Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τότε που οι κοπέλες φορούσανε φουστάνια – 7 (μυθιστόρημα του Δημήτρη Σαραντάκου)

Posted by sarant στο 12 Απριλίου, 2022


Εδώ και λίγο καιρό άρχισα να δημοσιεύω, ύστερα και από τη δική σας ενθάρρυνση, ένα ανέκδοτο μυθιστόρημα του πατέρα μου.

Οι δημοσιεύσεις γίνονται κανονικά κάθε δεύτερη Τρίτη. Η σημερινή συνέχεια είναι η έβδομη, η προηγούμενη βρίσκεται εδώ.

Η δράση εκτυλίσσεται επί δικτατορίας. Ο Δήμος, ο κεντρικός ήρωας, είναι φιλόλογος σε κωμόπολη της Πιερίας. Ταξιδεύει στην Αίγινα μαζί με τον φίλο του τον Αντρέα για να βρει την παλιά του αγάπη. Σήμερα ολοκληρώνουμε το τέταρτο κεφάλαιο.
(Και κάτι άσχετο: Χτες συμπληρώθηκαν τα δυο χρόνια από τον θάνατο του Περικλή Κοροβέση. Συστήνω αυτό το ντοκιμαντέρ του φίλου Μιχάλη Αναστασίου). 

Το βράδυ, καθώς τα πίνανε σ΄ένα ουζερί της παραλίας, ο Αντρέας τον ρώτησε.

«Αν θες, μη μου απαντήσεις, αλλά όπως κατάλαβα, η Βασιλική δεν είναι απλώς μια παλιά σου φίλη».

«Σωστά το κατάλαβες. Είναι η πρώτη, η μόνη και η μεγάλη μου αγάπη».

Αυτά τα είπε με έναν τόνο τέτοιου πάθους στη φωνή του, που ο φίλος του, ακούγοντας τον, τον κοίταξε προσεχτικά. Φαίνεται πως δεν περίμενε παρόμοια ένταση από τον φλεγματικό Φιλέα Φονγκ που ήξερε. Δεν έκανε όμως κανένα σχόλιο.

Ο Δήμος, με την ενθάρρυνση του ούζου που πίνανε, αποφάσισε να του τα πει όλα. Ξεκίνησε από την παρέα του στη Νέα Σμύρνη, τη φιλία του με τον Αλέκο και τον Κώστα, την οργάνωσή τους στην ΕΠΟΝ, τους κατοπινούς κατατρεγμούς και κατέληξε στο πώς γνωρίστηκαν σε εκείνο το πάρτι της Κατερίνας. Βλέποντας πως ο Αντρέας τον άκουγε με μεγάλη προσοχή, πήρε θάρρος και συνέχισε για το πώς τα φτιάξανε με την Έζμπα, τη φλογερή περίοδο των πρώτων ερώτων τους, τη συμβίωσή τους επί πέντε χρόνια και για την κακορίζικη εκδρομή στην Αίγινα, που κατάληξε στο χωρισμό τους.

Η διήγηση του ήταν μια εκ βαθέων εξομολόγηση, που δεν την είχε κάνει ποτέ ως τότε σε κανέναν. Ο Αντρέας τον άκουγε φανερά συγκινημένος και χωρίς καμιά πειραχτική παρατήρηση ή σχόλιο, από αυτά που συνήθιζε κι αυτό του έκανε καλό.

Όταν κάποτε σταμάτησε να μιλά ο Αντρέας τον ρώτησε:

«Για να καταλάβω, χωρίσατε, όχι γιατί μπήκανε τρίτα πρόσωπα ανάμεσά σας, ούτε για οικονομικούς λόγους, αλλά για ασυμφωνία χαρακτήρων, που λένε στα διαζύγια. Δε σου πήγαινε η κάπως ακατάστατη ζωή του καλλιτέχνη που έκανε και η θέλησή της να είναι απολύτως ανεξάρτητη;»

«Ακριβώς, όπως το λες. Όλον τον καιρό που ζήσαμε μαζί στην Ηλιούπολη, αυτή η μποέμικη νοοτροπία της με ενοχλούσε πολύ».

«Α, ρε Φιλέα Φονγκ, δεν έχεις καταλάβει πως αυτή η ανεμελιά είναι το αλάτι της ζωής;»

«Μα και η επιμονή της να είναι απολύτως ανεξάρτητη με ενοχλούσε. Καμιά φορά έδειχνε να με υποτιμά ή να μην με λογαριάζει».

«Κατά τα λοιπά είσαι αριστερός και εκ πεποιθήσεως οπαδός της ισότητας των δύο φύλων» τον πείραξε.

Ο Δήμος δεν απάντησε. Τι να πει; Δίκιο είχε. Εκείνος όμως πήρε ένα σοβαρό ύφος, που σπανίως εμφάνιζε.

«Δε μ΄ αρέσει να δίνω συμβουλές στους άλλους. Δε θεωρώ άλλωστε πως εγώ αποτελώ παράδειγμα προς μίμησιν, αλλά νομίζω πως σου παρουσιάζεται η ευκαιρία να τα ξαναφτιάξετε. Ρε μπαγάσα, σου ανοίγονται λαμπρές προοπτικές: μια σπουδαία γυναίκα, να ζήσεις μαζί της, ένας όμορφος τόπος, να μετατεθείς εδώ και ένα καταπληκτικό σπίτι, να κατοικήσεις. Σε ζηλεύω».

«Αυτό που λες μου δίνει μεγάλο θάρρος. Λες να δεχτεί να τα ξαναφτιάξουμε;»

«Τράβα μπρος και μη φοβάσαι» του λέει εκείνος γελώντας.

Όλη τη νύχτα δε μπόρεσε να κλείσει μάτι. Σκεφτόταν συνεχώς τι θα της έλεγε την επομένη και πώς εκείνη θα αντιμετώπιζε την πρότασή του να παντρευτούν.

Το πρωί, αφού μάζεψαν τα πράματά τους και πλήρωσαν το ξενοδοχείο, αγόρασαν ένα ωραίο τσουρέκι, μια χιλιάρικη κόκκινο κρασί και μια γλάστρα με κόκκινες αζαλέες και ξεκίνησαν. Βρήκανε την Βασιλική στην κουζίνα μαζί με μιαν άλλη συνομήλική της γυναίκα, να ετοιμάζουν το βραδινό φαΐ. Της δώσανε όσα κουβαλούσαν και κάθισαν.

«Μπορούμε να βοηθήσουμε σε τίποτα;» ρώτησε ο Αντρέας

«Και βέβαια μπορείτε. Να καθαρίσετε τις πατάτες»

Τους έφερε μια πλαστική λεκάνη με νερό, κάνα δυο κιλά πατάτες σε ένα δίχτυ και δυο μαχαίρια και τα απίθωσε στο τραπέζι του καθιστικού από το οποίο η Ελένη, η άλλη γυναίκα, αφαίρεσε το τραπεζομάντιλο. Καταπιάστηκαν με κέφι να καθαρίζουν τις πατάτες, να τις κόβουν σε κομμάτια και να τα πετάνε στη λεκάνη με το νερό. Όταν κάποτε τέλειωσαν, η Ελένη μάζεψε τα φλούδια από το τραπέζι και η Βασιλική πήρε στην κουζίνα τη γεμάτη λεκάνη.

«Ελάτε να σας δείξω πού θα κοιμηθείτε» τους λέει.

Σκούπισε τα χέρια της στην ποδιά της και τους οδήγησε στο πίσω μέρος του σπιτιού.

«Ξέρετε, όταν αγόρασα το σπίτι, εδώ ήτανε οι στάβλοι και κάτι παράσπιτα. Τα γκρέμισα και έφτιαξα τρία υπνοδωμάτια, για μένα και τους επισκέπτες μου και τα ένωσα με το υπόλοιπο σπίτι. Μπήκαν στα δωμάτια που τους έδειξε (ο Δήμος πρόσεξε πως του έδωσε το κολλητό με το δικό της), ταχτοποίησαν τα πράματά τους και ξαναγύρισαν στην κουζίνα.

«Τι άλλη δουλειά έχετε να μας δώσετε;» τη ρώτησε.

Εκείνη γέλασε.

«Τώρα θα ανάψετε το τζάκι. Ξέρετε; Ρωτάω, γιατί θέλει κάποια τέχνη. Ξύλα θα βρείτε στην αυλή, σπίρτα και προσανάμματα έχει στο ράφι του τζακιού και μη ξεχάσετε να ανοίξτε το ντάμπερ, αλλιώς θα ντουμανιάσουμε.

Με την ίδια προθυμία και κέφι, καταπιάστηκαν με το νέο τους καθήκον και σε λίγο μια λαμπρή φωτιά φεγγοβολούσε στο τζάκι. Από την τεράστια, όπως τους φάνηκε, ποσότητα ξύλων που βρήκαν σε μια υπόστεγη αποθηκούλα στην αυλή, κουβάλησαν μπόλικα κούτσουρα και τα ντάνιασαν δίπλα στο τζάκι. Σε λίγο ο χώρος είχε ζεσταθεί για καλά.

Ενώ οι γυναίκες συνέχιζαν να ετοιμάζουν το φαΐ, ο Δήμος κι ο Αντρέας περιεργάστηκαν τη βιβλιοθήκη, που έπιανε ολόκληρον τον τοίχο απέναντι στο τζάκι.

«Όπως βλέπω η Βασιλική έχει ποικίλα ενδιαφέροντα» λέει ο Αντρέας, που αφού ξεφύλλισε ένα βιβλίο και το ακούμπησε στο τραπέζι, τώρα είχε ανοίξει ένα άλλο. Ο Δήμος πήγε κοντά του και κοίταξε το εξώφυλλο του βιβλίου που κρατούσε ο φίλος του. Ήταν η «Αναφορά στον Γκρέκο» του Καζαντζάκη. Το βιβλίο στο τραπέζι ήταν «Θεοί, τάφοι και σοφοί» του Σέραμ.

Εκείνη την ώρα ήρθαν η Βασιλική με την Ελένη, στρώσανε το τραπέζι και φέρανε το φαΐ. Ο Αντρέας με το Δήμο φέρανε ποτήρια και το κρασί.

«Επειδή τη γαλοπούλα την έχουμε για το βράδυ, τώρα θα φάμε λιτά, αθερίνα τηγανητή, για να μείνει και χώρος στο στομάχι μας».

Τρώγοντας πιάσανε κουβέντα

«Λοιπόν τώρα σε θυμήθηκα» λέει του Δήμου ξαφνικά η Ελένη. Μένατε στα Πλακάκια, δεν είν΄ έτσι;»

«Η Ελένη είναι Αιγινήτισσα» εξήγησε η Βασιλική «ήμασταν συμμαθήτριες στο Γυμνάσιο».

Όταν απόφαγαν και αφού απομάκρυναν τα πιάτα από το τραπέζι, συνέχισαν την κουβέντα.

«Ξέρεις Βασιλική, ο Φιλέας Φονγκ από δω…» άρχισε ο Αντρέας

«Πώς τον είπες;» τον διέκοψε παραξενεμένη.

«Φιλέα Φονγκ, δεν έχεις διαβάσει το «γύρο του κόσμου σε ογδόντα ημέρες», του Ιουλίου Βερν;»

«Α, ναι, κάτι θυμάμαι».

«Αυτός λοιπόν ο Φιλέας Φονγκ ζούσε μια ζωή, τελείως ρυθμισμένη ως την τελευταία της λεπτομέρεια, από την οποία δεν παρέκκλινε με τίποτα. Να σκεφτείς πως απέλυσε έναν υπηρέτη του γιατί το νερό του ξυρίσματος που του πήγε είχε θερμοκρασία 42 βαθμών και όχι 37, όπως έπρεπε. Έ λοιπόν και ο φίλος μας ο Δήμος, αυτή τη ζωή κάνει, όσα χρόνια τον ξέρω. Το πρωί από το σπίτι στο Γυμνάσιο κι από το Γυμνάσιο στο σπίτι. Το μεσημέρι φαΐ, στο ίδιο πάντα εστιατόριο, και στο ίδιο οπωσδήποτε τραπέζι. Μετά τον απογευματινό ύπνο, μοναχικός περίπατος επί δίωρον, κατόπιν σύντομο πέρασμα από το ίδιο πάντα καφενείο και τέλος στο σπίτι για ύπνο. Αφού πολλοί στην πόλη μας, όταν τον δούνε να πηγαίνει προς το δάσος, λένε «πρέπει να είναι έξι η ώρα» και δεν πέφτουν έξω».

«Έλα, κόψ΄ το δούλεμα. Αυτό το λέγανε οι κάτοικοι της Καινιξβέργης για τον Καντ» διαμαρτυρήθηκε γελώντας ο Δήμος.

«Λοιπόν που λες» συνέχισε ο Αντρέας «ο Δήμος ή Φιλέας Φονγκ ή Ιμάνουελ Καντ, έχει καθιερώσει μετά το γεύμα να τον παίρνει καμιά ωρίτσα. Έτσι λέει κουρντίζει το βιολογικό του ρολόι. Μην τον παρεξηγήσεις λοιπόν αν πάει να κοιμηθεί».

«Καμιά αντίρρηση, αλλά αφού πλύνει μαζί μας τα πιάτα και συγυρίσουμε το δωμάτιο» γέλασε εκείνη «εδώ επικρατεί απόλυτη ισότητα  των δύο φύλων».

Πραγματικά, μετά το συγύρισμα, εκείνος μεν κλείστηκε στο υπνοδωμάτιο που του όρισε, για τη σιέστα του κι οι άλλοι τρεις μείνανε στο καθιστικό πίνοντας καφέ και συζητώντας. Όταν ξύπνησε μετά από μιαν ώρα, τους βρήκε να συζητούν ακόμα, αλλά τώρα με μεγαλύτερη οικειότητα,. Ευχαριστημένος, διαπίστωσε πως ο φίλος του είχε κερδίσει την εκτίμηση και της Βασιλικής και της Ελένης.

Από τις έξι άρχισε να έρχεται κόσμος. Μερικούς από τους καλεσμένους ο Δήμος και ο Αντρέας τους είχαν γνωρίσει από την προηγούμενη, αλλά σήμερα ήρθαν άλλοι τόσοι. Το καθιστικό έπηξε από το πλήθος, τελικά όμως όλοι βολεύτηκαν. Πολλοί δεν κάθισαν σε καρέκλες ή στον καναπέ αλλά κατάχαμα πάνω σε μαξιλάρια, μερικοί, ζευγάρια προφανώς, αρκέστηκαν σε ένα κάθισμα, με τη γυναίκα στα γόνατα του άντρα.

Στον Δήμο έκανε εντύπωση η ανεμελιά, η ζεστασιά και η οικειότητα που επικρατούσε μεταξύ τους. Όλοι οι προσερχόμενοι αγκάλιαζαν και φιλούσαν την Βασιλική και στα δυο μάγουλα, ένας δυο μάλιστα, το σημείωσε, τη φίλησαν στο στόμα και όλοι ήρθανε κουβαλώντας κάτι: είτε μεζέδες, είτε κρασί, είτε γλυκά, είτε λουλούδια. Ο γνωστός από χθες Τζέφρυ, μάλιστα, έφερε έναν μουσαμά τυλιγμένο σε ρολό, που όταν τον ξετύλιξε και τους τον έδειξε ήταν ένας πίνακας ζωγραφικής. Ο Δήμος τον βρήκε φρικαλέο, αλλά, φυσικά, δεν έκανε κανένα σχόλιο.

Ξεκίνησαν πίνοντας κρασί και τρώγοντας μεζέδες. Ύστερα κρατώντας όλοι το πιάτο τους πέρασαν από την κουζίνα και σερβιρίστηκαν πατάτες και τη γαλοπούλα, που είχε προηγουμένως τεμαχιστεί επιμελώς. Φυσικά ο πολύγλωσσος Αντρέας ξανάγινε το κέντρο της παρέας. Όταν όλοι άδειασαν τα πιάτα τους (τα ποτήρια ποτέ δε μένανε χωρίς κρασί, γιατί όπως αποδείχτηκε στο κελάρι του υπογείου υπήρχε ολόκληρο βαρέλι, από το οποίο κάθε τόσο φέρνανε καράφες γεμάτες με θαυμάσιο κρασί), άρχισαν το τραγούδι.

Ο Μισέλ που ήξερε τα κατατόπια του σπιτιού, πήγε κι έφερε μια κιθάρα και τότε ο Αντρέας έβγαλε από την τσέπη του τη φυσαρμόνικά του. Αφού συνεννοήθηκε με τον Μισέλ, κατάφεραν να συντονίσουν τα όργανά τους και σε λίγο άρχισαν να παίζουν τραγούδια του Θεοδωράκη και μάλιστα τα πρόσφατα «τραγούδια του αγώνα». Όλη η παρέα ενθουσιασμένη, τους συνόδεψε τραγουδώντας. Αποδείχτηκε πως όλοι, ακόμα και οι ξένοι, ξέρανε τα αυστηρώς απαγορευμένα  αυτά τραγούδια. Η Βασιλική βλέποντας το ύφος του Δήμου, τον καθησύχασε.

«Εδώ δεν πατάει το πόδι του χωροφύλακας και τα γειτονικά σπίτια είναι αυτή την εποχή άδεια».

Στα διαλείμματα μεταξύ των τραγουδιών ο Αντρέας τους έλεγε όσα ανέκδοτα για τους συνταγματάρχες ήξερε.

Το γλέντι καταλάγιαζε σιγά σιγά. Τα τραγούδια τα διαδέχτηκε η συζήτηση ανά δυο ή ανά τρεις. Πολλοί είχαν πέσει σε περισυλλογή. Ο Δήμος ένοιωθε ανάμικτα και αντιφατικά συναισθήματα. Βαθιά συγκίνηση, που καθόταν δίπλα στην αγαπημένη του, θαλπωρή από τη ζεστασιά, ουσιαστική και μεταφορική, του χώρου και των ανθρώπων, αλλά και πικρή μελαγχολία, που άφησε όλα αυτά τα χρόνια να κυλήσουν μακριά της.

Το χέρι της, ζεστό, έπιασε το δικό του.

«Πες μου εκείνο το τραγούδι του Γιάκοβλεφ», τον παρακάλεσε σιγαλόφωνα.

«Με τόση φασαρία;»

«Ας τους αυτούς, θα το πεις για μας τους δύο κι εγώ μπορώ να σ΄ ακούω όση φασαρία κι αν κάνουν».

Άρχισε να τραγουδά με χαμηλή μπάσα φωνή το τραγούδι εκείνο, που σημαδεύτηκε με το πρώτο τους φιλί. Εκείνη τον άκουγε, κρατώντας του το χέρι και κοιτάζοντάς τον με ένταση στα μάτια. Όταν τέλειωσε, τους ξάφνιασε το χειροκρότημα των άλλων. Τα χάσανε, ο Δήμος μάλιστα κοκκίνισε. Κατόπιν όμως ησύχασαν. Το χειροκρότημα δεν ήταν για το τραγούδι του, αλλά για τον Αντρέα, που μόλις τους είχε πει το ποίημα του Ρούπερτ Μπρουκ, «Ψαροφιλοσοφία», πρώτα στα αγγλικά και κατόπιν στα ελληνικά.

«Απίθανος τύπος ο φίλος σου» θαύμασε η Βασιλική, όταν κάποιος από την παρέα της εξήγησε την αιτία που χειροκροτήσανε.

«Το πιστεύεις, πως τόσα χρόνια που τον ξέρω, αγνοούσα τα προσόντα του αυτά; Τον θεωρούσα, όπως και όλοι σχεδόν κεί πάνω, σαν επιπόλαιο και ανέμελο καλαμπουρτζή»

Περασμένα μεσάνυχτα άρχισαν οι καλεσμένοι να φεύγουν. Οι αποχαιρετισμοί, ποτισμένοι με το κρασί που κατανάλωσαν, ήταν τώρα ακόμα πιο θερμοί και εγκάρδιοι. Όταν όλοι φύγανε και μείνανε οι τρεις τους, η Βασιλική, πολύ στο κέφι,  τους λέει.

«Θα τα παρατήσουμε όλα όπως είναι. Συγύρισμα αύριο με το καλό, που θα έρθει και η Ελένη να μας βοηθήσει. Τώρα θα πάμε για ύπνο».

Ο Αντρέας, που τα είχε πιει άλλωστε με το παραπάνω και είχε βαρύνει, αποσύρθηκε πρώτος στο δωμάτιό του. Σαν έμειναν μόνοι ο Δήμος σκέφτηκε πως έφτασε η ώρα να μιλήσουν για το δικό τους μέλλον, να της κάνει την πρότασή του να παντρευτούν, αλλά, πριν ανοίξει το στόμα του,  η Έζμπα τον κοίταξε στα μάτια και του λέει σιγανά

«Έχω μιαν ιδέα, τι λες;»

Η καρδιά του έκανε αληθινό πήδο μέσα στο στήθος του. Ήταν μια φράση – κλειδί, που τη συνήθιζε τον καιρό που ζούσανε μαζί. Σήμαινε καθαρά πως ήθελε να κάνουν έρωτα. Σηκώθηκε και την αγκάλιασε με λαχτάρα. Εκείνη τον φίλησε, τραβήχτηκε από την αγκαλιά του και του λέει χαμηλόφωνα

«Βάλε τις πυτζάμες σου κι έλα στο δωμάτιο μου».

Ύστερα μπήκε στον κοιτώνα της.

Ο Δήμος με φοβερό καρδιοχτύπι μπήκε στο δωμάτιό του, έβγαλε με βία τα ρούχα του, τα πέταξε εδώ κι εκεί, αμελώντας να τα κρεμάσει κανονικά, όπως θα έκανε πάντοτε υπό κανονικές συνθήκες, έβαλε τις πυτζάμες του και σε λίγο χτυπούσε απαλά την πόρτα της

«Έλα» την άκουσε να του λέει.

Μπήκε στο μισοσκότεινο δωμάτιο. Ένα μόνο  φως στο κομοδίνο ήταν αναμμένο. Την είδε ξαπλωμένη στο κρεβάτι και σκεπασμένη με το πάπλωμα. Τον κοίταζε γελαστή.

«Κλείδωσε πρώτα την πόρτα» του λέει, το ίδιο χαμηλόφωνα

Με μεγάλο καρδιοχτύπι, γύρισε το κλειδί και κατόπιν πήγε κοντά της. Έσκυψε και τη φίλησε στο στόμα. Κατόπιν τράβηξε το πάπλωμα κι είδε πως τον περίμενε φορώντας το νυχτικό της. Ανέβηκε στο κρεβάτι, γονάτισε πάνω της και της ανέβασε το νυχτικό ως τις μασχάλες. Από κάτω δε φορούσε τίποτα. Αγκαλιάστηκαν. Τα κορμιά τους, σα να είχαν δική τους αυτόνομη μνήμη και θυμήθηκαν τα παλιά τους σμιξίματα, ταίριασαν απόλυτα.

«Όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν, πόσες άλλες γυναίκες γνώρισες;;» ενδιαφέρθηκε να μάθει, όταν έλυσαν το αγκάλιασμά τους και η αναπνοή τους πήρε τον κανονικό της ρυθμό

«Με τη βιβλική ή με την ουσιαστική έννοια;»

«Δεν καταλαβαίνω τη διαφορά».

«Στα αρχαία ελληνικά της Βίβλου, «γιγνώσκω» σημαίνει έχω σεξουαλικές σχέσεις και φυσικά, καθώς δεν είμαι ούτε ευνούχος ούτε καλόγερος, γνώρισα με την έννοια αυτή κάποιες γυναίκες. Ξέρεις όμως το να πλαγιάσεις με μια γυναίκα, όταν δε μοιράζεσαι μαζί της σκέψεις, όνειρα και σχέδια, δε σημαίνει πολλά πράγματα. Είναι κάτι το επιδερμικό. Με την ουσιαστική όμως έννοια δε γνώρισα καμιά. Δεν μπήκε καμιά άλλη γυναίκα στη ζωή μου».

«Έτσι είναι. Κι εγώ στο διάστημα αυτό έχω πλαγιάσει με αρκετούς άντρες, αλλά με κανέναν δεν δέθηκα. Η δουλειά μου με γεμίζει και νομίζω πως έχω βρει μια ισορροπία, που με ικανοποιεί».

Δεν κουβέντιαζαν μονάχα. Ανταλλάζανε φιλιά και χάδια, που γίνονταν όλο και πιο τολμηρά και, με δικιά της πρωτοβουλία, καταλήξανε σε δεύτερο σμίξιμο πιο μαγευτικό από το πρώτο.

«Γιατί χωρίσαμε;» την άκουσε να λέει, λαχανιασμένη ακόμα, όταν ξάπλωσε πλάι του, χωρίς να απευθύνεται σ΄ αυτόν  προσωπικά. Το διατύπωσε σαν απορία

«Δικό μου ήταν το φταίξιμο. Από την αρχή, μ΄ όλο που σ΄ αγαπούσα παράφορα και ίσως εξαιτίας αυτής της αγάπης, δε μπορούσα να συμβιβαστώ με  την επιθυμία σου να ζεις απολύτως ανεξάρτητη. Τώρα όμως θα ήθελα να….»

Δεν τον άφησε να ολοκληρώσει τη φράση του. Με το ένα χέρι της τού ΄φραξε το στόμα και με το άλλο τον τράβηξε επάνω της. Ξανάρχισαν ακόμα πιο φλογερά φιλιά, ακόμα πιο τολμηρά χάδια, ακόμα πιο συγκλονιστικά ερωτόλογα, έτσι που δεν έκλεισαν μάτι ολόκληρη τη μαγεμένη αυτή νύχτα. Είχαν άλλο ένα σμίξιμο τα χαράματα και κατόπιν βυθίστηκαν κι οι δύο σε βαθύν ύπνο.

Ο Δήμος ξύπνησε πρώτος αλλά δεν κουνήθηκε από τη θέση του. Στα δεξιά του, στο ίδιο προσκέφαλο, κολλητά στο δικό του, ακουμπούσε το κεφάλι της Βασιλικής, που κοιμόταν  ήρεμα. Δεν ήξερε τι ώρα ήταν. Το ρολόι του το είχε κάπου πετάξει στο δικό του δωμάτιο, μαζί με τα ρούχα του, αλλά από το φως που έμπαινε από το παράθυρο κατάλαβε πως η μέρα ήταν προχωρημένη. Προσέχοντας μην την ξυπνήσει, ανασηκώθηκε στον αγκώνα του, σήκωσε το πάπλωμα που τη σκέπαζε και για πολλήν ώρα παρατηρούσε το πρόσωπο και το κορμί της αγαπημένης  γυναίκας, που κοιμόταν δίπλα του.

Άπειρες φορές την είχε δει γυμνή αλλά για πρώτη φορά την έβλεπε έτσι παραδομένη στον ύπνο και στη ματιά του. Κοίταζε το κορμί της που είχε τόσες φορές εξερευνήσει, πόντο-πόντο, με τα μάτια, με τα χέρια και με τα χείλια του. Επισήμανε ίχνη από το χτεσινό τους ερωτοπάλαιμα, σημάδια από ρουφηχτά φιλιά και δαγκωνιές που της είχε δώσει. Τότε όμως θυμήθηκε αυτό που του είπε μετά το πρώτο τους σμίξιμο, πως κι αυτή είχε πλαγιάσει με αρκετούς (ή μήπως είπε, πολλούς;) άντρες κι ένοιωσε το τσίμπημα της ζήλιας. Άραγες πόσων άλλων αντρών τα χάδια έχουν αφήσει τα ίχνη τους πάνω στο κορμί της;

Σα να είχε υλική υπόσταση το βλέμμα του, την ξύπνησε. Άνοιξε τα μάτια της, του χαμογέλασε με αγάπη και του λέει.

«Με κατασκόπευες στον ύπνο μου, έ;»

Χωρίς να πει τίποτα, έσκυψε και τη φίλησε στο στόμα.

Τότε άκουσαν ομιλίες στο διάδρομο που μεσολαβούσε ανάμεσα στους κοιτώνες και το καθιστικό.

«Ωχ, φαίνεται πως ήρθε η Ελένη, όπως είχαμε συμφωνήσει χτες. Θα βγω πρώτη εγώ και κατόπιν περνάς στο δωμάτιό σου, ντύνεσαι και έρχεσαι».

Σηκώθηκε από δίπλα του, πήγε στο συνεχόμενο λουτρό και σε λίγο ντυμένη βγήκε από το δωμάτιο. Όταν από τα βήματα που απομακρύνθηκαν κατάλαβε πως ο δρόμος ήταν ελεύθερος μάζεψε τα ρούχα του έριξε κάτι επάνω του και γλίστρησε στον κοιτώνα του.

Σε λίγο πίνανε με την Βασιλική τον καφέ τους στο καθιστικό. Όπως τους αφηγήθηκε η Ελένη, έφτασε κατά τις οχτώ και όταν χτύπησε την πόρτα της άνοιξε ο Αντρέας, που είχε ξυπνήσει ήδη. Οι δυο τους έπλυναν τη στίβα με τα πιατικά, συγύρισαν το καθιστικό και την κουζίνα και κάτσανε να τους περιμένουν συζητώντας.

130 Σχόλια προς “Τότε που οι κοπέλες φορούσανε φουστάνια – 7 (μυθιστόρημα του Δημήτρη Σαραντάκου)”

  1. Reblogged στις anastasiakalantzi59.

  2. ΚΩΣΤΑΣ said

    Καλό και το σημερινό, αλλά αναμενόμενες και νορμάλ καταστάσεις. Δεν είχε έντονο το στοιχείο της αγωνίας.
    Κάτι μου λέει ότι και ο Αντρέας, στην συνέχεια, θα μπλέξει με την Ελενίτσα. Αστικοποιούνται αμφότεροι ολοταχώς!
    Για να δούμε, θα εξελιχθούν τα πράγματα έτσι; ή θα δούμε πάλι ανατροπές; Αυτό είναι το καλό του σημερινού, να έχουμε πάλι κάτι να περιμένουμε.

  3. Εξαιρετική, όπως πάντα, η γραφή του πατρός. Θεωρώ τα άλλα του βιβλία αξιολογότερα, αλλά αυτό έχει τα προσόντα που έλειπαν από τα άλλα για να γίνουν μπεστσέλερ ; ή ινδιάνους ή σεξ !! Και ινδιάνους που να βρεις στην Ευρώπη …

  4. Αγγελος said

    Θα μπορούσε να γίνει και ταινία. Μαυρόασπρη τη φαντάζομαι…

  5. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    2 Δεν μαρτυράω.

    3 🙂

    4 Καλό αυτό.

  6. Παναγιώτης K. said

    Ναι είναι δυνατό τα λόγια και οι πράξεις ενός ανθρώπου που τον εκτιμούμε, να αλλάξουν τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε διάφορα πράγματα. Την επίδραση του Ανδρέα έχω στο νου μου…
    Η δική μου παρέμβαση στις διάφορες καταστάσεις λέγεται αποδραματοποίηση. Εκεί κοντά είναι και η ψυχραιμία.

  7. nikiplos said

    «Γιατί χωρίσαμε? » Ένα δύσκολο ερώτημα που ποτέ δεν έχει εύκολη απάντηση, εκτός αν παρεμβληθεί τρίτο πρόσωπο.

  8. Καλημέρα!

    6. όχι εύκολα. Φάνηκε ήδη. Σκεφτόταν τους όποιους άλλους γνώρισε ερωτικά η Βασιλική. Ζηλεύει και παρατηρεί όποιον τη χαιρετάει και πώς τη φιλάει. Αυτό θα φέρει και πάλι διένεξη. Δεν αλλάζει ο άνθρωπος…
    Ούτε εκείνη θα αλλάξει έναν τρόπο ζωής, που για την εποχή ήταν πολύ προχωρημένος για να είναι μαζί του.

  9. ΓΤ said

    «ερωτοπάλαιμα»: ξεκάθαρη Μελισσάνθη

  10. sarant said

    9 Στο google books βγαίνει με τη λέξη αυτή πράγματι η Μελισσάνθη αλλά χωρίς το παράθεμα.

    Στο σκέτο google βγαίνει ένα μόνο παράθεμα, από το Τραγούδι της τάβλας του Αυγέρη:

    Και με το ερωτοπάλαιμα που κάνει το ζευγάρι
    τρέμουν κι αχούνε τα φλουριά στο νυφικό κλινάρι

  11. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ωραίο και (μας) χρειαζόταν!
    Πιο πολύ από τον αναθερμασμένο έρωτα μου άρεσε και ταυτόχρονα με μελαγχόλησε, για τη σημερινή μας κλεισούρα και κατήφεια (από την κορόνα αλλά κι από πριν με την κρίση), η ατμόσφαιρα, το φαγοπότι με γλεντάκι, το πνεύμα της συντροφιάς.
    Εγώ για τη συνέχεια διαβλέπω, μαζί με τα ζευγαρώματα και … γιαφκούλα. 🙂
    Νομίζω πως, αν κάποιο, έστω μικρό/ στιγμιαίο κομμάτι αυτής της ιστορίας δεν μας θυμίζει ανάλογο από τη δική μας ζωή, χμ, κάτι έχουμε χάσει και με τη ζοφερή σημερινή κατάσταση, πολύ δύσκολο να αναπληρωθεί.
    Καλημέρα σε όλους.
    Μια άνοιξη ανεβάσταγη, στολίζει το πιο ταπεινό χορτάρι, πανέμορφη και πώς με πληγώνει…

  12. leonicos said

    Μετά το κυριακάτικο, που ηταν βέβαια ωραίο αλλά πικρό, και το χθεσινο

    ανασάναμε μόνο από τον τίτλο

    Είναι ωραίο οι κοπέλες να φοράνε φουστάνια.

    ΔΕΝ ειπα να μη φοράνε και παντελόνια. Αλλά και τα φουστάνια πολύ τα πάω

  13. leonicos said

    Παρακαλώ μην κάνετε υποθέσεις.

    Περιορίζετε τη φαντασία μας

  14. leonicos said

    11

    Μια άνοιξη ανεβάσταγη, στολίζει το πιο ταπεινό χορτάρι, πανέμορφη και πώς με πληγώνει…

    Όταν θες να γράψεις, γράφεις!

  15. Πέπε said

    > Σκεφτόταν συνεχώς τι θα της έλεγε την επομένη και πώς εκείνη θα αντιμετώπιζε την πρότασή του να παντρευτούν.
    […] Καταπιάστηκαν με κέφι να καθαρίζουν τις πατάτες […] Τώρα θα ανάψετε το τζάκι. Ξέρετε; … και μη ξεχάσετε να ανοίξτε το ντάμπερ

    Ο Δήμος έσκυψε ν’ ανοίξει το ντάμπερ. Ψαχούλεψε λίγο αλλά δεν το βρήκε.
    -Κάνε λίγο στην άκρη να το βρω, είπε ο φίλος του. Όμως ούτε κι εκείνος μπόρεσε να το δει. Έφταιγε και η οπτική του γωνία: κανονικά έπρεπε να σταθεί πιο αριστερά και να κοιτάξει από την άλλη μεριά, όμως μια μικρή ξύλινη κασέλα σκεπασμένη μ’ ένα υφαντό και με μια ντάνα εφημερίδες τον εμπόδιζε.
    -Μπορώ να μετακινήσω την κασέλα; ρώτησε.
    Εκείνη δεν τον άκουσε. Το κοχλαστό λάδι στην κουζίνα κάλυπτε κάθε άλλο ήχο. Αναγκάστηκε να πάει μέσα για να τη ρωτήσει. Μετά από λίγο γύρισε χαρούμενος.
    -Έλα Δήμο, πιάσε την κασέλα να την πάμε στην άλλη γωνία. Προσοχή με τις εφημερίδες, αν πέσουν κάτω θα μας πάρει ώρα να τις ξαναμαζέψουμε στη σωστή σειρά. Α, και δε σου ‘πα: σε δέκα λεπτά τρώμε!
    Ο Αντρέας, ικανοποιημένος πλέον από τη θέση που μπορούσε να πάρει, γονάτισε στο τζάκι. Όμως και πάλι δεν έβλεπε καλά. Το παράθυρο…

    Έλεος με το ντάμπερ! Εδώ εκκρεμεί πρόταση γάμου! 🙂 😉

  16. Πέπε said

    12

    Λεώνικε προχώρα πέρα από τον τίτλο: κάποια στιγμή τα βγάζουν κιόλας! (Αργούν λίγο βέβαια, γιατί το ντάμπερ…)

  17. ΓΤ said

    11@ Εφούλα

    Άνοιξη ανεβάσταγη και ταπεινό χορτάρι
    και Έφη με ερωτοπάλεμα στο εξοχικό κλινάρι
    γιατί πήρε και διάβασε Δημήτρη Σαραντάκο
    οπού το ποθοπλάνταγμα δε θάβεται στο λάκκο

    Κορμιά που φιλοξένησαν πολλών αντρώνε χάδια
    σμιξίματα κι ανασαιμιές σε κολασμένα βράδια
    κατατρεγμοί και εκδρομές μιας ιστορίας δείγμα
    μα στη ψυχή ανεξίτηλο της γυναικός το δήγμα

  18. ΓΤ said

    17@
    (στην ψυχή)

  19. # 18

    μ΄αρέσει που αυτοδιορθώνεσαι μη θεωρηθείς πούρος δημοτικιστής. (ειδικότης αποκτηθείσα εν τω στρατεύματι )

  20. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    17 έξοχος και ταχύς! 🙂

    Ο τρόπος που χρησιμοποιούν οι εραστές

    Ο τρόπος που χρησιμοποιούν οι εραστές είναι ετούτος.
    Υποκλίνονται, πιάνουν τα χέρια, χωρίς να λένε κάτι,
    Και σμίγουν τα χείλη τους, και φιλιούνται,
    – Έτσι κατά πως άκουσα.

    Παραδόξως βρίσκουν κάποια γιατρειά, έτσι,
    Κι’ ένα παράξενο κατόρθωμα στην αφή.
    Είναι ένα μυστικό οι εραστές το ξέρουν,
    – Έχω διαβάσει τόσα πολλά.

    Γι’ αυτούς δεν υπάρχει ούτε χαρά μήτε πόνος
    Αλλαγή ή τέρμα, νύχτα ή ημέρα.
    Αλλά στόμα με στόμα, και καρδιά στην καρδιά,
    – Καθώς οι εραστές λένε.
    Ρούπερτ Μπρουκ
    https://www.vakxikon.gr/roupert-brooke/

    >>Ρούπερτ Μπρουκ
    Ο «πιο όμορφος ποιητής της Αγγλίας» που πέθανε στη Σκύρο από το τσίμπημα ενός κουνουπιού
    Ο Άγγλος ρομαντικός ποιητής Ρούπερτ Μπρουκ, που ο Γέητς ονόμαζε «ωραιότερο άντρα της Αγγλίας», πέθανε από σηψαιμία σαν σήμερα (27 Απριλίου) το 1915 και τάφηκε σε ένα ελαιώνα του νησιού.
    https://www.lifo.gr/culture/vivlio/o-pio-omorfos-poiitis-tis-agglias-poy-pethane-sti-skyro-apo-tsimpima-enos-koynoypioy

  21. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    15 Πω, σωραίος!
    ντάμπερ ντούμπερ, που λέμε!

    σσ. εγώ όμως έμαθα πώς λένε το μαραφέτι αυτό, το …βουλωτήρι του τζακιού! 🙂

  22. Τι ωραίο!

  23. nikiplos said

    21@ κι εγώ:

  24. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ωραίο αυτό με το ντάμπερ, Πέπε, αλλά ατελές βρε αδερφέ μου! Τελικά το βρήκε και το άνοιξε ή όχι; 😉

    ————

    Κι ας περιορίσουμε ακόμη περισσότερο και την φαντασία του Λεώνικου.
    Τι λέτε; το 1974 ο Δήμος και η παρέα του να υποδέχτηκαν στο αεροδρόμιο και να ψήφισαν Καραμανλή ή να υπήρξαν περιφερειακοί υποστηρικτές του φαρμακοχέρη Κουφού… 😉

    ————————-

    Αγαπητέ μου μαν, όλα τα στιχουργήματά σου να τα φυλάξεις κάπου. Κάποια στιγμή θα στα ζητήσω για λόγους διάσωσης, έχω σίγουρο αποθετήριο. Αξίζουν, κυριολεκτώ, δεν σε πειράζω. Λάβε και τρία χαμόγελα! 🙂 🙂 🙂

  25. antonislaw said

    Καλημέρα σας! πολύ ωραία συνεχίζεται το μυθιστόρημα του Δημήτρη Σαραντάκου!

    Ένα πραγματολογικό στοιχείο: «αγόρασαν…μια χιλιάρικη κόκκινο κρασί» τι ακριβώς εννοεί; μια μποτίλια χιλίων γραμμαρίων;

    Το ποίημα του Ρούπερτ Μπρουκ «ψαροφιλοσοφία» μήπως το έχει κανείς πρόχειρο; (Αχ Γιάννη I., θα υπήρχε στο υπόγειο είμαι σίγουρος… 😦 )

  26. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    25# Χίλια δράμια, δυόμιση οκάδες. Χιλιάρα είναι κανονικά, όχι χιλιάρικη.
    Καλημέρα.

  27. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Είμαι με τον Αντρεα και οχι με τον συντηρητικο «αριστερο» Δήμο.

    «Ακριβώς, όπως το λες. Όλον τον καιρό που ζήσαμε μαζί στην Ηλιούπολη, αυτή η μποέμικη νοοτροπία της με ενοχλούσε πολύ».

    «Α, ρε Φιλέα Φονγκ, δεν έχεις καταλάβει πως αυτή η ανεμελιά είναι το αλάτι της ζωής;»

    «Μα και η επιμονή της να είναι απολύτως ανεξάρτητη με ενοχλούσε. Καμιά φορά έδειχνε να με υποτιμά ή να μην με λογαριάζει».

    «Κατά τα λοιπά είσαι αριστερός και εκ πεποιθήσεως οπαδός της ισότητας των δύο φύλων» τον πείραξε.»

  28. ΓΤ said

    24@

    Δεν φυλάω τίποτα, είμαι χυμαδιό. Αυθορμάρω και γουστάρω. Κανόνισε με Ντάκο να βάλει φίλτρα, αναζητητήρια, ή να με σουτάρει στα αζήτητα. Μ’ εμένα θα ασχολούμαι, ρε μαν;

  29. Georgios Bartzoudis said

    Πολύ ωραία πλέκονται τα «ερωτικά» της αφήγησης, με τον Αντρέα να δρα ως «οιονεί καθοδηγητής». Όμως, ο έρωτας δύσκολα υπακούει σε καθοδηγήσεις και σχεδιασμούς. Ένα Ποντιακό, περιγράφει ρεαλιστικά τον ερωτικό αυθορμητισμό:
    Ήταν τα χρόνια της δεκαετίας του ’60, που πλείστοι όσοι μετανάστευαν στη Γερμανία για να φτιάξουν τη ζωή τους. Νιόπαντρος ο Κωστίκας πήρε και αυτός το δρόμο της μετανάστευσης. Με ανάμικτα αισθήματα, τον συνόδευσε η νεαρή συμβία του, η Σιμέλα, μέχρι το τραίνο του μισεμού, το θρυλλικό «Ακρόπολις», ανταλάσσοντας πλείστους όσους όρκους αιωνίας πίστεως. Και έφυγε ο Κωστίκας και πέρασε ένας χρόνος, και να που ξαναγυρνά ο (αδειούχος) Κωστίκας, κουστουμαρισμένος και γυαλισμένος και οδηγώντας μια αυτοκινητάρα (με τσολ νούμερο). Τον καμάρωνε όλο το χωριό, και περισσότερο απ’ όλους η Σιμέλα, τον προκομένο Κωστίκα. Και το βράδυ, σαν ξάπλωσαν στο κρεββάτι, άρχισε να τον …ανακρίνει:
    – Πες μου Κωστίκα, με πόσες γυναίκες πήγες εκεί στη Γερμανία;;
    Ο Κωστίκας αρνούνταν επίμονα και κατηγορηματικά ότι υπέπεσε σε τέτοιο «γλίστρημα». Με τα πολλά, λύγισε και είπε την αμαρτία του:
    – Να, Σιμέλα, μια φορά μόνο μου έτυχε αλλά την τελευταία στιγμή θυμήθηκα τους όρκους μας και σηκώθηκα!
    – Αμ εσύ που ήσαν από πάνω σηκώθηκες. Εγώ που ήμαν από κάτω πώς θα σηκώνομαν;;

  30. sarant said

    26 Νομίζω πως η χιλιάρα/χιλιάρικη είναι μπουκάλι του λίτρου πλέον, όχι;

  31. ΚΩΣΤΑΣ said

    28
    Εκτός απ’ την αγάπη του, μας λείπει και η χρησιμότητα του αείμνηστου και πολυαγαπημένου μας Γιάννη Ιατρού. Προσωπικά, είμαι κι εγώ χύμα, δεν μπορώ πλέον να συλλέγω υλικό, κουράστηκα. Και ντρέπομαι να ζητήσω από τον Νικοκύρη επιπλέον δουλειά, δεν έχει και λίγα στο μυαλό του.

    Αν μπορεί κάποιος εδώ μέσα να βοηθήσει, εθελοντικά, ας το κάνει.

  32. spyridos said

    30
    Η μεγαλύτερη μπουκάλα κρασιού που βλέπω να κυκλοφορεί στην Ελλάδα είναι 1,5 λίτρου.
    Λιγότερο από 1,5 κιλό. Η χιλιάρα πρέπει να ήταν 3,4 κιλά περίπου.

  33. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    30# Δεν έχω ακούσει τη λέξη σε σχέση με τα ισχύοντα μέτρα και σταθμά, μόνο ως αναφορά στο οκαδικό 🙂 και όχι στο δεκαδικό σύστημα. Σήμερα λέμε του λίτρου, ένα λίτρο. Αλλά το κρασί σε κιλά.

  34. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    32# Τα χίλια δράμια 3,2 κιλά. Αυτή η χιλιάρα πρέπει να ήταν κάτι σαν μικρή νταμιτζάνα.

  35. loukretia50 said

    25. Μήπως εννοείτε αυτό?
    Heaven by Pupert Brooke

    «Fish (fly-replete, in depth of June,
    Dawdling away their wat’ry noon)
    Ponder deep wisdom, dark or clear,
    Each secret fishy hope or fear.
    Fish say, they have their Stream and Pond;
    But is there anything Beyond?
    This life cannot be All, they swear,
    For how unpleasant if it were!
    …………………………………… »
    η συνέχεια εδώ

    https://www.theguardian.com/books/booksblog/2009/mar/09/rupert-brooke-heaven-soldier

    Αλλά υπάρχει κι άλλο … ψαρωτικό!

    The fish – by Rupert Brook
    http://www.english.emory.edu/LostPoets/Fish.html

  36. ΓΤ said

    31@

    Εννοείται ότι, ως προς το σκέλος του Νίκου, κάνω πλάκα.

  37. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Ωραία προχωράει! Όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά στην εξέλιξη… (αν και το ερωτικό διάλειμμα, μάλλον …διάλειμμα θα μείνει!)
    ===+===
    25, 26 30 κε
    Η χιλιάρικη (μποτίλια) αναφέρεται και σε αναγνώσματα του τέλους 19ου-αρχών 20ου αιώνα (Βιζυηνός, Δροσίνης κ.ά.). Κατά τον Δημητράκο, χιλιάρικος,-η. ‘ειδ. επί φιάλης, ο χωρών χίλια δράμια, 2 ½ οκάδες.’ (Αυτό θα πει κρασοκατάνυξη! 🙂 )

  38. # 30, 34

    Ακριβώς, δεν κυκλοφορούσε γυμνή αλλά πλεγμένη με ψάθα και χερούλι. Φέρνανε αρκετές δώρο στον πατέρα μου (συνήθως με τσίπουρο) οι αγαθοί χωριάτες που τους τρύχαινε καλός κλήρος στον αναδασμό !

  39. ΓΤ said

    χιλιάρα
    https://greek_greek.en-academic.com/195341/%CF%87%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%AC%CF%81%CE%B1

    Παρότι δεν έχω προλάβει την οκά (γ. 1968), νομίζω ότι είχε μείνει αρκετά χρόνια στο στόμα του λαού μετά την κατάργησή της. Στη μα_θητεία των γεύσεων, θυμάμαι τον πατέρα σε υπόγα μπακαλιάρου να ζητάει με άλλες μούρες άλλο ένα «μισοκαδιάρικο».

  40. loukretia50 said

    Καλογραμμένο όπως όλα, αν και προβλέψιμο το σημερινό.

    Αχ , αυτός ο Δήμος! Αμέσως να της βάλει χαλκά, πριν διαπιστώσει αν όντως μπορούν να ζήσουν μαζί !
    Η αγάπη μόνο δεν αρκεί, και η συντηρητική νοοτροπία του δύσκολα θα φυλακίσει την Έσμπα.
    Προφανώς φιλοδοξεί να την αλλάξει, κάτι που δε διαφαίνεται , και στην τελική νομίζω θα ήταν λάθος.
    Πιο πιθανό θα ήταν να ερωτευτεί εκείνη τον Αντρέα!

  41. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    34 Στ.Δ.Χ, Ναι, έτσι μου μοιάζει! Θυμάμαι στο μπακάλικο μας που γεμίζαμε 500άρα* ή 1000άρα* μποτίλια, κρασί. Η λεγόμενη «500αρά» ήταν λίγο μεγαλύτερη απ΄αυτές τις σημερινές γυάλινες με συμπυκνωμένη βυσσινάδα, πορτοκαλάδα ή σουμάδα (λίτρου;). Λίγο πιο χοντρουλή και πιο ψιλή.
    Η 1000άρα, συνήθως σε υποπράσινο γυαλί ήταν τριπλάσια περίπου. Σε τέτοια, προστατευμένη σε πλουμιστό υφαντό στενόμακρο ντορβά βάζαμε το φιλιάτικο κρασί που προσφέραμε, απαραιτήτως, σε γάμους μαζί με 5 γαμοκούλουρα. Βαθιά μνήμη, αλλά πρόλαβα 2 ή 3 γάμους με αυτά τα έθιμα.
    Πιο σπάνια είχε κανένας με πλεχτό ψαθί τη 1000άρα μποτίλια και βέβαια κοντόχοντρες νταμιτζάνες και νταμιτζανούλες εποχής με ψαθί ντύμα κι ένα μεταλλικό μαύρο δαχτύλιο, για περαιτέρω προστασία, στη μέση τους.

    *Προφανώς επειδή είχαν τα συγκεκριμένα μέτρα-σταθμά, κυκλοφορούσαν και αντίστοιχα δοχεία/μποτίλιες

  42. Αν είναι να σχολιάσω-όχι να μαντέψω- τον έρημο Φιλέα, να πω πως μούφερε στο νου το κατ’ εμέ ωραιότερο ντουέτο Σπεράντσα ντόλτσε ανκόρα :

    Speranza dolce ancora
    non m’abbandona il core:
    l’esiglio ed il dolore
    con te dividerò.
    Vicino a chi s’adora
    men crude son le pene:
    perduto ogn’altro bene,
    dell’amor tuo vivrò.

    Ελπίζοντας νάχει αυτός καλύτερη τύχη από τον Jacopo και εγώ να μπορέσω με κάποιον τρόπο, τώρα που λείπει ο Γιάννης, να δω την όπερα που φέτος θα ανέβη για πρώτη φορά στην Μετόπερα (επιτέλους)

  43. dryhammer said

    Επανάληψις μήτηρ μαθήσεως [θυγάτηρ Αλτσχάιμερ]

    https://www.slang.gr/lemma/24439-eikosipentaraki

  44. dryhammer said

    41. Τις κοντοφάρδουλες νταμιζάνες με το φαρδύ στόμιο τις λέμε μπουσέδες. (Στον ενικό ο μπουσές -υπάρχει και επώνυμο)

  45. 15, 21, 23
    Ντάμπερ, ή τάμπερ δεν το ξέρω. Εμείς εδώ το λέμε κλαπέτο.

  46. loukretia50 said

    Μ’ αρέσει γενικά να συζητάτε διάφορα σχετικά/ άσχετα , αλλά απορώ πώς γίνεται μια ερωτική ιστορία τούτη την ανοιξιάτικη μέρα να σας θυμίζει κοντοφάρδουλες νταμιζάνες…

  47. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    46# Μέτρα και σταθμά. Επιστήμη, όχι συναισθηματισμοί.

  48. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Λου >>πώς γίνεται μια ερωτική ιστορία τούτη την ανοιξιάτικη μέρα να σας θυμίζει κοντοφάρδουλες νταμιζάνες…
    Απλό, κρύβουν μεθύσι και τα δυο! 🙂

  49. ΣΠ said

    25
    THE COLLECTED POEMS OF RUPERT BROOKE

  50. dryhammer said

    46. Οι νησιώτισσες είναι γενικά κοντοφάρδουλες…

  51. Πέπε said

    21
    Κι εγώ τώρα το έμαθα, ειδάλλως καπάκι το έλεγα. Και δεν ήμουν και σίγουρος αν έχω καταλάβει σωστά τι είναι, γι’ αυτό το άφησα να έχει ουδέτερο ρόλο στην αφήγηση.

    Πάντως, λογοτεχνικά μιλώντας, το μοτίβο του ντάμπερ μπορεί να αποδειχτεί γόνιμο. Το επόμενο πρότζεκτ που θα μπορούσε κανείς νακαταπιαστεί είναι ένα πορνογράφημα όπου τελικά κανείς δε γαμεί, και όπου πρωταγωνιστεί το ντάμπερ.

  52. loukretia50 said

    Ε, αφού είστε τόσο ρομαντικοί, θέλησα να βάλω μια νταμιζάνα σε ερωτικά στιχάκια :

    Μια νταμιζάνα με κρασί κορμί και νου ναρκώνει
    μα της αγάπης τον καημό σαν αίμα ανακυκλώνει…

    Άντε, εσείς μπορείτε καλύτερα! Δεν τόχω με μέτρα και σταθμά!
    Αναχωρώ προς το παρόν.

    ΥΓ : Dry, παρατεμπέλιασες!

  53. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    51 >> ένα πορνογράφημα όπου τελικά κανείς δε γαμεί, και όπου πρωταγωνιστεί το ντάμπερ

    0 >> και μη ξεχάσετε να ανοίξτε το ντάμπερ, αλλιώς θα ντουμανιάσουμε

    Αστειεύεσαι βέβαια. Με τέτοιο ντουμάνι ποιος γαμεί?

  54. antonislaw said

    28, 30,32- 48
    Ευχαριστώ πάρα πολύ για τη διευκρίνηση! άρα η χιλιάρικη (μποτίλια) ήταν χωρητικότητας χιλίων δραμιών (ή δραμίων;), δηλαδή 2,5 οκάδων.

    Μου θύμισε τη γιαγιά μου στο Ρέθυμνο που έδινε τη ρακή ή το κρασί στην πεντοκαδούσα για δώρο. (πρέπει να είναι περίπου το αντίστοιχο σημερινό μπιτονάκι -κανιστράκι στην Κρήτη- το πεντόλιτρο, που βγαίνει με ένα υπολογισμό 6.400 γραμμάρια)

    Μαντινάδα: «Γυναίκες δεν αγάπουνε μηδέ και μ’ αγαπούσα’
    γιατί ‘χα δυνατό σεβντά με τη μ-πεντοκαδούσα»
    (Σταύρος Βολανάκης, όπως την παραθέτει ο μελετητής Θοδωρής Ρηγινιώτης)
    http://www.dance-pandect.gr/pds_cosmos/pop/pop_tekmhrio_gr.php?mode=Vie&oid=O-F7CE30F6

    35 Σε ευχαριστώ Λου για τα ποιήματα του Ρούπερτ Μπρουκ ( …δεν τον ήξερα…)

  55. antonislaw said

    Κοίταζα λίγο τα ετυμολογικά της νταμιτζάνας ή νταμιζάνας (ο παππούς μου στην Κρήτη την έλεγε νταμερτζάνα), έχουν ενδιαφέρον:

    Λέει το ΛΚΝ: ιταλ. damigiana – γαλλ. dame-jeanne (περιπαιχτικό) «κυρία Ιωάννα»· λόγ επίδρ. με βάση το γαλλ. τύπο. Στη Βίκη λέει και ότι μαι εναλλακτική ετυμολογία το προέρχεται από το όνομα μιας περσικής πόλης, το αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία για αυτό.
    Από την ιταλική βικη (με μετάφραση γούγλη και να με συγχωρείτε) αναφέρει: «Η παραδοσιακή ετυμολογία δηλώνει ότι το demijohn προέρχεται από τη Γαλλίδα dame Jeanne (η «Signora Giovanna», με μια παιχνιδιάρικη νύξη στο στρογγυλεμένο σχήμα) , για μερικούς Γάλλους που συνδέονται με τον κόσμο του κρασιού αντ’ αυτού δόθηκε προς τιμήν της Ιωάννας του Ανζού. βασίλισσα της Σικελίας, που κατέφυγε από τη Νάπολη το 1347 για να καταφύγει στην κομητεία καταγωγής του στην Προβηγκία . Σύμφωνα με το ιταλικό ετυμολογικό λεξικό των Carlo Battisti και Giovanni Alessio, το demijohn δεν προέρχεται από τα γαλλικά αλλά από το προβηγκιανό demeg, με τη σειρά του από ένα ύστερο λατινικό * demedius για το κλασικό dīmidius, «μισό» ή από το αραβικό damajān, ένα πήλινο δοχείο από την περσική πόλη Damghan.
    https://it.wikipedia.org/wiki/Damigiana

    Έχει ασχοληθεί το ιστολόγιό μας μήπως;

  56. # 53

    Κοινέ θνητέ !!

    Ενώ ο Δίας την Ηρα μόνο μέσα σε ντουμάνι από σύννεφα για να μη ζηλεύουν οι επίγειες θαυμάστριές του !

  57. aerosol said

    «Σκεφτόταν συνεχώς τι θα της έλεγε την επομένη και πώς εκείνη θα αντιμετώπιζε την πρότασή του να παντρευτούν.»
    Εμένα αυτό μου χτύπησε σαν δυνατή και δυσοίωνη καμπάνα. Ακόμα δεν τον είδαμε, Γιάννη τον βαφτίσαμε. Δεν το βλέπω…

    Στην παλιά σχέση των δυο τους σημείωσα δυο πράγματα που μου άφησαν δυσάρεστη αίσθηση:
    Ο Δήμος δεν καταλάβαινε την ζωγραφική της Βασιλικής, δεν του πήγαινε. Δικαίωμά του και κατανοητό. Αλλά της το έλεγε, κι αυτό για μένα είναι ανοησία -και σίγουρα προσβολή για αυτήν που η Τέχνη της είναι η ζωή της. Για μένα δεν νοείται η αγάπη χωρίς την διάθεση να γνωρίσεις πραγματικά το μεγάλο πάθος του άλλου, τον κεντρικό πυρήνα της δημιουργίας του. Δεν έδειξε να τον ενδιαφερει να το κάνει και δεν είχε καν τη λεπτότητα να μην το κάνει θέμα. Θα μπορούσαν να χωρίσουν και μόνο γι αυτό -και στην πορεία μάλλον θα συνέβαινε.

    Η Βασιλική απέκλειε πλήρως τον Δήμο από τον κύκλο των φίλων της. Αυτό δεν είναι ανεξαρτησία ή χαλαρότητα μιας καλλιτεχνικής φύσης. Αυτό απαιτεί έλεγχο, οργάνωση, προσπάθεια. Βασικά… είναι πλήρως τακτοποιημένο, το ακριβώς αντίθετο του χαλαρού και ανέμελου. Και πάντα, πάντα, προβληματικό. Ή έχεις λόγους να κρύβεις έναν άνθρωπο από τους άλλους, ή έχεις λόγους να κρύβεις από αυτόν τον άνθρωπο το πώς είσαι με τους άλλους. Δεν υπάρχει σχέση που θα επιβίωνε έτσι και θα την θεωρούσα υγιή, σχέση με κρύψιμο βασικών πλευρών της ζωής. Επίσης, στην σημαδιακή εκδρομή κατά την οποία χώρισαν, γείωσε τελείως τον σύντροφό της, αφήνοντάς τον μόνο του (σε κάτι που σχεδίασαν ειδικά για να απολαύσουν μαζί, αλλιώς θα έμενε μια χαρά σπιτάκι του να μην του σπάει κανείς τα… νεύρα) για να εστιαστεί χωρίς την παρουσία του στην οικειότητα με άλλους. Φυσικά και χώρισαν, είναι θέμα στοιχειώδους σεβασμού. Θα απαιτούσε πολύ εξαρτημένο άνθρωπο να αποδεχτεί τέτοια συμπεριφορά, την οποία δεν την επιφυλάσσουμε ούτε σε απλό γνωστό μας, όχι σε αγαπημένο σύντροφο!

    Τώρα, βέβαια, είναι και δυο ωριμότεροι, ίσως να μπορούν να ιεραρχήσουν αλλιώς τα πράγματα. Αλλά δεν βλέπω χάπυ εντ για το ζευγάρι μας. Ίσως γιατί δεν βλέπω ένα τέτοιο εντ να είναι και πολύ χάπυ.

  58. aerosol said

    #51
    Πέπε… μεγαλοφυές!
    «Σκλάβοι του πάθους -αλλά δεν άνοιγε το ντάμπερ!»
    «Οι λάγνες νησιώτισσες και το δυσλειτουργικό τζάκι»

  59. sarant said

    37-38-39 Δίκιο έχετε.

    55 Όχι, δεν έχουμε γράψει για την Κυρία Ιωάννα. Ποτέ δεν είναι αργά βεβαια.

  60. ΓΤ said

    Ιστορίες για το ντάμπερ
    έγραφε με ένα φάμπερ

  61. Triant said

    40,57: Κι εμένα ο Αντρέας μου φαίνεται μουσίτσα. Πλάκα κάνω, μια χαρά είναι ο άνθρωπος, αλλά το βλέπω νά ‘ρχεται.

  62. ΓΤ said

    Πυροβολισμοί στο μετρό του Μπρούκλιν. Πληροφορίες για πολλούς τραυματίες

  63. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    35α Ναι ,η «Ψαροφιλοσοφία», πρέπει να είναι αυτό, το Heaven :

    … ο Ρούπερτ Μπρούκ, έδωσε μ’ έvα μεταφυσικό του ποίημα που το όνομάζει «Παράδεισο», εκείνο που πολλές σοφές γραφές δε θα μπορούσαν, ίσως, να μεταδώσουν: την έννοια της «παγκόσμιας ψυχής», μέσα από τον
    υποκειμενισμό μιας «κατώτερης» ομάδας πλασμάτων – των ψαριών.
    Στο ποίημά του, βλέπει μέσα από ψαρίσια μάτια κι από ψαρίσιο «ανύπαρκτο» μυαλό, πώς τα κυνηγημένα πλάσματα της θάλασσας προσδοκούν τον παράδεισό τους: (…)

    Μια πρόχειρη μετάφραση:

    Κάπου όμως, πέρα από χώρο κι από χρόνο
    Είναι πιο υγρό νερό, λάσπη πιο λασπερή.
    Εκεί, λένε, ακόμα κάποιος πλέει
    που ΄πλεε πριν γίνουν τα ποτάμια,
    πελώριος, ψαρόμορφος και με ψαρίσιο νου
    με λέπια ολοσκέπαστος, πανάγαθος τρανός.
    Στην παντοδύναμη αποκάτω τη φτερούγα του
    θα βρη και το πιο μικρό ψαράκι καταφύγιο.
    Ώ ποτέ αγκίστρι πια δεν κρύβεται σε μύγα
    Σε κείνο τον Αιώνιο Ποταμό,
    κατά που λεν τα ψάρια
    Μα πιο πολλά θα βρης εκεί
    παρά στη γη μας φύκια,
    κι όμορφη ούράνια λάσπη.
    Κάμπιες παχιές επιπλέουνε
    Κι’ έντομα παραδείσια να γύρω,
    Αείζωα λεπιδόπτερα, μύγες αθάνατες
    και το παντοτινό, το αιώνιο σκουλήκι.
    Kαι στον παράδεισο αυτό τον πολυπόθητό τους
    Γη δεν θα βρίσκεις πια
    κατά που λεν τα ψάρια.
    σελ.350-351

    Click to access Ilisos_GR_Issue_162_10-1984.pdf

  64. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @51. Πέπε said:

    » Το επόμενο πρότζεκτ που θα μπορούσε κανείς νακαταπιαστεί είναι ένα πορνογράφημα όπου τελικά κανείς δε γαμεί, και όπου πρωταγωνιστεί το ντάμπερ.

    …καὶ στὸ τέλος πᾶνε γιὰ ψάρεμα. 😉

  65. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    60
    Ιστορίες για το ντάμπερ
    έγραφε με ένα φάμπερ
    αυτό με το 2 νάμπερ

    62
    Χάος στο μετρό της Ν.Υ. μετά από πυροβολισμούς
    https://www.efsyn.gr/kosmos/boreia-ameriki/339669_haos-sto-metro-tis-neas-yorkis-meta-apo-pyrobolismoys

  66. Βαγγέλης Μάνος said

    «Στα αρχαία ελληνικά της Βίβλου, «γιγνώσκω» σημαίνει έχω σεξουαλικές σχέσεις και φυσικά, καθώς δεν είμαι ούτε ευνούχος ούτε καλόγερος, γνώρισα με την έννοια αυτή κάποιες γυναίκες.»

    Το ρήμα «γιγνώσκω» υπάρχει 1.450 φορές σε όλη την Αγία Γραφή και σημαίνει ό,τι και σήμερα: Γνωρίζω. Μόνο 3 φορές (ποσοστό δύο τοις χιλίοις) σημαίνει «έχω σεξουαλικές σχέσεις»:

    1) Στο Γέν. 4,1 «Αδαμ δὲ ἔγνω Εύαν τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ συλλαβοῦσα ἔτεκεν τὸν Καιν» 2) Στο Ματθ. 1,25 «καὶ οὐκ ἐγίνωσκεν αὐτὴν ἕως οὗ ἔτεκε τὸν υἱὸν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον, καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν.» 3) Στο Λουκά 1,34 «εἶπε δὲ Μαριὰμ πρὸς τὸν ἄγγελον· πῶς ἔσται μοι τοῦτο, ἐπεὶ ἄνδρα οὐ γινώσκω;»

  67. # 63

    Ώ ποτέ αγκίστρι πια δεν κρύβεται σε μύγα…

    Κι’ έντομα παραδείσια να γύρω,
    Αείζωα λεπιδόπτερα, μύγες αθάνατες…

    Σαφώς πρόκειται για ψάρια των γλυκών νερών ( ίδια με τους αντίστοιχους καπετάνιους τα θεωρώ )

  68. Άμπερ για πάντα…

    που λέγαμε παλιά. 🙂

  69. 20 Αν δεν πάθαινε σηψαιμία, ο καημένος ο Μπρουκ πιθανότατα να ήταν ένας ακόμα από τους νεκρούς της Καλλίπολης, μιας και εκεί κατευθυνόταν η μονάδα του. Είναι σε πολύ ωραία θέση το μνημείο του στη Σκύρο, βλέπει όλο το νησί.

  70. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    68. Ο ποιητής γεννήθηκε στο Ράγκμπι της κεντρική Αγγλίας, οπότε πραγματολογικά σκέφτοντας (σικ;), το ποτάμι θα είχε πρώτο στο νου του. Παρότι υπηρέτησε (και πέθανε στη Σκύρο, όσο υπηρετούσε ) στο Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό.

  71. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αν σκοτωνόταν στην Καλλίπολη, θα το φχαριστιόταν περισσότερο ο Μπρουκ, αφού τον έτρωγε ο σοβινιστικός απαυτός του:

    . Ειρήνη

    Δόξα στο Θεό που μας ταίριαξε με την ώρα Του,

    Κι’ έπιασε τη νιότη μας και μας ξύπνησε απ’ τον ύπνο,

    Με το χέρι σίγουρο, καθαρό μάτι, και ακονισμένη δύναμη,

    Να γυρίσουμε, όπως οι κολυμβητές στα καθαρά,

    Περιχαρείς από έναν κόσμο παλαιό και κρύο και κουρασμένο,

    Ν’ αφήσουμε τις ασυγκίνητες απ’ την τιμή καρδιές

    Και τους μισο-ανθρώπους, και τα βρωμερά τους τραγούδια και τα θλιβερά,
    Και όλο το μικρό κενό της αγάπης!

    Ω! εμείς, που γνωρίζαμε τη ντροπή, βρήκαμε λευτεριά εκεί,

    Όπου δεν υπάρχει άρρωστος, ούτε θλίψη, αλλά ο ύπνος καλυτερεύει

    Που και να φθαρεί αυτό το σώμα, μένει η ανάσα

    Δεν υπάρχει τίποτα που να ταράξει τη μακριά ειρήνη της γελαστής καρδιάς εκεί

    Παρά μόνο αγωνία, που κι’ αυτή έχει τελειώσει

    Και ο χειρότερος φίλος και εχθρός είναι κάθε άλλο παρά ο Θάνατος.

  72. Γιάννης Κουβάτσος said

    28: Θα βρεθεί και για σένα κάποιος Πολυλάς ή Βλαχογιάννης ή Μαξ Μπροντ, μαν. 😊

  73. Αγγελος said

    Το «γι(γ)νώσκω» με την πονηρή έννοια είναι εβραϊσμός: jdɁ θα πει «ξέρω (κάτι)» αλλά και «γαμώ (κάποιαν)», ενώ το «γνωρίζω (κάποιον)» λέγεται hkr. Και φυσικά, το «γινώσκω» χρησιμοποιείται πολλές άλλες φορές με την πονηρή του έννοια στους Ο’, π.χ. Κριταί ΙΘ’ 22-25: «καὶ ἰδοὺ ἄνδρες τῆς πόλεως υἱοὶ παρανόμων ἐκύκλωσαν τὴν οἰκίαν κρούοντες ἐπὶ τὴν θύραν. καὶ εἶπον πρὸς τὸν ἄνδρα τὸν κύριον τοῦ οἴκου τὸν πρεσβύτην λέγοντες· ἐξένεγκε τὸν
    ἄνδρα, ὃς εἰσῆλθεν εἰς τὴν οἰκίαν σου, ἵνα γνῶμεν αὐτόν. 23 καὶ ἐξῆλθε πρὸς αὐτοὺς ὁ ἀνὴρ ὁ κύριος τοῦ οἴκου καὶ εἶπε· μὴ ἀδελφοί, μὴ κακοποιήσητε δὴ μετὰ τὸ εἰσελθεῖν τὸν ἄνδρα
    τοῦτον εἰς τὴν οἰκίαν μου, μὴ ποιήσητε τὴν ἀφροσύνην ταύτην· 24 ἰδὲ ἡ θυγάτηρ μου ἡ
    παρθένος καὶ ἡ παλλακὴ αὐτοῦ, ἐξάξω αὐτάς, καὶ ταπεινώσατε αὐτὰς καὶ ποιήσατε αὐταῖς τὸ
    ἀγαθὸν ἐν ὀφθαλμοῖς ὑμῶν· καὶ τῷ ἀνδρὶ τούτῳ μὴ ποιήσητε τὸ ρῆμα τῆς ἀφροσύνης ταύτης.
    25 καὶ οὐκ εὐδόκησαν οἱ ἄνδρες τοῦ εἰσακοῦσαι αὐτοῦ. καὶ ἐπελάβετο ὁ ἀνὴρ τῆς παλλακῆς
    αὐτοῦ καὶ ἐξήγαγεν αὐτὴν πρὸς αὐτοὺς ἔξω, καὶ ἔγνωσαν αὐτὴν καὶ ἐνέπαιζον ἐν αὐτῇ ὄλην τὴν νύκτα ἕως τὸ πρωΐ· καὶ ἐξαπέστειλαν αὐτήν, ὡς ἀνέβη τὸ πρωΐ.»

  74. Αγγελος said

    Για όποιον δεν το ξέρει (54), το αριστούργημα του Ρούπερτ Μπρουκ, που περιλαμβάνεται σε όλες τις ανθολογίες, είναι το εξής:

    If I should die, think only this of me:
    That there’s some corner of a foreign field
    That is for ever England. There shall be
    In that rich earth a richer dust concealed;
    A dust whom England bore, shaped, made aware,
    Gave, once, her flowers to love, her ways to roam;
    A body of England’s, breathing English air,
    Washed by the rivers, blest by suns of home.

    And think, this heart, all evil shed away,
    A pulse in the eternal mind, no less
    Gives somewhere back the thoughts by England given;
    Her sights and sounds; dreams happy as her day;
    And laughter, learnt of friends; and gentleness,
    In hearts at peace, under an English heaven.

    Οι δυόμιση πρώτοι στίχοι έχουν μείνει παροιμιώδεις.

  75. Γιάννης Κουβάτσος said

    74:Είναι χαραγμένο και στον τάφο του.

  76. Βαγγέλης Μάνος said

    73: Δεν είναι Εβραϊσμός το «γιγνώσκω»= έχω σεξουαλικές σχέσεις. Το χρησιμοποιεί ο Μένανδρος σε έναν αδέσποτο στίχο του, ενώ είναι πασίγνωστη η φράση του Ηρακλείδη Λέμβου (180 π.Χ.) απο το «Αποσπάσματα Πολιτειών» «…τάς τε κόρας πρὸ τοῦ γαμίσκεσθαι αὐτὸς ἐγίνωσκεν».

    Το χρησιμοποιεί και ο Πλούταρχος στο Βίο του Γάλβα: «ἐγνώκει γὰρ ὁ Γάϊος, ὡς ἔοικε, τὴν τεκοῦσαν αὐτὸν ἔτι μειράκιον ὢν οὐκ ἀειδῆ τὴν ὄψιν οὖσαν, »

  77. ΓΤ said

    Και η φρουρά κοιμάται ώρες…

  78. sarant said

    77 Λες;

  79. Γιάννης Κουβάτσος said

    Έτσι, χωρίς ένα μπινελίκι, μια προσβολή, μια ειρωνεία, κάτι; Τόσο σεμνός και ταπεινός; 😊

  80. Μαρία said

    78
    Οι παραπομπές του είναι σωστές. http://www.perseus.tufts.edu/hopper/morph?l=gignw%2Fskw&la=greek#lexicon Το έχουμε συζητήσει και πολύ παλιά το γιγνώσκω, επι Κορνήλιου 🙂
    Την Κυριακή όμως λόγω των εκλογών το θολό νερό έμεινε αφρούρητο.

  81. Eva Matenoglou said

    71. Και τι να πεις και για τους άλλους σουρρεαλιστές ποιητές (και άλλους καλλιτέχνες του Μεσοπολέμου), που δεν τους έτρωγε ο απαυτός τους σοβινιστικώ τω τρόπω, αλλά καθαρά… αισθητικά:
    «στιγμές πραγματικής ευτυχίας, ακόμη και την ώρα της μάχης» η «μεθυστική» μυρωδιά του πεδίου της μάχης ( Andre Masson)
    «Ο πόλεμος, παρά τα μικρά του δηλητήρια διαθέτει το μεγαλείο του ανέμου» ( Αραγκόν)
    «όταν ο θάνατος βρίσκεται παντού, ζεις εντονότερα» ( Beckmann)
    Ο τίτλος δεν θα ταίριαζε να είναι Γαλήνη, μια και μόνο στην ειρήνη δεν είναι αφιερωμένο; Βέβαια ο αγγλικός είναι ωραία διφορούμενος…

  82. Γιάννης Κουβάτσος said

    81:Αναφέρεται στην εσωτερική ειρήνη /γαλήνη που νιώθει ο πολεμιστής, επειδή επιτελεί το καθήκον του προς την πατρίδα. Εδώ στρατεύτηκαν ενθουσιωδώς οι σοσιαλιστές στο αλληλομακέλεμα του Α’Π.Π. και ο καημένος ο Μπρουκ δεν θα εκστασιαζόταν, που είχε και την πετριά του βρετανικού αυτοκρατορικού μεγαλείου;

  83. Eva Matenoglou said

    Αυτό να μου πεις! (Ωστόσο μην ξεχνας τη Ρόζα και τους άλλους συντρόφους της)
    Αυτό που είναι πραγματικά σουρεάλ είναι η πετριά των σουρρεαλιστών!

  84. Αγγελος said

    (76) Αφού το λέει και το Liddell-Scott, πάω πάσο — δεν το ήξερα!

  85. O μέσος έλληνας δεν έχει εμπειρία πολέμου και τον ταυτίζει-από διηγήσεις- με την Κατοχή και τα βάσανά της. Στον πόλεμο γενικά επικρατεί κέφι, η ευκολία του θανάτου απομακρύνει τον κίνδυνο, δίνει την ίδια άγνοια όπως το μεθύσι, δεν τάχουν κατεβάσει από την κούτρα τους όσοι τα γράφουν, ούτε ήταν τρελλοί όσοι φώναζαν «αέρα» στα χιόνια.
    Μοιάζει πράνοια, αλλά πολύ γλυκειά παράνοια.

    Δεν θα ξεχάσω που ήμουνα ξαπλωμένος στην πλαζ του κλαμπ των στρατιωτικών στην Βηρυττό όταν στα τρία μέτρα πλάι μου η άμμος τινάχτηκε στον αέρα από μια ριπή πολυβόλου. Πάγωσα για ένα δευτερόλεπτο κι αμέσως χαμογέλασα. Η κοπελιά δίπλα μου, ντόπια, ούτε που έδωσε σημασία, Κανένας δεν έφευγε από εκεί για την σιγουριά της Ευρώπης παρά μόνο για τον φόβο βεντέτας μέσα στον εμφύλιο.

  86. Alexis said

    Καλημέρα.

    Ωραία και απολαυστική η συνέχεια της αφήγησης από τον Δ.Σ.
    Θεωρώ υπερβολή το προσωνύμιο «Φιλέας Φογκ» που απέδωσε στον πρωταγωνιστή ο φίλος του.
    Και σε κάθε περίπτωση στη σκηνή του χωρισμού είχε απόλυτο δίκιο, η συμπεριφορά της Βασιλικής/Έζμπας, που ουσιαστικά τον «άδειασε», ήταν απαράδεκτη.

    #51: Πάντως, λογοτεχνικά μιλώντας, το μοτίβο του ντάμπερ μπορεί να αποδειχτεί γόνιμο. Το επόμενο πρότζεκτ που θα μπορούσε κανείς να καταπιαστεί είναι ένα πορνογράφημα όπου τελικά κανείς δε γαμεί, και όπου πρωταγωνιστεί το ντάμπερ.

    Και θα μπορούσε να έχει τίτλο «Έλα στο σπίτι να σου δείξω το ντάμπερ μου» 😂
    Και όπου, ενώ οι αναγνώστες θα περίμεναν εναγωνίως να δουν τι κρύβει το πονηρό υπονοούμενο με το ντάμπερ, θα έβλεπαν τους πρωταγωνιστές να ασχολούνται με το …κλαπέτο του τζακιού! 🙂
    Πάντως παρεμπιπτόντως κι εγώ κλαπέτο το ξέρω, τη λέξη ντάμπερ δεν είχε τύχει να την ξανακούσω.

  87. Πέπε said

    86

    > Έλα στο σπίτι να σου δείξω το ντάμπερ μου

    Έλα στο σπίτι να μου ανοίξεις το ντάμπερ

  88. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    87# Προειδοποιάω πως μετά ο τύπος θα έχει απαιτήσεις και για το γκρόβερ.

  89. Πέπε said

    Εντωμεταξύ σκεφτόμουν γι’ αυτή την καινούργια και πρωτόγνωρη λέξη: εντάξει, ντάμπερ, αλλά πώς το προφέρουμε; Με mp, με b, με mb? Η κανονική αγγλική λέξη είναι άραγε damper, dumper, dubber, ή πώς αλλιώς; Τελικά μάλλον πρέπει να είναι tamper, που το βρίσκω ως «ρυθμιστή ροής» και που μεταξύ άλλων σημαίνει και κάποιο εξάρτημα στις καφετιέρες. Άρα το ντ στο κείμενό μας είναι… επιτατικό, όπως μπουρμπουάρ, καναμπές, νταγκούνι. Λέξεις που κάνουν τ’ αφτιά μου να αν ατριχιάζουν. (Ενώ αντίθετα, αντιφατικά ίσως, προτιμώ δαγκωτό ντομάτα και ντενεκέ έναντι τομάτας και τενεκέ.)

    Μου ‘χει τύχει μερικές φορές να αναλάβω μεταφράσεις κάτι τεχνικών κειμένων, για εταιρείες που κατασκευάζουν ή εισάγουν διάφορα τέτοια μαραφέτια όπως το τάμπερ, από αγγλικά σε ελληνικά. Κάθε φορά εντυπωσιάζομαι από το πόσο φτωχό είναι το λεξιλόγιό μου. Σ’ αυτό τον κόσμο, τον φυσικό και τον ανθρωπίνως τεχνητό, υπάρχουν αφάνταστα πολλά πράγματα που το καθένα έχει κι από ένα όνομα.

  90. Alexis said

    #87: Μπράβο, καλύτερο… 😂

  91. Alexis said

    #88: Ετοιμαζόμουν να ρωτήσω αν ξέρει κανείς τι ακριβώς είναι το γκρόβερ (κυριολεκτικώς) αλλά ανέτρεξα στο σλανγκ και καλύφθηκα 🙂

  92. Alexis said

    Μετά το ντάμπερ συνειρμικά πήγα στο τάπερ και σκέφτηκα ότι θα ήταν ωραίο ένα άρθρο για εμπορικές φίρμες που έχουν πάρει τη θέση ουσιαστικού στη γλώσσα μας.

  93. dryhammer said

    92. Τάπερ αποκαλώ το «κλουβί μεταφοράς ζώων» που επίσημα στα σάιτ το λένε «μποξ μεταφοράς» και στη Χίο με τα υποκοριστικά, «μποξάκι», όρο που απέρριψα γιατί μου θύμισε το «μποξαδάκι» που τις ψυχρές μέρες έριχνε η μάνα μου στους ώμους της για να βγει στην αυλή. [Τι λέω Χριστέ μου πρωί πρωί…]

  94. nikiplos said

    85@ Εγώ πάντως επειδή ήμουν παιδί στα 70ς και ζούσαν ακόμη οι ανάπηροι πολέμου, θυμάμαι έντονα πόσο συχνό ήταν να συναντήσεις στο δρόμο σου σακατεμένους ανθρώπους. Οι πιο συχνοί ήταν με ένα πόδι, άλλος χωρίς χέρι από τον ώμο, χωρίς μύτη, χωρίς μάγουλα κοκ. Ως παιδιά δεν είχαμε εκπαιδευτεί να μην τους κοιτάζουμε, και τους παρατηρούσαμε έντονα. Τα πιο μεγάλα από μένα τους χλεύαζαν κιόλας βρίζοντάς τους ακριβώς για αυτό το κουσούρι…

    Και κάθε πόλεμος έχει τα δικά του ειδικά βάρη. Όπως λέει ο Ράουτερ, όσοι Γερμανοί έπεσαν το 1916, κυριολεκτικά έπεσαν για τη χρυσή χέστρα του Φον Κρουπ. Εκείνες τις εποχές η κάθε οικογένεια είχε 6-7 παιδιά. Ήταν λογικό να απωλεσθεί ένα ή και δύο σε κάποιον πόλεμο. «Για την Πατρίδα» (και τον Βασιλιά προσέθεταν στα χρόνια εκείνα, αλλά ας το προσπεράσουμε).

    Σήμερα που οι οικογένειες κάνουν παιδιά από επιλογή κι όχι επειδή προέκυψαν, πόσοι άραγε συμπατριώτες μας θα συναινούσαν να γίνει ένας πόλεμος και να πάνε τα παιδιά τους στην πρώτη γραμμή. Την απάντηση την έχω, καθώς η σπουδάζουσα κλάση μου, βρέθηκε να κάνει θητεία στα νησιά τον Ιανουάριο του 1996. Η ανακούφιση της κοινωνίας που δεν έγινε πόλεμος τότε (που έπρεπε να γίνει κατά τη γνώμη μου, αλλά αυτό είναι άλλου ιερέως) έδειξε πολλά για το που πάει το πράγμα.

    Αρκετοί διαπρύσσιοι κήρυκες του πατριωτισμού, όπως ο Λάδωνης (υπηρέτησε στην Πύλη του Ναυτικού στο πεντάγωνο), δεν έχουν κάνει «μάχιμη» θητεία. Όσο για το ηθικό και την ποιότητα του στρατεύματος, τι χρεία έχομεν αποδείξεων, την είδαμε και με τον Οτσαλάν εκτός από τα Ίμια.

  95. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Καλημέρα σε όλους!

    89 (και πριν)
    Πέπε, στην περίπτωση του damper έχει γίνει το απάποδο: Το –ντ- το προφέρουν αρκετοί ως –τ-. 🙂
    Για όσους ασχολούνται με τον κεντρικό –κυρίως- κλιματισμό είναι πολύ κοινή λέξη και σημαίνει ακριβώς το ‘διάφραγμα ρύθμισης ροής αερίων’ (όχι υγρών!)
    Πολύ χρήσιμα εξαρτήματα, τοποθετούνται σε αεραγωγούς (κάθε είδους), σε στόμια εισόδου/εξόδου αέρα κ.λπ, ενώ υπάρχουν πολλών τύπων, με διαφορετική ‘φιλοσοφία’ κατασκευής. Τα περισσότερα είδη είναι ρυθμιζόμενα, χειροκίνητα -όπως π.χ. του τζακιού- ή μέσω σερβοκινητήρων (αυτοματοποιημένης λειτουργίας).
    «Κλαπέτο» συνήθως λέμε ένα απλής μορφής, κυκλικό διάφραγμα (‘πεταλούδα’) που μπορεί να παίρνει δύο θέσεις: Ανοικτό-κλειστό.
    (Δεν προκάνω για φωτογραφίες, αλλά αν θέλει κάποιος βρίσκει στο διαδίκτυο αρκετές πληροφορίες και φωτο).

  96. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Νέα λέξη: απάποδο! (π -> ν, φυσικά…)

  97. Πέπε said

    Φαντάζομαι ότι κάπου ανάμεσά μας θα ζει μια μειονότητα ανθρώπων που ξέρουν τα πάντα για τα ντάμπερ και μαθαίνουν πρώτοι και καθετί καινούργιο που εμφανίζεται σχετικά. Και μάλλον θα κάνουν και παρέα μεταξύ τους, ώστε να συζητάνε για θέματα κοινού ενδιαφέροντος και να περνάνε καλά. Δε μάθαμε τις προάλλες και για την αντίστοιχη σέχτα των καταπελτιστών;

    Λοιπόν, μια φορά σε μια παρέα ήταν ένας φίλος που μας μίλαγε ώρες για μια σόμπα που είχε κατασκευάσει μόνος του. Δεν ήταν ακριβώς αυτό που προανέφερα ως «θέμα κοινού ενδιαφέροντος», αλλά όταν κάποιος εκφράζει τόσο πάθος και μεράκι για οποιοδήποτε θέμα, μπορεί, ως κάποιο βαθμό, να συμπαρασύρει και τους ακροατές του. Είχε βρει λοιπόν κάποιες οδηγίες και συμβουλές σε ειδικά φόρουμ.
    -Τι λες τώρα, υπάρχουν φόρουμ για τις σόμπες;
    -Α, δεν μορείς να φανταστείς. Γράφουν εκεί μέσα μερικά άτομα που έχουν απίστευτες γνώσεις. Εντάξει, καμιά φορά γίνονται και κόντρες…
    Οπότε άρχισα να φαντάζομαι τη ζωή τέτοιων ατόμων που να έχουν πάθος για τις σόμπες, και του είπα την παρακάτω αυτοσχέδια παραλλαγή γνωστού ανεκδότου:

    Η παρέα των σομπάδων έχει κανονίσει την τακτική τους συνάντηση. Σ’ ένα πηγαδάκι ένας αφηγείται στους άλλους τα ερωτικά του ανδραγαθήματα:
    -Και μπαίνω που λέτε μάγκες στο μπαράκι και βλέπω μια θεά να κάθεται στην μπάρα μόνη της.
    -Για λέγε, για λέγε!
    -Τι να σας πω, είχε το μαλλί έτσι, το φόρεμα αλλιώς, τη γάμπα δίμετρη…
    -Και; Για λέγε, για λέγε!
    -Και όπως την μπάνιζα, βλέπω να με μπανίζει κι εκείνη.
    -Όχι δα! Για λέγε, για λέγε!
    -Ρωτάω με τρόπο τον μπάρμαν τι πίνει, και της στέλνω ένα κερασμένο.
    -Ω ρε μάγκα! Για λέγε, για λέγε!
    -Μου κάνει από μακριά εις υγείαν, και της κάνω νόημα να έρθει.
    -Και ήρθε; Για λέγε, για λέγε!
    -Ε, τι να σας πω τώρα. Έρχεται, πιάνουμε το πίτσι πίτσι, μετά από λίγο της λέω, δεν πάμε πουθενά πιο ήσυχα;
    -Και πού πήγατε; Για λέγε, για λέγε!
    -Και τη φέρνω που λέτε σπίτι. Βάζω χαμηλά φώτα, απαλή μουσική, ανάβω και την καινούργια σόμπα…
    -Τι, πήρες καινούργια σόμπα; Για λέγε, για λέγε!

  98. antonislaw said

    Καλημέρα σας!Έφη, Γιάννη Κουβάτσε και Άγγελε, ευχαριστώ προσωπικά πάρα πολύ για τα ποιήματα και τις πολύ διαφωτιστικές πληροφορίες για τον Ρούπερτ Μπρουκ!

  99. ΣΠ said

    97
    Παρόμοια περίπτωση αλλά πραγματική, όχι ανέκδοτο. Στο γυμνάσιο ένας συμμαθητής μας είχε κάτι φωτογραφίες γυμνών γυναικών, πράγμα αρκετά σπάνιο τότε (γύρω στο 1970). Φυσικά, μαζευτήκαμε γύρω του και κοιτούσαμε. Μια από τις φωτογραφίες έδειχνε μια γυμνή κοπέλα πάνω σε μοτοσικλέτα. Και ένας συμμαθητής μας που είχε πάθος με τις μοτοσικλέτες αναφώνησε: «Πω πω μια μηχανή!».

  100. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    99# https://www.slang.gr/definition/7592-toukanismos

  101. Κιγκέρι said

    89: Όχι Πέπε,

    άλλο είναι το ντάμπερ – damper του τζακιού (που κι εγώ κλαπέτο το ήξερα),
    αλλά βλέπω ότι η λέξη, μεταξύ άλλων, έχει και τη σημασία της σουρντίνας:

    https://www.google.com/search?q=damper&client=safari&hl=en-us&biw=1024&bih=675&ei=12lWYv-CIJOFxc8Pn4-IiAM&oq=damper&gs_lcp=ChNtb2JpbGUtZ3dzLXdpei1zZXJwEAMyCAguEIAEENQCMgUIABCABDIECAAQQzIFCAAQgAQyBQgAEIAEMgUIABCABDIFCAAQgAQyBQgAEIAEOgcIABBHELADOgcIABCwAxBDOgoIABCwAxDJAxBDOggIABCSAxCwAzoJCAAQyQMQFhAeOgYIABAWEB46CggAEIAEEEYQ-QFKBAhBGABQgg9YsB5guShoAXABeACAAacBiAHECpIBBDAuMTCYAQCgAQHIARDAAQE&sclient=mobile-gws-wiz-serp

    κι άλλο το τάμπερ – tamper, το οποίο, όσον αφορά τον καφέ, είναι ένα πραματούλι για να τον στουμπώνεις στη θήκη του:

    Τώρα για την προφορά, το μεν ντάμπερ, όταν το είδα στο κείμενο και χωρίς να ξέρω την αγγλική λέξη, το πρωτοδιάβασα ντάbερ, το δε τάμπερ, ίσως επειδή το συνέδεσα με το ταμπεραμέντο, το διάβασα τάμ-περ.

  102. Πέπε said

    99

    Μα τις στήνουν επίτηδες τις φωτογραφίες για να πιάσουν όλο το φάσμα του κοινού! 🙂

  103. Πέπε said

    Να, τι σας έλεγα; Υπάρχει κόσμος που ξέρει τα πάντα για τα ντάμπερ. Ένας ένας φανερώνονται.

  104. Πέπε said

    Σε λίγο θα βγει κι ο άλλος:

    Επειδή η οικογένειά μου κατασκευάζει ντάμπερ για τζάκια και καφετιέρες εδώ και πολλές γενιές, επιτρέψτε μου να παρατηρήσω ότι η αγραμματοσύνη που επικρατεί στο παρόν εξαιρετικό ιστολόγιο είναι απίστευτη. Πρώτα απ’ όλα, είναι εξωφρενικός ο ισχυρισμός ότι η λέξις ντάμπερ πρωτοεμφανίζεται στον Ησύχιο, όταν κι ο τελευταίος απόφοιτος παλαιού σχολαρχείου γνωρίζει ότι στους παπύρους της Οξυρρύγχου, σε κείμενα τουλάχιστον πέντε μήνες αρχαιότερα του Ησυχίου, …

  105. sarant said

    97 🙂

    101 Ξεμαρμαγκώθηκε

  106. Κιγκέρι said

    Είναι λίγο αργά για μένα ν’ αρχίσω να ενδιαφέρομαι για γυμνές γυναίκες! 😛

  107. Καλημέρα,
    Με αφορμή τα 41, 54 μια μίνι ανασκόπηση για τα δοχεία μεταφοράς υγρών τις ονομασίες και τις χωρητικότητες.
    Οι παλιές ονομασίες ήταν για δράμια και η χωρητικότητα αντιστοιχούσε σε κυβικά εκατοστά (ml) με βάση το νερό (και το κρασί δεν διαφέρει πολύ σε ειδικό βάρος).
    Εικοσιπενταράκι. Εικοσιπέντε δράμια, 80ml περίπου, πολύ μικρό μπουκαλάκι, σπάνια η χρήση του, σε κανατάκι όμως για σερβίρισμα κρασιού ήταν σε χρήση.
    Πενηνταράκι. Το κλασικό μπουκαλάκι του ούζου. 160ml Με την τυποποίηση αντικαταστάθηκε απ’ το μπουκάλι των 200ml
    Κατοστάρι. 320ml Σε μπουκάλι πιο λίγο αλλά πολύ συνηθισμένο για το κρασί
    Μισοκαδιάρικο. 200 δράμια, 640ml. Με την τυποποίηση αντικαταστάθηκε απ’ το μπουκάλι των 700ml
    Πεντακοσάρα. 500 δράμια, 1.600ml. Με την τυποποίηση αντικαταστάθηκε απ’ το μπουκάλι των 1.500ml (του ενάμισι λίτρου)
    Χιλιάρα. 1000 δράμια, 3.200ml. Συνήθως μπουκάλα πλεγμένη με ψαθί και χερούλι για την μεταφορά, επιζεί και με πλαστικό. Σε τέτοια αγοράζαμε το ξύδι μας.
    Από κει και πέρα πάμε σε μεγάλα μεγέθη, η πεντοκαδούσα που αναφέρεται, ναι είναι 6.400ml. Σε μας μέτρο για το λάδι ήταν το λαΐνι, που έπαιρνε έξι εκατό (έξι οκάδες κι εκατό δράμια), πάει να πει 2.500 δράμια δηλαδή 8.000ml Ήταν μεγαλύτερο συνολικά με ένα τρίγωνο που όριζε το μέχρι πού θάπρεπε να γεμίσει.

  108. ΣΠ said

    Αυτό που ξέρω για damper είναι ένας μηχανισμός μείωσης των ταλαντώσεων σε ένα μηχανικό σύστημα. Στα ελληνικά το λέμε αποσβεστήρα.

  109. dryhammer said

    104>στους παπύρους της Οξυρρύγχου…
    όπου αναφέρεται σαφώς πως με τα ντάμπερ στούμπωναν τα αυγά οξυρρύγχων στα δοχεία πριν την Ερμητική τους σφράγιση.

  110. sarant said

    107 Ωραία φωτογραφία!

  111. dryhammer said

    107. Γι αυτό έβαλα το λίκνο του #43…

  112. ΓιώργοςΜ said

    89 tamper είναι συνήθως ένα εξάρτημα ασφάλειας της συσκευής, συχνότερα σε αισθητήρες συναγερμού ή άλλα συστήματα ασφαλείας, ώστε να δίνουν συναγερμό όταν κάποιος προσπαθήσει να παραβιάσει τη συσκευή. Αντίστοιχα θα μπορούσε να είναι (καταχρηστικά, υποθέτω, δεν το ξέρω) σε μια καφετιέρα ή σόμπα κάτι που να διακόπτει το ρεύμα όταν η συσκευή πχ δεν είναι σε όρθια θέση.
    Αυτό του τζακιού είναι damper (εδώ μια πρόχειρη περιγραφή, με αναφορές σε λεξικά:»a thing that has a subduing or inhibiting effect.». Όπως και η σουρτίνα άλλωστε.

  113. 111 Δίκιο έχεις. Ω, με συγχωρείτε, αλλά δεν μπαίνω πάντα στα λίνκια, ανάλογα την ώρα που έχω. Ώστε πεντάκορτο λέγατε εσείς το πεντακοσάρι το δικό μας 🙂

  114. dryhammer said

    πεντάκορτο(ς): Στρατιωτική μονάδα των Ρωμαίων αποτελούμενη από πέντε κοόρτεις

    πεντόκαρτο: Δοχείο υγρών χωρητικότητας πέντε κάρτων, ήτοι 5 / 4 της οκάς (=500 δράμια)

  115. ΓΤ said

    114@

    «To κοόρτι είναι ξένη λέξη. Άρα δεν κλίνεται ποτέ!»
    (ελαφρώς εκνευρισμένη μεταφράστρια προς το τμήμα επιμελειών εκδοτικού οίκου)

    Το παλιό το πασαπόρτι…

  116. 111 Δίκιο έχεις. Ω, με συγχωρείτε, ανάποδα πήγα το α και το ο, εύκολα τ’ ανακατεύεις. Φτου. (ελπίζω να μην τριτώσει).

  117. sarant said

    115 Tι λέτε καλέ; (Αν και δεν το λές εσύ)

  118. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    114# Μπερδεύτηκα λίγο. Τελικά οι λεγεωνάριοι όταν τους έπιανε φαγούρα απ’ την απλυσιά πίνανε 500 δράμια κρασί ή παίρνανε κοορτικοστεροειδή?

  119. dryhammer said

    118. Θα σε γελάσω. Πάντως οι κοόρτεις έγιναν γνωστές για τον αμυντικό σχηματισμό της ζώνης (Κοορτιζώνη, που με τους αιώνες απλογράφτηκε)

  120. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    119# Γι αυτό μ’ αρέσει εδώ, κάθε μέρα μαθαίνω και κάτι.
    (θα μπει κάνας καινούργιος και θα τραβάει την γενική του τριχοφυία)

  121. nikiplos said

    112@ Γιώργο Μ. Βρήκες φλέβα. Στην Ελλάδα τάμπερ λέμε ό,τι σφραγίζει έναν αεραγωγό, άρα και του τζακιού. Όσοι έχουν βάλει κλιματισμό-αερισμό σε κτήρια/μαγαζιά κλπ αποκλείεται να μην έχουν συναντήσει το τάμπερ.
    https://www.aerodin.gr/product_info.php?products_id=6060
    ή εδώ
    https://www.sivar.gr/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%8A%CF%8C%CE%BD/%CE%B5%CE%BE%CE%B1%CF%81%CF%84%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CE%B5%CE%BE%CE%B1%CE%B5%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%8D-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CE%BB%CE%B9%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC/%CF%81%CF%85%CE%B8%CE%BC%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AD%CF%82-%CF%84%CE%AC%CE%BC%CF%80%CE%B5%CF%81-%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%AE%CF%82-%CF%81%CE%BF%CE%AE%CF%82/

    Ντάμπερ με ντ δεν το λέει κανείς στα ν χρόνια που έχω (επιδερμικά ) συνεργαστεί με τζακάδες/ψυκτικούς κλπ Όλοι ανεξαιρέτω τάμπερ

    Στην Αγγλική:
    tamber το στουμπωτήρι στις εσπρεσιέρες
    daber οι μικροπιπέτες και χαϊδευτικά στις ΗΠΑ τα daberman όπως γράφονται τα ντόμπερμαν σκυλιά.
    damber στις ΗΠΑ βρίσκω το καθίκι (ο άνθρωπος όχι το σκεύος), συμμορίτης…
    damper ο αποσβενυτήρας και κατά συνέπεια αυτό που εδώ λέμε τάμπερ.
    dumper το ανατρεπόμενο φορτηγό, σκουπιδοντενεκές κλπ
    και
    duber ο βρωμιάρης ο σιχαμένος άνθρωπος

    Τελικά αυτό που λέμε τάμπερ, είναι το damper και το λέμε και με λάθος προφορά! 🙂

  122. Πέπε said

    121
    > Ντάμπερ με ντ δεν το λέει κανείς στα ν χρόνια που έχω (επιδερμικά ) συνεργαστεί με τζακάδες/ψυκτικούς κλπ Όλοι ανεξαιρέτω τάμπερ

    Στην ιστορία όμως λένε ντάμπερ. Πολύ ύποπτο. Μήπως δεν πρόκειται γι’ αυτό που όλοι νομίζουμε αλλά για στουμπωτήρι εσπρεσιέρας ή κάτι άλλο; Και επ’ ευκαιρία, τι είναι η μικροπιπέτα (εκτός ότι είναι το αντίθετο της μακροπιπέτας);

  123. Πέπε said

    «Τώρα θα ανάψετε το τζάκι. Ξέρετε; Ρωτάω, γιατί θέλει κάποια τέχνη. Ξύλα θα βρείτε στην αυλή, σπίρτα και προσανάμματα έχει στο ράφι του τζακιού και μη ξεχάσετε να ανοίξτε το στουμπωτήρι της εσπρεσιέρας, αλλιώς θα ντουμανιάσουμε.»

    «Τώρα θα ανάψετε το τζάκι. Ξέρετε; Ρωτάω, γιατί θέλει κάποια τέχνη. Ξύλα θα βρείτε στην αυλή, σπίρτα και προσανάμματα έχει στο ράφι του τζακιού και μη ξεχάσετε να ανοίξτε τη μικροπιπέτα, αλλιώς θα ντουμανιάσουμε.»

    «Τώρα θα ανάψετε το τζάκι. Ξέρετε; Ρωτάω, γιατί θέλει κάποια τέχνη. Ξύλα θα βρείτε στην αυλή, σπίρτα και προσανάμματα έχει στο ράφι του τζακιού και μη ξεχάσετε να ανοίξτε το ντόμπερμαν, αλλιώς θα ντουμανιάσουμε.»

    «Τώρα θα ανάψετε το τζάκι. Ξέρετε; Ρωτάω, γιατί θέλει κάποια τέχνη. Ξύλα θα βρείτε στην αυλή, σπίρτα και προσανάμματα έχει στο ράφι του τζακιού και μη ξεχάσετε να ανοίξτε το καθίκι, αλλιώς θα ντουμανιάσουμε.»

    … Σε κάποιο απ’ όλα αυτά ίσως κρύβεται το κλειδί του μυστηρίου.

  124. ΣΠ said

    121
    Υπάρχουν κάποια ορθογραφικά λάθη:
    tamber -> tamper
    daber -> dabber
    Το duber προφέρεται ντούμπερ, αλλά υπάρχει και το dubber.

  125. ΓΤ said

    124@

    Υπάρχει και ο αποσβεΝυτήρας 😉

  126. Πέπε said

    125

    Αποσβεστήρας εδώ που τα λέμε. Δεν ξέρω αν τον λένε και αποσβεν(ν)υτήρα και αν υπάρχει τέτοια λέξη, άλωστε λίγη διαφορά μού κάνει αφής δεν ξέρω τι είναι, αλλά ξέρω ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρξει.

  127. Πέπε said

    άλλλλλωστε

    άιντε!

  128. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    103 >>Υπάρχει κόσμος που ξέρει τα πάντα για τα ντάμπερ. Ένας ένας φανερώνονται.

    έχουν νταμπεραμέντο 🙂

  129. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    128# Εκείνο που με δάγκωσε πάντως είχε ντομπερμανμέντο 🙂

  130. […] Οι δημοσιεύσεις γίνονται κανονικά κάθε δεύτερη Τρίτη. Η σημερινή συνέχεια είναι η όγδοη, η προηγούμενη βρίσκεται εδώ. […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: