Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Δυο «ιστορίες με αλάτι» (δυο διηγήματα του gpointofview)

Posted by sarant στο 20 Μαρτίου, 2022


Πολλές φορές έχουμε δημοσιεύσει στο ιστολόγιο διηγήματα του φίλου μας του Τζι. Το τελευταίο ήταν πέρσι το καλοκαίρι, κι εκεί θα βρείτε λινκ προς τα προηγούμενα.

Σήμερα θα δούμε δυο διηγήματα που ανήκουν στη σειρά «Ιστορίες με αλάτι». Όπως λέει ο Τζι είναι «μικρές στιγμές από την ζωή κανονικών, καθημερινών ανθρώπων που δεν μπήκαν ποτέ στο κάδρο της επικαιρότητας. Κατά την γνώμη μου δικαιούνται κι αυτοί τα 15 λεπτά τους στη διασημότητα, όπως έλεγε ο Αντυ Γουόρχολ».

Όπως και άλλα διηγήματα του Τζι, έτσι κι αυτά συνδέονται με τραγούδι, και συγκεκριμένα το Sapore di sale (Γεύση από αλάτι) του Τζίνο Πάολι. Το βάζω ανάμεσα στα δυο διηγήματα.

Το αλάτι, ο μπάρμπα-Αντρέας και οι αστακοί

Δεν του άρεσαν οι ρηχές παραλίες, εκεί που το κύμα σβήνει γλυκά στην αμμουδιά. Ηθελε βράχια χαμηλά νάναι το σύνορο ανάμεσα από την ξηρά και το υγρό στοιχείο και μόνο το παιχνιδιάρικο το κύμα να καταργεί το σύνορο με τις μικρές σταγόνες. Τότε, σαν οι σταγόνες βρίσκανε λακούβα πλατειά και χαμηλή, με τον καιρό και με τον ήλιο το αλάτι γίνονταν, πιο αλμυρό και γευστικό απ’ τα συνηθισμένα κι αλλιώτικα κρυσταλλωμένο. Το μάζευε πιτσιρικάς τα καλοκαίρια και τόγλειφε τις κρύες μέρες του χειμώνα, τότε που δεν περπάταγε στ’ αγαπημένα βράχια, τόχε πολύτιμο για να το χαραμίσει στο φαΐ.

Μεγάλος τώρα, με πίεση αρτηριακή και συμφραζόμενα δεν έβαζε αλάτι στο φαΐ του μα κάθε φορά που τόβρισκε ανάμεσα στα βράχια, μάζευε λίγο με τον δείκτη ή με τον δάκτυλο τον μέσο και τόγλειφε να θυμηθεί τη γεύση του. Ετσι και τώρα έβγαλε ένα κομματάκι…

Sapore di sale….
un gusto un po amaro di cose perdute
( μια γεύση από αλάτι…μια επίγευση λίγο πικρή για όσα χάθηκαν )

Σ’αυτά που χάθηκαν κι ο Μπαρμπαντρέας, ο ψαράς, Σμυρνιός την καταγωγή και πολλά μορφωμένος περί την ψαρική την τέχνη, ήρθε με την μικρασιατική καταστροφή και ρίζωσε στον τόπο. Εμενε λίγα σπίτια παραπέρα από το δικό του κι ήταν ο πρώτος που τον πήρε στην βάρκα του να τον μυήσει στης θάλασσας τα κόλπα, θάταν δεν θάταν έξη χρονών. Βαρκάκι εξάπηχο χωρίς μηχανή, μόνο λατίνι και κουπί είχεν ο Μπαρμπαντρέας και μ’ αυτό όργωνε τις ψαροτοπιές του κόλπου εκτελώντας τις παραγγελιές της γιαγιάς του :

«Τι θέλεις κυρά-Λένη ; Συναγρίδα θέλεις ή κάνα ροφό ; Μην πάλε πεθύμησες αστακό ; Πες μου εσύ τι θες κι αύριο θα τόχεις «.

Τα χρόνια του πενήντα, τα νερά ήσαντε ατρύγητα κι αν ήξερες μέρη κι εποχές πήγαινες για στείρες και ροφούς με τη συρτή ή για σαργούς και λεθρίνια με το παραγάδι ή και για χανόπερκες μεγάλες με την καθετή. Αυτό το ψάρεμα έκανε με τα πιτσιρίκια όποτε τάπαιρνε μαζί του, ήταν το πιο εύκολο και το πιο κοντινό. Πρώτα πλάνευε κανένα μικρό χταποδάκι μέσα στο λιμάνι, τόκοβε κομματάκια για δόλωμα και μετά έλαμνε μέχρι τον τόπο κι αμόλαγε τις καθετές. Σκληρό δόλωμα το χταπόδι, το τσιμπάγανε τα γύλια μα δεν έφευγε απ’ τ’ αγκίστρι μέχρι νάρθει η πέρκα  ή ο χάνος με το μεγάλο στόμα και να το καταπιεί. Καμιά φορά πιανότανε και καμιά τσιπούρα μεγάλη κι ήθελε τέχνη να την βγάλεις επάνω με την λεπτή την μεσηνέζα και το μικρό τ’ αγκίστρι. Τον είχε δει να παλεύει κοντά μια ώρα με μια, ίσαμε δυο οκάδες πράμα, μέχρι να την σκάσει και να την βγάλει φούσκα στον αφρό απ’ όπου την εμάζεψε με την απόχη.

Σαν τέλειωνε το ψάρεμα, έβαζε τα ψάρια στο καλάθι και πέρναγε πρώτα απ’ την γιαγιά του να διαλέξει ποιά ήθελε και μετά πήγαινε στον μανάβη για πούλημα. Δεν ήταν μόνο η εκτίμηση που είχε στην γιαγιά του αλλά και η ανάγκη : άνυδρο το μέρος και τα πηγάδια γλυφά, μόνο όσοι είχανε στέρνα πίνανε γλυκό νερό και διατηρούσανε τις γλάστρες με τις ορτανσίες και τις μπιγκόνιες, το γλυφό νερό τις ξέραινε. Ο Μπαρμπαντρέας έστελνε τη γυναίκα του τη θειά Βιολέττα με τον κουβά όποτε είχε ανάγκη από γλυκό νερό κι η υποχρέωση ήταν μεγάλη. Η στέρνα ήταν στο υπόγειο του σπιτιού, βαθειά μέσα στο χώμα, μ’ ένα μικρό χέλι μέσα και πλάκες από μέταλλο για την υγεία του νερού. Δροσερό έβγαινε το βρόχινο νερό που μάζευαν τα κεραμίδια του σπιτιού κι ακούγονταν ήχοι απόκοσμοι από την ηχώ του χώρου, σαν χτύπαγε  το χαρανί στα πέτρινα τοιχώματα κατά την διαδρομή του.

Σαν έφτασε η δεκαετία του εξήντα, τα βαρκάκια απόκτησαν μηχανή και οι ψαράδες πληθύνανε. Επιασε κι ο κόσμος λεφτά κι άρχισε να ζητάει ψάρι σαν πιο υγιεινή τροφή. Γέμισε ο τόπος δίκτυα και παράνομους «ευκόλου αλιείας» όπως λέγανε οι λιμενικοί όσους ψαρεύανε με δυναμίτη ή φλόμο. Ηρθε κι η τράτα κι έσκαψε το βυθό του κόλπου χαλνώντας προαιώνιες ψαροφωλιές και τόπους όπου γένναγαν τα καλαμάρια. Το ψάρι λιγόστεψε κι ο Μπαρμπαντρέας βάρυνε κι έβαλε συνεταίρο και γραμμάτια σε βάρκα μεγαλύτερη, με ντήζελ μηχανή. Ξανοίγονταν τώρα σε τόπους πιο μακρινούς γιατί στα κοντινά τα μέρη ήσαντε πολλά τα εργαλεία και το ψάρι λιγοστό. Τα μάτια δεν τον βοηθάγανε πολύ πιά, ούτε τ’ αφτιά του, άρχισε νάχει περισσότερη εμπιστοσύνη σε όνειρα κι οράματα παρά σ’ αυτά που έβλεπε μεσ’ στην θολούρα του καταρράκτη του ή άκουγε στο βουητό των  αφτιών του.

Ενα πρωΐ σαν ξύπνησε, νωπή είχε ακόμα την μνήμη απ’ τ΄όραμά του, μια μαυροντυμένη άγια γυναίκα τούπε να ρίξει τα δίχτυα του στα βαθειά νερά, σε μέρος πούχε βούρκο. Ο Μπαρμπαντρέας ήτανε σίγουρος πως η Αγία Παρασκευή είχε έρθει στ’ όνειρό του. Ο συνεταίρος του ούτε ν’ ακούσει δεν ήθελε, θα πάει χαμένη η μέρα κι ο κόπος, έλεγε. Ιδρωσε να τον πείσει ο Μπαρμπαντρέας αν κι αυτός ήξερε πως στον βούρκο ψάρι δεν πολυπερπατάει αλλά είχε εμπιστοσύνη στ’ όνειρο. Βαρειά ερχόντουσαν τα δίκτυα και τα συνεταιράκια απορούσαν τι ψάρια νάχανε πιάσει στην βουρκάδα, μέχρι να τα βγάλουν στην επιφάνεια. Ούτε στα πιο τρελλά ονειρά τους δεν τόχαν φανταστεί ! Καμμιά διακοσαριά αστακοί ήταν μπλεγμένοι στα μανά τους. Δεν ήταν δυνατόν να γυρίσουν στο χωριό με τέτοια ψαριά, ξανάριξαν τα δίχτυα τους στον τόπο και τράβηξαν για την μεγάλη πολιτεία, τρείς ώρες με την βάρκα, να ξεπουλήσουν. Γύρισαν πτώμα και γεμάτοι λεφτά. Την επόμενη μέρα τα ίδια. Αλλοι διακόσιοι αστακοί περίμεναν να τους ξεψαρίσουν από τα δίχτυα, ξαναπήγαν στην πολιτεία για πούλημα και τα γραμμάτια ξεπληρώθηκαν. Την τρίτη μερα μια δυσάρεστη έκπληξη τους περίμενε : όλος ο τόπος ήταν ζωσμένος με δίχτυα, οι άλλοι ψαράδες κάτι μυρίστηκαν. Για λίγες μέρες ακόμα η περιοχή έβγαζε ακόμα αστακούς, όχι διακόσιους την φορά αλλά πολύ λιγότερους, μετά σταμάτησε. Ηταν μια κάποια πληθυσμιακή έκρηξη στην περιοχή που δεν επαναλήφθηκε ποτέ ξανά, όσο ο Μπαρμπαντρέας έριχνε τα δίχτυα του, μέχρι να τον πάρει ο Χάρος. Ούτε από άλλους ψαράδες ξανακούστηκε τέτοιο περιστατικό.

Το θαλασσινό αλάτι έλιωσε μέσα στο στόμα του. Η θάλασσα είχε πάρει το σκούρο χρώμα της, αυτό που ταίριαζε με τις αναμνήσεις του και με την επίγευση τ’ αλατιού. Πήρε τον δρόμο του γυρισμού.

 

Η κυρά Μαρία

Η κυρά-Μαρία ήταν μια ψηλή – 1,65 μ.- και όμορφη γυναίκα που γεννήθηκε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Σε εποχές που ο μέσος όρος του ύψους δεν ξεπερνούσε το ενάμισυ μέτρο, το δικό της καθόριζε και την μοίρα της καθότι οι προτιμήσεις της έπρεπε να περιοριστούν στους διαθέτοντες ανάλογο ύψος άνδρες και να ευοδωθούν γιατί η τσαχπινιά της και οι σχετικά ανοιχτόμυαλοι γονείς της έδιναν μια ευκαιρία να διαλέξει σύζυγο, αλλά όχι δεύτερη. Μετά ακολουθούσε το προξενιό κι η γονική βούληση. Η Μαρία έκανε βόλτες στα βραχάκια της παραλίας του χωριού της πηδώντας σαν ζαρκάδι από το ένα στο άλλο και ψάχνοντας για λακκούβες ταϊσμένες με θαλασσινό νερό που άφηναν  το ίχνος τους σαν κρυσταλλικό αλάτι όταν το νερό εξατμιζότανε. Η γεύση του τρέλλαινε την Μαρία που κάπως έτσι φανταζότανε την γεύση του συντρόφου της.

Η εκλογή της Μαρίας ήταν σύντομη κι αποφασιστική. Οντας ελαφρώς ρομαντική και έχοντας όλες τις νεανικές ευαισθησίες διψασμένες, συγκινήθηκε σφόδρα από τις λογοτεχνικές ικανότητες ενός νέου που είχε όμορφο το πρόσωπο και κατάλληλο ύψος. Μοναδικό του ελάττωμα ήταν πως δεν είχε δημιουργηθεί επαγγελματικά ακόμη, τα λογοτεχνικά ενδιαφέροντά του δεν τον άφηναν να επιλέξει μια σίγουρη δουλειά.

Οπως γινότανε την εποχή εκείνη, η προτίμηση της Μαρίας ήταν μια λύση στα επαγγελματικά του σχέδια. Στην κουβέντα με τον προσεχώς πεθερό του απαίτησε -και πήρε- για προίκα έναν επαγγελματικό χώρο και την επίπλωσή του, ένα χώρο που προοριζότανε για το καφενείο της αριστοκρατίας του χωριού, όπως και έγινε.  Αριστοκρατία βέβαια στο χωριό ήταν οι καραβοκύρηδες και οι καπετανέοι, η ναυτουριά περιορίστηκε στα υπόλοιπα καφενεία μαζί με τους άλλους εργαζόμενους.

Το κτίριο ήταν ψηλοτάβανο, εντυπωσιακό. Με καθρέπτες γύρω-γύρω ενώ τα τραπέζια περιμετρικά στους τοίχους άφηναν χώρο στο κέντρο για χορό ή και για άλλες εκδηλώσεις. Η Μαρία φανταζότανε τον άντρα της να απαγγέλλει κι αυτή γεμάτη περηφάνεια να κάθεται στην πρώτη γραμμή των επισήμων. Η πραγματικότητα έμελλε να την διαψεύσει οικτρά. Οι καπετανέοι πολύ λίγο καιρό ήταν στην στεριά κι όταν και εάν έβγαιναν εκεί σαν απόμαχοι, προτιμούσαν ν’ ατενίζουν από το σπίτι τους  την θάλασσα αναλογιζόμενοι τα παλιά, παρά την παρουσία τους στο καφενείο- πλην εορτών και εκδηλώσεων βεβαίως. Η υπόλοιπη αριστοκρατία δεν επαρκούσε να καλύψει τα λειτουργικά έξοδα του μαγαζιού. Ετσι το υπηρετικόν προσωπικό απελύθη και η Μαρία ανέλαβε την δουλειά των τριών υπαλλήλων, το σκούπισμα, την προετοιμασία της παραγγελίας και την λάντζα. Ο σύζυγος ανέλαβε τον ρόλο του γκαρσονιού και διορίσθηκε άμισθος ανταποκριτής σε τοπικές εφημερίδες περιμένοντας μια αναγνώριση του ταλέντου του που ποτέ δεν ήρθε. Στο καφενείο ήταν το αφεντικό αλλά και το μοναδικό γκαρσόνι, μη έχοντας ούτε Κυριακή ούτε σχόλη.

Η καθημερινότητα στο καφενείο ήταν αρκετά σκληρή.  Νερό τρεχούμενο δεν υπήρχε κι ερχόταν με το χαρανί είτε από την στέρνα, το πόσιμο, είτε από το πηγάδι, το προοριζόμενο για την καθαριότητα. Το ψυγείο λειτουργούσε με πάγο αφού ρεύμα μόνο κάποιες ώρες του εικοσιτετραώρου υπήρχε. Καμινέτο ετοίμαζε τους καφέδες και τα γλυκά ψήνονταν στον φούρνο του χωριού, το πήγαινέλα ήταν στα καθήκοντα του συζύγου. Μόνο το υποβρύχιο, όπως έλεγαν ένα κουταλάκι βανίλια σερβιρισμένο σ’ ένα ποτήρι με κρύο νερό δεν απαιτούσε κόπο στην προετοιμασία.

Η ζωή της Μαρίας περιορίστηκε στο κουζινάκι πίσω από τον μπάγκο του καφενείου και στα δωμάτια ακόμα πιο πίσω ακόμα που ήταν η κατοικία τους. Μόνο το πρωΐ κατά τις δέκα που έκοβε η δουλειά είχε την ευκαιρία να κάνει μια βόλτα στα βραχάκια της θάλασσας, να ξεκουράσει  το βλέμμα της κοιτώντας μακριά, να μυρίσει το ιώδιο και να γευθεί το αγαπημένο της αλάτι από του βράχου τις σχισμάδες. Σαν ήρθαν τα παιδιά και η ελάχιστη αυτή απόδραση από την καθημερινότητα σταμάτησε.

Η οποιαδήποτε πνευματικότητά της τρίφτηκε μαζί με τα φλυτζάνια και τα νεροπότηρα στα βρωμόνερα της λάντζας κι εξαφανίσθηκε. Το βλέμμα της απέκτησε την παγωμένη αδιαφορία του ισοβίτη, αφού δεν ήθελε πια να βγει από το κουζινάκι της ούτε στην  αίθουσα του καφενείου. Από την αίθουσα φαίνονταν μόνο δυο χέρια που έβγαιναν από το κουζινάκι και άφηναν στον μπάγκο την παραγγελιά για να την βάλει στο δίσκο το γκαρσόνι- αφεντικό ή να πάρουν τα χρησιμοποιημένα πιατάκια και ποτήρια. Οποιος γνωστός ή συγγενής ήθελε να την δει, έπρεπε να μπει στο στενόχωρο κουζινάκι και να της μιλήσει ανάμεσα σε γκαζιέρες, ταψιά με γλυκά και την βούτα του νεροχύτη. Ακουγε τον επισκέπτη κουνόντας καταφατικά ή αρνητικά το κεφάλι της, την φωνή της την άκουγαν μόνο τα παιδιά της όπως τα φρόντιζε. Ισως είχε προσαρμοσθεί στις νέες συνήθειες του συζύγου της που είχε απωλέσει παντελώς την ακοή του κι είχε μάθει να διαβάζει τα χείλια του συνομιλητού του. Η συμβολή της Μαρίας σ’ αυτό πρέπει να ήταν μεγάλη και μια ακόμα απόδειξη πως στήριξε την επιλογή της κι ας αποδείχθηκε άτυχη.

Οταν τα παιδιά της μεγάλωσαν η Μαρία άφησε τον εαυτόν της να αρρωστήσει βαριά, μέχρι τότε απαγορευότανε. Εφυγε ήσυχα και δεν έλειψε σε κανέναν που δεν ήξερε τι υπήρχε μέσα στο μισοσκότεινο κουζινάκι του καφενείου.

Το καφενείο έκλεισε κι αυτό.

 

134 Σχόλια προς “Δυο «ιστορίες με αλάτι» (δυο διηγήματα του gpointofview)”

  1. Καλά κομμάτια με γεύσεις συγκίνησης.

  2. atheofobos said

    Το αλάτι της θάλασσας έχει νοστιμέψει και τις δύο αυτές ιστορίες, οι οποίες κατάφεραν στο τέλος του χειμώνα να μας θυμίσουν πως σε λίγους μήνες θα το απολαύσουμε ξανά και εμείς, στα βράχια της θάλασσας, όπως και οι πρωταγωνιστές τους!

  3. Παναγιώτης Κ. said

    Τα διηγήματα τα βρήκα λογοτεχνικώς υπέρτερα έναντι των προηγούμενων. Να μη πω ότι ζήλεψα (με την καλή έννοια) αυτή τη λογοτεχνική γραφή!

  4. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Τό πρῶτο, καταφανῶς καλύτερο! Μοῦ θύμισε τήν ἁλιειογνωστική ἄνεσι τοῦ Ποταμιάνου. Νομίζω, μάλιστα, Τζῆ, ὅτι τό [Δυο] «ιστορίες με αλάτι», χωρίς τό δύο καί χωρίς εἰσαγωγικά, προϊδεάζει γιά κάτι περισσότερο- ὡς τίτλος ΣΥΛΛΟΓΗΣ διηγημάτων! Κολλᾶς 6-7 ἀκόμη παρεμφερῆ διηγηματάκια, καί σκαρώνεις ἕνα ὄμορφο βιβλίο!

  5. Παναγιώτης Κ. said

    Ναι, το πρώτο είναι καλύτερο από το δεύτερο.

  6. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ωραία, ανάλαφρα, ευχάριστα, με ηθογραφικά και λαογραφικά ψήγματα μιας λίγο προηγούμενης εποχής. Το φυσικό αλάτι στην παραλία, οι στέρνες με το πόσιμο νερό, τα χέλια (αλλού έριχναν μέσα βδέλλες).

    Κι εγώ το βλέπω ως το καλύτερο από προηγούμενα του Τζι. Αρκετά λογοτεχνίζον ύφος.

    Μπράβο! Τζι, και σε άλλα με υγεία.

  7. Καλημέρα

    Ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια και τον Νικοκύρη για την δημοσίευση

    Μια ίσως παράλειψη για δύσκολες (;) λέξεις :

    χαρανί είναι το τενεκεδάκι με το οποίο ανεβάζουν το νερό από την τέρνα ή και ο μικρός κουβάς

    μανά είναι το πλεγμένο μέρος των δικτυώνμ μεταξύ του σκοιννιού με τα φλλάρια και του κάτω με τις μολυβήθρες

  8. # 4

    Ευχαριστώ

    Είναι κάτι παραπάνω από δέκα, όλα μικρά. Ο μπάρμπα Αντρέας ήταν το πρώτο και περιέχει στοιχεία προλόγου-εισαγωγής.

  9. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ωραία έκπληξη, απρόσμενα καλά τα κείμενα, μπράβο…
    «Οταν τα παιδιά της μεγάλωσαν η Μαρία άφησε τον εαυτόν της να αρρωστήσει βαριά, μέχρι τότε απαγορευότανε.»
    Δυνατή κουβέντα· πόσες και πόσες γυναίκες δεν μαράζωσαν έτσι, σε κουζινάκια και κουζίνες, με «το βλέμμα του ισοβίτη», επειδή έτσι αποφάσιζαν οι «ιερές παραδόσεις » -έτσι τα βρήκαμε, έτσι θα τ’αφήσουμε-, πόσα ταλέντα και μυαλά δεν πήγαν χαμένα, χαραμισμένα στην υπηρεσία ανάξιων αρσενικών και αχάριστων παιδιών…

  10. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και τον Τζι για τα διηγήματα.

    Θα ταξιδευω και σήμερα, θα τα πουμε το βράδυ!

  11. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @10. Λιγότερα συνθήματα, ἔἔἔἔἔ, χιλιόμετρα ἤθελα να πῶ!

  12. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει στο ιστολόγιο από σένα Gee, συγχαρητήρια.
    Πολύ ωραίο το πρώτο, αλλά το δεύτερο, θεωρώ πως είναι συγκλονιστικό. Ονειροπόλο, σκληρά ανελέητο και βαθιά ανθρώπινο, όμοιο με την έννοια ζωή.

  13. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Καί κάτι τεχνικό. Μέ ἐκπλήσσει τό πῶς ἄνθρωποι ἔμπειροι στήν γραφή (ὅπως προφανῶς εἶσαι ἐσύ, Τζῆ..) βάζουν ἀκροτελεύτια σημεῖα στίξεως (τελεῖες, θαυμαστικά κλπ) σέ ἀπόστασι ἀπό τό τελευταῖο γράμμα τῆς προτάσεως καί ἔτσι προκύπτουν -διαχωριζόμενα καί ξεκάρφωτα- τέτοια σημεῖα στήν ἀρχή τῆς ἑπόμενης σειρᾶς. λχ

    — Δεν ήταν μόνο η εκτίμηση που είχε στην γιαγιά του αλλά και η ανάγκη. : άνυδρο το μέρος και τα πηγάδια γλυφά, μόνο όσοι είχανε στέρνα πίνανε γλυκό νερό και διατηρούσανε τις

    — Ούτε στα πιο τρελλά ονειρά τους δεν τόχαν φανταστεί – ! Καμμιά διακοσαριά αστακοί ήταν μπλεγμένοι στα μανά τους. Δεν

  14. Καλημέρα
    Ωραία δόση πήραμε και σήμερα
    7 Απ’ όσο ξέρω, δεν είναι όλα τα δίχτυα μανωμένα. Και μάλιστα τα μανομένα απαγορεύονται στους ερασιτέχνες (ή απαγορευόντουσαν την εποχή που ασχολήθηκα ως πιτσιρικάς σε βάρκα! Η γραφή διπλή γιατί δεν ξέρω ποιο είναι το σωστό και η Γκουγκλ είναι κι αυτή μοιρασμένη).

    11 Ευτυχώς που δεν έγραψες και το παρακάτω. Γιατί πόσο πιο πολύ δουλειά πια για τον Νικοκύρη 🙂
    Υπομονή Νίκο. Η μια δουλειά όπου νάναι τελειώνει. Αρκεί να μην πέσεις με τα μούτρα στις υπόλοιπες…

  15. GeoKar said

    #12: 👍

  16. 13 Στη γραφή είν’ άλλο και στη δακτυλογράφηση άλλο. Υπάρχουν κανόνες για την τελευταία που όμως πολλοί δεν τους ξέρουν. Βάζουν σε απόσταση από το τελευταίο γράμμα για να φανεί το ! ή η . χωρίς να συνειδητοποιούν πως μπορεί αυτό να πάει στην επόμενη σειρά. (Το ίδιο και για παρενθέσεις με κενό – όμως εδώ κάποιες φορές είν’ απαραίτητο γιατί άλλο (;) κι άλλο ( ; ) για την WordPress.

  17. # 14

    Μανωμένα λένε τα δίχτυα που έχουν προσθέσει κι άλλα μανά ώστε να έχουν μεγαλύτερο ύψος από το επιτρεπόμενο. Μανωμένα δίχτυα χρησιμοποιούνε στους βόλους δλδ όταν κλείνουν με δίχτυα τα ψάρια σε μικρό κολπίσκο και βολάζουνε (κάνουν θόρυβο) μέσα στην θάλασσα για να πέσουν άνω στα δίκτυα (θεωρητικά). Πρακτικά ρίχνουνε φλόμο ή δυναμίτη και μαζεύουνε.

    Εχε υπ’ όψιν σου πως κάθε λιμεναρχείο έχει δικά του μέτρα και σταθμά, ακόμα και σήμερα, όπως γίνεται με τα κυβικά της μηχανής χωρίς δίπλωμα, αρχίζουν από 10-15 και φτάνουνε αλλού σε 25-30

  18. Alexis said

    Πολύ ωραία και τα δύο, μου άρεσαν!
    Όμορφη γραφή, απλή και ευαίσθητη.

    Έσπαγα το κεφάλι μου να θυμηθώ ποιον λογοτέχνη από τα σχολικά μας βιβλία μου θυμίζουν αυτές οι ψαρο-ιστορίες, μέχρι που ήρθε ο κ. Κατσέας στο #4 και είπε τη μαγική λέξη: Ποταμιάνος!

  19. 4. Ναι, θα είχε ενδιαφέρον μια ολόκληρη συλλογή από διηγήματα με θέμα το αλάτι και την θάλασσα, ειδικά αν αναφέρονταν σε παρελθούσες εποχές όπως αυτά τα ωραία εδώ.

  20. Ευχαριστώ για τανεότερα σχόλια

    # 9

    Το να μην επιτρέπεται να αρρωστήσεις τόχω ζήσει μια χρονιά με κόρη στο δημοτικό, γιο στην γ΄ λυκείου, μάνα κατάκοιτη στην Αθήνα και την αδερφή της -δεύτερη μάνα μου- κατάκοιτη στο Γ.αλαξίδι. Οταν ζήτησα να μην έχω μάθημα τις πρώτες ώρες για να φροντίζω παιδιά, ψωνίζω-μαγειρεύω, μου είπαν πως ο νόμος το προβλέπει μόνο για μητέρες και τα μαθηματικά διδάσκονται αποτελεσματικότερα τις πρώτες ώρες…

    # 12

    Γειά σου Λάμπρο με τις ευαισθησίες σου !

    # 13

    Αγαπητέ, για να βγει αυτό το ύφος είμαι σε ένα μουντ -που λέμε στην Φωκίδα- όπου αυτά (τα σωστά) που γράφεις βρίσκονται πολύ πίσω σε αξιολόγηση. Αν αρχίσω να διορθώνω το κείμενο πιστεύω πως θα χάσει το ύφος του, φτάνει να σου πω πως πιτσιρικάς και άμυαλος, τότε που έπαιζα χαρτιά, ήθελα την πράσινη τσόχα όχι καινούργια αλλά με τρύπες από την κάφτρα των τσιγάρων για να με εμπνέει !
    Αφήνω κι καμιά δουλειά για επιμελητές-διορθωτές !

  21. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μια συλλογή θαυμάσιων διηγημάτων με θέμα το ψάρεμα (αλλά όχι μόνο) υπάρχει στο βιβλίο του Τσέχου Ότα Παβελ «Μια ζωή ψαρεύοντας». Το είχα πάρει όταν εκδόθηκε για καλοκαιρινό ανάγνωσμα της κόρης μου και κατέληξε να το απολαύσω εγώ. 😊
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789605720186-ota-pavel-ikaros-mia-zoi-psareuontas-232506&ved=2ahUKEwj5oqjcs9T2AhWm7rsIHYGwCXMQFnoECAMQAQ&usg=AOvVaw1kXfj_JgbeAqggxwJUIHPD

  22. Costas Papathanasiou said

    Καλημέρα.
    Διηγήματα πανέμνοστα με άλας τόσο όσο κρυσταλλωμένο υπό φωνήν «Ἅλαδε μύσται» ή “Mar adentro” , αρμύρα που πικρίζει σαν προδοθεί ο μυστικός ενάλιος πλούτος της κι η πίκρα της βουρκώνει, μέχρι τέλους, όποιους Αντρέες το μαρτύρησαν. Εύγονη θάλασσα ονόματι Μαριώ, μαργιόλα, μάργαρο κλειστό, πνιγμένη αλοσάνθη σε γλυκύ βραστό για το σερκό ραχάτι των ψαράδων της. Γοργόνα που φουσκώνει και αποτραβιέται, κι όλα τα δίνει αφήνοντας, πίσω, το αλάτι της γι’ αυτούς που ξέρουν, σαν τον Τζη, να το μυρίζουν, να το ακούν και να το γεύονται εντός τους, κατανοώντας ότι είναι δανεικό και κάποια μέρα θα κληθούν να της το επιστρέψουν, μαζί μ’ ένα μεγάλο “Ευχαριστώ”.

  23. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @21. Αὐτό, πῶς μοῦ ξέφυγε; 🙂 (Ἔχω ἀδυναμία στίς ψαροϊστορίες Γιάννη καί δρῶ ἀναλόγως!..

  24. Γιάννης Κουβάτσος said

    23: Ενα μικρό διαμάντι, Γιώργο, θα σου αρέσει. 😊

  25. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Σαν έφτασε η δεκαετία του εξήντα, τα βαρκάκια απόκτησαν μηχανή»
    Μου θυμίζει τον «Σκελετόβραχο» της Εύας Βλάμη και τον ομώνυμο Γαλαξιδιώτη καπετάνιο, που ήθελε να μείνει πιστός στα πανιά, αφού εκεί φαίνεται η αξία του ναυτικού, τα πλοία με μηχανές δεν είναι για τους θαλασσόλυκους. Τι ωραίο βιβλίο κι αυτό.

  26. ΚΑΒ said

    22 >>διηγήματα πανέμνοστα

    Θα πιω τη γλώσσα σου ως τη ρίζα

    τα λόγια και τα βογγητά σου

    λέξεις λεξούλες οιμωγές

    προστακτικές και προσευχές

    ανάσα μου ρηχή βαθιά πνιχτή

    όλο κραυγές και μινυρίσματα

    κορμί μου καλομαθημένο

    αλάτι γίνε στο μάτι του χιονιού

    να το τυφλώσεις γυναίκα μου πανέμνοστη κυρά

    που με φυσάει το βλέμμα σου γλυκά και πάω.

    Μιχάλης Γκανάς

    Ο ύπνος του καπνιστή

  27. Stelios Kornes said

    Kαι τα δυο κειμενα μου αρεσαν πολυ. Δεν ειναι μικρη δουλειά να απλωθει μεσα στο μυαλο του αναγνωστη μια τρυφερη νοσταλγια για μια εποχη που δεν εζησε και να συμπονεσει τους ανθρωπους της εποχης των διηγηματων. Ενα μεγαλο μπραβο!

  28. kpitsonis said

    Τζι, συγχαρητήρια! Πολύ ωραία και τα δύο.Το δεύτερο με συγκίνησε κιόλας!

  29. Χαρούλα said

    Γειά σου Τζι με τα αλμυρά σου! Νοστιμότατα!
    Το πρώτο το αισθάνθηκα λίγο «λαογραφία». Το δεύτερο «κοινωνιολογία». Και με την γυναικεία μου λογική, συγκινήθηκα και ευχαριστήθηκα λίγο περισσότερο το δεύτερο.
    Ναι είχα άγνωστες λέξεις, αλκά δεν με πρόλαβες. Δούλεψε ο γκούγκλης.
    Έμεινε μόνον η απορία: φλόμος, ο καπνός που μας …φλομώνει; (Γιατί βρήκα φυτό).
    Θυμήθηκα και σιγοτραγουδώ
    Σκέπασε αρμύρα το γυμνό κορμί σου
    σου ‘φερα απ’ τους Δελφούς γλυκό νερό

    Εμπνέονται τόσο όμορφες ιστορίες από …αλάτι Ιμαλαΐων;🤓🤗

  30. Ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια

    Χαρούλα, φλόμος είναι το φυτό -νομίζω επίσημα λέγεται βέβαρσκος- το ρίχνανε πολύ παλιά να ξουριάζει τα ψάρια.. Με την πρόοδο της βιομηχανίας αντικαταστάθηκε με χλωράσβεστο που πέρνανε από φαρμακαποθήκες αντι να ψάχνουν φλόμο στις άκρες των ποταμιών.

    Αλάτι χρησιμοποιώ μόνο (γνήσιο) Μεσολογγίου στο φαγητό και των βράχων για γεύση.

  31. William T. Riker said

    Πολύ ωραία τα σημερινά, μας ταξίδεψαν!
    Το χαρανί δεν το ήξερα, νομίζω όμως ότι υπάρχει παρόμοιο επώνυμο, αν και δεν ξέρω αν βγαίνει από αυτό. Χαρανής λεγόταν ο σπουδαίος Βυζαντινολόγος με καταγωγή από τη Λήμνο, που δίδασκε για κοντά σαράντα χρόνια στο Rutgers

  32. leonicos said

    Συγκλονιστικός Τζι.
    Το πιο δύσκολο είναι το απλό, γιατί πρέπει α βγάλεις τον εαυτό σου και τη λογιότητά σου στην άκρη

    Τα είπε πιο πάνω ο Λάμπρος, και συμφωνώ

    Το απλό δεν εχει κρυφά νοήματα. Έχει το νόημα

  33. leonicos said

    Θα σου έστελνα μερικά φιλιά, αλλά μόλις βγήκα θετικός στο ραπ-ιντ

  34. leonicos said

    Συμπτωματολογία…. έχω περάσει χειρότερες γρίππες.

    Αλλά καταρροή, Αντικατ΄στησα τα χαρτομάντιλα με ρολό και τα μαντίλια με φανέλες.

    Η Φωτεινή πέρασε μια πιο δύσκολη μέρ χθες, αλλά είναι καλά. Αλλά το ταξίδι των 25 Μαρτίου πάει περίπατο

  35. leonicos said

    Αντικατ΄στησα τα χαρτομάντιλα = αντικατεστησα

    η με πάρετε για μαλλιαρό

  36. Περάστικά σας Λεόνικε, ευχαριστώ για τα σχόλια.

  37. @ 35 Leonicos

    Καλέ, οι μαλλιαροί έχουμε σεβασμό στα τονισμένα σύμφωνα, όπως εδώ το -έ- ή το πάντα αναλλοίωτο -ά-. Αλλά, πράγματι, η απόστροφος είναι σύμβολο μαλλιαρότητας και μάλιστα από τους οχτρούς της. 🙂

  38. Χαρούλα said

    Leonicos περαστικά σας και γρήγορα! Και εύκολα! Μην αρχίσεις τα παράπονα και την τρελλλλάνεις την Φωτεινή!😉
    Οι προορισμοί είναι εκεί! Σημασία έχει να είμαστε και μεις γεροί!

    Τζι ευχαριστώ. Σωστά βρήκα φυτό δηλαδή… που να το ταιριάξω;
    Και γω του θαλασσινού είμαι. Γιαυτό «κάρφωσα» το ροζουλι!😅

  39. Αγγελος said

    Περαστικά, Λεώνικε!

  40. Αγγελος said

    Πράγματι, Χαρούλα, φυτό είναι ο φλόμος, που φαίνεται πως έχει ζαλιστικές αναθυμιάσεις — εξ ου και η λέξη «φλομωμένος» ή η έκφραση «μας φλόμωσες». Ο Δήμος Αθηναίων τον 19ο αιώνα διέθετε κάποια κονδύλια «δι’ εκρίζωσιν του φλόμου»,που φύτρωνε αυτοφυής στις άκρες των δρόμων και στα οικόπεδα και στον οποίο απέδιδαν διάφορα προβλήματα δημόσιας υγείας.

  41. Αγγελος said

    (13) Στα γαλλικά, αλλά όχι, απ’όσο ξέρω, στα ελληνικά, υπάρχει ο τυπογραφικός κανόνας να αφήνεται κενό διάστημα, μη χωριζόμενο φυσικά, ανάμεσα στην προηγούμενη λέξη και στα σημεία στίξης που αποτελούνται από δύο κομμάτια, όπως τα : ; ! ? »

  42. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @41. Νομίζω πώς κάπου ἔχω δεῖ παρόμοιο κανόνα καί γιά τά Ἑλληνικά. Στήν τυπογραφία, ὅμως, Ἄγγελε, μπορεῖς καί ἐλέγχεις (καί διατηρεῖς) τό ἀναπόσπαστο τοῦ σημείου στίξεως. Στήν ἠλεκτρονική κειμενογραφία, ἄμα δέν ἐπισυνάψης τό σημεῖο στό προηγούμενο τελικό γράμμα, ὅταν σταθμίζης στό τέλος κατακόρυφα τά μπροστινά καί πισινά ὅρια τοῦ κειμένου, βλέπεις νά ἐμφανίζονται ξεκάρφωτα (ἀπό τήν προηγούμενη σειρά) σημεῖα στίξεως στήν ἀρχή μιᾶς σειρᾶς. Γι αὐτό, νομίζω πώς ἐδῶ εἶναι καλύτερος ὁ κανόνας «χωρίς κενό διάστημα»..

  43. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @34. Μέχρι 25 Μαρτίου, εἶσαι ἕτοιμος ἀκόμη καί γιά διαστημικό ταξίδι. 🙂 Περαστικά σας!

  44. @ 42 Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη

    Αν θέλουμε να εμφανίσουμε στην ίδια γραμμή π.χ. τα ///////// . με διάστημα πριν από την τελεία και χωρίς κίνδυνο να μας φύγει η τελεία στη επόμενη γραμμή, το διάστημα με την μπάρα το κάνουμε πατώντας και ctrl+shift και βάζουμε μετά την τελεία.

  45. 42 Νομίζω στα γαλλικά ο κειμενογράφος αφήνει κάτι σαν μισό διάστημα, που δεν φεύγει στην επόμενη γραμμή.

  46. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @44. Χρήσιμο (καί τό σημειώνω), ἀλλά θά γείρη ἡ βάρκα ἄν τό κάνουμε αὐτό γιά κάθε τελεῖα.. 🙂

  47. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Μήπως, ἀντί νά παιδευόμαστε κάπως μέ τόν α (@44) ἤ β (45) τρόπο, εἶναι προτιμώτερο αὐτό πού ἔχω πλέον συνηθίσει νά κάνω, δηλ. νά κολλάω πάντα τά σημεῖα στίξεως στό προηγούμενο γράμμα; 🙂 (Ἐκτός ἐάν ὑπάρχη κάποιος δεσμευτικά ἀπαγορευτικός κανόνας..)

  48. 47 Δεν το εξήγησα καλά. Στα γαλλικά, όπου ισχύει αυτός ο κανόνας, ο κειμενογράφος αυτόματα όταν βάζεις αυτά τα σημεία στίξης αφήνει το μισό διάστημα πριν. Στα ελληνικά δεν ξέρω να ισχύει.

  49. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @48. Ἔτσι εἶναι!

  50. ΓΤ said

    Βρομοπαπάδες Κύπρου: εξορκισμοί σε άτομα ΛΟΑΤΚΙ κ.λπ.
    https://www.in.gr/2022/03/20/greece/martyries-sok-stin-kypro-iereis-eksorkizan-atoma-loatki/

  51. ΓΤ said

    O ΠΑΟΚ ας μη σκέφτεται τα Τίρανα. Σκέψεις της UEFA να μεταφερθεί ο τελικός του Conference στην Ελλάδα.
    https://www.sdna.gr/podosfairo/946187_insidefutbol-i-uefa-skeftetai-na-metaferei-ton-teliko-toy-conference-league-stin

  52. @ 47
    Λέμε, αν μας χρειάζεται, μια φορά, ή κάτι παρόμοιο «κολλητό», αλλιώς το όποιο επόμενο (όπως την τελεία) το βάζουμε αμέσως χωρίς κίνδυνο απόσπασης / απομάκρυνσης.

  53. @ 47
    Παράδειγμα, συνεχίζω, αν έχουμε πολλές παραπομπές από γαλλικό κείμενο, οπότε, αν πρέπει στο δικό μας ελληνικό κειμενογράφο να κρατήσουμε πιστά το γαλλικό πρωτότυπο, κάνουμε το ctrl+shift για να μην μας αποσπαστούν τα άλλα στην άλλη γραμμή.

  54. … Όπως και άλλα διηγήματα του Τζι, έτσι κι αυτά συνδέονται με τραγούδι, …

    Είν’ ο ψαράς που τραγουδά

  55. aerosol said

    Ευχαριστούμε Τζι. Νομίζω είναι τα καλύτερά σου! Με πήγαν σε 1-2 ανθρώπους που γνώρισα (και που τώρα κατοικούν μόνο στη μνήμη) και σε μια μικροσκοπική παραλία με αλάτι.

    [Περαστικά Λεώνικε.]

  56. 40, … φυτό είναι ο φλόμος, που φαίνεται πως έχει ζαλιστικές αναθυμιάσεις …

    Για αποφυγή ζαλιστικού φλομώματος
    αζαλέες

  57. Ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια

    Αεροζόλ, έτσι είναι, τα μικρά μέρη μοιάζουν μεταξύ τους, ίσως γιατί τα έχουν όλα αλλα πολλές φορές μόνο από μια φορά και δεν έχουν πολλές επιλογές αού το μοναδικό στο είδος πρέπει να καλύπτει αρκετές ανάγκες. Τα παλιά παντοπωλεία στα μικρά χωριά είχαν και τραπεζάκια για κρασί και μεζεδάκια !

  58. Mitsi Vrasi said

    Πολύ ωραία και τα δύο. Το δεύτερο μ’ άρεσε πιο πολύ. Λιτή αφήγηση και βαριά πικράδα.

    Στο 57 σου. Πρέπει να θυμάσαι τα παλιά μπακάλικα στην Αθήνα που έβγαζαν μεζέ ή και φαγάκι. Το τελευταίο που ήξερα ήταν ένα στη Χαλκοκονδύλη μεταξύ Πατησίων και 3ης, νομίζω. Ξεκινούσαν με τυρί-σαρδέλα, κανένα σαγανάκι, ύστερα λουκάνικο, αλλά κάπου εκεί τέλειωνε. Σ’ αυτούς πήγαιναν ηπειρώτικα κλαρίνα Παρασκευές ή Σάββατα. Απίθανο!

  59. Λεόνικε περαστικά. Και όχι, δεν είσαι μαλλιαρός εσύ, εγώ είμαι. Μην μπερδευόμαστε 🙂

    Μια εκδοχή για το όνομα Πλωμάρι είναι από Φλωμάρι, απ’ τους φλόμους που είχε η περιοχή (τώρα πώς το ω, δεν γνωρίζω, δεν απαντώ).

  60. # 58

    Οχι Μίτση, δεν το ήξερα, θυμάμαι όμως δυο στο Γαλαξίδι κι ένα-ακόμαα και το 75 στα Πενταόρια (ή Πέντε όρνεα, κατά Σάθα). Τυρί-σαρδέλλα (αντζούγια) πρώτο πιάτο, ντομάτα-ελιά το δεύτερο.
    Στην Κυψέλη είχε μπακάλικο Πυθίας και Αίγλης ο Βαλασόπουλος και ο ίδιος ενα κρασοπουλιό με δεκάδες βαρέλια των δυόμισυ τόνων στην κατηφόρα της Αίγλης. Διάσιμο το κρασί του ερχότουσαν από όλοι την Αθήνα να αγοράσουν τα χρόνια του 50. Ο ίδιος και τρεις άλλοι, μόνιμοι εκεί έπαιρναν πρωινό με μπαξκαλιάρο σκορδαλιά και κρασί, για μεσημεριανό έτρωγαν μπακαλιάρο δκορδαλιά με κρασί και βραδυνό σ’ αφήνω να μαντέωεις. Τέσσεις κόκκινες μύτες σαν τις γελοιογραφίες των…βαρελοφρόνων στο «Ρομαντσο»
    Αυτό το δούλεψε δυο χρονιές ένας πότης οικοδόμος με παρατσούκλι ο Πόντιος, χωρίς ταμπέλα, μ’ ένα σκοινάκι να ανοίγει την πόρτα και…φέηςκοντρόλ στην είσοδο. Λόγω γειτονιάς είχα πάσο, ήταν υπεέροχο κουτούκι με πραγματικά σπιτικό φαγητό (άμα παράγγελνες πατάτες, τότε τις καθάριζε η γυναίκα του ) εξαιρετικές τιμές και μοναδικό πρόβλημα πως μία στις τόσες μέθαγε ο Πόντιος, έσπαγε πιάτα και καρέκλες κι έπρεπε να περιμένεις να ξεμεθύσει για να επιτραπεί η έξοδος.

  61. # 60 Σόρρυ για τα τυπογραφικά, βιάστηκα με το έντερ…

  62. Mitsi Vrasi said

    60
    Κάν’ το διήγημα (το ‘χεις έτοιμο σχεδόν). Ακόμα γελάω! Απ’ έξω ουρά όσο να ξεμεθύσει!
    Πατάτες γιαχνί για να φτουράνε, ε;

  63. Mitsi Vrasi said

    60
    Ωχ! Και το πρώτο, μπακαλιάρο-σκορδαλιά πρωί-μεσημέρι-βράδυ! Αλλά η δεύτερη ιστορία είναι ταινία!
    Σ’χωρεμένος για τα τάιποζ.

  64. Κιγκέρι said

    Λεώνικε, περαστικά!

    Τζη, μπράβο. Πάρα πολύ ωραία τα σημερινά. Βρήκα πολύ δυνατές ειδικά τις τρεις τελευταίες φράσεις του δεύτερου διηγήματος. Με το καλό και σε άλλα!

    (Ο Τζίνο Πάολι, το 1963, τη χρονιά που κυκλοφόρησε και έγινε τεράστια επιτυχία το Σαπόρε ντι σάλε, αποπειράθηκε ανεπιτυχώς να αυτοκτονήσει πυροβολώντας την καρδιά του. Η σφαίρα δεν βρήκε ακριβώς τον στόχο της, σφηνώθηκε όμως στο περικάρδιο και βρίσκεται ακόμα εκεί…)

  65. ΚΑΒ said

    40. Με βάση το Β.Δ. 657 της 18/10/1963 «περί απαγορεύσεως και εκριζώσεως μελισσοτροφικών φυτών» , άρθρον 2 απαγορεύεται η κοπή ή εκρίζωσις και η συλλογή …των πολυετών φυτών και γενών 1…2 Χοιράδιον ή φλόμος ή φλώμος (VERBASCUM) και συγκεκριμένως του είδους Μέλας ή Κολπώδης (SENAUTUM) κοινώς Φλώμος …

  66. ΚΑΒ said

    65. VERBASCUM SINUATUM L.

    Στο ΦΕΚ είναι γραμμένα λανθασμένα.

  67. Κιγκέρι said

    60: Της μάνας μου της αρέσει τόσο η σκορδαλιά που την τρώει και για πρωινό κι ο πατέρας μου την πείραζε και την έλεγε σκορδόπιστη!

  68. Κουτρούφι said

    Ευχάριστα τα αναγνώσματα σήμερα.
    Μερικές παρατηρήσεις.

    -Οι χανόπερκες είναι ένα είδος ψαριού (ενικός, η χανόπερκα) ή ο όρος εννοεί χάνους και πέρκες; Όταν λέει μεγάλες πόσο εννοεί (με το συμπάθειο….)

    -Το χαρανί σε μας είναι είδος καζανιού που χρησιμοποποείται στην τυροκομία. Για την άντληση νερού από τα πηγάδια το σκεύος (κουβάς) λέγεται σίγκλα.

    -Μου έκανε εντύπωση ότι το πηγαδίσιο νερό το είχανε για πλύσιμο και το βρόχινο – στερνίσιο για πιόσιμο. Εμείς, σχεδόν το ανάποδο. Βέβαια, το πηγαδίσιο όταν είναι γλυφό η χρήση του είναι πράγματι προβληματική.

  69. # 62,63

    Για σένα …

    Ο Βαλασόπουλος, ογκώδης παντοπώλης, ήταν γλυκομίλητος και καταφερτζής πωλητής. Τον ρώταγες «έχεις ρύζι ; » και » Οχι ρύζι, ρύζια» απαντούσε, ¨»έχεις σαλάμι ; » , «Οχι σαλάμι, σαλάμια» κ.λ.π
    Με είχε στείλει η μάνα μου να πάρω αυγά τονίζοντας μου να πάρω ημέρας (τότε υπήρχε η κατηγορία αυτή)
    – Εχεις αυγά ημέρας ; ρώτησα
    – Οχι ημέρας, ημερών , βιάστηκε να απαντήσει και μετά κατάλαβε την γκάφα του !!

    Για τους φίλους της φόρμουλας :

    Αλλαξαν χρώμα τα αυτοκίνητα της Φεράρι, από το ερυθρό του γάβρου πήγανε στο γκρενά της Τορίνο και… 1-2 στο πρώτο γκραν πρι με την αντίπαλο Ρεντμπουλ να χάνει και τα δυο αυτοκίνητα της στους τελευταίους γύρους.

  70. 69 Χαχά, ωραίο κι αυτό!
    Με την ευκαιρία, μου άρεσαν σήμερα και τα διηγήματα και οι ιστορίες με τους ταβερνόβιους. Περαστικά και στο Λεώνικο!

  71. Πέπε said

    47, 52 κλπ.:

    Μα στα ελληνικά έτσι κι αλλιώς κολλάμε το σημείο στίξεως με την προηγούμενη λέξη. Στη διπλή παύλα, κολλάμε την πρώτη με τα επόμενα και τη δεύτερη με τα προηγούμενα. Ομοίως παρενθέσεις (αγκύλες κλπ.) και εισαγωγικά. Και την απόστροφο τη μαλλιαρή, τη μυσαρή, κολλητή στη λέξη όπου ανήκει το χαμένο γράμμα και χωριστή από την δίπλα, απ’ όποια μεριά κι αν είναι. Μετέωρη μόνο η μονή παύλα – δηλαδή όταν πρώτα ανοίγει και μετά, εκαί που θα έκλεινε, έχει τελεία ή άλλο τελικό σημείο στίξης οπότε δε βάζουμε δεύτερη.

    Στα ελληνικά, επαναλαμβάνω. Δεν είναι παγκόσμιοι κανόνες.

  72. # 68

    Υπήρχε ένα είδος που είναι κάτι ανάμεσα στα δυο,στο κεφάλι μοιάζει με χάνο αλλά από την μέση και κάτω έχει τα χρώματα της πέρκας και γίνεται αρκετά μεγάλο, κοντά στα 300 γραμμάρια. Πρέπει να ζει σε κάποιες βαθειές φυκιάδες που δεν ψαρεύονται, την τελευταία φορά που το είδα, είχε κτυπήσει μια ένας ξένος ψαροτουφεκάς και μας την χάρισε, ήτανε σχεδόν 40 πόντους μήκος

  73. ΚΩΣΤΑΣ said

    Περαστικά σας, Λεώνικε.

  74. # 47,57,71 κ.λ.π.

    Εγώ βάζω κενό μόνο σε ανω-κάτω τελεία, θαυμαστικό και ερωτηματικό γιατί αλλιώς δεν φαίνονται (δεν βλέπω και καλά)

  75. Christos D. Tsatsaronis said

    Πάρα πολύ ωραία τα διηγήματα και ευχαριστούμε το συγγραφέα και τον ιστολόγο.

    Τα ψάρεμα (με καθετή ή -κυρίως- καλάμι) υπήρξε αγαπημένη ασχολία των παιδικών και νεανικών μου χρόνων. Τα έχω παρατήσει εδώ και δεκαετίες αλλά διατηρώ ακόμα την τσάντα με τα «ψαρικά» μου μήπως και ξεκινήσω πάλι κάποια στιγμή.
    Και μπορώ να στέκομαι δίπλα σε ψαράδες, στα λιμάνια και να παρακολουθώ ώρα πολλή, νοιώθω μια ηρεμία και γαλήνη που σπάνιες άλλες δραστηριότητες μου προσφέρουν.
    Καθώς και να διαβάζω τέτοιες ιστορίες, συμφωνώ με την έκδοση «βιβλίου» ή να δούμε κι άλλα παρόμοια δημοσιευμένα εδώ.
    Βέβαια σήμερα το ψάρεμα έχει αλλάξει, έχει γεμίσει ξένους όρους για τεχνικές κ.λ.π., ένα σωρό ακριβά εργαλεία, ψεύτικα δολώματα και άλλα περίεργα.

    Καλή εβδομάδα από αύριο.

    Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης
    http://www.badsadstories.blogspot.gr
    http://www.badsadstreetphotos.blogspot.gr

  76. Γενικά στην θάλασσα τίποτε δεν είναι σταθερό, η ρύπανση και η άνοδος της θερμοκρασίας άλλα είδη τα ευνοεί και άλλα τα εξαφανίζει. Πριν λίγα χρόνια στις ρηχές αμμοτοπιές είχε δράκαινες, τώρα έχει κατσούλες που πριν λίγα χρόνια τις ψάρευα σε 50 μέτρα βάθος ! Επίσης οισπάροι έχουν μετακομίσει σε νερά τριάντα μέτρα βάθος, ενώ βρίσκουμε λυθρίνια και στα 5 μέτρα !!

    Να ευχαριστήσω και πάλι όσους σχολίασαν την δημοσίευσή μου, θα επανέλθω μετά δίωρον.

  77. Πολύ ενδιαφέροντα τα διηγήματα. Μου άρεσαν και διαβάζονταν ευχάριστα. Ευχαριστούμε Τζη και Νικοκύρη για την φιλοξενία τους.

    Άσχετο και συγχωρέστε με.
    Είναι λέει ημέρα Γαλλικής γλώσσας (για όλα πια υπάρχουν μέρες αφιερωμένες) και η Φίνος φιλμ έφτιαξε ένα βιντεάκι με συρραφή από ταινίες της.

  78. Δεν βγήκε το βίντεο και ξαναπροσπαθώ.

    Για καλό και για κακό βάζω και του Ποντικιού τον σύνδεσμο
    https://www.topontiki.gr/2022/03/20/finos-film-to-xekardistiko-video-pou-dimosiefse-gia-tin-imera-gallikis-glossas/

  79. Κιγκέρι said

    Το χαρανί, σαν λέξη, και το ’ξερα και δεν το ’ξερα: αν με ρωτούσες τι είναι, δεν ήξερα να πω, εδώ το κατάλαβα από τα συμφραζόμενα, ωστόσο θυμόμουν ότι και κάπου αλλού το είχα ξαναδεί – τελικά ήταν στο Παραμύθι Χωρίς Όνομα, με τη σημασία όμως του μαγειρικού σκεύους:

    …Τα δυο αδέλφια μπήκαν στο μαγειριό ν’ αποχαιρετήσουν την κυρα-Φρόνηση, και τη βρήκαν που κοκκίνιζε κρέας στο χαρανί.
    — Πώς; Δε θα μείνετε να γευθείτε το γιαχνί μου; ρώτησε η γριά….

    …Γύρισε η Ζήλιω και της έδωσε ένα μπάτσο που ακούστηκε ως το μαγειριό, όπου η Ειρηνούλα κοκκίνιζε τα πουλιά, και ο Πολύκαρπος ξέπλενε τα χόρτα.
    Αμέσως ξέσπασαν και οι φωνές.
    — Τα ίδια της συχωρεμένης! μουρμούρισε η Ειρηνούλα.
    Και, αφήνοντας το χαρανί της στη φροντίδα του Πολύκαρπου, έτρεξε στην τραπεζαρία, την ώρα που το Βασιλόπουλο είχε στριμώξει τη Ζήλιω σε μια γωνιά, ενώ ο Βασιλιάς, πεσμένος στο σοφά, βαστούσε από τη φούστα τη φουρκισμένη Πικρόχολη…

  80. Triant said

    Μπράβο Τζή!

    Περαστικά Λεώνικε.

  81. Κιγκέρι said

    Μερικές παρατηρήσεις γλωσσικής φύσεως – στο πρώτο διήγημα θέλει διόρθωση, στο δεύτερο είναι προσωπικές προτιμήσεις, ή, αν θέλετε, κάποια σημεία όπου σκόνταψα, διαβάζοντας φωναχτά:

    Στο πρώτο:

    «Γέμισε ο τόπος δίκτυα..» και λίγο παρακάτω «Βαρειά ερχόντουσαν τα δίκτυα..» : εδώ θέλει οπωσδήποτε δίχτυα.

    Στο δεύτερο:

    «Με καθρέπτες γύρω-γύρω..»: εδώ εγώ θα ήθελα «καθρέφτες».
    «…μη έχοντας» είδα, «μην έχοντας» είπα.
    «..να γευθεί..»: εδώ, «να γευτεί»
    «..Ισως είχε προσαρμοσθεί..»: ε, κι εδώ «προσαρμοστεί», τα γούστα μου τα καταλάβατε πια!
    «..που είχε απωλέσει παντελώς την ακοή του..»: εδώ, θα ήθελα να λέει «είχε χάσει».

  82. 33, 34
    Περαστικά σας!

  83. Georgios Bartzoudis said

    Καλά τα διηγηματάκια του Τζι. Στο δεύτερο θα περίμενε κανείς κάποια εξέλιξη.

  84. mitsos said

    Α πολύ όμορφα και τα δυο
    Με άγγιξαν .
    Μπράβο G

  85. Πέπε said

    Λοιπόν, το δεύτερο τώρα αξιώθηκα να το διαβάσω και μ’ άρεσε πολύ. Είναι αυτό που συχνά λέμε γλυκόπικρο, ενώ στην πραγματικότητα είναι σκέτα πικρό. Τι κρίμα!…

    Το πρώτο, ατυχώς, το ‘καψα. Το ‘βαλα μπροστά την ώρα που νόμιζα ότι έχω την άνεση, δεν την είχα, διέκοψα δύο φορές, ε, μετά καληνύχτα… Τώρα θα πρέπει να περιμένω να το ξεχάσω εντελώς για να το ξαναπιάσω.

    Πάντως το δεύτερο, η αρχή αρχή του, μου θύμισε πόσο τρομερή εντύπωση μου είχε κάνει το γεγονός ότι όταν υπηρετούσα στην Κάρπαθο (2004-2008) κανείς σ’ όλο το νησί δεν αγόραζε αλάτι από τον μπακάλη. Μόνο οι δασκάλοι, οι λιμενικοί και τα ξενοδοχεία και εστιατόρια! Για τους ντόπιους ήταν αυτονόητο ότι την κατάλληλη εποχή θα πήγαιναν στα κατάλληλα βραχάκια να μαζέψουν το αλάτι της χρονιάς. Ακόμα και οι καφετζήδες-μεζεδοπώλες και τα μικρά ταβερνάκια. Ανεξάρτητα από το ότι τα περισσότερα χωριά είναι ορεινά. Προνεωτερικότητα! Εντάξει, και στην Κρήτη μπορεί να μην ξέρουν ότι το λάδι το πουλάει και ο μπακάλης σε μπουκάλια, αλλά δεν είναι το ίδιο, εδώ η ελιά είναι φάμπρικα. Ούτε είναι το ίδιο ότι στην Όλυμπο δεν υπήρχε καν να αγοράσεις ψωμί -αποκλειστικά σπιτικό ακόμη και στα εστιατόρια- γιατί στην Όλυμπο περιμένει κανείς να δει οτιδήποτε σ’ αυτό το στιλ, όλα είναι παλαιινά και δεν εκπλήσσεσαι πια.

  86. Γιάννης Κουβάτσος said

    58:Οι μπακαλοταβέρνες. Υπάρχουν ακόμα μερικές στην Αθήνα.
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.news.gr/psyhagogia/food/article-wide/304572/poies-mpakalotavernes-ehoyn-apomeinei-sthn-athhna.html%3Famp&ved=2ahUKEwih35L1iNX2AhWE-qQKHe9tCOAQFnoECDsQAQ&usg=AOvVaw1AHqLULDpAR1k0HyH5Xd3J

  87. sarant said

    Eπανήλθα και σας ευχαριστώ. Μου έπεσαν λίγο βαριά σήμερα τα χιλιόμετρα, αλλά οδηγούσα, δεν περπατούσα.

    14 Νάσαι καλά!

    21 Κοίτα να δεις! Αλλά αυτός θα ψαρεύει μόνο σε λίμνες και ποτάμια, έ;

    34 Λέων, περαστικά και γρήγορα!

    85 Εντυπωσιακό αυτο με το αλάτι.

  88. loukretia50 said

    Ωραία Τζι! Τα καλύτερα δικά σου που έχω διαβάσει εδώ!

    Αξίζεις αφιέρωση προσαρμοσμένη στο θέμα – και τα γούστα σου
    This Is The Sea -The Waterboys

    Δε βάζω το Φαμπρίτσιο σου, προτιμώ να τραγουδάει για ψαράδες μια μαέστρα (ναι, για! η Nathalie Stutzmann ) https://youtu.be/X04Tz1Ndf6A που εκτιμώ πολύ!

    Το πρώτο διήγημα με συγκίνησε περισσότερο, θυμήθηκα αυτό – όχι ακριβώς το κλασικό The Old Man and the Sea! – αλλά νομίζω φτιαγμένο με μεράκι

    Όσο για μένα, με ταξίδεψαν στη Σικελία και θυμήθηκα το c’è la luna in mezzo al mare και μετά το Νονό https://youtu.be/kmW3xVYQcPE – ε, τι περίμενες, δεν έχω κοννέ με ψαράδες!
    Ούτε και με Νονούς. αλλά εσύ προφανώς παρακολουθείς τα πεπραγμένα!
    Και για να μην αρπάξεις – ήρεμα τα λέω! ορίστε κι αυτό :

    C’è un uomo in mezzo al mare

    Ευχαριστούμε Νικοκύρη!
    Αν βγήκαν στη φόρα όλα τα βιντεάκια, παρόλο που προσπάθησα να το αποφύγω, σημαίνει απλά ότι τα θαλάσσωσα!

  89. Ευχαριστώ και πάλι όσους σχολίασαν και τον Νικοκύρη για την δημοσίευση

    Λου, για τους Γουότερμπόϋς έκανες διάνα είναι οι μόνοι που έχω πάει σε συναυλία τους, μου αρέσει ο ήχος τους. Τεράστιο τραγούδι αυτό που έβαλες αλλά για ψαράδες έχουν τον…εθνικό μας ύμνο, εδώ, στην Αθήνα :

  90. loukretia50 said

    Το ξέρω βρε, αλλά εμένα δε μ΄ενθουσιάζει!

  91. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τζη , συγκινήθηκα βαθιά.Μπράβο, εξαιρετικά και τα δυο μέσα στην απλότητά τους (πόσο δύσκολο να γράφεις απλά αλλά με ουσία και ομορφιά).
    Μικρό πικρό δοξαστικό φόκους στις ζωές ανθρώπων της σκονισμένης επαρχίας αυτούς που λέμε άσημους, ανώνυμους, που έρχονται περνούν και φεύγουν κουβαλώντας καρτερικά κι αθόρυβα όλα τα φορτία που τους έλαχαν και όλη η νοστιμιά του βίου τους μια γλειψιά από θαλασσινό αλάτι των βράχων.

    Πόσες καρδιές που γίνανε
    αναλαμπή κι αθάλη,
    μας κάμανε μεγάλη
    κάποια μικρή στιγμή,
    κι αθόρυβα διαβήκανε
    απ’ της ζωής την άκρη,
    χωρίς ν’ αφήσει δάκρυ
    σε μάγουλο γραμμή
    (Συνταγές μαγειρικής/Χαϊνηδες)

  92. ΓΤ said

    Η ζωή δίνει σκληρές οδηγίες, σε σημείο ο προβολέας της να πέφτει στο κουζινάκι, και δη στα «ασώματα» χέρια. Αυτός ο ιδιότυπος φωτισμός με πήγε αυτόματα στο «Not I» του Μπέκετ, και στο «ασώματο» στόμα της Μπίλι Γουάιτλο, ιδίως μετά το 2:52.

  93. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Λεώνικε περαστικά σας και μάνι μάνι. Σαν να ακούω πιο συχνά/πιο πολλά τώρα κρούσματα γύρω μας. Κι εμάς μας επισκέφτηκε η κορόνα, (την τσίμπησε ο γιος μου) αλλά περνάει ελαφριά. Συνάχι, δέκατα κ λίγο καταβολή. Καν αγευσία.

    Νικοκύρη, να ΄σαι καλά να ταξιδεύεις και να μας ταξιδεύεις 🙂

  94. Γιάννης Κουβάτσος said

    88: Ναι, ψαράς του γλυκού νερού. 😊

  95. sarant said

    93 Περαστικά του!

  96. Πέπε said

    Λεώνικε, περαστικά εύχομαι κι εγώ.

    Έφη, το αυτό.

    Ελαφριά ξεμπερδέματα και χωρίς μεθεόρτια.

  97. Για την Λου…

    Ομορφιά

    Τότε ο γέρος ψαράς μου είπε :
    «Εχεις δει ξιφιόπουλο να κάνει το γύρω της βάρκας σου και μετά να πηδά έξω απ΄το νερό 50 μέτρα πιο πέρα ; ασ’ τους να λένε γιά δελφίνια. Γιά μιά στιγμή σκέφτηκα το καμάκι και μετά κοκκίνησα απ΄τη ντροπή.
    Ξέρεις καμμιά γυναίκα ξιφιόπουλο ;»

    Δεν μίλησα.

  98. Ωραιος ο Τζι! αλμυρός όσο πρέπει!

  99. spyridos said

    98
    Πικρόγλυκος.

    —–

    Μου άρεσαν πολύ. Ωραίος ρυθμός.

  100. spyridos said

    85
    «Είναι αυτό που συχνά λέμε γλυκόπικρο, ενώ στην πραγματικότητα είναι σκέτα πικρό.»

    Τώρα είδα και το σχόλιο του Πέπε.

  101. Πέπε said

    Λέγαμε παραπάνω για τυπογραφικές συνήθειες και κανόνες, και παρατηρώ τώρα το #97 του Τζη:

    Τα κενά πριν τη διπλή τελεία και το ερωτηματικό τα συνηθίζει κανείς, αν και πρέπει να παραδεχτούμε ότι η συγκεκριμένη γραμματοσειρά που χρησιμοποιεί η WP δεν τα ευνοεί – το κενό φαντάζει τεράστιο.

    Αλλά φράση εντός εισαγωγικών που να τελειώνει με λέξη-κενό-ερωτηματικό-κλείσιμο εισαγωγικών μοιάζει σαν απλό λάθος.

  102. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα! Δεν πρόλαβα να τα δω χτες, εξαιρετικά και τα δύο.
    Κι άλλοι συσχολιαστές τα θεώρησαν τα καλύτερα του Τζι, συμφωνώ αν και ίσως παίζει ρόλο η θεματολογία, με τα αστικά δε μπορώ εύκολα να ταυτιστώ. Είναι αρχετυπικές οι εικόνες εδώ, μπράβο!

    Περαστικά στους ασθενείς. Και τους οδοιπόρους 🙂

    Για τα λεξιλογικά: Ο κουβάς για το πηγάδι στο δικό μου (προσφυγικό) χωριό είναι μπακράτσ(ι).
    Σίκλα είναι σε πολλές περιοχές επίσης, νομίζω αρχαίο. Το έμαθα από μια νόστιμη στιχομυθία της αδελφής μου στην Κύπρο, που ζήτησε έναν κουβά κι ένα φαράσι, κι η μία πωλήτρια στο μαγαζί ρώτησε την άλλη, «Μαρή, εσύ που πήρες καλαμαρά, ‘ντα θέλει η κοπελούα;» «Μια σίκλα κι ένα φκιαρούι!»

    Για τα τυπογραφικά, ασυζητητί κολλητά τα σημεία στίξης στη λέξη, αλλά το είπαν κι άλλοι, νομίζω. Ένα τιπ στο word (αν και ίσως ειπώθηκε ήδη) για να μένουν οι λέξεις γύρω από το διάστημα στην ίδια αράδα, είναι ctrl+shift+space. Το ίδιο (ctrl+shift+παύλα) δημιουργεί παύλα (συνέχεια) που διατηρεί τις λέξεις γύρω της μαζί. Non-breaking space και non-breaking hyphen, αντίστοιχα.

  103. # 101

    Καλημέρα

    Ευχαριστώ και πάλι όσους σχολίασαν

    Πέπε και άλλοι, όταν γράφω θέλω να μπορώ να διαβάζω αυτά που γράφω – έχω και λίγο προβληματική όραση – οπότε ακολουθώ την δική μου πεπατημένη και όχι το καλώς πληκτρολογείν, από την άλλη είμαι φαν του είναι και όχι του φαίνεσθαι. Π.χ. αν κολλήσω το ερωτηματικό στην λέξη , δεν φαίνεται εκεί που γράφω.
    Νομίζω πως τον σημαντικότερο λόγο τον παίζει πρώτον πως χρησιμοποιώ τα μη υποστηριζόμενα πλέον Windows7 και επίσης γράφω στο blogspot και η μεταφορά στην wordpress παρουσιάζει κάποια προβλήματα

  104. ΓΤ said

    Κυβερνοεπίθεση στα ΕΛΤΑ

  105. Γιάννης Κουβάτσος said

    104:Με τον χελωνοειδή ρυθμό που λειτουργούν τα ΕΛΤΑ τα τελευταία χρόνια, απορώ πώς το πήραν χαμπάρι.

  106. ΓΤ said

    105

    Όχι, ρε μαν, αφού είναι ντιτζιτάλες, Γιά ρίξε ένα βλέφαρο

  107. Γιάννης Κουβάτσος said

    106:Φοβεροί. 😂 Πάντως, όπου δεν μπορώ να κανονίσω να μου έρχονται λογαριασμοί και ειδοποιήσεις ηλεκτρονικά και μου αποστέλλονται με τα ΕΛΤΑ, φτάνουν έναν-ενάμιση μήνα αργότερα από την ημέρα αποστολής. Έστειλα συστημένο στα Καμένα Βούρλα και ο παραλήπτης το έλαβε ύστερα δέκα μέρες . Αραμπάς περνά, σκόνη γίνεται…

  108. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Καλημέρα. Ωραίος Τζη, μου άρεσαν και τα δύο, το καθένα στη γεύση του.

    Περαστικά στους κορονιασμένους, δε νομίζω να υπάρχει φόβος.

  109. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Καλημέρα
    Ευχαριστώ όλους για τα περαστικά.
    Πάντως 10 μέρες από τη μόλυνση, ακόμη θετικός ο γιος μου. Τριτοδοσίτης εννοείται (και μάλιστα προ 1, 5 μηνός το τρίτο) δεν κόλλησε τον Δεκέμβρη που νόσησε η κοπέλα του τώρα φυλάγεται εκείνη καλού κακού. Ποιος ξέρει πόσο κρατά η ανοσία.
    Παιδιά, είναι ολίγον μύλος, όταν λάχει, με τα ερωτήματα που κάθε περίπτωση γεννά. Τί να λέμε, αισιοδοξούμε αλλά πάντα έχει κανείς την αγωνία μην πέσει στην εξαίρεση του 10% κλπ

    108 καλά εσύ …ξεμπέρδεψες νωρίς 🙂

  110. ΓΤ said

    107@

    Αυτό δεν είναι τίποτα. Παρέλαβα συστημένο πακέτο Cosmote (από αποθήκες Ασπροπύργου προς Κυψέλη), μέσω ΕΛΤΑ Courier μετά από 24 μέρες…

  111. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    30, 40.Το Ψάρεμα με Φλόμο
    Ο φλόμος είναι ένα περίεργο φυτό και φυτρώνει παντού στα βουνά της Αίγινας. Οι μίσχοι των ανθών του, μοιάζουν με λαμπάδες και μπορεί να φτάσουν μέχρι και ένα μέτρο μήκος. Τα άνθη του έχουν χρώμα κίτρινο, είναι φουντωτά και όλα μαζί αποτελούν ένα αρκετά μεγάλο και όμορφο μπουκέτο. Τα ζώα που βόσκουν στα βουνά δεν το πλησιάζουν, γιατί δεν τρώγεται, μυρίζει άσχημα και οι μίσχοι του έχουν ένα γαλακτώδη χυμό, που είναι ναρκωτικός, Αν γελαστούν και τον φάνε, ζαλίζονται και ναρκώνονται. Τον φλόμο τον χρησιμοποιούσαν παλαιότερα μερικοί ψαράδες, για να πιάνουν ψάρια, κυρίως, σφυρίδες, στείρες και ροφούς. Έτυχε, λοιπόν, τα χρόνια που ψάρευα επαγγελματικά με το γυαλί και τα καμάκια, να μάθω από τους παλαιότερους ψαράδες πως χρησιμοποιούσαν τον φλόμο για ψάρεμα. Στη περιοχή του Σαρωνικού δυτικά της Αίγινας στη περιοχή, που ορίζεται από τα Πλακάκια, Υψηλή, Αγκίστρι, Μονή και καταλήγει στον κόλπο του Μαραθώνα, υπήρχαν τόποι, στις 15 έως και 20 οργιές, με διάφορες σπηλιές, τρύπες και χαντάκια, όπου τρύπωναν τα μαυρόψαρα, σφυρίδες, στείρες και ροφοί. Οι παλαιότεροι ψαράδες είχαν ανακαλύψει αυτούς τους τόπους, ερευνώντας το βυθό με το γυαλί, κατά τη διάρκεια του ψαρέματος. Έβαζαν «σταυρωτά σημάδια» (στίγμα με τομή δυο ευθυγραμμίσεων κάθετων η σχεδόν κάθετων μεταξύ τους) και όταν επανέρχονταν κοιτούσαν εάν υπήρχαν ψάρια μέσα. Στη περίπτωση, που εντόπιζαν κάποιο ψάρι, άρχιζαν την προετοιμασία για το «φλόμωμά»του.
    Η κάθε βάρκα που ασχολούνταν με το ψάρεμα του φλόμου είχε τρία ή και περισσότερα κομμάτια δίχτυα γύρω στις 15 οργιές, πλεγμένα με χοντρό σπάγκο και στα «καλαμέτα» τους (ψηλά σχοινιά, πάνω στα οποία πλέκονταν τα δίχτυα) έβαζαν πολλά και χοντρά μολύβια, για να πατώνει γρήγορα. Ο Γυαλιτζής έπιανε με το ένα χέρι του την άκρη του διχτυού και με το άλλο κρατούσε το γυαλί, για να βλέπει και να το κατευθύνει κατάλληλα, δίνοντας τα ανάλογα παραγγέλματα στον κωπηλάτη. Η άλλη άκρη του διχτυού ήταν δεμένη μ’ ένα σχοινί, με τη βοήθεια του οποίου και τις κατάλληλες μανούβρες του κωπηλάτη, έζωνε τη φωλιά του ψαριού δημιουργώντας ένας είδος περίφραξης. Αφού ολοκληρωνόταν το ζώσιμο, ο γυαλιτζής έδενε ένα καλαδούρι (σημαδούρα) στην άκρη του σχοινιού και το πετούσε στη θάλασσα. Μετά άρχιζε η προετοιμασία του φλόμου για τη διαδικασία του φλομώματος. Ο γυαλιτζής κοπανούσε τα κλωνιά του φλόμου μ’ ένα ξυλοκόπανο πάνω στη κουπαστή, μέχρι να βγάλουν το γάλα τους (την ναρκωτική ουσία τους) και όλα μαζί τα έδενε, σχηματίζοντας ένα μεγάλο μασούρι. Μετά ετοίμαζε το κακαβί, ένα κομμάτι μολύβι, βάρους 8-10 κιλά, με τρύπα στη μέση, στην οποία περνούσε ένα στηλιάρι, στην μία άκρη του οποίου σφηνωνόταν ένα καμάκι και στην άλλη υπήρχε τρύπα για να δένεται το σχοινί, με το οποίο το κατεύθυνε από πάνω ο γυαλιτζής, όπου ήθελε.
    Με το καμάκι κάρφωνε την μια άκρη του μασουριού και το υπόλοιπο κρατιόταν σε οριζόντια θέση (σαν πολεμικός κριός). Σιγά, σιγά καλουμάριζε το σχοινί με το κακαβί και έφερνε το φλόμο κοντά στη τρύπα του ψαριού, δίνοντας τις κατάλληλες εντολές στο κωπηλάτη, όπως «έλα κοντά»,«έλα ανοιχτά», «μπρος», «σία» κλπ, μέχρι να κατορθώσει να βάλει το μασούρι μέσα στη τρύπα. Μετά απελευθέρωνε το κακαβί, για να κατεβάσει και δεύτερο μασούρι, το οποίο έβαζε κοντά στο άλλο. Με αυτό τον τρόπο φλόμωνε το ψάρι, το οποίο δεν άντεχε να καθίσει πολύ χρόνο μέσα στη τρύπα. Για τη σφυρίδα μία ώρα ήταν αρκετή, να αναγκαστεί να βγει έξω, για να αναπνεύσει σε καθαρό νερό. Μόλις έβγαινε έξω έπεφτε πάνω στο δίχτυ, με το οποίο ήταν ζωσμένη η τρύπα και πιανόταν. Για τις στείρες περνούσαν ακόμη και δυο ώρες για να φλομώσουν και να βγουν έξω, ενώ για τους ροφούς έπρεπε να περάσουν τέσσερις ή και 5 ώρες, γιατί είχαν μεγαλύτερη αντοχή. Η βάρκα, μετά το πρώτο φλόμωμα, πήγαινε σε άλλες φωλιές, μέχρι να τελειώσει όλος ο φλόμος, που υπήρχε.
    Στη συνέχεια επέστρεφε στη πρώτη φωλιά, απ’ όπου άρχιζε το λεβάρισμα του διχτυού. Ξανακάρφωνε τα μασούρια του φλόμου και τα ’περνε επάνω όλα, για να ξεφλομώσουν οι φωλιές. Αυτό ήταν βασικό, γιατί συνέβαινε πολλές φορές, την άλλη μέρα, οι ίδιες τρύπες να έχουν καινούργια ψάρια μέσα. Η χαρά των ψαράδων ήταν μεγάλη, όταν στο δίχτυ πιάνονταν μία ή και περισσότερες σφυρίδες από 5 μέχρι και 10 οκάδες η κάθε μια. Είναι προφανές ότι οι συνθήκες εργασίας, κάτω από τις οποίες γινόταν αυτό το είδος ψαρέματος ήταν πάντα δύσκολες (ζέστη, κρύο, βροχή, κυματισμός, ρεύματα κλπ) και για τους δύο συντρόφους! Ο ένας ήταν σκυμμένος στο γυαλί κι ο άλλος καργάριζε στα κουπιά όλη μέρα, μ’ ένα κομμάτι ψωμί και τυρί στα κλεφτά, χωρίς να σταματάει η δουλειά! Η επιστροφή, λοιπόν, στο λιμάνι χωρίς καλό ή καθόλου μεροκάματο ήταν ένα πολύ δυσάρεστο γεγονός για τους ίδιους και τις οικογένειές τους!
    Αγαπητοί αναγνώστες, τώρα που μάθατε πως ήταν ο βυθός της θάλασσας του Σαρωνικού πριν 50 – 60 χρόνια, με στεναχωρεί ιδιαίτερα να σας πως ότι σήμερα. όταν κάνω καμιά βόλτα, δεν βρίσκω τίποτα. Όλα έχουν καλυφτεί με μια γλοιώδη λάσπη, τοξική, νεκροσαβανωμένα, γιατί δεν υπάρχουν ψάρια να σκαλίσουν και να διατηρήσουν τις φωλιές ανοιχτές. Κι αν πλησιάσει κάτι ζωντανό, αμέσως εξαφανίζεται για να γλιτώσει………….
    Γιάννης Λουκάτος
    http://epivatis-tis-aeginas.blogspot.com/2009/07/4.html

  112. # 110

    Tα ΕΛΤΑ Courier δενέχουν σχέση με τα ΕΛΤΑ. Το κατάστημα κυψέλης (απέναντι από την Ευελπίδων ήταν, είναι (και μάλλον) θα είναι πολύ προβληματικό,αλλού τα ΕΛΤΑ Courier έχουν καλή φήμη, το έχουμε ξανασυζητήσει στο ιστολόγιο. Η λύση είναι να πηγαίνεις εκεί να το παραλάβεις, έτσι είχα κάνει εγώ με το δικό μου πακέττο Cosmote

  113. Καλημέρα
    106 Αυτό είναι κέντρο διαλογής ΕΛΤΑ κούριερ μάλλον. Φαίνονται κάτι δελτία κολλημένα πάνω, χώρια εκείνο το κεφάλι που είναι σήμα στο πλάι.

    112 Γιώργο τα ξανάπαμε. Η ΕΛΤΑ κούριερ είναι θυγατρική των ΕΛΤΑ. Αλλού έχει πρακτορείο δικό της κι αλλού αντιπρόσωπο. Όπως όλες οι αλυσίδες.

  114. Πέπε said

    112
    Να πάω και στον ίδιο τον αποστολέα να μου το δώσει στο χέρι από το σπίτι του, αν αυτό πρόκειται να βοηθήσει, αλλά τότε να μην πλερώνουμε ταχυδρομικά τέλη!

  115. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας.

    Σήμερα μπῆκα καὶ τὰ διάβασα.

    Πολὺ μοῦ ἄρεσαν καὶ τὰ δυό.
    Γιὰ διαφορετικοὺς λόγους.

    Τὸ πρῶτο εἶναι πολὺ κοντὰ καὶ στὶς δικές μου θαλασσινὲς μνῆμες.

    Τὸ ἀλάτι τῶν βράχων τὸ μάζευαν πολλοί. Τὸ λέγανε ἀφρίτη.
    Τὸ τυποποιημένο, μαζὶ μὲ τὰ σπίρτα καὶ τὸ φωτιστικὸ πετρέλαιο, ἦταν εἶδος μονοπωλίου.

    Τὸ δεύτερο περιγράφει σὲ λίγες γραμμὲς τὴν πικρὴ ζωὴ πολλῶν γυναικῶν σὲ ὄχι καὶ τόσο παλιές ἐποχές.

    Μπράβο, Γιῶργο.

    Εὐχαριστοῦμε, Νικοκύρη.

    Κι ἂν θὰ διψάσεις γιὰ νερὸ θὰ στύψουμε ἕνα σύννεφο
    Κι ἂν θὰ πεινάσεις γιὰ ψωμὶ θὰ σφάξουμε ἕνα ἀηδόνι
    Μόνο καρτέρει μιὰ στιγμὴ ν᾿ ἀνοίξει ὁ πικραπήγανος
    Ν᾿ ἀστράψει ὁ μαῦρος οὐρανὸς νὰ λουλουδίσει ὁ φλόμος.

    Νῖκος Γκάτσος, Ἀμοργός.

  116. sarant said

    Γεια σου Μήτσο!

  117. Πέπε said

    115

    > Τὸ ἀλάτι τῶν βράχων τὸ μάζευαν πολλοί. Τὸ λέγανε ἀφρίτη.

    Τώρα το λένε ανθό αλατιού. Πωλείται ως κουλτουριάρικη γκουρμεδιά (καλά, γκουρμεδιά είναι όντως) στο ίδιο ράφι με το ροζ αλάτι Ιμαλαΐων, το μαύρο αλάτι Απαλαχίων ή Αστερουσίων δε θυμάμαι, τον αστεροειδή γλυκάνισο κλπ.

  118. Triant said

    Παιδιά (!) με συγχωρείτε αλλά το αλάτι των βράχων που μπορεί να έχουν ‘επισκευθεί’ γλάροι αλλά και άνθρωποι εμένα δεν με τραβάει. Ιδίως άμα είναι ελαφρώς κίτρινο 🙂

  119. SearchPeloponnese said

    Μα… γι’ αυτό είναι γκουρμεδιά!
    (Σαν τον ταβερνιάρη που έλεγε στον Όθωνα ότι το κοκορέτσι του είναι τόσο γευστικό γιατί δεν πλένει «καλά» τα άντερα…)

  120. sarant said

    119

    Η πολιτική είναι σαν τη γαρδούμπα — πρέπει να μυρίζει σκατά, αλλά όχι πολύ!

  121. Πέπε said

    119

    Στη βερσιόν που ξέρω ο Όθωνας, αφού έφαγε καλό κοκορέτσι σε μία ταβέρνα και κακό στο παλάτι, έβαλε τους δύο μαγείρους να ανταλλάξουν απόψεις. Λέει λοιπόν ο ταβερνιάρης (που έφτιαχνε το καλό) στον άλλον, του παλατιού:
    -Δηλαδή εσύ πώς το φτιάχεις;
    -Να, πρώτα πλένω τα έντερα…
    -Καλά, άσ’ το!

    Αλλά κατά τη γνώμη μου δεν είναι παρά άλλος ένας μύθος. Δεν ξέρω αν το ‘χουν βάλει στο μικροσκοπιό τους οι Ελλένικ Χόαξες, αλλά τη μοναδική φορά που συμμετείχα σε πρωταγωνιστικό ρόλο σε παρασκευή κοκορετσιού, άρα τη μοναδική φορά που ξέρω τι ακριβώς είχε γίνει, είχαμε συμφωνήσει όλοι να τα πλύνουμε «αλλά όχι πολύ». Ε, απλά δεν ήταν ωραίο! Πίκριζε.

  122. SearchPeloponnese said

    121.
    E… τώρα μου θυμίζεις τη συζήτηση για τον υδρόβιο πίθηκο. Είπα να γράψω μια λαλακία για να περάσει η ώρα, κι εσύ άρχισες τις ανασκευές… 😉

  123. Πέπε said

    Καμία έκπτωση στη σοβαρότητα. Σε ζητήματα όπως τα σκατά στο κοκορέτσι (ναι/όχι, πολλά/λίγα κλπ.) δε χωράει πλάκα. Ή έχεις διαψευσιμότητα σ’ αυτά που λες, ή δεν τα λες καθόλου.

    Άντε τώρα, όλα ίσωμα…

  124. Triant said

    Δατ ρημάιντς με οφ:

    Ο μπαμπάς καρχαρίας μαθαίνει στον μικρό καρχαρία πώς τρώνε ανθρώπους.

    – Κατ’ αρχήν, φροντίζεις να βλέπει το φτερό. Μετα πάς σιγά-σιγά προς το μέρος του, κάνεις μια αργή βόλτα γύρω του και γυρνάς πίσω. Επαναλαμβάνεις το ίδιο τρεις φορές όσο πιό αργά μπορείς και μετά τον τρως.
    – Άσε με ρε πατέρα που όλα τα ξέρεις. Σιγά μη χάνω την ώρα μου. Μόλις τον δώ θα τον κάνω μια μπουκιά.
    – Καλά! Φάτον με τα σκατά!

  125. ΣΠ said

    Αμάν, ρε σεις, με την σκατοφαγία!

  126. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    125# Σε λίγο θα μας πεις πως τόσα δισεκατομμύρια μύγες δεν ξέρουν τι τους γίνεται.

  127. dryhammer said

    126. Οι «ψαγμένες» μύγες τρώνε μελόπιτα.

  128. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    127# Ναι, η Αντουανέτα, το παντεσπάνι κλπ.

  129. Καλημέρα

    Να ευχαριστήσω τον Αφώτιστο Φιλέλληνα για το ενημερωτικό και τον Δημήτρη Μαρτίνο για το ποιητικό σχόλιό του

  130. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    127 Κοίτα τώρα, το σχόλιο σου, το επί το ευγενέστερο, μόλις με απέτρεψε να σχολιάσω για τη μελόπιτα στο νήμα της Τρίτης (που από προχθές τριβέλιζε το μυαλό μου ποιος ήρωας επισκέπτεται ποιον, κάθε χρόνο με μελόπιτα για δώρο) . Και ήταν ο πρωταγωνιστής (ο ίδιος ο συγγραφέας όπως αποκαλύπτεται αλλού) που μετά το θάνατο τής (ματαια και ανεκλπήρωτα) αγαπημένης του επισκέπτεται στις επετείους του θανάτου της πια, το πατρικό της σπίτι. Ο Μπόρχες ήταν αυτός που πήγαινε με «μεγάλες μελόπιτες της Σάντα Φε» και μας το αφηγείται στο Άλεφ στο οποίο Άλεφ ,από άλλη αιτία, προσέτρεξα χθες και μου αποκαλύφθηκε η απορία !

    σσ Πα να να δω τί/πώς είναι η μελόπιτα ως γλυκό ζαχαροπλαστικής γιατί στα παιδικάτα μου ήταν οι σύγκερες πίτες, έτσι τις λέγαμε, οι φορτωμένες με μέλι όπως βγαίνανε, πλεγμένες στα συρματάκια του «πλαίσιου» μέσα από την κυψέλη πριν μπουν στον «εξαγωγέα». Μασούσαμε την μελόπιτα σαν τσίχλα, καταπίναμε το μέλι και φτύναμε το κερί. Ηδονικότατο και στην ανάμνησή του.

  131. # 130

    Τι μου θύμισες… έπαιρνα μέλι από ένα γεράκο που δεν είχε λόγους να το νοθεύσει, ερασιτεχνικά ασχολιότανε στο κατώι του σπιτιού του είχε τα σχετικά μηχανήματα και πολλές φορές με κέρναγε ένα κομμάτι κερήθρα με το μέλι της και το μάσαγα όπως λες. Οταν πέθανε, απογοητευμένος από τους άλλους «παραγωγούς» το γύρισα στα πικρά μελιά, καστανιά και κυρίως κουμαριά, που θέλω να πιστεύω πως νοθεύονται λιγότερο.

  132. Πέπε said

    131
    Της καστανιάς το ‘χω πετύχει μία και μόνη φορά στη ζωή μου. Εκτός από ωραίο (τα περί γνησιότητος δεν τα ξέρω και άρα δε με απασχολούν), είναι και εντυπωσιακό στην όψη.

  133. # 132

    Η νοθεία γίνεται κυρίως με μέλια αγνώστου προελεύσεως με 3-4 ευρώ το κιλό, κυρίως από Βουλγαρία ή με μέλι από ζάχαρη που ταΐζουν τα μελίσια. Στα πικρά μέλια θα φανεί στην γεύση, ειδικά στην κουμαριά. Δοκίμασέ το, κυκλοφορεί και «ασπαστο» δλδ πυκνόρευστο και ανοικτόχρωμο, αυτό προτιμώ. Επίσης λένε πως είναι το πιο υγιεινό.

  134. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    21 >>(βιβλίο) του Τσέχου Ότα Παβελ «Μια ζωή ψαρεύοντας»
    Ευχαριστώ δάσκαλε. Το πολύ γλυκό αυτό βιβλίο, που δεν το πετύχαινα και πήγα στον εκδότη (κέρδος πάντα η συνομιλία με τις κυρίες του Ικαρου), μ΄έκανε να ψάξω για τον άγνωστο σ΄εμένα Ότα Πάβελ (Όττο Πόππερ).
    Ο Πάβελ τιμάται πολλαπλά στην πατρίδα του, είδα.


    Branov -Luh, φεριμπότ Νο. 13 (αίθουσα μνήμης του Ota Pavel), Περιφέρεια Κεντρικής Βοημίας. Σύμβολο πορθμείου σε μια τυφλή θέση παραθύρου ενός σπιτιού(περιφέρεια
    Το Λουχ είναι το χωριό του Πάβελ (το αναφέρει στα διηγήματά του)
    https://commons.wikimedia.org/wiki/Category:Ota_Pavel

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: