά κρούστα με βούτυρο και τ’ άφηνε να κρυώσει. Το καλοκαίρι έκοβες τ’ απογεύματα μια παχιά φέτα ψωμί και την άλειβες με κρύο βούτυρο. Έπειτα την πασπάλιζες με ζάχαρη κι ήταν καλύτερο από κέικ. Ή έπαιρνες ένα γλυκό κρεμμύδι και το ‘βαζες ανάμεσα σε δυο φέτες ψωμί με βούτυρο και σ’ όλο τον κόσμο κανένας δεν είχε φάει ποτέ μεγαλύτερη λιχουδιά»

    Ίσως είναι λίγο διαφορετικό από το βιβλίο, είναι από αντιπολεμικό αφιέρωμα που είχαμε κάνει(κόβαμε και ράβαμε)

  17. LandS said

    Και ξανά

    They’re rolling out the guns again, hurroo, hurroo
    They’re rolling out the guns again, hurroo, hurroo
    They’re rolling out the guns again,
    But they never will take our sons again,
    No they never will take our sons again,
    Johnny I’m swearing to ye.

    They will fucking never take our sons again.

  18. Παναγιώτης Κ. said

    Πόλεμος και εξουσιαστικά τερτίπια
    Αυτό τον τίτλο δίνω στις παρακάτω δύο αφηγήσεις που την πρώτη από δεύτερο χέρι και την δεύτερη από τον…δράστη.

    Αφήγηση πρώτη
    Πριν από κάποια απόπειρα για την κατάληψη υψώματος στην Αλβανία κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο του 1940.
    Ο λοχαγός, μιλάει εμψυχωτικά στους στρατιώτες εν όψει του εγχειρήματος και μεταξύ των άλλων λέει.
    «Αυτή την προσπάθεια και τα ονόματά σας η ιστορία θα τα αποτυπώσει με χρυσά γράμματα!»
    Ένας κερκυραίος στρατιώτης, λίγο καλαμπουρτζής, παίρνει το θάρρος και λέει:
    «Δεν γίνεται κυρ-λοχαγέ να μη πάρω μέρος και να γράψετε το όνομά μου με κάρβουνο ή και να μη το γράψετε καθόλου. Δεν με πειράζει ; »

    Τον καλαμπουρτζή τον πέρασαν στρατοδικείο!
    Αυτός που μου αφηγήθηκε το περιστατικό δεν έμαθε για την ποινή.

    Αφήγηση δεύτερη
    Δεύτερο αντάρτικο (Εμφύλιος)
    Αυτός που μου εξιστόρησε το περιστατικό ήταν δεκαοκτάχρονος τότε αντάρτης στον ΔΣΕ.
    Βρίσκονται σε κάποια μονάδα του ΔΣΕ σε γειτονικό νομό του νομού Θεσσαλονίκης.
    Μαζεμένη η μονάδα και ομιλητής ο Κικίτσας. Τους μιλάει για τις καλές προοπτικές του ΔΣΕ στον αγώνα που έχει αναλάβει.
    Και, υποτίθεται με δημοκρατικό πνεύμα, στο τέλος της ομιλίας ζητάει από τους αντάρτες να υποβάλουν, αν έχουν, ερωτήματα.
    Παίρνει λοιπόν το θάρρος ο δεκαοκτάχρονος τότε αφηγητής μου και τον ρωτάει:
    «Ποιες είναι οι καλές προοπτικές σύντροφε; Εγώ βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη και είδα με τα μάτια μου τανκς, κανόνια και πολλούς στρατιώτες σε παρέλαση».
    Ο ομιλητής σπάει χαμόγελο με νόημα και δίνει την απάντηση:
    «Όλοι αυτοί συν το υλικό, περιμένουν ένα νεύμα από μας για να προσχωρήσουν στις τάξεις του ΔΣΕ».
    Τελείωσε η συγκέντρωση και ο διοικητής του νεαρού τον καλεί στη σκηνή του.
    «Τι είναι αυτά που ρώτησες;»
    «Αφού μας είπε να ρωτήσουμε ελεύθερα ό,τι θέλουμε » του λέει ο νεαρός.
    «Αυτή τη φορά στο συγχωρώ. Να ξέρεις ότι πρώτα έπρεπε να τα πεις σε μένα πριν τα πεις στον μεγάλο».

  19. Εξαιρετικό το σημερινό, μπράβο Νικοκύρη!

    _____________

    15 και σχετ.
    Το δικό μου αντίτυπο λέει 1987 (β’ έκδοση), και το μικρό της μεταφράστριας Έλλη.
    Αν θυμάμαι, το έργο το είχα δει μόλις βγήκε στην Ελλάδα, 1985+.

  20. Γιάννης Αντωνόπουλος said

    Είχα δει την ταινία πριν από πολλά χρόνια. Δεν υπάρχουν λόγια. Δεν την ξεχνάω ποτέ. Κυριολεκτώ. Ευκαιρία να την ξαναζήσω.
    Καλημέρα

  21. Παναγιώτης K. said

    την πρώτη άκουσα από δεύτερο χέρι…

  22. @ 20 Γιάννης Αντωνόπουλος

    Σωστός.

  23. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Καλημέρα! Καλή Σαρακοστή!
    Ας ξεκινήσουμε με τη γνωστή ζωγραφιά του Σπ. Βασιλείου (δεν είδα να υπάρχει στο λινκ του #6)
    https://sciencearchives.files.wordpress.com/2017/02/trapezi-vassileiou.jpg?w=332&h=551&zoom=2
    ===+===
    Χρειάζεται να προβάλλονται τέτοια έργα πότε-πότε, μπας και κάποιοι δουν (δούμε…) τα πράγματα και από τη σκοπιά …των νεκρών!

    >>Αν δεν πολεμούσαν για την ελευθερία, τότε θα πολεμούσαν για την ανεξαρτησία ή τη δημοκρατία ή την αυτονομία ή την αξιοπρέπεια ή την τιμή ή τα πάτρια εδάφη ή κάτι άλλο που δε σήμαινε τίποτα.
    Το πιο σημαντικό δεν το αναφέρει ο Τράμπο (τουλάχιστον στο Κεφάλαιο αυτό): Χρήμα! (+απληστία +αλαζονεία +ισχύ)

    >>Τότε λες, δεν πειράζει, ας είμαστε βάρβαροι, αρκεί να μην έχουμε πόλεμο. Μείνετε πιστοί στα ιδανικά σας, αρκεί να μη μου κοστίσουν τη ζωή.
    Απλό και μεγαλειώδες!

  24. Costas Papathanasiou said

    Γειά και Ειρήνη ημίν.
    “Σκεφτόταν, εδώ είμαστε Τζο Μπόναμ, ένας σωρός, ένα κομμάτι κρέας για την υπόλοιπη ζωή σου και για ποιο λόγο; (…)Γιατί όταν είσαι νεκρός φίλε, δεν υπάρχει τίποτ’ άλλο. Είναι το τέρμα. Είσαι πιο ασήμαντος κι από ένα σκύλο, πιο ασήμαντος κι από ένα ποντίκι, πιο ασήμαντος κι από μια μύγα ή ένα μυρμήγκι, πιο ασήμαντος κι από ένα λευκό σκουλήκι που σέρνεται στην κοπριά. Είσαι νεκρός φίλε, και πέθανες για το τίποτα. Είσαι νεκρός φίλε.”
    Τελικά, κάθε αντιπολεμική θέση παγιώνεται ως αντιδιαστολή του Θανάτου, στη βάση του ευ-Ζην, αυτού του τραύματος στην ανυπαρξία. Ως η απάντηση και στο ερώτημα του Γιοσσάριαν:’Where are the Snowdens of yesteryear?'(Πού’ ναι οι Χιονιάδες οι περυσινοί; ”-τραγικωμική παραλλαγή της επωδού “Mais où sont les neiges d’antan! “ της μπαλάντας του “καταραμένου” Βιγιόν).
    Την οποία απάντηση (υπέρ φυγής από τη θανατερή διπλοπαγίδα του Νόμου των Αντιμαχομένων για Επικράτεια Ισχυρών), μαρτύρησε ο Σνόουντεν, μια και “καλή”, στον Γιοσσάριαν, στο προτελευταίο καφάλαιο του βιβλίου Catch-22 (1955-1961) του Τζόζεφ Χέλλερ:
    ‘I’m cold,’ Snowden whimpered. ‘I’m cold.’
    ‘There, there,’ Yossarian mumbled mechanically in a voice too low to be heard. ‘There, there.’
    Yossarian was cold, too, and shivering uncontrollably. He felt goose pimples clacking all over him as he gazed down despondently at the grim secret Snowden had spilled all over the messy floor. It was easy to read the message in his entrails. Man was matter, that was Snowden’s secret. Drop him out a window and he’ll fall. Set fire to him and he’ll burn. Bury him and he’ll rot, like other kinds of garbage.
    The spirit gone, man is garbage. That was Snowden’s secret. Ripeness was all.
    ‘I’m cold,’ Snowden said. ‘I’m cold.’
    ‘There, there,’ said Yossarian. ‘There, there.’

  25. Κουνελόγατος said

    Υπάρχει και ο νέγρος Τζο.

    Στον πόλεμο ο Τζο περνάει καλά
    τον έχουν ώπα ώπα
    τον νέγρο τον λοχία
    τον παλικαρά
    και πού ‘χει μαύρη πέτσα
    καθένας το ξεχνά
    κατώτεροι κι ανώτεροι
    τον λεν παλικαρά
    και πού ‘χει μαύρη πέτρα
    καθένας το ξεχνά
    κατώτεροι κι ανώτεροι
    τον λεν παλικαρά
    τον νέγρο τον λοχία
    τον Τζο τον φουκαρά
    Στον πόλεμο ο Τζο
    περνάει καλά
    ώσπου κακιά μια σφαίρα
    και το δεξί πιο πέρα
    το χέρι του πέτα
    και πού ‘χει μαύρη μάνα
    κανένας δε νογά
    κατώτεροι κι ανώτεροι
    τον λες παλικαρά
    και πού ‘χει μαύρη μάνα
    κανένας δε νογά
    κατώτεροι κι ανώτεροι
    τον λες παλικαρά
    του δίνουν και βραβειο
    του Τζο του φουκαρά
    Μονόχειρας ο Τζο
    ζητάει δουλειά
    μα τι δουλειά να κάνει
    που το δεξί έχει χάσει
    πέρα στο Βιετνάμ
    και που ‘χει μαύρη πέτσα
    θυμήθηκαν ξανά
    τον νέγρο Τζο τον ήρωα
    τον λες αληταρά
    και που ‘χει μαύρη πέτρα
    θυμήθηκαν ξανά
    τον νέγρο Τζο τον ήρωα
    τον λες αληταρά
    τις πόρτες δεν ανοίγουν
    στο Τζο τον φουκαρά

  26. dryhammer said

    25. Να συμπληρώσω:
    Από «Τα νέγρικα» (1975) Μάνου Λοΐζου – Γιάννη Νεγρεπόντη [Γράφτηκαν το 1966 – το ’75 βγήκε ο δίσκος με τη Φαραντούρη]

  27. […] Κούλουμα σήμερα, αλλά με τη σκιά του πολέμου να πέφτει βαριά. Οπότε, μην περιμένετε επετειακό θέμα, θα βάλουμε κάτι αντιπολεμικό. Ο φίλος μας ο Missing Ink, κατά κόσμον Γιάννης Πολύζος, μου έστειλε ένα απόσπασμα, συγκεκριμένα το δέκατο κεφάλαιο, από το γνωστό αντιπολεμικό μυθιστόρημα Ο Τζόνι πήρε τ’ όπλο του, Johnny got his gun, του μεγάλου… — Weiterlesen sarantakos.wordpress.com/2022/03/07/daltontrumbo/ […]

  28. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    15 Λάθος δικό μου και απορώ. Έλλη λέγεται βέβαια.

  29. Πρωτοείδα την ταινία όταν ήμουν φοιτητής, στο μάθημα της Κλινικής Ψυχολογίας. Την χρησιμοποίησε ο καθηγητής σαν βάση για να κάνουμε κουβέντα για το «κλείδωμα» στην επικοινωνία που βιώνουν πολλοί ασθενείς, λόγω και κακών χειρισμών απ’ τους κλινικούς. Αργότερα, την πέτυχα σε DVD στο Αεροδρόμιο της Αθήνας, σε μια τιμή €4-5· το αγόρασα αμέσως, εννοείται. Μάλλον δεν είχαν ιδέα όταν την τιμολογούσαν, ήταν ένα κατάστημα αλυσίδας που είχε κατακλύσει τότε την Ελλάδα, με μουσική και ταινίες· δεν θυμάμαι πώς τα έλεγαν. Περίπου την ίδια εποχή αγόρασα και διάβασα και το βιβλίο, αυτήν την έκδοση της Σύγχρονης Εποχής. Κατά σύμπτωση το είδα στην βιβλιοθήκη που έχω στο πατρικό μου στην Κρήτη τον Γενάρη που την τακτοποιούσα και πιάσαμε σχετική κουβέντα με τον γαμπρό μου… Νάσαι καλά, Νικοκύρη!

  30. odinmac said

    Ο Τζόνι πήρε τ’ όπλο του

    Émile Betsellère (1847–1880), L’Oublié! (Forgotten) (1872), oil on canvas, dimensions not known, Musée Bonnat-Helleu, Bayonne, France. Wikimedia Commons.

  31. ΓΤ said

    10@ ΣΠ

    Όχι, είναι πολύ σωστός ο Missing Ink: να με, να σε, να τος, δεν είναι «να είμαι».
    Ο οποίος Missing Ink είναι μελάνη πρέπουσα.

  32. LandS said

    Μια και αναφέρθηκε το όνομα της μεταφράστριας.
    Στις δύο παραγράφους που εμφανίζεται η λέξη «συμφωνία». Νομίζω ότι καλύτερα εδώ θα πήγαινε το «παζάρι» ή και «πάρε-δώσε».
    Ήταν μια ξεκάθαρη συμφωνία, η ζωή του για κάτι που άξιζε περισσότερο
    Ήταν ένα καθαρό παζάρι, η ζωή του για κάτι που άξιζε περισσότερο.

    Η λέξη «συμφωνία» έχει περισσότερο κύρος από το deal που πρέπει να το βλέπουμε, σχεδόν πάντοτε, ως συμφωνία ανταλλαγής, ως συναλλαγή και ταιριάζει έτσι στο πνεύμα του κειμένου.

    Οφείλω να πω ότι η μετάφραση είναι πάρα πολύ καλή και λίγα λέω.

  33. odinmac said


    Albin Egger-Lienz (1868–1926), Totentanz (Dance of Death) IV (1915), casein on canvas, 201.5 × 243 cm, Leopold Museum (Die Sammlung Leopold), Vienna, Austria. Wikimedia Commons.

  34. LandS said

    32
    Μα τι λέω, δεν θυμάμαι πως το απέδωσε η Έλλη Φιλοκύπρου. Gia ton Missing Ink το σχόλιο

  35. LandS said

    FU Μέφρι και όλοι οι Μέρφιδες

  36. ΚΑΒ said

    Καλή Σαρακοστή.

    >>Δεν υπάρχει λέξη που ν’ αξίζει τη ζωή σου. Θα προτιμούσα να δουλεύω σ’ ένα μεταλλείο βαθιά μέσα στη γη, να μην ξαναδώ τον ήλιο, να τη βγάζω με παξιμάδια και νερό και να δουλεύω είκοσι ώρες τη μέρα. Θα προτιμούσα να κάνω αυτό παρά να πεθάνω.

    -Μα σαν κι εσένα άνθρωπος δεν βρέθηκε Αχιλλέα που να ‘ναι τρισμακάριστος κι ούτε ποτέ θα γίνει, αφού όταν ζούσες σαν θεό σε τιμούσαμ’ οι Αργίτες και τώρα στους νεκρούς νεκρός λαμπρά εξουσιάζεις. Γι’ αυτό Αχιλλέα μην πονάς πως είσαι πεθαμένος.
    -Μη μου παρηγορείς το θάνατο, λαμπρέ Οδυσσέα. Καλύτερα δούλος πάνω στη γη σε αφέντη ακτήμονα μικρής περιουσίας, παρά βασιλιάς σ’ όλους τους αφανισμένους νεκρούς.

    σεῖο δ’ , Ἀχιλλεῦ,
    οὔ τις ἀνὴρ προπάροιθε μακάρτερος οὔτ’ ἄρ’ ὀπίσσω·
    πρὶν μὲν γάρ σε ζωὸν ἐτίομεν ἶσα θεοῖσιν
    Ἀργεῖοι, νῦν αὖτε μέγα κρατέεις νεκύεσσιν
    ἐνθάδ’ ἐών· τῶ μή τι θανὼν ἀκαχίζευ, Ἀχιλλεῦ.»
    (ὣς ἐφάμην, ὁ δέ μ’ αὐτίκ’ ἀμειβόμενος προσέειπε·)
    «μὴ δή μοι θάνατόν γε παραύδα, φαίδιμ’ Ὀδυσσεῦ.
    βουλοίμην κ’ ἐπάρουρος ἐὼν θητευέμεν ἄλλῳ,
    ἀνδρὶ παρ’ ἀκλήρῳ, ᾧ μὴ βίοτος πολὺς εἴη,
    ἢ πᾶσιν νεκύεσσι καταφθιμένοισιν ἀνάσσειν.

    Οδύσ. λ 482-491

  37. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Κρῖμα, Νικοκύρη!
    Χάσαμε μιά πολύ καλή εὐκαιρία γιά μιά (πολύ καλή, ἐπίσης!) ἄσκησι συγκριτικῆς λογοτεχνίας! Θά μπορούσαμε νά ἔχουμε τό σημερινό φιλειρηνικό κείμενο στήν θέσι του, καί στήν θέσι τοῦ χθεσινοῦ Ἔρενμπουργκ ἕναν -δικό σου, ὁμοίως- Ἔρενμπουργκ πού μιλάει γιά κάποιο ἐπεισόδιο τοῦ Μεγάλου Πατριωτικοῦ Πολέμου

    https://sarantakos.wordpress.com/2016/07/03/ehrenburg/

    Καί θά εἴχαμε νά ποῦμε πολλά- κυρίως γιά τήν πολεμοκαπηλία (συνήθως δεξιόστροφη, εἶναι ἀλήθεια) καί τήν εἰρηνοκαπηλία (συχνότατα ἀριστερόστροφη καί σχεδόν πάντα ἀφημένη σέ μαγικά χέρια ἐπιτηδείων δημιουργῶν..)

  38. ΣΠ said

    Για τον Ντάλτον Τράμπο υπάρχει η πολύ καλή ταινία Trumbo (2015) με τον Μπράιαν Κράνστον στον κεντρικό ρόλο.

    Ο Τράμπο, ενώ έχει γράψει σενάρια για μεγάλο αριθμό ταινιών (σε κάποιες με το όνομα άλλου, λόγω μαύρης λίστας), μόνο το Johnny got his gun σκημοθέτησε ο ίδιος. Ένα ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ για τον Τράμπο είναι αυτό.

  39. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @37 (συνέχεια..)

    Περί «ἐπιτηδείων δημιουργῶν» δύο copy paste…

    Α) Ο Τράμπο ήταν σεναριογράφος στο Χόλιγουντ, ήταν όμως και μέλος του ΚΚ ΗΠΑ [ ..]
    Tο μυθιστόρημα «Ο Τζόνι πήρε τ’ όπλο του» κυκλοφόρησε το 1939 και έχει ως θέμα [..]
    ……………………………………

    Β) ἀπό εἰσαγωγή ἱστορικού ἄρθρου ἐγκυκλοπαίδειας:

    U.S. Communist party: [..] The party’s attacks on Nazi Germany ended abruptly with the signing of the Hitler-Stalin nonaggression pact in Aug., 1939, and World War II, which immediately followed, was denounced as an «imperialist» war caused by Great Britain and France. American defense preparations and aid to the Western democracies were vigorously opposed as «war-mongering,» and Communist-dominated unions were quick to go out on strike. However, when Germany attacked Russia in June, 1941, the Communist position on the war changed overnight from «imperialist» to «democratic.» The party, under the leadership of Earl Browder, now went all out in its support of the war. Strikes were opposed as a hindrance to the war effort [..]

  40. ΣΠ said

    31
    Καλά λες. Έπεσα θύμα του Μέφρι.

  41. Κιγκέρι said

    Johnny get your gun, το 1886:

    …το 1917:

    …και ξανά το 1942:

  42. odinmac said


    Thomas Calloway “Tom” Lea III (1907-2001), The 2000 Yard Stare (1944), oil on canvas, 91.4 x 71.1 cm, U.S. Army Center of Military History, Fort Belvoir, VA. By US Army, Tom Lea, via Wikimedia Commons.

  43. sarant said

    38-41 A μπράβο!

    39 Στη Βικιπαίδεια μπορείς να δεις τι τύχη είχε το βιβλίο του Τράμπο μετά την κηρυξη του πολέμου το 1939 και μετά το 1941

  44. Ο πόλεμος μοιάζει λιγάκι με μια εγχείρηση, ένα χειρουργείο που οι ασθενείς το ψιλοφοβούνται, το αναβάλλουν το αποφεύγουν, δηλαδή λιποτακτούν, ή υποτάσσονται στην βούληση του ιατρού δλδ του κυβερνήτη και αν την σκαπουλάρουνε, έχει καλώς και περνάνε καλύτερα, αλλιώς αν τα κακαρώσουνε πιθανόν να χάσουνε και την χαρά της νίκης ακριβώς όπως η φράση » η εγχείρηση επέτυχε, ο ασθενής απέθανε ! »

    Ο πόλεμος σε γενικές γραμμές είναι καλός, άμεσα όταν τον κερδίσεις και αργότερα πολλές φορές όταν τον χάνεις ( δείτε Ιαπωνία και Γερμανία σήμερα από τις χαμένες, σε σχέση με την …κερδισμένη Ελλάδα ) γι αυτό και κάποιος είπε πατηρ πάντων πόλεμος (κάποιος θα τον ξέρει ας τον γρλάψει, να μην ψάχνω για να φανώ διαβασμένος )

    Ο Εκτορας πάντως που είπε εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης, πήγε και πολέμησε και τον έσερνε πτωμαΐνη ο Αχιλλεύς πίσω απ΄το άρμα του, μάλλον δεν καλοπέρασε αλλά για τον τσαχπίνη το Αλέξανδρο με το ψευδώνυμο Πάρις που την έβγαζε στην κρεβατάρα του με την Ελενίτσα του δεν μας είπανε τι απόγινε όταν έγινε του Δούρειου Ιππου.

  45. Χαρούλα said

    Πρόσφατα(νομίζω το 2020) ανέβηκε στην Θεατρική σκηνή με τον Τάσο Ιορδανίδη στον ρόλο του Τζόνι.
    https://alteraparstheater.gr/philoxenoumenes-paragoges/tzoni-pere-oplo-tou.html

    Νομίζω με τον τίτλο «έπαιξε» κι ο Βέγγος, στο Θανάση πάρε το όπλο σου.

    Lands(#14) Στον σκοπό στηρίχθηκε και ο ύμνος του λόχου λόρος Μπάιρον.
    Εδώ σε ένα, όλα μαζί!

  46. GeoKar said

    Θυμάται κάποιος/α άλλος/η μιαν αφίσα με θνήσκοντα (στο Βιετνάμ?) στρατιώτη κι ένα μεγάλο “Why?” πάνω-πάνω? Αν κ φοβουμαι πως μάλλον ο μεγας Γκάτσος δικαιώνεται, «με φωτιά κ με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί. Καληνύχτα Κεμαλ, αυτός ο κόσμος δεν θ´αλλάξει ποτέ»…

  47. BLOG_OTI_NANAI said

  48. BLOG_OTI_NANAI said

  49. mouzes said

    Ας πούμε οτι γίνεται πόλεμος, γιατί να πάω να πολεμήσω? Για τα 27 ευρώ μεροκάματο? Απο ραγιάς του Μητσοτάκη θα γίνω του Ερντογάν, ας πάει να πολεμήσει η κόρη του Μητσοτάκη που μόλις τελείωσε τις σπουδές της, την πήραν σε ένα από τα μεγαλύτερα fund του κόσμου, είμαι σίγουρος θα ήταν διάνοια.

  50. Stelios Kornes said

    Εξαιρετικο το σημερινο, ευχαριστω πολυ.

    @ 44: ο Παρις τραυματιστηκε θανασιμα απο το Φιλοκτητη και πεθανε πριν το τεχνασμα του Δουρειου Ιππου.

  51. Triant said

    Εξαιρετικός Πουλής:

    Είναι μεγάλο (λίγο περισσότερο από μια ώρα) αλλά το είδα μονορούφι.

  52. ΓΤ said

    49@

    Μετά την ολοκλήρωση της θητείας του τον Μάιο του 2021, ο γιος του, Κώστας, είναι πιο έτοιμος από ό,τι η Σοφία. Αλλά αυτός κορτάρει στα κορτ, οπότε μάλλον δίκιο έχεις. Βέβαια, αυτή πολεμά για την τιμή μιας μετοχής. Άρα η μόνη ελπίδα για να σταματήσει η αποθηρίωση των κοινωνιών είναι οι δυνάμει πειστικές ανθρωπιστικές σπουδές της Δάφνης στο μετερίζι του Νιου Χέιβεν. Εάν και εδώ έχουμε πλήρη αποτυχία, τότε θα ράψουμε τα κουρέλια μας στα Zeus+ΔΙΟΝΕ…

  53. sarant said

    47-48 Mπράβο, ωραία ευρήματα, όπως πάντα.

    Κι ένα ντοκιμαντέρ για τους 10 του Χόλιγουντ:

  54. geobartz said

    # «Αμερικάνος κομμουνιστής». Πού ήταν τότε που τα δικά μας τα τσακάλια δεν είχαν χορτάσει αίμα μετά από 5-6 χρόνια πολέμου και κατοχής και άρχιζαν πάλι τον εμφύλιο;; Θα αντέστρεφε τα πράγματα. Το συντροφικό Λαζαρίδειο βιβλίο θα έλεγε «Σύντροφοι, δυστυχώς που νικήσαμε!
    # Πάντως, ο «Αμερικάνος κομμουνιστής» δεν ήταν μόνος. Ομόλογός του ήταν το πρωτοπαλλήκαρο στο «Ίδρυμα Κάρνεγκι για τη Διεθνή Ειρήνη!!!»: «In the 1920s, he was an early admirer of the Italian fascist Benito Mussolini … while cultivating ties with universities in Nazi Germany. In 1933 he called … the German ambassador to the United States» to speak in favour of Hitler and the Nazis. Two years earlier, Butler took the Nobel Peace Prize. He served as «adviser to seven Presidents …the «idyll» between Murray Butler and Nazis stopped when 2nd World War broke out».
    # Εκτός από τους ομόλογους, υπήρχαν τω καιρώ εκείνω και «ομότροποι». Όπως ένας της πάλαι ποτε αριστεράς, που εν έτει 1947 παρουσιάστηκε στην αμερικανική Βουλή (ή Γερουσία), εναντιούμενος στη βοήθεια του Σχεδίου Μάρσαλ προς την Ελλάδα. Και το όνομα αυτού Κώστας Βαξεβάνης (ποια σχέση με τον σημερινό;; Δεν ξέρω). Απ’ όλα τα λουλούδια έχει ο βαχτσές (μπαρντόν, μπαξές ήθελα να πω).
    # Αλλά, μάλλον αδίκως καταφέρομαι κατά των κομμουνιστών. Ο σημερινός διηγηματογράφος δεν είναι κομμουνιστής. Του ταιριάζει γάντι ο χαρακτηρισμός «ατομιστής», ή καλλίτερα, όπως λέγεται στην καθομιλουμένη, φιλοτομαριστής, και δη άκρατος τοιούτος. Όχι μόνο για την ελευθερία άλλων (σαν αυτή των Ουκρανών) δεν θα αγωνίζονταν αλλά ούτε για τη δικιά του. Φυσικά για αυτήν των «μητρός και πατρός και τέκνων» ούτε λόγος να γίνεται. Θα προτιμούσε λέει (ή κάπως έτσι) να τον έχουν σε ένα σκοτεινό υπόγειο και να δουλεύει 24 ώρες το 24/ωρο, αρκεί να ζει. Ούτε σκουλήκι να ήταν!
    # Αν τολμούσε να «εκμουγκρίσει» τις άναρθρες κραυγές του στους σημερινούς Ουκρανούς (ή τις Ουκρανές) θα τον ξέσχιζαν σαν …πεπονόφλουδα!
    # Άλλο να κάνεις ότι μπορείς για την αποτροπή ή την παύση του πολέμου κλπ, κλπ, και άλλο να …σκουληκοποιείσαι. Διότι προσβάλλεις και αυτά τα σκουλήκια. Διότι και αυτά τα καϊμένα, όταν δέχονται επίθεση προσπαθούν να αμυνθούν. Το «όν» της σημερινής ανάρτησης δεν έχει τα στοιχειώδη προσόντα για να περιληφθεί στο ζωϊκό βασίλειο!

  55. ΣΠ said

    45
    Ο Βέγγος συνήθιζε να να βάζει στις ταινίες του τίτλους παραλλαγές άλλων τίτλων:

    Είναι ένας τρελός-τρελός Βέγγος
    Βοήθεια!…ο Βέγγος, φανερός πράκτωρ 000
    Δόκτωρ Ζι-Βέγγος
    Θου-Βου φαλακρός πράκτωρ, Επιχείρησις γης Μαδιάμ
    Ένας Βέγγος για όλες τις δουλειές
    Τι έκανες στον πόλεμο, Θανάση;
    Ένας ξένοιαστος παλαβιάρης
    Θανάση πάρε τ’ όπλο σου
    Δικτάτωρ καλεί Θανάση
    Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας
    Ο Θανάσης και το καταραμένο φίδι

  56. Λοιπόν συνειδητοποιώ πως ο λόγος που δεν έχω ας πούμε τουίτερ είναι πως άμα δω κάποιον να πετάει κουράδες, θα πρέπει κι εγώ να χώσω τα χέρια μου στα σκατά για να του ανταποδώσω τα πυρά. Διαδικασία τόσο δύσοσμη όσο και αντιπαραγωγική.

  57. # 50

    Λαμβάνω υπ’ όψιν μου μόνο όσα αναφέρονται στην Ιλιάδα, που μου μοιάζουν για ιστορικά

  58. SteliosZ said

    ->56 Αγαπητέ, ποτέ μην παλεύετε με ένα γουρούνι. Θα γεμίσετε λάσπη, ενώ το γουρούνι θα το απολαύσει…

  59. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Όταν αργούσε να ρθει γράμμα από/για το στρατιώτη, στο μέτωπο, γιο της, ο πρόεδρος του χωριού και οι γείτονες άρχισαν να προετοιμάζουν (για κάθε ενδεχόμενο) τη μάνα ότι εκεί πάνω πολεμούν τα παλικάρια για την ελευθερία, την ειρήνη κλπ.
    Έμεινε στο χρόνο η κραυγή- μαντινάδα της :
    Σα χάσω γω το Γιώργη μου
    ποτέ μην κλείσει ειρήνη
    κι ο κόσμος όλος να καεί
    και στάχτη να ΄πομείνει

    56. Ναι αλλά μένουν οι κουράδες και βρωμάνε γτχμ.!

  60. BLOG_OTI_NANAI said

    Καταρχάς, κάποιος που έχει γράψει το σενάριο της ταινίας «Σπάρτακος» δεν μπορεί να εννοεί κατά γράμμα αυτή την κατά τα άλλα ανάξια για ανθρώπους κατήχηση. Μια κατήχηση για το πόσο «σημαντικό» είναι να σέρνεσαι σαν σκουπίδι, να σε πηδάνε καθημερινά, να δολοφονούν τη μάνα σου, να βιάζουν τα παιδιά σου και εσύ να λες, «αφού δεν σκότωσαν εμένα, στα τέτοια μου». Διότι αυτός, ο γεννημένος για δοσίλογος όπως λέμε, είναι αυτός που είπε σε πολλές στιγμές της ιστορίας, «αφού σακατεύουν στο ξύλο τον συνάδελφο μου, εμένα στα τέτοια μου», ή «αφού βιάζουν την κόρη του διπλανού, εμένα στα τέτοια μου», ή «αφού σκοτώνουν τον γείτονα μου, εμένα στα τέτοια μου».

    Εφόσον λοιπόν έχει γράψει το «Σπάρτακος», δεν μπορεί να πιστεύει ως αξία το να είσαι ένα αντικοινωνικό σκουπίδι.

    Η ταινία πιθανόν αναφέρεται στο Βιετνάμ αφού γυρίστηκε το 1971. Οι μαρτυρίες πολλών από όσους πολέμησαν εκεί ήταν παρόμοιες. Πόσο μάλλον όταν η ηττοπάθεια ενός διαλυμένου πολυτραυματία δικαιολογείται από την κατάθλιψη του. Πιθανόν όσα λέει να αφορούν κάποιον που σε λίγη ώρα θα φύγει πικραμένος από τη ζωή και δεν θα προλάβει ποτέ να δει τη συνολική εικόνα, ότι ο θάνατος ο δικός του και μερικών εκατομμυρίων άλλων τελικά σταμάτησε τον όποιο Χίτλερ.

    Το αντιπολεμικό μήνυμα είναι αυτονόητο. Κάθε φυσιολογικός άνθρωπος μισεί τον πόλεμο. Κάθε λογικός άνθρωπος οφείλει να γνωρίζει πλέον τι σημαίνει πόλεμος και να ξέρει ότι ένας μεγάλος αριθμός στρατιωτών πεθαίνει πριν πυροβολήσει έστω και μία φορά. Ο πόλεμος πρέπει να είναι η έσχατη μορφή αντίδρασης. Θα έχει λογική μόνο όταν η ταπείνωση που θα νιώθεις είναι τέτοια ώστε να προτιμάς έναν έντιμο θάνατο. Διότι το βέβαιο είναι πως όσοι ονειρεύονται το πώς θα ζήσει η πάρτη τους, και ότι υπάρχει μόνο παρτίδα και όχι πατρίδα, στο τέλος ούτε έντιμο θάνατο δεν θα έχουν.

    Βεβαίως έχουμε και λογικές του καραγκιόζη, ότι αρκεί να ζήσω εγώ και ας γαμούν τους συνανθρώπους μου διότι μετά από χίλια χρόνια, κανείς δεν θα τα θυμάται αυτά. Άλλωστε, αν γίνει πόλεμος με τους εξωγήινους, θα αποδειχτεί ότι οι επιμέρους πατρίδες δεν έχουν σημασία. Οπότε, μην ασχολείστε. Κι αν αυτός ο αιμοσταγής τύρρανος δολοφόνησε την οικογένεια με τα δύο μωράκια, δεν χρειάζεται να ασχοληθούμε, διότι σε χίλια χρόνια, κανείς δεν θα το θυμάται, οπότε μπορούμε όλοι να κοιμόμαστε ήσυχοι.

  61. Γιάννης Κουβάτσος said

    Χαμπάρι δεν πήρε από το βιβλίο ο Πρόεδρος. Σαν να βάζεις ιεροκήρυκα να κρίνει κάτι «δυσκολότερο» από τον «Βίο του οσίου Παχωμίου».
    «εναντιούμενος στη βοήθεια του Σχεδίου Μάρσαλ προς την Ελλάδα.»
    Ίσως να ήθελε να εμποδίσει τους Αμερικάνους από το να πετάξουν τα λεφτά τους, Πρόεδρε. Ως γνωστόν, τα λεφτά καταλήξανε στις τσέπες των λαμόγιων. Θα είχε γλιτώσει και τα χαστούκια ο «Βούδας» Στεφανόπουλος από τον Πόρτερ.

  62. Καλησπέρα και καλή σαρακοστή
    Υγεία και αρτιμέλεια σε όλους

    44 Γιώργο, κάποιο το «εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης» το έχουν διορθώσει σε «εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάρτης» 🙂 Διακηρύσσουν το πρώτο και εφαρμόζουν το δεύτερο.

  63. Πέπε said

    @31
    > Όχι, είναι πολύ σωστός ο Missing Ink: να με, να σε, να τος, δεν είναι «να είμαι».

    Θα έλεγα μάλλον «να με, να σε, να τον». Το «να τος» δεν ακολουθεί την ίδια κανονικότητα.

    @46
    Νομίζω πως θυμάμαι μια αφίσα αλλά όχι όπως την περιγράφεις. Οβίδα πέφτει κατακόρυφα προς μια φωλιά με πουλάκια φτιαγμένη μέσα σ’ ένα αναποδογυρισμένο κράνος, και σλόγκαν «Why?».

  64. Είχα διαβάσει το βιβλίο όταν βγήκε από τη Σύγχρονη Εποχή, και είδα την ταινία λίγα χρόνια αργότερα (τη μέρα που άρχισε ο εμφύλιος στη Γιουγκοσλαβία). Ωραία επιλογή – σφίγγεται το στομάχι σου βέβαια, ιδίως αν θυμάσαι πώς τελειώνει.

  65. BLOG_OTI_NANAI said

    60: Να διορθώσω: είδα ότι το βιβλίο είναι του ’39. Διαβάζοντας όμως τις κριτικές για την ταινία του 1971 σκέφτομαι ότι πλέον στο μυαλό του έχει το Βιετνάμ και όχι τον Β΄ Παγκόσμιο. Οπότε δεν έχει λόγο να βάλει κάποια «ηρωική» παράμετρο. Το αντίθετο. Επιπλέον, οι απόψεις για τον Α΄ Παγκόσμιο, δυστυχώς δεν έχουν σχέση με αυτές του Β΄ Παγκόσμιου. Το ξόδεμα των ζωών των στρατιωτών σε ακατανόητες αιματηρές συγκρούσεις είναι μια σχεδόν καθολική κριτική για τον Α΄ΠΠ.

  66. Pedis said

    # 56 – Πάρε να μάθεις!

    [Οι Έλληνες ναζιστές είναι με τους Ρώσους;]

  67. Missing Ink said

    «Νικητής του πολέμου είναι μόνο ο θάνατος» έλεγε ένα σύνθημα του αντιεξουσιαστικού χώρου στα 90s, σαφώς η θέση του Τράμπο σε τούτο το απόσπασμα, κι ίσως η πιο μεγάλη αλήθεια που μπορεί να ειπωθεί πάνω στο θέμα, ανεξάρτητα από πού προέρχεται κανείς ιδεολογικά. Αλλά άντε πάνε πες το στα «ανθρωπάκια», τους “little guys” που λέει κι ο συγγραφέας.

    Μια δεκαετία αφού είχα μεταφράσει αυτό το κομμάτι, κι ενώ ‘εξ απ’ ανέκαθεν’ θεωρούσα ψιλοδεδομένο ότι δε θα πάω φαντάρος, βρέθηκα –quelle surprise– να υπηρετώ στον Έβρο. Φυσικά στο στρατό είναι γνωστό ότι κατά κύριο λόγο συναναστρέφεσαι κόσμο που είναι άσχετος με τη φάση σου, όποια κι αν είν’ αυτή. Κι ωστόσο μού ’χε κάνει εντύπωση πως υπήρχαν άνθρωποι (και δεν ήταν λίγοι) που σε κάποια χαλαρή συζήτηση του στιλ «Τι σκτ κάνουμε εδώ πέρα ρε φίλε;» απαντούσαν πολύ σοβαρά «Και τι θες να γίνει, όταν έχουμε απέναντι τον Τούρκο;»

    Ε, άντε τώρα να μιλήσεις με κάποιον που έχει τέτοιες απόψεις, διαμορφωμένες πιθανότατα παιδιόθεν. Τι να του πεις; Ότι ο πραγματικός εχθρός είν’ αυτός που έχει πάνω απ’ το κεφάλι του –και που αύριο-μεθαύριο μπορεί να τον στείλει να σφαχτεί για πλάκα; Ότι δεν έχει τίποτα να χωρίσει με τον απλό το φανταράκο που θα βρει μπροστά του (κούφια η ώρα), είτε είναι τούρκος είτε ό,τι άλλο;

    Τέλος πάντων, για να ελαφρύνω το κλίμα (σιγά να μη), σε άλλο στιγμιότυπο της θητείας μου, νωρίτερα στο κέντρο, θυμάμαι έναν ανθυπολοχαγό να μας κάνει…briefing για τον πόλεμο με χημικά. Πολύ ήπιος άνθρωπος, με την πλάκα του κτλ, ήταν και πιτσιρικάς, μόλις είχε βγει απ’ τη Σχολή. Θέλω να πω δεν ήταν κάνας στρατόγκαυλος, «να τα λέει τσεκουράτα». Εμένα παρ’ όλ’ αυτά μου πήρε κάνα διήμερο να συνέλθω, μού ’χε γίνει το στομάχι κόμπος, ήμουν σε φάση μάνα γιατί με γέννησες;

    Η πλειοψηφία του λόχου βέβαια, ή τουλάχιστον όσοι δεν είχαν υπηρεσία, με το που τελειώσαμε παράγγειλαν σουβλάκια 🙂

  68. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    53.
    Σύντομο, λιτό, αλλά περιεκτικότατο το ντοκιμαντέρ!
    Στο 7:27-29 φαίνεται ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ μαζί με τη σύζυγό του Λορίν Μπακόλ να παρακολουθούν τη διαδικασία. Οι Μπόγκαρτ-Μπακόλ ήταν από εκείνους που αντιτάχθηκαν στις διώξεις της Επιτροπής Μακάρθι και οργάνωσαν ή συμμετείχαν ενεργά στις σχετικές διαμαρτυρίες.

  69. Χαρούλα said

    Αυτήν λέτε;

    Φοιτητές, όλοι σχεδόν είχαμε το why ή τον Τσε

  70. Γιάννης Κουβάτσος said

    46: Την αφίσα την είχα στο δωμάτιό μου…Την κότσαρα και περίμενα να τη δει ο στρατιωτικός πατέρας μου, να σπάσω πλάκα με την αντίδρασή του, σαν επαναστατημένος έφηβος των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης που ήμουν, τρομάρα μου. Την κοίταξε για λίγο και μου είπε «Κακό πράγμα ο πόλεμος. Εύχομαι να μην τον ζήσεις ποτέ». Τι μου θύμισες τώρα…

  71. Γιάννης Κουβάτσος said

    69: Αυτήν! Μπράβο, βρε Χαρούλα.

  72. Missing Ink said

    Νικοκύρη, να σ’ ευχαριστήσω και δημόσια πλέον για τη φιλοξενία.
    Επίσης όλους τους φίλους και τις φίλες που πρόσθεσαν πληροφορίες και λινκ, και μπορεί να είπαν κι έναν καλό λόγο για τη μετάφραση.

    Σας μερσώ μαντάμ ε μουσιού, ωρεντουβάρ!

  73. Why

  74. 69 Με πρόλαβες. Μέχρι να την βρω, μέχρι να την κόψω λίγο (γιατί ήταν στο φόντο)… Και δεν έκανα κι ένα ρεφρές.

  75. 41γ Το ξέρουμε ότι οι Andrews sisters ήταν πατριωτάκια ε;

  76. Costas Papathanasiou said

    56, 58 και (ωραιότατο) 67:Δυστυχώς, συμπληρωματικά, άλλη μια “σκατή” αλήθεια (της Ζωής και όχι του Θανάτου αυτή) είναι ότι υπάρχουν ανά την υφήλιο πολλά κωλοχανεία και πάμπολλοι απόφοιτοί τους που εξειδικεύονται στο βιοτοξικό αφοδεύειν. Διότι, ως γνωστόν, και η ταπεινή κοπριά είναι βασικός κρίκος της κυκλικής οικονομίας και της τροφικής αλυσίδας χωνευόμενη από τη γη υπέρ ευφορίας και παραγωγικότητας αγρών. Όμως, το να καταναλώνεις απ’ ευθείας το φουσκί, παραβιάζοντας τη φυσική διαδοχή των κρίκων, συνιστά Ύβρι που εκφράζεται με άγονο ανεμογκάστρι και μπαλονοειδές φούσκωμα, λόγω ενδοσυσσώρευσης τοξικών ή εκρηκτικών αερίων (όπως υδρόθειο και μεθάνιο). Στην περίπτωση αυτή, η Άρχουσα Φύση η οποία “κρύπτεσθαι φιλεῖ “, (για λόγους ως εκ τούτου υπερφυσικούς κατά το φτωχό μας μυαλό), φροντίζει ώστε να μην σκάσει ώς και αυτός ο Υβριστής της, παρέχοντάς του τη δικλίδα να εκτινάξει το “κότσαλο”, ήτοι χυδαϊστί “να βγάλει το πορδοβούλωμα”,

  77. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεν μπορούμε να κρίνουμε τέτοια βιβλία και τέτοιες ταινίες (συγκλονιστική η ερωτική σκηνή με τη νοσοκόμα) αναζητώντας «ηρωικά» μηνύματα τύπου ταινιών Τζέιμς Πάρις και Πρέκα. Αν είναι να προσεγγίζουμε τέτοια έργα τέχνης με αυτή τη λογική, ας τα αφήσουμε καλύτερα στην ησυχία τους.

  78. BLOG_OTI_NANAI said

    67: Προφανώς, οι γενοκτονίες των Αρμενίων και των Ποντίων, έγιναν από τους εξωγήινους, διότι ως γνωστόν, «ο απλός λαός δεν έχει τίποτα να χωρίσει» και ποτέ δεν σφάζει. Βεβαίως ε΄ναι αλήθεια ότι δεν έχουν πλέον τίποτα να χωρίσουν οι Αρμένιοι και οι Πόντιοι γιατί τους δολοφόνησαν και τους πήραν ό,τι είχαν.

    Αλλά άμα σου λένε βλακείες για τους Τούρκους από όταν είσαι παιδί, μένεις με την εντύπωση ότι ο λαός συμμετείχε σε κάτι κακό, όπως είναι οι γενοκτονίες. Ευτυχώς που εμείς του αντιεξουσιαστικού χώρου ξέρουμε ότι αυτά δεν έγιναν…

    Καμιά φορά λέμε για τα σόσιαλ μίντια, αλλά ζουν ανάμεσα μας…

  79. Γιάννης Κουβάτσος said

    78:Φυσικά και έχουν ευθύνες οι λαοί, όταν αφήνονται να συρθούν σε πολέμους από τους ηγέτες τους και ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη έχουν όταν συμμετέχουν ολόψυχα σε επιθετικούς πολέμους, είτε δίνουν την έγκρισή τους γι’ αυτούς. Διαβάζω π.χ. ότι οι Ρώσοι εγκρίνουν σε ποσοστό 71% την εισβολή και τον πόλεμο στην Ουκρανία (αν, βέβαια, δεν είναι χαλκευμένη η δημοσκόπηση). Αλλά δολοφονικοί λαοί εκ φύσεως δεν υπάρχουν, όπως μας αρέσει να πιστεύουμε πάντα για τους άλλους και ποτέ για εμάς. Δεν υπάρχει συλλογικό DNA, καθένας έχει την ευθύνη των δικών του πράξεων και παραλείψεων και μόνο. Δεν είναι δυνατόν να κατηγορούμε τους σημερινούς Τούρκους για τις προ εκατονταετίας γενοκτονίες, ούτε να τους ζητούμε να έχουν τύψεις για εγκλήματα που διέπραξαν οι πρόγονοί τους. Να μελετάμε το παρελθόν, αλλά να μη ζούμε στο παρελθόν.

  80. Είδα και τον Πουλή στο 51, πολύ καλός.

  81. Μια εικόνα…μερικές λέξεις !

    Αμα παίζει στην Φενέρ, ξεφεύγεις από τα οπαδικά …

  82. BLOG_OTI_NANAI said

    Να συμπληρώσω: πως είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι που ενώ βλέπουν γύρω τους, και φαίνεται να έχουν κοινή λογική, μιλούν με την ψευδαίσθηση ότι αν αυτός και 10 φίλοι του έχουν μια άποψη, αυτή θα πρέπει να τη συμμερίζονται και όλοι οι άλλοι, οπότε, γίνεται περιττή η κοινή αντίληψη περί συνόρων και αντιπαλότητας που συνυπάρχει με τη φύση του ανθρώπου από τότε που εμφανίστηκε ως είδος.
    Οι φράσεις που είναι καλές για καφενείο, δεν μπορεί να λέγονται σε συζητήσεις που αφορούν σοβαρά και οδυνηρά πράγματα όπως ο πόλεμος.

    Αλλά και πέρα από αυτό, η νηπιακή αντίληψη ότι για κάποιον λόγο, όλοι οι άνθρωποι που κατά τα άλλα είναι ικανοί να δέρνονται για μια προσπέραση, για ένα παρκάρισμα, να σκοτώνονται για ένα χωράφι, να μαλώνουν για τα νερά που στάζουν από το μπαλκόνι, ως διά μαγείας, μπορούν να θεωρηθούν ως ένα ενιαίο ειρηνικό σύνολο που το μόνο τους πρόβλημα είναι «αυτός που έχουν από πάνω»!

    Οποιαδήποτε συσσωμάτωση δημιουργηθεί από ανθρώπους ακόμα και ομοϊδεάτες, έχει αποδειχθεί ιστορικά, ότι παρά τις καλύτερες των προθέσεων καταφεύγει σε συγκρούσεις διότι η φιλαυτία, οι εγωισμοί, η φιλαρχία, καταστρέφει και τα καλύτερα όνειρα. Με τις καλύτερες προθέσεις εξοντώθηκαν μερικές δεκάδες εκατομμύρια στις δικτατορίες του υπαρκτού σοσιαλισμού.

    Πώς λοιπόν είναι δυνατόν να παραβλέπονται οι αμέτρητοι παράγοντες της ζωής που καταστρέφουν ακόμα και μικρές παρέες, σχέσεις οικογενειακές, φιλικές, γειτονικές, συναδελφικές, και να γίνονται συζητήσεις που είναι εκτός πραγματικότητας, σαν να μην υπάρχουν σύνορα και συλλογικότητες που μπορούν ανά πάσα στιγμή να συγκρουστούν όπως ακριβώς μπόρεσαν στα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού ή στις πιο μικρές παρέες και σχέσεις;

    Ο κόσμος είναι αυτός που είναι. Δεν είναι τραγούδι «we are the world», «Imagine» και άλλα ανεδαφικά και εξωγήινα. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν αντιλήψεις που βασίζονται σε γλυκερά χολιγουντιανά σενάρια και τραγούδια του εμπορίου. Ο κόσμος μπορεί να έχει κάποιες γενικές αντιλήψεις που συναντιούνται με τους συνανθρώπους τους, αλλά η ζωή και η σύνθετη προσωπικότητα του καθένα δεν εξαντλείται στην «ωραία παρέα» που θα κάνουν μεταξύ τους κάποιοι άνθρωποι όταν θα πιουν καφέ, κρασί ή θα πουν μερικά τραγούδια. Ως γνωστόν, μέχρι εκεί πολλοί μπορούν να είναι αγαπημένοι. Αλλά το μετά είναι όλη η δυσκολία. Διότι εσύ μια χαρά μπορεί να ανεχτείς ότι ο καθένας μπορεί αν έχει το σπίτι του, αλλά να μην ξέρεις ότι ο άλλος προτιμά να πάρει το δικό σου σπίτι για να έχει δύο. Και αυτά δεν θα στα πει όταν θα τραγουδάτε…

    Εκτός αν υπάρχουν άνθρωποι εδώ που έχουν την εντύτπωση ότι ο κόσμος στον οποίο ζούμε είναι ένας κόσμος χωρίς συγκρούσεις και χωρίς να υπάρχει κανείς «πάνω από το κεφάλι σου», απλά επειδή ποτέ τα κεφάλια όλων των ανθρώπων δεν έχουν μέσα τα ίδια πράγματα.

  83. BLOG_OTI_NANAI said

    79: Εμείς πάντως συζητάμε με τα αεροπλάνα των Τούρκων πάνω από το κεφάλι μας. Σε μια Τουρκία ανελεύθερων διώξεων. Με έναν αυτοκράτορα για ηγέτη. Με μια αναθεωρητική πολιτική εις βάρος μας. Με στρατό κατοχής στην Κύπρο. Δεν μας απασχολούν τα DNA, αλλά αυτό που ζούμε.

  84. Missing Ink said

    @ 78, 82-3

    …«Γιατί», όπως πολύ σωστά είπε κάποτε κι ο φίλος μου ο Τίτος,
    «Κανένας στίχος σήμερα δεν κινητοποιεί τις μάζες
    Κανένας στίχος σήμερα δεν ανατρέπει καθεστώτα».

    Έστω. Ανάπηρος, δείξε τα χέρια σου. Κρίνε για να κριθείς.

  85. geobartz said

    61, Γιάννης Κουβάτσος said: «Χαμπάρι δεν πήρε από το βιβλίο ο Πρόεδρος. Σαν να βάζεις ιεροκήρυκα να κρίνει κάτι «δυσκολότερο» από τον «Βίο του οσίου Παχωμίου». «εναντιούμενος στη βοήθεια του Σχεδίου Μάρσαλ προς την Ελλάδα.» Ίσως να ήθελε να εμποδίσει τους Αμερικάνους από το να πετάξουν τα λεφτά τους, Πρόεδρε. Ως γνωστόν, τα λεφτά καταλήξανε στις τσέπες των λαμόγιων. Θα είχε γλιτώσει και τα χαστούκια ο «Βούδας» Στεφανόπουλος από τον Πόρτερ».

    # Δασκαλάκο, κάνε μούκου: Ζεις με τον ιδρώτα άλλων και καλοτρώς στην υγεία των κορόιδων. Δεν έζησες πεινώντας. Ένα ποτήρι γάλα, ένα κομμάτι κασέρι, λίγη ζάχαρη, έφαγα τότε και γω το «λαμόγιο». Ήταν τότε που έλεγαν «αχ τον καϊμένο, δάσκαλος είναι». Τότε που (πεινώντες εμείς) πηγαίναμε στο δάσκαλο ένα πιάτο φαγητό την ημέρα, με τη σειρά όλα τα σπίτια. Το τί έφαγαν τα λαμόγια το «ξέρεις» μόνο από τον τυφλό φανατισμό σου. Σίγουρα «κάτι» έφαγαν τα λαμόγια. Εγώ ξέρω ότι έφαγα ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΜΑΡΣΑΛ ένα κομμάτι ψωμί! Τα «χαμπάρια» σου είναι ό,τι κληρονόμησες από το σταλινικό σου παρελθόν. Τουτέστιν σκωληκοειδή!

  86. Πέπε said

    Νομίζω ότι έχει αρχίσει να παραγίνεται το πράγμα εδωπέρα.

  87. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πρόεδρε, λατρεύω τον χριστιανικό σου λόγο,αλλά δεν μπορώ να σε πάρω στα σοβαρά, σε θεωρώ γραφικό, απομεινάρι πολύ παλιάς εποχής, απομεινάρι ερμιάς αλλά όχι και μεγαλείου. Πάντως, δέξου τη συμβουλή μου: μη σχολιάζεις ό,τι αδυνατείς να καταλάβεις, εκτίθεσαι. Άσε τον Τράμπο στην ησυχία του, δεν είναι για τα πνευματικά και ψυχικά σου δόντια.

  88. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    67-72 Αγαπητέ, να σε ευχαριστήσω για την επιλογή και για την πολύ καλή μετάφραση

    68 Η πιο καλοντυμένη επιτροπή συμπαράστασης, που έγραψε κάποιος

    81 Η κυρία ποια είναι;

  89. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @88γ. Λές, «μπάς καί..» 🙂 Ὄχι! Εἶναι ἡ ἀρραβωνιαστικιά τοῦ παρακείμενου. 🙂

  90. Zoi Zbeebz said

    Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο, αλλά η ταινία είναι η πιο συγκλονιστική ταινία που έχω δει ποτέ. Την είδα αργά το βράδυ στην τιβί, όντας ακόμα φοιτήτρια. Δεν ξέρω αν θα άντεχα να την ξαναδώ. Χαράχτηκε στο σώψυχο σαν μαρκάρισμα από πυρωμένο σίδερο.
    Ο Ντάλτον Τράμπο ήταν καταπληκτικός σε ό,τι έκανε, νομίζω.

  91. sarant said

    90 Το σχόλιο κρατήθηκε για λίγο επειδή ήταν το πρώτο εδώ 🙂

  92. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    86.
    Δόξαν πολυωνύμου εζήλωσεν…

  93. leonicos said

    Συγγνώμη για τη διήμερη απουσία μου

  94. Παναγιώτης Κ. said

    Για να μη ξεχνάμε…
    Ένα από τα πολλά απεχθή πρόσωπα του πολέμου είναι η νάρκη.
    Πατέρας τραυματίας από νάρκη.
    Θείος τραυματίας από νάρκη.
    Πεθερός ομοίως.
    Γιαγιά νεκρή από νάρκη αμέσως μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς.
    Όχι δεν θα πω και για μερικά ακόμα πρόσωπα, θύματα αυτού του απεχθούς όπλου.
    Περιορίστηκα στον στενό κύκλο μου.

  95. Παναγιώτης Κ. said

    Δεν υπερασπίζομαι απλά τον συγκεκριμένο δάσκαλο του ιστολογίου.
    Υπερασπίζομαι ό λ ο υ ς τους δασκάλους του κόσμου για έναν απλό και ταυτόχρονα ουσιώδη λόγο: Μας έχουν μάθει γραφή, ανάγνωση και στους περισσότερους ανθρώπους, τις τέσσερις πράξεις της αριθμητικής.
    Το πόσο σημαντικά πράγματα είναι αυτά φαίνεται όταν μας τύχει άνθρωπος που δεν ξέρει γραφή και ανάγνωση. (Υπάρχουν και στον καιρό μας τέτοιοι). Αν το φέρει η περίσταση θα εκδηλώσει συντριβή για αυτό το σκοτάδι της ζωής του.

  96. Μαρία said

  97. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    80 ή τον Τζόνι τον πήρε τ΄όπλο του 😦

    «Ballade de la Mère» – un poème sur la guerre/consacré à l’attente d’après-guerre du retour du fils à la maison)
    L’auteur du poème Andrei Dementiev se souvient: «Une fois que j’étais dans un sanatorium du Caucase, je m’ennuyais beaucoup. Et maintenant, j’écoute le récepteur, où ils transmettent de courtes informations sur la mère du village géorgien. Elle attendait son fils de la guerre, disparu, et soudain la mère voit son enfant sur l’écran d’un documentaire. J’ai pensé au reste des mots moi-même, j’ai immédiatement écrit un poème ce jour-là «La ballade de la mère».
    (Ήξερα την ιστορία του ποιήματος, μα δε μπορώ να το βρώ μήδε αγγλικά, μήδε αγγλικά,, μια κακομετάφρασή του μόνο είδα-αν το βρει κάποιος…)

  98. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    μήδε γαλλικά

  99. Μαρία said

    97
    Μελοποίηση

  100. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    95 – Μαζί μ’ αυτά όμως, μας έμαθαν κι άλλα που κλείδωσαν το πολυδιάστατο μυαλό μας σε μονοδιάστατη σκέψη, ενώ δεν μας έμαθαν άλλα πολύ σημαντικά για την οικονομική μας ανεξαρτησία στην οικονομική κοινωνία που ζούμε. Μοιραία, γίναμε έρμαια των κεφαλαιούχων «Μπράουν, Φίσερ και Κραφτ» και ενίοτε, σκοτωνόμαστε ένδοξα για φαντασιακές οντότητες, όπως πατρίδες και θρησκείες που εξυπηρετούν τους κεφαλαιούχους.

    Καλές η γραφή, ανάγνωση και αριθμητική, καλλίστη όμως η κριτική σκέψη, αν την δεις κάπου, δείξε την και σε μένα να την δω. Για την συλλογική της απουσία, ποιοί ευθύνονται;

  101. spyridos said

    Ευχαριστούμε πολύ για την επιλογή του κειμένου και τη μετάφραση.

  102. spyridos said

    94
    Μακεδονία , Ήπειρο;
    Ο Γράμμος είναι ακόμα γεμάτος νάρκες και παγιδεύσεις.
    Ενας φίλος γεωπόνος αποφάσισε και έμεινε στα ΤΕΝΞ και καθάριζε για χρόνια εκεί.
    Από το 1999 με τη σύμβαση της Οτάβα απαγορεύτηκαν τουλάχιστον οι κατά προσωπικού.
    Ελλάδα και Τουρκία πρέπει να την έχουν υπογράψει.

  103. spyridos said

    Χόλιγουντ και Μακαρθισμός.
    Θυμάμαι έτσι γρήγορα «τη βιτρίνα» του 1976, τον Ορσον Γουέλς να παίρνει ανάποδες με το όνομα Καζάν και το 1999 το Νικ Νόλτι και άλλους να κάθονται με σταυρωμένα χέρια στην απονομή του τιμητικού Όσκαρ στον Καζάν.


  104. spyridos said

    96
    Τις τελευταίες ημέρες Ισραηλινές και Τούρκικες αεροπορικές με μπίζνες τζετ, μεταφέρουν οικογένειες πλούσιων Ρώσων στο εξωτερικό παρακάμπτοντας το εμπάργκο. Δεν τους άφησαν να προσγειωθούν σε διάφορα Ευρωπαϊκά αεροδρόμια, αλλά οι Γάλλοι τους καλοδέχονται τελικά. Μάλλον για αυτό οι πληρωμές.

    Βλέπω τώρα στο ραντάρ πτήσεων ότι οι ασιατικές αεροπορικές συνδέουν τη Δ. Ευρώπη με Ασία απευθείας, οι ευρωπαϊκές πρέπει να κάνουν 50% μεγαλύτερη απόσταση τώρα και με διπλάσια τιμή καυσίμων. Να οι νέες επιδοτήσεις.
    Επίσης ότι ηλεκτρική συσκευή θέλετε να αγοράσετε θα ανέβει άμεσα 25%.

    Οι μισές πτήσεις εντός Ρωσίας γίνονται με αεροπλάνα εταιριών από τις Βερμούδες που δεν τις πιάνει το εμπάργκο.
    Μπίζνες ας γιούζουαλ.

  105. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    99 Ευχαριστώ,!
    Εδώ απαγγελία με ένα «αναπαραστατικό» βίντεο.
    Η μάνα περιμένει χρόνια τον γιο και ξαφνικά τον βλέπει τυχαία σε ένα ντοκιμαντέρ 20 χρονών (όπως όταν έφυγε για τον πόλεμο), Αλεξέι! Αλιόσενκα! του φωνάζει … να που το παιδί της ζει…

  106. ΣΠ said

    82
    Ανεδαφικό και εξωγήινο είναι το «αν σε χαστουκίσουν να γυρίσεις το άλλο μάγουλο»;

  107. Pedis said

    # 103 – Μέγας ο Ουέλς! (Μπράβο! Δεν την είχα υπόψην μου τη σκηνή.)

  108. Pedis said

    ‘Εγκριση, Νικοκύρη. Μερσί.

  109. Μαρία said

    Απίστευτη γκάφα με έναν άλλο μαχητή.

    https://web.archive.org/web/20220306223059/https://www.manchestereveningnews.co.uk/news/greater-manchester-news/fought-stalin-now-ukrainian-hero-23299706
    He fought against Stalin’s Red Army as it took the country in the Second World War.
    Iwan was one of the lucky ones, being given refuge by the British Army in Glossop shortly after the end of the war.
    He tells the Manchester Evening News that 30,000 of his fellow volunteer soldiers were executed by the Soviets after the fall of Berlin.

  110. ΓΤ said

    Προσπαθώ να μη θυμάμαι ευθείς προσβλητικούς χαρακτηρισμούς που έχουν γίνει προς το πρόσωπό μου, και οι οποίοι, για να μη χαλάσει η μανέστρα, έμειναν, αυτονοήτως, άψεκτοι.
    Ωστόσο, το «Ζεις με τον ιδρώτα άλλων και καλοτρώς στην υγεία των κορόιδων» είναι ό,τι χυδαιότερο έχω δει μέχρι σήμερα.

    Σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη συγκεκριμένη συμπεριφορά απέναντι στον Γιάννη Κουβάτσο, θα απόσχω μέχρι να εξαφανιστεί ο Ταφρολέκανος.

  111. Παναγιώτης Κ. said

    @110. Δεν πρέπει να γινόμαστε υπερβολικοί…
    Για αυτό να αναθεωρήσεις και να επανέλθεις.

  112. Γιάννης Κουβάτσος said

    110: Όχι, ρε μαν, που θα φύγεις εξαιτίας του Προέδρου. Καινούργιος είσαι εδώ μέσα και δεν ξέρεις οι Πρόεδροι τι σημαίνουν; Πρέπει να επιλέγεις από ποιους θα προσβληθείς, είναι δυνατόν να με αγγίξουν τα λύματα όποιου να ‘ναι; Ούτε είναι δυνατόν να απαιτούμε να εκδιωχθεί και η μασκότ νο2 του ιστολογίου. Φτάνει που είναι υπό διωγμόν ο Βάτμαν. Μην του κάνουμε τη χάρη, λοιπόν, περιμένω να διαβάσω τις σχολιάρες σου σήμερα. 😊

  113. # 88 τέλος

    Η (δεσποινίς ακόμη) μνηστή του Πέλκα είναι κόρη του Μάρδα, υπουργού ένα φεγγάρι, επί Σύριζα, εξ ου και οι αγκαλίτσες.

  114. Οσοι είχαν μια ηλικία και ανοιχτά μάτια επί χούντας, γνώρισαν πως πρώτος εχθρός της ήταν η μόρφωση και μετά ο κομμουνισμός.Ακόμα θυμαμαι λίγο μετά την χούντα, σ’ ενα συνοδευτικό ταξίδι των ναυτοπαίδων, τον κυβερνήτη να έχει επιλέξει για προσωπικό του καμαρότο έναν γιατρο και τον προσφωνούσε μόνιμα «μ@λ@κ@»
    Ξαναέγραψα πως η αναίμακτη μετάβαση του εθνάρχη ήταν κρυφό σπυρί που κακοφόρμισε μια που η πολιτική της χούντας για τους εκπαιδευτικούς «βόλεψε» τις μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις να την συνεχίσουν, με αποτέλεσμα μετά την όαση του Ράλλη η δημόσια εκπαίδευση να είναι νεκρή, το φιλότιμο των όποιων λειτουργών δεν φτάνει.

  115. Πέπε said

    Γιάννη, η δικιά σου ορθή επιλογή να μη δίνεις σημασία δε δίνει στον άλλον το δικαίωμα να καταχέζει τον τόπο. Άλλωστε ούτε η πρώτη φορά είναι, ούτε εσύ είσαι ο μοναδικός του στόχος, ή έστω οι δασκάλοι γενικώς.

  116. Costas Papathanasiou said

    110: Είναι αποκαρδιωτικό να παρατηρείς ανήμπορος την αθρόα -σε παγκόσμια κλίμακα- προσβολή της ορνιθοπανίδας, όχι μόνον από πυροβόλα αλλά και από τον ιό Η5Ν1 που μέσω «αντιγόνειας μεταστροφής» (antigen shift) μπορεί να γίνει και πλέον επίφοβος ( π.χ. Η7Ν9- βλ. .https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4001451/).
    Έναν τέτοιο θλιβερό απολογισμό κρουσμάτων, συνιστά προσφάτως και ο αποδεκατισμός των αργυροπελεκάνων που είχαν μεταναστεύσει στη Μικρή Πρέσπα αλλά και σε άλλες λίμνες της δυτικής Μακεδονίας, όπως στη λίμνη Χειμαδίτιδα και στη λίμνη της Καστοριάς (βλ. την υπό το ωραίο ονοματεπώνυμο «Μπέλλα Θεριού», αναφορά στο https://www.ertnews.gr/roi-idiseon/apokardiotiko-to-theama-sti-mikri-prespa-ekatontades-argyropelekanoi-nekroi/ ).
    Σημειωτέον ότι «Οι πελεκάνοι είναι από τα αρχαιότερα είδη πουλιών της Γης και από τα μεγαλύτερα είδη πουλιών με ικανότητα πτήσης. Στην Ευρώπη απαντώνται δύο από τα συνολικά επτά είδη πελεκάνων της Γης, ο Αργυροπελεκάνος και ο Ροδοπελεκάνος. Ο Αργυροπελεκάνος ένα από τα σπανιότερα είδη πουλιών της Γης, μπορεί να φθάσει σε βάρος τα 17 κιλά και το άνοιγμα φτερών του να αγγίξει τα 3,20 μέτρα» (βλ. https://www.efsyn.gr/ellada/periballon/334675_mazikoi-thanatoi-argyropelekanon-stis-prespes,)
    Ακόμα πιο σπάνιο θα πρέπει να είναι -εικάζω- και το φανταστικό (πλην υπαρκτό) όγδοο είδος, ο «Χρυσοπελεκάνος» που αποκρούει άνετα την ηχορρύπανση των -φθονερών και αφθονούντων- απελέκητων ταφρολεκάνων, πελεκώντας την με χρυσή βουβαμάρα.
    Οπότε, αγαπητέ ΓΤ, ελπίζω να ξαναπετάξετε σύντομα ασημόλαλος, έστω σαν το «λιγνό καλογεράκι» του Γκανά, παρέα σε κάθε ανεμόδαρτο πτηνό που τραγουδάει το «Φυσάει κόντρα σε ολάκερη γη, τ’ αγρια πετούμενα δε βρίσκουν πηγή, δεν αντέχω της βολής τη σιγή» ή διαλαλεί το «Πάμε, φώναξε σ’ όλους πως πάμε,/μιλάμε, αγαπάμε, νιώθουμε και τα δεσμά τους σπάμε./ Ανταμώνουμε και σ’ άλλη γλώσσα μιλάμε,/ στου ονείρου την άκρη περνάμε. (…)Πάμε σαν διψασμένα πουλιά/μέχρι το Γκουαντανάμο/να πάρουμε τη φωτιά». (βλ. και σχ.114, 115)

  117. dryhammer said

    Αν αφήσεις τη λεκάνη να γενεί ταφρολεκάνη… [ή πως ο χαλές γίνεται σούδα…]

  118. Παναγιώτης Κ. said

    @113. Συμπληρωματικά: Ο Μάρδας είναι Κωνσταντινουπολίτης στην καταγωγή.

    Πριν μερικά 4-5 χρόνια ο Μάρδας βρέθηκε στην παρέα μας και μετά από εκείνη τη συνάντηση, σταθεροποίησα κάποιες από τις απόψεις μου περί Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, ανησυχώντας τελικά λιγότερο…

  119. Pedis said

    -> 108: Νικοκύρη, αν το βρεις, φέρτο στην επιφάνεια, σιλβουπλέ.

  120. geobartz said

    87, 112, Γιάννης Κουβάτσος said, 110-ΓΤ said, 115-Πέπε said, 116-Costas Papathanasiou said, 117-dryhammer said….

    # Δασκαλάκο «άγραφε», που έμαθες να διαβάζεις μόνο σταλινιστί, τί να καταλάβεις, όντας άκαπνος καλοπερασάκιας;;; Επαξίως υπερασπίζεσαι τον σκωληκοειδή Τράμπο σου. «Πιο χαμηλά Λόλα» που λέει και το λαϊκό άσμα! (μέχρι να …λουστείς με τα λύματά σου).
    # Με …φόβισε η χιτλεροσταλινική αντίδραση του ΓΤ! Νομίζει αφελώς ότι μόνο όσοι έχουν την σταλινόθεν ευλογία μπορούν να προσβάλλουν άλλους. Όπως ξαναείπα, κάθε αντισχολιαστής παίρνει απάντηση ανάλογη με το περιεχόμενο και το ύφος του σχολίου του.
    # Με …συγκίνησε η προς τον δασκαλάκο σταλινοαλληλεγγύη των Costas Papathanasiou, και dryhammer, και προπαντός του Πέπε: Έχει μεγάλο …ειδικό βάρος διότι εκπροσωπεί εδώ την αυτοκαταργημένη δημόσια μέση παιδεία, την …καταχεσμένη από τους «λειτουργούς» της! [σήμερα θυμήθηκε την έμφυτη συνήθειά του]!

  121. Γιάννης Κουβάτσος said

    115:Κοίτα, Πέπε, για να είμαι δίκαιος, κι εγώ του απευθύνω χλευαστικά σχόλια. Απλώς, οι δικές του απαντήσεις υπερβαίνουν τα εσκαμμένα. Θα μπορούσε να με βάλει στη θέση μου με χιούμορ, αν διέθετε. Όπως και να ‘χει, εγώ εδώ και πολύν καιρο εφαρμόζω το guarda e passa.

  122. Πέπε said

    Ωραία, πάνε τώρα και δίπλα στο σημερινό. Έχει πολύ τόπο άχεστο.

  123. Πέπε said

    122>120

  124. nikiplos said

    Λυπάμαι που θα είμαι ολίγον αποσυνάγωγος. Ο Πόλεμος αντικατοπτρίζει ένα από τα βασικά, θεμελιώδη ένστικτα του ανθρώπου. Του ενστίκτου της δολοφονίας του αντιπάλου. Το να πεθάνει ο αντίπαλος είναι πρακτικό. Τελειώνεις με αυτόν μια για πάντα. Όλα τα άλλα είναι δύσκολα, απαιτούν όρους συνύπαρξης, κανόνες δικαίου, δικηγόρους, εφέσεις, αντεγκλήσεις βράστα. Τα κτήνη σκοτώνουν για να φάνε. Ο Homo Sapiens, και άλλα αγελαία ζώα όπως οι Λύκοι, όχι. Σκοτώνουν τον αντίπαλο, εκείνον που διεκδικεί το λιγοστό και σπάνιο φαΐ της ομάδας. Σκοτώνεις τον παρείσακτο/»λαθραίο»/ξένο σήμερα ώστε να διασφαλίσεις τη μέγιστη πιθανότητα να έχει το παιδί σου φαγητό και αύριο. Το ενδιαφέρον είναι πως δεν χρειάζεται να μισήσεις τον γείτονα. Αρκεί που είναι ένας ξένος, ένας άλλος, όχι από τη δική σου την ομάδα. Το μίσος εναντίον του, είναι ενταλαγμένο στο dna σου. Καταπληκτικό?

    Δεν απέχουν τα τοπικά παρατσούκλια, των εσωτερικών μεταναστών.
    «Ξέρεις τι γομαροπετανίτης είναι τούτος? Με αυτόν πας ανθρωπέ μου να συνεννοηθείς?
    «Σε κέρασε ο κορνηθιώτης (από την Κόρνηθο – Κόρινθος). Πάει, θα σου πάρει το σπίτι!»
    «Χαμογέλα στον κωλοΖακυνθινό, να σου γαμήσει τη γυναίκα ύστερις».

    Αυτό είναι το πιο απλό, το πιο εύκολο ένστικτο. Σε αυτό βασίζονται και οι Χολιγουντιανές ταινίες. Μιλούν σε κάτι που το έχουμε όλοι! Θέλουμε να πεθάνει ο εχθρός μας. Να πεθάνει ο αντίπαλος. Το να δεχθούμε πως θα συνυπάρξουμε μαζί του, ότι θα είναι καλύτερος από εμάς, ότι θα μας διδάξει ενδεχομένως πράγματα, δεν είναι του Homo Sapiens πράματα αυτά… Στο Χόλιγουντ, ο καλός αδειάζει ένα κοντέηνερ σφαίρες στους αντίπαλους, ώστε όχι μόνο να ψηφήσουν, αλλά να διαλυθούν να εξαφανιστούν.

    Σε αντίθεση με ότι πιστεύουν αρκετοί πεπλανημένοι, αυτή η βία ενυπάρχει μέσα μας. Ακόμη και στον πιο μαλθακό, στον πιό άκακο. Αρκεί κανείς να βρει τρόπο να την ξυπνήσει. Χθες η ομάδα, αύριο ο φύλαρχος, μεθαύριο ο βασιλιάς-πατέρας-θεός. Ο «δικός» μας που μας προστατεύει και θα μας σώσει σαν τον ΑηΓιώργη… Πολλοί αρνούνται ότι έχουν τέτοια ένστικτα. Πλανώνται, εθελοτυφλούν, αυθυποβάλλονται. Φυσικά ο Βασιλιάς-Ήλιος μπορεί να λέγεται καθοδηγητής, Λένιν, Στάλιν, Λεωνίδας.

    Όσο πιο μικρό είναι το πολιτισμικό επίπεδο, τόσο αυτές οι «βασιλείες» έχουν άνθιση. Υπερηφανευόμαστε για το δημοκρατικό μας φρόνημα, εκλέγουμε όμως ασμένως Καραμανλή, Παπανδρέου, Μητσοτάκη κλπ. Ένας συμφερτός από χιλιάδες παρατρεχάμενους PR, κληροδοτείται στους κατιόντες. Θέλεις ρεύμα στο εξοχικό και σε ταλαιπωρούν? Κάτσε να πάρω τον ανηψιό του Κατσίκη, μηχανικό. Σε 24 ώρες πήρες ρεύμα…

    Όχι οι γορίλες δεν έχουν το δικό μας βίαιο ένστικτο. Δέχονται και προστατεύουν τους ξένους. Φοβιστικοί στην όψη, αλλά απείρως αγνότερα όντα…

  125. GeoKar said

    #63: όχι, αλλά ευχαριστώ!
    #69: αυτήν ακριβώς, ευχαριστώ πολύ!!!!
    #70, 73, κ.ά.: ναι, να είστε καλά :-))

  126. nikiplos said

    Αγαπητέ και φίλτατε ΓΤ 110@, σε παρακαλώ πολύ, να μην απόσχεις για έναν που δεν ασχολείται κανείς. Δες το σχόλιο 54@, είναι προφανώς εμμονικός. Αν έγραφα κι ένα θεατρικό, θα τον έβαζα να του φέρει η κόρη του γαμπρό κομμουνιστή, από τους πιο λυσσασμένους, αλλά τα έχουν γράψει άλλοι καλύτερα και σε πιο κατάλληλα χρόνια. 🙂

  127. SteliosZ said

    -> 124 Αγαπητέ Νικιπλέ. Ακόμα και αν δεχτούμε ότι ενυπάρχει το θεμελιώδες ένστικτο της δολοφονίας του αντιπάλου δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο άνθρωπος έκτισε κοινωνίες περιορίζοντας την εκδήλωση ακόμα και πιο βασικών ένστικτων (π.χ., της αναπαραγωγής). Μπορούμε επομένως να «φανταζόμαστε» κοινωνίες που «περιορίζουν» και «ελέγχουν» το δολοφονικό ένστικτο και τον πόλεμο.

    Και τελικά μην γελιόμαστε. Ας δούμε τους πολέμους που γνωρίζουμε. Νομίζω ότι μπορούμε να βρούμε αρκετές αιτίες (ας, πούμε, επεκτατισμός, ιμπεριαλισμός, κλπ.) για την εκδήλωσή τους, χωρίς να χρειαστεί να ανατρέξουμε σε κάποιο θεμελιώδες ένστικτο

  128. Pedis said

    # 67 – Τι να του πεις; Ότι ο πραγματικός εχθρός είν’ αυτός που έχει πάνω απ’ το κεφάλι του –και που αύριο-μεθαύριο μπορεί να τον στείλει να σφαχτεί για πλάκα; Ότι δεν έχει τίποτα να χωρίσει με τον απλό το φανταράκο που θα βρει μπροστά του (κούφια η ώρα), είτε είναι τούρκος είτε ό,τι άλλο;

    στο 4:50

    – (από τις γραμμές των αυστριακών): Αρκετά! Ιταλοί στρατιώτες, αρκετά! Αρκετά! Ιταλέ στρατιώτη δεν μπορείς να σκοτώνεσαι έτσι. Γυρίστε πίσω!

    – Ιταλός αξιωματικός (GM Volontè): Αρκετά, αρκετά! Αρκετά με αυτόν τον πόλεμο από λιμοκτονούντες ενάντια σε λιμοκτονούντες.

    – Ιταλός στρατηγός: Εμπρός! Εμπρός! Στρατιώτες της δοξασμένης μου μεραρχίας, εμπρός, εμπρός!

    – Ιταλός αξιωματικός (GM Volontè): (Δείχνοντας προς το μέρος του στρατηγού) Να ο εχθρός! Είναι πίσω μας. Στρατιώτες, σηκωθείτε! Εκεί να ρίξουμε, εκεί!

    «Uomini contro» του Francesco Rosi, φιλμ βασισμένο στο βιβλίο του Emilio Lussu “Un anno sull’Altipiano”.

    Ολόκληρο το φλμ, εδώ:

  129. sarant said

    Επειδή χτες έπεσα για ύπνο νωρίς (είχα ταξίδι πολλά πρωί σήμερα) και μόλις τώρα συνδέθηκα με το ιστολόγιο, να πω ότι συμφωνώ με τα όσα γράφει ο Γιάννης Κουβάτσος στο 112 και στο 121.

    110 Όχι, να μην απέχεις ούτε να απόσχεις.

    128 Συγγνώμη για τη διανυκτέρευση στο Μεταγωγών 🙂

  130. Χαρούλα said

    Να μην φύγετε! Εδώ! Παρόντες
    Σημασία δεν έχει τί μας λένε! Ποιός το λέει, μετράει!

  131. Μαρία said

    130
    Τι καρναβάλια είν’ αυτά!
    https://www.efsyn.gr/politiki/334842_anthimos-kai-topikes-arhes-tis-alexandroypolis-horeyoyn-ston-rythmo-ton-ipa
    Η πλήρης ταύτιση του κ. Ανθιμου με το κυβερνητικό αφήγημα δεν αποτελεί είδηση, καθώς ο ιεράρχης είχε πρωτοστατήσει στο επικοινωνιακό σόου που έστησε το μέγαρο Μαξίμου την περίοδο που ο γιος του πρωθυπουργού υπηρετούσε στρατιωτική θητεία στην Αλεξανδρούπολη. Αυτό όμως που εντυπωσιάζει είναι το γεγονός πως ο μητροπολίτης πρωτοστατούσε στο παρελθόν στην ανάπτυξη των ελληνορωσικών σχέσεων, πραγματοποιώντας πληθώρα συναντήσεων με Ρώσους αξιωματούχους και προχωρώντας στην κατασκευή ρωσικών μνημείων και ίδρυση ναών στην πόλη. ……….
    Στα εγκαίνια του μνημείου της Μητρόπολης είχαν παρευρεθεί ο μητροπολίτης του Ροστόφ, Μερκούριος, και ο τότε γενικός πρόξενος της Ρωσικής Δημοκρατίας στη Θεσσαλονίκη, Αλεξέι Ποπόφ, που μερικά χρόνια αργότερα απελάθηκε με απόφαση του Αλέξη Τσίπρα λόγω της ανάμειξής του στην παρασκηνιακή προσπάθεια αναχαίτισης της Συμφωνίας των Πρεσπών. …….
    Πιο ενεργός στην οικοδόμηση του φιλοαμερικανικού του προφίλ είναι όμως ο Κώστας Χατζημιχαήλ, πολιτευτής Ν.Δ. και πρόεδρος του Οργανισμού Λιμένος Αλεξανδρούπολης, που ποστάρει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γεγονότα σχετικά με την αμερικανική παρουσία στην πόλη: άρματα, αμερικανικά ελικόπτερα και Αμερικανοί στρατιώτες συχνά παρελαύνουν στη σελίδα του στο facebook, ενώ τελευταία πόσταρε από την επίσημη σελίδα της οικογενειακής επιχείρησης με είδη υγιεινής τη φράση «Stand with Israel» (συμπαρατάσσομαι με το Ισραήλ) αναφερόμενος στους βομβαρδισμούς στη Γάζα τον Μάιο του 2021.

  132. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ρε μαν, διακόπτω την προσωρινή σιωπή μου που είχα επιβάλει στον εαυτό μου, για να απευθυνθώ ειδικά σε σένα. Καλά είσαι εδώ, που θα βρεις χειρότερα;… 😂

    Εντάξει, κι εγώ διαφωνώ με μερικά πράγματα που γράφει ο Γιώργης Μπ… αλλά κι εσείς μερικοί δεν πάτε πίσω, τον πειράζετε αρκούντως…

    Μεγαθυμία και διαλλακτικότητα χρειάζεται. Κι μια ένδειξη καλής και δίκαιης προαίρεσης, επίσης. Μη μου πείτε ότι δεν εμφανίζονται και πολύ χειρότερες παρεκβάσεις… αλλά εκεί πέφτει αδιάφορο σφύριγμα….

    Ειρήνη ημίν και υμίν αγαπητοί εν Χριστώ και οποιουδήποτε άλλου θεού ή και εν απουσία αυτού, αδελφοί μου και αδελφές… 😜

    Είπα και ελάλησα και εντέλεσθε πάραυτα να ακολουθήσετε την παράκλησή μου.

  133. sarant said

    130-132 Έτσι!

  134. Χαρούλα said

    #131 Μαρία, λίγες διευκρινήσεις. SOS σεντόνι!🙂
    Για τον Ορ.Λιμ.Αλ. συμφωνώ και επαυξάνω. Οι διορισμένοι Πρόεδρος-Αντιπρόεδρος με την δεξιά τους ιδεολογία, καμαρώνουν που πέτυχαν με την «συνεργασία» των ΗΠΑ, αναβάθμιση! Κακό για την χώρα, αλλά συνέπεια στην ιδεολογία τους.
    Τώρα για τον Μητροπολίτη. (Αυτόν που χειροκροτήθηκε πολλές φορές για τις ανοιχτόμυαλες θέσεις του.)
    Στον προαύλιο χώρο του Μητροπολιτικού ναού υπάρχει μνημείο για τους Ρώσους στρατιώτες που έχασαν την ζωή τους στην πόλη(από ασθένεια). Η πόλη είχε βοήθεια από τον ρώσικο στρατό τον 19ο αι.. Αλλωστε και το ρυμοτομικό έγινε από ρώσους. Στο μνημείο αυτό μεταφέρθηκαν τα οστά τους, που ήταν χρόνια, θαμένα σε μιαν αυλή σπιτιού(παίζαμε γύρω). Στην πορεία δίπλα έγινε και μνημείο για τους Εβραίους που ζούσαν στην πόλη. Ναι παραδόθηκαν με επίσημες παρουσίες και τα δυό.
    Όσον αφορά την ιστορία με τον Ποπόφ(και τον ντόπιο «αντιπρόσωπο»), ακούστηκαν πολλά. Τα περισσότερα τα πιστεύω. Ο τότε Δήμαρχος κυρίως, και ο (απονήρευτος) Μητροπολίτης χειραγωγήθηκαν, χρησιμοποιήθηκαν, για κάποιους με οικονομικά οφέλη. Κανείς όμως δεν λέει για την τσεπη τους. Αυτήν την περίοδο και τα μπερδέματα, με δεδομένο πως ζουν εδώ πολλοί παλλινοστούντες, έστησαν έναν μικρό, προκάτ, ξυλινο, ρώσικο ναό, στην άκρη της πόλης σε οικόπεδο που παραχώρησε το υπ.Άμυνας(Καμμένος).
    Στην προσπαθεία να είμαι σύντομη ίσως άφησα κενά. Εδώ είμαι. να ενημερώσω για ότι άλλο ξέρω.

  135. Χαρούλα said

    …και συνεχίζω.
    Ο Αλ.Άνθιμος έχει στενές σχέσεις με το Οικ.Πατριαρχείο. Οπότε στο παράλληλο εκκλησιαστικό παιχνίδι, στηρίζει κι αυτός την Εκκλησία της Ουκρανίας, στην κόντρα με το Πατριαρχείο Μόσχας.
    Δεν είχα ακούσει τι είπε. Βρήκα αυτό. Στην κρίση σας
    https://www.ekklisiaonline.gr/nea/alexandroupoleos-anthimos-gia-polemo-stin-oukrania-ke-tourkia/

  136. Μαρία said

    134
    Γιατί χρειάστηκε ξεχωριστή εκκλησία; Λειτουργεί ρωσόφωνος παπάς;

  137. Χαρούλα said

    Μαρία
    Όχι βέβαια. Κι αν δεν κανω λάθος 1-2 φορές τον χρόνο λειτουργεί. Οι (ρωσο)πόντιοι εκκλησιάζονται στις ελληνικές.
    (για μένα)Το προφανές; Ξέπλυμα. Χρήματος αλλά κυρίως φήμης.
    Έχει περίπου μια 10ετια, που η πόλη ασχολείται με τους ρώσους. Πτήση για τουρίστες που δεν ήρθαν. Συναδέλφωση με πόλη που θα έστελνε για ιαματικά λουτρά, ασφαλισμένους εργαζόμενους. Πηγαινέλα παραγόντων. Φιλοξενίες, γεύματα. Μέσα σ´όλα πάντα, παρακινητής, διοργανωτής, ο ίδιος. Εκπρόσωπος του Ποπόφ, παλλινοστήσας, με Ρωσίδα σύζυγο. Υποψήφιοι και οι δυό άλλοτε δημοτικοί, άλλοτε περιφερειιακοί σύμβουλοι. Εκμεταλευόμενος, την μεγαλομανία, απειρία, ευπιστία, αλλά και καλή πρόθεση διαφόρων έγινε παράγοντας.
    Στην υπόθεση Ποπόφ, πέσαν και πάνω του. Από τότε, τον έφαγε η μαρμάγκα!🙂

  138. Χαρούλα said

    Από τα θυρανοίξια

  139. stratosbg said

    Reblogged στις a hairless ape.

  140. Μαρία said

    138
    Ο Γκαμπαερίδης είναι με τη μεσαία εικόνα; Είχα διαβάσει διάφορα με αφορμή την απέλαση.

  141. Georgios Bartzoudis said

    126, nikiplos said: «Αγαπητέ και φίλτατε ΓΤ 110@, σε παρακαλώ πολύ, να μην απόσχεις για έναν που δεν ασχολείται κανείς. Δες το σχόλιο 54@, είναι προφανώς εμμονικός. Αν έγραφα κι ένα θεατρικό, θα τον έβαζα να του φέρει η κόρη του γαμπρό κομμουνιστή, από τους πιο λυσσασμένους, αλλά τα έχουν γράψει άλλοι καλύτερα και σε πιο κατάλληλα χρόνια».

    # Α! Το σχόλιο «54». Μάλιστα. Λοιπόν, για να πάψεις να είσαι «εμμονικός» με τη …σταλινολατρεία, σε πληροφορώ ότι έχω φίλους (και) κομμουνιστές. Και κάνω παρέα και …ευκαιρίας δοθείσης συζητούμε και κομματικά, και …συμφωνούμε ότι διαφωνούμε! Όσοι όμως, αντί να αντιτάξουν τα (έστω και τετριμένα) κομμουνιστικά επιχειρήματά τους το …παίζουν καγκεμπέδες, θα παίρνουν την δέουσα απάντηση. Όσο για τον …καϊμένο τον ΓΤ που μάν’σι, όπως λέμε Μακεδονιστί (ο μανισμένος ξέρει καλά τη γλώσσα), υπάρχει γιατρειά: ξύδι!!

  142. Χαρούλα said

    #140 Ο μεσαίος με γυαλιά ο τότε Δημαρχος Λαμπάκης, και δεξιά του με κόκκινη γραβάτα, ναι ο «ταλαντούχος κύριος» Γκαμπαερίδης!😉

  143. ΣΠ said

    141
    Για μένα είναι έκπληξη, όχι ότι έχεις φίλους κομμουνιστές, αλλά ότι έχεις φίλους γενικά.

  144. Γιάννης Κουβάτσος said

    143:😂😂😂 Το χιούμορ που λέγαμε… Ή το ‘χεις ή δεν το’ χεις. 👍

  145. Μαρία said

    142
    Παπά με παράσημα δεν έχω ξαναδεί. Μήπως είναι ψάλτης ή καντηλανάφτης; 🙂

  146. 145# Έλα βρε Μαρία, μπορεί νάναι στρατιωτικός παπάς 🙂

    ____________

    Ρε σας έκανε σκόνη με τα επιχειρήματά του ο Μπαρτζούδης, τα ρέστα είναι νάχαμε να λέγαμε…

  147. Μαρία said

    Το Τζήμερο δεν βλέπω κι ανησυχώ.

  148. Missing Ink said

    Καλήν ημέραν άρχοντες. Ειρήνη ημίν, λέγω
    (καθώς και «Νικοκύρη άρχοντα, πάρε μας τα υπάρχοντα!»).
    Λοιπόν ήθελα να λινκάρω Γιάννη Δρόλαπα τ’ Άι-Γιαννιού, δε μου βγήκε, στη ‘Χιονολαίλαπα’ με προλάβανε, σήμερα όμως τό ’χω, με κάτι αντιπολεμικό: ‘Ο Μιχαλιός’, σε μουσική του κορυφαίου κιθαρίστα (και στίχους φυσικά, απ’ το Συναχωμένο Ποντικάκι)

  149. Georgios Bartzoudis said

    143, ΣΠ said: «Για μένα είναι έκπληξη, όχι ότι έχεις φίλους κομμουνιστές, αλλά ότι έχεις φίλους γενικά. 144, Γιάννης Κουβάτσος said…

    # Ε! δεν είναι όλος ο κόσμος μπολσεβικοπαθής όσο εσύ, ούτε χαριτωμένος δασκαλίσκος , όπως ο ακόλουθός σου!

  150. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο Τζόρτζι πήρε τ’ όπλο του. 😊 Μ’ αρέσει που παρεξηγείστε μ’ αυτόν τον θεούλη. 😂

  151. ΓΤ said

    150@

    Τελικά, ρε μαν, μέσα στη γαστριμαργία των νοημάτων, αυτός είναι ο Μπόμπαινας…

  152. spyridos said

    149

  153. Γιάννης Κουβάτσος said

    151: Τέλειος παραλληλισμός.😊 Να σου πω, πάντως, αν ο Τζωρτζίνος είχε φαει το ξύλο της αρκούδας μικρός από τους δασκάλους του, επειδή ήταν τρελό αγόρι, έχει δίκιο να τους μισεί. Αν και υποψιάζομαι ότι μισεί οτιδήποτε έχει σχέση με τον δημοσιο τομέα, άρα και τη δημόσια εκπαίδευση και τους λειτουργούς της, αφού τον κόβω για υπερσυντηρητικό νεοφιλελέ αγόρι.

  154. ΓΤ said

    152@
    Η Τερπνή είναι το πρώτο βήμα ώστε τα βισαλτιακά νάματα σοφίας να απομνημειωθούν κάποτε στου Suhrkamp τας σελίδας.

  155. sarant said

    Η Τερπνή είναι και το χωριό του Κουφοντίνα.

  156. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και της Άννας Κορακάκη.

  157. Πέπε said

    153

    Εντάξει, προφανώς ατύχησε να πέσει σε χάλια δασκάλους. Μέχρι αυτό το σημείο μπορώ να το κατανοήσω. Δεν είναι ο μόνος, ιδίως σ’ εκείνες τις γενιές. Αν είχε καλύτερους, θα μπορούσε να έχει μάθει ότι από το «έτυχε να πέσω» μέχρι τους γενικούς και απόλυτους κανόνες υπάρχει κάποια απόσταση. Αλλά κάτι τέτοια τα διδάσκει και η ίδια η ζωή, όρεξη να ‘χεις. Εδώ, στην όρεξη, είναι που υστερούμε.

  158. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Νταξ δεν έκατσα να το δω οπότε δεν ξέρω αν ο κ. Μπ. ήταν ένας από τους δύο άντρες στο πάνελ. Σε περίπτωση που δεν ήταν, βάζω εδώ τη δική μου φάτσα σε μια προσπάθεια μετριασμού της απώλειας.

  159. Μαρία said

    155
    Ο καθιαυτού είναι κοντοχωριανός του καθότι απ’ το Ξυλότρος (Αγία Παρασκευή).

  160. ΣΠ said

    149
    Εγώ μπολσεβικοπαθής; Μα αφού έχω πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων.

  161. ΣΠ said

    154
    Πω, ρε μπρο, πού τα βρίσκεις αυτά;

    Τι είναι ο Μπόμπαινας;

  162. Νέο Kid said

    Ιιιι! «Τι είναι ο Μπόμπαινας;» !! Καλά ρε! Το να είσαι άσχετος από Σαρβάιβορ ,είναι βαρύ να πούμε αλλά το κατάπια. Αλλά να μην κατέχεις κι από Μάστερσεφ;; Πόση αγραμματοσύνη πια σ αυτό το ιστολόγιο! 🥸🤪

    (Την άλλη εβδομάδα θα εξεταστείς ! Κανόνισε να κοπείς, να ξεφτιλιστείς τελείως καθηγητής πράγμα!)

  163. ΣΠ said

    162
    Φτου, ξεφτιλίστηκα! Έπρεπε να το γκουγκλάρω. Μου δίνεις, σε παρακαλώ, την εξεταστέα ύλη για την επόμενη βδομάδα;

  164. Γιάννης Κουβάτσος said

    Σε κάθε τηλεριάλιτι υπάρχει πάντα και ένας «κακός», ένα στριμάδι που κάνει άνω-κάτω την κοινότητα των παικτών με την αντικοινωνική συμπεριφορά του, που δεν τον χωνεύει κανένας και που, όλως τυχαίως😉, είναι αυτός που μιλάει περισσότερο στην κάμερα χύνοντας φαρμάκι για τους υπόλοιπους συμμετέχοντες. Είναι τόσο απαραίτητος για την ίντριγκα του παιχνιδιού, που ακόμα κι όταν αποχωρεί πρόωρα, η παραγωγή βρίσκει τρόπο και τον φέρνει πίσω. Γι’ αυτό σας λέω, εδώ έχουμε τον ιδανικό «Μπόμπαινα» και θέλετε να τον διώξουμε; 😊

  165. ΓΤ said

    163@ ΣΠ

    Λίγο τόφου, μίσο, μίρι
    με τσουκάλι στο τσαντίρι
    και με αστεροειδή γλυκάνισο
    αγώνα δίνω άνισο

    Το φιλέτο μου αροζάρω
    με κλαράκι δεντρολίβανο
    και σαν Μπόμπαινας ποζάρω
    με κουζίνα από τον Λίβανο

    Ξέχνα, Σταύρο, την πατάτα
    πουρέ κάνω παστινάκι
    κι ό,τι έμαθες ως τώρα
    ήτανε απλώς φενάκη

    Ρε Προφέσορα καρντάσι
    που δεν ξέ’ς ούτε το ντάσι
    ετοιμάζω παπιγιότ
    και θα τρέχεις σαν κογιότ

    Όλη μου την πρασινάδα
    κόψει έχω μασεντουάν
    κι ένα φύλλο θα ανοίξω
    να σου φτιάξω βολοβάν

    Κι άμα θέλεις στον ζωμό σου
    να παίξω με μπουκέ γκαρνί
    δεν είμαι εγώ ο άνθρωπός σου:
    παραμένω κουτορνί-

  166. Μαρία said

    Ερώτηση απο εξίσου αγράμματη: Μπόμπαινας είναι το επώνυμό του; Είναι γιος της Μπόμπαινας γυναίκας του Μπόμπου;

  167. 166# Όχι, του Μπομπ Σφουγγαράκη. Ή του μακαρίτη του Μπόμπαν Γιάνκοβιτς.

  168. Γιάννης Κουβάτσος said

    166: Όχι, είχε μια πολύ γνωστή ψαροταβέρνα στην Καισαριανή, την «Μπόμπενα», που έκλεισε λόγω κακοδιαχείρισης. Άρα, η σωστή γραφή είναι «Μπόμπενας». 😊

  169. ΓΤ said

    166, 168@

    Ο Δημήτρης Ταϊρίδης, ο «Μπόμπαινας», είναι ο γιος της «Μπόμπαινας», η οποία, σαν τη θεια μου τη Μήτσαινα, της οποίας το όνομα έμαθα μετά τον θάνατό της, ετεροπροσδιοριζόταν από τον σύζυγό της, «Μπόμπο», καφεδομεζετζή της Καισαριανής. Αισθάνομαι λοιπόν ότι ήταν λάθος η πινακίδα της ψαροταβέρνας.

  170. ΣΠ said

    169
    Μεγάλε, σε έχει φοβηθεί το μάτι μου με αυτά που ξέρεις.

  171. geobartz said

    Προσοχή «συντρόφια»: Στρουθοκάμηλος πισμάνιψε, ποιητής εκ του προχΟΙρου ξιπισμάνιψι. Ας τ’ ακούσουνε καμπόσοι πως και οι σφάλακες έχουν …ξεχώσει!

  172. geobartz said

    171
    Μην τον ενοχλήσετε τον καϊμένο, καθότι τσίτσιδος και γκουλιόμπαρος εστί!

  173. Costas Papathanasiou said

    ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ (^)
    Ξηρός βρόμος κάθε “Άει-Γιώργη”
    δεν είναι βρωμιά ούτ’ αμόργη:
    Δείχνει απλώς ποιου μούργου η σκούφια
    όποτε αμολάει μια κούφια
    και eκ βαθέων Mea Culpa
    όταν μας ξινίζει η πούλπα

    (*)…και Ξεροσφύρι-Γάμα Ταφ, για όποιο εκ τάφου τάφρου “μπραφ” (βλ. και σχ. 169,170)

  174. […] ένα απόσπασμα από το αντιπολεμικό μυθιστόρημα Ο Τζόνι πήρε τ’ όπλο του, του συγγραφέα Ντάλτον Τράμπο, πάλι σε μετάφραση του […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: