Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Tα κόκκινα αυγά (Ροΐδης και Ξενόπουλος)

Posted by sarant στο 22 Απριλίου, 2022


Πλησιάζει το Πάσχα και δεν έχουμε ακόμα βάλει κάποιο εντελώς πασχαλινό άρθρο -αν και θα βάλουμε ανήμερα και τη Δευτέρα δυο πασχαλινά αναγνώσματα. Ο λόγος είναι ότι τα λεξιλογικά του Πάσχα (Πάσχα, αρνί, οβελίας κτλ.) τα έχουμε λίγο πολύ εξαντλήσει και πολυεπαναλάβει, το ίδιο και τα φρασεολογικά του (ζωή χαρισάμενη κτλ.) αφού τούτο εδώ είναι, αν θέλετε το πιστεύετε, το δέκατο τέταρτο ιστολογικό μας Πάσχα. 

Σήμερα θα βάλω μιαν επανάληψη λοιπόν, αλλά επαυξημένη. Ένα κείμενο του Εμμ. Ροΐδη για τα κόκκινα αυγά, που το είχαμε δημοσιεύσει το 2013 και που απαντά χαριτολογώντας στο ερώτημα «γιατί βάφουμε κόκκινα τα αυγά», συμπληρωμένο με ένα παιδικό κείμενο του Γρηγ. Ξενόπουλου από τη Διάπλασι των Παίδων, το οποίο είχε εισφέρει ως σχόλιο μια φίλη σε εκείνο το παλιό μας άρθρο. Για να προλάβω ερωτήσεις και ενστάσεις, αναγνωρίζω κοκκινίζοντας (όπως τ’ αυγά!) ότι εδώ και 13 χρόνια χρωστάω άρθρο για την ορθογραφία της λέξης «α*γό»!

Το άρθρο του Ροΐδη το πήρα από ένα πασχαλινό τεύχος του Μπουκέτου, του 1925, αλλά μετά έκανα αντιπαραβολή με το κείμενο που υπάρχει στα πεντάτομα Άπαντα. Ο χωρισμός σε παραγράφους είναι του περιοδικού, στα Άπαντα όλο το κείμενο είναι σε μια μεγάλη παράγραφο. Διατηρώ την ορθογραφία του πρωτοτύπου, αλλά το έχω μονοτονίσει.

Ο συγγραφέας που επικαλείται ο Ροΐδης όταν λέει «κατά τον Βένφεϋν» πρέπει να είναι ο Γερμανός ανατολιστής Theodor Benfey, οπότε το «ν» είναι της αιτιατικής. Από την άλλη, διόρθωσα εδώ δύο λάθη του πρωτοτύπου, που μάλιστα υπάρχουν και στα Άπαντα: Αίλιος Λαμπρίδιος αντί Λαμπίδιος και Σευήρου αντί Σεύκρου.

Τα κόκκινα αυγά (του Εμμ. Ροΐδη)

Ζητήσας πολλάκις να μάθω διατί τρώγομεν αυγά την Λαμπρήν, και διατί μόνον τότε τα θέλομεν κόκκινα και σκληρά, όχι μόνον ημείς αλλά και όλοι από τον Πόλον μέχρι του Ισημερινού οι χριστιανοί, ηναγκάσθην επί τέλους να κατατάξω την απορίαν μου μεταξύ των αλύτων. Περί τούτου τω όντι ουδέν λέγουσιν ο νόμος και οι προφήται, ουδέ καν οι Ευαγγελισταί, αν δε ερευνήση τις δέκα σοφούς, είναι βέβαιος ότι θα λάβη παρ’ αυτών άλλας τόσας διαφόρους απαντήσεις, απαραλλάκτως ως αν τους ηρώτα ποίον είναι το ιατρικόν της φθίσεως ή το άριστον των πολιτευμάτων. Κατά τινάς μεν το ωόν είναι σύμβολον της αναστάσεως, διότι καθώς συντρίβει ο νεοσσός το κέλυφος, και αναπηδά ζων εξ αυτού, ούτω και ο Ιησούς από του μνήματος την πλάκα. Κατ’ άλλους όμως οι ταύτα διδάσκοντες είναι αγράμματοι και το χειρότερον ασεβείς, τα δε πασχαλινά ημών αυγά κατάγονται κατ’ ευθείαν γραμμήν από εκείνα τα οποία οι κακότροποι Ρωμαίοι ετοποθέτουν ζέοντα υπό την μασχάλην των χριστιανών μαρτύρων, ως γίνεται ακόμη και σήμερον, αν πιστεύσωμεν τους κακόγλωσσους, εις τα υπόγεια της ημετέρας αστυνομίας. Περί τούτων όμως ουδέν θέλουσι ν’ ακούσωσιν οι Σημειολόγοι οι επιμένοντες ότι το ωόν ήτο σύμβολον της γονίμου Ίσιδος και η καθ’ ωρισμένας εορτάς αυγοφαγία έθιμον φοινικικόν μεταδοθέν εις τους εβραίους και τους έλληνας, ως μαρτυρεί ο κρόκος αυτού, όστις κατά τον Βένφεϋν (β’ 179) είναι αυτόχρημα ο Χαλδαϊκός κορκόμ.

Διατί δε βάφονται τα αυγά κόκκινα, τούτο εξηγούσαν οι Ραβίνοι διδάσκοντες ότι, κατά τον Μωσαϊκόν νόμον, όχι μόνον όλα τα τρωγόμενα την ημέραν του Πάσχα, αλλά και αυτοί οι τοίχοι των οικιών πρέπει να κοκκινίζωνται με το αίμα του σφαζομένου αρνίου, προς εξιλέωσιν του Αγγέλου της καταστροφής. Κατά τον Αίλιον όμως Λαμπρίδιον οι Ραβίνοι δεν ηξεύρουν τι λέγουσι, τα δε πρώτα ερυθρά αυγά δεν εβάφησαν, αλλ’ εγεννήθησαν κόκκινα από τας αυτοκρατορικάς όρνιθας την ημέραν της γεννήσεως του Αλεξάνδρου Σευήρου, ως χαρμόσυνος οιωνός της μελλούσης φιλίας του προς τους χριστιανούς.

Πολύ όμως διάφορος είναι η εξήγησις του Πηδαλίου, του διδάσκοντος ημάς ότι: «Όταν οι Εβραίοι είπον: Το αίμα αυτού εφ’ ημάς και επί τα τέκνα ημών, εκοκκίνησαν όλα τα πράγματα όπου είχαν εις τας οικίας των, ακολούθως δε και τα αυγά, όθεν και οι Χριστιανοί εις ενθύμησιν του θαύματος, κοκκινίζομεν τα αυγά εν τη αναστάσει» (Πηδάλ., Λειψ. 1800, σελ. 204). Τας πλείστας άλλας της απορίας ταύτης λύσεις δεν έχω προχείρους εις την μνήμην μου, πλην μόνης της του Πανοσιωτάτου Εξάρχου του Αγίου Τάφου εν Βλαχία Ναθαναήλ, όστις, ερωτηθείς εν πασχαλινώ συμποσίω περί των κοκκίνων αυγών, μοι απήντησεν: «Τρώγε και μη ερεύνα».

Ακρόπολις Πασχαλινή 24.4.1888

Και συμπληρώνω με ένα κείμενο από τη Διάπλασι των Παίδων, του Γρηγ. Ξενόπουλου, πάλι για τα κόκκινα αυγά. Πρέπει να είναι παρμένο από σχολικό βιβλίο διότι έχει επεξηγήσεις και για σχετικά απλά πράγματα. 

Αγαπητοί μου,

Μια φίλη μας, αν θυμάστε, ρώτησε τις Αποκριές πώς κι από τι επικράτησε το παράξενο έθιμο του μασκαρέματος· κι η Διάπλαση* της εξήγησε στην Αλληλογραφία* πως είν’ ένα λείψανο ειδωλολατρικό. Ένας φίλος μας σήμερα μας κάνει την ίδια ερώτηση για το έθιμο των κόκκινων αυγών. Άραγε η ιδια εξήγηση θα χωρούσε; Είναι κι αυτό έν’ από τα ειδωλολατρικά εκείνα έθιμα που, τροποποιημένα λιγάκι, πέρασαν και στο χριστιανισμό; Ποιος ξέρει! Το βέβαιο είναι πως το αυγό, σα σύμβολο γονιμότητας, ήταν ιερό κάποιας θεάς που τη λάτρευαν οι αρχαίοι Φοίνικες —της Ίσιδος νομίζω— και πως γι’ αυτό η αυγοφαγία, σε κάποιες γιορτές εκεί πέρα, ήταν έθιμο θρησκευτικό. Λένε λοιπόν οι σοφοί πως το έθιμο των Φοινίκων πέρασε ύστερα στους Έλληνες και στους Εβραίους κι απ’ αυτό η εβραϊκή κι η χριστιανική αυγοφαγία του Πάσχα. Λείψανο δηλαδή ειδωλολατρικό, λιγάκι τροποποιημένο. Αλλά πώς τροποποιήθηκε; Και γιατί τα πασχαλιάτικ’ αυτά αυγά επικράτησε να τα τρώμε κοκκινοβαμμένα;

Εδώ οι γνώμες χωρίζονται. Άλλοι λένε πως είναι από ένα θαύμα που έγινε στην Ιερουσαλήμ την ημέρα της Σταύρωσης. Τη στιγμή δηλαδή που οι Εβραίοι εφώναξαν «το αίμα αυτού —του Χριστού— εφ’ ημάς και επί τα τέκνα ημών»*, στα σπίτια τους βάφτηκαν κόκκινα όλα τα τρόφιμα που είχαν για το Πάσχα, άρα και τ’ αυγά. Και για ενθύμηση αυτού του θαύματος οι χριστιανοί από τότε βάφουν τα πασχαλιάτικ’ αυγά τους κόκκινα. Άλλοι πάλι λένε πως το θαύμα που θυμίζει το βάψιμο αυτό έγινε αργότερα στη Ρώμη. Την ημέρα δηλαδή που γεννιόταν εκεί κάποιος αυτοκράτορας —δε θυμούμαι τώρα ποιος— που έμελλε να γίνει κατόπι φίλος και προστάτης των κατατρεγμένων χριστιανών, οι όρνιθες της παλατιανής αυλής (με την κυριολεξία εδώ), για να προαναγγείλουν αυτό το χαρμόσυνο, γέννησαν κόκκιν’ αυγά. Μπορεί κανείς να διαλέξει όποιο απ’ αυτά τα θαύματα του αρέσει καλύτερα και να πιστέψει —τίποτα δεν εμποδίζει— πως απ’ αυτό προήλθε το έθιμο.

Άλλοι, ωστόσο, τ’ αποκρύβουν και τα δύο. Κανένα θαύμα, σας λένε. Οι χριστιανοί τρώνε αυγά το Πάσχα, γιατί συμβολίζουν την Ανάσταση. Όπως δηλαδή το κλωσοπουλάκι σπάζει το τσέφλι* και βγαίνει απ’ τ’ αυγό του, έτσι κι ο Χριστός σήκωσε την πλάκα και βγήκε απ’ τον τάφο του. Και τα βάφουμε κόκκινα τ’ αυγά του Πάσχα, είτε για να τα κάμουμε ακόμα πιο χαρούμενα σύμβολα, αφού το κόκκινο είναι το χρώμα της χαράς, είτε γιατί κι αυτό, μαζί με τόσα άλλα, το πήραμε απ’ τους Εβραίους που έβαφαν το Πάσχα όλα τους τα πράγματα κόκκινα, ακόμα και τους τοίχους των σπιτιών τους, σα με το αίμα του αρνιού που έσφαξαν για ενθύμηση άλλου περιστατικού της Ιεράς Ιστορίας τους. Γιατί μήπως και το πατροπαράδοτο, το απαραίτητο αρνί του χριστιανικού μας Πάσχα, δεν κατάγεται από εκείνο που έσφαξαν οι Εβραίοι την παραμονή της Εξόδου από την Αίγυπτο και με το αίμα του έβαψαν τις πόρτες τους, σημάδι για να μη μπει στα σπίτια τους, τη φοβερή εκείνη για τους Αιγύπτιους νύχτα, ο εξολοθρευτής Άγγελος;

Αυτά τέλος πάντων λένε οι σοφοί για την καταγωγή των κόκκινων αυγών. Καθώς βλέπετε, είναι κάπως δύσκολο να εξακριβωθεί η αλήθεια. Αλλά τι μας μέλει! Φτάνει που το έθιμο είν’ όμορφο κι αθώο. Ούτ’ αίμα χύνει ούτε πόνο προξενεί. Λίγη βαφή στο τσουκάλι που θα βράσουν, και τ’ αυγά βγαίνουν από κει μέσα πασχαλιάτικα. Αλλού —γιατί το χριστιανικό αυτό έθιμο είναι παγκόσμιο—, τα βάφουν και τριανταφυλλιά και γαλάζια και χρυσά ή τα χρυσοστολίζουν. Αλλά πιο γνήσια, πιο πασχαλιάτικ’ απ’ όλα μου φαίνονται τα δικά μας, τα καθαυτό κόκκινα. Είναι, αλήθεια, το χρώμα της χαράς, όπως το μαύρο είναι της λύπης. Φτάνει να ιδούμε μπροστά μας ένα μόνο κόκκινο αυγό, για να αιστανθούμε πως κάτι ευχάριστο, κάτι χαρούμενο ήρθε ή πλησιάζει. Και μου φαίνεται πως αυτός είναι κι ο μόνος λόγος που αγαπήθηκε, γενικεύτηκε κι επικράτησε το έθιμο, απ’ όποιο θαύμα κι αν γεννήθηκε, απ’ όποια άλλη θρησκεία κι αν πέρασε στη δική μας. Είναι όμορφο κι αθώο. Κι αποτελεί μια απ’ τις μεγαλύτερες παιδιάτικες χαρές του χρόνου!

Θυμούμαι την τεράστια εντύπωση που μου ‘καναν τα κόκκιν’ αυγά σαν ήμουν μικρός. Και το σχήμα τους κι η γεύση τους ακόμα μου φαινόταν πως άλλαζε μαζί με το χρώμα τους. Τα ‘βλεπα πιο στρογγυλά, πιο μεγάλα, πιο ωραία. Κι ενώ τ’ άσπρα αυγά δεν τα ‘τρωγα με καμιά εξαιρετική ευχαρίστηση, τα κόκκινα πασχαλινά ήταν για μένα αληθινή αμβροσία*! Όταν τα ‘σπαζα, έμενα εκστατικός μπροστά στην απροσδόκητη ασπράδα που είχαν τα τσέφλια τους από μέσα και που έκανε μια τόσο ζωηρή αντίθεση με την κοκκινάδα της επιφάνειας. Ακόμα και το κιτρινάδι, κοντά στο κόκκινο, το ‘βλεπα αλλιώτικο. Πόσα χρώματα σ’ ένα πασχαλιάτικο αυγό ανοιγμένο! Σωστό λουλούδι! Κι όταν την Πρωτομαγιά απέξω απ’ τις πόρτες των σπιτιών, κατά το έθιμο του τόπου μου, έβλεπα σκορπισμένα μαζί με άλλα λουλούδια και κομματάκια από τσέφλια κόκκινων αυγών, μου φαίνονταν κι αυτά σαν αληθινά ροδοπέταλα…

Όλες αυτές οι παιδιάτικες εντυπώσεις μου ξαναγεννιόνταν κάθε Πάσχα, όταν είχα τα κορίτσια μου μικρά κι έβλεπα την ασύγκριτη χαρά τους μπροστά στα κόκκιν’ αυγά. Τίποτα, τίποτα δεν τα χαροποιούσε περισσότερο! Ούτε τα πρωτοχρονιάτικα δώρα. Κι όταν μεγάλωσαν λίγο και μπορούσαν κι αυτά κάτι να κάνουν στο σπίτι, μονάχα τους ήθελαν ν’ αγοράζουν κάθε χρόνο τη βαφή και μονάχα τους —με τι φασαρία, Θε μου*!— να βάφουν τ’ αυγά του Πάσχα.

Μα και σήμερα, που στο σπίτι μου δεν υπάρχουν πια μικρά παιδιά και που τα κόκκιν’ αυγά, χωρίς καμιά φασαρία τα βάφει η νοικοκυρά ή η υπηρέτρια αδιάφορο, η θέα τους μας χαροποιεί όλους, γιατί μας ξανακάνει αμέσως παιδιά. Κι αυτό βέβαια συμβαίνει σ’ όλα τα σπίτια…

Σας ασπάζομαι!

ΦΑΙΔΩΝ

*Διάπλαση: εννοεί το παιδικό περιοδικό Η Διάπλασις των Παίδων *στην Αλληλογραφία: είναι η στήλη του περιοδικού που απαντούσε στις επιστολές των μικρών αναγνωστών του *«εφ’ ημάς και επί τα τέκνα ημών»: να πέσει επάνω μας και πάνω στα παιδιά μας *το τσέφλι: το τσόφλι του αυγού *(η) αμβροσία: η τροφή των αρχαίων θεών του Ολύμπου, που τους έκανε αθάνατους. Μεταφορικά σημαίνει το πολύ νόστιμο φαγητό *Θε μου: Θεέ μου

Advertisement

93 Σχόλια προς “Tα κόκκινα αυγά (Ροΐδης και Ξενόπουλος)”

  1. mazianos said

    Μας οφείλετε το image 306, που παρεισέφρυσε στο κείμενο.😋
    Καλό Πάσχα Νικοκύρη.

  2. «Τρώγε και μη ερεύνα!». Αθάνατε Ροΐδη!
    Καλημέρα!

  3. Πουλ-πουλ said

    «συμπληρωμένο με ένα παιδικό κείμενο του Γρηγ. Ξενόπουλου»
    Όταν το πρωτοδιάβασα, νόμισα ότι ήταν ένα κείμενο του Ξενόπουλου, από την εποχή που ήταν ακόμη παιδί. Μετα κατάλαβα…
    Χρόνια πολλά.

  4. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ας κάνω την αρχή, σας βλέπω διστακτικούς

    … οι Ραβίνοι δεν ηξεύρουν τι λέγουσι, …
    … μοι απήντησεν: «Τρώγε και μη ερεύνα»
    … τα καθαυτό κόκκινα…

    Περίεργους συνειρμούς μοι προξενούν ορισμένες εκφράσεις, όπως παραπάνω. Αν συναντούσα και νύξιν τινά περί παγκοσμίως αγνώστου αλλά διαπρεπούς φιλολόγου, θα είχα σοβαρές ενδείξεις ότι τα κείμενα δεν είναι του Ροΐδη και του Ξενόπουλου. 😉

  5. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1 Πρωί είναι ακόμα και δεν σε πιάνω ως προς το image306 🙂

    3 Η αμφισημία υπάρχει πράγματι. Όταν λέμε «ένα εφηβικό μυθιστόρημα της Άλκης Ζέη» εννοούμε «για εφήβους». Αλλά «ενα εφηβικό μυθιστόρημα του Δημοσθένη Παπαμάρκου» είναι εκείνο που έγραψε στα 16 του χρόνια.

  6. Σοβαρά το σχολικό βιβλίο χρειάστηκε να εξηγήσει το «Θε μου»;

  7. voulagx said

    Όταν τα ‘σπαζα, έμενα εκστατικός μπροστά στην απροσδόκητη ασπράδα που είχαν τα τσέφλια τους από μέσα και που έκανε μια τόσο ζωηρή αντίθεση με την κοκκινάδα της επιφάνειας. image306Ακόμα και το κιτρινάδι, κοντά στο κόκκινο,

  8. sarant said

    6 Έλα ντε;

    7 Στραβομάρα μου, ευχαριστώ. Το σβήνω.

  9. Πουλ-πουλ said

    6.
    Μετά την «αρωγή και ευδοκίμηση» φυσάμε και το γιαούρτι (φατσούλα που κλείνει το μάτι).

  10. Spiridione said

    http://ebooks.edu.gr/ebooks/v/html/8547/2003/Anthologio_E-ST-Dimotikou_html-empl/index07_07.html

  11. ΣΠ said

    Καλημέρα.

    Το κείμενο του Γ. Ξενόπουλου είναι από το Ανθολόγιο Λογοτεχνικών Κειμένων Ε΄-Στ΄ Δημοτικού (σελ. 175), που υπάρχει εδώ σε pdf:
    https://www.taexeiola.gr/%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BF-%CE%B5-%CF%83%CF%84-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CE%BF-%CE%BC%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CF%84%CE%B7/

  12. Γιάννης Κουβάτσος said

    6: Τα σχολικά βιβλία, εν προκειμένω τα ανθολόγια, υποθέτουν αυθαίρετα τι ξέρουν και τι δεν ξέρουν τα παιδιά και βάζουν αναλόγως αστερίσκους. Πολλές φορές απορώ κι εγώ για το πόσο άγλωσσους θεωρούν τους μαθητές οι υπεύθυνοι συντάξεως των σχολικών εγχειριδίων.

  13. Κιγκέρι said

    «…κατέεις παιδί μου γιάντα τα βάφουμε κόκκινα; Γιατί όντεν ανα­στήθηκε ο Χριστός, πρωί-πρωί ήτανε παόμενος ένας αβγουλάς στην πιάτσα μ’ ένα καλάθι αβγά και πούλιε. Από ‘κειδά πέρασε η Μαρία μια μαθήτρια του Χριστού και του λέει: ο Χριστός αναστήθηκε και δε χαίρεσαι; παρά κάθεσαι και πουλείς αβγά και δεν σε νοιάζει είντα γίνεται παρά όξω. Τοτεσάς τσή λέει ο αβγουλάς. Μόνο άνε γεννούνε κόκκινα ταβγά του καλαθιού θα πιστέψω πως αναστήθηκε. Και πραγματικώς δεν επρόλαβε να τελειώσει τη κουβέδα του και γινήκανε κατακόκκινα ταβγά. Άπου τούτονα βάφουνε οι άνθρωποι κόκκι­να αβγά τη Λαμπρή».

    (Χειρόγραφο Λαογραφικής Ύλης του σπουδαστηρίου Λαογραφίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, 1738, σ. 171. Σφηνάρι Κισσάμου Χανίων, 1973, Γεωργακάκη Γεωργία)

    https://argolikivivliothiki.gr/2011/04/14/%CF%80%CE%B1%CF%83%CF%87%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CE%BD%CE%AC-%CE%B1%CE%B2%CE%B3%CE%AC-%CE%BB%CE%B1%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AF%CE%B1/

  14. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο πρόεδρος του ΕΟΔΥ Θεοκλής Ζαούτης στην ΕΡΤ1: Ηπατίτιδα είναι μια φλεγμονή του ήπαρ.

  15. Λοζετσινός said

    Καλημέρα σας.
    Ωραίος ο Ροΐδης!
    Εμείς ως παιδιά τις γιορτινές μέρες του Πάσχα τσουγκρίζαμε κόκκινα αυγά με τα άλλα παιδιά «εχθρικά» λέγοντας:
    -Μύτ΄με μύτ΄, μύτ και κwλο στ΄μύτ΄και παρτ΄κά.
    Όταν έσπαγε με το πρώτο τσούγκρισμα η μύτη του αυγού σου ήταν σχεδόν σίγουρο πως το αυγό σου χάθηκε. Ελάχιστες οι περιπτώσεις που μπορούσε το πίσω μέρος του αυγού σου να σπάσει τη μύτη του αντίπαλου αυγού.
    Οι νικητές που είχαν καλό τσ(ι)ούγκρο (βαμμένο αυγό που έσπαγε όλα τα άλλα) έτρωγαν πολλά και κάποιες φορές λόγω έλλειψης νερού τους στέκονταν -για λίγο- στο λαιμό!

  16. Καλημέρα, εις έτη πολλά και…έτι πολλά

    Εξαιρετικός ο Ροΐδης, κρίμα που ελάχιστοι νέοι μπορούν να τον διαβάσουν. Το υπόγειο χιούμορ του αν κσι σαρκαστικό, σπάει κόκκαλα !!
    Αντίθετα δεν ήμουν φίλος της διάπλασης, δεν την πρόλαβα φρέσκια, απλά μου δίνανε κάποια τεύχη να διαβάσω τα μεγαλύτερα ξαδέρφια μου και μάλον με ενοχλούσε το δασκαλίστικο ύφος των κειμένων (να μην επεκτθώ περισσότερο -) 🙂 )

    Η αλήθεια είναι πως αν δεν βάψω αυγά, δεν φιάξω μαγειρίτσα και δεν ψήσω κοκορέτσι, δεν καταλαβαίνω Πάσχα, φέτος είδα σε όλα τα χωριά της περιοχής στα χασάπικα έτοιμο κοκορέτσι για ψήσιμο, όλα πια έχουν τυποποιηθεί !

    Από τόσες και τόσους που κάναμε πάρτυ μετά τον επιτάφιο (και μας φώναζε η γιαγιά ¨»ντροπή σας, έχουμε λείψανο» όσοι έχουμε απομείνει μετριόμαστε στα δάκτυλα των χεριών…

    Αχ, βρε Γιάννη. και σε περίμενα..

  17. SearchPeloponnese said

    14.
    Πάλι καλά που δεν έμπλεξε με τίποτα κατεαγυίες διαφύσεις…

  18. Πέπε said

    Γιατί τρώμε αβγά το Πάσχα; Μα γιατί μπορούμε! Σοφία θέλει ότι όταν λήγει η νηστεία τρέχει κανείς να φάει όσα δεν μπορούσε να φάει στη νηστεία; Αν το έθιμο έλεγε «τώρα λήγει μεν η νηστεία, μπορεί κανείς να φάει ό,τι θέλει, όμως για εορταστικό αναστάσιμο γεύμα καθιερώνουμε τα αλάδωτα μαρούλια», εκεί θα είχε βάση η απορία του Ροΐδου.

    Και γιατί σφιχτά; Γιατί μάλλον κρατάνε αρκετόν καιρό, αν και δεν ξέρω αν μπορείς όλη τη Σαρακοστή να βράζεις τα αβγά που γεννιούνται και το Πάσχα να είναι ακόμη καλά. Πάντως δεν πιστεύω, σε οποιαδήποτε εποχή και με οποιδαήποτε ένταση πίστεως, να τα πετούσαν.

    Και γιατί κόκκινα; Ε, βρείτε και κάτι μόνοι σας.

  19. Νέο Kid said

    Το πιο λαμπερό κόκκινο.

    Ήταν κάποτε ένας ζωγράφος που έφτιαξε έναν πίνακα. Άλλοι ζωγράφοι χρησιμοποίησαν χρώματα πλουσιότερα και σπανιότερα , και ζωγράφισαν πιο διάσημους πίνακες . Εκείνος όμως ζωγράφισε τον δικό του με ένα μόνο χρώμα , ένα χρώμα που έδινε μια υπέροχη κόκκινη λάμψη , κι άνθρωποι πήγαιναν κι ερχόντουσαν κι έβλεπαν τον πίνακα και θαύμαζαν και έλεγαν: «Τι ωραίος πίνακας ! Τι ωραία λάμψη !»
    Άλλοι καλλιτέχνες ήρθαν κι απόρησαν «Πού βρήκε αυτό το χρώμα; Πώς τόφτιαξε;»
    Τον ρωτούσαν, κι εκείνος χαμογελώντας απαντούσε «Δεν μπορώ να σας πω» και συνέχιζε σκυμμένος να δουλεύει.

    Ένας έφτασε μέχρι την άπω Ανατολή κι αγόρασε πανάκριβες χρωστικές ουσίες από ζώα και φυτά εξωτικά κι έφτιαξε χρώματα σπάνια και ζωγράφισε , αλλά μετά από καιρό η ζωγραφιά του ξεθώριασε … Άλλος διάβασε βιβλία σπάνια κι αρχαία και μυστικά κι έφτιαξε χρώμα πλούσιο και σπάνιο , μα όταν πάνω στον πίνακα του το έβαλε ήταν νεκρό!
    Αλλά ο ζωγράφος συνέχιζε να ζωγραφίζει . Και πάντα η ζωγραφιά του γινόταν όλο και πιο κόκκινη , όλο και πιο κόκκινη , κι ο ίδιος γινόταν όλο και πιο άσπρος ,όλο και πιο γέρος , όλο και πιο άσπρος , ώσπου μια μέρα τον βρήκαν νεκρό. Ήταν νεκρός μπροστά απ τον πίνακά του και τον πήραν για να τον θάψουν. Οι άλλοι καλλιτέχνες έψαξαν παντού , στα ντουλάπια του στα συρτάρια του στις κρυψώνες του , αλλά τίποτα παράξενο που να μην το είχαν κι αυτοί δεν βρήκαν πουθενά.
    Κι όταν για να τον βάλουν στον τάφο τον ετοίμαζαν και σάβανο να του φορέσουν πήγαν , πάνω απ το ζερβό του στήθος είδαν το σημάδι μιας πληγής. Ήταν μια παλιά , πολύ παλιά πληγή , πρέπει να την είχε εκεί μια ζωή … γιατί το περίγραμμα της ήταν ξεραμένο και σκληρό ,το πιο σκληρό κακάδι που είχαν δει , αλλά και το φρέσκο της πιο μέσα ο θάνατος που όλα τα σφραγίζει, το χε κι αυτό ερμητικά για πάντα κλείσει…
    Έτσι τον έθαψαν το γέρο ζωγράφο. Μα κι ακόμα για χρόνια μετά οι άνθρωποι έλεγαν: «Μα πού βρήκε αυτό το χρώμα; Πώς τοφτιαξε;»
    Κάποια στιγμή ο χρόνος έφερε λησμονιά κι ο καλλιτέχνης ξεχάστηκε. Αλλά το έργο του έζησε ! Όλο και πιο κόκκινο.

  20. ΓΤ said

    @6, 11, 12 Δύτης, ΣουΠου, Δάσκαλος Θ13

    Πάρα πολύ ωραίο ανθολόγιο.

    Να φανταστείτε ότι υπάρχουν ερμηνευτικοί αστερίσκοι για το «παραμάσχαλα» (σελ. 67) και για το «πικρόχολα» (σελ. 96).

    Στα εικονίδια των μίνι βιογραφικών των δημιουργών, στο αντίστοιχο κείμενο του ΙΜ Παναγιωτόπουλου, ο μαθητής μαθαίνει ότι ο Παναγιωτόπουλος λεγόταν Ιωάννης. Αντίθετα, στο κείμενο του ΙΔ Ιωαννίδη, στο αντίστοιχο βιογραφικό του (σελ. 101), ο μαθητής δεν μαθαίνει ότι ο Ιωαννίδης λεγόταν Ιωάννης.

    Στους αλλοδαπούς δημιουργούς, όπως και στους Έλληνες, ο συγκεκριμένος τόπος γέννησης και θανάτου συνοδεύει το αντίστοιχο έτος. Ξαφνικά, στη σελ. 149 μαθαίνουμε πολύ απλά ότι ο Άντερσεν γεννήθηκε στη Δανία, αφού είχαν στραβωμάρα να ψάξουν τη γενέθλια πόλη. Κάτι που ασφαλώς συμβαίνει και με τον Λόρκα, ο οποίος, στη σελ. 154, γεννήθηκε απλώς στην Ισπανία. Στη σελ. 136, για τον Iνκιόφ, δεν υπάρχει ούτε τόπος γέννησης ούτε τόπος θανάτου ούτε έτος γέννησης ούτε έτος θανάτου. Άλλο ομηρικό ζήτημα μας βρήκε… Σκρατσάρουμε την κεφάλα μας.

    Ποιος ξέρει άραγε με ποια κριτήρια αποφασίστηκε η ανθολόγηση και πώς χώθηκαν οι συγκεκριμένοι δημιουργοί στο Ανθολόγιο… Να ‘χω αγκαλιά τον Όμηρο με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο. Πάλι καλά που ο τελευταίος μας πρήζει με το τσεμπέρι της μάνας του, για την οποία ξηγιέται αντανάκλαση με την Παναγία, και δεν γαμωσταυρίζει για την κακή απόδοση της ΑΕΚ.

    Στη σελ. 81 έχουμε άσκηση για τους μαθητές: «Περιγράψτε σε ένα σύντομο κείμενο τη ζωή, τις ασχολίες, την εμφάνιση μιας σύγχρονης μάνας». Ως διά βίου μαθητής θα απαντήσω σύντομα:
    μανικιούρ, Insta, ω του πνεύματος νύστα, κατσαρόλα άδεια και ψυχή ρημάδια.

    Α! Προτού σας απαλλάξω από την αφεντιά μου, σας άφησα για το τέλος ότι, σύμφωνα με το Ανθολόγιο, ο Κίπλινγκ γεννήθηκε στην Αγγλία… (βλ. σελ. 282).

    Μετά από αυτά, πάω για αλκοόλα.

  21. Γιάννης Κουβάτσος said

    18: Και το πρώτο που λιμπίζεται κανείς όταν τελειώσει η νηστεία είναι τα σφιχτά βραστά αβγά; Όχι και πολύ πειστικό, έτσι;😊

  22. odinmac said

    Μέρα που είναι ας βάλουμε έναν πίνακα με σκηνές από τα πάθη του Χριστού, πιθανώς ο πρώτος που χρησιμοποιεί «αφηγηματική» τεχνική (multiplex, μία εικόνα που απεικονίζει γεγονότα που συνέβησαν σε διαφορετικό χρόνο).

    Ο συγκεκριμμένος του Hans Memling έχει 23 σκηνές:

    Hans Memling (c 1433–1494), Scenes from the Passion of Christ (1470-1), oil on oak panel, 56.7 x 92.2 cm, Sabauda Gallery, Turin, Italy.

    από τη θριαμβευτική είσοδο του Χριστού στην Ιερουσαλήμ (πάνω αριστερά):

    μέχρι τέσσερις σκηνές που δείχνουν την Ανάσταση (δεξιά και πάνω):

    Από τον ίδιο πίνακα:

  23. odinmac said

    Και εδώ ένας πίνακας από την οπτική πλευρά του Χριστού:

    James Tissot (1836-1902), What Our Lord Saw from the Cross (1886-1894), opaque watercolor over graphite on gray-green wove paper, 24.8 × 23 cm, Brooklyn Museum, New York, NY. Courtesy of Brooklyn Museum

  24. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τάσος Ζερβός, «Ὁ λῃστὴς τοῦ ἀριστεροῦ σταυροῦ»

    [ ]

    Καὶ μόνο ὁ λῃστὴς τοῦ ἀριστεροῦ σταυροῦ

    ποὺ εἶχε τόση πεῖρα ἀπὸ θανάτους

    πού εἶδε λόφους σταυρωμένων στὸν ὁρίζοντα

    τὸν περιπαίζει ὡς τὸ τέλος δίχως ἔλεος

    Χωρὶς νὰ καταδέχεται τὰ μνήσθητι τοῦ ἄλλου.

    Μ’ αὐτὸς πού στὰ βαθιά Του μάτια

    ἡσύχαζε τῶν ἡμερῶν ἡ τάξη

    πού ἤδη μετ’ ἀνόμων ἐλογίσθη

    καὶ τώρα πιὰ τὴ μοναξιὰ Του ταξιδεύει

    μὲ ἄλλα πουλιὰ πού ‘χασαν τὸν ὁρίζοντα

    ἦχος πού μάταια γιὰ ὅμοιον ἦχο ἀκροᾶται,

    τὸ βέβαιο εἶναι πώς θὰ τὸν εἶχε συμπαθήσει

    (καὶ ἴσως ἂν θὰ μπορέσει θὰ μεσολαβήσει)

    κι ὅσο γιὰ τ’ ἄλλα πού εἶπε

    ἄσε τὸν ὄχλο νὰ πιστεύει

    πώς στὸν ἐκ δεξιῶν ἀνήκει ἡ βασιλεία…

    (Τάσος Ζερβός, «Τὰ ποιήματα» [ἅπαντα], Ροδακιό, 2004, συλλ. «Ἡ μεγάλη ἔρημος»)

  25. Πουλ-πουλ said

    19.
    Πιάσε κόκκινο.
    https://www.markrothko.org/Untitled%20(Red)%20Mark%20Rothko.jpg?ezimgfmt=rs:400×625/rscb1/ng:webp/ngcb1

  26. Costas Papathanasiou said

    Καλημέρα.
    Γνωστό και το αργυρό κοσμικό αβγό -που έτεκε η κατήμαυρη κότα γνωστή και ως Νύχτα- εκ του οποίου ξεπετάχθηκε με περιτύλιγμα Όφεως ο πρώτος Κοσμοκύρης, ο ερμαφρόδιτος Φάν-ης (-ητος), τέκνο κατ’ άλλη εκδοχή του Χρόνου και της Ανάγκης (βλ.Ορφικές Θεογονίες, https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A6%CE%AC%CE%BD%CE%B7%CF%82_(%CE%BC%CF%85%CE%B8%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1 . https://www.theoi.com/Protogenos/Phanes.html ).Αν μη τι άλλο, κάτι τέτοιοι μύθοι εξηγούν το κατά πόσον κουτορνίθια και μακριά νυχτωμένοι είμαστε.
    Σχετική (και δυστυχώς ακόμη επίκαιρη) και η τραγουδιστική κατακλείδα του εσχάτως εκλιπόντος τρανού δημιουργού:
    «(…)Η ψυχή της πατρίδας μου είναι αυτός ο σπόρος/ που άπλωσε ρίζες πάνω στο βράχο./ Είσ’ εσύ μάνα, γυναίκα, κόρη,/ που αγναντεύεις τη θάλασσα και τα βουνά/ και κρυφοβάφεις μ’ αίμα. τα κόκκινα αβγά της Αναστάσεως/ που εγκυμονούν οι καιροί και οι άντρες./ Άμποτες να ‘ρθει στη δύστυχη χώρα μου,/ Πάσχα Ελλήνων.// Άγνωστε Ποιητή σε σέ κράζω.» (“Στον Άγνωστο Ποιητή”. Από τον κύκλο τραγουδιών Αρκαδία VI. Στίχοι – μουσική: Μίκης Θεοδωράκης, Ερμηνεία:Μαρία Φαραντούρη, https://www.youtube.com/watch?v=XMHnGMqyU5M )

  27. Αγγελος said

    (20) Μήπως για τους Έλληνες συγγραφείς αναφέρει συστηματικά την πόλη ή το χωριό όπου γεννήθηκαν και για τους ξένους μόνο τη χώρα; Θα είχε μια λογική…

  28. Αγγελος said

    G (16), την προπολεμική Διάπλαση των Παίδων δεν πρόλαβες. Η μεταπολεμική όμως ξαναβγήκε, χωρίς βέβαια τον Ξενόπουλο, το 1956 και κυκλοφορούσε ως (νομίζω) το 1966, και ήταν και αυτή καλή. Αλλά η προπολεμική ήταν εξαιρετική. Πολύ καλογραμμένη, ευχάριστη, μορφωτική — ακόμα ξεφυλλίζω πότε-πότε τους 5-6 τόμους που συμβαίνει να έχω στην κατοχή μου. Θα άξιζε να ανατυπωθεί — κάποια παιδιά, δεν μπορεί, θα διαβάζουν και τώρα 🙂

  29. Αγγελος said

    Και βέβαια, ο Ροΐδης αμίμητος. Αραγε περιλαμβάνεται τίποτε δικό του στα σχολικά Ανθολόγια;

  30. geobartz said

    Γιατί τα κόκκινα αυγά του Πάσχα δεν «προυφλιάζουν» (=δεν χαλούν);; ρωτούσε κάποιος όστις, ολιγογράμματος ών, διερευνούσε σημεία των Γραφών (αργότερα, και μέχρι τέλους της ζωής του, εγένετο Μάρτυς του Ιεχωβά). Τώρα που το ξανασκέφτομαι, νομίζω ότι δεν είναι το βάψιμο αλλά οι σχετικά χαμηλές θερμοκρασίες της Άνοιξης, που καθιστούν εφικτή την διατήρηση των βρασμένων αυγών, για μια περίπου εβδομάδα, εκτός ψυγείου (που δεν υπήρχε τω καιρώ εκείνω).

    Η …αυγοφαγία του Πάσχα συνδέεται άμεσα με την βιολογία των ορνίθων: Οι παλιές ντόπιες αρνίθες γεννούσαν 60-80 αυγά ετησίως, εκ των οποίων ένα μεγάλο ποσοστό (περί το 40%) την Άνοιξη, που η τροφή ήταν άφθονη. Όσο για το κόκκινο χρώμα της βαφής, νομίζω ότι ταιριάζει με το αίμα της Σταύρωσης, αλλά και με τα λουλούδια του Απρίλη-Μάη: Κυριαρχούσε η γνωστή κοκκινόχρους παπαρούνα (Μακεδονιστί «μπούλα», Χαμουτζιστί Μήκων η ροιάς, Λατινιστί Papaver rhoeas) [το ως νεαρό φυτάριο γνωστό «ματσιάτι»-επίσης Μακεδονιστί- κύριο συστατικό για τις σπιτικές πίτες]. Ακόμα και σήμερα κυριαρχεί στην ανοιξιάτικη ύπαιθρο η παπαρούνα, παρά τον …άνισο αγώνα της με τα ορμονικά και άλλα ζιζανιοκτόνα!

    Να πούμε επίσης ότι με κόκκινο χρώμα (ομοίως «ταιριαστό») σημαδεύουν οι κτηνοτρόφοι τα αρνιά που προορίζουν για σφαγή, δηλαδή όλα σχεδόν τα αρσενικά. (Να και ένα σοβαρότατο προνόμιο των θηλέων).

  31. # 28

    Αγγελε, μάλλον όπως τα λες είναι, την μεταπολεμική θα διάβαζα. Το μόνο που θυμάμαι και μ’ άρεσε ήταν τα ομόηχα κρέμα σαντιγύ, κρέμασαν τη γη κρέμα σαν τη γή

    Εγώ διάβαζα μικρό ήρωα κι έπαιζα μπάλα

  32. Αγγελος said

    (28) Τώρα μαθαίνω πως η «Διάπλασις των Παίδων» συνέχισε να βγαίνει ως το 1970. Επίσης, ότι φέτος ΤΑ ΝΕΑ ανατύπωσαν παλιούς τόμους και τους πουλούν με το φύλλο του Σαββάτου. Δεν τους έχω δει με τα μάτια μου.

  33. Αγγελος said

    Το «κρέμα σαν τη γη» ήταν λογοπαίγνιο του Ανανία — που όντως, στη μεταπολεμική του εκδοχή (γιατί κι αυτόν ο Ξενόπουλος τον έγραφε στον καιρό του), ήταν από τις μάλλον χαζές στήλες του περιοδικού 🙂

  34. Αγγελος said

    Αφελής απορία: πριν υπάρξουν οι σημερινές χημικές βαφές, με τι έβαφαν τ’ αυγά; Με παντζάρια μήπως;

  35. π2 said

    34: Υπάρχουν πολλοί τρόποι: μία μέθοδος που μου είχαν πει ήταν με κρεμμύδι και κουρκουμά, αλλά δεν θυμάμαι λεπτομέρειες.

  36. ΚΩΣΤΑΣ said

    34 Παιδί στη Λάρισα θυμάμαι και το ριζάρι.

  37. Χάθηκε αυτός ο οδοιπόρος.
    Είχε συνάξει λίγα φύλλα
    ένα κλαδί γεμάτο φως
    Είχε πονέσει.
    Και τώρα χάθηκε…
    Αγγίζοντας αληθινά πουλιά στο έρεβος
    αγγίζει νέους ουρανούς.
    Έαρ μικρό έαρ βαθύ έαρ συντετριμμένο.

    Νίκος Καρούζος, Άσμα μικρό.

  38. Εδώ https://www.sansimera.gr/articles/1087 γράφει : Στο πασχαλινό τραπέζι υπάρχουν τα σύμβολα της ιστορίας του εβραϊκού Πάσχα: Το αρνί, ως θυσία στον Θεό για την απελευθέρωσή τους, το βρασμένο αυγό, που συμβολίζει το δεύτερο ναό που υπήρχε στην Ιερουσαλήμ…
    Το είχαν δηλαδή οι Εβραίοι στο τραπέζι για τη γιορτή του Πάσχα. Δεν αναφέρει χρώμα.
    Μικροί λέγαμε μια ιστορία παρόμοια με αυτή που αναφέρει η Κίγκερι στο 13 για το κόκκινο χρώμα, δεν τη θυμάμαι καλά.

    Τη Διάπλασι των Παίδων τη θυμάμαι που είχε γίνει μια έκδοση σε ένα τόμο γύρω στο 2000 με κάποια τεύχη συγκεντρωμένα, δεν θυμάμαι περισσότερα.

  39. BLOG_OTI_NANAI said

    Του Ξενόπουλου όπως δημοσιεύτηκε:

  40. Πέπε said

    21
    Καλά, δεν το ξέρεις ότι δεν τρώνε μόνο αβγά; Κάποιος πρέπει να σου μιλήσει για τη μαγειρίτσα.

  41. Γιάννης Κουβάτσος said

    39:Είσαι σπουδαίος, Μπλογκ. 👍

  42. Γιάννης Κουβάτσος said

    40: Την τρώω, αλλά δεν τρελαίνομαι κιόλας. 😊

  43. Πέπε said

    Ένα παραδοσιακό φυτικό βάψιμο είναι με κρεμμυδόφυλλα. Φαίνεται ότι βγάζουν χρωστική. Το έχω δει (ως αποτέλεσμα, όχι τη διαδικασία) και είναι καταπληκτικό, γιατί δε βγαίνει το αβγό ενιαίο κατακόκκινο αλλά πλουμιστό σαν ντεκουπάζ! Και χωρίς κουρκουμά. Υποθέτω ότι ο κουρκουμάς θα δίνει κίτρινους τόνους.

  44. Triant said

    0: τα κόκκιν’ αυγά, χωρίς καμιά φασαρία τα βάφει η νοικοκυρά ή η υπηρέτρια αδιάφορο
    Ενδεικτικό της τάξης του Ξενόπουλου αλλά και των αναγνωστών της Διάπλασης,
    Βέβαια, εκείνον τον καιρό η Αστυφυλία γέμιζε τα μεσαία νοικοκυριά με ψυχοκόρες από την επαρχία. Οι οποίες εκτός από ένα χαρτζηλίκι έπαιρναν συνήθως και μια μικρή προίκα.

  45. michaeltz said

    Ίσως θα πρέπει κάποτε να ασχοληθεί το ιστολόγιο με τον θεσμό της θεοφαγίας (αν δεν το έχει ήδη κάνει, και δεν το γνωρίζω). Ο σχεδόν αναλφάβητος ιερέας στο χωριό, απαντώντας σε συγγενείς πρόσφατα θανόντος για το αν μπορούν να εορτάσουν το Πάσχα, και μάλιστα με ψήσιμο αρνιού, απάντησε όρθιος μπροστά στην Ωραία Πύλη ότι ειδικά αυτοί έπρεπε να γιορτάσουν το Πάσχα, γιατί το αρνί συμβολίζει τον ίδιο τον σταυρωμένο Χριστό, που πέθανε για την σωτηρία των ανθρώπων, επομένως και του δικού τους νεκρού. Το είπε, άλλωστε, κι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής με την γνωστή φράση: Ιδού ο αμνός του θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου.
    Όμως δε κατάφερε να εξηγήσει γιατί το αρνί πρέπει να το φάμε κιόλας!

  46. ΓΤ said

    βαφή αυγών παλαιότερα και με μπακάμι
    http://repository.kentrolaografias.gr/xmlui/handle/20.500.11853/256786

  47. Νέο Kid said

    Μα ούτε σε έναν δεν άρεσε το 19. μου; …
    I am a sad puppy now!… 😢 🐶

  48. Κιγκέρι said

    Κοίτα να δεις που απ’ αυτό το μπακάμι, αλλιώς αιματόξυλο, βγαίνει η αιματοξυλίνη που χρησιμοποιείται και για τη χρώση των ιστών!

  49. spyridos said

    46
    μπακάμι το logwood (Haematoxylon campechianum).
    Στα ίντερνετς που έψαξα το ετυμολογούν από το τούρκικο bakkam. Γιατί;
    Για ένα προϊόν που το έφερναν από την Καραϊβική και ήταν από τα κύρια εμπορεύματα γρήγορου πλουτισμού των εκεί πειρατών.
    Των buccaneers θα έλεγα εντελώς νατσουλιστικά.
    Ισως χρειάζεται Μπουκανιέρος για να μας το εξηγήσει.

  50. ΓΤ said

    47@ Ο καλός μου Κιντ

    Για να αναδείξεις σκάρλετ απ’ τον Άδη
    εστάθης δεόντως στο κακάδι
    και με αυστηρότητα Μπρετ Κάβανο
    μίλησες εσύ για σάβανο

  51. Μαρία said

    49
    Γιατί το μάθαμε απ’ τους Τούρκους που το ονομάζουν έτσι. https://tr.wikipedia.org/wiki/Bakkam_a%C4%9Fac%C4%B1
    Το δέντρο του μεγαλομπακάλη, αυτουνού που πουλούσε τα εδώδιμα αποικιακά 🙂

  52. Κιντ, εμένα -βέβαια- μ’ άρεσε, αλλά τρέχω και δεν το έγραψα 🙂

  53. Αγγελος said

    E, λοιπόν, τη λέξη «μπακάμι» πρώτη φορά την ακούω — αλλά το πράγμα, ως logwood αγγλικά και bois de campêche γαλλικά, το ήξερα από μικρός, από ένα παιδικό σετ χημείας! (Το ζουμί του κάνει και για δείκτης pH.) Ποτέ όμως δεν είχα αναρωτηθεί σοβαρά πώς να λέγεται ελληνικά… Πολύ μορφωτικό το ιστολόγιο, το ‘χουμε ξαναπεί 🙂

  54. […] Πλησιάζει το Πάσχα και δεν έχουμε ακόμα βάλει κάποιο εντελώς πασχαλινό άρθρο -αν και θα βάλουμε ανήμερα και τη Δευτέρα δυο πασχαλινά αναγνώσματα. Ο λόγος είναι ότι τα λεξιλογικά του Πάσχα (Πάσχα, αρνί, οβελίας κτλ.) τα έχουμε λίγο πολύ εξαντλήσει και πολυεπαναλάβει, το ίδιο και τα φρασεολογικά του (ζωή χαρισάμενη κτλ.) αφού τούτο εδώ είναι,… — Weiterlesen sarantakos.wordpress.com/2022/04/22/kokkinabga-2/ […]

  55. Λεύκιππος said

    47 Εμένα μου άρεσε αλλά τι έπρεπε να κάνω;

  56. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    10-11 Ωραία!

    12 Αν πάνε με τον ελάχιστο κοινό παρονομαστή…

    14 Ωραίος ο Ζαούτης!

    23 Όχι τυχαία, αυτός είναι νεότερος πίνακας

    28 Η μεταπολεμική Διάπλαση είχε και τον μικρό Νικόλα του Γκοσινί σε κλεψίτυπη μετάφραση ως Παπάκια.

    31 Ναι, είχε πολλά τέτοια λογοπαίγνια, θυμάμαι το: Καλά Μαράκι.

    39 Μπράβο ρε συ!

    47 Κιντ ο παραπονιάρης 🙂

  57. kpitsonis said

    45. Εδώ η θρησκεία μας ταΐζει το σώμα του Χριστού σαν να είμαστε κανίβαλοι και μας ποτίζει το αίμα του σαν να είμαστε βρυκόλακες κι εσύ κόλλησες στο αρνί; Καλό Πάσχα σε όλους!

  58. BLOG_OTI_NANAI said

    41: Ας είναι καλά όσοι τα ψηφιοποιούν και εμείς να έχουμε όρεξη να τα ψάχνουμε 🙂

  59. BLOG_OTI_NANAI said

    57: Καταρχάς, Καλό Πάσχα αντεύχομαι.

    Όμως, αυτά που γράφεις είτε προέρχονται από νηπιακή αφέλεια, είτε από ιδεοληψία. Και αν είσαι εσύ στη φωτογραφία, του άβαταρ, ισχύει το δεύτερο.
    Δεν είσαι βεβαίος ο πρώτος που γράφει με τέτοια ακραία ρητορική.
    Αρκεί όμως να δει κανείς πώς πέθανε ο άκακος Χριστός, ο οποίος ο ΙΔΙΟΣ καθιέρωσε την βρώση και πόση του σώματος και του αίματος Του, και τι σημαίνει σε οποιοδήποτε λεξικό η λέξη «κανίβαλος» και «βρικόλακας» που χρησιμοποίησες για να βρωμίσεις το Πάθος του αγνού Ιησού. Οι κανίβαλοι και οι βρικόλακες κάνουν κακό στους ανθρώπους, σε αντίθεση με τον Χριστό. Άρα, το λιγότερο, είσαι εκτός πραγματικότητας.

    Από εκεί και πέρα, τα είχα ξαναπεί.
    Η γεύση που έχει δοθεί στα Τίμια Δώρα συμβαδίζει με το απολύτως ανώδυνο και καθόλου μακάβριο της τελετής, αντιθέτως, το μυαλό συνδέει τα Τίμια Δώρα με κάτι απολύτως όμορφο, αντίστοιχο με την υπέροχη γεύση που έχει και την λατρεύουμε από παιδιά. Εσύ όμως χρησιμοποιείς χυδαίους όρους, σε μια απόλυτη αντινομία με αυτό που γευόμαστε.
    Δεν είμαστε ηλίθιοι, ούτε κι εσύ πιστεύω. Ξέρουμε τι σημαίνει ανθρωποφαγία και κανιβαλισμός και έτσι κατανοούμε ότι η ιδεοληψία είναι μια νοσηρή κατάσταση που δεν διστάζει να ρυπαίνει τα πάντα.
    Κρίμα…

  60. BLOG_OTI_NANAI said

    Υπάρχουν και αθεϊστικά αρνιά:

  61. Χαρούλα said

    Το μπακάμι τώρα το πρωτακούω. Ούτε από αλλη πλευρά έτυχε να το μάθω.

    Kid ούτε την δική σου ιστορια, είχα ξαναδιαβάσει. Καλή. Το Πάθος του Καλλιτέχνη σε παραμύθι. Ευχαριστώ

    Εκπαιδευτική βραδυά.
    Ας την προβοκάρω λιγουλάκι. Κι ας είναι Μεγ.Παρασκευή κι όχι Χριστούγεννα🤣

  62. kpitsonis said

    59. Δεν νομίζω ότι αυτά που γράφω μαρτυρούν νηπιακή αφέλεια ούτε κάποια ιδεοληψία, αλλά κοινή λογική. Μάλλον αυτά που πιστεύεις εσύ, υποβαθμίζοντας τη νοημοσύνη σου δείχνουν παιδική αφέλεια. Σκέψου μόνο ότι αν είχες γεννηθεί 1000 χιλιόμετρα ανατολικότερα τα ίδια περίπου θα έλεγες για τον Μωάμεθ.

  63. Μαρία said

    Ξέρουμε όμως τα μακάμια.

  64. Γιάννης Κουβάτσος said

    60:Ποιος πιστός του…επιγείου παραδείσου γράφει αυτά τα παραμύθια; 😂

  65. sarant said

    60-64 Από Τασκένδη ίσως. Αλλά ποιος είναι;

  66. odinmac said

    56δ Τι όχι τυχαία; νεότερος από ποιον; Με γρίφους μιλάς γέροντα 😊

  67. Χαρούλα said

    Και για όποιον έχει απορίες για το βάψιμο, θα μας τις εξηγήσει η κΠρόεδρος, που της τα έδειξαν στο Διδυμοτειχο.

  68. Μαρία said

    66
    Ο Τισό απ’ τον Μέμλινκ. Νεότερος κατά 4 αιώνες.

  69. odinmac said

    68
    Πάλι δεν καταλαβαίνω. Άσε να το δω αύριο με φρέσκο μυαλό.

  70. Πέπε said

    62
    Πώς κοινή λογική ρε παιδιά;
    Επιτρέψτε μου να κάνω κι εγώ μια προσπάθεια χωρίς τη θεολογική σκευή του Μπλογκ:

    Απέχει πάρα πολύ από την κοινή λογική η κριτική πάνω στη στενή πεζή λεξικογραφική κυριολεξία διαφόρων στοιχείων της θρησκείας, τη στιγμή που η διατύπωσή τους δεν προορίζεται για στενή πεζή κυριολεκτική πρόσληψη. Ως ένας κοινός άνθρωπος μεγαλωμένος σε ορθόδοξη χώρα, εγώ αντιλαμβάνομαι ότι ο Χριστός είπε «βάλτε τον θεό μέσα σας», «γίνετε ένθεοι», και η διατύπωση που διάλεξε ήταν «φάτε αυτό, είναι η σάρκα μου, πιείτε αυτό, είναι το αίμα μου».

    Αν το είχε πει κυριολεκτικά, ώστε να ευσταθούν οι αναφορές σε ανθρωποφαγία, θα έπρεπε να περιμένουμε ότι κατά το μυστήριο της μετάληψης, όπου η κοινή μαυροδάφνη και το κοινό ψωμί μετατρέπονται σε σάρκα και αίμα του Χριστού, θα έπρεπε να έχουν και την ανάλογη γεύση. Εφόσον κανείς δεν ισχυρίζεται ότι έχουν άλλη γεύση εκτός από την κανονική, ούτε και όσοι πιστεύουν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους σ’ αυτή τη μετατροπή, με άλλα λόγια: εφόσον λένε «το ψωμί και το κρασί έγιναν σάρκα και αίμα αλλά με εμφάνιση και γεύση ψωμιού και κρασιού», η κοινή λογική λέει ότι τη μετατροπή δεν την εννοούν κυριολεκτικά. Κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρχει περισσότερη κυριολεξία σ’ αυτό απ’ ό,τι στις 7 μέρες της δημιουργίας και σε τόσα άλλα παρόμοια…

  71. ΚΩΣΤΑΣ said

    https://www.onlarissa.gr/2022/04/22/megali-paraskevi-vrady-me-tsipourokatanyxi-sti-larisa-deite-fotografies/

  72. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μία συμβολική πράξη δεν μπορεί να θεωρηθεί βαμπιρισμός και ανθρωποφαγία (ή θεοφαγία). Άλλο να πιεις κυριολεκτικά αίμα και να φας ανθρώπινο κρέας και άλλο να γευτείς κρασοψιχιά λέγοντας ότι συμβολίζει το σώμα και το αίμα του Χριστού. Η κοινή λογική το λέει αυτό. Οι συμβολισμοί κυριαρχούν σε όλες τις θρησκείες.

  73. ΓΤ said

    (Νικοκύρη, μαρμάγκα)

  74. Triant said

    72: Μα για τον συμβολισμό μιλάει ο άνθρωπος.

  75. Γιάννης Κουβάτσος said

    Η ίδια η εκκλησία, βέβαια, λέει ότι αυτό που τρώμε, όταν μεταλαβαίνουμε, είναι το αληθινό σώμα και το αληθινό αίμα του Χριστού, και όχι απλό ψωμί και κρασί που μόνο συμβολίζουν το αώμα και το αίμα Του. Άρα επιτείνεται η σύγχυση για εμάς τους αθεολόγητους: αν είναι το αληθινό σώμα και αίμα του Χριστού μήπως ευσταθούν οι κατηγορίες για ανθρωποφαγία; Αλλά υπάρχει συμβολική ανθρωποφαγία; Οι πιστοί ψωμί και κρασί βάζουν στο στόμα τους και σίγουρα δεν νιώθουν βρυκόλακες και ανθρωποφάγοι. Ας τα ξεμπλέξουν όλα αυτά τα μπερδεμένα οι ειδήμονες, είτε υπέρ είναι είτε κατά. Ο πολύς κόσμος δεν τα ψιλολογάει και καλά κάνει.

  76. Κάθε θρησκεία έχει πάρει στοιχεία απο παλιότερες, ας μην ξεχνάμε πως σε κάποιες φυλές κάποτε τα παιδιά είχαν υποχρέωση να φάνε τυς νεκρούς γονείς τους για να πάρουν τα προόντα τους ! Το ίδιο και με τους αντιπάλους που νικάγανε
    Ο μπαγάσας ο Κρόνος έτρωγε τα παιδιά του πριν τον φάνε αυτά !
    Με την πρόοδο της αλιείας καταλάβανε πως ο αστακός έχει καλύτερη γεύση από το ανθρώπινο κρέας, αλλά όχι όλοι, περί ορέξεως …
    Και ναι μεν ο χριστιανικός θεός έχει 2 000 χρόνια παρουσίας (άντε μπόλικα-μπόλικα 3 000 με την προϋπηρεσία στους Εβταίους) αλλά επειδή οι άνθρωποι είναι πιο παλιοί στην γη, υπήρξανε κι άλλοι θεοί πιο μπροστά που σώζανε την ανθρωπότητα με άλλες ντιρεκτίβες πριν μας σώσει ο χριστός ή ο ιεχωβά.
    Φαίνεται πως ο θεός πιο παλιά είχε πολλές δουλειές και δεν προλάβαινε να σώσει τυς ανθρώπους με τον χριστό ή τον μωάμεθ ή όπως λένε άλλοι, ακόμα το σκέπυεται και δεν έχει στείλει κάποιον μεσία.
    Ολοι δίκιο έχουνε.

  77. Διακρίνω ένα μονοφυσιτισμό ή μάλλον αρειανισμό. Για θεοφαγία πρόκειται, που δεν είναι καθόλου το ίδιο.
    Για τους λάτρεις της ΕΦ, κάτι σχετικό: https://web.archive.org/web/20140405010923/http://www.altfactor.ath.cx/magazine/epomeni/iss8/rautavaara.html

  78. Νέο Kid said

    77. 👏 What a great Dick, indeed! 🤭😀

  79. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Ψωμί, κρασί, σάρκα, αίμα, ανθρωποφαγία, βαμπιρισμός, θεοφαγία. Τζάμπα παλεύω να σας σώσω τόσες χιλιάδες χρόνια, γομάρια. Εσείς δε σώζεστε με τίποτα, όλο στη μάσα και στο πιώμα ο νους σας. Ακυρώνω οριστικά την επόμενη εμφάνισή Μου και αποσύρομαι στον κήπο Μου, να φάω κάνα μηλαράκι επιτέλους.

  80. Alexis said

    Καλημέρα…

    Ο Ροΐδης απολαυστικός, μεγάλος μάστορας της καθαρεύουσας, του σαρκασμού και της υπόγειας ειρωνίας!

    Κιντ ωραίο το #19, αλλά τι ακριβώς είναι;
    Δικό σου κείμενο, απόσπασμα από βιβλίο, παραμύθι, παλιός μύθος, κάτι άλλο…;;;

  81. Alexis said

    #18: Ναι αλλά το βασικό ερώτημα Πέπε δεν είναι «γιατί αυγά» αλλά «γιατί κόκκινα αυγά».
    Οπότε η απάντηση «επειδή τελειώνει η νηστεία» δεν είναι επαρκής

  82. Alexis said

    #79: Πρόσεξε μόνο από ποιο δέντρο θα κόψεις το μήλο γιατί οι πειρασμοί καραδοκούν 🙂

  83. Γιάννης Κουβάτσος said

    79:Από ποτέ επιτρέπονται τα μηλαράκια; Ανακοινώθηκε επίσημα ή θα βρούμε τον διάολό μας λόγω μηλοφαγίας, όπως εκείνο το ζευγαράκι; Δεν ξέρει τι να φάει κανείς πια… Και πόσοι άγγελοι χορεύουν στη μύτη της βελόνας; Αναλόγως τον χορό;

  84. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Μπαμπά κάνε επειγόντως κάτι με αυτούς τους τύπους εδώ από πάνω. Ούτε να φάω σαν άθρωπος δε μπορώ, μέχρι και στο πιάτο Μου θέλουνε να κάνουνε κουμάντο, τι άλλο θα ζητήσουνε, θουκύργιε.

  85. ΓΤ said

    71@ Κώστας

    Πολύ ωραία η Λάρισα.

    Αρκετοί στις φωτό είναι απομονωμένοι στο κινητό τους. Μόλις φτάσουν τα πιάτα, φεϊσμπουκλούδες και ινσταγραμιόληδες θα αρτάρουν φωτό ώστε να μαζέψουν καρδούλιασμα, ασφαλώς ως υπεραναπλήρωση στο σαπίδι βιογραφικό. Η Γιάννα έχει 1,5 εκατομμύριο φόλουερ, ο Βάγγος κερδίζει με 2 εκατομμύρια. Ο σερβιτόρος θα φάει λίγο κραξίδι επειδή αργεί. Σύσσωμο, τότε, το ουγκαναριάτο θα καταθέσει γνώμη στο τριπαντβάιζορ κοτσάροντας φωτό από απόδειξη, με παράπονα, ασφαλώς, για ακριβές τιμές. Επιπλέον, οι τραχανοπλαγιάδες είναι στη φαντασία τους κάτοχοι αστεριών Michelin. Μη σ’ λέν’, βρε, τέτοια, μη σ’ λέν’.

    Αφού έμειναν νηστικοί μετά το ξεμπάκιασμα, θα προετοιμαστούν για αύριο και την Κυριακή. Μετά τη χριστιανική ασωτεία, αυτοί οι άνθρωποι του οινοπνεύματος θα δώσουν το «παρών» σε καμιά παρουσίαση βιβλίου σε παράγκα Πηνειού όπου ο γράψας περιμένει Νόμπελ, οι δε τάγαροι που πήγαν δήθεν να ακούσουν ξυγγραφήν παρά τω Σαλαβριά αδημονούν να φύγουν για να πάνε να φάνε πάλι…

    Τα ίδια και σε άλλες πόλεις.

    Αηδία

  86. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Με εξαίρεση μερικών χιλιάδων αιρετικών αμαρτωλών ιθαγενών, όλοι οι άνθρωποι σε έναν Θεό πιστεύουν αληθινά, στο ΧΡΗΜΑ, και σε μία ΑΛΗΘΙΝΗ θρησκεία, στο ΚΕΡΔΟΣ.

    Ας προσευχηθούμε όλοι μαζί εν χρήμασι αδελφοί και αδελφές, (ειδικώς και γενικώς) εις τον ύψιστο $ μεγάλη η χάρη του.

    Πιστεύω εις ένα Θεόν, $, Πατέρα, παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων.

  87. sarant said

    Καλημέρα από εδώ!

    66 Ο πίνακας που δείχνει την οπτική γωνία του Ιησού είναι σχετικά πρόσφατος, εννοούσα, του 19ου αιώνα και όχι του 15ου.

  88. odinmac said

    56δ, 66, 68, 69 Εγώ πάλι, τώρα κατάλαβα το σχόλιο. Ήθελα ένα reboot.

  89. Γιάννης Κουβάτσος said

    60, 65: Ήξερα ότι υπάρχουν χωριά Ποτέμκιν. Δεν ήξερα ότι υπάρχουν και αρνιά Ποτέμκιν. 😊

  90. Πέπε said

    81
    Ναι, αλλά αν δεν τρώγαμε αβγά και μάλιστα σφιχτά δε θα ήταν και κόκκινα.

  91. ΚΩΣΤΑΣ said

    85 Αγαπητέ μου ΓΤ, καλέ μου μαν,
    ωραίο και εν μέρει πετυχημένο το ψυχογράφημα των Λαρισαίων και των απανταχού παρομοίων τους. Το «Αηδία» το απορρίπτω, πέρα από την θρησκευτική υπάρχει και η λαογραφική παράδοση. Δες το θέμα από αυτή τη σκοπιά. Όταν ο ίδιος, παλαιόθεν, βίωνα αυτές τις τσιπροκατανύξεις, άλλα αισθήματα και απολαύσεις κυριαρχούσαν…

    Εντυπωσιάστηκα που γνωρίζεις τον Σαλαβριά, το πλείστον των Λαρισαίων την αγνοούν αυτή τη λέξη.

    ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ! (εθιμοτυπικά) 😅​🤣​😂

  92. Costas Papathanasiou said

    Καλημέρα και καλή Ανάσταση.
    «Εξήλθε δε πάλιν έξω ο Πιλάτος και λέγει προς αυτούς· Ιδού, σας φέρω αυτόν έξω, διά να γνωρίσητε ότι ουδέν έγκλημα ευρίσκω εν αυτώ. Εξήλθε λοιπόν ο Ιησούς έξω, φορών τον ακάνθινον στέφανον και το πορφυρούν ιμάτιον, και λέγει προς αυτούς ο Πιλάτος· Ιδέ ο άνθρωπος.» (Ιωάννης 19.4-5)
    « ἰδὼν δὲ ὁ Πιλᾶτος ὅτι οὐδὲν ὠφελεῖ ἀλλὰ μᾶλλον θόρυβος γίνεται, λαβὼν ὕδωρ ἀπενίψατο τὰς χεῖρας ἀπέναντι τοῦ ὄχλου, λέγων, Ἀθῷός εἰμι ἀπὸ τοῦ αἵματος τούτου· ὑμεῖς ὄψεσθε» (Ματθαίος 27.24)
    «Έλθετε τώρα, και ας διαδικασθώμεν, λέγει Κύριος εάν αι αμαρτίαι σας ήναι ως το πορφυρούν, θέλουσι γείνει λευκαί ως χιών εάν ήναι ερυθραί ως κόκκινον, θέλουσι γείνει ως λευκόν μαλλίον.» (Ησαΐας 1:18) 
    «Και εδόθη εις αυτήν να ενδυθή βύσσινον καθαρόν και λαμπρόν· διότι το βύσσινον είναι τα δικαιώματα των αγίων»(…) «και ήτο ενδεδυμένος ιμάτιον βεβαμμένον με αίμα, και καλείται το όνομα αυτού· ο Λόγος του Θεού.
    Και τα στρατεύματα τα εν τω ουρανώ ηκολούθουν αυτόν εφ’ ίππων λευκών, ενδεδυμένοι βύσσινον λευκόν και καθαρόν. .» (Αποκάλυψη 19.8 και13-14).

    Το κόκκινο χρώμα λοιπόν, κατά τα ανωτέρω ενδεικτικά αποσπάσματα, προβάλλει και με τριπλό συμβολισμό: Ως το μεγαλοπρεπές χρώμα του βασιλιά των ουρανών (βλ.ηλιοβασίλεμα), ως ο μανδύας της χλεύης που ενεδύθη ταπεινωθείς ο Χριστός και ως οι ακάνθινες αμαρτίες του Κόσμου, περιλαμβανομένης ακόμη και της αιματοχυσίας που ξεκίνησε ο Κάιν, με άλλα λόγια, το φοινικούν του Φόνου που ήρε με τη θυσία του, επί ξύλου κρεμάμενος, ο Αμνός του Θεού.
    Το σπάσιμο του κόκκινου αυγού μπορεί λοιπόν να ιδωθεί και ως λύτρωση από τον φόρο του (αδελφικού) αίματος, ως σεισάχθεια του θανάτου, ως η λευκόχρυση κάθαρση που σημαίνει αυτό το “βαρελάκι που’ χει δυο λογιώ κρασάκι”, ως Ανάσταση εν τέλει πάλλευκων Ψυχών προς ενανθρώπιση επί Γης μίας ουράνιας βασιλείας.
    Φυσικό και επόμενο ως εκ τούτου το κερδοσκοπικό κυνήγι της “βασιλικής” ερυθράς βαφής, απαντώμενης υπό μορφήν όχι μόνον πορφύρας(βλ,https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%BF%CF%81%CF%86%CF%8D%CF%81%CE%B1_(%CF%87%CF%81%CF%89%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE ) και πορφυρίνης, αλλά και αλιζαρίνης [< alizari < καταλανική alitzari < αραβική العصارة (χυμός, εκχύλισμα), απ’όπου και τα δικά μας αλιζάρι και (παρετυμολογικώς) ριζάρι ]. Ερυθριώσα μετ’ αυτών, ωσαν αμαρτωλή βασίλισσα, και η βραζιλίνη (βλ. https://en.wikipedia.org/wiki/Brazilin και Paubrasilia echinata που είναι το εθνικό δέντρο της Βραζιλίας ), χρωστική/χρεωστική από φυτά ινδονησιακής -πρωτίστως- προέλευσης που χρησιμοποιήθηκε κατά τον μεσαίωνα πολύ πριν από την συγγενή της μεξικάνα αιματοξυλίνη.
    Δοθέντος επομένως ότι το “μπακάμι” φαίνεται να προέρχεται από περσική ρίζα που δηλώνει χρώση ή στίγμα [ <οθωμ.بقم‎ (bakam, bakkam)<περσικό “bakam, bokm”, απ’όπου και αραβικό بُكْم‎ (bukm), πληθυντικός του أَبْكَم‎ (abkam), βλ. https://en.wiktionary.org/wiki/%D8%A8%D9%82%D9%85 και https://en.wiktionary.org/wiki/%D8%A8%DA%A9%D9%85#Persian ], διαφαίνεται η πρωτογενής εξ ανατολών πραγματολογική και ετυμολογική καταγωγή του— υπό την οποία καλύφθηκε και το εκ δυσμών μεταγενέστερο αιματόξυλο, οπότε έτσι ίσως απαντιέται και η απορία του spyridos (σχ.49).
    Σε κάθε περίπτωση όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε πως την πιο “υπέροχη κόκκινη λάμψη” τη δίνει το αιματόχρουν της καρδιάς (βλ. Kid σχ.19), ως σήμα πορφυρό της Αγάπης(βλ.Ελύτη, Το Άξιον Εστί), ακραία μορφή της οποίας είναι η Θυσία, ως σύμβολο καίριο συνεπώς της Λαμπρής και του Εσταυρωμένου Αναστάντος.

  93. Πέπε said

    91

    Γράφει περί του Σαλαβριά ο παλαιός μας συσχολιαστής Σμερδαλέος:

    https://smerdaleos.wordpress.com/2020/03/29/%CE%BF-%CF%83%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%B2%CF%81%CE%B9%CE%AC%CF%82%CE%BF-%CF%83%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-salebra/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: