Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Το Πάσχα του φυγόδικου (διήγημα του Εμίλ Γκεμπάρ)

Posted by sarant στο 25 Απριλίου, 2022


Συνεχίζουμε πασχαλιάτικα και σε ρυθμούς ραστώνης, άρα με λογοτεχνικό ανάγνωσμα. Για τούτη τη δεύτερη μέρα του Πάσχα διάλεξα κάτι το αξιοπερίεργο. Ένα πασχαλιάτικο διήγημα, γραμμένο από Γάλλο συγγραφέα, όμως με υπόθεση που εκτυλίσσεται στην Ελλάδα. Το είχα επισημάνει σε  ανύποπτο χρόνο σε κάποια παλιά εφημερίδα από αυτές που μου αρέσει να σκαλίζω, και το θυμήθηκα προχτές. Ο φίλος μας ο Γιώργος Μ.  προσφέρθηκε ευγενικά να το πληκτρολογήσει κι έτσι σας το παρουσιάζω σήμερα. Με την ευκαιρία, να ευχηθούμε χρόνια πολλά στον Γιώργο Μ., στον φιλο μας τον Τζι και σε όσες και όσους γιορτάζουν σήμερα!

Συγγραφέας είναι ο Emile Gebhart (1839-1908), μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας, που έκανε όνομα κυρίως ως ιστορικός της τέχνης. Ο Γκεμπάρ είχε διοριστεί στη Γαλλική Σχολή Αθηνών και έζησε στην Ελλάδα από το 1862 ως το 1865, και έγραψε για την Ελλάδα (π.χ. Souvenirs d’un vieil athénien, Αναμνήσεις ενός γέρου Αθηναίου) αν και περισσότερο αγάπησε την Ιταλία, στην οποία αφιέρωσε τον κύριο ογκο του έργου του.

Στη γαλλική Βικιπαίδεια διαβάζω ότι όσο ήταν καθηγητής στη Σορβόννη το μάθημά του ήταν δημοφιλέστατο και προσέλκυε πάρα πολλούς ακροατές και εκτός πανεπιστημίου. Το σκίτσο που βάζω τον δείχνει την ώρα που παραδίδει μάθημα.

Το διήγημα που θα διαβάσουμε δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Αθήναι το 1908, χωρίς φυσικά να αναφέρεται ποιος το μετέφρασε (σε καθαρεύουσα). Προσπάθησα κάμποσο να βρω το πρωτότυπο, αφού τα έργα του Γκεμπάρ είναι πλέον ελεύθερα δικαιωμάτων και διαθέσιμα, αλλά δεν τα κατάφερα. Το διήγημα εκτυλίσσεται στην ορεινή Πελοπόννησο, μεταξύ Ηλείας και Μεσσηνιας.

Διατηρώ την ορθογραφία του πρωτοτύπου (αλλά βέβαια μονοτονίζω). Όχι από άποψη αλλά από τεμπελιά μάλλον. Διορθώνω ένα «Σεβίλλης» σε «Συβίλλης». Ο «Λεφτέρης» είναι έτσι τυπωμένος στην εφημερίδα.

Το Πάσχα του φυγόδικου

Επαναβλέπω πάντοτε την θελκτικήν χώραν, ήτις από των φαράγγων της Αρκαδίας άγει τον οδοιπόρον εις την πεδιάδα της Ήλιδος και εις τους δροσερούς του Αλφειού λειμώνας. Παύει τις να βλέπη τα υψηλά όρη του Λυκείου και του Μενάλου, κιβωτόν των παλαιών δαιμονικών μύθων και μελαγχολικήν ερημίαν όπου αναπαύεται ως εν νεκροπόλει ογκολίθων στεφομένη υπό της χιόνος και της πάχνης η αυστηρά ψυχή της Πελασγικής Ελλάδος. Παρελαύνουν τώρα μόνον πυκνόφυτοι λοφίσκοι, ανθηραί κοιλάδες, παχυλοί λειμώνες, διαυγή ρυάκια κυλιόμενα και κελαρύζοντα εις τας στενάς πτυχάς του μαγευτικού τοπείου, ίνα καταλήξουν εις τον Ερύμανθον. Και ο Ερύμανθος αυτός βουκολικός ρύαξ είνε, όπου μόνον οι αστράγαλοι βρέχονται από το κρυστάλλινον ύδωρ το κατοπτρίζον τα σειόμενα ελαφρώς αργυρά φυλλώματα.

Και εις την θελκτικήν αυτήν έρημον πού και πού παρουσιάζονται πτωχικαί καλύβαι πτωχοτάτων χωρικών και μικροί βοσκοί άξιοι των ύμνων του Βιργιλίου φυλάσσοντες από διαστήματος εις διάστημα ολίγα τινά τρελλά ερίφια!

Την πρωίαν εκείνην ήτο Μεγάλη Πέμπτη, έπρεπε να διαβώμεν τον Αλφειόν, ίνα διά της Ολυμπίας κοιλάδος, των ορίων της Φιγαλίας και των Μεσσηνιακών πεδιάδων φθάσωμεν εις το όρος της Ιθώμης το υπό του Σατωβριάνδου εξυμνηθέν. Αι βροχαί όμως του Απριλίου είχον πληρώσει τον Αλφειόν, όστις με αξιώσεις μεγάλου ποταμού μας ηνάγκασε τόσον να λοξοδρομήσωμεν ίνα εύρωμεν κατάλληλόν τι πέραμα ώστε ηναγκάσθημεν να παραιτηθώμεν της επισκέψεως των συντριμμάτων της Ολυμπίας.

Περι το εσπέρας ευρέθη το πέραμα. Κινδυνώδες διότι εκινδυνεύσαμεν να παρασυρθώμεν με τους ίππους μας, οχληρόν διότι περίβρεκτοι εγίναμεν ως σπόγγοι.

-Και πού θα στεγνώσωμεν, πού θα δειπνήσωμεν; ηρώτησα τον οδηγόν μας.

-Εκεί επάνω εις το βουνό, εις το Μαυροκέφαλον…

*

Συνιστώ το άσυλον του Μαυροκεφάλου εις τους περιηγητάς τους ποθούντας να ζήσουν την πρωτόγονον ζωήν. Αποτελείται από επτά περίπου καλύβας, των οποίων αι στέγαι αναλόγως της εποχής αφίνουν να διέρχεται πότε η βροχή και πότε το φέγγος της Σελήνης.

Ο οδηγός μας Λεφτέρης έκρουσε την θύραν του φρικαλεωτέρου των οικημάτων αυτών. Μία πρεσβύτις υψηλή, ευθυτενής, πενθηφορούσα με θλιβεράν την όψιν και το μέτωπον σφιγγόμενον από μαύρους δεσμούς ήνοιξεν ολίγον και με προφανή δισταγμόν.

Ο οδηγός μας ωμίλησεν επί τινας στιγμάς χαμηλοφώνως και τη έδωκε τρία τάλληρα. Τότε η γραία ενόμισεν ότι ήσυχη ημπορούσε να μας προσκαλέση εις το ενδιαίτημά της.

Η νυξ είχεν επέλθει.

Η γραία ήναψε πηλίνην λυχνίαν και κατόπιν έρριψε ξηρούς θάμνους εις την εστίαν. Και τότε ηδυνήθημεν να ίδωμεν την όλην αθλιότητα της ξενιζούσης ημάς γραίας. O ξενών απετελείτο από έν και μόνον διαμέρισμα βρίθον από μυρία όσα ετεροειδή αντικείμενα. Δάπεδον δεν υπήρχε. Μόνον χώμα πατημένον, από δε των σκωληκοβρώτων δοκών εκρέμαντο κομβολόγια κρομμυδίων και άλλων καρπών. Εις μίαν γωνίαν μία όρνις εθέρμαινε τα ορνίθια της, ενώ επάνω εις παλαιοβάρελον, το οποίον είχε χάσει τον προορισμόν του, μαύρος γάτος εκάθητο παρακολουθών με τους σμαραγδίνους του οφθαλμούς τα κινήματά μας. Παρά το τζάκι έν καπνισμένον εικόνισμα υπέρ το οποίον υπήρχε κλαδίσκος ευλογημένος.

*

Κατά το δείπνον μας εισήλθε δωδεκαετής μείραξ, με την μορφήν πελιδνήν εκ του πυρετού καλυπτόμενος από την κάπαν του βουνού με την φουστανέλλαν αληθές ράκος. Είπε δύο λέξεις εις το αυτί της γραίας, ήτις εφρικίασε και εστράφη προς ημάς με παράδοξον αγωνίαν.

Ήδη ετοιμάζαμεν τας στρωμνάς μας ή μάλλον τα σκεπάσματα, όταν η γραία έλαβε μίαν παλαιάν κάπαν, μικρόν κίτρινον αλειμματοκέριον και το κομβολόγιόν της.

-Πηγαίνω, είπεν εις τον Λεφτέρην, με τον Δημητράκην εις την εκκλησίαν. Αύριον ο Χριστός θα κρεμασθή. Και είνε μακράν η εκκλησία. Θα γυρίσωμεν αργά. Ο Θεός να φυλάξη όσους περάσουν την νύκτα εις την καλύβα αυτή!..

Η καπνίζουσα λυχνία και οι άνθρακες οίτινες έλαμπον ακόμη εις το τζάκι εφώτιζον αμυδρώς τον θλιβερόν αυτόν κοιτώνα, ενώ ο μαύρος γάτος μετ΄επιμονής πάντοτε μας παρετήρει με τους πρασίνους οφθαλμούς του.

Αι περιστεραί γουργουρίζουσαι περιίπταντο εις τα ερεβώδη ύψη της καλύβης με το ανυπόφορον πτερούγισμά των, χοιρίδιον δε του γάλακτος ζηλώσαν την γλώσσαν του πρσπάππου του Ερυμανθίου κάπρου ηθέλησε να ενοχλήση τα ορνίθια και με την ταραχήν την οποίαν ενέσπειρεν εις αυτά μας ηνώχλησεν επί αρκετήν ώραν.

Το μεσονύκτιον η βροχή ήρχισε πίπτουσα ραγδαία. Τότε δε η πρεσβύτις και ο Δημητράκης ενεφανίσθησαν. Ο μικρός ήναψε προ του εικονίσματος το αλειμματοκέρι του και αμφότεροι τέλος εκάθησαν ο είς εις το εν άκρον του τζακίου και η άλλη εις το έτερον. Η γραία έπαιζε με το κομβολόγι της ενώ ο μικρός με το όμμα και το ους τεταμένα εφαίνετο αφιερώσας όλην του την προσοχήν προς την θύραν από της οποίας ανέμενεν ίσως την άφιξιν κάποιου βραδύναντος επισκέπτου.

*

Αίφνης ώρμησε προς την θύραν και ερρίφθη εις την αγκάλην ενός νεανίου, όστις παρ’ όλην την κάπα του έσταζεν εκ της βροχής ενώ αι υψηλαί δερμάτιναι μπόταις του ήσαν πλήρεις λάσπης.

Ο νέηλυς ήτο πάνοπλος, μόλις δε εισελθών αφήκε θαυμάσιον κυνηγετικόν όπλον εις την άκραν της εστίας, χωρίς δε να το θέλη ίσως επέδειξεν εις το σελάχι του τέσσαρα πιστόλια και την λαβήν γιαταγανίου.

Όταν απέβαλε και την κάπαν και την κουκούλαν παρετήρησα εις το αμφίβολον φέγγος της πυράς ζωηράν και λεπτήν μορφήν, μαύρους οφθαλμούς όπου έλαμπεν ο πειρατής των αγρύπνων νυκτών της φυγής μέσω των ορέων κα των ανεκλαλήτων κινδύνων.

Λεπτός μύσταξ επεσκίαζε γραφικώτατα χείλη, υπό το κατακόκκινον δε φέσι του εφαίνετο το μέτωπον εφήβου σκιαζόμενον από ολίγας τρίχας της κόμης.

-Ιδού, εσυλλογίσθην, είς χαριτωμένος κλέφτης. Εύχομαι εις τον Πανάγαθον να μη αποστείλει απόψε την χωροφυλακήν του Αλφειού προς την καλύβην αυτήν διά να μη αναγκασθή ο νεαρός αυτός ιππότης να κάμη χρήσιν όλων των πυροβολαρχιών του!…

Ο νέηλυς χαιρετήσας μετά σοβαρότητος την πρεσβύτιδα εκάθησεν επί χαμηλού σκίμποδος και απέδιδεν εις τον Δημητράκην τας θωπείας του με την γλυκύτητα πρεσβύτερου αδελφού.

Εξήγαγε μάλιστα από το σελάχι δύο πορτοκάλλια με τα οποία τον εφιλοδώρησε. Κατόπιν εφώναξε τον γάτον με τα πράσινα μάτια, και τον εστριφογύριζε με στοργήν επάνω εις τας σκληράς πτυχάς της στακτερής του κάπας. Η γραία τω έδωκε μαύρον ψωμί, ελαίας και ποτήριον οίνου. Και τον εκύτταξε να τρώγη, σιγηλή, τυλιγμένη μέσα εις τον πένθιμόν της πέπλον με μίαν έκφρασιν μητρικής αγερωχίας αλλά και τρόμου, και ήτις εις το τρεμοσβύνον φέγγος της εστίας, είχε την όψιν εμπνευσμένης Συβίλλης. Όταν εδείπνησεν ο κλέφτης κατεκλίθη επί της θερμής πέτρας της εστίας.

Ο μικρός εξήλθεν εις την βροχήν διά να επαγρυπνή γύρω από την γαλήνην και η γραία μαζευμένη εις το βάθος της σκηνής άκαμπτος και ροφώσα διά του βλέμματος τον κοιμώμενον, επανέλαβε το σιγηλόν μοιρολόγι του κομβολογίου της.

*

Την επομένην από τα εξημερώματα ηγέρθημεν. Αλλ’ ο Δημητράκης και ο μυστηριώδης ξένος της νυκτός είχον αναχωρήσει. Η γραία μάς απεχαιρέτισε και επί μακρόν μας παρετήρει από του κατωφλίου της καλύβης της, εν ω ηκολουθούμεν το μονοπάτι της Ανδρίτσαινας. Ενώ κατηρχόμεθα, είχα μείνει τελευταίος και ούτω έμαθα από τον οδηγόν την ιστορίαν της μυστηριώδους αυτής οικογενείας.

«-Αυτός ο Σπύρος, μου είπε, είνε ο μεγάλος αδελφός του Δημητράκη, και οι δύο είναι εγγόνια της γραίας. Η μητέρα από καιρού είχεν αποθάνει, ο δε πατήρ των είχε πνιγή ενώ εζήτει να διαβεί το πέραμα όπου χθες εκινδυνεύσαμεν και ημείς. Είχαν εις το σπήτι και μίαν αδελφήν την οποίαν έλεγαν Γιαννούλαν, η οποία όταν έγινε δεκαέξ ετών κορίτσι ήτο τόσον εύμορφη και τόσον ξανθή, τόσον γελαστή και λιγυρή, ώστε όλα τα παλληκάρια από την Ηλείαν έως την Μεσσηνίαν την ερωτεύθησαν. Ο Σπύρος ο μεγαλείτερος ήτο ακόμη πέρυσιν καλόγηρος εις το μοναστήρι του Βουρκάνου. Ήταν καλό παιδί, ήξευρε γράμματα και ήτο προκομμένος, με τα μαύρα του μαλλιά που έπεφταν έως το γόνατον τόσον ώστε έλεγαν πως γρήγορα θα γίνη Δεσπότης εις την Καλαμάτα. Αλλ’ ήτο γραπτόν εις το δόλιον σπήτι να πέση η δυστυχία. Η Γιαννούλα ήτο πεταχτή και ηγάπησεν έναν εύμορφον καπετάνιο από το Λεοντάρι πέραν εις τον Ταΰγετον. Μία νύκτα εχάθη και κανείς δεν την είδε πλέον. Όταν ο Σπύρος έμαθε την ατιμίαν αυτήν έκοψε τα μακρυά μαλλιά, έρριξε το ράσον, έτρεξεν εις το Λεοντάρι και εσκότωσε την καπετάνιο μέρα μεσημέρι κάτω από τα πλατάνια της πλατείας. Τότε επήρε τα βουνά. Οι χωροφύλακες τον κυνηγούν πώς κυνηγούν έναν λύκον, τώρα πάει ένας χρόνος. Κι’ αυτός έχει λαβώσει πέντε έξ έως τώρα και κανείς δεν ημπορεί να τον πιάση, διότι όλοι του τόπου που ηξεύρουν την αιτίαν του φόνου τον συμπαθούν και τον κρύβουν. Δεν είνε όμως αυτή χριστιανική ζωή, και δι’ αυτό θλίβεται η γρηά μάμμη του…».

Το μεγάλο Σάββατον, εις τας 4 το απόγευμα αφού επισκέφθημεν το φρούριον της Μεσσήνης, εισήλθομεν εις το μοναστήριον της Ιθώμης. ΟΙ καλόγηροι επηγαινοήρχοντο διά τας προετοιμασίας του Πάσχα. Εκατοντάδες προσκυνητών, χωρικοί του Αλφειού, του Ερυμάνθου, του Λάδωνος, του Παμίσου, ορεινοί της Φιγαλείας ή του Ταϋγέτου, ψαράδες της Πύλου ή της Καλαμάτας, πραγματευτάδες από την Μεθώνην, στρατιώται με πασχαλινήν άδειαν, αλβανοί βοσκοί, κλέφτες από τα μεγάλα οροπέδια της Αρκαδίας, πειραταί από τα σπήλαια του Μαλέα ή από τας γυποφωλεάς του Ματαπά, λαός ποικίλος, βομβών, θορυβώδης και ήκιστα μυστικοπαθής επηγαινοήρχετο γύρω από το μοναστήρι, εβόμβει εις τας στοάς, επλημμύριζε τον πρόναον, τον κήπον του Μοναστηρίου. Υπήρχον και λησταί επάνω εις το κωδονοστάσιον όπου υπό το πρόσχημα κωδωνοκρουστών παρετήρουν γύρω μετά προσοχής να ίδουν μήπως θα ενεφανίζοντο μαύροι ως φαντάσματα οι χωροφύλακες. Σπείραι παιδίων έφερον κλάδους δάφνης και άλλων μυροβόλων δένδρων και άνθη ποικίλα των αγρών διά να στολίσουν το ιερόν. Μέσα εις την αυλήν τα παλληκάρια είχον στήσει τον χορόν υπό τους ταπεινούς ήχους της καραμούτζας, ενώ οι αγαθοί καλόγηροι, κατατρομαγμένοι διά τον θόρυβον εζήτουν καμμίαν γωνίαν να εξομολογήσουν τας γυναίκας.

Από της ενάτης ώρας ήρχισαν αι γονυκλισίαι, οι ύμνοι και η ψαλμωδία, οι αίνοι και το θυμιάτισμα, η λειτουργία τέλος της Αναστάσεως. Ο ηγούμενος μάς είχε τοποθετήσει απέναντι του εικονοστασίου. Η παλαιά εκκλησία μετ’ ολίγον έλαμπεν εκτυφλωτικώς και το θέαμα ήτο θεσπέσιον όσον και το ακρόαμα, διότι ταυτοχρόνως συμπληρωθέντος του μεσονυκτίου ηκούσθη το:

-Χριστός ανέστη εκ νεκρών!…

Εις το σύνθημα τούτο έκαστος εξήγεν εν πασχαλινόν αυγόν και συγκρούων αυτό με τον διπλανόν του το κατεβρόχθιζε διά να αποχαιρετήση την μακράν νηστείαν και να πανηγυρίση την εις την ζωήν και την χαράν επάνοδον.

*

Απέναντί μας ακριβώς και πλησίον του λευκού τοίχου του στολιζομένου από μυροβόλους τινάς κλαδίσκους όρθιοι αλλ’ ακουμβώντες εις τα στασίδια και ενδεδυμένοι με λευκοτάτας φουστανέλλαις ίσταντο οι δύο αδελφοί ο Σπύρος και ο Δημητράκης. Ο Σπύρος ήτο άοπλος.

Μικρός εσταυρωμένος είχεν αντικαταστήσει τα κουμπούρια. Είχεν επανέλθει εις την εκκλησίαν του την προσφιλή και εφαίνετο γαλήνιος και ευδαίμων. Βλέπων αυτούς έχοντας τόσην εμπιστοσύνην, ενεθυμήθην τους λόγους της γραίας κατά την νύκτα της Μεγάλης Πέμπτης.

-Εύχομαι εις τον Θεόν να διαφυλάξη όσους περάσουν την νύκτα αυτήν εις την καλύβα μου»

*

Οι διαθερμότεροι χριστιανοί μετά το χαρμόσυνον άγγελμα πλησιάζουν την ωραίαν πύλην να μεταλάβουν. Πρώτοι από τους κοινωνούντες των Αχράντων Μυστηρίων είνε ο Σπύρος και ο Δημητράκης. Ο γηραιός ηγούμενος ευλογεί τας δύο σκυμμένας κεφαλάς και κατόπιν τους νεύει να εισέλθουν μέσα εις το εικονοστάσιον και να φύγουν από την θυρίδα του ιερού.

*

Η λειτουργία έληγεν υπό την χαρωπήν κωδωνοκρουσίαν μέσω νεφελών θυμιάματος. Την στιγμήν εκείνην, τρεις πυροβολισμοί αντήχησαν παρά την πύλην του μοναστηρίου. Το πλήθος έκπληκτον, περίφοβον αλλά και περίεργον ώρμησεν έξω της εκκλησίας. Οι καλόγηροι εγκατέλιπον το ιερόν, ενώ ο ηγούμενος ανεγίγνωσκε το τελευταίον ευαγγέλιον.

Με πολύν κόπον εξήλθομεν και ημείς και εφθάσαμεν εκεί όπου θρήνος των γυναικών και των ανδρών βλασφημίαι μας προσείλκυον.

Τότε αντεληφθημεν υπό το φέγγος των αλειμματοκηρίων, τα οποία εβάσταζον οι βοσκοί της Μεσσηνίας, το σώμα του Σπύρου φερόμενον υπό καλογήρων. Η θελκτική κεφαλή διατρηθείσα υπό μιας σφαίρας εις το μέτωπον, ανεπαύετο εις τας χείρας του ολοφυρομένου Δημητράκη. Και το τέκνον του Αλφειού διήλθε μέσω των ανθέων, με τα ωχρά χείλη υγρά ακόμη από το αίμα του Θεού του…

Οι χωροφύλακες οίτινες είχον φονεύσει τον φυγόδικον καλπάζοντες ανεχώρησαν υπό την αράν και την μανίαν των προσκυνητών. Ο ηγούμενος φέρων ακόμη τα άμφια ήλθε να προσευχηθή επί του πτώματος του μαθητού του. Δεν τον αφήκε παρά μόνον την ανατολήν οπόταν υπό το έκλαμπρον του Πάσχα φως ο Σπύρος ετάφη εις το ιερόν χώμα του Μοναστηρίου του.

*

Την μεσημβρίαν σιγηλοί κατηρχόμεθα την ατραπόν της Ιθώμης. Μακρόθεν δε ανεγνωρίσαμεν τον Δημητράκην, όστις με σκυμμένην την κεφαλήν επανήρχετο εις την γραίαν, μόνος και άπελπις…

Αιμίλιος Γκεμπάρ

Μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας

Advertisement

152 Σχόλια προς “Το Πάσχα του φυγόδικου (διήγημα του Εμίλ Γκεμπάρ)”

  1. Ανδρέας Τ said

    Καλημέρα και καλή εβδομάδα. Θελκτικό και ευχάριστο. Περιγράφει μια εποχή μακρινή. Δεν μοιάζει να υπερβάλει. Ευχαριστώ το Νικοκύρη για το εύρημα.

  2. Λεύκιππος said

    Μάλλον αυτογραφικό το κείμενο. Τι έζησε κι αυτή η Ελλάδα κάποτε. Τέλος πάντων, πάλι καλά είμαστε τώρα πια.

  3. Κιγκέρι said

    >>…Διορθώνω ένα «Σεβίλλης» σε «Συβίλλης»

    Όχι Σιβύλλης;

  4. ymalliaros said

    Καλημέρα,
    Χρόνια πολλά και καλά σ’ όλους τους Γιώργηδες του ιστολογίου, φανερούς (π.χ. Κατσέας), ημιφανερούς (π.χ
    Τζη) και κρυφούς (π.χ. Ντράι). Τα π.χ. απλώς παραδείγματα καθότι ων ουκ έστι αριθμός

  5. Πουλ-πουλ said

    «Παύει τις να βλέπη τα υψηλά όρη του Λυκείου και του Μενάλου»
    Μάλλον το Λύκαιον όρος εννοεί.

  6. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλημέρα.
    Χρόνια πολλά στις εορτάζουσες και τους εορτάζοντες και ιδιαιτέρως στον ΓΤ και στον γιατρό της καρδιάς μας, τον Γιώργο τον Κατσέα.😊

  7. Γιάννης Κουβάτσος said

    Α, Γιώργος και ο Ντράι; Χρόνια πολλά, αγαπητέ.

  8. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια, χρονια πολλά σε όσους και σε όσες γιορτάζουν, τον Γιώργο Μ. που το πληκτρολόγησε, τον Τζι, τον Γιώργο Κατσέα, τον ΓΤ, τον Ξεροσφύρη, τον Αθεόφοβο.

    3 Για να γίνει το λάθος στο τυπογραφείο, σκέφτηκα Συβίλλης που έγινε Σεβίλλης.

    5 Προφανώς. Αλλά είναι τυπωμένο έτσι.

  9. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @4, 6, 8. Σᾶς εὐχαριστῶ πολύ!

  10. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Χριστός Ανέστη, δεν πρέπει να μπήκα καθόλου χτες.
    Χρόνια πολλά στους συνονόματους αλλά και όσους γιόρταζαν αυτές τις μέρες.
    Ευχαριστώ πολύ όλους για τις ευχές, και το Νικοκύρη για το προτέρημα που μου παραχώρησε να είμαι για μια φορά πρώτος σε κάτι, έτσι για αλλαγή 🙂

  11. ΓΤ said

    Αντεύχομαι όλους τους Γιώργηδες, κι ευχαριστώ όσους ευχήθηκαν

    Το Souvenirs d’un vieil athénien στο https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k107542s/f1.item.texteImage

  12. ΓΤ said

    Ένα από τα εορτάζοντα μέλη του ιστολογίου που ξεχνούμε είναι ο αραιά εμφανιζόμενος, αλλά πάντα μεστός, Γιώργος Λυκοτραφίτης.

  13. sarant said

    11 Nαι, η Gallica έχει πολλά του Γκεμπάρ αλλά δεν μπόρεσα να βρω το συγκεκριμένο διήγημα.

    12 Σωστά, χρόνια πολλά και στον Γιώργο Λ!

  14. ΓΤ said

    Ασφαλώς «κρυμμένος» Γιώργος ο NeoKid.
    Χρόνια πολλά, ρε μαν!

  15. sarant said

    14 Μπράβο, και είναι και ξενιτεμένος!

  16. Καλημέρα, χρόνια πολλά και καλά σε όλους και ιδίως στους Γιώργηδες του ιστολογίου.

  17. Α. Σέρτης said

    Το διήγημα έχει αναδημοσιευτεί στη Νέα Εστία το 1973. Εκεί ο Σακελλαριάδης αναφέρει ότι κατά πάσα πιθανότητα μεταφραστής ήταν ο Αλέξανδρος Μωραϊτίδης.

    Διορθωτέα:
    των ορίων της Φιγαλίας=των ορέων της Φιγαλίας
    πρσπάππου=προσπάππου
    κα των ανεκλαλήτων =και των ανεκλαλήτων
    αποστείλει=αποστείλη
    έναν λύκον=ένα λύκον
    ανεγίγνωσκε=ανεγίνωσκε
    τα άμφια=τ’ άμφια

  18. Γιάννης Κουβάτσος said

    Γιώργος και ο Κιντ; Χρόνια πολλά και σ’ αυτόν τον ξενιτεμένο βάζελο. Τελικά όντως οι Γιώργηδες είναι μακράν περισσότεροι από τους κάποτε αναρίθμητους Γιάννηδες.

  19. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Χρόνια πολλά στους Γιώργηδες τους ιστολογίου, Γιώργο Κατσέα, Γιώργο Μ, στον Ξεροσφύρη (που σήμερα έμαθα το όνομά του) τον Γ.Τ, και όποιους άλλους που δεν γνωρίζω.
    Σπέσιαλ ευχές για τον θρυλικό Κίντ, και τον Πσαρά Gee.

    Nα είστε όλοι υγιείς και να περνάτε καλά.

  20. michaeltz said

    Χρόνια Πολλά σε όλους τους Γιώργηδες, αλλά και σε εμάς τους υπόλοιπους, λόγω Πάσχα.
    Πολύ ενδιαφέρουσα διήγηση, περιγραφική του τόπου και του χρόνου, αλλά πέρα από τις παρατηρήσεις του Α. Σέρτη (17) υπάρχουν και υπερβολές: «…αι στέγαι αναλόγως της εποχής αφίνουν να διέρχεται πότε η βροχή και πότε το φέγγος της Σελήνης», αλλά στο φρικαλεώτερον των οικημάτων αυτών δεν μπήκε ούτε σταγόνα από τη βροχή που έπεφτε όλη νύχτα, και ο συγγραφέας ενοχλήθηκε περισσότερο από τα κοτόπουλα παρά από τη βροχή!
    Τα υπόλοιπα είναι μάλλον λάθη του μεταφραστή, ή είναι κάποια μορφή μιξοβαρβαρισμού της εποχής; π.χ. απεχαιρέτΙσε, αλλά αποχαιρετΉση, Μενάλου αντί Μαινάλου, επΙσκέφθημεν, αντί επΕσκέφθημεν, από μυρία αντί μύρια. «Περίβρεκτοι ως σπόγγοι» είναι μάλλον λάθος πραγματολογικό, «έμβρεκτοι» ναι, περίβρεκτος ο σπόγγος αδύνατον.
    Και η γραία να ομιλεί στην καθαρεύουσα! Πού είσαι Παπαδιαμάντη, να δώσεις στις γραίες τη ντοπιολαλιά τους!!!

  21. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @17 Δέν θά τό ἀποτολμοῦσα νά ἐκφέρω γνώμη, ἀλλά νομίζω -ἔχω τήν αἴσθησι- ὅτι ἡ καθαρεύουσα τοῦ Μωραϊτίδη ἀκούγεται πιό ζεστή, πιό παπαδιαμαντική, ἀπό αὐτήν τοῦ ἐν λόγῳ μεταφραστῆ..

  22. ΓΤ said

    18@ Δάσκαλος Θ13

    «Τελικά όντως οι Γιώργηδες είναι μακράν περισσότεροι από τους κάποτε αναρίθμητους Γιάννηδες».
    http://www.foundalis.com/grk/EllinikaOnomata.html 😉

  23. Υπάρχει ένα Pâques de miséricorde του Γκεμπάρ (γιατί όχι Ζεμπάρ;), που δημοσιεύτηκε το 1905, αλλά δεν νομίζω να είναι το εν λόγω. http://cent.ans.free.fr/tables/table1905.htm

  24. «Αλβανοί βοσκοί» άραγε εννοεί Αρβανίτες;

    Τελικά δεν μάθαμε για τη τύχη της ζωηρής αδελφής.

  25. Γιάννης Κουβάτσος said

    22:Πιο πολλή εντύπωση μου έκανε ότι το όνομα Αδάμ είναι πιο ψηλά από άλλα που τα θεωρώ πιο συνηθισμένα. Δεν έχω συναντήσει ποτέ κανέναν Αδάμ.

  26. Costas Papathanasiou said

    Καλημέρα…
    Διήγημα ωραίο και παλιακό, ματιά ενός Ξένου για μια Ελλάδα υποφαινόμενη, τρόπον τινά, και ως εξαθλιωμένη ξένια γραία που παρακαλεί “τον Θεόν να διαφυλάξη όσους περάσουν την νύκτα αυτήν εις την καλύβα”της (ευχή ματαία για όσους Θεία Δίκη καρτερούν) ή ως Μάνα-“όρνις” θερμαίνουσα τα ορνίθια της κάτω απ’ τα φτερά της(τα συχνάκις παρενοχλούμενα από κάποιο “χοιρίδιον του γάλακτος ζηλώσαν την γλώσσαν του πρσπάππου του Ερυμανθίου κάπρου”) ή και ως όμορφη επιπόλαιη Αδελφή, που την τιμή της υπερασπίζει το εμβληματικό Παλληκάρι (ο Σπύρος-Σπορέας), το έχον “ζωηράν και λεπτήν μορφήν, μαύρους οφθαλμούς όπου έλαμπεν ο πειρατής των αγρύπνων νυκτών της φυγής μέσω των ορέων κα των ανεκλαλήτων κινδύνων”.
    Φιλό-τιμος, γι’ αυτό και με το κρίμα του αίματος στα χέρια (σαν και τον Γιάννη τον φονιά του ωραίου μας στιχουργού), που “οι χωροφύλακες τον κυνηγούν πώς κυνηγούν έναν λύκον”, και αυτός τους ρεζιλεύει συνεχώς, ώσπου (ξανα)σηκώνει αντί κουμπούρια τον σταυρό του καλογέρου, ειλικρινώς μετανοιωμένος και σχωρεμένος, πριν δολοφονηθεί -ων άοπλος- και αυτός για την τιμή -πλέον- όπλων κρατικών, διελθών εντέλει, σαν ένα αιώνιο “τέκνον του Αλφειού μέσω των ανθέων, με τα ωχρά χείλη υγρά ακόμη από το αίμα του Θεού του”(,,,) για να ταφεί “υπό το έκλαμπρον του Πάσχα φως(…) εις το ιερόν χώμα του Μοναστηρίου του”, αφήνοντας ξοπίσω του να κλαίει το χοηφόρο, φωτοσκιασμένο αδελφάκι.

    …Και χρόνια πολλά εαρινά, σ’ όλους τους εορτάζοντες. ονομαστικά και εν γένει, αφού η σήμερον αντιστοιχεί και στο σερβικό Djurdjevdan και στην των Ρομά γιορτή Ederlezi (< τουρκ. Hıdırellez ή Hıdrellez<σμίξη Al-Khidr (Hızır) και Elijah (İlyas), δηλαδή των προφητών που αντάμωσαν 5-6 Μαΐου με το Ιουλιανό ή 23 Απριλίου με το Γρηγοριανό) που είναι γι’αυτούς Γιορτή της Άνοιξης. Τούτο, δοθέντος ότι ο Άραψ "al-Khiḍr", προστάτης του Αγίου του Ισλάμ ibn Arabi(:μυστικιστή, ποιητή και φιλοσόφου), έχει ρίζα με σημιτικό διαβατήριο που σημαίνει “Πράσινος(χρώμα ιερό του Κορανίου)” ή “Χλοερός” και όντας ανώνυμη λατρευτική φιγούρα συγκρητίστηκε ευλόγως και πολλαπλώς, όχι μόνον με τον Άι-Γιώργη αλλά και με ζωροαστρικές μορφές(όπως οι Dūraoša και Sorūsh, έτσι, και με το πύρινο άρμα του Ηλία), με τον αρμένη Άγιο Σάργη τον στρατηγό και τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, και με τον δαιμονικό Σαμαήλ του Ιουδαϊσμού όπως και με τον ινδουιστικό Jhulelal.(βλ. https://en.wikipedia.org/wiki/H%C4%B1d%C4%B1rellez και https://en.wikipedia.org/wiki/Khidr)
    Αντίστοιχη παρελθούσα ειδωλολατρική μορφή υπήρξε εν Ελλάδι και ο γνωστός Ήρως, Θράξ Ιππεύς νοούμενος και ως απόγονος του Ρήσου (βλ. https://www.researchgate.net/publication/272644360_The_Thracian_Cult_of_Rhesus_and_the_Heros_Equitans , https://en.wikipedia.org/wiki/Thracian_horseman και https://blog.moudaniwn.gr/2020/05/03/apo-ton-iroa-ippea-ston-ippea-tis-sermylis-ki-apo-kei-ston-ai-giorgi/)
    …Ιδιαιτέρως λοιπόν ευχές για χρόνια θαλερά στους Γιώργηδες του Ιστολογίου, τον μεμουσωμένο Τζη, τον δαιμόνιο ΓΤ, τον ουσιώδη κ.Κατσέα, τους εμπεριστατωμένους Ξεροσφύρη και Αθεόφοβο, τον Neokid της ξενιτιάς, τον σπάνιο κ. Λυκοτροφίτη και τον μακεδονικότατο κ.Μπαρτζούδη.
    ..Και αφιερωμένο σε όλους και όλες, κατά την προηγηθείσα φλυαρία, το Εντερλέζι, αναστιχουργημένο από την Λίνα:
    “…Τ' όνομά του ανθός/ ευωδιάς βυθός— πείτε στα κορίτσια να μην το λένε
    Μέρα σαν κι αυτή/ στου Άι-Γιωργιού τ' αφτί— που όλα τα τραγούδια γι' αγάπη κλαίνε…”
    (βλ.https://www.youtube.com/watch?v=-zc1-1KaYZk Alkistis Protopsalti ΑΗ ΓΙΩΡΓΗ – ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ (EDERLEZI) και εξαιρετικά διασκευασμένο από μερακλήδες πολωνούς: βλ.https://www.youtube.com/watch?v=4dWb6qwlcaE Ederlezi – Dikanda

  27. Α. Σέρτης said

    23
    Είναι όντως άσχετο:
    https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k716640j/f2.item.zoom

  28. ΚΑΒ said

    Πολύ καλό με τη θαυμάσια γλώσσα.

    Πολύχρονοι να είναι όλοι οι Γιώργηδες του ιστολογίου, να είναι χαρούμενοι και δημιουργικοί.

  29. dryhammer said

    Ευχαριστώ όλους που μου θυμήθηκαν, αντεύχομαι και στους άλλους Γιώργηδες, χρόνια πολλά και προπαντός καλά…

    Έ, να βάλω και μια σούμα για το καλό

  30. aerosol said

    Χρόνια πολλά σε φανερούς και κρυφούς Γιώργηδες, Γεωργίες και λοιπές πολιτικές δυνάμεις.

  31. ymalliaros said


    Τοις υμών ρήμασι πειθόμενοι

  32. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Α! Από την εξοχική Λαμπρή, στις εξοχές της Αρκαδίας, μιαν εποχή. Έξοχα! Πραγματικά.
    Νικοκύρη και Γιώργο Μ. ευχαριστούμε και προσωπικά, ιδιαιτέρως. Ουκ οίδα τον άνθρωπο,
    τον Εμίλ Γκεμπάρ. Ή κι αν τον συνάντησα,πχ στο Γαλλικό Ινστιτούτο, τον ελησμόνησα

    >>γραφικώτατα χείλη,
    Για γραμμένα χείλη τραγούδησε ο Τσιτσάνης

    26 >>πριν δολοφονηθεί -ων άοπλος-
    Μοτίβο στη λογοτεχνία, στο σινεμά κλπ
    Προχειρα μου έρχονται
    -Η διάσωση του στρατιώτη Ράιαν και
    το Ποτάμι (Σαμαράκη -Κούνδουρου)

  33. Costas Papathanasiou said

    Πρόσθετες λεπτομέρειες:
    Το πρωτότυπο διήγημα ανευρίσκεται στη συλλογή διηγημάτων (τού Émile GEBHART) “Au Son des Cloches-CONTES ET LÉGENDES” TROISIEME EDITION, PARIS, LIBRAIRIE HACHETTE ET Cie, 1904, υπό τον (αιματηρό) τίτλο “ Pâques Sanglandes”, στις σσ 243-256, του https://archive.org/details/ausondesclochesc00gebh.
    Η μετάφρασή του αποδίδεται στον Αλεξ. Μωραϊτίδη (βλ. Νέα Εστία σ.568, πρόλογος,τεύχος 1100, Αθήναι 1 Μαΐου 1973)

  34. Costas Papathanasiou said

    33. …sanglantes (αντί «sanglandes»)

  35. sarant said

    17 Αμ δεν μου έκοψε να το γκουγκλίσω, μπράβο.

    33 Α, διπλό μπράβο!

    23 Καλή ερώτηαη. Ίσως λόγω της γερμανικής προέλευσης;

  36. Α. Σέρτης said

    33
    «Η μετάφρασή του αποδίδεται στον Αλεξ. Μωραϊτίδη»

    Bλέπε/διάβαζε σχόλιο 17 («Το διήγημα έχει αναδημοσιευτεί στη Νέα Εστία το 1973. Εκεί ο Σακελλαριάδης αναφέρει ότι κατά πάσα πιθανότητα μεταφραστής ήταν ο Αλέξανδρος Μωραϊτίδης.»)

  37. Χαιρετώ σας

    Χρόνια πολλά σε όλους, διπλά στους συνεορτάζοντες και ευχαριστίες σε όσους με ευχήθηκαν

    Ωραίο το ανάγνωσμα, Ζεμπάρ βέβαια λεγότανε ο άνθρωπος αλλά τω καιρώ εκείνω και τον Βέρντι Γκιουζέπε τον έλεγαν …

  38. # 32

    Εφη, δες στο χθεσινό νήμα

  39. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Αι βροχαί όμως του Απριλίου είχον πληρώσει τον Αλφειόν, όστις με αξιώσεις μεγάλου ποταμού μας ηνάγκασε τόσον να λοξοδρομήσωμεν ίνα εύρωμεν κατάλληλόν τι πέραμα ώστε ηναγκάσθημεν να παραιτηθώμεν της επισκέψεως των συντριμμάτων της Ολυμπίας.
    Ο Άλφειος φουσκώνει ή και υπερχειλίζει επικίνδυνα στο σημείο με μεγάλες ζημιές (πλημμύρες εκτάσεων, πνιγμούς ζώων κλπ) ως τις μέρες μας. Αν γκουκλάρετε σχετικά, θα βρείτε σχεδόν ανά έτος τέτοιο φαινόμενο εκεί
    π.χ.
    https://www.ypaithros.gr/alfeios-fouskonei-kai-katoikoi-anisixoun/

    >>το μοναστήρι του Βουρκάνου
    Σημερινή Μονή Βουλκάνου Μεσσηνίας
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%BF%CE%BD%CE%AE_%CE%92%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BA%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%85_%CE%9C%CE%B5%CF%83%CF%83%CE%B7%CE%BD%CE%AF%CE%B1%CF%82

  40. ΣΠ said

    33
    Βλέπω ότι ο μεταφραστής έχει συντομέψει κάποια μέρη από το πρωτότυπο.

  41. 33 Pâques sanglantes λοιπόν! Ώστε ο Spiridion έγινε, απλώς, Σπύρος από το μεταφραστή, και δικαίως. Βλέπω όμως ότι η μετάφραση συντόμευσε πολύ το εισαγωγικό (τουλάχιστον) μέρος του διηγήματος. Ο οδηγός Λευτέρης για παράδειγμα χαρακτηρίζεται maître fourbe dont About fit, je ne sais pourquoi, un personnage historique. Αν έχει κανείς χρόνο και πρόχειρο τον Αμπού (Ο βασιλεύς των ορέων) ίσως βρει κάτι ενδιαφέρον, φαντάζομαι.

  42. ΣΠ με πρόλαβες!

  43. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Εὐχαριστῶ πολύ Λάμπρο, Costas Papathanasiou καί λοιπούς εὐγενικούς εὐχέτες. Χρόνια πολλά στούς πάντα ἐνδιαφέροντες συν-σχολιαστές συν-εορτάζοντες ΓΤ, gpointofview, dryhammer, Γιώργο Λυκοτραφίτη κλπ, κλπ

  44. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Βούρδουλα θέλω! Ξέχασα τον Γ. Μπαρτζούδη καί δέν ἤξερα ὅτι ἦταν δικός μας καί ὁ Ἁθεόφοβος. Χρόνια μας πολλά!

  45. Μαρία said

    41
    La Grèce contemporaine, V
    Si l’on finit par s’attacher à son cheval, on adore bientôt ses agoyates. Notre agoyate en chef avait la plus belle figure d’honnête homme que j’aie jamais rencontrée. Il s’appelle Leftéri, c’est-à-dire libre, et jamais nom ne fut mieux porté. Il nous rendait mille petits offices avec tant de dignité et d’un si grand air, qu’on aurait juré qu’il nous servait par politesse et non par métier.
    https://fr.wikisource.org/wiki/La_Gr%C3%A8ce_contemporaine/1

  46. Πολύ καλό και το σημερινό. Αν και ακραιφνής δημοτικιστής, σεβασμός στην ωραία καθαρεύουσα.
    Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες

  47. sarant said

    40-41 Δεν πρόλαβα να κάνω αντιπαραβολή, μπράβο σας.

    44 Xρόνια πολλά και στον Γιώργο Μπαρτζούδη!

  48. sarant said

    45 Μπράβο βρε Μαρία!

  49. Μαρία said

    Και χρόνια πολλά στους Γιώργηδες του μπλογκ και με καθυστέρηση στους Λάμπρους και Πασχάληδες.

  50. Costas Papathanasiou said

    40, 41: Όντως (όπως μόλις διαπίστωσα). Σαν να βιαζόταν ο παπαδιαμαντίζων Μωραϊτίδης να φτάσει, τονίζοντάς το, στο δια ταύτα: Να ξανακαλογερέψει τον έκπτωτο αγγελόμορφο Φυγά και να τον αποσύρει από την κόλαση των εγκοσμίων, έτσι όπως έπραξε εντέλει και ο ίδιος, αφού εκάρη μοναχός με το όνομα Ανδρόνικος λίγο προτού πεθάνει.

  51. Μπράβο Μαρία!
    Χρόνια πολλά σε Γιώργηδες, Γεωργίες (έχουμε;), Λάμπρους, Πασχάληδες, ξέχασα κι εγώ να πω!

  52. sarant said

    51 Δεν θυμάμαι να έχουμε Γεωργία στους τακτικούς και ημιτακτικούς σχολιαστές.

  53. Alexis said

    Χρόνια πολλά στον Τζι, στον Γιώργο Κατσέα, στον ΓιώργοΜ και σε όλους τους Γιώργηδες και τις Γεωργίες!
    Υγεία πάνω απ’όλα!

  54. Αγγελος said

    Χρόνια πολλά στους (κάμποσους) εορτάζοντες κι από μένα!

  55. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Να ζήσουν ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και να χαίρονται το όνομά τους με υγεία, όλοι/ες ο Γιώργηδες/Γεωργίες, σχολιάζοντες/ουσες στο ιστολόγιο, αλλά και απλώς παρακολουθούντες/ούσες, ξενιτεμένοι και μη. 🙂

    Το θέμα του διηγήματος μού θύμισε κάπως τον υπέροχο ‘Ανάμιση ντενεκέ’ του Γ. Μακριδάκη, αν και αφορά άλλη εποχή και είναι απείρως συντομότερο βέβαια…

    Η περιγραφή, πάντως, της καλύβας και γενικά των συνθηκών ζωής των ξωμάχων, δεν απέχει και πολύ από αντίστοιχες συνθήκες σε ορισμένα αγροτόσπιτα, μέχρι και αρχές δεκαετίας του ’50, στην Κρήτη – αλλά και αλλού στην Ελλάδα.

  56. Α. Σέρτης said

    Κι άλλο πασχαλινό του Γκεμπάρ τον επόμενο χρόνο («Η νυξ του Ιούδα», ΑΘΗΝΑΙ, 29/3/1909)

    https://srv-web1.parliament.gr/main.asp?current=10292962

    https://srv-web1.parliament.gr/main.asp?current=10292963

    https://srv-web1.parliament.gr/main.asp?current=10292964

  57. sarant said

    56 Μπράβο!

  58. Χαρούλα said

    Χαίρετε! Χαίρετε!
    Καθυστερημένη(με όποια έννοια κρίνετε). Το διάβασμα για αύριο. Οι ευχές όμως;

    Τζι και ΓΤ. Και γιατρέ μας, και συ «μακεδονοπρόεδρε». Και ο Γιώργος ο Μ., κι ο Ντράι μας νομίζω, και όλοι που κρύβεστε σε ονόματα που επιλέξατε,
    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ!
    ΑΓΑΠΗ, ΥΓΕΙΑ, ΕΥΤΥΧΙΑ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ, ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ, ΤΥΧΗ. Ότι και όπως το ποθείτε!

    Φυσικά ευχές για υγεία και ευτυχία στους αγαπημένους σας που γιορτάζουν

  59. Α. Σέρτης said

    Τι πράμα είναι αυτό το ημπούκι;;
    https://www.openbook.gr/to-pascha-toy-fygodikoy/

    Ας τους πει έστω κάποιος να διορθώσουν τα λάθη που επεσήμανα…

  60. sarant said

    59 Το είδα κι εγώ. Ιδέα δεν έχω.

  61. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @59, 60. ! 🙂 ! 🙂 ! 🙂 ! 🙂

  62. ΚΩΣΤΑΣ said

    Εν αρχή έτη πολλά και καλά στους εορτάζοντες, φανερούς και κρυφούς, αρκετούς έμαθα σήμερα.

    Έχουμε λοιπόν και λέμε: ΓΤ- ο μαν μας, Γιώργος Κατσέας – ο γιατρός μας, Τζη – ο Παοκτσής μας, Ξεροσφύρης – χιουμορίστας κατ΄εμέ, Γιώργος Λυκοτραφίτης – καίριος και σοβαρός,
    NeoKid – το ξενιτεμένο μας παιδί, Γιώργος Μ – ο κοπιάσας για το σημερινό θέμα.

    Σε όλους υγεία, αγάπη, χαρές στη ζωή τους.

    *Τώρα θα δω και την ανάρτηση, ως τώρα προηγούνταν τα χρόνια πολλά στους πολυπληθείς Γιώργηδες, Γεωργίες.

  63. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Καί πάλιν εὐχαριστοῦμε γιά τίς εὐχές!
    Εὐχαριστῶ Alexis, Χαρούλα!

    Ὅλες οἱ εὐχές εἶναι γλυκόπιοτες. Ὅταν ὅμως σοῦ τηλεφωνεῖ ὁ 95χρονος μαθηματικός καί ὁ 90χρονος φιλόλογος, συγκινεῖσαι..

  64. ΚΩΣΤΑΣ said

    Χίλια συγνώμη από τον αγαπητό φίλο Γιώργο Μπαρτζούδη, Χρόνια σου πολλά, Γιώργη, όλα τα καλά να έχεις.
    Ελπίζω να μην ξέχασα άλλον…

  65. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ωραιότατο και το σημερινό. Ευχαριστούμε τον Νικοκύρη και τον Γιώργο Μ για την προσφορά.
    Έζησα, παλιά, για λίγα χρόνια στην περιοχή Ιθώμης και πέριξ. Μπορώ να πω ότι ψήγματα της νοοτροπίας των κατοίκων της περιοχής, όπως φαίνονται στο διήγημα, ήταν αντιληπτά στον επισκέπτη ξένο.
    Ωραία μέρη και ωραίες εποχές, γενικά.

  66. rogerios said

    Χρόνια πολλά σε όλους τους εορτάζοντες! Στον κύριο Κατσέα, τον Νεοκίδιο, τον ΓΤ, τον Ξεροσφύρη, τον Γιώργο Μ, στον Τζη τον παοκτσή του ιστολογίου, στους κυρίους Λυκοτραφίτη και Μπαρτζούδη κι όλους αυτούς που λησμόνησα ή δεν θα μπορούσα να ξέρω ότι γιορτάζουν. Υγεία, ευτυχία και δημιουργικότητα!

  67. Georgios Bartzoudis said

    Χρόνια Πολλά σε όλους, ιδιαιτέρως στους συνονόματους! Ευχαριστίες σε όλους!

  68. antonislaw said

    Καλησπέρα σας, χρόνια πολλα,Χριστός ανέστη(για τους θρησκευόμενους) για χθες. Ιδιαίτερες ευχές για τον αγαπητό Λάμπρο. Ευχές πολλές για τη σημερινή ονομαστική τους εορτή για τον Γιώργο Μ, τον Τζη, τον Γιώργο Κατσέα, τον ΓΤ, τον Ξεροσφύρη, τον Αθεόφοβο,τον Νεοκίντιο, τους κκΛυκοτραφίτηκαι Μπαρτζούδη και σε οσες άλλες και άλλους εορταζουν σήμερα!!!!

  69. antonislaw said

    Το διήγημα είναι πολύ ωραίο και συγχαρητήρια Νικοκύρη για την ανακάλυψη και χάριτας στον Γιώργο Μ.για την πληκτρολογηση. Το ύφος και το κλίμα μου θύμισε κάπως τον Καρκαβίτσα.
    Μια διευκρίνηση, τελικα ποιον σκότωσε ο Σπύρος γιατί λέει στο κειμενο»
    έτρεξεν εις το Λεοντάρι και εσκότωσε την καπετάνιο «, την καπετάνιο; Λαθος είναι το άρθρο ή εχουνε κανένα επίκοινο τύπο;μάλλον λάθος θα είναι. Πάντως η κοπελα αναφέρεται ως πεταχτή,αυτή δεν θα δικαιολογιόταν με τα ήθη της εποχής να σκοτώσει ο αδελφός της?

  70. antonislaw said

    31 Γιάννη πήγες τελικά Γενί Γκαβέ στο Ρέθυμνο για μωρογούρουνο στη σούβλα!Μπράβο,εγώ δεν εξεκουνησα απόΠάτρα δυστυχώς. Θέλω τις εντυπώσεις σου!!!να εισαι γλαφυρός στην περιγραφή σου σε παρακαλώ 😄

  71. Πέπε said

    Χρόνια πολλά κι από μένα σ’ όλους τους Γιώργηδες και όλους τους εορτάζοντες, κι ας γύρισε το ρολόι.

    @69 Αντώνη, τον καπετάνιο που αγάπησε η ποθητή από όλους αδερφή του. Το λέει λίγο πριν.

    Ο ήχος της καραμούτζας (δηλαδή του ζουρνά) δεν είναι ταπεινός, είναι ο βροντωδέστερος όλων σχεδόν των οργάνων, εκτός από το νταούλι, που είναι η συνήθης συνοδεία του. Γι’ αυτό άλλωστε και κατατρόμαξε τους αγαθούς καλογήρους.

    Λίγο δεν κατάλαβα τη σειρά των λεπτομερειών του θρησκευτικού και του κοσμικού εθίμου: πώς χορεύαν πριν το Χριστός Ανέστη, και πώς μεταλαβαίναν μετά το αβγό; Μήπως ο ίδιος ο ξένος περιηγητής, μπροστά σε τόσα εξωτικά έθιμα, τα μπέρδεψε λίγο;

    Επίσης, δεν ήξερα το έθιμο να τσουγκρίζουν αβγά εκεί επιτόπου στην εκκλησία. Δε νομίζω ότι διατηρείται στις μέρες μας, εγώ πάντως ούτε το έχω δει ούτε το έχω ακούσει. Ωστόσο ρίχνει αποφασιστικό φως στη συζήτηση που είχαμε τις προάλλες στου Ροΐδη με τον Γιάννη Κ. και άλλους, γιατί αβγά το Πάσχα, και γιατί σφιχτά, και γιατί κόκκινα: το γιατί κόκκινα δεν απαντάται βέβαια εδώ. Αλλά στο γιατί αβγά είχαμε πει «γιατί μπορούμε, τώρα που έληξε η νηστεία», και είχε υπάρξει η ένσταση «μα αβγά; μετά από 50 μέρες ξενηστικωμάρα το μόνο που θες είναι αβγά;» Ε ιδού λοιπόν: άμα είναι να φας ένα αρτύσιμο σνακ στην εκκλησία ακριβώς στο Χριστός Ανέστη, ένα αβγό σφιχτό βολεύει περισσότερο από ένα τάπερ μαγειρίτσα.

    Το «επαναβλέπω», πρώτη πρώτη λέξη, με ξένισε λίγο. Σωστό θα είναι βέβαια, αφού είναι πολύ συνηθισμένο το «επανείδον» (εις το επανιδείν λέμε άλλωστε και σήμερα ακόμα), αλλά κι ένα «ξαναβλέπω» τι θα πείραζε;

    Στα διορθωτέα μήπως να προσθέσουμε και το «ορνίθια της > ορνίθιά της»; Δεν είναι η σημερινή λαϊκή λέξη «ορνίθι», είναι το αρχαίο υποκοριστικό της όρνιθος «ορνίθιον».

    Τέλος, αναρωτιέμαι τι γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις όπου μια σημαντική θρησκευτική εορτή διακόπτεται από ένα τραγικό γεγονός. Η τέλεση του εορτασμού είναι βέβαια υποχρεωτική, αλλά επιτρέπεται να γιορτάζεις πάνω στον φρεσκοσκοτωμένο;

  72. Πέπε said

    #26
    Ευχαριστίες στον κ. Κ. Παπαθανασίου για την καταπληκτική, τόσο πλούσια, ανάγνωση που μας προτείνει. Πραγματικά αναβαθμίζει στα μάτια μου ένα ανάγνωσμα που από μόνο του δεν ξέρω, δε μου έκανε και σπουδαία εντύπωση.

  73. Πέπε said

    > παρετήρησα εις το αμφίβολον φέγγος της πυράς ζωηράν και λεπτήν μορφήν, μαύρους οφθαλμούς όπου έλαμπεν ο πειρατής των αγρύπνων νυκτών της φυγής μέσω των ορέων κα των ανεκλαλήτων κινδύνων

    Κάτι δεν πάει καλά μ’ αυτή τη φράση ίσως; Πρώτα απ’ όλα, δε θα ‘πρεπε να είναι «…μορφήν ΜΕ μαύρους οφθαλμούς» ή κάτι ανάλογο (έχουσαν…); Δεύτερον, δεν καταλαβαίνω τι είναι ο πειρατής που λάμπει. Μήπως αυτό που λάμπει στα μαύρα μάτια της ζωηράς και λεπτής μορφής είναι ο πυρετός των αγρύπνων νυκτών;

  74. antonislaw said

    71 λέω κι εγώ «την καπετάνιος», πως λέμε «η βουλευτής», διόρθωση ημαρτημένου λοιπον, «τον καπετάνιο»

  75. antonislaw said

    74 «την καπετάνιο» βέβαια, που πρέπει να γίνει «τον καπετάνιο», τελικά μην πας να διορθωσεις κάτι, πετάγεται ο Μέρφυ με το νόμο του και σου φορτώνει δικό σου λάθος 😄

  76. ΓΤ said

    6@ Δάσκαλος Θ13
    Γιάννη, σ’ ευχαριστώ πολύ για τις ιδιαίτερες ευχές.

    8@ Sarant
    Νικοκύρη, ευχαριστώ

    19@ Λάμπρος
    Ευχαριστίες

    26@ Κώστας Παπαθανασίου
    Θάλλεις. Και ζωντανό κρατάς με. Με συγκινείς

    43@ Κατσέας, γιατρός της καρδιάς μας
    Έχε το βάζο σου σφιχτό, να παίξουνε ζυμώσεις, κι ένα αυγό φάε σφιχτό. Έχεις πολλά να δώσεις.
    Ευχαριστίες θερμές

    58@ Χαρούλα
    Αν δεν ήσουν η Χαρούλα, θα ‘χα οργή για τα κεφαλαία, μα για τη δική σου απλότη, θα χωθώ μέχρι σε ΛΕΑ
    Ευχαριστίες θερμές

    62@ Κωστάουα
    Βάλε στη Λάρισα σειρά, ανοίχτ’ κάνα βιβλίο, κι όχι πολλά με τα ουζερί, θαρρείς κι είναι σχολείο
    Ντάνκε, ρε μαν!

    66@ Rogerios
    Τεκμηρίωση. Απογείωση
    Ευχαριστίες θερμές

    68@ Antonislaw
    Πολλές ευχαριστίες

  77. ΣΠ said

    56
    Και το πρωτότυπο στις σελ. 53-75 του #33.

  78. Ρένα said

    Η μετάφραση του Μωραϊτίδη είναι από κάθε άποψη απαράδεκτη και εκθέτει εσαεί τον επαγγελματία μεταφραστή κ. Σαραντάκο, που επιπολαίως ανέβασε το παρόν διήγημα χωρίς να πάρει καν μυρωδιά τα όργια του χριστιανούλη εξαδέλφου του κυρ-Αλέξανδρου: Παραλείψεις ολόκληρων φράσεων του συγγραφέως, παντελής άγνοια της Γαλλικής γλώσσης, μια μετάφραση κυριολεκτικώς για τα μπάζα, που θα έπρεπε να διδάσκεται στο Πανεπιστήμιο ως παράδειγμα προς αποφυγήν…
    Θα δώσω μόνο 3 παραδείγματα (από τα 30 που θα μπορούσα να καταθέσω), ώστε να καταλάβει και ο τελευταίος κάφρος αναγνώστης πόσο απίστευτα επιπόλαιος και προχειρογράφος είναι ο πολυδιαφημισμένος ως ο κορυφαίος επιμελητής κειμένων της Εγχώριας Αριστεράς, κ. Νίκος Σαραντάκος…

    1) Γράφει ο Gebhart: «Et l’Erymanthe est une rivière toute, où l’on a de l’eau jusqu’à la cheville,
    une eau de cristal où se mirent en tremblant les jeunes feuilles argentées et les troncs pâles des
    bouleaux; et, dans ce joli désert, n’apparaissent que de rares cabanes de très pauvres gens, et
    de petits bergers virgiiiens veillent de loin en loin sur une demi-douzaine de chevreaux folâtres.
    coteaux d’Érymantheî ô vallons! ô bocages!
    Aucun lieu n’est si beau dans toute la nature.»

    ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΖΕΙ ο άθλιος Μωραϊτίδης: «Και ο Ερύμανθος αυτός βουκολικός ρύαξ είνε, όπου μόνον οι αστράγαλοι βρέχονται από το κρυστάλλινον ύδωρ το κατοπτρίζον τα σειόμενα ελαφρώς αργυρά φυλλώματα.
    Και εις την θελκτικήν αυτήν έρημον πού και πού παρουσιάζονται πτωχικαί καλύβαι πτωχοτάτων χωρικών και μικροί βοσκοί άξιοι των ύμνων του Βιργιλίου φυλάσσοντες από διαστήματος εις διάστημα ολίγα τινά τρελλά ερίφια!»

    ΕΡΩΤΩ τον αγαπητό μας κύριο Σαραντάκο: Αν, κύριε Νίκο, ήμουν μαθήτριά σας και μου αναθέτατε να μεταφράσω το ανωτέρω γαλλικό κείμενο όπως ο αισχρός Μωραϊτίδης, τί βαθμό θα μου βάζατε με άριστα το 10; Είναι δυνατόν το «chevreaux folâtres» (= παιχνιδιάρικα κατσίκια) να μεταφράζεται «τρελλά ερίφια»; Είναι δυνατόν να παραλείπονται στην μετάφραση οι δύο θρυλικοί στίχοι του Βιργιλίου που σημαίνουν…

    «ώ πλαγιές του Ερυμάνθου, ω κοιλάδες! ω άλση!
    Κανένα μέρος δεν είναι τόσο όμορφο σε όλη τη Φύση.»;

    Και βεβαίως δεν στέκομαι στις λεπτομέρειες, όπως ότι το «de petits bergers virgiiiens » (= μικροί Βιργίλιοι ποιμένες) ο Μωραϊτίδης το μεταφράζει «μικροί βοσκοί άξιοι των ύμνων του Βιργιλίου», επειδή βαριέται να μεταφράσει τους δύο ανωτέρους στίχους του Βιργιλίου!..

    2) Γράφει ο Gebhart: «les champs de Messène et le mont Ithôme, le « vase d’azur » entrevu par Chateaubriand.»

    ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΖΕΙ το βρωμόσκυλο ο Μωραϊτίδης: «και των Μεσσηνιακών πεδιάδων φθάσωμεν εις το όρος της Ιθώμης το υπό του Σατωβριάνδου εξυμνηθέν. »

    αντί του ορθού… «που ο Σατωβριάνδος είδε ως «γαλάζιο βάζο»…»!

    Αμέσως παρακάτω ο Gebhart γράφει: «et nous refusa le passage aux ruines d’Olympie.»

    και ΜΕΤΑΦΡΑΖΕΙ ο χριστιανούλης Μωραϊτίδης για να μειώσει τα ΕΡΕΙΠΙΑ της Ολυμπίας: «ώστε ηναγκάσθημεν να παραιτηθώμεν της επισκέψεως των συντριμμάτων της Ολυμπίας.»

    ΕΡΩΤΩ: Τί σχέση έχουν τα ερείπια με τα συντρίμματα, κύριε Νίκο μου;

    3) ΑΜΕΣΩΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ, ο Gebhart γράφει τις εξής 103 λέξεις που ο βρωμερός εξάδελφος του Παπαδιαμάντη αρνείται να μεταφράσει, γιατί αποτελούν έναν ΥΜΝΟ προς την Ελληνική Φύση και το Δωδεκάθεο:

    «Ce n’était point une sérieuse déconvenue, car
    ces ruines, recouvertes par l’alluvion séculaire,
    dormaient encore sous les roseaux et les saules.
    Il fut résolu que l’itinéraire serait modifié, et
    que la caravane remonterait l’Alphée à la
    recherche d’un gué. Et, tout le long du jour,
    par des avenues d’énormes platanes et de
    noyers, parmi les sources vives et foulant les
    tapis de violettes et de pervenches, côtoyant les
    monticules que le printemps enguirlandait de
    fleurs roses et de fleurs d^or, passant en de
    joyeux villages animés déjà par l’approche de
    la fête de Pâques, nous cherchâmes, sans nous
    hâter beaucoup, le bienheureux gué.»

    Σταματώ εδώ για να μή κουράσω τους αναγνώστες. Σημειώνω απλώς ότι τα λάθη που εντόπισα βρίσκονται στις 3 πρώτες (από τις 15) σελίδες του διηγήματος. Σάς βεβαιώνω ότι υπάρχουν ΠΟΛΥ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ λάθη και παραλείψεις στο υπόλοιπο κείμενο, που δεν πήρε χαμπάρι ο επαγγελματίας μεταφραστής και κορυφαίος επιμελητής κειμένων της Εγχώριας Αριστεράς κ. Νίκος Σαραντάκος

    ΥΓ-1: Ο δαιμόνιος σχολιαστής κ. Άγγελος Σέρτης έχει υποδείξει (σχόλιο 17) από τις 12.21 το μεσημέρι 7 βαρβάτα λάθη του δακτυλογράφου Γιώργου Μ. και ο κ. Σαραντάκος ΑΠΑΞΙΟΙ να τα διορθώσει, εκτιθέμενος πανελληνίως…

    ΥΓ-2: Όσο για «την καπετάνιο» που γράφει στο σχόλιο 69 ο αφελής σχολιαστής Antonislaw, κάνει μπάμ από μακρυά πως είναι καταφανές λάθος του τυπογράφου του Μωραϊτίδη, που απέφυγαν να διορθώσουν οι κ.κ. Γιώργος Μ. + Σαραντάκος, επιβεβαιώνοντας πόσον επιπόλαιοι τυγχάνουν!!..
    Γράφει επί λέξει ο Gebhart: «Quand Spiridion apprit cette misère, il se coupa les cheveux, jeta sa robe bleue de moine, courut à Léondari et tua le capitaine à l’heure de midi, sous les platanes de la place.»
    Σημειωτέον ότι ο Σπύρος αναφέρεται σε όλο το διήγημα ως Spiridion

    ΥΓ-3: Καλώ τον γαλλομαθέστατο «Σοφό Νέστορα» του Ιστολογίου κ. Άγγελο να βγεί και να μάς πεί κι αυτός δυό λόγια για την αισχρή μετάφραση του αλητάμπουρα Μωραϊτίδη και τις τεράστιες ευθύνες του κ. Σαραντάκου, που εξέθεσαν εσαεί το παρόν Ιστολόγιο

  79. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Φρουρά! Τη σούβλα γρήγορα!

  80. ΣΠ said

    Να ευχηθώ κι εγώ σ’ όλους το Γιώργηδες: τους συν-Παοκσήδες πσαρά Τζη και γιατρό Κατσέα, τον ΓιώργοΜ που μας σέρβιρε το σημερινό, τον εκ Χίου Ξεροσφύρη, τον λεξιπαίζοντα μπρο ΓΤ, τον math-maniac Κιντ, τον εκ Μακεδονίας Μπαρτζούδη και τον ήρεμο Λυκοτραφίτη.

  81. Ρένα said

    Ελλείψει του αλησμονήτου σχολιαστού Γιάννη Ιατρού, κατεβάστε ΕΔΩ το γαλλικό πρωτότυπο του Emile Gebhart μαζί με την αισχρή μετάφραση του Μωραϊτίδη. Μόνο έτσι θα καταλάβει και το τελευταίος κάφρος αναγνώστης τί άθλιο κείμενο μάς σέρβιρε ο κύριος Σαραντάκος ως μεταφρασμένο στην καθαρεύουσα διήγημα, ανήμερα την Δευτέρα του Πάσχα

  82. Μαρία said

    79
    Και να προηγηθεί φραγγέλωμα, για να μαλακώσει το κρέας του.

  83. Ρένα said

    Σχολίου 78 συνέχεια…

    Μέχρι να βγεί ο κ. Άγγελος να σχολιάσει (καβαντζάρει σε λιγάκι τα 70, ως γνωστόν), καλώ το έντιμο νεαρό χριστιανόπουλο Ριβαλντίνιο, να μάς πεί αν εγκρίνει την μετάφραση του Μωραϊτίδη κι αν υπέπεσε σε ολίσθημα ολκής ο κύριος Νίκος, δημοσιεύοντάς την χωρίς να την ελέγξει στοιχειωδώς.

    Εννοείται ότι χαιρετίζω κι εγώ την επάνοδο του χριστιανόπουλου Ριβαλντίνιο, ώστε το παρόν Ιστολόγιο να επανεύρει ολίγη από την παλαιά του αίγλη, που επλήγη ανεπανόρθωτα από την απροσδόκητη κοίμηση του ανεπανάληπτου Γιάννη Ιατρού και τις συνεχείς αναίτιες αποβολές κορυφαίων και εγνωσμένης αξίας σχολιαστών

  84. # 83

    Ξου !!!

  85. Να ευχαριστήσω και πάλι όσους/ες με ευχήθηκαν και με την σειρά μου να ευχηθώ και γω στους συνονόματους και λοιπούς εορτάζοντες που… ΛΑΜΠΡύνουν το ιστολόγιο !

  86. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    ΚΩΣΤΑΣ, Rogerios, antonislaw, Σταῦρο καί ὅλους τούς ἄλλους, σᾶς εὐχααριστῶ..

  87. Α. Σέρτης said

    78 (ΥΓ1)

    Εδώ, Ρένα, θίγεις ένα παραμόνιμο προβληματικό χαρακτηριστικό του ιστολογίου.
    Διότι, τι νόημα έχει να ανασκευάζουν/διορθώνουν οι σχολιαστές ανακρίβειες και παραλείψεις του ιστολόγου, όταν τουλάχιστον οι ουσιαστικότερες διορθώσεις δεν ενσωματώνονται στα εκάστοτε άρθρα;

    Ο περισσότερος κόσμος διαβάζει τσάτρα πάτρα το άρθρο και σκρολάρει και λιγάκι τα σχόλια και αυτό είναι όλο…
    Αν δει κανείς πόσες φορές διορθώνοντα άρθρα του ιστολογίου και πόσες φορές μένουν αδιόρθωτα (διότι ενδεχομένως δεν τον «πάμε» αυτόν που μας ανασκεύασε κάτι…) θα φρίξει…

    Ιδού τώρα στην περίπτωση του εν λόγω κειμένου, που «κυκλοφόρησε» πάραυτα ημπούκι που φέρει φαρδιά πλατιά τα λάθη που σημείωσα (και ποιος ξέρει πόσα άλλα που δεν είδα…)

  88. Μωρ΄ποιά Ρένα ;
    έσπασαν τα φρένα !!

  89. Νέο Kid said

    Eυχαριστώ και γώ για τις ευχές!

  90. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα! Ευχαριστώ και πάλι όλους για τις ευχές.
    71 Τα αυγά στην τσέπη τα θυμάμαι κι εγώ στο χωριό. Τσουγκρίζει κανείς με την οικογένεια, και όσων… επιβίωσε το αυγό, και με την ευρύτερη ομήγυρη.
    Γιατί αυγό; Εκτός από το προφανές πως το βραστό αυγό είναι αυτοσυσκευασμένο 🙂 και διαρκεί αρκετές μέρες εκτός ψυγείου, ιδιαίτερα όταν είναι βρασμένο, είναι εποχή που οι κότες αρχίζουν να γεννάνε. Το έθιμο βοηθάει στην κατανάλωση των αυγών που έχουν μαζευτεί τις τελευταίες εβδομάδες της νηστείας.
    Από την πείρα μου, η μεγαλύτερη κατανάλωση γινόταν ανήμερα το Πάσχα, όταν περνούσαν οι συγγενείς και γείτονες από τα σπίτια το πρωί. Το τσούγκρισμα ήταν κομμάτι του χαιρετισμού, Χριστός Ανέστη λεγόταν με το αυγό στο χέρι από αυτόν που χτυπούσε με το αυγό του και Αληθώς από αυτόν που δεχόταν το χτύπημα. Όσα από τα θύματα της αυγομαχίας δεν καταναλώνονταν εν τω άμα από τους αντιμαχόμενους, σερβίρονταν πάραυτα από τη νοικοκυρά για μεζές στο κρασί ή τσίπουρο, μέχρι να ετοιμαστεί το κοκορέτσι.

  91. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Καλημέρα σε όλους!
    71, Πέπε
    >>Επίσης, δεν ήξερα το έθιμο να τσουγκρίζουν αβγά εκεί επιτόπου στην εκκλησία. Δε νομίζω ότι διατηρείται στις μέρες μας, εγώ πάντως ούτε το έχω δει ούτε το έχω ακούσει…

    Μπορεί να μην διατηρείται το έθιμο σήμερα, ίσως σε κάποια χωριά μόνο να έχει επιζήσει. Αλλά τα περισσότερα τότε πιτσιρίκια (1955-60) το έχουμε … διαπράξει 🙂 , εδώ στο Ηράκλειο: Κρατούσαμε στις τσέπες το κόκκινο αβγό μας για τσούγκρισμα και φάγωμα συνοδεία καλιτσουνιού ή πασχαλιάτικου ψωμιού, μόλις ακουγόταν η λέξη «Χριστός…» 🙂 . Εννοείται ότι είχαμε νηστέψει τη Μεγ. Εβδομάδα (ή και όλη τη Σαρακοστή) και είχαμε κοινωνήσει το πρωί του Μεγ. Σαββάτου.
    Πιθανότατα, το έθιμο αυτό θα το τηρούσαν τότε και οι μεγάλοι -εκτός από εκείνους τους «διαθερμοτέρους χριστιανούς»- που κατόπιν, στο τέλος της αναστάσιμης ακολουθίας, θα κοινωνούσαν.
    {Τώρα –στο ριφρές- είδα και το σχετικό σχόλιο του ΓιώργουΜ.}

    88.
    >>Μωρ΄ποιά Ρένα ;
    έσπασαν τα φρένα !!

    Και νά την στην αρένα…

  92. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το τσούγκρισμα των αβγών στο προαύλιο της εκκλησίας το πρόλαβα κι εγώ· όχι μόνο στην επαρχία αλλά και στην Αθήνα (Αγία Ζώνη Κυψέλης, Άγιος Νικόλαος στην Αχαρνών).

  93. michaeltz said

    Πέπε 71

    Στη δική μου οικογένεια, από πατέρα γεννημένο στην Πόλη και μητέρα Αθηναία, το τσούγκρισμα των κόκκινων αυγών γινόταν έξω από τον ναό της Αγίας Φωτεινής στην Χαραυγή (Υμηττού), αμέσως μετά τα αναστάσιμα φιλιά Αγάπης. Το φάγωμα των αυγών επιτόπου! Αυτά στη δεκαετία του ’50…

  94. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    76. ΓουΤούλιε να σε χαρώ
    για των ευχών τη φάση
    στο άλλο νήμα σου κρατώ
    ακόμη ένα καφάσι 🙂

    91
    >>88.
    >>Μωρ΄ποιά Ρένα ;
    έσπασαν τα φρένα !!
    Και νά την στην αρένα…
    – άστη μωρέ τη …σμέρνα!

    το α με χε 🙂

  95. Alexis said

    Επιβεβαιώνω κι εγώ το τσούγκρισμα των αυγών στην εκκλησία.
    Το έχω δει αλλά και το έχω… διαπράξει ο ίδιος.
    Πριν χρόνια βέβαια…

  96. dryhammer said

    Vers Réna:

    Pédé, hors de la baraque!

    [Επειδής τα γαλλικά μου είναι σαν το ήθος του εν λόγω, κατάφυγα στον γουγλομεταφραστή]

  97. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    95 κ πριν
    Ανήμερα της Λαμπρής, το μεσημέρι, όσοι πηγαίνανε στην Αγάπη, βλέπανε στο βοτσαλωτό προαύλιο της παλιακής μας εκκλησίας, εδώ κι εκεί ανάμεσα στα χοχλάκια, σπαρμένα, φρέσκα τ΄ άλικα …συντρίμματα 🙂 από τα χθεσινοβραδινά αυγοτσουγκρίσματα.

  98. Γιάννης Κουβάτσος said

    87:Ας μάθει πρώτα ο Βάτμαν να μιλάει σαν άνθρωπος και όχι σαν άξεστο ντουγάνι κι ύστερα είναι βέβαιο πως θα λαμβάνονται υπόψη οι διορθώσεις του, όταν βέβαια είναι βάσιμες.

  99. Παναγιώτης K. said

    Χρόνια πολλά στους Γιώργηδες του ιστολογίου.
    Και δεν είναι λίγοι, ζωή νάχουν!

  100. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    96

    Out faggot from the shack!
    (να τόχουμε και στ’ αγγλικά, μιας κι εδώ γλωσσολογούμε).

  101. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Του Κιντ που εργοξενιτιές
    έχει πολυοργωμένες
    να ξαναπώ θερμές ευχές
    να ΄χει …καβατζωμένες . 🙂

  102. ΓΤ said

    80@ ΣουΠου

    Σε ευχαριστώ πολύ, Σταύρο

    94@ Εφουλάκι

    Πώς να σκεφτώ ανήμερα
    ότι έσκασες μύτη πίσω
    ευχές να συναντήσω
    να δέσω με το «σήμερα»;

    Σε ευχαριστώ πολύ, Έφη

  103. Ρένα said

    Μακράν κορυφαίε (μετά την αδόκητο κοίμησι του Γιάννη Ιατρού) σχολιαστά του παρόντος Ιστολογίου κ. Άγγελε Σέρτη (87),

    Επιτρέψτε μου να υπερασπιστώ τον κ. Σαραντάκο: Ο κύριος Νίκος δεν είναι κακός άνθρωπος. Το ότι συστηματικά δεν «περνάει» τις εκπληκτικές διορθώσεις σας, δεν οφείλεται σε κάποιου είδους ψωρουπερηφάνεια, απέχθεια προς το πρόσωπό σας ή απλή κακία. Οφείλεται στο ότι (όπως ο ίδιος επανειλημμένως έχει ομολογήσει εδωπέρα) ξεχνάει τα πρόσφατα γεγονότα, λόγω εκτεταμένων συμπτωμάτων αρχομένου Αλτσχάϊμερ.

    Διότι δεν είναι δυνατόν, αγαπητέ κύριε Σέρτη, να σας επαινεί τρείς φορές (σχόλια 35 + 57 + 60) στο παρόν νήμα για τις εκπληκτικές αποκαλύψεις σας και να αρνείται επι 22 ολόκληρες ώρες να «περάσει» στο κείμενο τις διορθώσεις σας, ώστε να μήν εκτίθεται πανελληνίως το Ιστολόγιο

  104. Πισμάνης said

    Μιά αποτύπωση τής (νέας) μονής Βουρκάνου στά 1875

  105. Πισμάνης said

    Μιά νέα απόπειρα αποτύπωσης τής (νέας) μονής Βουρκάνου στά 1875.

  106. Πισμάνης said

    Καί ΕΔΩ πιθανόν ο … Σπύρος κατά τήν παραμονή του στό μοναστήρι.
    Καί οι δύο εικόνες από τό βιβλίο τού περιηγητή Amand von Schweiger Lerchenfeld μέ τίτλο Griechenland in Wort und Bild.

  107. Alexis said

    #103: Συνεχίζονται οι κουράδες…

    Επειδή όμως κάποιος πρέπει να ασχοληθεί και με την ουσία, από τα 7 «λάθη» («εκπληκτικές αποκαλύψεις» κατά Βάτμαν) που επισημαίνει ο κ. Σέρτης στο σχ. 17, μόνο ένα, το πρώτο, είναι άξιο επισήμανσης γιατί πραγματικά αλλοιώνει το νόημα της φράσης.
    Τα υπόλοιπα είναι εντελώς επουσιώδη και αυτονόητα λάθη πληκτρολόγησης (λείπει ή περισσεύει ένα γράμμα) που δεν έχουν καμία απολύτως σημασία και ουσία.

  108. ΣΠ said

    78
    Έγραψες ολόκληρο κατεβατό μόνο για να πετάξεις προσβολές και να πεις πράγματα που έχουν επισημανθεί ήδη; Δεν έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις (like getting a life);

  109. Πέπε said

    107

    Μιας κι ο λόγος για λάθη ουσίας vs λαθών άνευ ουσίας (που καλό είναι να επισημαίνονται κι αυτά), για ξαναδείτε ρε παιδιά το #73, τώρα που ξημέρωσε ο θεός τη μέρα. Έχω απορία για ένα σημείο όπου πιθανόν να υπάρχει λάθος ουσίας, ενώ αν δεν υπάρχει τότε απλώς δεν καταλαβαίνω τι λέει. Αλλά την έγραψα χτες μες στη νύχτα και ίσως προσπεράστηκε.

  110. ΣΠ said

    109
    Το πρωτότυπο είναι:
    Il rejeta son capuchon et j’aperçus, aux lueurs incertaines de l’àtre, une figure énergique et fine, des yeux noirs où brillait la fièvre des nuits sans sommeil, des fuites dans la montagne et des mortels périls

    Ο πειρατής έπρεπε να είναι πυρετός: fièvre.

  111. odinmac said

    Χρόνια πολλά για χτες στο μισό ιστολόγιο! (αν κατάλαβα καλά).

    59, 60 «ημπούκι»
    Δεν είδα που το γράφει αλλά μου θύμησε το «μπιλοζίριασε και φριζάρανε τα λέκια» (που το είχα δει κάποτε εδώ). Δεν είναι προφανές; ή κάνω λάθος;

    73 Πέπε η πρόταση που απομόνωσες:
    » > παρετήρησα εις το αμφίβολον φέγγος της πυράς ζωηράν και λεπτήν μορφήν, μαύρους οφθαλμούς όπου έλαμπεν ο πειρατής των αγρύπνων νυκτών της φυγής μέσω των ορέων κα των ανεκλαλήτων κινδύνων»,
    είναι από τις πιο δυνατές του κειμένου. Είναι άψογη. Γνώμη μου βέβαια. Μου θύμησε έναν πίνακα που είχα ανεβάσει πρόσφατα εδώ:

    Όχι δεν χρειάζεται «με» πριν το «μαύρους οφθαλμούς», αφού υπάρχει κόμμα. Το «παρετήρησα» ισχύει και για την μετά το κόμμα πρόταση, πχ: «… παρετήρησα μια λίμνη με Ερωδιούς, μαύρα γεράκια να πετούν, βατράχια στην όχθη και πρόβατα να κατεβαινουν … κτλπ».

    Το «μαύρους οφθαλμούς όπου έλαμπεν..», με το «έλαμπεν» εννοεί ό,τι και η πρόταση: «έλαμψε η αλήθεια» δηλαδή στα ίδια του τα μάτια «φωτιζόταν», «αποτυπωνόνταν» (μετέφεραν και φώτιζαν καθαρά) το βιώμά του (δες τον πίνακα).

  112. Ρένα said

    Συγχαίρω θερμότατα τους σχολιαστάς Πέπε (73 + 109) και κύρ Σταύρο (110), που μόλις αποκάλυψαν άλλη μία ουρανομήκη αγραμματοσύνη του Μωραϊτίδη: Μπέρδεψε τον πυρετό με τον πειρατή και οι επιμελητές του κειμένου κ.κ. Σαραντάκος + Γιώργος Μ. ΔΕΝ ΤΟ ΠΗΡΑΝ ΧΑΜΠΑΡΙ!..

    Κατά τα άλλα, ο αγαπητός μας κύριος Νίκος διορθώνει κάθε Σαββάτο τα ανθυποπταίσματα παγκοσμίως αγνώστων που δεν τους ξέρει ούτε η μάνα τους…

  113. BLOG_OTI_NANAI said

    Ο Σέρτης μιλάει με τη Ρένα και η Ρένα με τον Σέρτη και λένε τα ίδια πράγματα και συμφωνούν. Έχουμε την σπάνια μαθηματική περίπτωση: 1+1=1

  114. loukretia50 said

    Χρόνια καλά στους εορτάζοντες, κρυφούς και φανερούς!

    Λαμπρούκο αιθεροβάμονα και λοιποί Πασχαλινοί,
    Γιώργηδες μαλάματα και μη, να χαίρεστε όσους αγαπάτε !

    Μα έχω πάντα ξεχωριστή αδυναμία στους ξενιτεμένους, οπότε, εύχομαι στον περιπλανώμενο

    Νεοκιντ,
    Να μη στεγνώσει η καρδιά σε μέρη αποκομμένα
    απ΄της αγάπης την πηγή
    Κι αν το ξημέρωμα αργεί,
    ο γυρισμός σου πάντοτε γιορτή τρανή για σένα.

  115. Γιάννης Κουβάτσος said

    Βάτμαν, σκάρωσε κι εσύ ένα ιστολόγιο με καθημερινές αναρτήσεις, για να το χρησιμοποιούμε σαν ψυχικό και πνευματικό wc, όπως κάνεις κι εσύ με τούτο δω.

  116. sarant said

    Καλημέρα από εδώ!

    78 Στη σπαμοπαγίδα βρίσκω εκτενή σχόλια από άλλες δύο περσόνες που λένε ακριβώς ή περίπου τα ίδια με τη Ρένα. Κι έτσι βγάλαμε άλλο ένα δοντάκι. Όσο βάσιμες κι αν είναι οι επισημάνσεις του Βάτμαν (δεν τις διάβασα), πάνε πλέον κάλαθο κατευθείαν.

    87 Αν αναλαμβάνεις άμισθος γραμματέας, μπορείς να επιμελείσαι κάθε άρθρο ενσωματώνοντας τις διορθώσεις και να μου το στέλνεις σε html να το ανεβάζω. Το μέιλ είναι sarantπαπάκιpt.lu.
    Αν δεν αναλαμβάνεις, εγώ θα ενσωματώνω όσες και όποιες διορθώσεις/συμπληρώσεις προλαβαίνω.

    Αυτό που λες για τις αναδημοσιεύσεις είναι αναπόφευκτο πρόβλημα -αν και στην προκειμένη περίπτωση δεν έχει βάση διότι η συγκεκριμένη αναδημοσίευση είχε γίνει πριν επισημάνεις τα εφτά θανάσιμα λάθη της πληκτρολόγησης και φυσικά πολύ πριν εντοπιστούν τα πολύ σοβαρότερα λάθη πχ του πειρατή και του πυρετού.

  117. Alexis said

    #109, 110: πυρετός λοιπόν και όχι πειρατής, σύμφωνα με το πρωτότυπο.
    Αδυνατώ να πιστέψω ότι κάποιος που μεταφράζει από γαλλικά σε ελληνικά αποδίδει το fièvre ως «πειρατής» ηθελημένα, όπως κακοπροαίρετα λέει ο Buttman.
    Πρέπει να είναι λάθος είτε τυπογραφικό (του αρχικού κειμένου) είτε πληκτρολόγησης κατόπιν εδώ.
    Σε κάθε περίπτωση ο Buttman λέει χοντρομαλακίες.

  118. Χαρούλα said

    Εντυπωσιάζομαι πως είναι άγνωστο το έθιμο του τσουγκρίσματος!!! Η αληθεία είναι πως στην Ελλάδα δεν έχω κάνει Ανασταση σε πολλούς τόπους, αλλά στην Αλεξανδρούπολη θεωρείται δεδομένο!(όπως ακριβώς τα λέει και ο ΓιώργοςΜ στο #90)

    ΓΤ μου φώναζα να μ´ακούσεις! Γιαυτό! Διαφορετικά βλέπεις δεν είμαι με τα κεφάλαια ντιπ!✊🏻🤗

    Θράσος και ιεροσυλία, να ανακατεύεις, να προσπαθείς να μιμηθείς, ακόμη και απλά να αναφέρεσαι σε έναν ευγενή, έντιμο, αξιοπρεπή άνθρωπο, που πια δεν είναι δίπλα στους αγαπημένους του, τέτοιες μέρες. Η αντιμετώπιση μας στους νεκρούς, δηλώνει την Ανθρώπινη ποιότητα μας, αγαπητή (για σήμερα)Ρένα.

  119. sarant said

    117 Το «πειρατής» είναι τυπωμένο έτσι στην εφημερίδα. Δεν ξέρω αν το διόρθωσαν στη Νέα Εστία όπου έγινε αναδημοσίευση, θα το δω το βράδυ.

  120. Πέπε said

    111

    > Όχι δεν χρειάζεται «με» πριν το «μαύρους οφθαλμούς»

    Τελικά όντως έτσι είναι. Μπορεί να μη με πολυκαλύπτει το σκεπτικό (είδα μια λίμνη, πουλιά… – δεν είναι το ίδιο με το «είδα μια μορφή, μάτια…») αλλά αντικειμενικά, αφού έτσι λέει το πρωτότυπο, έτσι είναι.

    Αντίθετα ο πειρατής ήταν όντως πυρετός. Φυσικά το λάθος είναι τυπογραφικό και όχι μεταφραστικό – εντελώς άσχετη λέξη αλλά με πολλά γράμματα κοινά.

  121. Spiridione said

    Χρόνια πολλά στους Γιώργους, Λάμπρους, Τάσους, Πασχάληδες, και γενικά χρόνια πολλά.
    60. Θα τον ξέρει ο Στάζυ
    https://biblionet.gr/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%89%CF%80%CE%BF/?personid=85897

  122. Α. Σέρτης said

    Στην αναδημοσίευση από τη ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ ο «πυρετός» είναι αποκατεστημένος επί το ορθόν

  123. loukretia50 said

    Ο πειρατής απύρετος κατάρτι κατελθών
    ορθώνει το ανάστημα «περίβρεκτος» λαθών

    * «Περίβρεκτος, έως γονάτου είμαι…»

    ΥΓ Συμπαθάτε με, αλλά με εξαίρεση Παπαδιαμάντη, Ροϊδη, άντε και κάποιου άλλου που λησμονώ, δεν την αντέχω αυτή την μιξοπάρθενη καθαρεύουσα…

  124. Α. Σέρτης said

    113
    Από πότε σε έβαλα δερβέναγα για το με ποιον θα μιλήσω και με ποιον όχι;
    Αν και από «μαθηματικά» σκράπα σε κόβω μ’ αυτό που έγραψες

  125. BLOG_OTI_NANAI said

    119: Έχει διορθωθεί:

  126. sarant said

    122-125 Πάλι καλά!

  127. sarant said

    125 Αλλά έχει προστεθεί στη Νέα Εστία άλλο λάθος, «αντιλαλήτων κινδύνων» αντί «ανεκλαλήτων».

    Αυτό το επισημαίνει σε μαρμαγκωμένο (εσαεί πλέον) σχόλιό της και «η Ρένα».

  128. odinmac said

    120 Πέπε έγραφα βιαστικά γιατί είχα δουλειές (τώρα γύρισα) και το παράδειγμά μου ήταν πολύ πρόχειρο, στο φτερό το συνέθεσα, που λέμε. Έγινε κατανοητό όμως και αυτό ήταν το ζητούμενο, οπότε πέτυχε το σκοπό του.
    Όσο για το «πειρατής-πυρετός», ακόμα καλύτερα το «πυρετός» σε σχέση με την (προχειρο)ανάλυση που έκανα (αν και ακόμα και το «πειρατής» κουμπώνει στο νόημα).

  129. Α. Σέρτης said

    125/119: «Έχει διορθωθεί:»

    Καλημέρα κι έφεξε, βλ. σχ. 122

  130. BLOG_OTI_NANAI said

    129: Η διαφορά όμως είναι ότι στο 122 το λες εσύ, ενώ μόνο στο 125 το *βλέπει* και ο ίδιος ότι έχει διορθωθεί. Κατάλαβες τώρα ποια είναι η διαφορά;

  131. sarant said

    130 Και βλέπει και το επείσακτο λάθος 🙂

  132. BLOG_OTI_NANAI said

    131: Α, μπράβο! (το οποίο λάθος δεν το είχα πάρει χαμπάρι… 🙂 )

  133. Α. Σέρτης said

    130
    «Κατάλαβες τώρα ποια είναι η διαφορά;»

    Μόνο αυτή τη «διαφορά» κατάλαβα;;
    Εδώ κατάλαβα και γιατί σε έχουν τρελάνει στις φάπες στη φορουμάρα…

  134. Γιάννης Κουβάτσος said

    «μαύρους οφθαλμούς, όπου έλαμπε ο πειρατής των αγρύπνων νυκτών» θα ήταν πολύ ποιητική φράση σε άλλου είδους κείμενο. 😊

  135. BLOG_OTI_NANAI said

    133: Ρε Σέρτη, τι ωραία που θα ήταν αν έβγαζα 1 ευρώ για κάθε νούμερο σαν κι εσένα που συναντούσα.

  136. Α. Σέρτης said

    135
    Ρε Βλόγγο, άπαξ και είσαι διεγνωσμένος καρη-λεβεκουραίος, κάνεις ταμείο μόνος σου σε στυλ αυτεπίστροφη νουμεράδα…

  137. Ριβαλντίνιο said

    @ 133 Α. Σέρτης

    Εσύ στη «φορουμάρα» ποιος είσαι ; Αφού εσύ ξέρεις εμάς , δεν θα ήταν σωστό να μάθουμε και εμείς εσένα ;

  138. Α. Σέρτης said

    137
    Εσύ γιατί πετάχτηκες σαν τη βούρτσα;
    Ασχολήθηκα εγώ μαζί σου;
    Ή μπας και πας φιρί φιρί ν’ ασχοληθώ;

  139. Ριβαλντίνιο said

    @ 138 Α. Σέρτης

    Δεν το ‘ξερα πως έπρεπε να σου ζητήσω την άδεια για να … πεταχτώ.
    Εάν θέλεις ασχολήσου μαζί μου , δεν με πειράζει.

  140. BLOG_OTI_NANAI said

    139: 🙂

  141. Πέπε said

    Ρε παιδιά δεν το αφήνετε καλύτερα; Είναι κρίμα, και είναι και άνευ λόγου.

    Μπλογκ, ο Α. Σέρτης δεν είναι ο Bάταλος. Είναι κάποιος που ο Bάταλος τον γλείφει για να τον προσεταιριστεί.

  142. Ριβαλντίνιο said

    Μα δεν του είπα τίποτα. Φαίνεται πως γνωριζόμαστε κι απ’ αλλού και γι’ αυτό του ζήτησα, αν θέλει, να δώσει γνωριμία.

  143. Αγγελος said

    Ρένα, άει σιχτίρ! Είναι δυνατόν ν’αποκαλείς άθλιο, αισχρό, βρωμόσκυλο και αλητάμπουρα έναν πεθαμένο λογοτέχνη, επειδή μετέφρασε λάθος ή έστω πετσόκοψε κάποιες φράσεις του πρωτοτύπου;

  144. Αγγελος said

    Και ο συνονόματός μου Σέρτης με ενοχλεί ώρες-ώρες με τον τόνο των σχολίων του, αλλά δεν ξεπερνάει κάποια όρια. Ή είναι άλλος, ή είναι πιο συγκρατημένη περσόνα του Πολυώνυμου 🙂 Και επιπλέον, επί της ουσίας συνήθως έχει δίκιο…

  145. Α. Σέρτης said

    144
    «Ή είναι άλλος,»
    Εδώ είμαι άλλος έναντι εμού, δεν θα είμαι έναντι του Πολυωνύμου;

    «επί της ουσίας συνήθως έχει δίκιο’
    Εξ ού και το παροιμιώδες δίστιχο ψαλλόμενο εν τω Ιδρύματι όπου εγκαταβιούν φερέοικοι Βλόγγος και Βλογγίδιο:

    -Όπα του Σέρτη του γιατρού
    που ό,τι γράφει είναι true!-

  146. Ευκαιρία πάντως κάποιοι να αναρωτηθούν γιατί προκαλούν μόνο αντιπάθειες.

  147. sarant said

    144 Είναι απολύτως βέβαιο ότι ο Α.Σ. δεν είναι ο Πολυώνυμος. Αλλά, όπως κι ο ίδιος λέει, δεν ξέρουμε αν είναι και ο Σέρτης.

  148. ΣΠ said

    145
    Ο τόνος στο «Εξ ού» είναι από αβλεψία ή από ακτιβισμό;

  149. Α. Σέρτης said

    148
    Ούτε από το ένα ούτε από το άλλο
    Είναι μόνο από αποβλεπτικότητα -χουσερλιανά πάντα μιλώντας

  150. ΣΠ said

    149
    Νομίζω ότι ο όρος «προθετικότητα» αποδίδει καλύτερα το «intentionality».

  151. Α. Σέρτης said

    150
    Μπα, το πράγμα δεν έχει παγιωμένο χαρακτήρα και δεν είναι προς θάνατον είτε η μία είτε η άλλη απόδοση.

    Στη λαμπρή διατριβή της Φωτεινής Βασιλείου («Πρωταρχική αντίληψη, γλωσσική θεματοποίηση, και επιστημονική εξιδανίκευση στη φαινομενολογία του Edmund Husserl», 2014) τη συναινέσει/υποδείξει της γαμάτης Εξεταστικής Επιτροπής (Μπαλτάς/Τζαβάρας/Ξηροπαΐδης/Αναπολιτάνος/Κόντος/Μαγγίνη/Βενιέρη), η «αποβλεπτικότητα» δίνει και παίρνει οριζοντίως και καθέτως.

  152. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    146 – Είναι θέμα ψυχικής ισορροπίας, όποιος δεν αγαπάει τον εαυτό του δεν μπορεί να αγαπήσει κανέναν και τίποτε. Αν δεν τον αγαπάει τον αντιπαθεί, οπότε το φυσικό επακόλουθο για την ψυχική του ισορροπία ποιο είναι; 😊

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: