Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Το διάσημο χαστούκι

Posted by sarant στο 31 Μαρτίου, 2022


Από τη Δευτέρα το πρωί, το Διαδίκτυο έχει κατακλυστεί από τη φωτογραφία που συνοδεύει το άρθρο μας, ή από κάποια παρόμοια λήψη, που έχει δώσει τροφή για αμέτρητα μιμίδια, ενώ και το ίδιο το γεγονός έχει συζητηθεί εκτενέστατα -ασφαλώς πρόκειται για το διασημότερο χαστούκι όλων των εποχών, τουλάχιστον όσον αφορά την άμεση δημοσιότητά του.

Στην τελετή της απονομής των Όσκαρ λοιπόν, που μεταδιδόταν ζωντανά σε ολόκληρο τον πλανήτη, μόλις ο παρουσιαστής, ο κωμικός Κρις Ροκ, έκανε ένα αστείο για την ηθοποιό Τζέιντα Πίνκετ Σμιθ. Αμέσως μετά, ο ηθοποιός Γουίλ Σμιθ, ο σύζυγός της, ανέβηκε στη σκηνή και χαστούκισε τον παρουσιαστή και επέστρεψε στη θέση του. Λίγο αργότερα, ο Σμιθ τιμήθηκε με το βραβείο πρώτου ανδρικού ρόλου, και στην καθιερωμένη σύντομη ομιλία του ζήτησε εκτενώς συγγνώμη για τη βίαιη συμπεριφορά του.

Για να κατανοηθεί το αστείο που προκάλεσε την οργή του Σμιθ, πρέπει να ξέρουμε πρόσωπα και πράγματα. Η Τζέιντα Πίνκετ Σμιθ πάσχει από αλωπεκία και έχει το κεφάλι της ξυρισμένο. Ο Κρις Ροκ είπε: «Τζέιντα, σε αγαπώ. Περιμένω πώς και πώς το GI Jane II», υπαινιγμός στην ταινία GI Jane του 1997 (δεν ξέρω τον ελληνικό τίτλο), στην οποία πρωταγωνιστούσε, με σχεδόν ξυρισμένο κεφάλι, η Ντέμι Μουρ. Γι’ αυτό και όταν ο δράστης του χαστουκιού φώναξε, δυο φορές, «Μην πιάνεις τη γυναίκα μου στο στόμα σου» (keep my wife’s name out of your fucking mouth, που δεν θα το αποδώσουμε «στο γαμημένο στόμα σου», αλλά θα πούμε κάτι σαν «ρε μαλάκα») το θύμα του χαστουκίσματος διαμαρτυρήθηκε «Ήταν ένα αστείο για τη GI Jane».

Ο Κρις Ροκ αντέδρασε με απίστευτη ψυχραιμία, κάτι που έκανε πολλούς να υποψιαστούν ότι το όλο περιστατικό ήταν ένα στημένο δρώμενο, για να γίνει ντόρος. Είπαν μάλιστα ότι ο παρουσιαστής φορούσε και προστατευτικό στο στόμα του, για να μην του κάνει πληγή το χαστούκι. Δεν ξέρω, δεν απαντώ, αν και δεν το αποκλείω.

Το επεισόδιο σχολιάστηκε ποικιλότροπα -και μέχρι τελικής πτώσεως. Πολλοί δικαιολόγησαν τον δράστη. Γενικεύοντας, ο συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης έγραψε ότι, ανεξάρτητα από το συγκεκριμένο γεγονός, «Ένα πιστεύω ωστόσο ακράδαντα. Πως ένας άντρας πρέπει να είναι διατεθειμένος και να έρθει στα χέρια, και να φάει ξύλο και να ρίξει ξύλο υπερασπιζόμενος τη γυναίκα που συνοδεύει. Όχι βεβαίως από ιδιοκτησιακή αντίληψη. Αλλά από ένα αρχαίο αίσθημα τιμής. Ανδρείας. Ας μη φοβόμαστε τις λέξεις, λεβεντιάς. Που αν χαθεί, θα καταντήσουμε άχθος αρούρης«. Βέβαια, το ίδιο αρχαίο αίσθημα τιμής, ανδρείας και λεβεντιάς έχει οδηγήσει σε αμέτρητα περιστατικά βίας εναντίον γυναικών, αλλά και σε πάρα πολλές γυναικοκτονίες -που θυμίζω ότι παλιότερα ονομάζονταν, ακριβώς, «εγκλήματα τιμής» και συχνά είχαν ευνοϊκή αντιμετώπιση στο δικαστήριο.

Καθώς συζητήθηκε το θέμα, κάποιοι έγραψαν, χαριτολογώντας βεβαια, πως «όταν η Αθήνη χαστούκιζε τη Λιάνη, ο Γουίλ Σμιθ έτρωγε ακόμα βελανίδια», παραπέμποντας στο επεισόδιο του 1997, όταν η Αναστασία Αθήνη είχε χαστουκίσει τη Δήμητρα Λιάνη, ενώ το θύμα υπέγραφε αντίτυπα του βιβλίου της σε εκδήλωση. Το περιστατικό προβλήθηκε κατά κόρον από την τηλεόραση και χάρισε κάμποση δημοσιότητα στην «εθνική μας χαστουκίστρια», όπως την ονόμασε κάποιος δημοσιογράφος, δημοσιότητα που την έφερε μέχρι τα ψηφοδέλτια του ΛΑΟΣ, παρόλο που όταν έδινε το χαστούκι είχε δηλώσει ΠΑΣΟΚ.

Δείχνοντας την ηλικία μου, ίσως, υπενθύμισα σε καναδυό τέτοιες συζητήσεις στο Φέισμπουκ, ότι υπήρχε κι ένα παλαιότερο διάσημο χαστούκι, που δρομολόγησε πράγματι σημαντικές εξελίξεις αν και μάλλον ουδέποτε δόθηκε. Τον Απρίλιο του 1963, όπως έχουμε γράψει αναλυτικά σε παλιότερο άρθρο μας, ενώ η τότε βασίλισσα Φρειδερίκη βρισκόταν σε επίσκεψη στο Λονδίνο, η Μπέτυ Αμπατιέλου, Ουαλή σύζυγος του εξόριστου κομμουνιστή Αντώνη Αμπατιέλου, την πλησίασε στον δρόμο για να της επιδώσει υπόμνημα για την αποφυλάκιση του συζύγου της, κι όταν η βασίλισσα αρνήθηκε να της μιλήσει η Αμπατιέλου την έπιασε με τα χέρια της. Δεν είναι σαφές τι ακριβώς έγινε μετά. Οι εφημερίδες έγραψαν για ‘χαστούκι’, η Μπέτυ Αμπατιέλου σε δηλώσεις της στα μέσα το αρνήθηκε, όπως όμως γράφει στα απομνημονεύματά του ο Αντώνης Αμπατιέλος,  ο πρόεδρος της ΕΔΑ Ιωάννης Πασαλίδης ρώτησε αργότερα την Μπέτυ Αμπατιέλου αν πράγματι χαστούκισε τη Φρειδερίκη, κι όταν εκείνη επανέλαβε πως όχι, ο Πασαλίδης τη συμβούλεψε: «Μη λες ότι δεν τη χτύπησες. Ο λαός θέλει να λες ότι τη χτύπησες».

Αλλά εμείς εδώ λεξιλογούμε, θα πείτε. Δεν θα λεξιλογήσουμε για το χαστούκι;

Το χαστούκι, λοιπόν, είναι ένα από τα πιο ανθεκτικά δυσετυμολόγητα του ελληνικού λεξιλογίου. Τόσο το ετυμολογικό του Μπαμπινιώτη όσο και ο Πετρούνιας στο ΛΚΝ περιορίζονται στο να αναφέρουν «αγνώστου ετύμου, ίσως αραβικής αρχής».

Στη γραμματεία μας, το χαστούκι εμφανίζεται πρώτη φορά στον Κατζούρμπο του Χορτάτση, στον τύπο «η χαστουκιά»: — Πήγαινε, μη σου σώσω μια χαστουκιά στην πίστη μου, χάμαι να σε ξαπλώσω.

Το βρίσκω επίσης στον Νεόφυτο Ροδινό (που ήταν Κύπριος και έγραψε περί το 1640): «ήσαν κάποιοι οπού τον έδιδαν χαστούκια» αλλά και «τόσον εκατέκοψε τα μάγουλα του αγίου γέροντος με ταις χαστουκιαίς, οπού του έπεσαν δύο δόντια».

Ως προς την ετυμολογία, ο φίλος Παναγιώτης Κριμπάς έχει μια ενδιαφέρουσα ιδέα που την αναλύει σε συλλογικό έργο το οποίο βρίσκεται σε διαδικασία έκδοσης, ενώ την έχει ανακοινώσει και σε συνέδριο το 2015. Όπως λέει, μπορεί να προέρχεται:

α) Από αμάρτυρο τύπο *gastœucc (ή κάτι παρόμοιο) κάποιας (δεν είναι σαφές ποιας) ρομανικής διαλέκτου της βόρειας Ιταλίας, που -αν υπήρξε- θα είναι σύνθετη λέξη από ρήμα αντίστοιχο με το πιεμοντέζικο gastà (ιταλ. guastare, βεν. vastar) ‘χαλάω, καταστρέφω, ρημάζω’ (πβ. αγγλ. to waste) και ουσιαστικό αντίστοιχο με το μιλανέζικο œucc ή το κρεμονέζικο óç (ιταλ. occhio, βεν. ocio) ‘μάτι’. Άρα χαστούκι είναι ‘αυτό που σου χαλάει το μάτι’ (είδες που λέμε ‘θα φας σφαλιάρα που θα σου φύγει το μάτι’). Παρόμοιο σχηματισμό έχουμε στα ιταλικά, όπου guastafeste ‘που σου χαλάει τη γιορτή, χαλάστρας’, guastamestieri ‘που σου χαλάει τη δουλειά κ. μαστροχαλαστής’, guastastomaco ‘που σου χαλάει το στομάχι (για φαγητά/ποτά)’ κ.ά. Στα ιταλικά έχω συναντήσει και παρατσούκλι Guastocchio, σε διαδικτυακή συζήτηση, άρα ως σύνθετος τύπος είναι εφικτός. Και, αν φαίνεται παράξενη η τροπή g > χ, δεν αποκλείεται μια σειρά ανομοιώσεων/αφομοιώσεων: γκαστούκι (δύο κλειστά ουρανικά) > γαστούκι (ανομοίωση του πρώτου σε τριβόμενο) > χαστούκι (αφομοίωση του ηχηρού «γ» από το άηχο «κ»).

Το γεγονός ότι η λέξη χαστούκι μαρτυρείται από τον Μεσαίωνα (δηλαδή την εποχή της κορύφωσης των επαφών Νεοελληνικής και ρομανικών ποικιλιών της Β. Ιταλίας, ενισχύει την πιθανότητα).

β) Λιγότερο πιθανή εκδοχή: Από τοσκάνικο διαλεκτικό τύπο fastucchio (προφ. φαστούκιο), που θα πει «σφεντάμι» (Acer campestre), του οποίου τα φύλλα μοιάζουνε με ανθρώπινη παλάμη.

Να πάρουμε υπόψη και την πιθανότητα ιταλικής προέλευσης λοιπόν.

Πέρα από την ετυμολογία, θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πολλούς ακόμα όρους της χειροδικίας -από τη μπουνιά έως τον μπάτσο και το σκαμπίλι και από εκεί στη φάπα, την καρπαζιά ή τη σφαλιάρα, όμως ήδη έχω γράψει πολλά και σκέφτομαι ότι αξίζει να γραφτεί ξεχωριστό άρθρο με ευρυχωρία και άνεση.

Διάσημα χαστούκια βεβαίως υπάρχουν και στον ελληνικό κινηματογράφο, όπως ας πούμε στην ταινία «Το ξύλο βγήκε απ’ τον Παράδεισο» όπου μετά τα χαστούκια του Παπαμιχαήλ όλοι οι καθηγητές του ιδιωτικού κολεγίου θηλέων μοιράζουν αφειδώς χαστούκια στις μαθήτριες, ή τα χαστούκια του Χατζηχρήστου στον Βέγγο στον «Ηλία του 16ου» (που, έχω διαβάσει, αν και σκηνοθετημένα ήταν πραγματικά, πονούσαν).

Εδώ υπάρχει μια ανθολογία χαστουκιών του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, φτιαγμένη με αρκετή νοσταλγία:

Σε πολλές από τις ταινίες αυτές, που βέβαια είναι κωμωδίες οι περισσότερες, το χαστούκι σχεδόν δικαιολογείται, για να μην πω δοξολογείται, ως άριστο μέσο συνετισμού των παρεκτροπών. Θα πείτε, η νοοτροπία αυτή είναι παλιά και ξεπερασμένη -ας πούμε, η ταινία του Σακελλάριου με τον χαρακτηριστικό τίτλο Το ξύλο βγήκε απ’ τον Παράδεισο άρχισε να προβάλλεται τον Νοέμβριο του 1959 (ήμουν δεκατεσσάρων ημερών, δεν το θυμάμαι αλλά το διάβασα τώρα στη Βικιπαίδεια).

Ωστόσο, όπως θυμόμαστε, όταν πριν από δέκα περίπου χρόνια, ο (καταδικασμένος πλέον για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση) Ηλίας Κασιδιάρης χαστούκισε σε ζωντανή εκπομπή τη Λιάνα Κανέλλη του ΚΚΕ, αρκετοί σχολιαστές είχαν σχεδόν δικαιολογήσει τη χειροδικία και η συμμορία του Κασιδιάρη λίγες μέρες αργότερα διατηρησε τις δυνάμεις της στις εκλογές. Οπότε, δεν ειναι για αστείο τα χαστούκια.

 

Advertisement

221 Σχόλια προς “Το διάσημο χαστούκι”

  1. dryhammer said

    Καλημέρα!

    500 χρόνια μετά, θα το ετυμολογούν από το hashtag…

  2. Κουνελόγατος said

    Και ο Τσέκερης γράφει στο τελευταίο του βιβλίο (για το οποίο κάτι θα γράψεις, δεν μπορεί…), πως χαστούκι δεν έπεσε. Αν το κρίνετε σκόπιμο, θα βρω και τη σελίδα και το ακριβές περιεχόμενο.

  3. Κουνελόγατος said

    Νομίζω πως ο Βέγγος «τσακώθηκε» με τον Χατζηχρήστο, δεν ήταν σκηνοθετημένα…

  4. Triant said

    Καλημέρα.

    Για μένα το πιο θρυλικό χαστούκι είναι αυτό που έδωσε ο Γεωργίτσης (και μαζί μ’ αυτόν όλη η Ελλάδα) στην Λάσκαρη στην ταινία «Οι θαλασσιές οι χάντρες».
    Περιμένω τα καταδικαστικά σχόλια 🙂

  5. nikiplos said

    χαστούκι, σφαλιάρα, μπάτσος, σκαμπίλι. Άλλωστε η Άννα Φόνσου τραγουδάει περήφανα
    Θέλω τα χάδια μου
    και την σφαλιάρα μου
    από τον άνθρωπο
    που αγαπώ

    Και βέβαια δεν είναι αστείο το χαστούκι. Για 200 περίπου χρόνια, ήταν η αφορμή για κλήση σε μονομαχία. Αυτός που ήθελε να φέρει κάποιον σε μονομαχία (τον οποίον θεωρούσε υποδεέστερο και θα τον κέρδιζε οπωσδήποτε) ένας βολικός τρόπος ήταν να τον προσβάλει δημόσια (δλδ να του κάνει μια πρόταση την οποία να μην μπορεί να αρνηθεί). Το χαρακτηριστικό μέσο της δημόσιας προσβολής για πολλά χρόνια, ήταν ένα δημόσιο χαστούκι. Ο χαστουκίζων προσέβαλλε, κι ο χαστουκιζόμενος δεν είχε άλλη λύση, παρά την κλήση σε μονομαχία.

  6. Κιγκέρι said

    «Η επίλεκτη» ήταν ο τίτλος της ταινίας στα ελληνικά.

  7. Γιάννης Κουβάτσος said

    Έχουμε ξανααναφερθεί στο χαστούκι που έριξε ο Πόρτερ στον Στεφανόπουλο. Ένα χαστούκι κυριολεκτικό αλλά και με μεγάλο συμβολισμό…
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://leftmovementgreece.blogspot.com/2013/08/blog-post.html%3Fm%3D1&ved=2ahUKEwiRxb2_7e_2AhVaIMUKHTKrBWIQFnoECAYQAQ&usg=AOvVaw3LMEED-4-7ilBGisEhgooI

  8. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1 Καλό!

    2 Το έχω το βιβλίο, και πράγματι κάποτε κάτι θα γράψω

    4 Υπάρχει κι αυτό στο βιντεάκι

    7 Ένα άλλο χαρακτηριστικό χαστούκι που δεν ανέφερα επειδή ήθελα να το διασταυρώσω, είναι του Καραγάτση στον Σπύρο Μελά (αν θυμάμαι καλά), δημόσια, για μια κριτικη που του είχε γράψει.

  9. nikiplos said

    3@ προϊόντος του χρόνου, κυκλοφόρησαν πολλές εκδοχές. Πάντως η πρώτη σφαλιάρα που τρώει ο Βέγγος φαίνεται και στην κάμερα ότι τον εκπλήσσει και συμφοριάζεται. Ωστόσο οι επόμενες πρέπει να ήταν σκηνοθετημένες. Στα χρόνια που ακολούθησαν κυκλοφόρησαν πολλά σενάρια. Στο κανάλι Κασταλία του Ανδρόνικου Τζιβλέρη, λέει πως ήταν μεν σκηνοθετημένα, ενδεχομένως πάντως να μην ήταν σκηνοθετημένη η έντασή τους.

    Ως σφαλιάρα σόκαρε πάντως την εποχή εκείνη. Ο πατέρας του Λάκη Λαζόπουλου, καθώς διηγείται ο ίδιος, όταν ο υιός του, του ανακοίνωσε πως θα γίνει ηθοποιός, του είπε πως είδε τον Βέγγο να τρώει πολύ ξύλο. Ο Βέγγος του είπε. Φαντάσου εσύ τι ξύλο έχεις να φας.

    Ο Χατζηχρήστος ήταν κυνηγημένος από την Ασφάλεια και πλειστάκις θα είχε «κεραστεί πορτοκαλάδες» από τα όργανα, ιδίως της περιφερείας που δεν φημίζονταν για την αβρότητά τους – αναφέρεται ένα περιστατικό στη βιογραφία του στη Λάρισα νομίζω. Επομένως εικάζω πως αυτοβούλως θα ήθελε να περάσει ρεαλιστικά την εικόνα στο γυαλί. Η Αστυνομίος δεν χαϊδεύει το μάγουλο…

    Πολλοί είπαν πως τσακώθηκαν, πως ο Βέγγος τον απέφευγε τον Χατζηχρήστο κλπ. Ωστόσο υπάρχουν φωτογραφίες στα 20-30 χρόνια που μεσολάβησαν μέχρι να φύγει ο ένας εκ των δύο, που εικονίζονται μαζί και δίπλα δίπλα και χαμογελαστοί σε διάφορες συγκεντρώσεις. Εδώ η γνώμη μου είναι πως ναι μεν μπορεί να υπήρξαν κόντρες, ίντριγκες, αντιπαλότητες, (τρόπον τινά ήταν ανταγωνιστές στο επάγγελμα για πάνω από 10 χρόνια), αυτές και η περιστασιακή ψυχρότητα δεν μπορεί να οφείλονται σε ένα κινηματογραφικό χαστούκι βέβαια.

    Ως παρέκβαση, ας αναφέρουμε και το «Θεατρικό Ξύλο» που έδινε στο σανίδι ο ηθοποιός Φιλιππίδης ενόσω ήταν στο απόγειο της καριέρας του.
    https://www.newsbreak.gr/lifestyle/182504/giorgos-psaltoy-katiggeile-petro-filippidi-ksylodarmo/

  10. ΓΤ said

    Απ΄ τη ζωή τρώω σκαμπίλι
    όλη μέρα στο ζεμπίλι

  11. Γιάννης Κουβάτσος said

    Θυμάμαι και κάτι χαστούκια που είχε ρίξει ο Βασίλης Κεδίκογλου στον Στρατή Κόρακα μέσα στη βουλή, πριν από καμιά τριανταριά χρόνια.

  12. sarant said

    11 Ναι μπράβο, το 1993

  13. Γιάννης Κουβάτσος said

    Διάσημο ειναι και το χαστούκι που είχε ρίξει ο κομμουνιστής πρωθυπουργός της Μογγολίας Γκεντέν στον Στάλιν (!), σπαζοντάς του την πίπα, εν έτει 1935 στη Μοσχα, επειδή ο Γεωργιανός τον πίεζε αφόρητα να απαγορεύσει τον βουδισμό στη χώρα του. Να αγιάσει το χεράκι του… Περιττό να πούμε ότι εκτελέστηκε το 1937, θύμα κι αυτός των σταλινικών εκκαθαρίσεων. Αθάνατος.

  14. Κιγκέρι said

    Σκέψου τώρα να βλέπεις μια γυναίκα που έχει χάσει τα μαλλιά της από αρρώστια και έχει τη γενναιότητα να εμφανίζεται σε μια τέτοια λαμπερή γιορτή, σε παγκόσμια μετάδοση, με γυμνό κεφάλι κι εσύ να της λες από τη σκηνή: «Α, γεια σου, Τζέιντα, χαίρομαι που βλέπω ότι σε πήρανε φαντάρο».
    Ε, τη θες τη σφαλιάρα σου.
    Θα προτιμούσα βέβαια να του την είχε δώσει η ίδια, αλλά προφανώς η γυναίκα είχε παγώσει από την αδιανόητη προσβολή.

  15. Κουνελόγατος said

    9. Γι αυτό το έβαλα σε εισαγωγικά, δεν ήταν δα και αιτία πολέμου… 🙂

  16. Stelios Kornes said

    Διασημη και η φημολογουμενη σφαλιαρα της βασιλομητρός στον Καραμανλη, λιγες ωρες πριν το σκασει ως Τριανταφυλλιδης στα Παρισια…

  17. nikiplos said

    Να μην ξεχάσουμε και τη λέξη «κόλαφος» που είναι γνωστή δημοσιογραφική κλισεδιά.

  18. Spiridione said

    Υπάρχει και σειρά The Slap, βασισμένο σε βιβλίο του Ελληνοαυστραλού Χρήστου Τσιόλκα, με Ελληνοαυστραλούς πρωταγωνιστές. Έχω δει την αμερικάνικη εκδοχή, με την Ούμα Θέρμαν.
    https://en.wikipedia.org/wiki/The_Slap_(TV_series)

  19. sarant said

    17 Μπράβο, να δεις που βγαίνουν πενήντα για άρθρο.

  20. dryhammer said

    ΑΣΧΕΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ!
    Προς τη συλλογική σοφία

    Κάποιος φίλος «κληρονόμησε» μια ξυλόσομπα με φούρνο. Πάνω από το φούρνο στα δεξιά υπάρχει ένας σύρτης.
    Το ερώτημα είναι:
    Η ζέστη από την εστία πηγαίνει στο φούρνο με τραβηγμένο το σύρτη προς τα έξω (όπως λέω εγώ), ή με το σύρτη μέσα (όπως λέει εκείνος) ή δεν έχει σχέση ο φούρνος με το σύρτη;

  21. Σωτήρς said

    Ωραίο το άρθρο, άσχημος ο «φούσκος».

    Να πούμε και για το «οθωμανικό χαστούκι». Φαίνεται ότι είναι ένας τούρκικος μύθος για οθωμανούς στρατιώτες που προπονούνταν στα χαστούκια και έτσι είχαν πανίσχυρο χτύπημα.

  22. α. Το χαστούκι έχει «καλή» και «ανάποδη». Εξ ού «θα σου αστράψω καμιάν ανάποδη!» (με το εξωτερικό μέρος της παλάμης).

    β. Υπάρχουν και τα ερωτικά «χαστουκάκια¨.

    γ. Ο βλοσυρός γυμνασιάρχης μας (πριν από πολλές δεκαετίες) ήταν διάσημος για τα σκαμπίλια του: ταυτόχρονα, με τα δυο του χέρια στα μάγουλα του μαθητή, αφού προηγουμένως έβγαζε το δαχτυλίδι του και ζητούσε από τον τιμωρούμενο να βγάλει τα γυαλιά του.

    ε. Έχω γράψει ένα διήγημα με τίτλο «Το χαστούκι» που εδόθη στον στρατό…

  23. sarant said

    22 Mπράβο. Και «ξανάστροφη».

  24. Άσχετο: έμεινα τις προάλλες στο ξενοδοχείο «Αχελάτης» στην Αρεόπολη της Μάνης.
    Έψαξα να βρω το νόημα και την ετυμολογία αυτής της λέξης στο γκουγκλ και στα λεξικά μου, περιλαμβανομένου του L.S. και του Pappe. Δεν βρήκα τίποτε.
    Μήπως κάποιος μπορεί να βοηθήσει;

  25. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    17# Άλλο η κλισεδιά κόλαφος κι άλλο ο κώλαφος που ετυμολογικώς σχετίζεται με την αφή και τον τρώνε οι εφαψίες στα λεωφορεία.

  26. Georgios Bartzoudis said

    «Το χαστούκι …είναι ένα από τα πιο ανθεκτικά δυσετυμολόγητα του ελληνικού λεξιλογίου».
    # Και γω που νόμιζα ότι το «χαστούκι» είναι απλώς ένας …χαμουτζισμός! Διότι στα Μακεδονικά το λέμε παταριά(η) (πα-τα-ριά) που μου φαίνεται ηχοποίητο. Και, θα λέγαμε ότι το παλλικάρι «πατάρ’σι» τον παρουσιαστή που χλεύασε τη γυναίκα του [ε! αυτό το «του» ενοχλεί κάποιους …βαρεμένους σαν και μένα!]
    Προβληματίζομαι να ετυμολογήσω την «ντοσσεριά» της Κανέλλη που …δεν μου αρέσει να θυμάμαι ότι προηγήθηκε της «κασσιδιαριάς»!

  27. ΣΠ said

    Ο Γουίλ Σμιθ ήταν απαράδεκτος να αντιδράσει κατ’ αυτόν τον τρόπο, την στιγμή μάλιστα που ο Κρις Ροκ δεν μπορούσε να αμυνθεί. Επί πλέον, η συμπεριφορά του ήταν υποκριτική. Όπως φαίνεται στο βίντεο, την στιγμή του (κακόγουστου πράγματι) αστείου η μεν Τζέιντα Πίνκετ Σμιθ πράγματι δυσανασχετεί, όμως ο ίδιος γελάει. Μετά προφανώς την είδε ότι δυσανασχέτησε και θέλησε να την «προστατέψει».

    Και εδώ σε ένα παλιό βίντεο ο Γουίλ Σμιθ κοροϊδεύει κάποιον φαλακρό. Κι όταν το ακροατήριο αντιδρά, λέει γελώντας «it’s a joke».

  28. Είμαι ένας απ’ αυτούς που διαβάζουν ιστορία και θυμήθηκα τα χαστούκια του στρατηγού Κονδύλη στον Στεργιάδη στη Σμύρνη (νομίζω το αναφέρει ο Τζανακάρης ).

    Για το χαστούκι στον Βέγγο, συνταξιούχα (έμφυλο αμέ) συγγενής μου, που όλο τηλεόραση βλέπει, έλεγε ότι είχε αναφέρει ο Βέγγος σε συνέντευξη του ότι δεν συγχώρεσε τον Χατζηχρήστο για εκείνο το χαστούκι.

    Το πρώτο μου σχόλιο μ. Ι. (μετά τον Ιατρού) νομίζω σήμερα είναι η κηδεία.

  29. Δεν θυμήθηκε κανείς το χαστούκι του Μπρετόν στον Έρενμπουργκ, που το είχαμε ξανακουβεντιάσει και πρόσφατα;

  30. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα κι από μένα !
    Από τις πιο εντυπωσιακές παραλλαγές, η «χαστουκιά», πολιτογρφημένη μάλιστα σε ένα πολύ ωραίο τραγούδι του Κώστα Καφάση… Ο στίχος ανήκει στον Κώστα Ψυχογιό.

  31. Μανιατολεσβιος said

    20. Αν ο συρτης ειναι αυτό που νομίζω οσο πιο ανοικτός είναι τόσο πιο πολύ αέρα επιτρέπει στην καύση, άρα η θερμοκρασία αυξάνεται τόσο στη σόμπα όσο και στο φούρνο (με πιο γρήγορη κατανάλωση στα ξύλα φυσικά)

  32. dryhammer said

    31. Δεν εννοώ τη θυρίδα – σύρτη που είναι κάτω από την εστία για να παίρνει αέρα. Εγώ λέω για τον άλλο που μπαίνει-βγαίνει πάνω δεξιά από την πόρτα του φούρνου.

  33. ΣΠ said

    32
    Εγώ θα έκανα το πείραμα. Θα δοκίμαζα και τις δύο θέσεις του σύρτη.

  34. ΣΠ said

  35. Πέπε said

    > όταν η Αθήνη χαστούκιζε τη Λιάνη…

    Λοιπόν, ήξερα μια κυρία που είχε γίνει μικροδιάσημη για το γεγονός ότι έμοιαζε πολύ μ’ εκείνην που χαστούκισε τη Λιάνη. Για χρόνια τη σταματούσαν άγνωστοι στο δρόμο, με ποικίλες διαθέσεις…

    > θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πολλούς ακόμα όρους της χειροδικίας…

    https://www.slang.gr/definition/12899-ksylo

    (Έχει τρία λήμματα. Θα καταλάβετε ποιο εννοούμε, παρόλο που η σειρά που εμφανίζονται δεν είναι σταθερή.)

  36. Γιάννης Κ. said

    Αφού αναφέρθηκε η Αμπατιέλου, ίσως αξίζει να αναφερθεί και το εξαιρετικό, για μένα, Χαστουκόδεντρο του Άρη Μαραγκόπουλου

  37. ΣΠ said

    9
    Αληθινό ήταν το χαστούκι που έριξε ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος στην Μαίρη Αρώνη (υπάρχει στο βίντεο) στην ταινία «Μια τρελή τρελή οικογένεια», με αποτέλεσμα αυτή να μη θέλει να επιστρέψει στα γυρίσματα.
    https://ellinikoskinimatografos.gr/otan-o-papagiannopoulos-chastoukise-t/

  38. Πέπε said

    > Από αμάρτυρο τύπο *gastœucc (ή κάτι παρόμοιο) κάποιας (δεν είναι σαφές ποιας) ρομανικής διαλέκτου της βόρειας Ιταλίας, που -αν υπήρξε- …

    που = ο οποίος (αμάρτυρος τύπος) ή η οποία (ρομανική διάλεκτος);
    Το δεύτερο βέβαια, αλλά αργεί κανείς να το καταλάβει. Θα μου πεις, πόσο πιθανό είναι να μιλάμε για μια διάλεκτο που δεν ξέρουμε αν υπήρξε ολωσδιόλου; Ελάχιστα, αλλά άμα σου λέει αμέσως πριν ότι δεν είναι σαφές ποια ακριβώς διάλεκτος μπορεί να ήταν, είσαι προετοιμασμένος να δεχτείς κι αυτό το ελάχιστα πιθανό ενδεχόμενο.
    Οπότε εδώ θα έβγαινε καλύτερο νόημα με το «ο οποίος».

  39. odinmac said

    20 Dryhammer
    Το λογικό είναι αυτό που λες εσύ (τραβώντας το προς τα έξω ανοίγει θυρίδα για να περάσει η θερμότητα στον φούρνο)
    Αλλά και αισθητικά (όταν δεν χρησιμοποιείται ο φούρνος αλλά ζεσταίνει το σπίτι, δεν υπάρχουν ανοιχτά κλαπέ)
    Για σιγουριά πειραματιστείτε με θερμόμετρο

  40. spyridos said

    27
    «την στιγμή μάλιστα που ο Κρις Ροκ δεν μπορούσε να αμυνθεί»
    Αισθητικά είναι πάντα ευχάριστο να τρώει φούσκους ο Ροκ και θα έπρεπε να γίνεται καθημερινά.
    Ελπίζω μάλιστα ο Σμιθ να έχει συντηρήσει κάποιους από τους μύες για το ρόλο του Άλι ώστε να πόνεσε.

    Επί της ουσίας μεγάλη βλακεία του Σμιθ. Και για το φαλλοκρατικό του «υπερασπίζομαι την τιμή της γυναίκας μου» και για το βίαιο που δεν εκτιμήθηκε. Μια παρέμβαση θα ήταν σωστή αν του έπαιρνε το μικρόφωνο και με 2-3 κουβέντες τον έκανε απλώς ρεζίλι για την κακογουστιά και τη χυδαιότητά του γενικά και όχι μόνο για το ειδικό που «έπιασε στο στόμα του» τη γυναίκα του.

  41. spyridos said

    Άσχετο.
    Αρκετοί σχολιαστές παραπονιούνται ότι δεν μπορούν να δουν τους αριθμούς των σχολίων (ή βλέπουν 0-9 και ξανά από την αρχή) στο κινητό τους τηλέφωνο.
    Αν κάνετε περιήγηση με την «Όπερα» και διαλέξετε κάτω κάτω «Περιήγηση στη σελίδα με πλήρες θέμα», θα βλέπετε την αρίθμηση των σχολίων και δεν θα έχετε παραμορφώσεις στα κείμενα.

  42. […] Από τη Δευτέρα το πρωί, το Διαδίκτυο έχει κατακλυστεί από τη φωτογραφία που συνοδεύει το άρθρο μας, ή από κάποια παρόμοια λήψη, που έχει δώσει τροφή για αμέτρητα μιμίδια, ενώ και το ίδιο το γεγονός έχει συζητηθεί εκτενέστατα -ασφαλώς πρόκειται για το διασημότερο χαστούκι όλων των εποχών, τουλάχιστον όσον αφορά την άμεση δημοσιότητά του. Στην… — Weiterlesen sarantakos.wordpress.com/2022/03/31/hastuk/ […]

  43. sarant said

    24 Τον ξενοδόχο τον ρωτήσατε;

    28 Nαι, σήμερα το μεσημέρι ήταν

    34-36 Μπράβο

  44. Πέπε said

    Γιατί ρε παιδιά είναι φαλλοκρατικό να υπεραπίζεσαι τη γυναίκα που συνοδεύεις; Δηλαδή φεμινιστικό θα ήταν να την αφήσεις να τα βγάλει πέρα μόνη της επειδή εσύ έπλυνες τα πιάτα;

  45. Πέπε said

    …προσθ. στο #44:

    Συναφές θεωρώ και το ότι όταν είχε γίνει η φάση με τον Κασιδιάρη, στα σχόλια των περισσότερων αποχρώσεων είχε μετρήσει και το γεγονός ότι μεταξύ άντρα και γυναίκας ο άντρας ήταν που χτύπησε τη γυναίκα. Όχι πως στην αντίστροφη περίπτωση θα ήταν αποδεκτό, δε θα ήταν όμως ταυτόσημο.

  46. Παναγιώτης Κ. said

    Το χαστούκι της Μαρίκας Μητσοτ. στον Δήμα σε κάποιο ταξίδι στη Μόσχα τελικά δόθηκε;

  47. Γιάννης Κουβάτσος said

    Έχω ακούσει από παλαιότερους και για ένα χαστούκι που είχε ρίξει ο Καραμανλής, στην πρώτη οκταετία του, στον τότε υπουργό Εμπορικής Ναυτιλίας της κυβέρνησής του Γιώργο Ανδριανόπουλο, της γνωστής πεντάδας των Ανδριανοπουλαίων.

  48. Konstantinos said

    Υπάρχει και το στουκι

  49. Γιάννης Κουβάτσος said

    44:Καθόλου κακό δεν είναι, αυτονόητο είναι θα έλεγα, αλλά το ύφος του Χωμενίδη στο σχόλιο πολλή βαρβατίλα, βρε παιδί μου, πολύ Κούρκουλος στη «Λόλα», ας πούμε, και δεν του φαίνεται. 😊

  50. 43, 24. Ναι, αλλά ήταν ασαφής. Δεν επέμεινα πιστεύοντας ότι θα το εύρισκα εύκολα και γρήγορα, σπίτι, από τα λεξικά μου. Εκεί βρήκα μόνο τον αγελάτη, τον οδηγό της αγέλης. Μήπως αχελάτης είναι ο οδηγός των Αχαιών;

    Ξαναγκουγκλάροντας βρήκα αυτό αλλα δεν μπορώ να το προσδιορίσω περισσότερο:
    https://www.google.gr/search?tbm=bks&hl=en&q=%CF%84%CE%BF+%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%82+%CF%89%CF%82+%CE%B1%CF%87%CE%B5%CE%BB%CE%AC%CF%84%CE%B7%CF%82+%CE%B2%CF%81%CE%BF%CF%84%CE%BF%CE%AF%CF%82

  51. ΓιώργοςΜ said

    44 Το να υπερασπιστεί κανείς την οικογένειά του είναι θεμιτό, πιστεύω, όσο τηρείται το μέτρο. Δεν πρόκειται για ξυλοδαρμό, δεν είναι ο πόνος που έχει σημασία, από μόνος του αντέχεται. Έχουμε όλοι φάει δυνατότερα χτυπήματα κατά λάθος, χωρίς να βάλουμε τα κλάματα. Είναι μια προσωπική προσβολή το χτύπημα στο πρόσωπο έχει τη σημειολογία του, είτε σε ανταπόδοση προσβολής (όπως ο Σμιθ ή ο Κεδίκογλου), είτε ως πρόκληση (όπως στην μονομαχία, που μάλιστα πολλές φορές έριχναν απλώς το γάντι, ώστε να είναι σκέτη η προσβολή, χωρίς ίχνος φυσικού πόνου).
    Όλη αυτή την κορεκτίλα τη βλέπω κάπως τραβηγμένη. Αρχετυπικά, ο ρόλος του αρσενικού στα θηλαστικά που ζουν σε οικογένειες είναι κυρίως η προστασία και η παροχή τροφής. Το να καθήσει κανείς ατάραχος και να περιμένει από τη γυναίκα του (ή το παιδί του, ή το γονιό του, είτε οποιονδήποτε δε μπορεί να αντιδράσει ο ίδιος) να «καθαρίσει» μόνη/μόνο του είναι κόντρα σε κάποιο βαθύ ένστικτο, κτγμ λειτουργεί σαν ένας αυτοευνουχισμός. Καλύτερα θα ήταν να αντιδράσει ανταποδίδοντας την προσβολή με άλλο τρόπο, αλλά δεν είναι και προς θάνατο η αντίδραση αυτή.

  52. Costas Papathanasiou said

    24,50: Μάλλον σύνθετο εκ του “ἄχος< ἄγχω”[= ἐνδόμυχος, σφοδρὰ λύπη, «ἔστι δὲ ἄχος λύπη ἀφωνίαν ἐμποιοῦσα» Εὐστ. παρ’ Ὁμ. ἀείποτε θλῖψις τῆς ψυχῆς ] + “ελαύνω”(πρβλ,και ”απελάτης”). Οπότε-εάν έτσι- “αχελάτης”=διώκτης θλίψης,παυσίλυπος.

  53. ΓιώργοςΜ said

    20 το πιθανότερο είναι να έχεις δίκιο εσύ. Η σόμπα λειτουργεί ως φούρνος λίγες ώρες της εβδομάδας, άρα ένα καβλιτζέκι που εξέχει το 95% του χρόνου είναι βλακωδώς αντιεργονομικο
    Όπως κι οι προλαλήσαντες, εύκολα λύνεται το δίλημμα: Βάλτε ένα κατσικάκι με πατάτες στο φούρνο. Αν με κλειστό το μοχλό μετά από καμμιά ώρα το βγάλετε και το δείτε να τρώει τις πατάτες, ξαναβάλτε το και αλλάξτε θέση στο μοχλό.

  54. Αντώνης said

    #51 Κάνοντας το συνήγορο του διαβόλου: Δεν είναι νομίζω πάντα εύκολο να διαπιστωθεί αν ο άλλος είναι ή όχι σε θέση να «καθαρίσει» μόνος του· πολλές φορές η παροχή προστασίας από τον άνδρα μπορεί να εκληφθεί και ως φαλλοκρατική αντιμετώπιση από μέρους του της γυναίκας ως υποδεέστερης ή πιο αδύναμης. Τα γράφω αυτά έχοντας γίνει αντικείμενο δυσάρεστων σχολίων από κοπέλες που συνόδευα όταν, π.χ., τους άνοιγα την πόρτα (Βέβαια, αυτά συνέβαιναν στις ΗΠΑ, τη δεκαετία του ’70, όταν το φεμινιστικό κίνημα ήταν πολύ πιο μαχητικό).

  55. Spiridione said

    Κάποια λεξιλογικά:
    Η χαστουκιά βρίσκεται και στον Πιστικό Βοσκό, της ίδιας περίπου περιόδου με τον Κατσούρμπο, αρχές 17ου αιώνα (κάποιοι λένε ότι το έχει γράψει και αυτό ο Χορτάτσης).
    – Οϊμέ, σε δυο χωρίζεται η καρδιά μου. Δος μου ένα από κείνα που σου δίδει Σύλβιο, η γλυκειά σου μάννα
    – Μια θέλεις χαστουκιά και να σου χαρίσω;
    Μιάς απού σ’ αγαπά και προσκυνά σε θα δώσεις χαστουκιά;
    https://books.google.gr/books?id=ut0IAQAAMAAJ&q=%22%CF%87%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85%CE%BA%CE%B9%CE%AC%22&dq=%22%CF%87%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85%CE%BA%CE%B9%CE%AC%22&hl=el&sa=X&ved=2ahUKEwjK8Jm_iPD2AhVJSvEDHbsODDAQ6AF6BAgGEAI

    Στο πρώτο λεξικό που τη βρίσκουμε τη λέξη είναι στο Vocabolario italiano et greco του Girolamo Germano (1622):
    Guanciata: ζαγλίκι, χαστούκι, ράπισμα.
    https://books.google.gr/books?redir_esc=y&hl=el&id=qlEPdAQH-sYC&q=1943#v=onepage&q=guanciata&f=false
    Υπάρχουν επίσης οι ίδιες λέξεις στο λεξικό του Simon Portius (1635).
    Στον Μέρσιο (1610) δεν υπάρχει, αλλά υπάρχει στον Δουκάγγιο (1688) (χαστούκι, colaphus, ράπισμα, χαστουκίζειν, κολαφίζειν), όπως και στον Γεράσιμο Βλάχο (1659) (χαστουκίζω, κολαφίζω, ραπίζω).
    Στον Σομαβέρα χαστούκι: ζαγλίκι, ράπισμα, πάτζος, schiaffo, guanciata, ceffata, mostaccione. Και χαστουκίζω, χαστούκισμα, χαστουκισμός, χαστουκιστής, χαστουκίστρα.

    Επίσης, από τον Χατζιδάκι αναφέρονται οι τύποι
    χαστουκεά, χαστούκι, χάστουκας (Θήρα), χαστουκέα (Λεύκτρα), χαστουτσέα (Μέγαρα)
    https://books.google.gr/books?id=Esp-AAAAMAAJ&pg=PA264&dq=%CF%87%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85%CE%BA%CE%B5%CE%AC&hl=el&sa=X&ved=2ahUKEwiJ5IzysvD2AhXX7rsIHTcnB4kQ6AF6BAgEEAI#v=onepage&q=%CF%87%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85%CE%BA%CE%B5%CE%AC&f=false

  56. Στο Holly-wood πέφτει
    ξύλο

  57. Πάνος με πεζά said

    Νομίζω ξεχάστηκε, τώρα κοντά ήταν και η επέτειος θανάτου του Τραίφόρου.

  58. atheofobos said

    8
    Ο Σπύρος Μελάς είχε φάει και άλλα χαστούκια. Όπως γράφω στο :
    Ο ΔΟΣΙΛΟΓΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΘΛΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ ΜΕΛΑ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2014/12/blog-post_97.html
    στις 31-1-1945 ένας ευπρεπώς ενδεδυμένος κύριος βούτηξε τον ακαδημαϊκό Σπύρο Μελά από το πέτο του παλτού του στην οδό Σταδίου του τράβηξε δύο γερά χαστούκια και του είπε φωνάζοντας: Πως τολμάς να περιφέρεσαι ακόμα ελεύθερος ενώ είσαι δοσίλογος;
    Ο Μελάς κατάφερε να διαφύγει σε ένα βιβλιοπωλείο αφού έμεινε το πέτο του παλτού του στα χέρια του αγνώστου κυρίου!

  59. … ο κωμικός Κρις Ροκ, έκανε ένα αστείο … Αμέσως μετά, ο ηθοποιός Γουίλ Σμιθ, … χαστούκισε τον παρουσιαστή …

    Δεν τού άρεσε το
    punch line

  60. ΣΠ said

    Σιγά, ρε παιδιά. Έτσι που πάτε θα πείτε ότι καλά έκανε ο Γουίλ Σμιθ και χαστούκισε τον Κρις Ροκ. Αν ήθελε να υπερασπιστεί την γυναίκα του θα μπορούσε με δυο κουβέντες να τον βάλει στην θέση του, όπως θα μπορούσε να κάνει και η ίδια. Αλλά όμως στην αρχή χαζογελούσε με το «αστείο» και μετά σηκώθηκε να το παίξει βαρύς άντρας. Έγώ θαύμασα την ψυχραιμία και τον αυτοέλεγχο του Κρις Ροκ. Στην θέση του εγώ θα είχα ανταποδώσει και θα είχε γίνει η σκηνή ροντέο.

  61. 48,
    Υπάρχει και ο Στούκι,

  62. 60, … θα πείτε ότι καλά έκανε ο Γουίλ Σμιθ …

    A good Will gesture?

  63. Πέπε said

    60

    Όχι, απλώς παίρνουμε αφορμή για γενικότερη συζήτηση.

    54

    Το ποιος μπορεί να καθαρίσει μόνος του είναι και υποκειμενικό, και μπορεί να γίνει και υποτιμητικό. Αλλά και μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου, της ίδιας ηλικίας και των ίδιων δυνατοτήτων, άμα είστε παρέα και κάποιος στον δρόμο την πέσει απειλητικά σε μέλος της παρέας σου, δεν έχεις (όχι εσύ προσωπικά – εννοώ πολλοί) την τάση να σπεύσεις προς υπεράσπιση; Δε λέω ότι θα πρέπει να τουλουμιάσεις τον άλλο πριν προλάβεις να διαπιστώσεις μήπως έχει δίκιο, αλλά ότι δε στέκουμε στο πλευρό του δικού μας ανθρώπου μόνο όταν όλα είναι εύκολα και ευχάριστα.

  64. Μαρία said

    11
    Και η μπουνιά που έριξε ο Λαμπράκης στο γνωστό μπουμπούκι του Κιλκίς Παπαδόπουλο, όταν ο τελευταίος κατέβηκε απ’ το βήμα και πλησίασε απειλητικά στα έδρανα της ΕΔΑ. Το ημερολόγιο έγραφε 14/3/1963.

  65. Costas Papathanasiou said

    Να μνημονεύσουμε «γαστριμαργικώς» και ένα όμορφο ερυθρίασμα κατόπιν καλοφάγωτου ραπίσματος, συνοδευόμενου, ενδεχομένως, ωραιότατα από μία ηλιόπιοτη ημέρα:
     Ε. – Τι είναι το κόκκινο χρώµα;
    Α. – Ένα χαστούκι από παπαρούνες!

    Ε. – Τι είναι το χρυσάνθεµο;
    Α. – Μια καλόκαρδη µέρα στο ποτήρι. 
    (Οδυσσέας Ελύτης, «Ανοιχτά Χαρτιά»).

    Επίσης τα λαϊκά χαστούκια της παλιο-ζωής/-ντουνιά που τραγουδάει η Πόλυ Πάνου (https://www.youtube.com/watch?v=Xl_qv7h-rew ),. ο Μπιθικώτσης (Εγνατίας 406, https://www.youtube.com/watch?v=5buOajgcngI ), όπως και το Χαστούκι του Πάριου (https://www.youtube.com/watch?v=M69-kzcXz4Y) και αυτό του Πλούταρχου ( https://www.youtube.com/watch?v=sNB6mYKYqH0 )

  66. Prince said

    Ας μην ξεχάσουμε και την (εύηχη) μπούφλα…

  67. aerosol said

    Τα πιο διαβόητα χαστούκια του ελληνικού κινηματογράφου -και θεάτρου- τα μοίραζε ο Λάμπρος Κωσταντάρας. Ήταν εντυπωσιακά αλλά και πραγματικά. Ξέρω ηθοποιό που η ορμή του Λαμπρούκειου χαστουκιού θα την πέταγε εκτός σκηνής αν δεν την έπιανε αστραπιαία ο ίδιος από το χέρι για να μην εκτοξευθεί.

    Δεν θίχτηκε κανενός η γυναίκα από κάποιον αλήτη στο δρόμο.
    Ο Γουιλ Σμιθ φέρθηκε αχαρακτήριστα και ηλίθια. Βρίσκεται πρώτο τραπέζι πίστα, ενώπιον ενός κωμικού που κάνει τη δουλειά του. Η δουλειά του περιλαμβάνει το να τσιγκλάει με αστεία τους επώνυμους -κλασικό και αναμενόμενο στα Όσκαρ. Λέει ένα αστείο με το οποίο ο Σμιθ μάλλον διασκεδάζει, μέχρι που βλέπει πως ενοχλείται η γυναίκα του. Μόνο τότε αποφασίζει πως τάχα δεν είναι αστείο -άρα είναι και υποκριτής. Χαστουκίζει επί σκηνής έναν επαγγελματία που ξέρει πως δύσκολα θα αντιδράσει (έχοντας την ευθύνη της ομαλής ροής ενός πολυθεάματος με δεκάδες εκατομμύρια θεατές ανά τον κόσμο), για να πουλήσει αντριλίκι. Αν δεν ήταν σταρ πρώτου μεγέθους αλλά κάποιος, ξερωγώ… μικρομηκάς υποψήφιος για ένα από τα «μικρά» Όσκαρ, θα τον είχαν πετάξει έξω πέντε φουσκωτοί. Ο Σμιθ πούλησε αντριλίκι ξέροντας καλά πως δύσκολα θα είχε άμεσες επιπτώσεις. Βιαιοπράγησε αδίκως και εκ του ασφαλούς.

    Ο Κρις Ροκ έδειξε απίστευτο επαγγελματισμό. Είναι σαφές πως και χωρίς να σηκώσει χέρι θα μπορούσε να πολτοποιήσει το ζευγάρι με το χιούμορ, έχει την εμπειρία και την ικανότητα. Όχι μόνο δεν αντέδρασε σωματικά αλλά αυτοσυγκρατήθηκε σε όλα τα επίπεδα για να μην καταστρέψει την τελετή. Αστειεύτηκε εις βάρος του εαυτού του για το ίδιο το χαστούκι που δέχτηκε. Ας σφυρίξει κανείς στον Χωμενίδη και άλλους άντρακλες πως ΑΥΤΟ είναι να είσαι μάγκας και όχι ψευτοκουτσαβάκι.

    Στην standup κωμωδία είναι συχνή και επιθυμητή η «στοχοποίηση» του κοινού. Αν είναι τέτοιο το στυλ του καλλιτέχνη, ο κόσμος πάει με χαρά και φέρει σαν τιμητικό να γίνει στόχος αστείου. Ανάπηροι, ασθενείς, όχι μόνο δεν ενοχλούνται αλλά χαίρονται να γελάσουν εις βάρος των προβλημάτων τους, με την κοινή πεποίθηση πως όλα αυτά είναι για να γελάσουν. Μάλιστα μπορεί να πικραθούν αν μόνιμα εξαιρούνται από τέτοια αστεία, ακριβώς γιατί τους περιθωριοποιούν από τους «νορμάλ». Αλωπεκία…! Πολλές γυναίκες γουλί από τον καρκίνο θα γελούσαν με το αστείο του Κρις Ροκ, εφόσον ήταν στο πλαίσιο παράστασης. Και η κυρά του Σμιθ ηλίθια φέρθηκε, η οποία μάλιστα έχει δηλώσει η ίδια πως πλέον γελάει με το πρόβλημά της.

    Επιπλέον, αν είσαι τόσο κτηνωδώς διάσημος, προβεβλημένος και πλούσιος όσο η οικογένεια Σμιθ, αν έχεις απασχολήσει με τα οικογενειακά σου το σύμπαν επί χρόνια, θεωρείται τουλάχιστον άστοχο και κομπλεξικό να αντιδράσεις έτσι για ένα αστείο. Το τι θα ακούνε εις βάρος τους από εδώ και πέρα από κάθε κωμικό θα κάνει το μετρημένο αστείο του Κρις Ροκ να ωχρειά.

  68. Γιάννης Κουβάτσος said

    Η αμφιλεγόμενη αντίληψη του χιούμορ που έχουν οι Αμερικανοί σταντ απ κωμικοί είναι εύκολο να οδηγήσει σε παρεκτροπές σαν αυτή. Λένε χοντράδες εις βάρος των παρευρισκομένων, θεωρώντας ότι οι κανόνες του παιχνιδιού επιβάλλουν στο θύμα τους να αποδεχτεί χαμογελαστό την προσωπική προσβολή. Ε, να που καμιά φορά δεν τη δέχεται και αντιδρά απρόβλεπτα (ή και προβλέψιμα). Έχουμε συζητήσει για τα όρια της σάτιρας και έχουμε διαφωνήσει. Προσωπικά, θεωρώ ως όριο τον σεβασμό της προσωπικότητας του άλλου. Ο Κρις Ροκ το ξεπέρασε. Δεν συμφωνώ με την αντίδραση του Σμιθ, αλλά δεν είναι απαράδεκτη μόνο η φυσική βία, απαράδεκτη είναι και η λεκτική βία· σαν κι αυτή που άσκησε ο Ροκ.

  69. sarant said

    50 Aυτό στα google books είναι παρανάγνωση από το «ταχεία τις»

    55 Φοβερά ευρήματα, μπράβο. Ειδικά αυτό το λεξικό του 1622 έχει ενδιαφέρον γενικότερο.

    57-65 Α μπραβο!

    66 Ρώτησαν στο Φέισμπουκ: Ήξερε κανείς τη μπούφλα πριν εμφανιστεί στον Αστερίξ; Εγώ δεν είμαι σίγουρος.

  70. BLOG_OTI_NANAI said

    Άσχετο: έχει κανείς υπόψη του όσο το δυνατόν πρόσφατη στατιστική ελληνική ή ξένη που να δείχνει όχι μόνο τα ποσοστά εμβολιασμένων-ανεμβολίαστων που καταλήγουν, αλλά και τις ηλικιακές τους ομάδες και τον ρόλο του σμβολίου στην θνησιμότητα;
    Δηλαδή, αν συνολικά στους 10 που καταλήγουν, οι 8-9 περίπου είναι ανεμβολίαστοι, αυτό ανά ηλικιακή ομάδα πώς κατατάσσεται ως προς τον κίνδυνο; Υπάρχουν ηλικιακές ομάδες που τα στατιστικά δείχνουν ότι εμβολιάζονται σχεδόν «χωρίς λόγο» ως προς τη θνησιμότητα; Κάθε λινκ ευπρόσδεκτο.

    Επίσης, ξέρουμε πώς καταγράφονται οι θάνατοι covid; Για παράδειγμα, αν κάποιος είχε επιθετικό καρκίνο ή άλλη βαριά νόσο που θα οδηγούσε σε θάνατο, και έτυχε να κολλήσει και covid, αυτός καταγράφεται τελικά ως θάνατος που οφείλεται σε covid και όχι ως θάνατος από καρκίνο ή άλλη ασθένεια;

  71. Θράκας said

    Στα μέρη μας λέμε:π.χ.κάτσε καλά γιατί θα σού πατίσω κάναν μπάτσο.Ή,ο άλλος τον πλάκωσε στις μπάτσες,εδώ,και αρσενικού και θηλυκού γένους. Το ρήμα μάλιστα είναι μπατσίζω.Αυτά από την διάλεκτό μας όσον αφορά τις σφαλιάρες.
    51#Γιώργος,σωστή η παρατήρησή σου.Το χαστούκι σημαίνει θανάσιμη προσωπική προσβολή.Προσβάλλεται το πρόσωπο κυριολεκτικά.
    Μετά το χαστούκι ο προσβεβλημένος λέει,και με τι πρόσωπο(συνώνυμο της αξιοπρέπειας,το καθαρό πρόσωπο) θα βγω εγω τώρα στην κοινωνία,στην πιάτσα!
    Ενώ αντιθέτως εάν αρπάξεις σε μια κακιά στιγμή καμμιά μπουνιά,αυτο το ξεπερνάς σχετικά γρήγορα και εύκολα.Μάλωσες,τις έφαγες,τελειωσε.Γιατί ήθελες,είχες λόγο να τσακωθείς…

  72. Pedis, βγες από τον Μπλογκ! 🙂

  73. BLOG_OTI_NANAI said

    Υπάρχει η φράση: «του αστράφτει ένα μπούφλο» στον Παλιάνθρωπο του 1882.

    Θα ψάξω καλύτερα μετά.

  74. BLOG_OTI_NANAI said

    72: Γιατί το λες αυτό; 🙂

  75. Μαρία said

    69
    Τη μπούφλα την έμαθα απο ξάδερφό μου Αθηναίο που κοντεύει τα 90. Καμιά σχέση με Αστερίξ.

  76. Νομίζω πως έχει ξεκινήσει μια διαδικασία να αφαιρεθεί το όσκαρ ασπό τον χαστουκίσαντα, που για μένα θα είναι μια δίκαιη τιμωρία του.

    Υπάρχει άλλη ιταλική ή βενετσιάνικη λέξη που να έχει αποδοθεί στα ελληνικά με αρχικό χ ; αν όχι τότε πάμε για αραβική ή ισπανική προέλευση

    ελπίζω να μη βγει ο πολυώνυμος να μας πει πως το χαστούκι εμφανίζται σςτα ελληνικά γράμματα κάτι μήνες ή χρόνια πιο μπροστά κ.λ.π., κ.λ.π., μπάστα !

  77. Μαρία said

    70β

  78. Η πρόσκληση σε μονομαχία γινότανε με μπατσάκι από το γάντι του καλούντος στο πρόσωπο του αντιπάλου

  79. Παναγιώτης Κ. said

    Τρία τα πρόσωπα στο περιστατικό αυτό. Και τα τρία αφροαμερικανοί. Να φανταστούμε μια άλλη, ανομοιογενή σύνθεση. Τα σχόλια τότε θα ήταν πολλαπλάσια επειδή θα έπαιζε και το στοιχείο του ρατσισμού.

    Πάντως ο ήχος του χαστουκιού ακούστηκε κινηματογραφικός γεγονός που συνηγορεί υπέρ σικέ κατάστασης.

  80. 69, … μπούφλα …

    Την ήξερα (70ζ), αλλά περισσότερο στο αρσενικό (μπούφλας = χοντροάγαρμπος)

  81. leonicos said

    Σε μια εκδρομή του σχολείου στο Ναυπλιο, μπήκαμε σε μια βάρκα και πήγαμε στο Μπούρτζι για λίγο, αθαίρετα. Στην επιστροφή, μας βάλανε στη σειρα και ο γυμναστης, ένας καλότατος άνθρωπος, μας έδωσε από ένα σκαμπίλι. Μ’ ενόχλησε….

    Μια φορά θύμωσα πολύ με μια κοπέλακαι της είπα ‘σε χαστουκίζω’. Επί ώρες έκλαιγε και μου ζητούσε ‘να πάρω πίσω το χαστούκι’.
    Η μόνη μου σχεση με το θέμα. Πολύ λίγο για ν’ αξίζει τον κόπο ενός σχολίου

  82. Spiridione said

    77. Παρατηρώ και αυτή τη λεπτή ειρωνεία

  83. aerosol said

    #68
    Εδώ δεν συζητάμε καν για τα όρια της σάτιρας. Οι standup κωμικοί δεν έφτιαξαν μόνοι τους το παιχνίδι και δεν το επέβαλαν στο κοινό. Το κοινό του καθενός καθόρισε το παιχνίδι, δείχνοντας τι του είναι αρεστό και τι όχι, με τον πιο άμεσο τρόπο: ποιούς πληρώνει εισητήριο για να δει, ποιούς χειροκροτεί, με ποιούς γελάει. Το ζήτημα είναι κατά πόσο είναι ανεκτή κοινωνικά αυτή η σύμβαση στο κοινό στο οποίο απευθύνεται. Το κοινό αυτό, λοιπόν, κατά κανόνα θεωρεί μάλλον θεμιτό ένα τέτοιο αστείο. Δεν το θεωρεί παρεκτροπή, ούτε βία. Ο άνθρωπος που ονομάζεις «θύμα τους», πάει με χαρά και προσμονή στις παραστάσεις, συνήθως δέχεται το αστείο γελώντας με την καρδιά του, και ενθουσιασμένος έχει να το λέει μια ζωή στους φίλους του. Και θα ξαναπάει. Μην κρίνεις εξ ιδίων…

    Τα καταιγιστικά σχόλια υπέρ του Ροκ και εναντίον των Σμιθ που έχω αντιληφθεί αυτές τις δυο μέρες επιβεβαιώνουν πως στην αγγλόφωνη κοινωνία του θεάματος ο Ροκ δεν έκανε κάτι ακραίο. Οι Σμιθ είναι βαθιά ζυμωμένοι με αυτή την κοινωνία, ξέρουν καλά τους κανόνες, οφείλουν να ξέρουν τι να περιμένουν. Εσύ κι εγώ πιθανώς όχι, γιατί ζούμε στην Ελλάδα και μεγαλώσαμε με τον Ντίνο Ηλιόπουλο και τον Θανάση Βέγγο, όχι με τον Τζωρτζ Κάρλιν και το Ρίτσαρντ Πράϊορ. Ας σημειωθεί πως στα Όσκαρ δεν θα βρεθούν οι πιο ακραίοι, αβάν γκαρντ ή επιθετικοί κωμικοί. Θα βρεθούν μεγάλα ονόματα, μαζικής αποδοχής. Κωμικοί που αποδέχεται το μεγάλο ποσοστό της κοινωνίας τους -αλλά και με παγκόσμια απήχηση. Το να μου πεις εσύ πως έκλεισες την τηλεόραση γιατί σε ενόχλησε το αστείο το καταλαβαίνω. Αυτό που είδαμε είναι το ανάλογο του να ανέβει στην σκηνή μιας επιθεώρησης ο Λαζόπουλος και να χαστουκίσει τον Σεφερλή αν πει αστείο για Λαρισαίους, και μάλιστα σε παράσταση που ξέρει πως είναι τιμώμενο πρόσωπο, με τις κάμερες πάνω του.

    [Κάποιοι κωμικοί του Ην. Βασιλείου συχνά είναι σοκαριστικά πιο ακραίοι από τους Αμερικάνους συναδέλφους τους. Δεν είναι μόνο το αμερικάνικο χιούμορ τέτοιο. Απλά παρατηρώ, δεν μπαίνω στο τι είναι καλό ή κακό.]

  84. Prince said

    70. Στην Ελλάδα είναι δύσκολο (αν όχι αδύνατο) να βρει κανείς αντίστοιχα στοιχεία. Σε κάποια άλλα κράτη κάτι υπάρχει.
    Σε ό,τι αφορά τους «θανάτους κόβιντ», είναι επίσημα ανακοινωμένο ότι αν ο νεκρός είχε ΚΑΙ κόβιντ, καταγράφεται ως νεκρός από κόβιντ. Δεν είναι μυστικό, το’χε πει λάιβ στην τηλεόραση ο Τσιόδρας (για λόγους στατιστικής είχε πει ή κάτι τέτοιο).

    Βρήκα σε επίσημο Αυστριακό σάιτ (χθεσινή ενημέρωση) αυτό: https://www.landeskrankenhaus.at/news/lagebericht-covid-19
    Στο οποίο θα διαβάσεις ότι απ’τους 115 κοβιντ-ασθενείς, οι 25 δεν είναι πλήρως εμβολιασμένοι (οι 90 είναι).
    Επίσης ότι το 80% αυτών των ασθενών κουράρονται για άλλο λόγο και ότι ο κόβιντ είναι δευτερεύουσα διάγνωση.

  85. sarant said

    73-75 Οκ, μερσί!

  86. Πέπε said

    Υπάρχει άραγε περίπτωση ο χαστουκίστας να αποφάσισε εκείνη ακριβώς τη στιγμή να κάνει μια χιουμοριστική αυτοσχέδια παρέμβαση; Αλλά τελικά να μην ήταν πετυχημένη και να τη μεταμφίεσε σε πραγματική επίθεση για την οποία ζήτησε συγγνώμη;

    Η απορία αυτή μού ήρθε αφού κατάλαβα, από μερικά σχόλια, πως οτιδήποτε, οσοδήποτε απαράδεκτο, πιθανόν καπου αλλού να είναι αποδεκτό και καθημερινό.

  87. Γιάννης Κουβάτσος said

    83: Προφανώς και αδυνατώ να καταλάβω και τους Αμερικανούς και το χιούμορ τους και, σαφώς, όποιος πηγαίνει να παρακολουθήσει τους αμερικανούς σταντ απ κωμικούς στα μαγαζιά τους, τα θέλει ο απαυτός του. Αλλά, στην περίπτωσή μας, η παρουσία του Σμιθ ήταν επιβεβλημένη, αφού ήταν υποψήφιος για βράβευση, δεν πήγε προαιρετικά ως πελάτης. Οπότε δικαιούται να μη σηκώνει χοντράδες επί προσωπικού· άλλωστε και ο ίδιος ο Ροκ δικαιολογήθηκε πως δεν ήξερε ότι η γυναίκα του Σμιθ είχε πρόβλημα υγείας. Καταλαβε, δηλαδή, και ο ιδιος ότι το παρατράβηξε. Πάντως, δεν θυμάμαι τον επί χρόνια παρουσιαστή και καλό κωμικό Μπίλι Κρίσταλ να ξεφεύγει από τα όποια όρια· αντιθέτως ήταν συμπαθέστατος και πολύ χαριτωμένος και, κυρίως, αυτοσαρκαζόταν.

  88. Spiridione said

    Ο Ρίκι Ζερβέ πριν δυο χρόνια στις Χρυσές Σφαίρες

  89. Γιάννης Κουβάτσος said

    Άσχετο : πόσο θλιβερό είναι να βλέπεις το Κίεβο ολοζώντανο και πανέμορφο στο «Happy traveller» (του Μπλέτσα, όχι του Κούλη) κι ύστερα να το βλέπεις στις ειδήσεις πολιορκημένο από τα στρατά του Πούτιν…

  90. dryhammer said

    87. Μια που είπες για τον Μπίλι Κρίσταλ, είδα (τυχαία) πριν καιρό το Billy Crystal: 700 Sundays και έμεινα κατάπληκτος τόσο, που φρόντισα και το ξαναείδα όσες φορές το είχε σε επανάληψη η Νόβα [να πω πως σιχαίνομαι τις επαναλήψεις, αν δεν περάσει καιρός από την πρώτη φορά] και κάθε φορά έμενα μ’ ένα δακρυσμένο χαμόγελο…

    https://www.imdb.com/title/tt3383040/#:~:text=EN-,Billy%20Crystal%3A%20700%20Sundays,-TV%20Special

  91. aerosol said

    Σε καμία περίπτωση δεν δικαιούσαι να «μη σηκώνεις» πράγματα σε αυτό το επίπεδο όταν είσαι υποψήφιος για βράβευση. Μπορεί να αγριοκοιτάξεις, σαν ενήλικος. Μέχρι εκεί.
    Αλλά απόδειξη πως και ο απαυτός του Σμιθ ΔΕΝ θεώρησε χοντράδα αυτό που άκουσε, είναι πως γέλασε ο ίδιος με το αστείο. Μια χαρά το σήκωσε, όπως και το 95% του παγκόσμιου κοινού (είτε το βρήκε πετυχημένο είτε όχι). Αυτά που ακολούθησαν είναι υποκριτικός κουτσαβακισμός. Ή είναι τόσο άντρας που φοβήθηκε πως το βράδυ θα φάει παντόφλα που γέλασε και θα κοιμηθεί στον καναπέ.
    Κατόπιν εορτής και οι δυο δηλώνουν ό,τι τους πουν οι δημοσιοσχετίστες τους.
    Θαυμάσιος ο Μπίλυ Κρύσταλ, άλλο στυλ.

  92. ΣΠ said

    83 τέλος
    Ο Βρετανός Ricky Gervais στις Χρυσές σφαίρες.

  93. ΚΩΣΤΑΣ said

    Για το συγκεκριμένο χαστούκι, η διαίσθησή μου μού λέει ότι ήταν στημένο. Αν δεν…, τότε η αντίδραση του δράστη δεν ήταν η καλύτερη, θα μπορούσε να του επιτεθεί επίσης λεκτικά, όπως ήταν λεκτική και η προσβολή που δέχτηκε.

    16@ Stelios Kornes
    Η φημολογούμενη σφαλιάρα της Φρ(ε)ίκης… είχε αντίστροφη ροπή, την έφαγε, δεν την έδωσε. Γενικώς όμως πιστεύω ότι είναι μύθος, δεν συνέβη κάτι τέτοιο ούτε από τον Καραμανλή.

  94. ΣΠ said

    Φτου, δεν έκανα refresh.

  95. Μαρία Καρρα said

    Η φωτογραφία του παραπάνω χαστουκιού πολύ στημένη μου φαίνεται. Πιστεύω πως γίνανε πρόβες για να γραφτεί τόσο καλά. Ο ένας ανοίγοντας το στόμα του είπε κάτι σοκαριστικά άσχημο, ενώ ο άλλος αντί να κάνει αντίλογο, μίλησε με τα χέρια του!! Δείγμα του πολιτισμού τους θα μπορούσα να το πω.

  96. @ 56 Μιχάλης Νικολάου said
    31 Μαρτίου, 2022 στις 15:07
    Στο Holly-wood πέφτει
    ξύλο

    Εξ ου και αγιαστούρα… Από μας τα πήραν όλα…

  97. BLOG_OTI_NANAI said

    77: Χρήσιμη φαίνεται η συζήτηση, ευχαριστώ πολύ.

  98. Γιάννης Κουβάτσος said

    90: Ε, ναι· άλλο φινέτσα, άλλο χοντροκοπιά.
    91: Δεν δικαιολογώ τον Σμιθ, το ξεκαθάρισα. Η αποχώρηση ήταν, κατ’ εμέ, η αξιοπρεπέστερη αντίδραση. Αλλά δεν εκφράζω και καμιά συμπάθεια για τον Ροκ, αφού, ακόμα και στο γελοιωδέστερο επίπεδο του αμερικάνικου σοουμπίζ, υποθέτω ότι δεν γίνεται ανεκτή η πλάκα με την ασθένεια του άλλου. Σε καμιά περίπτωση ο τύπος δεν είναι παθών εν ώρα υπηρεσίας.

  99. aerosol said

    #88
    Ναι, σκεφτόμουν το Ζερβέ. Αν είχαν τολμήσει να φωνάξουν αυτόν στα Όσκαρ, τότε ο Σμιθ τι θα διέπραττε επί σκηνής, δολοφονία;

  100. Σαν να χρειάζεται και κάποια κοινωνιογλωσσολογική ή/και γλωσσογεωγραφική προσέγγιση των χρήσεων χαστούκι/σκαμπίλι.

  101. ΣΠ said

    Σκέφτομαι ότι αυτά που λένε οι παρουσιαστές στα Όσκαρ είναι γραμμένα εκ των προτέρων από ολόκληρη ομάδα. Μάλιστα συνήθως τα διαβάζουν από οτοκιού. Οπότε μπορεί να μην ευθύνεται ο Κρις Ροκ για το αστείο, εκτός αν το έγραψε ο ίδιος ή αν αυτοσχεδίασε επί σκηνής.

  102. aerosol said

    #98
    Θα επιμείνω λίγο στο εξής -και δεν θα επανέλθω, το ζάλισα:
    Συχνά γίνεται ανεκτή η πλάκα με την ασθένεια του άλλου. Ακριβώς γι αυτό γέλασε και ο ίδιος ο Γουίλ Σμιθ. Αν ήταν ταμπού δεν θα γελούσε.
    Στην συγκεκριμένη περίπτωση έγινε πλάκα για το λουκ του άλλου. Σε τι οφείλεται το λουκ δεν είναι δουλειά του κωμικού να το ξέρει.
    Αλλά ακόμα κι αν το ήξερε, η παθούσα έχει (εξίσου υποκριτικά, όπως φαίνεται) δηλώσει δημόσια πως έχει ακούσει τόσα αστεία για το θέμα που πια γελά και η ίδια. Ε, αν είσαι απίστευτα προνομιούχα, προβεβλημένη και ισχυρή με πολλούς τρόπους, κι αν έχεις κάνει όλη την ζωή σου ένα δημόσιο θέαμα κι έχεις αντλήσει περιουσία και λατρεία απ’ αυτό, τότε είναι καθήκον σου να δεχτείς με χάρη κι ένα ήπιο αστείο για ένα θέμα σοβαρό μεν, που όμως δηλώνεις πως το αντιμετωπίζεις με αυτοσαρκασμό και ψυχραιμία. Ο παθών έκανε απλώς τη δουλειά που κλήθηκε να κάνει.

  103. BLOG_OTI_NANAI said

    84: Ευχαριστώ.

  104. BLOG_OTI_NANAI said

    Για το χαστούκι του Σμιθ:
    Κάποιος μου είπε ότι είδε όλη τη σκηνή, και μου εξήγησε ότι τα γέλια του Σμιθ ήταν από κάτι που προηγήθηκε. Μου είπε μάλιστα πως φάνηκε να μην έχει ακούσει το αστείο εις βάρος της γυναίκας του διότι είχε αλλού στραμμένη την προσοχή του, και πιθανόν είδε τη σύζυγο που στράβωσε και τότε κατάλαβε τι έγινε.

    Αν ήταν στημένο, θα το έλεγαν. Γιατί να ζητάει συγγνώμες; Πάντως πιστεύω πως όλη η αμηχανία και η καθυστέρηση των αντιδράσεων οφειλόταν στο γεγονός ότι όλοι νόμισαν ότι είναι στημένο.

  105. sarant said

    101 Διάβασα ότι το αστείο αυτό ήταν εκτός κειμένου, δική του προσθήκη.

  106. Γιάννης Κουβάτσος said

    102:Τι να πω, πάντα θεωρούσα τους Αμερικανούς όντα από άλλον πλανήτη. Από αισθητικής πλευράς μιλώντας και όχι από ηθικολογικής, δεν μπορώ να καταλάβω πώς αυτές οι χοντράδες επιπέδου ούτε καν μεθυσμένης πενταήμερης θεωρούνται μαζικά αποδεκτές ως χιούμορ σε κάποιο μέρος του πλανήτη.

  107. P_G_Krimpas said

    76. Όχι, δεν υπάρχει άλλη τέτοια λέξη. Η μοναδική περίπτωση που έχουμε g > χ είναι το γαλλ. gamin > χαμίνι, αλλά επειδή το συγκεκριμένο δάνειο είναι λογοτεχνικό εύρημα (με προφανή επίδραση του «χαμένος»), σίγουρα δεν αποτελεί κριτήριο. Αλλά αυτό από μόνο του δεν σημαίνει ότι πρέπει να πάμε στα… αραβικά ή τα ισπανικά. Άντε και πήγαμε, έχει κανείς να προτείνει υποψήφιες λέξεις ή ρίζες; Η (γλωσσολογικά) γαλλορομανική και (γεωγραφικά) βορειοϊταλική προέλευση της λέξης δεν μπορεί να αποδειχτεί (γι’ αυτό και τη διατυπώνω με επιφύλαξη), αλλά η μόνη καλύτερη ετυμολογική πρόταση που έχει γίνει μέχρι σήμερα για τη λέξη, είναι το… «αγνώστου ετύμου». Η λέξη «χαστούκι» είναι πράγματι δυσετυμολόγητη στον μέγιστο βαθμό.

  108. sarant said

    107 Ίσως πρέπει να διερευνηθεί το ενδεχόμενο να είναι αρχικός τύπος η χαστουκιά -αλλά δεν βλέπω σε τι αλλάζει αυτό τα πράγματα.

  109. BLOG_OTI_NANAI said

    Μπούφλα-ες, το παλαιότερο που βλέπω είναι του 1875 στο περιοδικό/εφημερίδα «Αριστοφάνης»:

  110. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    – Νομίζω ότι η παρατήρηση του Τζη (#76β) έχει βάση… Δεν πρέπει να υπάρχει ιταλο-βενετσιάνικης προέλευσης λέξη από ‘χ’ ούτε και με τροπή g > χ – τουλάχιστον στο κρητικό ιδίωμα. (Αντίθετα, π.χ. υπάρχουν παραδείγματα τροπής f > χ).

    (Στο ριφρές είδα και το σχετικό σχόλιο του P_G_Krimpas, #107)

  111. Πέπε said

    100

    > Σαν να χρειάζεται και κάποια κοινωνιογλωσσολογική ή/και γλωσσογεωγραφική προσέγγιση των χρήσεων χαστούκι/σκαμπίλι.

    Για παράδειγμα, ήδη αναφέρθηκε ότι η μοίρα (η ζωή κλπ.) δίνει χαστούκια. Σκαμπίλια όχι, όσο θυμάμαι.

    102

    > Σε τι οφείλεται το λουκ δεν είναι δουλειά του κωμικού να το ξέρει.

    Γυναίκες με το κρανίο γλόμπο πάντως μπορεί και να έχουν κάποιο θέμα, δε χρειάζεται να είσαι μάγος για να υποθέσεις την πιθανότητα.

  112. sarant said

    109 Α μπράβο

  113. BLOG_OTI_NANAI said

    106: Προσωπικά έχω την άποψη ότι αυτά τα αστεία, όσο απαράδεκτα κι αν είναι, δείχνουν ότι η σάτυρα μπορεί να αποτελέσει όχημα κατά της λογοκρισίας που επιδιώκεται από διάφορες ομάδες μίσους, δήθεν δικαιωματιστών.
    Τα αστεία του Ricky Gervais, με ειρωνία στα περί πίστης στον Θεό, για τους γκέι, για τους διαφορετικούς, για τους μαύρους και λευκούς, έχουν λόγο ύπαρξης, διότι η κατάσταση, διά της οδού της πολιτικής ορθότητας, έχει αρχίσει να λοξοδρομεί προς τον νεοφασισμό, την λογοκρισία, την νέα Ιερά Εξέταση του διαδικτυακού -και όχι μόνο- public disgrace και του Cancel που οδηγεί σε τρόμο για βία, φόβο για απώλεια εργασίας αν δεν πεις κάτι «ορθό» και τελικά δολοφονία προσωπικότητας.

    Η συγγραφέας του χάρι πότερ, την οποία στηρίζω ακριβώς επειδή χτυπά αυτή την νοσηρότητα, έχει δεχτεία πό υποστηρικτές ΛΟΑΤΚΙ ακόμα και απειλές θανάτου…
    Μην ξεχνάμε και τα δικά μας δίποδα ζώα, τα οποία υποστήριξε (!) σε κατάπτυστο δημοσίευμα η ΕΦΣΥΝ, είχαν απειλήσει να λυντσάρουν τον καθηγητή που μαχαίρωσε τον σκύλο και είχαν συγκεντρωθεί οι ξεφτιλισμένοι φασίστες με κόκκινα καπνογόνα έξω από το σπίτι του σαν τους χρυσαυγίτες!

    Κάπου ώπα με αυτή την αρρώστια. Προσωπικά, όταν είδα ότι οι νεοφασίστες του νετφλιξ πιέστηκαν να δεχτούν σταντ απ κόμεντι για τους ΛΟΑΤΚΙ, κατάλαβα ότι η σάτυρα είναι ένα όπλο ενάντια σε αυτή τη νέα μορφή φασισμού.
    Προσωπικά, δεν είχα ούτε για μισό δευτερόλεπτο ενδοιασμό ότι το τρίπτυχο πολιτική ορθότητα + public disgrace + Cancel οδηγεί σε νεοφασιστικές ατραπούς.

    Πολιτική ορθότητα + public disgrace + Cancel ίσον: «βούλωσε, το, αλλιώς…»
    Αυτά όμως τελειώσανε.

    Η δική μου διαπίστωση είναι ότι πολιτική ορθότητα + public disgrace + Cancel δεν αποτελεί καμία κίνηση υπέρ της συμπεριληπτικότητας. Αποτελεί απλώς μια αναδιανομή του παγκόσμιου μίσους προς νέες κατευθύνσεις. Όποιοι το καταλάβουν αυτό εγκαίρως θα καταλάβουν ότι οφείλουν να τηρήσουν αποστάσεις διότι στο τέλος θα γίνει κατανοητό ότι αποτελεί σύστημα ολοκληρωτισμού.

  114. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    – Να θυμηθούμε και τα χάσικα χαστούκια, που λέγαμε τις προάλλες. 🙂

    – Και ένα – όχι γνωστό – αλλά πολύ ωραίο ζεϊμπέκικο του Μητσάκη: ‘Τα (δυό) χαστούκια’ (1957)

  115. aerosol said

    #111
    Μάλλον θεωρείς πως αυτή η περίπτωση είναι αρκετή για να βάλει κάποια στο απυρόβλητο. Άλλοι δεν το θεωρούν. Άλλοι μάλιστα θεωρούν πως είναι διάκριση να μπαίνει στο απυρόβλητο άνθρωπος με θέμα υγείας. Δεν νομίζω πως υπάρχει εύκολη απάντηση σ’ αυτό. Κάτι σχετικό, από τον καλό κωμικό Τρέβορ Νόα (Νοτιοαφρικάνο που κάνει επιτυχημένη καριέρα και στις ΗΠΑ). Έχει επιλογή και για υπότιτλους στα Αγγλικά, το σχετικό σημείο ξεκινά στο 10:35

  116. ΚΩΣΤΑΣ said

    Δυσετυμολόγητο το χαστούκι. Άρα επιτρέπονται οι νατσουλισμοί ή και οι πορτοκαλισμοί! 😉

    Χααα! στούκι, λέγαμε στο 21, βαράτε τα όλα. Οπότε, χαστούκι… 😜🤣🤪

  117. P_G_Krimpas said

    116 Οι πορτοκαλισμοί σίγουρα δεν επιτρέπονται. «Πορτοκαλισμός», άλλωστε, για μένα είναι μόνο το να προσπαθείς να βγάλεις ότι μια λέξη είναι σώνει και καλά από τη δική σου γλώσσα, για να δηλώσεις εθνικά υπερήφανος. Οι άλλες απόπειρες ετυμολόγησης δυσετυμολόγητων λέξεων δεν μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι. Απεναντίας, έχουν διαβαθμίσεις πιθανότητας. Υπάρχουν προτάσεις που φαίνονται πιθανές, άλλες που θα μπορούσαν υπό προϋποθέσεις να στέκουν, άλλες που δεν φαίνεται να πολυστέκουν, και άλλες που απορρίπτονται γιατί εξ αρχής παραβιάζουν βασικές αρχές της διαχρονικής γλωσσικής ανάλυσης (κυρίως μορφολογικούς και φωνολογικούς κανόνες). Οι δικές μου προτάσεις ανήκουν στη δεύτερη περίπτωση (θα μπορούσαν υπό προϋποθέσεις να στέκουν), γι’ αυτό και τις διατυπώνω -όπως ήδη είπα- με τη δέουσα επιφύλαξη. Όποιος έχει να προτείνει κάτι καλύτερο/πιθανότερο, ας το κάνει. Το να λέει κάποιος «ίσως αραβικής αρχής», και μάλιστα χωρίς να αναφέρει από ποια αραβική ρίζα/λέξη θεωρεί ότι μπορεί να προέρχεται, είναι το λιγότερο… κομπογιαννιτισμός.

  118. Κιγκέρι said

    Έχω την εντύπωση πάντως ότι είπε και κάτι ακόμα ο Κρις Ροκ πριν φάει το χαστούκι. Στο βιντεάκι που έβαλε ο ΣΠ στο σχ.27, μετά το 0:43 ακούγεται σαν να υπήρξε κάποια αποδοκιμασία, κάποιο σούσουρο από το κοινό, ο Ροκ χαχανίζει, λέει πρώτα κάτι που δεν μπόρεσα να ξεχωρίσω, μετά λέει “That was a nice one”, προφανώς καμαρώνοντας για την εξυπνάδα του και μετά έρχεται ο Σμιθ και του την αστράφτει.

  119. Γιάννης Κουβάτσος said

    113: Δεν είδαμε, όμως, τόση ανεκτικότητα στη σάτιρα στην περίπτωση του Μόσιαλου ή στην περίπτωση των άθεων σουβλακοφάγων της Μεγάλης Παρασκευής ή του Παστίτσιου. Η διαχρονική πολιτική ορθότητα στην Ελλάδα επιβάλλει να σεβόμαστε, εκόντες άκοντες, την επικρατούσα θρησκεία, οπότε οι παραπάνω αντισυμβατικές αντιδράσεις είναι επιθυμητές, συμπεραίνω. Προσωπικά, είμαι κατά του εξευτελισμού των προσώπων, ιδίως των αδύναμων, αλλά είμαι υπέρ της ανελέητης σάτιρας κρατών, κυβερνήσεων, κομμάτων, εκκλησιών, θρησκειών, ιδεολογιών και λοιπών ισχυρών.

  120. @ 111 Πέπε

    Καλό.
    Θυμάμαι μια εξαδέλφη μου από την πλευρά της μητέρας μου (Αίγιο) που έλεγε πάντα «σκαμπίλια». Στην Πρέβεζα μου φαινόταν παράξενο. Και πιο συχνή από όλα η «σφαλιάρα».

  121. William T. Riker said

    Δε θυμάμαι που, αλλά διάβασα κάτι πολύ αστείο σήμερα για τον Will Smith και το περιβόητο χαστούκι.
    Γράφει ένας: Φανταστείτε τι θα είχε γίνει αν ο Rock αντί για Chris ήταν Τhe!
    Kι απαντάει κάποιος άλλος: Πιθανότατα ο Smith αντί για will θα ήταν was!

  122. @ 117 P_G_Krimpas

    Γιατί «κομπογιαννιτισμός»; Δεν είναι τόσο συνηθισμένο στους έλληνες γλωσσολόγους, όταν παραπέμπουν σε μια τουρκική λέξη, να αναφέρουν και την περσική ή αραβική της προέλευση (σαν τίτλο α-τουρκικής ευγένειας); Η γλωσσογεωγραφική ελπίδα είναι μια μεγάλη πιθανότητα (όταν εξαντληθούν οι άλλες). Κειμενοδιφία και γλωσσογεωγραφία, μετά, εννοείται, από τη μελέτη των φθογγ(ολογ)ικών παθών.

  123. Σε όσους δεν γνωρίζουν κάποιες φιλοσοφίες ίσως φανεί παράξενη η απόφασή μου να μην δω τον αυριανό τελικό του κυπέλλου βόλλεϋ όπου μόλις τώρα προκρίθηκε ο ΠΑΟΚ νικώντας 3-2 τον ΟΣΦΠ και θα αντιμετωπίσει τον Φοίνικα Σύρου, μια νησιώτικη ομάδα που είναι τα τελευταία χρόνια μόνιμα στις καλύτερες 3-4 χωρίς να έχει κερδίσει τους τίτλους που της αναλογούν.
    Αύριο λοιπόν επιθυμώ να κερδίσει ο Φοίνικας, κόντρα στην ομάδα μου, αλλά σύμφωνα με την φιλοσοφία μου, οπότε η μόνη λύση είναι να μην το δω και μου προκαλέσει σύγχυση.
    Δεν είναι οι τίτλοι που με συγκινούν σε μια ομάδα, αλλά το τι εικόνα μου βγάζει.

  124. Μαρία said

    121

  125. ΚΩΣΤΑΣ said

    117@ P_G_Krimpas

    Προφανώς, κρίνοντας και από 107@ σχόλιό σας, εσείς μιλάτε με αυστηρώς επιστημονικά κριτήρια κι ενδεχομένως έχετε και κάποια επιστημονική σχέση με το αντικείμενο της γλωσσολογίας. Πολύ σωστά κάνετε και καταθέτετε σοβαρές προτάσεις και γνώμες.

    Προσωπικά, δεν έχω τα δικά σας επιστημονικά προσόντα, καθώς και άλλων εδώ μέσα. Άρα σοβαρή επιστημονική πρόταση δεν έχω την δυνατότητα να καταθέσω.

    Εδώ μέσα είμαστε και μια παρέα που πολλές φορές ξεφεύγουμε από το θέμα ή και αστειευόμαστε, για να χαλαρώσουμε κάπως. Προηγήθηκαν και δύσκολες μέρες για όλους μας. Γι’ αυτό έκανα από την αρχή σαφές ότι αστειεύομαι και αμόλησα την «σοφία» μου.

    Σέβομαι την γνώση σας, αλλά σε περίπτωση αστεϊσμών, αν τύχει, μπορεί να ξαναχρησιμοποιήσω και πορτοκαλισμό. Είναι δικαίωμά μου. Και όχι «για να δηλώσω εθνικά υπερήφανος», αλλά για το άλλο, που λέγεται τακτικά εδώ μέσα: «όλα από εμάς τα πήραν», σκωπτικά βέβαια.

  126. Μαρία said

    125
    Τζάμπα καταξοδεύτηκες σε φατσούλες.

  127. William T. Riker said

    124 Ευχαριστώ που το βρήκατε. Ο Ατζαράκης ήταν λοιπόν, χμ έχω αρχίσει και ξεχνάω

  128. Παλιότερα λέγαμε «θα σου δώσω ένα φούσκο» αντί για χαστούκι. Δεν θυμάμαι αν αναφέρθηκε.
    Κι εμένα θα μου ταίριαζε ανατολίτικη πρέλευση. Αν «έσκαγε» κανένα τούρκικο castuk ή gastuk ή hastuk ή κάτι παρόμοιο τέλος πάντων…
    Αλλά θα το είχαν βρεί αμέσως φαντάζομαι.

  129. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    117τέλος: Η μόνη δικαιολογία είναι αν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη αλλά περίπλοκη άποψη που έχει κατατεθεί κάπου υπέρ της αραβικής προέλευσης -που δεν είναι εύκολο να συνοψιστεί. Το ετυμολογικό του Μπαμπινιώτη θα έπρεπε, κατά τη γνώμη μου, σε ορισμένες (όχι πολλές) περιπτώσεις να περιέχει παραπομπές σε ανακοινώσεις κτλ. που αναλύουν πιο διεξοδικά μιαν άποψη ή που αντικρούουν μιαν άλλη.

  130. Missing Ink said

    Καλά, κανείς δε θα σχολιάσει το γεγονός ότι ο Γουίλ Σμιθ πήρε όσκαρ;! Wtf?
    Θα μου πεις, εδώ ο Χωμενίδης θεωρείται συγγραφέας…

    Κατά τ’ άλλα, “hastuk” προφανώς τουρκικής προέλευσης :-Ρ

  131. Missing Ink said

    Φτου ρε γαμώτι, με πρόλαβε ο ΧριστανοΜπολσεβίκος! (128)

  132. Alexis said

    Νόμιζα ότι η συζήτηση θα επικεντρωνόταν περισσότερο στα λεξιλογικά και τα πραγματολογικά του χαστουκιού και λιγότερο στο γεγονός αυτό καθ’εαυτό, που προσωπικά το θεωρώ ασήμαντο και ανάξιο σχολιασμού.
    Θα περιμένω το άρθρο για τις …50 αποχρώσεις της φάπας 🙂

  133. BLOG_OTI_NANAI said

    119: Εδώ υπάρχουν δύο σφάλματα:

    1) Ανέφερα ξεκάθαρα το πρόβλημα και δεν νομίζω ότι χωράει παρερμηνεία: είναι η αποδοχή του λυντσαρίσματος, οι ποινικές διώξεις, οι απολύσεις, οι απειλές. Δεν κατανοώ ποια θέση έχει αυτό που λες, ότι θα πρέπει αυτά με τα οποία διαφωνούμε να τα δεχόμαστε… ευχάριστα! Εφόσον έχω γνώμη θα την διατυπώνω και το θέμα της συζήτησης μου είναι αυτό ακριβώς, η ελευθερία λόγου. Και μαλιστα, ενώ οι βλαστημίες εμένα προσωπικά με ενοχλούν σε πολύ μεγάλο βαθμό, όμως είμαι ξεκάθαρα ενάντια σε ποινικές/αστυνομικές παρεμβάσεις τις οποίες καταδικάζω ή στην απώλεια της δουλειάς κάποιου και της δυνατότητας του να επιβιώσει. Άλλωστε διαφωνώ π.χ. με τις ακρότητες του Αμβροσίου. Άρα, γιατί ενώ αναφέρεσαι σε μένα, μου μιλάς σαν να μιλάς με κάποιον άλλον;

    2) Τα περί δυνατών-αδυνάτων αλλάζουν σε κάποιες περιπτώσεις και αυτή που αναφέρω είναι μία εξ αυτών. Εφόσον το τρίπτυχο που αναφέρω έχει τη δύναμη να λυντσάρει, να φιμώσει, να απειλήσει, άρα ανήκει στους δυνατούς.

  134. sarant said

    132 Πλάκα πλάκα μπορεί και να μαζεύονται 50 (και ίσως χωρίς τις κλωτσιές)

  135. Μαρία said

    Εσείς έχετε χαστουκίσει άνθρωπο; Τα παιδιά σας κι οι μαθήτριές σας εξαιρούνται.

  136. sarant said

    135 Παίζει και να μην.

  137. avno13 said

    Κυπριστί πατσαρκά (https://wikipriaka.com/cy/word/%CF%80%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%81%CE%BA%CE%AC)
    Μια μορφή χειροδικίας, η πιο «άμεση». Με κατάλληλο «εργαλείο» μπορεί να περιγραφεί ως ‘ματσουκιά’ (γνωστή και ως ξυλιά, συνήθως σε άλλα μάγουλα….)

  138. Κυριάκος said

    Δεν αναφέρθηκε το χαστούκι του Καραμανλή στον Ρουσόπουλο:

  139. Γιάννης Κουβάτσος said

    Η ξανάστροφη στη Μάνη λέγεται μουστρουχιά.

  140. Καλημέρα, καλό μήνα

    Επρεπε να μπει ο Απρίλης για να ανθίσει η βερυκοκιά στην γλάστρα, ένα όμορφο δενδράκι με καρδιόσχημα φύλλα. Η κόνις η αφρικανίς τον ουρανό γεμίζει κι οι μέλισσες περιμένουν κάποιες αχτίδεςήλιου να ανεβάσουν την θερμοκρασία πάνω από τους 13 κελσίου για να βγούνε στην γύρη…

  141. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    132, 134
    Ο Σιμόπουλος έχει μια σχετική συλλογή στα ευρύτερα περί ξυλοδαρμού (Βασανιστήρια και Εξουσία). Μπορεί να τα ανεβάσω το βραδάκι.

  142. Alexis said

    Αφού λοιπόν είναι δυσετυμολόγητο το χαστούκι ας πω κι εγώ τη «σοφία» μου:
    Αποκλείεται η περίπτωση η λέξη να είναι ηχομιμητική; Να προσπαθεί δηλαδή να αναπαραστήσει τον ήχο που κάνει το χτύπημα της παλάμης πάνω στο μάγουλο;
    Ο οποίος, αν μη τι άλλο, είναι ένας πολύ χαρακτηριστικός ήχος.

  143. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα.
    @134,132.
    Νὰ συνεισφέρω τὸν λεξιλογικὸν ὀβολό μου γιὰ τὶς 50 λέξεις.

    Χάστος (ἀρσενικὸ) στὰ Θερμιά· π.χ. πᾶς φιρί φιρί γιὰ χάστους.

    Γιακὰς ἡ σφαλιάρα στὸ σβέρκο.

    Τὸ ξανάγραψα καὶ χτές, ἀλλὰ μᾶλλον χάθηκε στὴν ἄβυσσο τοῦ διαδικτύου. 🙂

  144. dryhammer said

    143. Άχαστος ο μηδέποτε δαρθείς…

  145. nikiplos said

    138@ με το που την τρώει ο Ρουσόπουλος, φθάνει και σε έναν στιγμιαίον, πλην μικρόν, οργασμόν.

  146. nikiplos said

    135@ Μία φορά μόνο ως απάντηση και πάντα ελάχιστης έντασης και στην γκρίζα ζώνη μεταξύ σοβαρού κι αστείου, όπου όταν σοβαρεύουν τα πράγματα τράβηξα τα χέρια μου… έκτοτε ποτέ…

  147. Πέπε said

    139

    Ενδιαφέρον αυτό με τη μουστρουχιά. Μουστρούχα στην Κρήτη λένε, νομίζω, αυτό το σακκούλι που κρέμεται από τη μούρη των ζώων (αλόγων κλπ.) και τρώνε από κει μέσα, ή ίσως το φίμωτρο, πάντως κάτι που καλύπτει το στόμα. Εσχάτως είναι και ειρωνική λέξη για την κορωνομάσκα.

    Ένα στάδιο πριν προστεθεί το -ρ-, στην Κάρπαθο μουστούχι είναι το φίμωτρο, και μουστουχώνω το φιμώνω. Αλλά παράλληλα (πάλι στην Κάρπαθο) λέγεται και ακόμα ένα στάδιο πιο πριν, στουμουχώνω, που σημαίνει το ίδιο και επιπλέον, στην παθητική φωνή επί γυναικών, «γυρίζω την άκρη του κεφαλομάντηλου και κρύβω το στόμα μου», ένα κατάλοιπο του φερετζέ που το βλέπουμε ακόμα καμιά φορά (ακόμα και στην Κρήτη το έχω δει). Σε λεξικό βρίσκω ότι στη Νάξο και σε άλλα κυκλαδονήσια λέγεται το ακόμη προηγούμενο στάδιο, στομούχι (φίμωτρο), που ανάγεται βέβαια στο στόμα (στόμα + έχω λέει ο . Μηνάς).

    Άρα, τουλάχιστον θεωρητικά, η μουστρουχιά πρέπει να είναι ράπισμα στα χείλη, όχι στα μάγουλα.

  148. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    ζαγλίκι είναι ο μπάτσος, το χαστούκι.
    https://sarantakos.wordpress.com/2020/09/18/weige-2/

    στα καλιαρντά η μόνη πιθανή περίπτωση συμφυρμού φαίνεται να ανήκει στο δομικό σχήμα
    [ΘΘ]. Η λέξη αυτή είναι το γοργόρι ‘χαστούκι’ < γορ(γό) + (γρή)γορ(ο)
    Πανεπιστήμιο Πατρών, Τμήμα Φιλολογίας
    Ρούβαλης Ανδρέας / 2020
    Τίτλος μεταπτυχιακής εργασίας
    «Ματσομπερντεδόκουτα, τζιναβοστουντότσαρδα και κουλουμπουριάσματα»:Οι διαδικασίες σχηματισμού λέξεων στα καλιαρντά
    σελ.47

    Όταν η Μαρίκα Μητσοτάκη χαστούκισε (;) τον Σταύρο Δήμα
    https://www.mixanitouxronou.gr/h-marika-i-paretisi-dima-ke-o-petheros-tou-venizelou-pos-ekparathirothike-apo-tin-kivernisi-mitsotaki-o-simerinos-ipopsifios-proedros-tis-dimokratias/

    Χαστούκι στην ελέγκτρια
    https://sarantakos.wordpress.com/2010/10/16/elegktria/
    Ο πίνακας αυτός έχει τον τίτλο «Ο πρώτος μπάτσος». Είναι του 1908-1909 του Θεοδώρου Ράλλη.
    Στέκεται με το κεφάλι σκυμμένο και το βλέμμα στο σημείο από όπου έφυγε εκείνος. Ορθια δίπλα στο σκαμπό της, με τoν δείκτη της διπλωμένο στο μάγουλό της, ενώ η δική του καρέκλα βρίσκεται αναποδογυρισμένη στο πάτωμα δίπλα στο σπασμένο πιάτο. Το κρασί του και το κομμάτι ψωμιού, άθικτα πάνω στο τραπέζι. «Ο πρώτος μπάτσος» (από την μπάτσα, το χαστούκι) είναι ένας μακρόστενος σχετικά μικρού μεγέθους πίνακας του Θεόδωρου Ράλλη φτιαγμένος περίπου το 1908-1909.

    μπατσολάκι, έλεγε ο πατέρας μου το χαστουκάκι

  149. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    φτου, ξέχασα τον πίνακα, το κόλλησα απρόσεκτα και με την ελέγκτρια, συγγνώμη
    148 >>Ο πίνακας αυτός έχει τον τίτλο «Ο πρώτος μπάτσος»

  150. Πέπε said

    148
    Το κρασί του δε μου φαίνεται να είναι άθικτο. Αν αυτό είναι άθικτο, τότε με πιωμένο το κρασί τι παραπάνω θα ‘σπαγε, όλο το σπίτι;

    Σύγκρυο μ’ έπιασε με τον πίνακα (μαζί φυσικά με τον τίτλο). Αλλά τι ύφος είναι αυτό; Ούτε τρόμος, ούτε φρίκη, ούτε οδύνη, ούτε καν ντροπή για την περίπτωση που κι η ίδια έκρινε την τιμωρία της ως δίκαιη…

  151. Triant said

    150: Προσπαθεί να καταλάβει γιατί την έφαγε!

  152. nikiplos said

    μουστρούχο έλεγε η μητέρα μου, όποιο παιδί τρώγοντας άγαρμπα, λερωνόταν στο πρόσωπο και είχε αποφάγια στα μάγουλα και στα χείλη του.

    66, 69@ Εγώ την μπούφλα από τον Αστερίξ των πρωτοέμαθα. Είχα χρόνια να την ακούσω, ώσπου την άκουσα ένα καλοκαίρι στην παραλία.
    Ένα κορίτσι είπε σε έναν συνομιλητή της στη θάλασσα.
    -Είναι εδώ γύρω η γυναίκα σου? Μην φάω καμία μπούφλα!

  153. nikiplos said

    149@ Ωραίος πίνακας, αλλά και ο τίτλος καλύτερος…
    150@ Δεν έχει σημασία. Ο τίτλος προδιαθέτει πως θα ακολουθήσουν και άλλοι μπάτσοι, από εδώ και πέρα…

    Θυμήθηκα μια ιστορία σχετική. Στα προσφυγικά, ένα κορίτσι καθώς μεγάλωνε φάνηκε ότι θα γινόταν γυναικάρα. Έκανε τα ίδια παιδιάστικα νάζια στην αυλή στο μεσημεριανό τραπέζι αλλά ο πατέρας της (εμφανώς πιωμένος και κατάκοπος, χυμάδι από τη δουλειά), σηκώθηκε και της άστραψε ένα ηχηρό σκαμπίλι.
    Το κορίτσι δακρυσμένο και μες στην απορία κοιτούσε, γιατί δεν ήξερε τι ακριβώς είχε γίνει.
    Πριν προλάβει να κάνει δεύτερο βήμα, η μητέρα της από δίπλα την είχε αρπάξει από το μαλλί και την απειλούσε πως θα της το βγάλει τρίχα τρίχα!
    Επειδή εκείνη την ημέρα παίζαμε μαζί όλο το πρωί, είμαι σίγουρος πως το κορίτσι δεν είχε δώσει κανένα δικαίωμα… Δλδ να χαμογελάσει ή να κάνει κάνα νάζι σε κάναν μαντράχαλο…
    Από εκείνο το καλοκαίρι, το παιδί, χάθηκε για πάντα μέσα της και δεν ξανάπαιξε μαζί μας… Την πάντρεψαν με το ζόρι, τον μεθεπόμενο χρόνο αν δεν με γελάει η μνήμη μου…

  154. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    147 Μουστούχα, (χωρίς ρ) είναι το φίμωτρο στα μεγάλα οικόσιτα.
    Όμως μούστρουχας είναι ο …μάπας! (μουστρούχα στο θηλυκό – κακάντερη ξερωγώ, διαρκώς κακόκεφη)
    και θα την καταλάβαινα (αν δεν την ξέρω ήδη) την μουστρουχιά ως κατραπακιά στη μούρη

  155. Lefteris Dim said

    Στην Κρήτη το χαστούκι αναφέρεται και ως «στραβοπαλαμίδι»…

  156. sarant said

    140 Εδώ ο Απρίλης μπήκε με χιονόνερο

    148 Ωραία αυτά που προσθέτεις αλλά πιο πολύ ο πίνακας.

    150-1 Πράγματι, αινιγματικό ύφος, Μήπως σκέφτεται τι θα του κάνει;

  157. nikiplos said

    Και βέβαια να μην ξεχάσουμε τις μανάδες κυρίως που μας έλεγαν «ξέρεις τι γράφει εδώ? » δείχνοντάς μας την παλάμη τους.

  158. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ
    ΜΕ ΧΑΣΤΟΥΚΙΑ ΜΕΡΙΚΑ
    ΓΧ Σουρής/Ο Ρωμηός/τ.1012/1907
    (…)
    και τον Λεβίδη Πρόεδρο τον κάνουν τακτικό
    και λόγο τούς απήγγειλε σχεδόν Βασιλικό
    κι΄εβόηθησαν οι Βουλευταί: πολύ καλά μας τα ΄πες
    στο τέλος μάλωσαν και δυο και πέσανε και φάπες
    κι εμπήκε τότε κι η φρουρά μες΄στης Βουλής τη σάλα
    κι αρχή καλή, φωνάξαμε,με το καλό και σ΄άλλα
    https://pleias.library.upatras.gr/index.php/rwmios/article/view/80726/73074

    156τέλος Κι εγώ ότι κάτι μηχανεύεται με καλά κρυμμένη οργή διαβάζω το βλέμα της-σαν θυμωμένου πετεινού μου ήρθε- (κάτι σαν «θα το πληρώσεις αυτό μλκ»)

  159. P_G_Krimpas said

    122 Μα, συμφωνώ απολύτως περί γλωσσογεωγραφίας κ.λπ. Αλλά αυτό που λες για τα ετυμολογικά λεξικά που πράγματι αναφέρουν (ακριβώς να «ξετουρκέψουν» δήθεν μια λέξη) την αραβική ή περσική καταγωγή της είναι διαφορετική περίπτωση απ’ αυτή που αποκαλώ «κομπογιαννιτισμό», επειδή στην περίπτωση που λες εσύ έχει -τουλάχιστον- αναφερθεί η τούρκικη λέξη από την οποία προέρχεται η εν λόγω νεοελληνική λέξη. Αυτοί οι ετυμολόγοι είναι κουτοπόνηροι. Αλλά οι άλλοι, που δεν αναφέρουν καν μια λέξη ως έστω υποθετική πηγή της λέξης που «ετυμολογούν», αλλά έτσι, επειδή ηχητικά τους θυμίζει κάποια άλλη γλώσσα, λένε π.χ. «αραβικής αρχής», «ιταλικής αρχής» κ.λπ., αυτοί είναι οι κομπογιαννίτες. (Άσε που άλλοι υπογράφουν το πόνημα κι αλλωνών είναι, τελικά, η ετυμολογική… πατάτα… ο νοών νοείτο…)

    125 Αγαπητέ Κώστα, ασφαλώς και αστειευόσουνα, το ξέρω ότι γίνεται (και) χαβαλές στο υπέροχο αυτό ιστολόγιο του φίλτατου Νίκου, μιας και το διαβάζω εδώ και χρόνια. Απλώς πήρα αφορμή από το σχόλιό σου περί πορτοκαλισμού, για να θυμίσω ότι «πορτοκαλισμός» δεν είναι απλώς ή άκυρη/αυθαίρετη ετυμολόγηση, αλλά ειδικά η άκυρη/αυθαίρετη ετυμολόγηση που κατατείνει στον εκθειασμό της μητρικής γλώσσας του κομπογιαννίτη ετυμολόγου! Και -εννοείται- δεν εννοώ ότι εσύ ο ίδιος είσαι… γλωσσοεθνοκάπηλος! 🙂 Και, ασφαλώς, είχα κατά νου κάποιον συγκεκριμένο «ετυμολόγο» από το παρελθόν…

    129 Βουλωμένο γράμμα διαβάζεις, Νίκο μου 😉

  160. gbaloglou said

    135 Μια και ρώτησες, Μαρία: κοινός μας φίλος — απεβίωσε προ δεκαετίας — είχε κάποτε χαστουκίσει εισπράκτορα λεωφορείου!

  161. Πέπε said

    156

    Πώς τι θα του κάνει; Τα προφανή: μπουγάδα, συγύρισμα, μαγείρεμα, ζύμωμα… Απλώς, χωρίς να επαναλάβει τα ίδια σφάλματα.

  162. Mitsi Vrasi said

    Η μάνα μου, όταν την εξόργιζα, έλεγε» «Θα σου δώσω μια (ξανάστροφη) κι άλλη μια ο τοίχος δύο!» Και είχε το χέρι ανάποδα. Έτρωγε και το «ξανάστροφη» γιατί της έπεφτε μεγάλο. Κυρίως απειλή ήταν, εκτός από μια-δυο ξώφαλτσες. Στα 15, μια μέρα άργησα να γυρίσω (για απόγευμα μιλάμε), κι ετοιμάστηκε για ξν’στροφη, αλλά της έπιασα και τα δυο χέρια! Έβαλε τα γέλια ο πατέρας μου, η μάνα μου με ανοιχτό το στόμα, άρχισε κι εκείνη να γελάει.
    Ο πατέρας μου έλεγε, «τώρα να σου δώσω καμιά μπούφλα;». Για μαθήματα αυτό. Δεν την είχα φάει, και ήταν κάπως αστεϊσμός.
    Άσκημα είναι αυτά, η απειλή είναι υπαρκτή, και δεν έχει σχέση με πολίτικαλ κορέκτνες βέβαια. Μιλάμε για παιδιά.
    Προσωπικά δεν έχω απλώσει χέρι, για μπούφλες, σφαλιάρες κλπ. «Ο τοίχος δύο», πάντως, είναι απίθανη έκφραση!

    Καλημέρα, καλό μήνα ή έστω λίγο καλύτερο.

  163. ΓΤ said

    143@
    «Γιακὰς ἡ σφαλιάρα στὸ σβέρκο».

    Και, συνηθέστερα, «κατραπακιά».

  164. Γιάννης Κουβάτσος said

    Εγώ όχι, Μαρία. Έχω να βιαιοπραγήσω από μαθητής, την εποχή που λύναμε μόνοι μας τις διαφορές μας και δεν ανακατεύαμε γονείς και δασκάλους· το θεωρούσαμε ξεφτιλίκι. Και προφανώς δεν έχω απλώσει χέρι ούτε στην κόρη μου ούτε στα μαθητούδια μου. Δεν είναι ότι είμαι καλός άνθρωπος, αλλά είχα φάει τόσο ξύλο μικρός από αυτούς που ήταν εντεταλμένοι να με σωφρονίζουν, που το σιχάθηκε η ψυχή μου. Αυτή η απέχθεια στη βία με διαμόρφωσε και σαν άνθρωπο και σαν πολιτικό και κοινωνικό ον.

  165. sarant said

    162 Kαλό μηνα!

  166. ΓΤ said

    164@
    «Έχω να βιαιοπραγήσω από μαθητής»

    Στο 1ο Γυμνάσιο-Λύκειο Αμαρουσίου (Σεπ 1980-Ιούν 1986) το ξύλο έπεφτε μεταξύ μας κάθε Δευτέρα, παραδοσιακά, στο δεύτερο διάλειμμα, ανάλογα με τα ποδοσφαιρικά αποτελέσματα της Κυριακής, και δη του Παναθηναϊκού, του Ολυμπιακού και της ΑΕΚ. Aυτός που είχε νικήσει την Κυριακή ενωνόταν με τους ποδοσφαιρικά ομογάλακτους κ.λπ. Η ισοπαλία σε ντέρμπι έφερνε σύμπηξη συμμαχίας εναντίον του τρίτου. Σπάνια θυμάμαι 3 ισοπαλίες…

  167. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μια άλλη ονομασία για την μπούφλα ή μπουφλίδι, δηλαδή για τη σφαλιάρα, χαστούκι, μπάφλα τέλος πάντων. https://www.slang.gr/lemma/23353-mpafla

  168. Mitsi Vrasi said

    167 αχχαααχχχαχ…

  169. ΓιώργοςΜ said

    164 Πριν από πολλά χρόνια, σε ένα καφενείο, συζητούσαν κάποιοι μπαρμπάδες μου με έναν παλιό δάσκαλο της περιοχής, εξαιρετικά δραστήριο, που εξέδιδε μάλιστα και κάποια περιοδικά, ένα για μαθητές (για τρία χρόνια) κι ένα για δασκάλους (ίσως εκδίδεται ακόμη).
    Το παράπονό τους, «όλα καλά, αλλά πολύ ξύλο στο σχολείο, δάσκαλε». Σημειώνω πως οι εν λόγω «μαθητές» είναι σήμερα, όσοι ζουν, ογδονταφεύγα.
    Εκείνος απάντησε: «Την εποχή μου, όταν έκλαιγε το μωρό, έτρωγε ξύλο. Όταν έκανε ζημιά, ξύλο. Όταν είχε νεύρα η μάνα ή ο πατέρας του, ξύλο. Στο σχολείο, με το παραμικρό, ξύλο. Όπως περνούσαν οι γενιές, αυτό αλλάζει σιγά-σιγά, αλλά δε γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη».
    Έχουμε φτάσει σήμερα στη σχεδόν παντελή απουσία «θεσμικής» βίας. Στο σχολείο τουλάχιστον. Στην οικογένεια όχι, αλλά σίγουρα δεν θεωρείται αποδεκτός τρόπος σωφρονισμού, είναι μάλιστα ποινικά κολάσιμη από πολλά χρόνια.
    Δεν ξέρω πόσο μας κάνει μαλθακούς αυτή η πλήρης απουσία της: Όταν έχει φάει κάποιος μια ξυλιά ή δεν έχει τσακωθεί με συνομήλικους πάνω στο παιχνίδι, την πρώτη φορά που θα την αντιμετωπίσει ίσως καταρρεύσει. Ίσως λειτουργούσε σαν «εμβόλιο» παλιότερα κι οι άνθρωποι ήταν πιο ανθεκτικοί και στη βία που συναντούσαν, πραγματική ή απειλούμενη. Δεν ξέρω, μάλλον δεν είναι έτσι, με έχει προβληματίσει η σκέψη όμως. Όπως με έχει προβληματίσει η πόλωση μεταξύ ακραίας βίας που βλέπουμε ταχτικά και απόλυτης απουσίας της, που βλέπουμε επίσης. Σαν να γινόμαστε μια κοινωνία σαν την μελλοντική του Γουέλς στη «μηχανή του χρόνου», με τους Ελόι και τους Μόρλοκ…
    Χέρι δεν έχω σηκώσει. Στα παιδιά μου, δεν θα το έκανα ποτέ. Σε περιπτώσεις όμως που οι αναστολές μου για τη χρήση βίας με έκαναν να συγκρατηθώ, μερικές φορές το έχω μετανιώσει.

  170. Κιγκέρι said

    157: Νικιπλέ,

    η γιαγιά μου μάς το ’λεγε αυτό το «ξέρεις τι γράφει εδώ» και απαντούσε μόνη της: «Μπουρντούμπου»!
    Άλλες φορές πάλι, μάς απειλούσε: «Κάτσε καλά γιατί…Μπουρντούμπου!»
    Δεν πιστεύω να ξέρει και κανένας άλλος το μπουρντούμπου για το ξύλο!

  171. Κιγκέρι said

    170: Η ίδια γιαγιά, όταν ήθελε να μας βάλει για ύπνο, έλεγε: «Άιντε τώρα, μπρούμ’τ’»!

  172. ΓΤ said

    170@

    Μου ξύπνησες μνήμη τρελή από θεια μαστόρισσα της γεύσης σε χωριό της Εύβοιας. Ετοίμαζε τυροπιτάρια, και πήγαινα με τα σκανταλιάρικα δάχτυλά μου και τα τσίμπαγα όλα. Και εγώ άκουγα τότε κάτι για «μπουλντούμπρ» 🙂

  173. sarant said

    170 Να είναι κανένα τούρκικο αυτό;

  174. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    170 >>«Μπουρντούμπου»
    Μπερντάχι θυμίζει. Και ψάχνοντας για το μπερντάχι μπας και πετύχω τίποτε συνώνυμο, βρίσκω
    «Συχνά ο πατέρας μου με τρομοκρατούσε απειλώντας να μου κάμει ένα καγιάρι ή ένα μπερντάχι, »
    https://www.kar.org.gr/2016/08/07/tourkikes-lexis-sto-kritiko-idioma/

    και το καγιάρι (που δεν ήξερα), βρίσκω να είναι διαδικασία /συντήρηση…πεταλώματος!

  175. Θράκας said

    149#ΕΦΗ-ΕΦΗ, συγκλονιστική η σύλληψη και η παρασταση τού πίνακα.Ευχαριστούμε.
    Χωράνε πολλές ερμηνείες.Όμως, όπως το σπασμένο πιάτο στο πάτωμα,κάτι φαίνεται να έχει σπάσει ανεπανόρθωτα και στην γυναίκα…

  176. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    έφαγε ζίλια ή τα ζίλια του
    http://georgakas.lit.auth.gr/dictionaries/index.php?option=com_chronoforms5&chronoform=ShowLima&limaID=18090

  177. Κιγκέρι said

    173: Λες, Νικοκύρη; Η γιαγιά ήταν βέβαια από ένα χωριό της Ραιδεστού, τούρκικα όμως δεν ήξερε. Ηχομιμητικό το νόμιζα.

  178. sarant said

    177 Λέω, δεν ξέρω κάτι θετικά.

  179. Κιγκέρι said

    Μια άλλη έκφραση για τον ξυλοδαρμό, που εγώ δεν την ήξερα και την πρωτάκουσα στην οπερέτα Χαλιμά, του Θ. Σακελλαρίδη, είναι το σουλτάν μερεμέτ – εσείς εδώ βέβαια την ξέρατε από παλιά: 🙂
    https://sarantakos.wordpress.com/2009/11/11/1003probata/#comment-15963

  180. Μαρία said

    160
    Ρε το Λουκά! Θυμάσαι και την αιτία;
    Έχω ρίξει ένα πολύ περιποιημένο σε άγνωστο νεαρό που με παρενόχλησε μέρα μεσημέρι στην Εγνατία σχεδόν μπροστά στην ΕΥΑΘ τότε ΟΥΘ.

  181. Μαρία said

    179
    Τι μας θύμισες! Απο τότε και το αίτημα για άρθρο με το λεξιλόγιο του ξύλου.

  182. ΓΤ said

    181@

    «λεξιλόγιο του ξύλου» —> λεξυλόγιο

  183. Triant said

    Εγώ στον γιό μου έχω ρίξει μια στα μαλακά όταν πέρασε έναν δρόμο χωρίς να κοιτάξει και μία στο χέρι όταν πήγε να το βάλει σε μιά πρίζα. Αυτά προφανώς όταν ήταν νήπιο. Έκτοτε τον έχω μουρλάνει στις σφαλιάρες, τις μιλητές (συνήθως ‘θα φας καμία και θα γίνεις δορυφόρος’ – οπότε έμαθε και για τις ταχύτητες διαφυγής 🙂 ).

  184. loukretia50 said

    Χίλιες λέξεις ο συγκλονιστικός πίνακας που η ΕΦΗ-ΕΦΗ ποστάρισε (148-149), αλλά καμιά δεν εξηγεί την έκφραση της γυναίκας.
    Να είναι απλά σοκαρισμένη?

    Ας το εξισορροπήσουμε λίγο, παραδόξως εδώ έφαγε τη μπούφλα ο μαρκησιούλης!

    A Slap In The Face – Salvatore Frangiamore
    https://www.artrenewal.org/secureimages/artwork/297/3297/18076/a_slap_in_the_face-large.jpg?format=jpg

    Αυτόν ομολογώ δεν τον λυπάμαι! Εσείς?

    ==================================

    Κιγκέρι, αν και δεν ξέρω αραβικά, ούτε μπορώ να το λατινογράψω, σίγουρα έχω ακούσει πολλές φορές το «Μπ’ρντρούμπ» να απευθύνεται απειλητικά σε παιδιά, με την ξεκάθαρη σημασία «θα σε δείρω».

  185. loukretia50 said

    Τώρα που ήθελα να φανεί, δεν…
    Μπορώ?
    https://www.artrenewal.org/secureimages/artwork/297/3297/18076/a_slap_in_the_face-large.jpg?format=jpg

  186. ΣΠ said

    185
    Πρέπει να διαγράψεις το τμήμα από το ? και μετά

  187. Μαρία said

  188. sarant said

    179-181 Ουτε που το θυμόμουν

    184 Αραβομαθής κανείς για το Μπ’ρντρούμπ;

  189. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Καλό μήνα σε όλους!

    155.
    Μου θύμισες ότι στην Κρήτη λέ(γα)νε το «χαστουκίζω» και «μπατσελοκοπώ».
    Και μου έχει μείνει παιδιόθεν (4-5 χρονών) που μ’ έστελνε ο ένας θείος στον άλλον για να μου δώσει, λέει, τον …συρναύτη και τον μπατσελοκόπο! 🙂

    162.
    Ναι, μπράβο! Με την παραλλαγή: «…κι ο τοίχος άλλη μιά!» 🙂

  190. Κιγκέρι said

    Εν τω μεταξύ, γκούγκλισα «μπουρντούμπου» και διαπίστωσα ότι το είχα ξαναπεί εδώ, που είχε γίνει πάλι κουβέντα για το ξύλο και μάλιστα σχετικά πρόσφατη:

    https://sarantakos.wordpress.com/2021/12/08/asterix-21/#comment-779235

  191. Γιάννης Κουβάτσος said

    Προφανώς, άλλο το χαστούκι που δέχεται ο εξουσιαζόμενος και άλλο το χαστούκι που δέχεται ο εξουσιαστής. Ποιος δεν θα ήθελε να ρίξει μερικά χαστούκια σε καποια αλαζονικά εξουσιαστικά μούτρα;

  192. P_G_Krimpas said

    170, 173 Νίκο, κατά τη γνώμη σωστά το μυρίζεσαι: το «μπουρντούμπου» πρέπει να είναι παραφθορά του τούρκικου vurdum ‘χτύπησα, έδειρα’. Σαν να λέμε: «μην τολμήσεις να κάνεις αυτό γιατί σε τσάκισα» (στη χρήση του αορίστου αναφέρομαι). Το «βουρντούμ» εύκολα μπορεί να γίνει «μπουρντούμ» (με αφομοίωση κλειστότητας), ενώ το δυσπρόφερτο τελικό -μ θα πήρε αρχικά ένα -ου («μπουρντούμου») και, μετά, το αρχικό «μπου» αφομοίωσε και το τελικό «μου» και το έκανε «μπου». Εναλλακτικά: πρώτα το «βουρντούμ» έγινε «βουρντούμου», και μετά ήρθαν τα «μπουρντούμου > μπουρντούμπου».

  193. P_G_Krimpas said

    170, 173 Νίκο, κατά τη γνώμη μου σωστά το μυρίζεσαι: το «μπουρντούμπου» πρέπει να είναι παραφθορά του τούρκικου vurdum ‘χτύπησα, έδειρα’. Σαν να λέμε: «μην τολμήσεις να κάνεις αυτό γιατί σε τσάκισα» (στη χρήση του αορίστου αναφέρομαι). Το «βουρντούμ» εύκολα μπορεί να γίνει «μπουρντούμ» (με αφομοίωση κλειστότητας), ενώ το δυσπρόφερτο τελικό -μ θα πήρε αρχικά ένα -ου («μπουρντούμου») και, μετά, το αρχικό «μπου» αφομοίωσε και το τελικό «μου» και το έκανε «μπου». Εναλλακτικά: πρώτα το «βουρντούμ» έγινε «βουρντούμου», και μετά ήρθαν τα «μπουρντούμου > μπουρντούμπου».

  194. loukretia50 said

    ΣΠ
    Μερσί! Η άμεση ανταπόκριση ξέρεις φυσικά ποιόν μου θύμισε…
    btw,
    Στον πίνακα που ο μπουφλισθείς δεν είχε μούτρα να εμφανιστεί, νομίζω ότι απεικονίζεται αντίδραση σε παρενόχληση.
    Το ξεσκονόπανο στο πάτωμα παραπέμπει σε υπηρέτρια που προφανώς έσκυβε όταν ο τύπος με τη φιούμπα, την περούκα και το πεσμένο καπέλο – που θυμίζει γιογιό, ενδεικτικό ευγενούς, αγενέστατα επωφελήθηκε.
    Καθημερινές καταστάσεις, άρα δικαίως του την άστραψε και του ήρθε ο ουρανός σφοντύλι!
    Διαφωνείτε?

  195. Δεν είχα κτυπήσει ποτέ τα παιδιά μου, όταν στα 12-13 ο γιός μου μου ζήτησε να τον κτυπήσω άνευ λόγου (μάλλον άλλοι από το σόι του τις έβρεχαν στα μαλακά). Του έκανα το χατήρι αλλά με αρκετά δυνατό χαστούκι. Ε, όχι και τόσο δυνατά, μου είπε και δεν μου ξαναζήτησε ή έδωσε αφορμή.
    Στην σχολική καριέρα μου ποτέ, αν και στα νυκτερινά πολλά μπουμπούκια είχα. Τα κατάφερνα όμως στα λόγια όπως θμάμαι μια φορά που ήμουνα Α/Φ ο φρουρός της πύλης με φώναξε αδυνατώντας να εμποδίσει ένα μεθυσμένο να μπει στο στρατόπεδο. Μου πήρε πάνω από τέταρτο να τον πείσω να φύγει.

    οταν τιμωρείς κάποιον πρέπει να σκέπτεσαι πως αν του βάλεις την ανώτερη ποινή πιθανόν να υπάρχει βαρύτερο αμάρτημα από αυτό που έχει υποπέσει οπότε στο βαρύτερο αμάρτημα θα είσαι άοπλος

  196. sarant said

    193 Ωραία!

  197. 193, 197
    Με υπόψη το #184 της γαλής του ιστολογίου μάλλον δεν είναι τούρκικο. Σ’ εμάς πρέπει να έμεινε από κάποιο οθωμανικό σχετικό, προφανώς αραβικής αρχής. Δάνεια από τα οθωμανικά προς τα αραβικά δεν έχω υπόψη μου.
    Με μια λέξη, Δύτης 🙂
    Εχτός κυρ-Πρόεδρε και το #184 το αποδώσουμε στη θηλυκιά φύση που είναι κακιά, ψεύτρα, κάνει πχχχ και τζαγκουρνάει και μετά αρχινάει να γουργουρίζει και να μας καλοπιάνει για να πέσει στα μαλακά η μπαμπέσα 🙂

  198. Δεν μου λέει τίποτα αυτό το μπουρντουμπου…

  199. ΚΩΣΤΑΣ said

    Μπουρντούμ ή μπουρντρούμ ή κάπως έτσι, κάτι μου θυμίζει. Πέσιμο επικίνδυνο, που μπορεί και να χτυπήσεις. Αν βοηθάει κάπου αυτή η πληροφορία.

  200. loukretia50 said

    To μόνο που έμαθα – προς το παρόν! – είναι ότι στα αραβικά υπάρχει σίγουρα το ρήμα droub / odroub με τη σημασία του δέρνω.
    Και το» b» είναι στο α΄ενικό ενεστώτα του ρήματος – κολλάνε την ανάλογη αντωνυμία στο θέμα σε κάθε πτώση.
    Μέχρι εδώ!
    Ε, δε θα κάτσω και να με βαρέσουν για να το εμπεδώσω!

    Χχτήνος, άσε τις χτηνωδίες!
    Αν αφήνεις τη φύση τη λύση να δίνει…. χαθήκαμε!

  201. gbaloglou said

    180 Είχε αφήσει (ο εισπράκτορας) τον κόσμο να περιμένει έξω από το λεωφορείο ή κάτι τέτοιο.

  202. Πέπε said

    194
    Λουκρητία, αν αυτό το κατσαρό που φοράει στο κεφάλι της είναι μπονέ υπηρέτριας, τότε σίγουρα έχεις δίκιο. Αλλά δε θα ‘πρεπε να φοράει και καμιά ποδιά, και λιγότερο πολυτελή φορέματα;

    Πάντως εντυπωσιάζει το απόλυτα αξιοπρεπές ύφος της. Ο άλλος είναι κωμική φιγούρα, μοιάζει έτοιμος να το πει στη μαμά του. Νομίζω συμφωνούν μαζί μου κι οι άλλοι τρεις που έσπευσαν να δουν τι έγινε.

  203. loukretia50 said

    203. Oι άλλες δύο που χασκογελούν παρέα με τον έτερο κομψευάμενο, δε φοράνε, γιαυτό το υπέθεσα.
    Άλλωστε ένα ξεσκονισματάκι έκανε, όχι λάτζα!

  204. Ανδρέας Τ said

    Λόγω νοσοκομείου με πνευμονική ανεπάρκεια ήθελα να γράψω δυο λογια για τον Ιατρού που μας άφησε Καλό ταξίδι.
    Για ένα διάσημο χαστούκι που έδωσε η Μπεάτε Κλαρσφελντ στο ναζί πρωθυπουργού της Γερμανίας

  205. sarant said

    205 Περαστικά, αγαπητε!

  206. Πέπε said

    204

    Πράγματι δε φοράνε. Αλλά η ποδιά δεν είναι μόνο για τις στιγμές που θα τη λερώσεις, είναι και στοιχείο στολής.

    Πάντως κι οι νοικοκυραίοι, είτε είναι αυτοί που βλέπουμε είτε όχι, δε θα απέκλεια το σενάριο να το ‘χουν λίγο στήσει το πράγμα. Αυτές οι βαριές κουρτίνες μεταξύ των δωματίων, ποιον έντιμο σκοπό εξυπηρετούν; Μη μου πεις ότι είναι για θερμομόνωση…

  207. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    205 Περαστικά σας!
    Ευχαριστώ για την αναφορά στο χαστούκι της Μπεάτε Κλάρσφελντ.

    Έχει και λίγο Ελλάδα το άρθρο, ας βάλουμε λίγο.
    Στις 7 Νοεμβρίου του 1968, η Μπεάτε Κλάρσφελντ, κάνοντας χρήση της δημοσιογραφικής ταυτότητας του συζύγου της, πέρασε την είσοδο του Συνεδριακού Κέντρου στο Δυτικό Βερολίνο. Γρήγορα και αθόρυβα πλησίασε από πίσω τον Δυτικογερμανό καγκελάριο Κουρτ Γκέοργκ Κίζινγκερ, που ανυποψίαστος μοίραζε αυτόγραφα, σε κάποιο διάλειμμα του συνεδρίου του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος. Κάτι στις κινήσεις της Κλάρσφελντ κίνησε την προσοχή. Καθώς, όμως, γύρισε προς το μέρος της, εκείνη σήκωσε το χέρι και φωνάζοντας «Ναζί! Ναζί!, του άστραψε ένα δυνατό χαστούκι. Εμβρόντητος ο καγκελάριος σκέπασε με το χέρι του το αριστερό του μάτι. Λίγο αργότερα εκείνος οδηγήθηκε στον οφθαλμίατρο και η εκρηκτική Κλάρσφελντ στον εισαγγελέα. Την ίδια ημέρα καταδικάστηκε με συνοπτικές διαδικασίες σε ένα χρόνο φυλάκιση, προς μεγάλη της απογοήτευση, όχι τόσο για την καταδίκη, αλλά επειδή με το χαστούκι απέβλεπε σε ανοιχτή πολιτική δίκη.
    Η ηλικίας 29 χρόνων Βερολινέζα είχε κηρύξει τον πόλεμο εναντίον του Κίζινγκερ ήδη από το 1966, όταν αυτός ανέλαβε την καγκελαρία. Η νεαρή Γερμανίδα τόλμησε να δημοσιεύσει μια σειρά άρθρων στο γαλλικό περιοδικό «Combat», στα οποία κατηγορούσε τον καγκελάριο Κουρτ Κίζινγκερ, εξαιτίας του ναζιστικού του παρελθόντος. Επικαλούμενη το αμαρτωλό παρελθόν του στο ναζιστικό κόμμα, του οποίου ο καγκελάριος υπήρξε μέλος από το 1933 ως το 1945, τον αποκάλεσε «εγκληματία και δολοφόνο», με αποτέλεσμα να χάσει τη θέση της στη γραμματεία της Γαλλογερμανικής Ένωσης Νεολαίας. Απτόητη, σχεδίαζε επί ένα εξάμηνο το χαστούκι, που τελικώς έμεινε ιστορικό. Το αφιέριωσε μάλιστα στον Μανώλη Γλέζο για την αντιναζιστική του δράση. Το χαστούκι της Κλάρσφελντ στον Κίζινγκερ προκάλεσε και δημόσια διαμάχη ανάμεσα στον Γκύντερ Γκρας και τον Χάινριχ Μπελ.
    (….)
    Το ζεύγος Μπεάτε και Σερζ Κλάρσφελντ απέκτησε δύο παιδιά: τον Αρνό και τη Λίνα. Το 2015 εξέδωσε τα απομνημονεύματά του, που στην Ελλάδα κυκλοφόρησαν με τον τίτλο «Απομνημονεύματα: Κυνηγώντας τους Ναζί» (εκδόσεις Καπόν), όπου διδάσκουν ότι ο αγώνας ενάντια στον εθνικοσοσιαλισμό είναι, πέρα από μία μάχη ιδεών, υπόθεση της καθημερινής συνείδησης των πολιτών… «Είμαστε μαζί από τον Μάιο του 1960, τότε που είδαμε το «Ποτέ την Κυριακή» του Ζυλ Ντασέν», ξεκίνησε την ομιλία του ο Σερζ Κλάρσφελντ: «Όταν αρχίσαμε να ψάχνουμε τα εγκλήματα των ναζί δεν ήμασταν πολιτικοποιημένοι. Εγώ ήμουν γιος Εβραίου που έχασε τη ζωή του στο Ολοκαύτωμα και η Μπεάτε κόρη Γερμανού αξιωματικού. Εν συνεχεία στρατευτήκαμε.
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CF%80%CE%B5%CE%AC%CF%84%CE%B5_%CE%9A%CE%BB%CE%AC%CF%81%CF%83%CF%86%CE%BB%CE%B5%CE%BD%CF%84

  208. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ένα-ένα τα θυμάμαι τα χαστούκια… Σαν κι αυτό που είχε δώσει ο Δροσογιάννης, τότε πολλά βαρύς υπουργός Δημοσίας Τάξεως του παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ, σε τροχονόμο, επειδή ο άμοιρος έκανε σωστά τη δουλειά του, κόβοντας κλήση σε φίλο του λοκατζή υπουργού. «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;».

  209. 208 Ο Μπελ της έστειλε τριαντάφυλλα, ο Γκρας χαρακτήρισε την πράξη της παράλογη. Πάντα προτιμούσα τον Μπελ!

  210. Γιάννης Κουβάτσος said

    Η απάντηση του Μπελ στον Γκρας:

    «Με ύφος αυθεντίας, ο Γκίντερ Γκρας διαπίστωσε πως δεν υπήρχε λόγος να στείλουμε λουλούδια στην Μπεάτε Κλάρσφελντ. Ομως αυτή η διαπίστωση μου φαίνεται μάλλον φαντασμένη, ενοχλητική και ακόμα, επειδή έγινε με επίσημο τρόπο, εντελώς άτοπη. Αναρωτιέμαι, εντελώς ταπεινά, πρέπει ο Γκίντερ Γκρας να κρίνει εάν έχω το δικαίωμα να στείλω λουλούδια σε μια κυρία; Ομως, είχα αυτό το δικαίωμα και είμαι έτοιμος να το διεκδικήσω απ’ όλες τις αυθεντίες μεταξύ των συναδέλφων μου. Χρωστούσα στην Μπεάτε Κλάρσφελντ αυτά τα λουλούδια για τους εξής λόγους: ως λογική συνέπεια των δραστηριοτήτων μου ως συγγραφέα, ανεξάρτητα αν είναι σημαντικές ή ασήμαντες, και με όποιον τρόπο θέλουν να τις κρίνουν οι συγκεκριμένες αυθεντίες. (…) Λόγω της μητέρας μου, σε ανάμνηση αυτής της γυναίκας που πέθανε τον Νοέμβριο του 1944 στη διάρκεια αεροπορικής επίθεσης και που συγκέντρωνε αρετές που είναι πολύ σπάνιο να δει κανείς συγκεντρωμένες: εξυπνάδα, αφέλεια, χαρακτήρα, ένστικτο και αίσθηση του χιούμορ! Εκείνη μου έμαθε να μισώ τους Ναζί, και ειδικά εκείνους στους οποίους ανήκει ο κ. Κίζινγκερ: τους αστούς, περιποιημένους Ναζί, εκείνους που δεν λερώνουν τα χέρια ούτε τα ρούχα τους και συνεχίζουν μετά το 1945 να διασχίζουν χωρίς αιδώ τη Γερμανία και να καλούνται μάλιστα να βγάζουν λόγους από την Κεντρική Επιτροπή των Γερμανών Καθολικών. (…) Λόγω της γενιάς στην οποία ανήκω: εκείνης των σκοτωμένων και των επιζώντων, και οι επιζώντες δεν μπορούν να στείλουν λουλούδια στην κυρία Κλάρσφελντ, διότι εάν της εξέφραζαν τη συμπάθειά τους με λουλούδια, θα έχαναν τη θέση τους ως δάσκαλοι, καθηγητές, τηλεοπτικοί παραγωγοί, διευθυντές εκδοτικών οίκων. Εγώ μπορώ να το κάνω και το κάνω, και παίζω με τη θέλησή μου τον αποδιοπομπαίο τράγο χάριν εκείνων των οποίων η ελευθερία δεν μπορεί να πάει τόσο μακριά όσο η δική μου. (…) Η πρωτόγονη ψυχολογία των αστών βγάζει πάντα από το σακί αυτή τη λέξη, την οποία χρησιμοποιεί δυστυχώς και ο Γκίντερ Γκρας: τη λέξη «υστερική». Μια παρατήρηση, για να τελειώνουμε: για τρίτη φορά, είμαι ο μοναδικός κριτής – πολύ ταπεινά, βέβαια – που θα κρίνει εάν έχω το δικαίωμα να στείλω λουλούδια σε μια γυναίκα. Εάν το έκανα, ήταν επίτηδες και αυθόρμητα, και είμαι έτοιμος να το ομολογήσω μπροστά στους πιο εξέχοντες δασκάλους της πιο βαθιάς ψυχολογίας.
    Οταν έμαθα για τη χειρονομία της κυρίας Κλάρσφελντ, ήταν έντεκα η ώρα το βράδυ: ώρα που δεν ενδείκνυται να στείλεις λουλούδια στο Παρίσι. Είχα λοιπόν όλο τον καιρό να το συζητήσω με την οικογένεια, να κοιμηθώ, να το ξανασυζητήσω στο πρωινό, να το σκεφτώ πάλι, και άφησα – κατά το ήμισυ επίτηδες – να περάσουν τρεις ώρες πριν στείλω τον δεύτερο γιο μου να δώσει την παραγγελία στον ανθοπώλη της γωνίας. Από τότε, έστειλα κι άλλα λουλούδια στην κυρία Κλάρσφελντ και πιστέψτε με, θα της στείλω – μετά συγχωρήσεως – και τρίτη φορά, εάν παρουσιαστεί η ευκαιρία».

  211. Α, μπράβο! Πού το βρήκες;

  212. Γιάννης Κουβάτσος said

    Εδώ :
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.tanea.gr/2016/01/15/lifearts/dyo-nompelistes-tsakwnontai-gia-tin-mpeate&ved=2ahUKEwizj7WC2PT2AhVigf0HHe-XCOcQFnoECAMQAQ&usg=AOvVaw1F20uaKK5cP2CuvKFPb618

  213. Ντάνκεσεν!

  214. Γιάννης Κουβάτσος said

    Κι εδώ η πλήρης απάντηση, χωρίς τα αποσιωπητικά της ελληνικής μετάφρασης :

    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://fr.boell.org/fr/2021/08/05/des-fleurs-pour-beate-klarsfeld&ved=2ahUKEwjxm9r63PT2AhWKzaQKHdDYDlIQFnoECAsQAQ&usg=AOvVaw0YVnqssvHxE-_JhpT1eCA5

  215. Μάλιστα, ωραίο και το κομμάτι που έκοψαν τα Νέα:
    Parce que, regardons le discours de Günter Grass, notre critique – celle de tous les écrivains critiques – à l’égard du Dr. Kiesinger est toujours comptée positivement pour la République fédérale : nous jouons le rôle ridicule de « la conscience de la République fédérale », nous sommes présentables à l’étranger où l’on peut en même temps se pavaner en parlant des néo-nazis en RFA, tandis que les respectables chefs de gouvernement de ces pays prennent le petit déjeuner avec le Dr. Kiesinger. De quelque façon et avec quelque calibre que nous attaquions Kiesinger : rien ne nous arrive parce que nous sommes les idiots modèles « en vue » de la RFA. Il se peut que quelque part en secret cela soit porté sur notre ardoise et qu’un jour pendant l’ère Strauss – toujours avec Willy Brandt comme vice-chancelier – la facture soit présentée ;

  216. sarant said

    Πολύ ενδιαφέροντα τα τελευταία αυτά σχόλια!

  217. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πιο πολύ μου άρεσε αυτό :
    «Εκείνη μου έμαθε να μισώ τους Ναζί, και ειδικά εκείνους στους οποίους ανήκει ο κ. Κίζινγκερ: τους αστούς, περιποιημένους Ναζί, εκείνους που δεν λερώνουν τα χέρια ούτε τα ρούχα τους και συνεχίζουν μετά το 1945 να διασχίζουν χωρίς αιδώ τη Γερμανία και να καλούνται μάλιστα να βγάζουν λόγους από την Κεντρική Επιτροπή των Γερμανών Καθολικών»

  218. IWN said

    Αποκλείεται το χαστούκι να είναι ηχοποιημένη λέξη;

  219. antonislaw said

    Καλημέρα σας! (όλο ετεροχρονισμένα γράφω…)
    139, 155
    «Στην Κρήτη το χαστούκι αναφέρεται και ως «στραβοπαλαμίδι»…»

    Το στραβοπαλαμίδι είναι αυτό που λέμε η ξανάστροφη, η ανάποδη, αλλά παραδόξως το έχω ακούσει στη Λάρισα, ενώ αν και κρητικός δεν το έχω ακούσει στα μέρη του Ρεθέμνου από όπου κατάγομαι.

    Την κατραπακιά ή σβερκιά (ειδικά στους φρεσκοκουρεμένους για το «με γεια») τη λέγαμε στο δημοτικό σχολείο στο Ρέθυμνο και σκλάπα, που έκανε τον χαρακτηριστικό ήχο «πλατς» αλλά μπορεί να ήταν και δική μας έμπνευση, ηχομιμητική, δεν την έχω ματακούσει από τότε. Επίσης ένας γυμναστής μας όταν ήθελε να μας δώσει τέτοιου είδους φάπα έλεγε το πρόσταγμα «στο φούντος!» που σήμαινε να σκύψεις όσο πήγαινε πια κάτω, να ακουμπήσει το πηγούνι στο στέρνο για να φας τη φάπα και να κάνει και ήχο.(το φούντο: ο πάτος της θάλασσας)

    Επίσης υπάρχει το μεγεθυντικό στο χαστούκι και στο σκαμπίλι, ο χάστουκος και η σκαμπίλα (δάσκαλός μου πάντα έτσι τα έλεγε «θα σου παίξω το χάστουκο» ή «τη σκαμπίλα»).

    Υπάρχει και το ρήμα φουσκίζω, που στην Κρήτη ο παππούς μου το έλεγε για το χαστουκίζω αλλά και για το ξυλοφορτώνω γενικά (δεν έλεγε όμως τη λέξη ο φούσκος με την έννοια του χαστουκιού, αλλά με την έννοια του φούσκα, και μια ωραία λέξη του παππού μου όταν απευθυνόταν σε μένα: «κακαφούσκης»=ο μπουχέσας). Το φουσκίζω ως χαστουκίζω είδα ότι το λένε και στην Κύπρο. Επίσης στα κυπριακά Φουσκιά = ηχηρό χαστούκι και Φουσσιεύκω = χαστουκίζω, επιτιμώ, προσβάλλω, αλλά και βιζινίζω, βιζιρίζω, βουζουνίζω, βιζουρίζω = χαστουκίζω αστραπιαία, ηχώ, κροτώ
    Βιζινιστός = αστραπιαίο χαστούκι )

    Click to access cypriot_words.pdf

  220. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    184

    Σκαρφαλώνουμε στην άμμο. Το λαχάνιασμα αφηνιάζει, ο αέρας γίνεται λίγος. Η γέρικη καμήλα γονατίζει. «Γούδρουμπου, γούδρουμπου!«, φωνάζει ο γερο-Μπάντυ. «Χτύπα τη, χτύπα τη!«. Και τη σπρώχνουμε μεις από πίσω και τραβάει αυτός μπροστά το σκοινί. Και χωνόμαστε βαθιά στην άμμο.

    Γ. Μανιάτης, Δραπέτευσα από τη Λεγεώνα των Ξένων.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: