Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Σκέψεις για μια φρικτή υπόθεση

Posted by sarant στο 11 Απριλίου, 2022


Εδώ και πολύ καιρό αρνιόμουν υποσυνείδητα να διαβάσω το παραμικρό για την υπόθεση των ύποπτων θανάτων των τριών κοριτσιών στην Πάτρα. Δεν βλέπω και τηλεόραση, οπότε ήμουν μονωμένος από τις ατελείωτες συζητήσεις για το θέμα, που τον απόηχό τους αχνά τον αντιλαμβανόμουν από αναφορές στο Φέισμπουκ και στο Τουίτερ.

Ωστόσο, από τότε που απαγγέλθηκε κατηγορία στη μητέρα, που το περίεργο όνομά της, Ρούλα Πισπιρίγκου, το έβλεπα πότε πότε να αναφέρεται αλλά δεν είχα συνειδητοποιήσει για ποιαν πρόκειται, δεν μπόρεσα να συνεχίσω να αγνοώ την υπόθεση. Αν μη τι άλλο, αμέτρητοι φίλοι μου στο Φέισμπουκ έγραψαν αναρτήσεις στις οποίες στηλίτευαν τους ανθρώπους («τον όχλο») που μαζεύτηκαν οργισμένοι έξω από το σπίτι της φερόμενης ως δολοφόνου.

H μητέρα κατηγορείται, προς το παρόν, για τον φόνο της κόρης της Τζωρτζίνας, για τον τρίτο δηλαδή από τους ύποπτους θανάτους, αλλά εικάζεται ότι και οι πρώτοι δύο θάνατοι δεν ήταν φυσικοί. Σύμφωνα με τις γνωματεύσεις των ειδικών, ο θάνατος επήλθε από τη χορήγηση μεγάλης δόσης κεταμίνης, ενός φαρμάκου που χορηγείται ως αναισθητικό και που δεν είναι εύκολο να το προμηθευτεί κάποιος. Η μητέρα, από την πλευρά της, αρνείται τα πάντα.

Η υπόθεση αυτή μου δίνει έναυσμα για διάφορες σκέψεις, που σκόρπια θα τις εκθέσω στο σημερινό άρθρο. Όχι τόσο για το ίδιο το έγκλημα, αν έγκλημα υπάρχει αλλά για τα περιρρέοντα και τα παρεπόμενα.

Το να σκοτώσει μια μητέρα το παιδί της ή τα παιδιά της είναι βέβαια κάτι το αποτρόπαιο, αφού διαρρηγνύει μια σχέση που τη θεωρούμε ιερή, περισσότερο και από την αντίστοιχη σχέση του πατέρα. Να πούμε εδώ ότι οι γονείς αυτοί συχνά χαρακτηρίζονται παιδοκτόνοι, αλλά με τη χαλαρή και καθομιλούμενη έννοια του όρου. Ο όρος «παιδοκτονία» όμως έχει πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο, αφορά μονάχα τη μητέρα και ειδικότερα μονάχα τη μητέρα «που με πρόθεση σκότωσε το παιδί της κατά ή μετά τον τοκετό, αλλά ενώ εξακολουθούσε ακόμη η διατάραξη του οργανισμού της από αυτόν» (άρθρο 303). Για την ειδική αυτή περίπτωση προβλέπεται επιείκεια, εφόσον η παιδοκτόνος «τιμωρείται με κάθειρξη έως δέκα έτη».

Στα αστυνομικά χρονικά της χώρας μας, οι περιπτώσεις μητέρων που σκότωσαν τα παιδιά τους είναι σπάνιες, αλλά όχι και ανύπαρκτες. Στο ιστολόγιο είχαμε αναφερθεί σχετικά πρόσφατα στη «Μήδεια του Καλαμακίου», την Αμερικανίδα που είχε στραγγαλίσει τα παιδιά της και είχε αποπειραθεί να αυτοκτονήσει, στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Το in.gr αναφέρει εδώ αυτή την περίπτωση της Νίτας Μπέικερ, μαζί με άλλες, σύνολο «15 ‘παιδοκτονίες’ που συγκλόνισαν το πανελλήνιο» -όπως βλέπετε δεν είναι πολλές περιπτώσεις (και περιλαμβάνουν και φόνους παιδιών από τον πατέρα ή φόνους ενήλικων παιδιών). Ο Λεωνίδας Ηρακλειώτης θυμήθηκε μια πολύκροτη υπόθεση στις ΗΠΑ, όπου μια Τεξανή, η Αντρέα Γέιτς, έπνιξε στη μπανιέρα τα πέντε παιδιά της, τον Ιούνιο του 2001. Η υπόθεσή της απασχολούσε τα μέσα ενημέρωσης συνεχώς, μέχρι τις 11 Σεπτεμβρίου εκείνης της χρονιάς.

Ωστόσο, σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, αλλά και στο αρχέτυπο της Μήδειας, η μητέρα σκοτώνει τα παιδιά της σε μια έκρηξη πάθους ή παράνοιας -δεν υπάρχει δηλαδή η προμελέτη, ο σχεδιασμός, ο ψυχρός υπολογισμός, που αποδίδεται στη μητέρα της Πάτρας, αν βέβαια αποδειχτεί ένοχη για το έγκλημα για το οποίο κατηφορείται. Αν έτσι έχουν τα πράγματα, αυτό θα κάνει την περίπτωση της Πάτρας υπερσπάνια, όχι απλώς σπανιότατη.

Εξηγεί άραγε η σπανιότητα της υπόθεσης την αντίδραση του κόσμου, που πήγε και πολιόρκησε το σπίτι της οικογένειας Πισπιρίγκου μόλις απαγγέλθηκε η κατηγορία; Εδώ ασφαλώς έπαιξαν πρωτεύοντα ρόλο διάφορες εκπομπές των μέσων ενημέρωσης που με γνώμονα την τηλεθέαση έφτασαν σε χονδροειδείς υπερβολές.

Υπάρχει φυσικά και το τεκμήριο της αθωότητας. Η κ. Πισπιρίγκου μέχρι να καταδικαστεί τεκμαίρεται αθώα, όπως αθώοι τεκμαίρονται, ας πούμε, ο Δημ. Λιγνάδης και ο Πέτρος Φιλιππίδης, για να αναφέρω δυο άλλες υποθέσεις του καιρού μας. Για να το πάμε λίγο πιο πέρα, αθώος τεκμαίρεται και ο Κασιδιάρης εφόσον δεν υπάρχει τελεσίδικη καταδίκη (νομικοί, αν κάνω λάθος διορθώστε με). Μα τότε, θα μου πείτε, γιατί έβαλες στο πέτο σου την κονκάρδα «Δεν ειναι αθώοι» όταν επρόκειτο να ανακοινωθεί η πρωτόδικη απόφαση για τη Χρυσή Αυγή; Διότι δεν ήταν μια νομική τοποθέτηση αλλά μια πολιτική δήλωση.

Τέλος πάντων, το να περιφρονείται το τεκμήριο της αθωότητας σε μια καφενειακή συζήτηση ανάμεσα σε απλούς πολίτες είναι βεβαίως κακό αλλά δεν είναι και τόσο σοβαρό, όσο είναι το να αγνοείται από τα μέσα ενημέρωσης  (που διαμορφώνουν συνειδήσεις: στη Γαλλία λένε l’auteur presumé, ο φερόμενος ως δράστης ακόμα και για αυτόφωρες συλλήψεις) ή από δημόσια πρόσωπα με πολιτικά αξιώματα. Στην περίπτωση που μας απασχολεί, δεν έλειψαν τέτοιες τοποθετήσεις, όπως στα δυο τουίτ που παραθέτω.

Πολλοί επέκριναν, κι εγώ μαζί, την κ. Νικολάου ή τον κ. Κυρανάκη, επειδή στα τουίτ τους, αν και νομικοί, ποδοπάτησαν βάναυσα το τεκμήριο αθωότητας για λίγα (ή ίσως για πολλά) ψηφαλάκια. (Kαι όχι μόνο: ο υπαινιγμός για την επαναφορά της θανατικής ποινής είναι σαφής στο πρώτο τουίτ). Για να είμαι δίκαιος, πρέπει να παραδεχτώ ότι στη χώρα μας κι άλλοι πολιτικοί έχουν περιφρονήσει το ίδιο τεκμήριο -και όχι μόνο ο σημερινός πρωθυπουργός (όταν έβγαλε ένοχο τον Κ. Βαξεβάνη πρόσφατα) αλλά και ο προηγούμενος (που είχε βιαστεί να βγάλει ένοχο τον Ριχάρδο).

Η υπόθεση έδειξε επίσης πόσο δύσκολο είναι να γίνει συζήτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τέτοια θέματα -όσοι ζητούσαν την κεφαλή της «φόνισσας» επί πίνακι δεν τσιγκουνεύονταν προσβολές προς όσους διαμαρτύρονταν για την περικύκλωση του σπιτιού της. (Όταν εγώ σε μια συζήτηση στο Τουίτερ είπα ότι η Ρ.Πισπ. δεν είναι ακόμα δολοφόνος αλλά κατηγορούμενη, μία κυρία, που δεν την ήξερα, γνωμάτευσε ότι η μητέρα μου ειναι αποτυχημένη μητέρα (!) Τα χειρότερα τα άκουσαν όσοι τόλμησαν ν’ αμφισβητήσουν την Αγγελική Νικολούλη).

Βλέποντας τις αντιδράσεις των επώνυμων και των ανώνυμων για την απαγγελία κατηγορίας για το έγκλημα της Πάτρας δεν μπόρεσα να μην κάνω συγκρίσεις με την υπόθεση της Ανδραβίδας. Ένα μήνα νωρίτερα, περίπου, ένας 60χρονος σπιτονοικοκύρης σκότωσε ένα αντρόγυνο, νοικάρηδές του, και στραγγάλισε και τα δυο μικρά παιδιά τους, επειδή του χρωστούσαν δυο ή τρία νοίκια. Ομολόγησε την πράξη του. Τυπικά είναι επίσης αθώος -τον λέμε καθ’ ομολογία δολοφόνο ή κατηγορούμενο, αλλά το περίεργο είναι ότι γι’ αυτόν τον καθ’ ομολογία δολοφόνο ούτε κόσμος μαζεύτηκε έξω από το σπίτι του (μόνο λίγοι τον αποδοκίμασαν έξω από το δικαστικό μέγαρο της Αμαλιάδας, όταν τον οδηγούσαν στον εισαγγελέα) και βέβαια κανείς πολιτικός δεν έκανε δηλώσεις να ζητήσει παραδειγματική ποινή -ίσως επειδή τα θύματα ήταν αλλοδαποί, Αλβανοί· ίσως επειδή κάποιοι έκριναν ότι είχε δικαιολογία να θυμώσει, του χρωστούσαν νοίκια. Ίσως κι επειδή τα μέσα ενημέρωσης δεν φούσκωσαν την υπόθεση.

Είδα ότι περίπου τα ίδια έγραψε ο Πάσχος Μανδραβέλης, με τον οποίο δεν συμφωνώ και τόσο συχνά. Οπότε, κλείνω παραθέτοντας το άρθρο του:

Τα παιδιά της Πάτρας και της Ανδραβίδας

Δεν πέρασε ούτε ένας μήνας από τότε που εξιχνιάστηκε το στυγερό έγκλημα της Ανδραβίδας (5.3.2022). Eνας «αγανακτισμένος» ιδιοκτήτης ακινήτου σκότωσε τους αλβανικής καταγωγής ενοικιαστές του, 37 και 31 ετών –«γιατί δεν μου πλήρωναν τα ενοίκια», είπε–, αλλά έπνιξε και τα δυο μωρά τους, δύο και τριών χρόνων!

Ολως παραδόξως, τότε δεν είχαμε μακρά αφιερώματα στα δελτία ειδήσεων· δεν υπήρχαν αγανακτισμένοι πολίτες να συρρέουν έξω από το σπίτι του κατηγορουμένου και να γράψουν στα παντζούρια του «θάνατος στον παιδοκτόνο»· ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη δεν τουίταρε ότι «στην πρωτοφανή υπόθεση του θανάτου των δύο παιδιών από την Ανδραβίδα η ΕΛ.ΑΣ. κινήθηκε με επαγγελματισμό, μεθοδικότητα και αποτελεσματικότητα, σε πλήρη συνεργασία με τις εισαγγελικές αρχές. Η υπόθεση ασφαλώς συγκλονίζει το πανελλήνιο. Από εδώ και πέρα τον λόγο έχει η Δικαιοσύνη», όπως έκανε στην περίπτωση της Πάτρας· ο βουλευτής της Β΄ Αθηνών κ. Κώστας Κυρανάκης δεν τουίταρε πως «δεν υπάρχει καμία ποινή στον Ποινικό Κώδικα που να αντιστοιχεί σε αυτό το τερατώδες έγκλημα. Κανένας “σωφρονισμός” δεν μπορεί να σωφρονίσει έναν άνθρωπο που πνίγει με τα χέρια του δύο μωρά εν ψυχρώ (το ένα μέσα στην κούνια του). Τα ισόβια να είναι ισόβια. #Ανδραβιδα». Εμεινε αναπάντητο το ερώτημα, που ακούστηκε κατά την προσαγωγή του κατηγορουμένου στον ανακριτή: «Τα παιδιά, γιατί σκότωσες τα παιδιά;».

Μπορεί να αιτιολογηθεί αυτή η ανισορροπία οργής και δημοσιότητας από το γεγονός ότι στην υπόθεση της Πάτρας υπάρχουν τρία νεκρά παιδιά, έναντι δύο (σίγουρα) δολοφονημένων στην Ανδραβίδα; Βεβαίως στην πρώτη περίπτωση το μόνο που ξέρουμε σίγουρα είναι πως μόνο το τρίτο έχει δολοφονηθεί κι ας τουιτάρει η πρώην γ.γ. του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και υποψήφια βουλευτής της Ν.Δ. «τρεις αθώες ψυχές. Αραγε, υπάρχει τιμωρία για τέτοιο έγκλημα;» (Σοφία Νικολάου, 30.3.2022)· οι πολιτικοί μας εκτός από δικαστικές αποφάσεις εκδίδουν πλέον και ιατροδικαστικά πορίσματα. Να φταίει άραγε ότι στην Πάτρα κατηγορείται η μητέρα για τον φόνο του παιδιού της, ενώ στην Ανδραβίδα κατηγορείται ένας χολερικός ακροδεξιός, ή μήπως ότι στη δεύτερη περίπτωση τα θύματα ήταν «Αλβανάκια»;

Μεγαλύτερο ρόλο μάλλον έπαιξαν τα κανάλια, με τις σχοινοτενείς εικασίες τους και τα άτεχνα γραφικά τους. Παλιά τους τέχνη κόσκινο: πυροδότησαν την οργή. Αν όμως η σπανιότητα του ενδεχόμενου εγκλήματος στην Πάτρα δικαιολογεί το ενδιαφέρον των καναλιών –ασχέτως αν αυτή εκδηλώθηκε πολλάκις με χυδαίο τρόπο–, ο τοκισμός στον λαϊκισμό από τους πολιτικούς είναι ασυγχώρητος. Δουλειά τους δεν είναι να τουιτάρουν τους καημούς ή τη φρίκη των πολιτών, αλλά αφενός να μη ρίχνουν λάδι στη φωτιά και αφετέρου να ιεραρχούν τα πράγματα. Η πιθανή δολοφονία τριών παιδιών από τη μητέρα τους είναι φριχτό, αλλά εξαιρετικά σπάνιο πράγμα, και η πολιτεία δεν μπορεί να κάνει πολλά για να το προλάβει. Αν όμως η δολοφονία δύο μωρών στην Ανδραβίδα είχε ρατσιστικά χαρακτηριστικά, είναι κάτι που πρέπει να μας απασχολήσει όλους, και πρώτους τους λαλίστατους πολιτικούς…

122 Σχόλια προς “Σκέψεις για μια φρικτή υπόθεση”

  1. dryhammer said

    Καλημέρα, καλή (βαγιανή) βδομάδα

    0> … το έγκλημα για το οποίο κατηφορείται …

    Σε τί κατήφοφρο έπεσε…

    [Για τα μέσα, ισχύει το «Ήβρ’ ο στραβός κατήφορο»…]

  2. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ψύχραιμη η πραγμάτευση του θέματος από τον Νικοκύρη, όπως πάντα. Εννοείται πως συμφωνώ με τα γραφόμενά του. Μία επισήμανση μόνο : αν «κ. Πισπιρίγκου» τότε και κ. Λιγνάδης, κ. Φιλιππίδης, κ. Κασιδιάρης· έτσι, διά τον τύπον. 😊
    Οι διαδηλώσεις έξω από τα σπίτια των κατηγορουμένων, οι προπηλακισμοί έξω από τα δικαστήρια, οι συνεχείς τηλεδίκες με τη συμμετοχή ειδικών και «ειδικών», το διαδικτυακό «λιντσάρισμα», είναι μέρη πλέον του τελετουργικού, από τη στιγμή που ανακοινώνεται η σύλληψη φερομένων ως δραστών ειδεχθών εγκλημάτων. Ο Μπάμπης, η Ρούλα, ο Μάνος (έτσι, με τα μικρά τους ονόματα πάντα) είναι οι σταρ της ημέρας και ολοφάνερα απολαμβάνουν και οι ίδιοι την ηροστράτεια δόξα τους. Μέχρι να τους παραγκωνίσουν ο επόμενος Μάστερ Σεφ ή ο επόμενος σίριαλ κίλερ, αδιάφορο. Όλα πια είναι ευκαιρία για σόου στην κοινωνία του θεάματος, όλοι πια είμαστε δυνάμει πρωταγωνιστές για 15 λεπτά, για 15 ώρες, για 15 ημέρες· σπανίως για περισσότερο, αφού το καταναλωτικό διψάει για φρέσκο αίμα.

  3. Κιγκέρι said

    >>…Δουλειά τους δεν είναι να τουιτάρουν τους καημούς ή τη φρίκη των πολιτών…

    Δουλειά τους δεν είναι να τουιτάρουν γενικώς!

  4. Georgios Bartzoudis said

    «Αν όμως η δολοφονία δύο μωρών στην Ανδραβίδα είχε ρατσιστικά χαρακτηριστικά…».
    # Αυτό και άλλα πολλά «αν» κλπ, κλπ…., δεν βοηθούν την ήρεμη αντιμετώπιση. Αυτό που βοηθά είναι η τήρηση του τεκμηρίου της αθωότητας, ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ, είτε μιλούμε «νομικά» είτε πολιτικά είτε …καφενειακά. [Συμφωνώ ότι σε αυτούς που πάνε να …γιουχάρουν κατηγορούμενους δεν οφείλουμε κανένα «τεκμήριο αγανακτισμένου»]

  5. Λεύκιππος said

    Συμφωνώ κι εγώ με τον Μανδραβέλη. Και μόνο να καθίσεις και να σκεφτείς την όλη διαδικασία με τα μωρά, τρελαίνεσαι.

  6. Triant said

    Καλημέρα.

    Πάρα πολύ σωστά όσα έγραψες Νίκο.

    Επί της ουσίας, δεν ξέρω αν αναφέρθηκε πουθενά αλλά ξέρω πως δεν είναι τόσο σπάνιο για ένα παιδί να προσπαθήσει (ανεπιτυχώς τις περισσότερες φορές) να απαλλαγεί από ένα μικρότερο αδερφάκι που του κλέβει την αγάπη των γονιών του. Ανατριχιαστικό, το ξέρω, αλλά είναι μια πιθανότητα που εξηγεί κάποια πράγματα ιδίως αν το εκμυστηρεύτηκε κάποια στιγμή.

  7. nikiplos said

    Μπράβο Νικοκύρη και για το άρθρο και για την παράθεση του χωρίου του Πάσχου. Όσον αφορά το προκείμενο, ο Rauter είχε υπενθυμίσει τον ορισμό της αξίας μιας πληροφορίας: Είναι τόσο μεγάλη όσο ο αντίκτυπός της στην κοινωνία. Πχ τρεις πληροφορίες: Απολιγνιτοποίηση, αύξηση των επιτοκίων, Πισπιρίγκου. Οι δύο πρώτες είναι ικανές να εξαθλιώσουν μια χώρα 10μυρίων, ενώ η τρίτη δεν έχει κανέναν αντίκτυπο στον γενικό πληθυσμό.
    Ωστόσο τα κανάλια παίζουν και ξαναπαίζουν το έργο, συνέχεια και συνέχεια. Κι αγορεύσεις έναντι αγορεύσεων

    Μια τεχνηέντως υψωμένη δημοσιότητα, σπέκουλα των ιδιωτικών καναλιών, συνιστώσες τηλεμαϊντανών που ανέρχονται κοινωνικά και ως προς τη δημοσιότητα (Αγγέλω, Λέων κλπ), που ειλικρινά, την προηγούμενη εβδομάδα που πέρασε, με έκανε να σκεφτώ πως «αν δεν υπήρχε η Ρούλα Πισπιρίγκου θα την εφεύρισκαν». Ήρθε στη μητέρα μου ο λογαριασμός της ΔΕΗ 716€ με σύνταξη 600€ κι εκείνη μου έλεγε για τη Ρούλα- την αποκαλούσε με το μικρό της όνομα. Έκοψαν την παροχή του κατ’ οίκον οξυγόνου από τα ασφαλιστικά ταμεία, αλλά η παρέα της μάνας μου, εκεί με τη Ρούλα ασχολούνται.

    Επί του πρακτέου, δεν έχω κάτι να πω. Σε αντίθεση με τον Ινδιάνο που τον έχωσε η Ασφάλεια 6 μήνες μέσα, χωρίς στοιχεία, χωρίς να ρωτήσει, μόνο με μια κατάθεση του κουνιάδου του – ενός όχι και τόσο αξιόπιστου προσώπου που είχε και ιδιοτελή κίνητρα, παρόλο το βίντεο που υπήρχε που τον έδειχνε πράγματι να παίζει μπάσκετ στην Ελευσίνα την επίμαχη ώρα. Κι εδώ δεν είναι μόνο η κακή Αστυνομία. Είναι η Άθλια Δικαιοσύνη, οι άθλιοι υπουργοί. Το έκαναν γιατί ξέρουν πολύ καλά πως θα μείνουν ατιμώρητοι. Και βέβαια η παμψηφής αθώωσή του πέρασε στα ψιλά. Άραγε θα τιμωρηθούν ποτέ για παράβαση καθήκοντος?

    Σε αντίθεση με τον Ινδιάνο λοιπόν, το κράτος επέδειξε μια ύποπτη αβρότητα με τη Ρούλα, όπως ακριβώς με τον Λιγδάδη ή τον Φιλιππίδη. Με βάση την πρώτη παράγραφο τούτου του σεντονιού, μόνο με τη χρησιμότητα της είδησης μπορώ να την ερμηνεύσω. Ενορχηστρωμένα παίζουν και ξαναπαίζουν το έργο εδώ και 2 μήνες. Κι αυτό με κάνει αν μη τι άλλο να σκέφτομαι πως «αν δεν υπήρχε η Ρούλα θα την εφεύρισκαν».

  8. leonicos said

    Φρίκη κα θλίψη

    Τί να πω; Τί να σχολιάσω;

    Πάντως, μολονότι κι εγώ δεν παρακολουθώ από κοντά την υπόθεση Πισπιτίγκου,

    μου κάνει εντύπωση η ψυχραιμία της. Εγώ τη γάτα μου αναγκάστηκα κάποτε να της κάνω ευθανασία, και την κλαίω ακόμα. Νιώθω πως την πρόδωσα, επειδη την πήγα στον κτηνίατρο κι εκείνη με εμπιστευόταν.

    Η αδελφή της Πισπιρίγκου δήλωσε «Να τελειώσει αυτή η υπόθεση, να πάμε για ποτάρες. Ούτε καν ποτά. Πάς για ποτάρες όταν έχεις χασει τρία ανίψια;
    Όσο για τον πατέρα… άλλη ψυχραιμία αυτή. Μόνο σ’εξωγηινους θα μπορούσα να τη φανταστώ.

    Δεν λέω πως ‘σκότωσαν’, αυτό ΔΕΝ το ξέρω. Αλλά ΔΕΝ λυπούνται, κι αυτό είναι χειρότερο

  9. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Εξαιρετική τοποθέτηση, είναι καλό να αναδεικνύουμε και τα αυτονόητα μερικές φορές.
    7 Εκτός από πολύ καλό, βολικό το σχόλιο, δε χρειάζεται να τα γράψω κι εγώ 🙂

  10. # 6

    Δεν παρακολουθώ την υπόθεση επισταμένα αλλά αν όπως νομίζω η μικρότερη ήταν το τελευταίο θύμα, δεν μπορεί να ευθύνονται τα προηγούμενα νεκρά; παιδιά !

  11. μήτσκος said

    Καλημέρα!
    Η σύγκριση με την υπόθεση της Ανδραβίδας δεν είναι πολύ πειστική. Υπάρχουν δύο σημαντικές διαφορές που δικαιολογούν και τη διαφορετική αντίδραση (στο συναισθηματικό επίπεδο και μόνο).
    Πρώτον, το προφανές, άλλο φόνος από τη μητέρα και άλλο φόνος από τον σπιτονοικοκύρη.
    Δεύτερον, οι πρώτες ειδήσεις για την υπόθεση της Πάτρας μας οδηγούσαν στο να λυπηθούμε τη μάνα. Οι τρεις θάνατοι παρουσιαζόταν σε πρώτη φάση σαν σύμπτωση, και η τώρα κατηγορούμενη παρουσιάστηκε αρχικά ως τραγική φιγούρα. Οπότε υπήρξε και ένα έντονο στοιχείο ανατροπής.

  12. nikiplos said

    6@ Πολύ ωραία παρατήρηση. Κι ας σκεφτούμε την περίπτωση η Τζωρτζίνα να έγινε τετραπληγική, ενδεχομένως από ατύχημα. Εδώ μπαίνει ένα μεγάλο ζήτημα. Πόσες οικογένειες στην Ελλάδα μπορούν να στηρίξουν τεττραπληγικούς? Εμάς μας έλαχε ο πατέρας μου, και σκοτώσαμε το πατρικό της μάνας μου στην Ακαδημία Πλάτωνος μαζί με δυό γκαρσονιέρες για να τα φέρουμε βόλτα. Κι ευτυχώς έφυγε γρήγορα. Το κράτος ανύπαρκτο, μας έδωσε το 30% των εξόδων μετά από τέσσερα χρόνια. Σωστά διαβάσατε, όσοι φθάσατε ως εδώ: 4.

    Ας θυμίσουμε και την ταινία «Το στίγμα» (1982), όπου για πρώτη φορά εκτέθηκε ένα τεράστιο πρόβλημα που ταλανίζει μια μειοψηφία της ελληνική κοινωνίας.

    Έχω έναν γνωστό που του «έλαχε» να γεννηθεί παιδί με σύνδρομο Down. Μεσούντων των μπαλονιών, των συγχαρητηρίων, της ξέφρενης χαράς των συγγενών, των περήφανων παπούδων κλπ, ο Γιατρός τον πήρε παράμερα τον απομόνωσε και του εξήγησε τα καθέκαστα. Του είπε ένα «χρονικό περιθώριο» που παίζει. Μετά ρώτησε, βρήκε. Τι παράξενο αλήθεια. Μέσα σε 4 ώρες ήξερε, γνώριζε με λεπτομέρεια όλα αυτά που ελάχιστοι τολμούν να κατονομάσουν. Όλα μόνος του με ελάχιστη βοήθεια. Η σύζυγος ανάμεσα στις ορμονικές εκρήξεις χαράς/λύπης, οι συγγενείς να αλληλοκεράζονται και να γίνονται στουπί από τα τσίπουρα, αλλά αυτός ούτε καφέ. Έπραξε. Το νεογέννητο βρέφος έφυγε φυσιολογικά μέσα στο χρονικό περιθώριο των πιθανοτήτων που προβλέπονται από τη βιβλιογραφία. «Γραφτό ήταν» είπαν όλοι, αλλά κανένας δεν έκλαψε πραγματικά. Τι παράξενο. Για την ιστορία το ζευγάρι δεν κατάφερε να κάνει άλλο παιδί.

    Έχω κι έναν φίλο στενό, που έχει αγοράκι με σύνδρομο Down, το πιο ήπιο ως έκφανση. Ας μην μιλήσω για το γολγοθά που ανεβαίνει και τι σταυρό κουβαλάει αυτό το ζευγάρι. Όλοι εδώ θα έχουν αντίστοιχα παραδείγματα. Και πόσα ζευγάρια δεν διαλύονται και πόσα δεν καταλήγουν τελικά σε ιδρύματα ή στα αζήτητα.

    Τα ανωτέρω, δεν τα αναφέρω για να δικαιολογήσω την ΡΠ. Ούτε για να ερμηνεύσω το οτιδήποτε. Απλά ως παρεμπίπτοντα σε μια κοινωνία που υποκριτικά σεμνοτυφεί, υποκριτικά ενδιαφέρεται κλπ

  13. mouzes said

    Σ αυτές τις δύο περιπτώσεις, ο τρόπος σκέψης και ο μηχανισμός των αποφάσεών μας είναι ο ίδιος με τους 300.000 χιλιάδες νεκρούς της Αμερικής στο Ιράκ σε σύγκριση με τους εκατοντάδες νεκρούς της Ουκρανίας. Εδώ και εκατοντάδες χρόνια κουβαλάμε αυτά τα ρατσιστικά στοιχεία μαζί μας για να νιώθουμε ανώτεροι απο κάποιους άλλους συνανθρώπους μας, μπορεί να είναι και ένα παιχνίδι εξουσίας. Πάντως πιστεύω οτι βελτιώνονται τα πράγματα, ίσως σ αυτό βοηθάει η εξέλιξη και η παγκοσμιοποίηση – όχι ο νεοφιλελευθερισμός.

  14. ΓΤ said

    8@

    Να συμπληρώσουμε ότι, εκτός από τις «ποτάρες», μετά τον θάνατο του δεύτερου παιδιού ο πατέρας δήλωσε συμμετοχή στο Survivor και στο Voice…

  15. […] Εδώ και πολύ καιρό αρνιόμουν υποσυνείδητα να διαβάσω το παραμικρό για την υπόθεση των ύποπτων θανάτων των τριών κοριτσιών στην Πάτρα. Δεν βλέπω και τηλεόραση, οπότε ήμουν μονωμένος από τις ατελείωτες συζητήσεις για το θέμα, που τον απόηχό τους αχνά τον αντιλαμβανόμουν από αναφορές στο Φέισμπουκ και στο Τουίτερ. Ωστόσο, από τότε που απαγγέλθηκε κατηγορία… — Weiterlesen sarantakos.wordpress.com/2022/04/11/crime-5/ […]

  16. leonicos said

    Kάτι από χθες

    σλαβ. obor = σταύλος;
    Δεν είναι αυλή; αυλή το ξέρω

  17. nikiplos said

    10@ Επειδή πολλά έχουν ειπωθεί και υπάρχει πληθώρα παραπλανητικών πληροφοριών εδώ το χρονικό. Υποστηρίζει την άποψη του Triant.


    Το πρώτο παιδί που έχασε η οικογένεια ήταν η 3,5 ετών Μαλένα τον Απρίλιο του 2019. Ο θάνατός της, που είχε συμβεί στο νοσοκομείο, είχε αποδοθεί σε ηπατική ανεπάρκεια και πνευμονικό οίδημα.

    Τον Μάρτιο του 2021, πέθανε στον ύπνο της η 6 μηνών Ίριδα, η οποία κοιμόταν στο ίδιο δωμάτιο με την Τζωρτζίνα. Ο θάνατος της Ίριδας είχε αποδοθεί σε εκ γενετής σπανιότατα παθολογικά αίτια (αγενεσία φλεβόκομβου).

    Η 9χρονη Τζωρτζίνα πέθανε στις 29 Ιανουαρίου 2022. Το πόρισμα της νεκροψίας, που βγήκε μια μέρα πριν από την κηδεία της, απέδιδε τα αίτια του θανάτου της σε ανακοπή καρδιάς, χωρίς όμως να διευκρινίζονται οι λόγοι που οδήγησαν στην καρδιακή ανακοπή.

  18. nikiplos said

    8@ και 14@. Μόνο στην νεότητα μπορώ να το αποδώσω, πέρα από τον καταλογισμό πρόδηλης χαμηλής νοημοσύνης όσον αφορά τον πατέρα.

    1998 και ένας λίγο μεγαλύτερός μου (εγώ 29 αυτός 36) έχασε το μοναχοπαίδι του σε τροχαίο. Γύριζαν από το εξοχικό στην Κορινθία και σταμάτησαν να πάρουν αέρα, από εκείνα τα ατέλειωτα άθλια χιλιόμετρα της παλαιάς Εθνικής με το κάργα μποτιλιάρισμα των Κυριακάδων απόγευμα το θέρος. Και οι δύο γονείς εκτός του αυτοκινήτου, το παιδάκι καθόταν με ανοιχτές τις πόρτες στο παιδικό του κάθισμα. Ένας μεθυσμένος φορτηγέρ έπεσε πάνω τους, συνθλίβοντας το παιδάκι με το αυτοκίνητο στα βράχια. Τον είχα δει την προηγούμενη Παρασκευή και ήταν κατάμαυρος μαλλιά και μούσια. Την Τετάρτη μετά τα τεκταινόμενα που τον ξαναείδα είχε ασπρίσει… Πρώτη φορά είχα δει άνθρωπο να ασπρίζει τόσο γρήγορα…

  19. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1 Δίπλα είναι το φ και το γ 🙂

    7 !!

    16 Πχ στα σλαβομακεδόνικα obor είναι stable.

  20. nikiplos said

    Να συμπληρώσω πως σύμφωνα με όσα διάβασα, η Τζωρτζίνα έγινε παραπληγική ΜΕΤΑ το θάνατο της Ίριδας, η οποία είχε πεθάνει στο δωμάτιό της, όταν κοιμόταν μαζί με τη Τζωρτζίνα.

  21. Κιγκέρι said

    Νίκιπλε,

    εγώ κατάλαβα ότι η Τζωτζίνα έμεινε παραπληγική μετά από ένα επεισόδιο ανακοπής «άγνωστης αιτιολογίας».

  22. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Οι ψύχραιμες και τεκμηριωμένες σκέψεις του Νικοκύρη και του Μανδραβέλη και αρκετών άλλων σχετικά με την υπόθεση αυτή, δυστυχώς θάβονται! Για την όλη –υπερβολική και εν μέρει παραμορφωτική- έκταση που έχει πάρει το πράγμα ευθύνονται κυρίως τα βορβορώδη ΜΜΕ, έντυπα και ηλεκτρονικά.
    Καλά τα λέει ο Νίκιπλος στο #7!
    Γνωστή κυριακάτικη ‘σοβαρή’ φυλλάδα έχει 5+1 σελίδες αφιερωμένες στο θέμα της παιδοκτονίας, με πλούσιο φωτογραφικό υλικό κ.λπ. (Ελάτε, κόσμε, να δείτε…). Στον αντίποδα, η ‘Εφ.Συν.’ του Σαββάτου σε μισό μονόστηλο δίνει κάποιες σχετικές πληροφορίες!
    ===+===
    Και κάτι λεξιλογικό για τον Νίκιπλο – και τους φιλολόγους μας:
    Μου έκανε εντύπωση η ‘παμψηφής αθώωση’! (κατά το ευτραφής, παμπληθής, παντελής κ.τ.ό.). Είδα ότι γκουγκλάρεται …κάπως, αλλά νομίζω ότι είναι μια ανεπιτυχώς σχηματισμένη και εκφερόμενη λέξη, που δυσκολεύομαι να την χρησιμοποιήσω…

  23. Alexis said

    Να συμπληρώσω κάτι στο έτσι κι αλλιώς μετρημένο και ψύχραιμο άρθρο του Νικοκύρη και στο όμοιας οπτικής άρθρο του Π.Μ.:
    Όπως πολύ σωστά επισημαίνει ο Μήτσκος στο #11 μία σημαντική διαφορά μεταξύ των εγκλημάτων Ανδραβίδας και Πάτρας είναι το στοιχείο του απροσδόκητου και της ανατροπής.
    Το γεγονός δηλαδή ότι η μάνα έπαιζε θέατρο επί αρκετό καιρό παριστάνοντας το θύμα, είναι αυτό που κυρίως ιντριγκάρει το, ούτως ή άλλο αδηφάγο, «καταναλωτικό κοινό» των καναλιών.
    Το ίδιο ακριβώς στοιχείο, αυτό του «θεάτρου» και της σκηνοθεσίας ληστείας και η ανατροπή που ακολούθησε, ήταν αυτό που ιντριγκάρισε το κοινό στην υπόθεση των Γλυκών Νερών πριν από ένα χρόνο. Η οποία κατά τ’ άλλα ήταν μία από τις αρκετές (δυστυχώς) γυναικοκτονίες που συμβαίνουν κάθε χρόνο στην Ελλάδα.

  24. antonislaw said

    Καλημέρα σας! Συγχαρητήρια για το άρθρο και για την ψυχραιμία με την οποία θέτει το θέμα. Και στον κ Μανδραβέλη για το άρθρο του.

    «στη μητέρα, που το περίεργο όνομά της, Ρούλα Πισπιρίγκου»

    Είχαμε και δικαστή (Σύμβουλο) στο Συμβούλιο της Επικρατείας με το ίδιο επώνυμο, Κωνσταντίνος εκείνος, πρέπει να αφυπηρέτησε πριν ένα-δύο χρόνια και συγγραφέα ενδιαφερουσών μελετών για την αρχαία ελλάδα και τη δικαιοσύνη «Αντιλήψεις Αρχαίων Ελλήνων για τη δικαιοσύνη», «Δίκαιο και πολιτική στις δημηγορίες του Θουκυδίδη» και «Η πολιτική σκέψη του Θουκυδίδη».

    «Για να το πάμε λίγο πιο πέρα, αθώος τεκμαίρεται και ο Κασιδιάρης εφόσον δεν υπάρχει τελεσίδικη καταδίκη (νομικοί, αν κάνω λάθος διορθώστε με)»

    Πολύ ενδιαφέρον ζήτημα! Καταρχάς έχει καταδικαστεί σε πρώτο βαθμό, με οριστική απόφαση ποινικού δικαστηρίου για συγκεκριμένα αδικήματα, όπως αυτά περιγράφονται στην απόφαση. Στη συνέχεια ασκεί έφεση. Η απλή αναφορά λοιπόν αυτού του αντικειμενικού γεγονότος, της καταδίκης σε πρώτο βαθμό, ακόμα και από κρατικό αξιωματούχο δεν προσβάλει το τεκμήριο της αθωότητας. Ούτε επίσης και μία γενική αναφορά στο αντικείμενο της υπόθεσης από κρατικό αξιωματούχο προσβάλει το τεκμήριο αθωότητας(πχ ο Πρωθυπουργός αναφέρθηκε στην υπόθεση ως ένα «σκάνδαλο υπεξαίρεσης»). Όμως αν γίνει αναφορά για το αντίθετο, ότι «είναι πχ ένοχος ο Χ», ή ότι είναι απατεώνας, από κρατικό αξιωματούχο ενώ εκκρεμεί δίκη στο δεύτερο βαθμό τότε έχουμε παραβίαση του τεκμηρίου της αθωότητας. Και τούτο γιατί όπως έχει πει η πολύ σημαντική απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου Κώνστας κατά Ελλάδας, της
    24.05.2011 «η
    καταδίκη του προσφεύγοντος σε πρώτο βαθμό είναι το αντικειμενικό στοιχείο που
    αποτελεί το κεντρικό σημείο της κατ’ έφεση δίκης. Επομένως, αν έπαυε να ισχύει το
    τεκμήριο αθωότητας με την έκδοση της πρωτόδικης απόφασης, η έφεση θα έχανε το
    νόημά της, το οποίο υποχρεώνει τον δικαστή να δικάσει την υπόθεση από την αρχή». Σύμφωνα με το ελληνικό δίκαιο το τεκμήριο αθωότητας ισχύει για τον ύποπτο και τον κατηγορούμενο. (άρθρο 71 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας, ν.4620/2019 «Οι ύποπτοι και οι κατηγορούμενοι τεκμαίρονται αθώοι μέχρι να αποδειχθεί η ενοχή τους σύμφωνα με τον νόμο»). Και στην ίδια λογική ο νομοθέτης παρακάτω στον ίδιο Κώδικα Ποινικής Δικονομίας (άρθρο 500) αναφέρει στην προπαρασκευαστική διαδικασία της έφεσης αυτόν που άσκησε την έφεση ως «κατηγορούμενο». Επομένως και κατά γραμματική ερμηνεία και όχι μόνο ερμηνευόμενη στο σύστημα του κώδικα ποινικής δικονομίας ο εκκαλών (αυτός που ασκεί έφεση) είναι κατηγορούμενος άρα τεκμαίρεται αθώος σύμφωνα με το άρθρο 71 του ίδιου Κώδικα).
    Επειδή δεν έχω κάνει ριφρές αν αναφέρθηκαν και από άλλο συμφορουμίτη τα παραπάνω συγγνώμη για τυχόν επανάληψη!
    https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/file/lib/default/data/2886867/theFile

  25. Πουλ-πουλ said

    Ομνύουν την πίστη τους στο τεκμήριο της αθωότητας, αλλά την επόμενη στιγμή στιγματίζουν την κατηγορούμενη ότι εμφανίζεται αμετανόητη στον ανακριτή. Αθώα μεν, αμετανόητη δε.

  26. ΣΠ said

    22
    Επίθετο «παμψηφής» δεν νομίζω ότι υπάρχει. Μπορούμε όμως να πούμε «η παμψηφεί αθώωση», χρησιμοποιώντας το επίρρημα σε θέση επιθέτου. Ή ακόμα «η με παμψηφία αθώωση». Αν θέλουμε οπωσδήποτε επίθετο λέμε «η ομόφωνη αθώωση».

  27. Αγγελος said

    Θα πω περίπου το ίδιο με τον Μήτσκο (11) και τον Αλέξη (23): η υπόθεση της Πάτρας είχε/έχει και μυστήριο — πώς πέθαναν διαδοχικά τρία αδερφάκια χωρίς να έχουν κάποια κληρονομική αρρώστια; στον καθένα γεννιέται η φρικτή υποψία μήπως… — ενώ το απαίσιο έγκλημα της Ανδραβίδας διαλευκάνθηκε πολύ γρήγορα, ο δράστης εντοπίστηκε και ομολόγησε, οπότε τι άλλο να πουν οι φυλλάδες και τα κανάλια;

  28. Πέπε said

    Καλημέρα.

    Κάτι δε μου πάει με το παρατιθέμενο άρθρο του Μανδραβέλη. Λέει: «να φταίει ετούτο; να φταίει εκείνο; Τελικά φταίνε τα κανάλια.»

    Μα είναι απάντηση αυτή; Γιατί τα κανάλια έπραξαν έτσι εδώ και αλλιώς εκεί; Σ’ αυτό απαντά απλώς με το ότι «αν» υπόκεινται ρατσιστικά κίνητρα, τότε κάτι τέτοιο πρέπει να μας απασχολήσει όλους. Το ενδεχόμενο αυτό προηγουμένως το έχει παρουσιάσει ως ένα ανάμεσα σε πολλά και, μιλώντας στα ίσα και όχι ρητορικά, πράγματι είναι απλώς ένα ανάμεσα σε πολλά.

    _________________

    Τον Πάσχο Μανδραβέλη συχνά τον αναφέρουν υποτιμητικά ως Πάσχοντα. Μα το κανονικό όνομα πώς είναι; Ο Σώζος είναι Σώζων. Ο Πάσχος δεν είναι κι αυτός Πάσχων; Δεν το έχω συναντήσει (άλλωστε δεν έχω ακούσει ποτέ κανέναν άλλο Πάσχο), αλλά για χριστιανικό όνομα δε μου φαίνεται απίθανο.

    _________________

    @22, 26: Ο παμψηφής θα ήταν δυνητικά ένας πολύ κανονικός σχηματισμός, αλλά στην πράξη τέτοια λέξη δεν ξέρω να υπήρξε ποτέ. Όσοι τη χρησιμοποιούν το κάνουν από παρανόηση του επιρρήματος παμψηφεί.

  29. dryhammer said

    28.β.
    Πως έλεγαν το χήνο της γιαγιάς Ντάκ;

  30. Πασχάλης βέβαια (ξέρω ήδη άλλους δύο)

  31. Θα διαφωνήσω με πολλά, κι ας μην είμαι πολίτικαλι κορέκτ, σήμερα…

    Χωρίς μερικές Νικολούλη, η υπόθεση, ή οι υποθέσεις, θα είχε περάσει στο ντούκου, όπως στο ντούκου περνούσαν ως τότε. «Ποιος να κάτσει να ασχοληθεί τώρα και γιατί…» ήταν η αρχική αντιμετώπιση από αστυνομία, γιατρούς, ιατροδικαστές. Δεν επρόκειτο και για τίποτα απαγωγή κανενός λεφτά… Αυτό φυσικά δεν απαλλάσσει Νικολούλη, Ζήνες και το κακό συναπάντημα για την εκμετάλλευση του θέματος, μα έτσι κι αλλιώς δεν κάνουν λειτούργημα, ούτε για την ψυχή της μάνας τους (άντε ο Κατερινόπουλος, για την ψυχή του γιου του). Όμως εδώ η ευθύνη είναι του ΕΣΡ, ο τηλεοπτικός αέρας είναι πολύτιμος και πλέον επιδραστικός, χωρίς αυτόν δεν θα φτάναμε στα ηλε-λιντσαρίσματα Όπως και των δικηγορικών συλλόγων, των συλλόγων εγκληματολόγων, ψυχολόγων, κλπ..

    Δεν νομίζω ότι μπαίνουν στην ίδια ζυγαριά ή σε σύγκριση η Ανδραβίδα με αυτό για την «αντίδραση του κοινού», και μάλλον μονομέρεια δείχνει ο αντίθετος ισχυρισμός. Δεν παίζει ρόλο το φύλο, παίζει ρόλο η ιδιότητα της μάνας και η πιθανή προμελέτη.

    Τέλος, μπορεί στην Ελλάδα να είναι σπάνιες τέτοιες υποθέσεις, όμως η σειρά Deadly Women που εξετάζει υποθέσεις γυναικών δολοφόνων έχει πολλά επεισόδια με προμελετημένους φόνους παιδιών από τι μανάδες τους.

  32. ΓΤ said

    Βοήθεια Σαββίδη προς αυτονομιστές του Ντονμπάς
    https://www.liberal.gr/news/i-apostoli-boitheias-sto-ntonmpas-kai-to-eucharisto-ton-autonomiston-ston-sabbidi/442897

  33. sarant said

    24 Ευχαριστώ για τη γνωμοδότηση 🙂

    31 Ωστε υπάρχει και σειρά…

  34. 33: Για όλα υπάρχει σειρά https://en.wikipedia.org/wiki/Deadly_Women

  35. Pedis said

  36. Πέπε said

    29, 30:

    Ναι μωρέ, φυσικά! Ούτε που πήγε ο νους μου…

    Ε άρα πολύ κακοήθης όπιος του ‘βγαλε αυτό το χαϊδευτικό. Το μπούλινγκ στο σχολείο μάλλον θα το γλίτωσε, λόγω του εξεζητημένου της μετοχής πάσχων, μεγαλύτερος όμως…;

  37. GeoKar said

    Εξαιρετικά κ χρήσιμα σήμερα τόσο το άρθρο όσο κ η πλειονότητα των σχολίων! Ευχαριστούμε 👏👏

  38. BLOG_OTI_NANAI said

    Επειδή η χυδαιότητα της υποκρισίας της ΕΦΣΥΝ μου προκαλεί εμετό, είτες θα αφήσουν τις ψεύτικες κλάψες για τους «όχλους», είτε θα ζητήσουν ΣΥΓΓΝΩΜΗ για την επιβράβευση του όχλου που πήγε να λιντσάρει τον καθηγητή που μαχαίρωσε τον σκύλο!

    Καμαρώστε «προοδευτική» κτηνωδία από την ΕΦΣΥΝ, που συγκρίνεται μόνο με τα πιο εμετικά ακροδεξιά έντυπα. Αντίστοιχος και ο εμετικός Ιάσωνας Αποστολόπουλος που σε ανάρτηση του ξεπλένει τον χασάπη Κουφοντίνα, με ανάρτηση «ο.. Δημήτρης(!) είναι πολιτικός κρατούμενος«, την ώρα που ακόμα και ο Τσίπρας χαρακτηρίζει τον Κουφοντίνα τρομοκράτη και εκτελεστή!

    Οι εκπρόσωποι φασιστικών νοοτροπιών ως τιμητές του φασισμού. Άντε να χαθούν…

  39. aerosol said

    Νομίζω πως το τεκμήριο της αθωότητας αφορά τις νομικές διαδικασίες, κι έχει σκοπό την προστασία ενός ανθρώπου που δεν έχει κριθεί ένοχος και την διασφάλιση μιας δίκαιης δίκης. Επεκτείνεται στην δεοντολογία των ΜΜΕ, καθώς η δουλειά τους είναι να παρουσιάζουν τα γεγονότα ως έχουν και όχι σύμφωνα με εικασίες που θα μπορούσαν να βλάψουν άδικα κάποιον ή κάποιους. Βρίσκω στον Κώδικα Επαγγελματικής Ηθικής και Κοινωνικής Ευθύνης τωνμελών της ΕΣΗΕΑ, στο άρθρο 2, το εξής: «Η δημοσιογραφία, ως επάγγελμα, αλλά και κοινωνικό λειτούργημα, συνεπάγεται δικαιώματα, καθήκοντα και υποχρεώσεις. Ο δημοσιογράφος δικαιούται και οφείλει: Να σέβεται το τεκμήριο της αθωότητας και να μην προεξοφλεί τις δικαστικές αποφάσεις». Επίσης, στον Κώδικα Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας στην Ραδιοτηλεόραση προβλέπεται: «Οι κατηγορούμενοι δεν αναφέρονται ως ένοχοι. Η αρχή ότι ο κατηγορούμενος τεκμαίρεται αθώος μέχρι την καταδίκη του γίνεται σεβαστή».

    Όμως αυτά δεν αφορούν τον ιδιώτη. Μπορεί να είναι καλό και σωστό να έχει κατά νου το τεκμήριο της αθωότητας αλλά -κι ας με διορθώσουν οι νομομαθείς αν παρεξηγώ- μπορεί να έχει όποια άποψη θέλει για την ενοχή ή αθωότητα του οποιουδήποτε, μπορεί να εικάζει, μπορεί να κάνει συζητήσεις βασισμένες στην άποψή του. Δεν υποχρεούται να εκφράζεται για κανέναν ως να είναι αθώος διότι ο ιδιώτης δεν φέρει κάποια νομική ή θεσμική ευθύνη. Βέβαια υπάρχει η θολή γραμή της δυσφήμισης ή εξύβρισης. Όμως, ενώ είναι σαφές πως αν ξεκινήσω καμπάνια να μιλάω σε πλήθη για την ενοχή του Τάδε ή της Δείνα, μπαίνω στην περιοχή της δυσφήμισης, δεν νομίζω πως αυτό πρακτικά ισχύει για τις κουβέντες καφενείου ή παρέας. Η ηθική και η λογική μας λέει πως γενικά καλό είναι να είμαστε συγκρατημένοι για πράγματα που δεν γνωρίζουμε. Αλλά δεν νομίζω πως έχουμε κάποια υποχρέωση να αποσιωπούμε τα συμπεράσματά μας στην απλή, καθημερινή επαφή με τους γύρω μας, για θέματα ευρύτερου κοινωνικού ενδιαφέροντος.

  40. BLOG_OTI_NANAI said

  41. SteliosZ said

    Θυμήθηκα το διήγημα του Μητσάκη που φιλοξένησε το ιστολόγιο πριν λίγες ημέρες: «Αποβλέπουν πάντες προς τα πέραν, παρακολουθούν δια των οφθαλμών το φεύγον ζώον, συνταυτίζοντ’ εν κοινώ αισθήματι ευθύμου θεαματικότητος, ανταποκρίνονται, και γήθονται ακούοντες την ιστορίαν». Αναρωτιέμαι αν υπάρχει μια αδιόρατη γραμμή που συνδέει την αντίδραση του πλήθους στη θέα του ετοιμοθάνατου ζώου με την αντίδραση των τηλεθεατών/αναγνωστών στην ανακοίνωση των διάφορων πληροφοριών για το θάνατο των 3 παιδιών…

  42. BLOG_OTI_NANAI said

    Και με την έννοια «τζιτζιφιόγκος»:

  43. Η καλύτερη σύνοψη της κατάστασης, από τον Πετρουλάκη

  44. BLOG_OTI_NANAI said

    Για την περίπτωση της Πάτρας, ασφαλώς φταίνε πολύ τα κανάλια που το τράβηξαν τόσο. Από την άλλη όμως, όπως ειπώθηκε, πολλοί από τους συγκεντρωμένους ήταν γείτονες, κάποιοι είχαν συμπαρασταθεί ηθικά στην οικογένεια, κάποιοι τους έλεγαν έναν λόγο παρηγοριάς, κάποιοι είχαν βοηθήσει στον έρανο που είχε γίνει. Κατά συνέπεια, ένας αριθμός από τους συγκεντρωμένους ήταν θυμωμένοι και αγανακτισμένοι από την μακροχρόνια κοροϊδία εις βάρους τους, από μια γυναίκα που κατηγορείται ότι δολοφονούσε η ίδια, και μάλιστα με τρόπο βασανιστικό, τα παιδιά της.

    Για την περίπτωση της Ανδραβίδας νομίζω ότι θα οδηγηθούμε σε λαϊκισμό με την υπόθεση-αχυράνθρωπο ότι για τα δύο μωράκια «δεν τρέχει τίποτα» για την κοινωνία επειδή ήταν αλβανάκια. Να μην τα λέμε ούτε για πλάκα αυτά. Θεωρώ ότι οι πάντες πόνεσαν για τα παιδάκια. Μην λερώνουμε τη σκέψη μας με τεχνάσματα γνωστών διασωστών-ινφλουένσερ-μοντέλων που για να φανούν «ψυχοπονιάρηδες» και «άνθρωποι με Α κεφαλαίο», φτιάχνουν έναν αχυράνθρωπο ο οποίος «χαίρεται» όταν πνίγονται μικρά παιδάκια από τη Συρία, το Αφγανιστάν ή Νιγηρία…

  45. Nestanaios said

    Εγώ δεν πιστεύω ότι μια μάνα θα μπορούσε να σκοτώσει ούτε τρία, ούτε δύο, ούτε ένα από τα παιδιά της. Κάτι άλλο συμβαίνει. Ο κόσμος όμως θέλει να πιστεύει ότι η μάνα το έκανε.

    Πριν πολλά χρόνια, ο κόσμος τής τότε Κορίνθου σκότωσε τα παιδιά τής Μήδειας και τού Ιάσωνα για να μην έχουν δικαιώματα στα τού βασιλείου της Κορίνθου μετά τον θάνατο τού Ιάσωνα. Αργότερα, πολύ αργότερα, πλήρωσαν τον Ευριπίδη να φέρει την μητέρα τους την Μήδεια ως παιδοκτόνο για να εκδικηθεί τον Ιάσωνα. Στη συνέχεια ο κόσμος πίστεψε τον Ευριπίδη.

    Εγώ είμαι σίγουρος ότι κάτι άλλο συμβαίνει από αυτό που μας δείχνουν τα κανάλια.

  46. aerosol said

    #38
    Για τον καθηγητή:
    Δεν έβαλες λινκ αλλά, τεσπα, εντόπισα το άρθρο. Δεν βρίσκω τίποτα προοδευτικό σ’ αυτό (ασφαλώς) αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι κάτι που συγκρίνεται «μόνο με τα πιο εμετικά ακροδεξιά έντυπα». Είναι συχνή στάση σε ΜΜΕ όλων των πολιτικών κατευθύνσεων, ειδικά αν ο γραφιάς νομίζει πως βρίσκεται στο σαλόνι του. Πολύ θλιβερό, αλλά αγωνίζεσαι να εκμαιεύσεις μια πολιτικοκοινωνική χροιά που δεν υπάρχει. Οι «προοδευτικοί» (ό,τι μπορεί να περιλαμβάνει ο όρος) ή οι αριστεροί (όλων των αποχρώσεων) περιμένεις ως άνθρωποι να είναι σύσσωμα ηθικότεροι ή εξυπνότεροι από όλους τους υπόλοιπους; Κρίνονται με άλλα κριτήρια;
    Η καθημερινή χυδαιότητα όλων των εφημερίδων, των καναλιών, πολλών πολιτικών, των κυβερνήσεων, της Εκκλησίας, ΔΕΝ σου προκαλεί εμετό και ΔΕΝ πρέπει να ζητήσουν συγνώμη; Στην ουσία ρωτώ: Η ΕφΣυν είναι το απαύγασμα της υποκρισίας που βλέπεις γύρω σου ή απλά είναι το μόνο μαζικό και αναγνωρίσιμο έντυπο του «προοδευτικού» χώρου στο οποίο μπορεί να επιτεθεί κανείς εύκολα, για τα ίδια ατοπήματα που κάνουν όλοι οι φορείς και θεσμοί;

    Για τον Κουφοντίνα:
    Πρώτον, ο Τσίπρας δεν είναι κάποιο άκρο άωτον και δεν καταλαβαίνω πού κολλάει. Μπορεί να θεωρεί τον Κουφοντίνα λέρα, ενώ κάποιος άλλος να τον θεωρεί άγγελο. Εκτός αν νομίζεις πως όλοι όσοι κρίνεις πως έχουν άλλη στάση από εσένα, ανήκουν στην ασαφή κατηγορία του προοδευτικού και παίρνουν γραμμή… από τον Τσίπρα. Αλλά πάμε στο συγκεκριμένο. Παγκοσμίως, ο όρος πολιτικός κρατούμενος δεν έχει κοινά συμφωνημένο ορισμό. Σύμφωνα με τον ορισμό του Συμβουλίου της Ευρώπης ο Κουφοντίνας δεν είναι πολιτικός κρατούμενος. Σύμφωνα με τον ορισμό της Διεθνούς Αμνηστίας, είναι -το οποίο όμως δεν σημαίνει πως είναι αθώος ή πως κακώς είναι φυλακή. Παρεμπιφτού, εγώ θεωρώ τον Κουφοντίνα πολιτικό κρατούμενο που καλώς είναι φυλακωμένος για τα εγκλήματά του -είμαι της σχολής της ΔΑ.

    Επίσης, ο Αποστολόπουλος δεν είναι συνεργάτης της ΕφΣυν, οπότε κι εκεί δεν καταλαβαίνω πώς τους βάζεις δίπλα δίπλα. Κάπως ταυτίζεις μια εφημερίδα, με έναν μεμονωμένο πολίτη και τις απόψεις του. Έχοντας μισοξεχάσει το όνομά του, αναρωτήθηκα ποιός δημοσιογράφος είναι. Δηλαδή μου βγάζει ένα υποκριτικό cherry-picking του «κάτσε να δείξω πως και η άλλη πλευρά έχει φασίστες και κοπρίτες». Όπου άλλη πλευρά εδώ τι νοείται; Από σοσιαλδημοκράτες μέχρι βίαιους τρομοκράτες, όλοι μαζί στο καλάθι; Είναι σαν να κρίνω εσένα για τα εγκλήματα του Παττακού.

  47. BLOG_OTI_NANAI said

    44: Διευκρινήσεις: 1) Τον δολοφόνο της οικογένειας τον έπιασαν αμέσως. 2) Δεν έφτιαξε ο δολοφόνος σίριαλ με πρωταγωνιστή τον εαυτό του. Αν θμηθούμε τον Μπάμπη που δολοφόνησε την Καρολάιν, οι πάντες τον σιχάθηκαν (παρά το γεγονός ότι η κοπέλα ήταν ξένη…) ακριβώς επειδή σαν την περίπτωση πισπιρίγκου έφτιαξε ολόκληρο σίριαλ για να κρυφτεί. 3) Όταν λέω αχυράνθρωπο, δεν εννοώ «έναν», αλλά την ψεύτικη κοινωνία-αχυράνθρωπο που κατασκευάζουν. Μην ξεχνάμε ότι μεμονωμένοι νοσηροί άνθρωποι που γελάνε εις βάρος των μεταναστών πάντα υπάρχουν, είτε ρατσιστές, είτε οι δουλέμποροι που συνεργάζονται με τις ΜΚΟ των «φιλανθρώπων» που αντί να εμποδίσουν με νύχια και με δόντια τις επικίνδυνες μετακινήσεις, τις επιδιώκουν σε συνεργασία με τους δουλέμπορους, όπως άλλωστε επιδιώκουν και την παρουσία μικρών παιδιών σε επικίνδυνα πεδία μάχης όπως του Έβρου, διότι @εσμένα τα έχουν και τα παιδάκια και τους γονείς τους προκειμένου να βγάλουν φωτογραφίες που θα εξυπηρετήσουν την ιδεολογική τους ατζέντα, σε συνεργασία με τον φασίστα Ερντογάν κατά των συνόρων μιας δημοκρατικής χώρας.

  48. Πέπε said

    @45
    > Εγώ δεν πιστεύω ότι μια μάνα θα μπορούσε να σκοτώσει ούτε τρία, ούτε δύο, ούτε ένα από τα παιδιά της. Κάτι άλλο συμβαίνει.

    Φυσικά δεν το πιστεύεις. Είναι απίστευτο για όλους.

    Αλλά και των καναλιών η εκδοχή γίνεται μια χαρά πιστευτή: σύνδρομο Μυγχάουζεν. Μια γυναίκα που δεν είναι στα καλά της. Δε χρειάζεται κάτι πιο συνωμοσιολογικό για να εξηγηθούν τα ανεξήγητα.

    Βέβαια κανένας εγκληματίας δεν είναι στα καλά του. Αυτό δεν τους απαλλάσσει.

  49. nwjsj said

    Δεν με εκπλήσσει καθόλου η ρητορική Νικολάου και Κυρανάκη. Εδώ και πολύ καιρό και σε κάθε ευκαιρία, οι ακροδεξιοί αρέσκονται στο να στηλιτεύουν τον νέο Ποινικό Κώδικα, κατηγορώντας πότε το ΣΥΡΙΖΑ, πότε τον Παρασκευόπουλο για την δήθεν επιείκεια της ποινής, η οποία προβλέπεται για το τάδε ή το δείνα έγκλημα. Ο όχλος των σόσιαλ και της γειτονιάς που μιλάει για δικαίωση, θανατικές ποινές και στειρώσεις αποδεικνύει ότι οι ακροδεξιοί πολιτικοί και τα κρατικοδίαιτα ΜΜΑ τους έχουν κάνει πολύ καλή δουλίτσα μέχρι στιγμής και το πράμα πάει ακριβώς εκεί που το θέλουν. Έτσι σήμερα, έχουμε έναν τσεκουράτο βουλευτή του «δημοκρατικού τείχους» να σοκάρεται για την άνοδο της ακροδεξιάς στη Γαλλία και την Ελλάδα και πριν μερικές μέρες την ‘πρώτη φορά αριστερή’ αντιπολίτευση να δηλώνει συμπαράσταση στον Ζελένσκι, αλλά να καταδικάζει την παρέμβαση του αζοφίτη στο κοινοβούλιο. Θα έγραφα ότι ζούμε σουρρεαλιστικές καταστάσεις, αν όλο αυτό το ιδεολογικό τουρλουμπούκι δεν ήταν τόσο πρόσφορο για την καλλιέργεια κάθε φασιστικής ιδεολογίας.

    Τέλος πάντων, καθόλου καλά δεν πάμε κι αν δεν σας φτάνει η εγχώρια φρίκη με επίκεντρο το ΡουλοΜανόσπιτο ή τη δίκη του πρώην διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου, δείτε λίγο τι γίνεται τις τελευταίες μέρες στην κοσμοπολίτικη Σαγκάη που είναι ο καθρέφτης του κινεζικού καπιταλιστικού ονείρου.

  50. sarant said

    41 Eύστοχο

    43 🙂

    47 Καλά που ανάφερες τον Μπάμπη. Παρόλο που πολλοί τον σιχάθηκαν για τα ψέματά του, θα θυμάσαι πώς τα κανάλια άρχισαν να τον ξεπλένουν από τη δεύτερη μέρα -ότι η Καρολάιν τον απειλούσε κτλ. Και βέβαια, ούτε έγινε διαδήλωση έξω από το σπίτι του.

  51. BLOG_OTI_NANAI said

    46: Γιατί να είναι ηθικότερος κάποιος που δεν έχει πρόβλημα να τοποθετεί τις ρίζες των ιδεών του σε δολοφονικές δικτατορίες; Εγώ βάζω απλά έναν καθρέφτη για να βλέπουν τις φάτσες τους οι τιμητές της «προόδου», της «ανθρωπιάς», του «αντιφασιμού», του «αλτρουισμού» κ.λπ., κ.λπ. Αν παραδέχονταν ότι οι αξίες τους δεν είναι καθολικές αλλά αφορούν μόνο τις ιδεολογικές τους προτιμήσεις, θα με απάλλασσαν από τον κόπο.

    Για τον λόγο αυτό, ο όρος πολιτικός κρατούμενος θα πρέπει να ισχύει για τους πάντες, όπως και για τον δολοφόνο του Φύσσα. Θα κοροϊδευτούμε ότι ο όρος έχει θετική χροιά; Φυσικά και έχει. Γι’ αυτό δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για σφαγείς και δολοφόνους. Ο όρος «πολιτικός κρατούμενος» είναι πλυντήριο. Ο Αποστολόπουος είναι τόσο ηλίθιος που έχει κάνει ανάρτησει όπου αναφέρει πως ο ορισμός του φασίστα περιλαμβάνει κάθε άνθρωπο που θεωρεί ότι οποιαδήποτε ανθρώπινη ζωή έχει μικρότερη αξία από τις άλλες. Και ενώ ο Κουφοντίνας γράφει ξεκάθαρα στο βιβλίο του ότι πιστεύει ότι όσοι δολοφόνησε το άξιζαν, ο Αποστολόπουλος δεν τον λέει φασίστα αλλά «πολιτικό κρατούμενο». Τι δεν καταλαβαίνεις;

    Επίσης, για τους τιμητές της «προόδου», δεν υπήρξε κόκκινη γραμμή για το murder pride υπέρ του Κουφοντίνα. Αντιθέτως, ο Τσίπρας, από τη στιγμή που η κατάσταση εξελίχθηκε σε παρέλαση υπό την ομπρέλα της ιδεολογίας του χασάπη της 17Ν, διαχώρισε τη θέση του με βαρείς χαρακτηρισμούς.

    Ξαναλέω, εγώ βάζω απλά έναν καθρέφτη για να βλέπουν τις φάτσες τους οι τιμητές της «προόδου», της «ανθρωπιάς», του «αντιφασιμού», του «αλτρουισμού». Για τον ίδιο λόγο κατηγόρησα ευθέως τον Αμβρόσιο που πλαστογραφεί τον χριστιανισμό, όπως όλοι αυτοί πλαστογραφούν την «πρόοδο», την «ανθρωπιά» και τον «αντιφασιμό».

  52. ΓΤ said

    @45
    «Εγώ δεν πιστεύω ότι μια μάνα θα μπορούσε να σκοτώσει ούτε τρία, ούτε δύο, ούτε ένα από τα παιδιά της. Κάτι άλλο συμβαίνει».

    Ας δούμε τη μάνα που έπνιξε και τα πέντε της παιδιά…
    https://en.wikipedia.org/wiki/Andrea_Yates

  53. BLOG_OTI_NANAI said

    51: Για να εξηγήσω τι σημαίνει ιδεολογική χυδαιότητα και «προοδευτικός» λαϊκισμός:

  54. Ωραίο άρθρο όσο και λυπηρό το ζήτημα λόγω της εμπλοκής μιας μητέρας.
    Θα με ανακούφιζε πολύ να μαθαίναμε πως δεν είναι ένοχη η Ρούλα Π.

  55. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας.

    Ἔχουμε πάθει πισπιρίγκωση (σίκ, 5 ᾿μύρια+) αὐτὸν τὸν καιρὸ καὶ γι᾿ αὐτὸ δὲν θ᾿ ἀσχοληθῶ μὲ τὸ κυρίως θέμα· ἄλλωστε τό ᾿χετε καλύψει πανταχόθεν.

    @28β,29,30,36.
    Γιὰ τὸν Πάσχοντα, Πάσχο, Πασχάλη.

    Δὲν ξέρω ἂν στέκει ἀπὸ ἐκκλησιαστικὴ ἄποψη (ἂς ἀπαντήσουν οἱ ἁρμόδιοι), ἀλλὰ θὰ μποροῦσε κάποιος νὰ ὀνοματοδοτηθεῖ Πάσχων, πρὸς τιμήν τοῦ πάσχοντος Χριστοῦ.

    Ὅσο γιὰ τὸν βοηθὸ τῆς γιαγιᾶς Ντάκ, τὸν χῆνο Πασχάλη*, τὸ καθιαυτοῦ ὄνομά του εἶναι Gustav «Gus» Goose.

    *ξέρω τί ἀκουστικοὺς συνειρμοὺς κάνουν κάποια βρώμικα μυαλά, ὅμως ὁ ντισνεϊκὸς (σίκ, 5᾿μύρια++) ἥρωας δὲν ἔχει καμιὰ σχέση μὲ τὸν καρπερὸ ἕλληνα τραγουδιστή. 😉

  56. Costas Papathanasiou said

    Καλησπέρα. Ωραίο, ανθρώπινο, έλλογο άρθρο.
    Λεξιλογώντας περαιτέρω, τρεις συναφείς -μεταξύ πολλών άλλων- λογοτεχνικές παραπομπές:
    “ Τότε που η γλώσσα με δασύτριχες/ άναρθρες κραυγές χτυπούσε/ την πήλινη καμπάνα του ουρανίσκου/ κι εύληπτη ωστόσο αντιλαλούσε η επιβίωση// ἢ τὰν ἢ ἐπί τᾶς// (…)Λέξεις ζηλότυπες κρυμμένες στην εκδίκηση/ της Μήδειας κατασφάξανε Χρυσόμαλλο/ το μητρικό της φίλτρο/ με λέξεις τύφλωσε ο Οιδίποδας/ τη μάνα ενοχή του/ — λες και δεν είναι εκ γενετής/ τυφλός ο πόθος (…)” [ Κική Δημουλά “Επεισόδιο”]
    «— Και τώρα, η δεσποινίς Μπαρέ θα μας απαγγείλει Μήδεια.
    Σηκωνόταν όρθια κι απάγγελλε στάσιμα και χορικά, χρωματίζοντάς τα μ’ έκφραση παθητική (…)
    “Η Μήδεια μου γίνηκε πάθος. Η γυναίκα, που από ερωτική ζήλια σκοτώνει τα παιδιά της, είναι ψυχοπαθής; Νά, το ερώτημα που με τυράννησε… Όχι, δεν είναι ψυχοπαθής. Αν ήταν, δεν θα ενέπνεε τη μεγαλοφυΐα του Ευριπίδη, που δεν αναζητάει ποτέ τα θέματα των τραγωδιών του στον κύκλο της νοσηρότητας. Η Μήδεια είναι ο φυσιολογικός άνθρωπος, που το ερωτικό πάθος τού συσκοτίζει το λογικό, όπως στον κάθε φυσιολογικό άνθρωπο. Κατ’ αντιδιαστολήν συμπέρασμα: ο άνθρωπος που δεν μπορεί να νιώσει ένα τέτοιο πάθος, δεν είναι φυσιολογικός.”
    Σήμερα, ύστερ’ απ’ όσα γίνηκαν, η έξαλλη εκείνη εγκεφαλική της σύλληψη την κάνει να εξοργίζεται με τον εαυτό της. Όπως ακριβώς αφηνίασαν οι δεκαοχτώ καθηγητές της Φιλοσοφικής Σχολής, όταν τους ανέπτυξε αυτήν την ανόητη θεωρία επιστημονικά διατυπωμένη. Λύσσαξαν, ούρλιαξαν. Αλλά δεν μπόρεσαν να της αρνηθούν τον τίτλο του διδάκτορα.» [Μ. Καραγάτσης. [1953] 2003. “Η μεγάλη Χίμαιρα”, 31η έκδ. Αθήνα: Εστία. —Πρώτες εκδόσεις: Χίμαιρα (1936).]
    Ως καθ’ ομολογίαν “παιδοκτόνος”, αυτο-οικτιρόμενη, και μία Γυναίκα, “Μήδεια” απλώς και μόνο διότι επέλεξε την ατεκνία και πνίγηκε στο μπλε το αντρικό:
    « Κοίτα το χέρι μου,/ λευκή πορσελάνη
    Τα πόδια μου δυο ξερά κλαδιά/ θα με κρατήσουν όρθια;/ Ως πότε;
    Και τα μαλλιά μου λυτά φύκια/ πέφτουν στους ώμους/ και τα παιδιά μου όλα νεκρά,/ τα σκότωσα πριν γεννηθούν και με φάνε.
    Χιόνι πατημένο η καρδιά μου/ αγέρας, θύελλα και πόνος μωβ.
    Στάζει ο ήλιος αχτίνες νοσηρές/ και λιώνει τη χαρά/ την νεογέννητη οδύνη μου.
    Κρατήσου, κρατήσου/ γερά μου λέει η μάνα μου.
    Ξεθάψτε τα παιδιά μου!/ Να μεγαλώσουν/ να παίξουν/ να γελάσουν/ και ύστερα να με φάνε/ και μετά στην κόλαση να πάω
    “Να μια γυναίκα μπλε,/ μια άπονη μάνα”.
    Ξεχασμένες ενοχές/ με ξύπνησαν ένα πρωί νωθρό/ και νυσταγμένο και μου ανακοίνωσαν/ την άφιξή τους/ και το θέλω τους/ για ζωή μες στην ζωή μου.» (ΜΙΑ ΜΗΔΕΙΑ ΑΚΟΜΑ- Άντη Μιχαλοπούλου)

  57. Τελικά, είμαστε πίσω ως προς την εισαγωγή και τη χρήση λέξεων τέτοιων όπως «τεκνοθεσία» και «τεκνοκτονία».

  58. ΓΤ said

    57@

    τεκτοκτονία —> σε Σκαρλάτο

  59. Missing Ink said

    @7
    Ρε, τόσες φορές έχουμε αναφερθεί στον «Ινδιάνο» εδώ πέρα, πώς ξέχασα να λινκάρω το σημαντικότερο;-)

  60. Nestanaios said

    52. «Yates was not guilty by reason of insanity.».

    Η πολιτεία οφείλει να είναι παρούσα. Η πολιτεία οφείλει να προβλέπει το επερχόμενο κακό.
    Θυμάσαι τον νεαρό γιό μεγαλοεπιχειρηματία που έτρεχε με το ακριβό αυτοκίνητό του και σκότωσε μια μητέρα με ένα παιδί στην κοιλιά και άλλο ένα στο διπλανό κάθισμα του αυτοκινήτου; Περίμεναν τον μπαμπά να επιστρέψει από τουαλέτα σε χώρο στάθμευσης εθνικής οδού. Είπαν ότι έτρεχε με 300. Δεν το πιστεύω αλλά αυτό που είδα το πίστεψα.

    Η πολιτεία ήταν απούσα 5 λεπτά νωρίτερα, μια μέρα νωρίτερα, ένα μήνα νωρίτερα, ένα χρόνο νωρίτερα.

  61. aerosol said

    #51
    «Τι δεν καταλαβαίνεις;»
    Δεν καταλαβαίνω ποιοί είναι «όλοι αυτοί».
    Δεν καταλαβαίνω πώς τους συνάγεις («όλους αυτούς») από ένα ηλίθιο αρθράκι διετίας για ένα σκύλο, και τις απόψεις ενός συγκεκριμένου τύπου στο τουήτερ. Από δυο ανθρώπους, άσχετους μεταξύ τους.
    Δεν καταλαβαίνω πώς «όλοι αυτοί» (οι ασαφείς) έχεις την εντύπωση πως τοποθετούν τις ρίζες των ιδεών τους σε δολοφονικές δικτατορίες, και το δηλώνεις με σιγουριά.
    [Ίσως εδώ εννοείς τους κομμουνιστές, που και πάλι έχουν αρκετά να σου απαντήσουν. Αλλά εικάζω πως «όλοι αυτοί» δεν είναι κομμουνιστές, οπότε κάτι έχεις μπερδέψει χοντρά]
    Δεν καταλαβαίνω πόση ακροβασία χρειάζεται να κάνεις για να βγάλεις σκάρτη μια τεράστια κατηγορία ανθρώπων με βασικό κοινό πως σου τη σπάνε.
    Δεν καταλαβαίνω πώς δεν βλέπεις την υποκρισία σε αυτή τη στάση.

    ΥΓ1: Οι όροι δεν λένε αυτό που θες εσύ να λένε. Δεν θα κοροϊδευτούμε για τίποτα. Πριν γράψω για τον όρο «πολιτικός κρατούμενος» γκούγκλαρα και διάβασα προσεκτικά -για να καταλάβω κι εγώ πού στέκομαι. Πριν γράψεις εσύ απλά μύρισες τα νύχια σου.
    ΥΓ2: «Τιμητής» σημαίνει επικριτής, αυτός που κατακρίνει. Άλλη λέξη ήθελες να χρησιμοποιήσεις.

  62. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @19.sarant said:

    » ..στα σλαβομακεδόνικα obor είναι stable»

    Ἐν γνώσει τῶν συνεπειῶν τῆς εἰσπηδήσεως σὲ ξένα ἀμπελοχώραφα καὶ ταφρολεκάνες, παρατηρῶ μιὰ μερικὴ ὰποστασιοποίηση ἀπὸ τὴ Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν. 😉

  63. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο συντάκτης της ΕφΣυν που υπογράφει το άρθρο είναι ο Κανελλόπουλος, ο οποίος χαρακτηρίζεται από το οξύ ύφος γραφής και παρουσίασης των θεμάτων του. Υποθέτω πως δεν είναι σωστό να χαρακτηρίζουμε χυδαία και υποκριτική μια ολόκληρη εφημερίδα εξαιτίας των υπερβολών ενός συντάκτη της. Η ΕφΣυν, το έχω ξαναπεί, είναι όαση μέσα στην καταθλιπτική προπαγανδιστική ομοφωνία του ημερήσιου Τύπου, παρόλο που διαφωνώ συχνά με κάποια κείμενά της και με απωθεί το ύφος του Κανελλόπουλου.

  64. aerosol said

    #56
    Αυτό μου γέννησε κάποιες σκέψεις:
    «Όχι, δεν είναι ψυχοπαθής. Αν ήταν, δεν θα ενέπνεε τη μεγαλοφυΐα του Ευριπίδη, που δεν αναζητάει ποτέ τα θέματα των τραγωδιών του στον κύκλο της νοσηρότητας. Η Μήδεια είναι ο φυσιολογικός άνθρωπος, που το ερωτικό πάθος τού συσκοτίζει το λογικό, όπως στον κάθε φυσιολογικό άνθρωπο. Κατ’ αντιδιαστολήν συμπέρασμα: ο άνθρωπος που δεν μπορεί να νιώσει ένα τέτοιο πάθος, δεν είναι φυσιολογικός.”

    Νομίζω είναι αυθαίρετοι οι διαχωρισμοί. Το στιγμιαία σκοτισμένο λογικό δεν είναι νοσηρό αλλά «φυσιολογικό»; Δηλαδή ως νοσηρότητα ορίζεται μια μόνιμη και εγγενή κατάσταση. Αν είναι παροδική ή, έστω, αν προκύπτει από κάποιο χρονικό σημείο και μετά δεν νοσηρότητα; Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν κάνουν τόσο δραματικές πράξεις, ακόμα και με σκοτισμένο λογικό, υπό καθεστώς πάθους. Γιατί δεν είναι αυτό επαρκής ορισμός του φυσιολογικού, και πώς προκύπτει το άλμα πως τέτοιες πράξεις είναι φυσιολογικές (αρκεί να μην προέρχονται από εγγενή, δομική κατάσταση); Κατά τον συγγραφέα, μοιάζει να παίζει ρόλο η λέξη «μπορεί». Όλοι μας, οι φυσιολογικοί, «μπορούμε» να φτάσουμε σε τέτοιες καταστάσεις λόγω πάθους. Μάλιστα δεν είμαστε καν φυσιολογικοί αν δεν μπορούμε. Όμως η πραγματικότητα βρίσκω πως τον διαψεύδει. Οι περισσότεροι δεν φτάνουν σε τέτοιες πράξεις, ασχέτως της έντασης των παθών τους. Συνεπώς είναι εικασία και μόνο πως οι λίγοι που φτάνουν είναι ενδεικτικοί φυσιολογικότητας. Είναι πιο εύλογη, ας πούμε, η σκέψη πως υπάρχει όντως εγγενής νοσηρότητα που κάνει ένα μικρό μόνο υποσύνολο των ανθρώπων να πράττουν τόσο οριακά. Ή αυτή της ψυχολογίας και ψυχιατρικής πως δεν υπάρχει τέτοιος απόλυτος ορισμός φυσιολογικότητας και νοσηρότητας, αλλά ένα μεγάλο φάσμα στο οποίο κινούμαστε όλοι, από τους «νορμάλ» μέχρι τους ψυχοπαθείς -οπτική, βέβαια, που δεν ήταν γνωστή την εποχή του Καραγάτση.

    Το να δίνω «εγώ» ορισμό στο τι είναι Ευρυπίδης, να αποφασίζω «εγώ» με τι ασχολείται και γιατί, και ακολούθως να δίνω «εγώ» ορισμό στο τι είναι νοσηρό και τι όχι στην ανθρωπότητα, μου βγάζει υπερβολικό Εγώ με λεπτή επίστρωση Ευρυπίδη. Ενδεικτικό του ρωμαλέου ύφους του συγγραφέα, αλλά ίσως και της (κάπως… νοσηρής θα έλεγα!) προσωπικότητάς του.

  65. aerosol said

    #63
    Υπόψη, δεν χαρακτηρίζεται μόνο μια εφημερίδα. Εκ του Κανελλόπουλου και του Αποστολόπουλου χαρακτηρίζεται ένα μεγάλο (και όχι ομοιόμορφο) κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Δηλαδή το μπουζούκι είναι όργανο, ο χωροφύλακας είναι όργανο, άρα ο χωροφύλακας είναι μπουζούκι. Αυτή η στάση υποτίθεται στηλιτεύει την… υποκρισία. Πάλι κάναμε τα μούτρα κρέας στους ψευτο-προοδευτικούς!

  66. Κιγκέρι said

    Όσο για το τι μπορεί να προλάβει η πολιτεία, χτες στην Τήνο ένας 90χρονος(!), γνωστός στο νησί για την προβληματική και ανισόρροπη συμπεριφορά του, σκότωσε τον 50χρονο γείτονά του, με καραμπίνα που είχε, λέει, από το 2016 για να πηγαίνει για κυνήγι…

  67. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Η πολιτεία, οι γιατροί, οι κοινωνικοί λειτουργοί, κανείς δεν πήρε χαμπάρι; Έπρεπε να πεθάνουν και τα τρία για να κινητοποιηθεί; Το εξωλογικό, το φριχτό, το ανήκουστο, δεν δικαιολογεί την απίστευτη ραθυμία, χρονοτριβή, σχεδόν αδιαφορία καθώς υπάρχει ,σχεδόν ολόιδιο περιστατικό στα νεότερα χρόνια. Και η Αικ. Στάμου, η 26χρονη «Μήδεια του Κορδελιού», κάπου το 1984-5, σκότωσε αργά και μεθοδικά τα δύο παιδιά της 6-7 χρονών και γλίτωσε το τρίτο, τυχαία όταν έβηξε κ έβγαλε το βαρβιτουρικό-χάπι μπροστά στο γιατρό, που έδινε η μάνα. Καταδικάστηκε για τους φόνους των παιδιών της -και προ καιρού αποφυλακίστηκε. Η δε ζωή του επιβιώσαντος παιδιού (40χρονη σήμερα), φαίνεται να εξελίχθηκε τραγικά).

  68. Κιγκέρι said

    Αλλά τι λέω, κάθε μέρα σακατεύονται και σκοτώνονται νέοι άνθρωποι – σήμερα, 17χρονος στην Κεφαλλονιά, επειδή η πολιτεία δεν μπορεί να επιβάλει την εφαρμογή του ΚΟΚ.

  69. Γιάννης Κουβάτσος said

    Άλλο, βέβαια, πολιτικός κρατούμενος και άλλο κρατούμενος συνείδησης, που είναι πιο ξεκάθαρος όρος. Πολιτικοί κρατούμενοι έχουν χαρακτηριστεί από τον Γκάντι, τον Μαντέλα και τον Μάντεσταλμ μέχρι τον Κουφοντίνα, τον Κασιδιάρη, τον ΜακΒέι και τους τζιχαντιστές δολοφόνους του Μπατακλάν. Δηλαδή τρέχα – γύρευε. Το ότι η Διεθνής Αμνηστία χαρακτηρίζει κάποιον πολιτικό κρατούμενο, δεν σημαίνει ότι είναι κιόλας, αφού στο παρελθόν έχουν παρατηρηθεί διάφορα ήξεις-αφήξεις αυτής της οργάνωσης. Παλαιότερα είχε αφαιρέσει τον χαρακτηρισμό αυτόν από τον Μαντέλα, επειδή εκείνος είχε καλέσει σε βίαιη ανατροπή του καθεστώτος του απαρτχάιντ και, πρόσφατα, είχαμε τον αποχαρακτηρισμό του Ναβάλνι λόγω ρατσιστικών δηλώσεών του· τον οποίο αποχαρακτηρισμό στη συνέχεια ανακάλεσε. Ε, τώρα, να ανακαλείς τον χαρακτηρισμό από τον Μαντέλα και να τον προσφέρεις στον Κουφοντίνα είναι κάπως αντιφατικό.

  70. Νίκος Κ. said

    Πέρα από το «αντικειμενικό» γεγονός ότι η υπόθεση της Πάτρας συγκεντρώνει όλα εκείνα τα στοιχεία που προσελκύουν το ενδιαφέρον του κοινού, ας προσθέσουμε και την πολιτική ανάγκη δημιουργίας ενός σήριαλ που θα γεμίζει τον τηλεοπτικό και διαδικτυακό χρόνο και χώρο.

    Εποχές που είναι, με τόσα προβλήματα (ακρίβειας, εθνικά, οικονομικά κλπ.), ας έχουμε να ασχολούμαστε με κάτι διαφορετικό. Δείτε σε γνωστές ιστοσελίδες (π.χ. στο in.gr) πόσες ταυτόχρονες «πρωτοσέλιδες» αναρτήσεις υπάρχουν για την υπόθεση αυτή, σε συνεχή βάση επί εβδομάδες. Μας ενημερώνουν ακόμη και για το αν τα είχε (ή δεν τα είχε) η τάδε με τον νονό κλπ.

    Και κάτι γλωσσολογικό: έχω βαρεθεί να διαβάζω μέσα σε αυτόν τον ειδησεογραφικό βομβαρδισμό, την έκφραση «ραγδαίες εξελίξεις».

  71. sarant said

    67 Αυτή την υπόθεση δεν την θυμάμαι, θα την αναζητήσω

  72. Γιάννης Κουβάτσος said

    69: Να συμπληρώσω στο σχόλιο ποιους θεωρεί πολιτικούς κρατούμενους η Διεθνής Αμνηστία και ποιους κρατούμενους συνείδησης :
    – Πολιτικός κρατούμενος είναι κάποιος που έχει διαπράξει μια αξιόποινη πράξη με πολιτικά κίνητρα, ανεξαρτήτως αν έχει χρησιμοποιήσει ή όχι βία, ή κάποιος ο οποίος θεωρείται από την κυβέρνηση ότι ενήργησε με πολιτικά κινητρα. Ο κρατούμενος συνείδησης είναι κάποιος που κρατείται εξαιτίας των πολιτικών, θρησκευτικών ή άλλων πεποιθήσεών του, αρκεί να μην έχει χρησιμοποιήσει βία, να μην έχει υποστηρίξει χρήση βίας. Είναι ένας όρος που χρησιμοποιεί η Αμνηστία από τότε που ιδρύθηκε (1961)

  73. Konstantinos said

    Δυο λόγια από ένα ψυχίατρο

    https://pitsirikos.net/2022/04/%ce%bf%cf%85%ce%ba%cf%81%ce%b1%ce%bd%ce%af%ce%b1-%cf%80%ce%ac%cf%84%cf%81%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%ce%b1%ce%be/

  74. aerosol said

    #69
    Για να είναι ή να μην είναι, χρειάζεται κοινός ορισμός. Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα παγκοσμίως. Οπότε δεν μπορούμε να μιλάμε απόλυτα. Παλινωδίες έχει και η ΔΑ, παλινωδίες έχει και το Συμβούλιο της Ευρώπης, παλινωδίες μπορεί να έχει και κάθε φορέας ή θεσμός που θα έχει διαφορετικά κριτήρια. Χρησιμοποίησα για μένα τον ορισμό που χρησιμοποιεί η ΔΑ ακριβώς επειδή δεν είναι απαραίτητα θετικός χαρακτηρισμός. Μπορεί να αποδοθεί σε εγκληματίες που τα βασικά κίνητρά τους είχαν να κάνουν με πολιτική ιδεολογία. Είναι παράδειγμα ορισμού του όρου που δεν λιβανίζει αλλά περιγράφει κάτι συγκεκριμένο. Είναι αυτός ο πιο διαδεδομένος στην λαϊκή συνείδηση; Όχι. Αλλά δεν προέρχεται και από κάποιο άσχετο γκρουπούσκουλο…

  75. Πέπε said

    66

    Δηλαδή στα 84 αποφάσισε να πάρει καινούργιο όπλο για το κυνήγι. Κυνηγούσε κι από πριν και του πάλιωσε το προηγούμενο, ή αυτό ήταν το ξεκίνημά του στον χώρο;

  76. Γιάννης Κουβάτσος said

    74: Το θέμα είναι ότι ο όρος «πολιτικός κρατούμενος» ακούγεται τιμητικός στ’ αφτιά της κοινής γνώμης, αφού τον έχουμε συνδέσει με ανθρώπους που αντιστέκονται σε τυραννικά καθεστώτα και φυλακίζονται από αυτά. Σε μία χώρα, που δεν είναι δικτατορική, ο όρος ουσιαστικά δεν έχει νόημα παρά μόνο αν αναφέρεται στους κρατούμενους συνείδησης. Η ίδια η ΔΑ διευκρινίζει ότι οι χαρακτηριζόμενοι ως πολιτικοί κρατούμενοι πρέπει να έχουν ακριβώς τα ίδια δικαιώματα και την ίδια αντιμετώπιση με τους υπόλοιπους κρατουμένους. Οπότε, αναρωτιέμαι, ποια η σκοπιμότητα της απόδοσης αυτού του χαρακτηρισμού σε ανθρώπους σαν τον Κουφοντίνα και τον Καιδιάρη, αφού, πρακτικά, δεν έχει καμία σημασία;

  77. avno13 said

    “Αν βρισκόμουν στην “θέση” (δλδ ίδιο DNA, ίδια παιδεία, ίδιες συγκυρίες) της οποιασδήποτε ΡΠ θα έκανα “ακριβώς” τα “ίδια” (πόσο μάλλον αν ήμουν στην «θέση» της/του κάθε γιατρού, δημοσιογράφου, οργισμένης/ου)”. Ανώνυμου.
    Για κάποιο λόγο μου θυμίζει μία “ιαπωνική” ερμηνεία (Μουρακάμι) για τον “μύθο” (όχι “θρύλο”?) του Οιδίποδα. Στον βαθμό που τον παρερμήνευσα (πολύ? λίγο?), οι παντοδύναμοι “θεοί” του “μοίρασαν” ένα χάλια “ρόλο”. Ο Οιδίποδας φαίνεται να “έπαιξε” τον ρόλο του πολύ καλά, αν και προσπάθησε (εντός των ανθρωπίνων δυνατοτήτων) και να μην “πιεί από το ποτήριον τούτο” και να “πληρώσει” με τα “ίδια του τα χέρια” τις συνέπειες των πράξεών του. Όταν ένας “ηθοποιός” “παίζει” επάξια τον ρόλο του “κακού” είναι “άξιος” ή όχι? Δεδικαίωται ή όχι? Ποια κοινή γνώμη ορίζει?

  78. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    71. Κανείς δεν το θυμάται. Δεν υπήρχε τότε ίντερνετ και «ελεύθερη» τηλεόραση με τα δεκάδες κανάλια κι εκπομπές να μας το σφηνώσουν με το ζόρι στο μυαλό.
    Κι εγώ θυμήθηκα ακούγοντάς το από τον Γ. Λιάνη στο ράδιο. Είπε ότι είχε πάρει συνέντευξη από τη Στάμου στο Γεντί Κουλέ.
    https://www.euosmos.gr/i-foveri-istoria-tis-mideias-apo-ti-thessaloniki-poy-farmakose-ta-paidia-tis/

  79. sarant said

    78 Αυτό να μου πεις

  80. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    79. Δίχως μίντια ξεχάστηκε η Μήδεια.
    Δεν μπήκε ακόμη ο Μιχάλης να συνδέσει
    Medea/media 😦

    Αστυνομικό/ψυχοπαθολογικό σενάριο για γερά νεύρα και η υπόθεση του Κορδελιού. Για το δεύτερο παιδί, με τα μυστηριώδη συμπτώματα, τους έστειλε το ίδιο το νοσοκομείο για περαιτέρω διερεύνηση στο Λονδίνο, όπου μέσα στο εκεί νοσοκομείο πέθανε το παιδί.
    Απεργαζόταν τη δολοφονία και του τρίτου αλλά έγινε το επεισόδιο με το χάπι κ έβαλαν δυο αστυνομικίνες, τάχα νοσηλεύτριες, επί 24ωρου δίπλα στο παιδί που άρχισε μετά να καλυτερεύει βέβαια…

  81. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    80
    https://www.tanea.gr/2022/04/04/greece/i-istoria-tis-mideias-apo-to-kordelio-pou-farmakose-ta-paidia-tis/

  82. Χαρούλα said

    Άργησα και τα είπατε όλα. Αν είχα μπει νωρίτερα, θα έγραφα περίπου ότι κι ο Nikiplos.
    Νικοκύρη ψύχραιμη η δική σου αντιμετώπιση. Αλλά δεν είσαι επιχειρηματίας. Τα ΜΜΕ είναι επιχειρήσεις. Γράφουν ότι και με τον τρόπο, που θα το χαρεί, θα συμφωνήσει, θα ενδιαφερθεί το κοινό τους. Όχι αντικειμενικά. Το ίδιο γεγονός διαφορετικά το βρίσκουμαι στο Μακελειό, το Πρώτο Θέμα, την ΕφΣυν, την Κατιούσα, την Πεμπτουσία. Αφού άλλος διαβάζει το κάθε έντυπο. Για αυτόν τον αναγνώστη γράφεται.
    Είναι λίγο σαν το ποιός έκανε το αυγό. Εμείς διαλέγουμε ποιό διαβάζουμε ή αυτά γράφουν με τρόπο που αρέσει στους αναγνώστες τους;

    Είναι από τις ελάχιστες φορές που παρακαλάω να είναι αθώος ο κατηγορούμενος… 😢😪για τρείς αθώες ψυχούλες 🌸🌼🌺

  83. ΓΤ said

    @71, 78, 81

    Μιλά ο τότε σύζυγος της Στάμου

    https://www.makthes.gr/thessaloniki-o-syzighos-tis-mideias-spaei-tin-siopi-toy-meta-apo-37-khronia-pighe-na-dilitiriasei-kai-mena-fot-543003

  84. ΓΤ said

    82@ Χαρούλα

    Δεν χρειάζεται να κάνουμε πρώτο θέμα ότι η πεμπτουσία κρύβεται στο να μην επιλέξεις το «Μακελειό». Γιατί τότε θα έχεις πάρει την κατιούσα και καμία ματιά της ΕφΣυν δεν θα σε σώσει.

  85. Costas Papathanasiou said

    83. Όντως, όσο θα υπάρχουν όποιοι άνθρωποι, άλλο τόσο θα υπάρχουν και φωτεινές και ισκιωμένες ψυχές.
    Η γνωστή πλέον ως κυρία Καίτη, 63 χρονών σήμερα, διαμένει στη συνοικία Χαριλάου Θεσσαλονίκης, αποφυλακίστηκε εδώ και 20 χρόνια και η διασωθείσα κόρη της Αλεξάνδρα την επισκέπτεται, έχοντας κατά τα φαινόμενα συγχωρήσει την ασυγχώρητη από εμάς διπλή, φριχτή δολοφονία αδελφού και αδελφής, αλλά και την απόπειρα να φαρμακωθεί και η δική της ζωούλα.

  86. sarant said

    85 και πριν: Φοβερό…

  87. Πέπε said

    83

    Οι θριλερέ φωτογραφίες στις εφημερίδες μυρίζουν πάντως δημοσιογραφικό κανιβαλισμό. Μπορεί να ήταν 1985 αλλά διάβολε, δεν ήταν στα γεννοφάσκια της η φωτογραφική τέχνη. Θα βρίσκαν και καλύτερες αν δεν ήθελαν να προβάλουν ακριβώς αυτό που προβάλανε. Η μάνα με το θολό βλέμμα, το ένα παιδί σαν δύσμορφο, το άλλο με την κούκλα…

  88. nikiplos said

    73@ Πολύ αφιρματίφ ο ψυχίατρος πάντως. Παρουσιάζει έμμεσα (και άμεσα σε μερικές αράδες) μια μειοψηφία ανθρώπων ως «κακά στοιχεία» που καλό είναι οι μελλοντικές κοινωνίες να αποβάλουν. Να μην αναπαραχθούν αυτοί. Κάπως έτσι. Μου θύμισε έντονα τους Σουηδούς ψυχιάτρους που στείρωναν αβέρτα κουβέρτα Σουηδούς πολίτες από τα 30ς-60ς (με συντριπτική πλειοψηφία Ρομά κυρίως) χωρίς βέβαια τη θέλησή τους ή να τους ρωτήσει κάποιος.

    Προσωπικά δεν αποκλείω να υφίστανται ψυχικά «ακρωτηριασμένοι» ή «τυφλοί» συμπολίτες μας. Ωστόσο διαισθητικά πιστεύω πως σημαντικό ρόλο παίζει η παιδεία, η κοινωνία, η εξέλιξη της ζωής τους, η συσσώρευση αποτυχιών και ο φθόνος για τους άλλους. Και τα παιδιά? Καλή ερώτηση. Σπάνιο φαινόμενο, ωστόσο θα ήθελα περισσότερες και πειστικότερες λεπτομέρειες από την απλή υπόθεση του «ελλειπούς εγκεφάλου». Αντίθετα η νευροεπιστήμη, μας έχει πλειστάκις δώσει παραδείγματα ανθρώπων με κατεστραμμένο το τμήμα του εγκεφάλου τους που είχε αναλάβει μια λειτουργία, αλλά μετά, μελλοντικά ένα άλλο υπεύθυνο για άλλα ανέλαβε τη λειτουργία που ήταν πιο ζωτική, απεμπολώντας την πρώην που δεν ήταν ζωτική.

    Η κοινωνία για να μπορεί να αντιδράσει, πρέπει να υπάρχουν δομές. Να υπάρχει Αστυνομία και εισαγγελείς που να αποδέχονται μια καταγγελία κοριτσιού ή αγοριού ενάντια στον πχ σεπτό Ιερέα και να ψάχνουν το ποιόν του. Κι όχι αυτό το άναρχο συνονθύλευμα καπετανάτων, πολιτικής διαπλοκής και φαυλότητας ανοργάνωτο μόρφωμα που έχουμε και χρήζουμε δικηγόρους να μας ξεδιαλύνουν ακόμη και τα αυτονόητα.

  89. ΚΩΣΤΑΣ said

    Έχω αηδιάσει με ορισμένα θέματα που παρουσιάζουν τα κ@λ@κάναλα και τα λοιπά ΜΜΕ, καθώς και με το αντίστοιχο κοινό που τα επιζητά και τα παρακολουθεί. Δικαίωμά τους, δεν θα τους το αρνηθώ, αλλά εγώ δεν θα πάρω.
    Η σημερινή ανάρτηση φαντάζομαι ότι σχολιάζει αυτό το κοινωνικό φαινόμενο, οπότε δεν την εντάσσω στην παραπάνω κατηγορία.

    Σε αντιπερισπασμό, για να σας αποπροσανατολίσω και να σας ευχαριστήσω παράλληλα, … αρνιέμαι, αρνιέμαι, αρνιέμαι… 😜

  90. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    http://www.celticlyricscorner.net/macaskill/nighean.htm

  91. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    85. Τελικά πριν 20 χρόνια βγήκε κι όχι πρόσφατα που είδα αλλού, αλλά ναι, συνήθως τα ισόβια, υπό περιστάσεις, γίνονται λιγότερο κι από είκοσι. Όμως εδώ, Παναγία μου, ήταν στο όριο να μπορούσε να γεννήσει ξανά!
    Σ΄αυτές τις συγκεκριμένες περιπτώσεις (δολοφονίας των παιδιών τους) θα ήμουν υπέρ της υποχρεωτικής στείρωσής τους, (αν αποφυλακιστούν σε ηλικία που μπορούν να τεκνοποιήσουν), λόγω ειδεχθούς αναξιότητας.
    Το ότι την επισκέπτεται η κόρη θα το φανταζόμουν. Τα παιδιά συγχωρούν τα πάντα για μια στάλα αγάπης/ενδιαφέροντος από το γονιό. Ακόμη και τα κακοποιημένα παιδιά, έλεγε προ ημερών στο ράδιο ο Γιαννόπουλος από το Χαμόγελο του παιδιού, παρατηρείται να θέλουν να γυρίσουν στον κακοποιητή τους/σπίτι τους. Κι έχει εξήγηση αυτό στην παιδοψυχολογία. Είναι εξουσιαστικές οι γονεϊκές σχέσεις και η κακοποίηση εισπράττεται από το παιδί σαν τιμωρία για κάτι που (υποτίθεται ότι) φταίει. Χοντρικά όλο αυτό τώρα.

    83 .Ο πατέρας ξαναπαντρεύτηκε λέει κι έκανε ένα αυτιστικό αγόρι με τη δεύτερη σύζυγο η οποία όμως πέθανε κι αυτή και η Αλεξάνδρα έμεινε μετέωρη και κάπου γράφτηκε κι ότι κακοποιήθηκε κιόλας από το φιλικό περιβάλλον.
    Τρέχα γύρευε, με τέτοια σκευή πόσοι μπορούν να έχουν μια καλή μοίρα. 😦

  92. Γιάννης Κουβάτσος said

    Νικοκύρη, μαρμάγκα.

  93. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    84 >>η πεμπτουσία κρύβεται στο να μην επιλέξεις το «Μακελειό»
    χαχα! Δεν είχα ανοίξει το makthes νομίζοντας ότι είναι …Μακελειό Θεσσαλονίκης (!!) κι όταν είδα να το έχεις ποστάρει στο σχ.83, το άνοιξα (εγγύηση ο ΓΤ αφού 🙂 ) και μ΄έπιασαν γέλια με τη λαμακία μου…

    Γαμώτο, λείπει και μου λείπει συνέχεια ο Γιάννης Ι. 😦 .

  94. ΚΩΣΤΑΣ said

    91 –> λόγω ειδεχθούς αναξιότητας.

    «Επί εθνική αναξιότητι» καταδικάστηκαν οι δωσίλογοι.. 😉

  95. Γιάννης Κουβάτσος said

    87:Έτσι. Σαν μεγαλύτερος στην ηλικία, θυμάμαι ότι και τότε η κάλυψη των θεμάτων αυτών από τον Τύπο ήταν εξίσου εντυπωσιοθηρική και κανιβαλική. Οι πρωτοσέλιδοι τίτλοι αναφέρονταν σε αποτρόπαια τέρατα και άλλους τέτοιους χαρακτηρισμούς για ανθρώπους που δεν είχαν ακόμα καταδικαστεί και οι φωτογραφίες ήταν αποτρόπαιες. Απλώς, τότε όλα αυτά τα αισχρά συνέβαιναν στις εφημερίδες, αφού δεν υπήρχαν ιδιωτικά κανάλια. Ιδού μια ιδέα για το επίπεδο του Τύπου στα «χρόνια της αθωότητας» :
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.lifo.gr/arxeio/wtf-i-friki-sta-ellinika-protoselida%3Famp&ved=2ahUKEwiPwZKP2Yz3AhV6wQIHHcFVDQYQFnoECAQQAQ&usg=AOvVaw1ZXO3LjvAWd0SdHUO5-H1T

  96. sarant said

    92 –> 95

    Όλο σε πιάνει η μαρμάγκα…

  97. # 96

    Ρωσσικός δάκτυλος μου μυρίζει… 🙂 🙂

  98. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    94, επί μητρική αναξιότητι, λοιπόν 😦

  99. Missing Ink said

    The babies bite BAAAaack!!!… Καλά, λέμε τώρα.
    Ωραία μεταστροφή της Αλίκης απ’ τον «άγιο και τρελό» Nick Blinko:
    Rudimentary Peni – Alice Crucifies the Peadophiles

    Πανκ λίνκαρα για καλησπέρα, πανκ και για καληνύχτα.
    Νικοκύρη, καλύτερα να γράφεις για ετυμολογικά, μεταφραστικά κτλ κτλ.
    Η επικαιρότητα δεν προσφέρεται η ρημάδα 😦

  100. Πέπε said

    95

    Ευχαριστούμε για το τερπνό κέρασμα Γιάννη!

    Ωστόσο δεν είναι ακριβώς το ίδιο. Τα δικά σου είναι ευθέως σπλάτερ. Της Μήδειας στα Νέα βγάζουν έναν σκοτεινό φόβο. Μου θυμίζουν ένα σχόλιο που είχα ακούσει κάποτε, ότι οποιοσδήποτε φωτογραφηθεί στην Αστυνομία προφίλ και ανφάς με φόρμα κρατουμένου και τη μεζούρα δίπλα (το γνωστό στήσιμο των πορτρέτων εγκληματιών) θα μοιάζει εγκληματική φυσιογνωμία.

    Είτε έτσι είτε αλλιώς, σκοπός είναι φυσικά η εμπορική εκμετάλλευση της φρίκης, του τρόμου, και κάθε άλλου αρνητικού συναισθήματος. Όμως ένα ακρωτηριασμένο πτώμα είναι ούτως ή άλλως φρικιαστικό, η επιλογή είναι μόνο να το δείξεις ή να μην το δείξεις. Ενώ το νοσηρά φονικό βλέμμα της μάνας μπορεί κάλλιστα να είναι επειδή έτυχε να μισοκλείνει τα μάτια σ’ ένα ενσταντανέ (τραβηγμένο ίσως σε ανύποπτη στιγμή) που υπό Κ.Σ. θα κρινόταν αποτυχημένο, και αντίστοιχα και για το πώς εικονίζονται τα παιδιά.

  101. Eva Matenoglou said

    Η (υπέροχη) Σούζαν Σόνταγκ παραθέτει ένα χωρίο από την Πολιτεία του Πλάτωνα, όπου παρουσιάζεται πολύ παραστατικά η ψυχολογική επιθυμία του ανθρώπου να δει το φρικιαστικό: ο Λεόντιος, ο γιος του Αγλαΐωνα, «[…] καθώς ανέβαινε από τον Πειραιά ακολουθώντας το βορινό τείχος από το έξω μέρος, αντιλαμβάνεται κάτι πτώματα ξαπλωμένα στο χώμα εκεί πλάι στο δήμιο, κι ένιωσε αμέσως την επιθυμία να πάει να δει, ταυτόχρονα όμως και δυσφορία γι’ αυτή την επιθυμία, και πίεζε τον εαυτό του να μην το κάνει – πάλευε για ένα διάστημα μέσα του και σκέπαζε το πρόσωπό του, ώσπου τελικά δεν άντεξε στην επιθυμία και έτρεξε με τα μάτια γουρλωμένα προς τα πτώματα και είπε «Να, σας κάνω το χατίρι, κακορίζικα, χορτάστε το υπέροχο θέαμα!».

  102. sarant said

    101

    “Ἰδοὺ ὑμῖν,” ἔφη, “ὦ κακοδαίμονες, ἐμπλήσθητε τοῦ καλοῦ θεάματος.”

  103. ΓΤ said

    σκέψη για μια φρικτή υπόθεση: νερό θολόν επί μακρόν

  104. nikiplos said

    100@ Υπάρχει και το κινηματογραφικό εφέ Κουλέσοφ. Με κατάλληλη εναλλαγή πλάνων, μπορείς κάλλιστα να πλέξεις μια αγιογραφία για κάποιον ή ένα προφίλ φρικτού ανθρώπου. Κι αυτός να παίρνει ακριβώς τις ίδιες πόζες.

  105. nikiplos said

    Περί Μήδειας. Ούτε ο Ευριπίδης ήταν άθλιος να γράψει μια τελείως fake ιστορία, ούτε είναι ανεξήγητο το φαινόμενο. Κρίνουμε μερικές φορές από κεκτημένη ταχύτητα με τα σημερινά δεδομένα. Ας πάμε όμως ελάχιστα πίσω. Ποιός ήταν ο ρόλος της γυναίκας? Η τεκνοποίηση. «Ο άνδρας γεννά, η γυναίκα τίκτει».
    Τα σπίτια βαρυγκομούσαν μέχρι να ξεφορτωθούν τα κορίτσια (που δεν τα ήθελαν σαν παιδιά γιατί απαιτούσαν προίκα).
    «Κόρες έχεις? Δούλευε κορόϊοδο, θα στα φάνε οι γαμπροί!» Έλεγαν οι «φίλοι» στον κοριτσοπατέρα για να τον πειράξουν.

    Η γυναίκα παντρευόταν χωρίς να ερωτηθεί έναν τυχαίο, έχανε το επώνυμο/ταυτότητά της, συνήθως έχανε και την πατρική περιουσία (γιατί συχνά την έγραφαν στο όνομα του γαμπρού) και βέβαια που λόγος για προσωπική ζωή. Έμπαινε σε ένα σπίτι στα 20 χρόνια της και ξαναέβγαινε από αυτό ως χήρα με μόνη επιτρεπτή κοινωνική ζωή, την επίσκεψη στο νεκτροταφείο. Ασυνόδευτη πουθενά.
    Κι αν χήρευε νωρίς, ήταν περίπου συνώνυμο της πόρνης. «Στις 9 του μακαρίτη» κλπ Ανδρικά άσματα, ανδρικές υποθέσεις τα τραγούδια, από άνδρες τραγουδήθηκαν σε ταβέρνες με θαμώνες κατά 90% άνδρες.

    Αν έμπαινε και σώγαμπρη, τότε υφίστατο το ατελείωτο μπούλιν της πεθεράς, των κουνιάδων κλπ. Δούλα της οικογένειας του άντρα της. Και για τα παιδιά της, «μετά τα 10 το παιδί πάει στον πατέρα του» έλεγαν τα δικαστήρια μέχρι και στα 70ς. Αν δλδ τολμούσε να χωρίσει γιατί ένα «καλό μπερντάχι» έλεγε μια ταινία «συμμορφώνει την άτακτη γυναίκα που πήραν τα μυαλά της αέρα». Παιδί θυμάμαι μια κοπέλα που την πάντρεψαν από τα 16 της, να γυρίσει ένα βράδυ να κλαφτεί στην οικογένειά της. Τι το ήλελε? Έφαγε ένα καλό μπερντάχι από τον πατέρα, ένα άλλο από τον αδερφό της και την πήγαν σηκωτή στο «σπιτικό της» υποσχόμενοι στον γαμπρό πως «θα είναι ήσυχη» από δω και πέρα.

    Κι αν ετύχαινε κάποιου πλούσιου, αυτός τη βαριόταν στην 3ετία κι άρχιζε τα τσιλιμπουρδίσματα. Και τα παιδιά δικά του, κι όλα. Τι όπλο είχε η Μήδεια? Και τα παιδιά της έπαιρναν, οι γκουβερνάντες. Ή τό ‘ριχνε στα χάπια ή αυτοκτονούσε ή αν μισούσε τον άνδρα της, του έπαιρνε αυτό που του είχε προσφέρει: τα παιδιά, τη συνέχιση του είδους κλπ. Στο θολό μυαλό της, τα έσωζε ίσως από τυραννία όπως η Χαδούλα στη Φόνισσα του Παπαδιαμάντη.
    (Αλήθεια πως και κανείς δεν την ανέφερε?)

    Δεν θα μιλήσω για κάτι «Βαρύμαγκες» που παντρεύονταν για να γίνουν πεζεβέγκηδες. Να εκδίδουν τη σύζυγο ώστε να τεμπελιάζουν οι ίδιοι. Το πρόλαβα κι αυτό στην ωραία Αθήνα μας τέλη 70ς, στην Ακαδημία Πλάτωνος. Τότε βέβαια δεν μπορούσα να καταλάβω τι γινόταν. Μετά μου εξήγησαν. Είχαν ανοίξει τα μεγάλα ξενοδοχεία στην πλατεία Καραϊσκάκη και υπήρχε «χρήμα με ουρά».

  106. # 105

    Υπάρχει όμως και το ανάποδο στους βεδουίνους για να παντρευτείς έπρεπε(δεν ξέρω αν πρέπει ακόμα) να δώσεις στον πεθερό κάποιες καμήλες ανάλογα με τα προσόντα της νύφηςκι άμα είχες πολλές καμήλες τό έκανες το χαρεμάκι σου !

  107. https://www.iefimerida.gr/ellada/nekros-ellinas-oreibatis-antonis-sykaris-imalaia

  108. Πέπε said

    105

    Σ’ αυτό το μοτίβο δεν κινείται και η Φόνισσα; Σκότωνε κοριτσάκια απλώς επειδή ήταν κορίτσια, για να τα γλιτώσει από αυτό που τις περίμενε…

    Η Μήδεια του Χαλεπά

  109. nikiplos said

    107@ Τζη το λίγο οξυγόνο, κάνει την καρδιά να χτυπάει 120-140 bpm στην ηρεμία! Δεν είναι για όλους αυτά τα σπόρ. Κάποτε είχα γνωρίσει και είχα πιει έναν 2 καφέδες με τον Παναγιώτη Κοτρωνάρο ορειβάτη κι εκπαιδευτή αλπικής ορειβασίας. Μου είχε πει, πως το πιο επικίνδυνο μέρος της αποστολής είναι η κατάβαση. Δεν ξέρω αν αληθεύει. Εικάζω πως έχουν σπαταλήσει τα αποθέματα οξυγόνου, πως έχουν χαλαρώσει κλπ.

  110. Πέπε said

    Δεν ήξερα ότι θα βγει σε φυσικό μέγεθος! Από κει που την πήρα φαινόταν μικρή και βολική…

  111. ΣΠ said

    107, 109
    Πάνω σ’ αυτό το θέμα πολύ καλή είναι η ταινία Everest (2015), που βασίζεται σε πραγματική ιστορία.

  112. #109

    Κρίμα στο παλικάρι. Ξέρεις, για μένα η ορειβασία είναι λογικό επικίνδυνο σπορ σε αντίθεση με τις καταδύσεις ή τις πτώσεις με αλεξίπτωτο. Οπως έχω πει στον Λάμπρο πως αν ο άνθρωπος ήταν φιαγμένος για τα βάθη ή τα σύννεφα θα είχε βράγχια ή φτερά !!

  113. sarant said

    107-109 Κρίμα….

  114. ΓΤ said

    Κωνσταντίνος Μαλιάρης: Από το 1ο ΓΕΛ Ναυπάκτου με πλήρη υποτροφία στο Χάρβαρντ
    https://messolonghivoice.gr/2022/04/11/%ce%bd%ce%b1%cf%8d%cf%80%ce%b1%ce%ba%cf%84%ce%bf%cf%82-%ce%bc%ce%b1%ce%b8%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82-2/

  115. «Ο άνδρας γεννά, η γυναίκα τίκτει», όπως λένε τα δολάρια IN GOD WE TRUST και όπως ακούγαμε «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών». Γνωμικά αιματηρής αποικιοκρατίας…

  116. Eva Matenoglou said

    102. Ακριβώς!
    103. Θολόν και σκοτεινόν! Τα ΜΜΕ εκμεταλλεύονται τα πιο ταπεινά ανθρώπινα ένστικτα, την πιο σκοτεινή πλευρά του ανθρώπινου ψυχισμού, ενώ οι ανθρωπιστικές αξίες, που μας έλκουν προς την αντίθετη πλευρά (αυτή την εσωτερική πάλη αφηγείται και ο Σωκράτης), στις μέρες μας επαφίενται στην Ελληνική Αγωγή, που τις έχει πάρει εργολαβία! (Θυμάμαι από τις προάλλες το σχετικό βιντεάκι με τη φιέστα και τα παιδάκια, που χειροκροτούνται από την Αρβελέρ. Πίκρα…)

  117. 115, … IN GOD WE TRUST …

    Και οι παρωδίες του, όπως
    In God we trust; all others bring data,
    …all others pay cash,
    …all others we monitor
    κ.α.

  118. Nestanaios said

    105. Ο Ευριπίδης ήταν ποιητής και όχι ιστορικός. Είχε το δικαίωμα.
    Τα πράγματα όμως γύρω από την γυναίκα δεν ήταν πάντοτε και παντού όπως τα αναφέρεις εσύ. Αν ένας «πατέρας» κακοποιούσε γυνή τε και τέκνα αυτό δεν είναι απόδειξη ότι όλες οι γυναίκες είχαν την ίδια τύχη. Στην ελληνική ιστορία έχουμε και ΣΠΑΡΤΙΑΤΙΣΣΕΣ.

    108. Για δικαστής δεν κάνεις.

  119. Γιάννης Κουβάτσος said

    108:Το αναφέρει ο Νίκιπλος. Σωστά, αυτό είναι το μοτίβο. Τα βάσανα της γυναίκας δεν τελείωναν ποτέ και αυτό το δείχνει ο Παπαδιαμάντης και στη «Θητεία της πεθεράς».

  120. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    112 – Καταρχάς δεν είναι παλικάρι, είναι στην ηλικία μου, και μετά καθόλου κρίμα, έκανε αυτό που ήθελε, ήξερε τους κινδύνους αλλά κυνήγησε το όνειρό του και το έζησε, και τελικά είχε τον θάνατο που του άξιζε κι όχι σαν των πολλών ανθρώπων που βλέπουν την ζωή στην τηλεόραση, στις ειδήσεις και στην διαδικτυακή εικονική πραγματικότητα.

    Τιμή και δόξα αξίζουν στον Αντώνη Συκάρη κι όχι δάκρυα!

    «Ξέρεις, για μένα η ορειβασία είναι λογικό επικίνδυνο σπορ σε αντίθεση με τις καταδύσεις ή τις πτώσεις με αλεξίπτωτο.»
    Έχω κάνει ορειβασία, (όχι σε τέτοια ύψη, μέχρι τον Μύτικα έφτασα) αναρρίχηση και καταρρίχηση πολλές φορές και σίγουρα γνωρίζω καλύτερα τι είναι πιο επικίνδυνο, κι όπως σου είπα πρόσφατα, η αυτόνομη κατάδυση και τα αλεξίπτωτα, έχουν σχεδόν μηδενικό κίνδυνο και μπορεί να τα κάνει ο καθένας χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις, ακόμη κι εσύ.
    Αντίθετα η ορειβασία μεγάλου υψομέτρου, απαιτεί πρώτα απ΄όλα ΑΡΙΣΤΗ φυσική κατάσταση, πειθαρχία και αυτοέλεγχο στον μέγιστο βαθμό, και ΠΑΝΤΑ καθαρή σκέψη για γρήγορες αποφάσεις μια και ελοχεύουν ανα πάσα στιγμή τα απρόοπτα όσο καλό σχεδιασμό κι αν έχεις κάνει. Στον αέρα και στο βυθό, σπανίως υπάρχουν απρόοπτα και σχεδόν πάντα, έχεις μεγάλα περιθώρια αντίδρασης.

    «Οπως έχω πει στον Λάμπρο πως αν ο άνθρωπος ήταν φιαγμένος για τα βάθη ή τα σύννεφα θα είχε βράγχια ή φτερά !!»
    Γιώργο μου, αν ακολουθούσαν όλοι οι άνθρωποι αυτή την άποψη, ακόμη στα δέντρα θα ήταν το είδος μας.😂

  121. # 120

    Λαμπρούκο μου είναι κάτι ψιλά γράμματα που δεν πιάνεις. Δεν αμφισβητώ τις τεχνικές σου γνώσεις για τους κινδύνους, εγώ αναφέρομαι στην φιλοσοφία του κινδύνου, ένα χοντρό παράδειγμα που λέμε εμείς οι πσαράδες, αν και μέσα στη βάρκα «παίζουμε εκτός έδρας».
    Οσο για το επιχείρημά σου «ακόμη στα δέντρα θα ήταν το είδος μας», έλα τώρα, εξυπακούεται πως τα όρη, τα βάθη των ωκεανών, ακόμα και το διάστημα είναι για τους επιστήμονες να τα εξερευνουν και όχι για διασκέδαση.
    Και επειδή θεωρείς την αδρεναλίνη στα ΄υψη σαν ζητούμενο, ο παράνομος (επικίνδυνος) έρωτας είναι το καλύτερο κομμάτι της αγοράς !

    ΥΓ. Αν θες αδρεναλίνη πήγαινε την Πέμπτη στην Θ4 και φώναξε «ΑΕΚ-Μαρσέιγ» 🙂 🙂

  122. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    121 – Εγώ δεν είπα ποτέ πως είναι διασκέδαση, είναι η λειτουργία των αισθήσεων στο έπακρο με έπαθλο την πλημμύρα των υπέροχων συναισθημάτων που σε κατακλύζουν. Επιπλέον, είναι η ικανοποίηση της ανθρώπινης εξερευνητικής περιέργειας, βλέπεις, είναι στην φύση μας!😊

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: