Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τότε που οι κοπέλες φορούσανε φουστάνια – 9 (μυθιστόρημα του Δημήτρη Σαραντάκου)

Posted by sarant στο 10 Μαΐου, 2022


Εδώ και λίγο καιρό άρχισα να δημοσιεύω, ύστερα και από τη δική σας ενθάρρυνση, ένα ανέκδοτο μυθιστόρημα του πατέρα μου.

Οι δημοσιεύσεις γίνονται κανονικά κάθε δεύτερη Τρίτη. Η σημερινή συνέχεια είναι η ένατη, η προηγούμενη βρίσκεται εδώ.

Η δράση εκτυλίσσεται επί δικτατορίας. Ο Δήμος, ο κεντρικός ήρωας, είναι φιλόλογος σε κωμόπολη της Πιερίας. Ταξιδεύει στην Αίγινα μαζί με τον φίλο του τον Αντρέα για να βρει την παλιά του αγάπη. Ξανασμίγουν. Σήμερα ολοκληρώνουμε το πέμπτο κεφάλαιο, με την επιστροφή.

Στο σημερινό απόσπασμα, οι δυο φίλοι συζητούν για διάφορα και απαγγέλλουν -μεταξύ άλλων, το ποίημα Ψαροφιλοσοφία του Ρούπερτ Μπρουκ. Αυτό το ποίημα το θυμάμαι να το απαγγέλλει ο πατέρας μου. Αν δείτε το πρωτότυπο (με τίτλο Heaven) θα διαπιστώσετε ότι η ελληνική μετάφραση παίρνει πολλές ελευθερίες. Ωστόσο, δεν γίνεται αναφορά σε όνομα μεταφραστή και είναι κρίμα. Δεν μπόρεσα όμως να βρω τίποτα σχετικό (και, εκτός αυτού, ίσως λείπει κάποιος στίχος από την παρατιθέμενη μετάφραση).

Παραμονή των Φώτων φύγανε. Αποχαιρετώντας τον, τον φίλησε πολλές φορές δακρυσμένη. Με μεγάλη εγκαρδιότητα χαιρέτησε και τον Αντρέα.

Μέσα στο πλοίο, που τους έφερε στον Πειραιά, ο Δήμος δεν είπε κουβέντα, αλλά και στη διαδρομή ως τις Θερμοπύλες, όπου σταμάτησαν για φαγητό, στην ίδια ταβέρνα, εξακολούθησε να οδηγεί αμίλητος, αφήνοντας τον Αντρέα να φλυαρεί, εκθέτοντας τις εντυπώσεις του από το ταξίδι.

«Όπως θα ξέρεις εγώ είμαι βουνίσιος και τι βουνίσιος, από ένα μέρος χωμένο μέσα σε μια κοιλάδα, ανάμεσα σε δυο πανύψηλα βουνά, που ήλιος δεν το βλέπει, αφού, να σκεφτείς, το λένε Σκοτίνα. Ούτε βλέπεις από κει θάλασσα. Θυμάμαι όταν ήμουν παιδί και πήγαμε με το τραίνο στη Θεσσαλονίκη, σα βγήκαμε από τα Τέμπη και στον Πλαταμώνα είδαμε τη θάλασσα, μια γριά από το χωριό μας, που φαίνεται πως την έβλεπε για πρώτη φορά, φώναξε με πραγματική κατάπληξη: «Πω πω νερό!» Γι΄ αυτό ίσως η θάλασσα με συνεπαίρνει και τα νησιά με τρελαίνουν. Να σκεφτείς πως τους τελευταίους μήνες της Κατοχής και καθώς είχα βγει στο βουνό, πέρασα στο ΕΛΑΝ, στην 5η μοίρα της Χαλκιδικής. Τότε γύρισα όλα τα νησιά του βόρειου Αιγαίου και μερικά Κυκλαδονήσια. Σε ένα μάλιστα, στον Άη Στράτη πήγα δυο φορές, την πρώτη με το ΕΛΑΝ και τη δεύτερη σα με στείλανε εκεί εξορία. Με την Αίγινα πάντως ειλικρινά ενθουσιάστηκα. Λέω να ξανάρθω, με την Αναστασία αυτή τη φορά.  Το δέλεαρ της επίσκεψης στον Άγιο Νεκτάριο θα είναι ισχυρό» δήλωσε.

Την ώρα που τρώγανε  τον ρώτησε, με κάποιο πονηρό χαμόγελο.

«Όπως διαπίστωσα, όχι ιδίοις όμμασιν αλλά ιδίοις ωσίν, γιατί, εδώ που τα λέμε κάνατε αρκετή φασαρία, όλες τις νύχτες πλαγιάζατε μαζί. Σε ζήλεψα μάλιστα λιγάκι, γιατί η Βασιλική είναι πολύ όμορφη γυναίκα. Μήπως αυτό προοιωνίζει την επανασυγκόλλησή σας; Της έκανες την πρόταση για την οποία μου μίλησες;»

Ο Δήμος του μετέφερε την κουβέντα τους και την ουσιαστική απόρριψη της πρότασής του.

«Όπως βλέπεις δεν έγινε τίποτα. Θέλει να είναι τελείως ελεύθερη. Άλλωστε, όπως το διαπίστωσες και συ, έχει δημιουργήσει τον δικό της κύκλο και φαίνεται να την ικανοποιεί η ζωή που κάνει».

«Πάντως κατάλαβα πως σε αγαπάει. Ή κάνω λάθος;»

«Με αγαπάει, αλλά, ξέρεις τι μου είπε; «Άλλο η αγάπη μας και οι ελεύθερες ερωτικές μας σχέσεις κι άλλο οι υποχρεώσεις και οι συμβιβασμοί που επιβάλει ο γάμος». Δεν ξέρω αν στο έχω πει,  ποτέ της δεν ήταν υπέρ του γάμου.

«Στα γερατειά όμως η μοναξιά δε χωρατεύει. Μην κοιτάς που τώρα κι εσύ κι εκείνη είσαστε στην ακμή σας, στην πιο δημιουργική ηλικία σας. Πώς θα είσαστε σε είκοσι χρόνια, το σκέφτεσαι; Εσύ οπωσδήποτε θα το σκέφτεσαι από τώρα. Εκείνη;»

Σαν απόφαγαν, πλήρωσαν και μπήκαν στο αυτοκίνητό. Τα πρώτα χιλιόμετρα τα διατρέξανε αμίλητοι. Ο Δήμος, θέλοντας να πάψει να συλλογίζεται την αγάπη του, τον ρώτησε:

«Δεν το ήξερα πως κουβαλούσες μαζί σου τη φυσαρμόνικα. Είχε μεγάλη επιτυχία καθώς μάλιστα ταίριασε και με την κιθάρα του Μισέλ. Έδωσε άλλον τόνο στο γλέντι».

«Την κουβαλώ πάντα μαζί μου για παν ενδεχόμενο. Είναι σολ ματζόρε και μπορεί να παίξει ένα σωρό τραγούδια, γιατί, να ξέρεις, η φυσαρμόνικα δεν κουρδίζεται όπως η κιθάρα ή το βιολί ή το πιάνο. Κάθε φυσαρμόνικα μπορεί να παίξει ορισμένα μόνο τραγούδια και σε ορισμένη μόνο κλίμακα. Αυτή να πούμε δε μπορεί να παίξει το «Μινόρε της αυγής», τη «Φραγκοσυριανή» ή την «Κατιούσα». Γι΄ αυτό και έχω πολλές φυσαρμόνικες, έξι για την ακρίβεια: άλλες δύο ματζόρε, σε ρε και σε φα και άλλες τρεις μινόρε, σε φα, σε σολ και σε ρε».

«Έχεις ειδικότητα βλέπω» τον πείραξε

«Κοίτα, από τότε που ήμουν στο Γυμνάσιο έπαιζα φυσαρμόνικα.. Δεν ξέρεις πόσα κορίτσια έριξα χάρη σ΄ αυτήν, ούτε από πόσες δυσκολίες με έχει βγάλει. Στο στρατό, δεν ξέρω γιατί, δε με στείλανε στη Μακρόνησο αλλά σε ειδικό τάγμα «οπλιτών β΄ κατηγορίας», στα σύνορα Και να μας τύχει ένας διμοιρίτης μάγκας και καραμπουζουκλής, που του αρέσανε πολύ τα ρεμπέτικα και, χάρη στη φυσαρμόνικα, όχι μόνο δε με πέθαινε στη σκοπιά και τα καψώνια, παρά με έχρισε υπασπιστή του, με μόνη υποχρέωση να του παίζω όταν μερακλωνόταν».

Ο Δήμος συνέχισε την κουβέντα τους με ένα άλλο θέμα που τον απασχολούσε.

«Πού το βρήκες αυτό το ποίημα που απάγγειλες την παραμονή των Χριστουγέννων;»

«Την Ψαροφιλοσοφία, λες; Είναι του Ρούπερτ Μπρουκ, δεν ξέρω αν τον έχεις υπ΄ όψιν σου, αλλά τον θεωρώ έναν από τους καλούς Άγγλους ποιητές του 20ου αιώνα. Μόνο που πέθανε νωρίς. Υπηρετούσε στο βρετανικό εκστρατευτικό σώμα κατά την εκστρατεία των Δαρδανελίων το 1915, αλλά μολύνθηκε από τσίμπημα κουνουπιού, πέθανε εικοσιοχτώ χρόνών και τον θάψανε στη Σκύρο, όπου υπάρχει ακόμα ο τάφος του και μάλιστα έχουν στήσει και άγαλμα του, που το έφτιαξε ο Τόμπρος και τον εμφανίζει σαν αρχαίο έφηβο. Τα ποιήματά του έχουν μεταφραστεί και στα ελληνικά, εγώ όμως τα έχω διαβάσει στο πρωτότυπο».

«Προχτές, καθώς κουβέντιαζα με τη Βασιλική, δεν το άκουσα. Θες να μου το πεις τώρα;»

«Μετά χαράς» του λέει ο Αντρέας και αμέσως άρχισε να απαγγέλλει

 

Μες΄στα βαθιά ζεστά νερά, το μεσημέρι, ψάρια
χορτάτα από ανοιξιάτικα κι αθώα μυγαλούδια,
περνοδιαβαίνουν, αργοκλώθοντας, στο τολμηρό μυαλό τους
συστήματα κι οράματα ψαροφιλοσοφίας

Έχουμε, λεν, τους ποταμούς, τις θάλασσες, τις λίμνες…
Μα δε θα υπάρχει τάχατες το υδάτινο υπερπέραν;
Ο κόσμος τούτος, ο κακός, δε θάναι τάχα η πρόβα
του τέλειου κόσμου που έχτισε το Παντεξούσιο Ψάρι;

Μια μέρα σίγουρα θα βγει απ΄των νερών τα σπλάχνα
το μέγα το αγαθό και φανερό θα γίνει τότε σε όλους
τόσο νερό πως μάταια δε χύθηκε στον κόσμο.
Το είπε κι ο Έλλην Σολομός «ξηρόν δε θα ειν΄ το μέλλον».

Σ΄ένα νερό πιο υδάτινο, σε μια πιο λίμνη λίμνη
μακριά από απόχες, πετονιές, αγκίστρια και καμάκια,
εκεί αργοπλέει ο Άφθαρτος, εκείνος που εκολύμπα
προτού ακόμα να χυθούν στην Πλάση τα ποτάμια

Κάτω απ΄τη σκέπη του τρανού κι ασάλευτου μονάρχη,
θεϊκά σκουλήκια τρέφονται, μύγες και πεταλούδες.
Εκεί στα γάργαρα νερά τα μοσκομυρισμένα
ασφάλεια βρίσκει και τροφή, το πιο μικρό ψαράκι

Τα ψάρια αυτά αργοκλώθουνε στο τολμηρό μυαλό τους
κι ονείρονται Παράδεισους υδάτινους με δίχως
σύνορα, οχτιές και κίνδυνους, παγίδες και καμάκια.


«Σπουδαίο ποίημα. Δεν είναι μόνο το υπολανθάνον χιούμορ του αλλά και η πρωτότυπη θεματολογία του.

«Αυτό είναι το κύριο χαρακτηριστικό των ποιημάτων του Ρούπερτ Μπρουκ, πέρα από τον αναμφισβήτητο λυρισμό τους, που τον είχε καθιερώσει ως ποιητή από πολύ μικρήν ηλικία. Σε πολλά ποιήματά του ενδιαφέρεται να εξετάσει τι έγινε μετά το τέλος μιας γνωστής ιστορίας. Σε ένα, να πούμε, μιλάει για τον Μενέλαο και την ωραία Ελένη, όταν πια τέλειωσε ο πόλεμος και γύρισαν στη Σπάρτη, όπου ζήσανε μαζί ώσπου πέθαναν. Και περιγράφει πώς όσο γερνούσαν, γίνονταν παράξενοι, μαλώνανε συνεχώς, η Ελένη είχε γίνει μια γριά στρίγγλα κι ο Μενέλαος ένας γεροφαφλατάς, που όλο για το πάρσιμο της Τροίας μιλούσε και που κοιτώντας τη γυναίκα του, έτσι που είχε γίνει, αναρωτιόταν πως είναι δυνατό να ξεκίνησαν για χάρη της, χίλια πλοία με τα νιάτα όλης της Ελλάδας. Είναι ένα πολύ ωραίο ποίημα, μόνο που δεν το θυμάμαι απέξω, για να σου το πω».

«Κοίτα, η διερεύνηση του τύπου «και τι έγινε μετά;» έχει απασχολήσει πολλούς. Ο Καζαντζάκης να πούμε στον Οδυσσέα του αυτό ακριβώς περιγράφει. Τι έγινε όταν γύρισε πια στην Ιθάκη αλλά δε μπορούσε να κάτσει ήσυχος και ξεκίνησε νέες περιπλανήσεις».

«Μα κι ο Μπρέχτ, μου φαίνεται πως σ΄ αυτό το πνεύμα έγραψε για τον Σβέικ στο Τρίτο Ράιχ».

«Τώρα που ανέφερες την Ελένη, σκέφτηκα πως οι αρχαίοι Έλληνες, επειδή λάτρευαν την ομορφιά, ήταν πολύ ανεκτικοί στους ωραίους ανθρώπους. Αν εξετάσουμε τη συμπεριφορά της, η Ελένη φέρθηκε αισχρά. Δεν κεράτωσε μόνο τον Μενέλαο, αλλά φεύγοντας με τον Πάρη, πήρε μαζί της μεγάλο μέρος του θησαυρού του. Και στην Τροία ήταν πάντα με το μέρος των Τρώων και κατά των Αχαιών».

«Αμ εκείνη η σκηνή, που περιγράφει ο Όμηρος: ο Μενέλαος με το σπαθί στο χέρι έξω από τα τείχη της Τροίας να αναζητά τον Πάρη να μονομαχήσουν κι αυτή την ίδια στιγμή να κάνει έρωτα μαζί του

εν ευνή φιλότητι έρον έντο»

συμπλήρωσε ο Αντρέας, διακόπτοντάς τον.

«Λοιπόν, παρά την απαράδεκτη συμπεριφορά της, ο Μενέλαος όχι μόνο δεν την έσφαξε όταν έπεσε η  Τροία και μπήκε στο παλάτι με το σπαθί στο χέρι, παρά, βλέποντας την, τόσο μαγεύτηκε από την ομορφιά της, που έπεσε στα πόδια της και την πήρε μαζί του στη Σπάρτη, κορώνα στο κεφάλι του, που εκείνη είχε στολίσει καταλλήλως. Και οι Έλληνες της τα συγχώρησαν όλα και τη μοιχεία και την κλοπή και την προδοσία, επειδή ήταν ωραία».

«Σάμπως και του Αλκιβιάδη δε του τα συχωρούσαν όλα τα καμώματα οι Αθηναίοι, γιατί ήταν όμορφο παιδί;»

Κατόπιν ο Δήμος, αλλάζοντας θέμα, τον ρώτησε για τις επιτυχίες του με τις γυναίκες.

«Δε μου λες, βρε Αντρέα, πώς τα καταφέρνεις και ρίχνεις τόσο εύκολα τις γυναίκες; Σε ρωτάω φυσικά από ακαδημαϊκό καθαρά ενδιαφέρον. Αν θες μη μου απαντήσεις.»

«Γιατί να μη σου απαντήσω. Βέβαια εσύ δεν είσαι του ίδιου τύπου με μένα, αλλά η πείρα, η παντός είδους πείρα, μπορεί να φανεί στον καθένα χρήσιμη. Λοιπόν εφαρμόζω μια μέθοδο που έχει ως τώρα αποδειχτεί αλάνθαστη. Στις γυναίκες με κακή, ας το πω έτσι, φήμη, τις λεγόμενες εύκολες, καθώς και στις πόρνες, όταν παλιά τις επισκεπτόμουνα, συμπεριφέρομαι με ευγένεια και σεβασμό, σα να πρόκειται για καθώς πρέπει κυρίες. Αυτό τις ξαφνιάζει, τις κολακεύει πολύ και έτσι τις ρίχνω αμέσως. Με τις κυρίες πάλι, για τις οποίες δεν έχει ακουστεί κουβέντα και γενικά είναι  ανεπίληπτες και αυστηρές, φέρνομαι πολύ τολμηρά, σχεδόν χυδαία. Όπως με την Αναστασία καληώρα. Αυτό τις σοκάρει και τις ερεθίζει ταυτόχρονα και πέφτουνε πιο εύκολα».

Όταν ανέφερε το όνομα της τελευταίας αγάπης του, σοβάρεψε. Σχεδόν σκυθρώπιασε

«Όπως σου είπα και τότε που πεζοπορήσαμε στον Ελαιώνα, για πρώτη φορά ένοιωσα αναστολές και θαρρώ πως οφείλονται στην Αναστασία. Φοβάμαι πως την έχω ερωτευθεί. Το φαντάζεσαι;»

Τον διασκέδασε το ύφος του, γιατί έδειχνε σα να ήθελε να απολογηθεί. Κατόπιν όμως συνέχισε διαφορετικά

«Βάζω στοίχημα πως δεν πήρες είδηση πως και άλλο πρόσωπο της παρέας μου είχε κολλήσει».

«Ποια;» απόρησε

«Όχι «ποια», «ποιος», είναι το σωστό».

«Τι λες τώρα;»

«Εσύ φυσικά, απορροφημένος με την αγάπη σου δε θα κατάλαβες πως μεταξύ των φίλων της ήταν και κάποιος, άντρας μεν, ma non tropo fanatico, όπως λέει ένα ιταλικό ανέκδοτο, που μου κολλούσε συστηματικά»

«Ποιος μωρέ;»

«Εκείνος ο μαλλούρας ο Τζέφρυ».

«Μη μου πεις, ώστε τοιούτος ο Τζέφρυ και δεν του φαινότανε με τόσα γένια».

«Προφανώς τα έχει για καμουφλάζ. Φυσικά δεν του έδωσα καμιά σημασία. Χωρίς να είμαι ούτε ηθικολόγος, ούτε ρατσιστής, όπως το λένε τώρα, δεν τους πάω τους ομοφυλόφιλους. Για μένα, το γυναικείο κορμί είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να τύχει σε έναν άντρα, όπως και για τις γυναίκες το ανδρικό κορμί. Βέβαια πιστεύω πως είναι απόλυτο δικαίωμα όλων των ανθρώπινων όντων να βρίσκουν την ηδονή με όποιον τρόπο γουστάρουν και από όποια τρύπα θέλουν. Γούστο τους και καπέλο τους. Εφόσον είναι ενήλικοι και ό,τι κάνουν το κάνουν χωρίς καταναγκασμό, χωρίς υλικά ανταλλάγματα και χωρίς, επί πλέον, να με προκαλούν ή να με ενοχλούν, νομίζω πως δε μου πέφτει λόγος».

«Η Αναστασία σου, τι λέει επ΄ αυτού, γιατί όπως μου είπες, είναι θρήσκα και συντηρητική».

«Δεν το έχουμε πολυκουβεντιάσει αυτό το θέμα. Όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά γιατί δεν έτυχε. Βλέπεις ανάμεσα στους γνωστούς μας αλλά και στα «ρεμάλια της Πιερίας», δεν υπάρχει ούτε ένας με τέτοιες τάσεις. Μια φορά όμως συζητώντας για τον Σωκράτη και τους μαθητές του (γιατί όπως σου είπα είναι διαβασμένη) πιάσαμε το θέμα της αντιμετώπισης της ηδονής από τους αρχαίους Έλληνες. Στην αρχή επέμενε πως οι Αρχαίοι Έλληνες ήταν αμαρτωλοί και ανήθικοι. Αναγκαστικά της έκανα ολόκληρη διάλεξη αναπτύσσοντας τις απόψεις μου σχετικά. Δεν πιστεύω να τις ξέρεις».

«Δεν έτυχε να συζητήσουμε σχετικά».

«Ξέρεις έχω πάντα την τάση να αναζητώ λογικές εξηγήσεις σε κάθε τι που με απασχολεί. Ιδίως σε θέματα ιστορικά, φιλολογικά ή φιλοσοφικά. Λοιπόν από την αρχή με είχε προβληματίσει η αγάπη των αρχαίων Ελλήνων στο γυμνό και η ανεκτικότητα που έδειχναν στις σεξουαλικές ιδιαιτερότητες σε αντίθεση με την αποστροφή προς το γυμνό σώμα και την αδιάλλακτη απόρριψή των σεξουαλικών ιδιαιτεροτήτων που έδειχναν οι Εβραίοι. Λοιπόν νομίζω πως η αιτία της διαφοράς αυτής δεν έχει καθόλου θρησκευτικά ή ιδεολογικά αίτια, αλλά η πρώτη έχει μάλλον αισθητικά αίτια και η δεύτερη έχει καθαρά δημογραφικό χαρακτήρα».

«Τι κάθεσαι και λες τώρα» διαμαρτυρήθηκε ο Δήμος.

«Κι όμως έτσι είναι. Όπως θα ξέρεις τα εβραιόπουλα σε ηλικία λίγων ημερών υφίστανται περιτομή. Από την αρχαιότητα λοιπόν ήταν στόχος ειρωνικών σχολίων όταν βρίσκονταν γυμνοί μαζί με αλλόθρησκους. Έτσι, σταμάτησαν να πηγαίνουν στα λουτρά και τα γυμναστήρια γυμνοί, όπως πήγαιναν οι Έλληνες και η ταχτική τους αυτή με τον καιρό επενδύθηκε με θρησκευτικά ή ιδεολογικά χαρακτηριστικά.

»Όσο για τις σεξουαλικές ιδιαιτερότητες, θα ξέρεις πως οι Εβραίοι ανέκαθεν αποτελούσαν μειοψηφία. Ακόμα και στην ίδια την Παλαιστίνη, ακόμα  και στις μέρες της μεγάλης τους δόξας, τον καιρό του Δαβίδ και του Σολομώντα, δεν αποτελούσαν την πλειοψηφία του πληθυσμού του βασιλείου. Υπήρχαν Χαναναίοι, Φιλισταίοι, Αραμαίοι, Μαδιανίτες και ένα σωρό άλλοι. Ήταν λοιπόν ζήτημα εθνικής επιβίωσης η αύξησή τους και γι΄ αυτό από την αρχή της ιστορίας τους αντιμετωπίζανε κάθε είδους αντισύλληψη και κάθε είδους ερωτική πρακτική, που απέκλειε την τεκνοποίηση, με εχθρότητα. Αν δεις τι ποινές προβλέπει το Δευτερονόμιο για τους ομοφυλόφιλους θα φρίξεις. Δεν καταδίωκαν μόνο τους ομοφυλόφιλους αλλά και όσους έμεναν ανύπαντροι μετά τα εικοσιπέντε τους, τους έβλεπαν με μισό μάτι».

«Τώρα που το σκέφτομαι, νομίζω πως έχεις δίκιο».

«Έχω επισημάνει στη Βίβλο δυο χαρακτηριστικές περιπτώσεις. Αν θυμάσαι οι κάτοικοί των Σοδόμων συνήθιζαν τις ερωτικές παρεκκλίσεις, εξ ου και ο όρος «σοδομία». Όταν ο Λωτ, φιλοξένησε στο σπίτι του κάτι αγγέλους, οι Σοδομίτες κύκλωσαν το σπίτι και του ζητούσαν να τους παραχωρήσει τα ωραία αυτά τεκνά, δια τα περαιτέρω, οπότε ο Θεός οργίστηκε και κατέστρεψε τα Σόδομα…»

«Το πρόβλημα είναι πως δεν εφείσθη ούτε των αθώων βρεφών».

«Ούτε και τα γειτονικά Γόμορα, που δεν έφταιξαν σε τίποτα. Βλέπεις ο Θεός τους είχε τη χιτλερική αντίληψη της συλλογικής ευθύνης. Εν πάση περιπτώσει, ο Λωτ με τη γυναίκα του και τις δυο κόρες του, κατάλληλα προειδοποιημένος, την κοπάνισε από τα Σόδομα και κατέφυγε σε ένα βουνό, αλλά στο μεταξύ η γυναίκα του έγινε στήλη άλατος. Έμεινε λοιπόν μόνος του με τα κορίτσια, που πρέπει να ήταν δεκαοχτώ με είκοσι χρονών, δηλαδή πάνω στα ντουζένια τους και όπως ήταν φυσικό ένοιωθαν τη στέρηση της ανδρικής συντροφιάς. Μια μέρα λοιπόν η μεγαλύτερη λέει στην αδερφή της: «Εδώ που βρισκόμαστε δε θα βρούμε ποτέ άντρα. Ξέρεις τι λέω; Να μεθύσουμε τον πατέρα μας και να πλαγιάσουμε μαζί του». Η μικρή συμφώνησε και αφού μέθυσαν τον Λωτ, πλάγιασε μαζί του η μεγάλη. Την επόμενη νύχτα τον ξαναμέθυσαν και πλάγιασε η μικρή. Από την ένωση του Λωτ με τις κόρες του γεννήθηκαν ο Μωάβ και ο Βεν Αμών. Ε, λοιπόν αυτή η καραμπινάτη αιμομιξία, που στην ανεκτική κοινωνία μας επισύρει ποινικές κυρώσεις, στη Βίβλο σχολιάζεται ανώδυνα, αφού κατέληξε σε τεκνοποιία».

«Λοιπόν, το πιστεύεις πως δεν είχα προσέξει αυτή την περικοπή της Παλαιάς Διαθήκης» τον βεβαίωσε ο Δήμος.

«Μα όπως είναι φυσικό, την παραλείπουν με αιδημοσύνη. Η άλλη περίπτωση αφορά τον Αυνάν, που ήταν ο νεώτερος γιος του Ιούδα, γιου του Ιακώβ δηλαδή δισέγγονος του Ισαάκ. Ξέρεις τώρα: Αβραάμ εγέννησεν Ισαάκ, Ισαάκ εγέννησεν Ιακώβ και τα ρέστα. Όταν ο μεγαλύτερος αδερφός του, που δε θυμάμαι πώς λεγόταν, πέθανε, υποχρεώθηκε, σύμφωνα με τον μωσαϊκό νόμο, να παντρευτεί τη χήρα του. Αυτός όμως δεν ήθελε να κάνει παιδί μαζί της, που μάλιστα δεν θα εθεωρείτο σύμφωνα με τον νόμο δικό του αλλά του μακαρίτη και έτσι πλάγιαζε μεν κανονικά μαζί της, αλλά την ώρα της εκσπερμάτωσης αποτραβιόταν και το σπέρμα του χυνόταν έξω. Ε, λοιπόν αυτό θεωρήθηκε έγκλημα.

«Όχι μόνο θεωρήθηκε αλλά εξακολουθεί από τους παπάδες να θεωρείται, αν όχι βέβαια έγκλημα, οπωσδήποτε όμως αμάρτημα».

«Επί πλέον στιγματίστηκε στους αιώνες των αιώνων και όλως αδίκως  ως επώνυμος της μαλακίας. Τώρα από τους Ιουδαίους, που αν το καλοεξετάσεις είχαν κάποιο δίκιο να αποστρέφονται όλες τις πρακτικές που εμπόδιζαν την τεκνοποιία, η αποστροφή και η απόρριψη πέρασε και στις άλλες δύο μονοθεϊστικές θρησκείες, το χριστιανισμό και τον ισλαμισμό, που δεν αντιμετώπιζαν δημογραφικά προβλήματα, μια που απευθύνονταν σε όλα τα έθνη».

«Δεν ξέρω για το Ισλάμ, δεν έχω διαβάσει σχετικά, αλλά για τον Χριστιανισμό ο Ιουδαϊσμός αποτελεί τη βάση στην οποία στηρίζεται. Κατά την ύστερη Αρχαιότητα επιχείρησαν οι Γνωστικοί να αποκαθάρουν τον Χριστιανισμό από τις ιουδαϊκές καταβολές του, αλλά οι πρώτοι Πατέρες της Εκκλησίας τους αντιμετώπισαν πολύ επιθετικά και αργότερα όταν οι Χριστιανοί πήραν την εξουσία εξαφάνισαν όσους Γνωστικούς είχαν απομείνει, δια πυρός και σιδήρου».

«Είναι τόσο έντονη η ιουδαϊκή αυτή αντίληψη στον Χριστιανισμό και το Ισλάμ, ώστε και σήμερα, που υπάρχει ο κίνδυνος του Έιτζ, η καθολική εκκλησία καταδικάζει τη χρήση του προφυλακτικού και στο Ιράν απαγορεύονται αυστηρά τα αντισυλληπτικά χάπια, τα προφυλακτικά και τα σπιράλ!»

«Και δε μου λες, μετά τη διάλεξη που της έκανες, η Αναστασία επείσθη πως οι αρχαίο Έλληνες δεν ήταν ανήθικοι;»

«Όταν της τα είπα και τέλειωσα, το πρώτο που με ρώτησε ήταν πώς ένας αλιβάνιστος σαν και μένα είχε διαβάσει τόσο πολύ τα «Ιερά Γράμματα» έτσι τα είπε.

«Να σου πω την ίδιαν απορία έχω κι εγώ».

«Ξέρεις, για να απορρίψεις κάτι, οτιδήποτε, πρέπει πρώτα να το μελετήσεις σε βάθος. Αυτή είναι η θέση μου. Ύστερα μπορεί να είμαι άθεος αλλά η ποίηση κι η ομορφιά με συγκινεί. Να πούμε τον Απόστολο Παύλο, δεν τον πάω καθόλου. Ένας άσκημος και κακοφτιαγμένος άνθρωπος ήταν, που επί πλέον είχε και ψώρα «σκόλοπα εν τη σαρκί» όπως γράφει, που δεν τον πλησίαζε γυναίκα και ο οποίος εμφανίζει τον Ιησού όπως θα τον ήθελε αυτός…»

«Όπως κατ΄ αναλογίαν είχε κάνει ο Πλάτωνας με τον Σωκράτη».

«Ακριβώς, αλλά μη με διακόπτεις. Που λες αυτός ο Παύλος με όλα τα αρνητικά του, έχει εντούτοις γράψει για την αγάπη, το ομορφότερο κείμενο που έχω διαβάσει. Ξέρεις στην πρώτη προς Κορινθίους επιστολή.

Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων

αγάπην δε μη έχω….»

Ο Δήμος δεν κρατήθηκε και συμπλήρωσε

«γέγονα χαλκός ηχών και κύμβαλον αλαλάζον»

«Για να ξαναγυρίσω όμως στην Αναστασία, της απάγγειλα κάποιες περικοπές από το Άσμα Ασμάτων, χωρίς φυσικά να της πω από πού είναι.. Διάλεξα τις τολμηρότερες και τις ερωτικότερες, να πούμε:

Ω! δώσε  μου  φιλιά,  στόμα με στόμα
γιατί η γλυκιά σου αγάπη
καλύτερη είναι κι απ’ το κρασί,
Πόσο όμορφη είσαι αγάπη μου!
Τα μάτια σου, σαν περιστέρια.
πίσω απ΄ των μαλλιών σου τη λόχμη.
Τα μαλλιά σου, ένα κοπάδι  κατσικάκια
που κατεβαίνουν από το όρος Γαλαάδ.

Τα δόντια σου, αρνάκια κάτασπρα
που ξεπροβάλουνε φρεσκοπλυμένα,
όλα λαμπερά κι ατόφια.
Τα χείλια σου, άλικη δαντέλα,
φτιαγμένα να ξυπνούν κάθε κρυμμένο πόθο.
Τα μάγουλα σου, ρόδια φουσκωμένα,
πίσω απ’ τις μεταξένιες μπούκλες σου.
Ο λαιμός σου, πύργος από ελεφαντόδοντο.
Τα βυζάκια σου, δυο ελάφια, δίδυμες γαζέλες,
που βόσκουν ανάμεσα στα αγριολούλουδα.
 Ο αφαλός σου του φεγγαριού κανάτα
και η κοιλιά σου, ένας σωρός με στάρι,
κάμπος σπαρμένος παπαρούνες.
Είσαι πανέμορφη, καλή μου.
Τίποτα πάνω σου δεν είναι περιττό.
Τι λυγερά που περπατάς με τούτα τα σανδάλια,
οι καμπύλες των μηρών σου σαν πολύτιμα πετράδια
σκαλισμένα από μάστορα λαμπρό,
κι από τα στήθη τ’ άγουρα, κρασί για να μεθύσω,
ανασεμιά μεθυστική, μ’ άρωμα από κυδώνι,
σαν το πρωτόβγαλτο κρασί που τα μυαλά σου παίρνει.

«Πού τα θυμάσαι ρε Αντρέα! Σ΄αυτή την εκδρομή όλο εκπλήξεις είσαι. Η Βασιλική έχει μείνει κατάπληκτη με σένα».

«Ξέρεις, το μόνο προσόν μου είναι η τεράστια μνήμη μου. Ύστερα, ό,τι είναι ωραίο με συνεπαίρνει. Από τότε που το διάβασα, και στη μετάφραση των εβδομήκοντα αλλά και σε μια μετάφραση ενός εβραϊστή από τη Μυτιλήνη, δε θα τον ξέρεις, Κώστας Φριλίγγος λεγόταν, με μάγεψε και έχω αποστηθίσει πολλά κομμάτια του. Πιστεύω πως είναι το πιο ερωτικό κείμενο της Αρχαιότητας, που μπροστά του ωχριούν  τα ποιήματα της Σαπφώς ή του Ανακρέοντα».

«Η Αναστασία τι είπε σαν σε άκουσε;»

«Είχε μεγάλη πλάκα η υπόθεση. Αρχικά την πάτησε. Δεν πρόσεξε αυτό το Γαλαάδ, να υποψιαστεί. «Να βλέπεις πόσο φιλήδονοι και ερωτομανείς ήταν οι αρχαίοι σου;» μου λέει επιτιμητικά και τότε εγώ της ξεφούρνισα την αλήθεια.

»Αμ δεν είναι οι αρχαίοι μου, οι Έλληνες δηλαδή, αρχαίοι είναι,  αλλά Εβραίοι. Αυτά που σου απάγγειλα είναι κομμάτια από το «Άσμα Ασμάτων» και βρίσκονται στην Βίβλο, που τη δέχεσαι σαν  θεόπνευστο και ιερό κείμενο»

«Και τι σου είπε;»

«Στην αρχή δε με πίστεψε. Ακόμα και σαν της έφερα να δει μια Βίβλο, που την είχα στη βιβλιοθήκη μου. Ήταν τόσο επηρεασμένη από τις φήμες γύρω από τα ρεμάλια της Πιερίας, που υποψιάστηκε πως είχαμε κατά κάποιον τρόπο τυπώσει πρόσθετες σελίδες για να σκανδαλίσουμε τους πιστούς. Φαντάσου! Είχε προηγηθεί βλέπεις η υπόθεση του αρχιμανδρίτη, του Σωφρόνιου. Τελικά, επειδή είναι σε όλα τα ζητήματα λεπτολόγα, πήγε και αγόρασε μια Βίβλο, σε έκδοση μάλιστα της Αποστολικής Διακονίας, και διαβάζοντας σ΄ αυτήν το Άσμα Ασμάτων, έμεινε άναυδη και με δικαίωσε. Τελικά συνεχίσαμε την κουβέντα μας και όταν της ανέφερα δυο γνωστούς αρχιμανδρίτες, που παρά τις γενειάδες τους είναι σαν αυτόν τον Τζέφρυ, συμφώνησε πως τουλάχιστον οι αρχαίοι Έλληνες δεν ήταν υποκριτές».

Η κουβέντα τους συνεχίστηκε αγγίζοντας άλλα θέματα το ίδιο ενδιαφέροντα, ώσπου αργά τη νύχτα φτάσανε στα σπίτια τους.

 

84 Σχόλια προς “Τότε που οι κοπέλες φορούσανε φουστάνια – 9 (μυθιστόρημα του Δημήτρη Σαραντάκου)”

  1. Πάντα γοητευτικός ο πατήρ Δημήτρης.

  2. Λεύκιππος said

    Τελικά διαβάζοντας αυτό το κομμάτι, έμαθα πολλά που δεν ήξερα ούτε φανταζόμουν ότι υπήρχαν.

  3. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ωραιότατο και το σημερινό. Το ενδιαφέρον αδιάπτωτο. Λέτε ο Δήμος να σμίξει με την Βασιλική του στα γεράματα; Αμ! ο Ανδρέας; Θα αφήσει τα επαναστατικά του και θα τον δούμε σε καμιά εκκλησιαστική οργάνωση; Ζωή, Σωτήρας ας πούμε! 😉

    Ανεξάρτητα από αυτά, το Άσμα Ασμάτων είναι το ανυπέρβλητο, το καταφχαριστήθηκα.

    Τιμή στην μνήμη του Δημ. Σαραντάκου, ευχαριστούμε, Νικοκύρη.

  4. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Επιπροσθέτως απολαυστικός και διδακτικός ο πατήρ Δημήτρης.

  5. Όντως έχει πάρει ελευθερίες ο μεταφραστής του Μπρουκ. Υπάρχει στίχος του Σολωμού «ξηρόν δε θα ειν΄ το μέλλον»; Εμένα μου θυμίζει τον αντίστοιχο (αλλά ανάποδο) στίχο του Κατσαρού. Σολωμός βέβαια είναι και το ψάρι.

  6. ΚΩΣΤΑΣ said

    Κι ένα (κάπως) πραγματολογικό. Αν αν ανέβηκε στο τραίνο από Σκοτίνα προς Θεσσαλονίκη, δεν συνάντησε η θεία του Ανδρέα Τέμπη και Πλαταμώνα, η Σκοτίνα έπεται αυτών. Ίσως όμως να αναφέρεται σε ταξίδι με αναχώρηση από κάποιον προηγούμενο σιδηροδρομικό σταθμό.

  7. phrasaortes said

    Η ιστορία της Σκοτίνας στον πόλεμο και τον εμφύλιο έχει ενδιαφέρον. Από παλιά βρισκόταν σε έχθρα με τον Άγιο Παντελεήμονα, οπότε τα δύο χωριά εντάχθηκαν σε αντίπαλα στρατόπεδα. Τελικά βέβαια και τα δυο χωριά ερημώθηκαν, αλλά με την ανάπτυξη του ορεινού τουρισμού οι οικονομίες τους αναζωογονήθηκαν.

  8. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    5 Έλα ντε;! Εχω μεγάλη περιέργεια για να μάθω ποιος είναι.

  9. voulagx said

    #: Μάλλον εννοεί την Ανω Σκοτινα. https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%86%CE%BD%CF%89_%CE%A3%CE%BA%CE%BF%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%B1

  10. Reblogged στις anastasiakalantzi59.

  11. Πέπε said

    Καλημέρα.

    Με τόσο Σόδομο και τόσον Αυνάν, μια ψυχή θα ξεσαλώσει σήμερα. Η φρουρά καλό θα ήταν να απορρίψει καλού κακού όλα τα σχόλια, του παρόντος συμπεριλαμβανομένου.

    > Δεν ξέρω αν στο έχω πει, ποτέ της δεν ήταν υπέρ του γάμου.

    Ε τότε πού πας ρε Καραμήτρο; Να πεις πως δεν ήξερες… Αλλά εσύ ήξερες!

    > Της έκανες την πρόταση για την οποία μου μίλησες;
    > Είχε μεγάλη επιτυχία καθώς μάλιστα ταίριασε και με την κιθάρα του Μισέλ.
    > Αυτό είναι το κύριο χαρακτηριστικό των ποιημάτων του Ρούπερτ Μπρουκ, πέρα από τον αναμφισβήτητο λυρισμό τους

    Είναι κάπως αφύσικοι πάντως οι διάλογοι. Τις προάλλες συζητάγαμε πώς του ήρθε να της πει εκείνη την περίεργη κουβέντα -δεν τη θυμάμαι αλλά ήταν χαρακτηριστικά ντεκαβλέ- και λέγαμε μήπως απλώς έτσι είναι όλο το ύφος του κειμένου, και όχι μια ατυχής επιλογή του ίδιου του ήρωα, σκόπιμη από πλευράς του συγγραφέα: ε, μάλλον αυτό είναι όντως.

    Αφύσικος μου φαίνεται και ο τόνος όλων των θεωρητικών συζητήσεων, π.χ. «…οι απόψεις μου: δεν ξέρω αν τις ξέρεις»! Αλλά ακόμη περισσότερο, το γεγονός ότι άτομα στοιχειωδώς εγγράμματα δεν έχουν καν ακουστά τρία από τα πιο διάσημα σημεία της Βίβλου, τα Σόδομα και Γόμορρα, τον Αυνάν, και το Άσμα Ασμάτων.

    Ωραίο το ποίημα. Δεν ξέρω πώς το σκέφτηκε ο Μπρουκ να βάλει Σολωμό μέσα, αλλά για ελληνική μετάφραση είναι ευφυέστατο!! (Αλλά έχει δύο στίχους υπέρμετρους.) Τώρα, το ότι δηλώνει ότι το διάβασε στο πρωτότυπο (όχι «και» στο πρωτότυπο) αλλά το απαγγέλλει στη μετάφραση, …

  12. Πέπε, ο Σολωμός δεν είναι στο πρωτότυπο, (εκτός αν μου ξέφυγε).

  13. Κιγκέρι said

    >>…μια γριά από το χωριό μας, που φαίνεται πως την έβλεπε για πρώτη φορά, φώναξε με πραγματική κατάπληξη: «Πω πω νερό!»

    Κάτι ανάλογο μου είπανε πριν από χρόνια για μια κοπελίτσα από χωριό των Γρεβενών, που αρραβωνιάστηκε με έναν Βολιώτη. Την πάει αυτός στο Βόλο να την γνωρίσει στους γονείς του, την πάνε τα πεθερικά να δει πρώτη φορά τη θάλασσα κι εκεί αυτή θάμαξε:
    «Πω πω νιρό! Κι είνι κι μπλιέ!»

  14. Πουλ-πουλ said

    Αυτή η ιστορία του Λωτ και των θυγατέρων του έδωσε την άδεια της (θρησκευτικής) αστυνομίας στους ζωγράφους να δημιουργήσουν τους πιο σκανδαλιστικούς-αισθησιακούς πίνακες σε παλαιές αιδήμονες εποχές.
    Εδώ ένας εκτενής κατάλογος.
    https://habilis-habili.blogspot.com/2013/11/blog-post.html

  15. 14 Μωρέ μπράβο!
    Στα δύο έργα του Jan Massys βλέπω και αυτό το προκλητικό ή συνωμοτικό βλέμμα προς το θεατή που τόσο σκανδάλισε τους θεατές της Ολυμπίας του Μανέ τρεις αιώνες μετά.

  16. Κιγκέρι said

    6,9: Τα πραγματολογικά της Σκοτίνας πάσχουν γενικώς. Δεν νομίζω να είναι αυτή η ετυμολογία του ονόματος, άσε που από την Άνω Σκοτίνα φαίνεται η θάλασσα!

  17. sarant said

    14 A μπράβο!

  18. Μενέλαος said

    Είναι βέβαιο ότι δεν υπάρχει στίχος του Σολωμού «ξηρόν δε θα ειν΄ το μέλλον», ούτε στα αποσπάσματα, ούτε πουθενά. Προφανώς έγινε μπέρδεμα με την 61η στροφή του «Εις τον θάνατον του Λόρδ Μπάιρον» που μιλάει για αργό μέλλον, όχι για ξηρό:

    «Πλανημένη η φαντασιά του
    μες στο μέλλον το αργό,
    που προσμένει τ’ όνομά του
    να το κάμει πλέον λαμπρό,»

  19. Ουφ !! Τέλος οι (πρωινες) αγροτικές εργασίες…Η πλάκα με το διήγημα είναι πως ζω αυτές τις μέρες κάτι ανάλογο αλλά γνωρίζω το τέλος καθότι άλλη επέστρεψε και εγώ αποφασίζω !

    Ελαφρώς με απογοήτευσε σήμερα το κείμενο αφού τόσες και τόσες λεπτομέρειες αναφέρονται κι όμως ο ομηρικός Αλέξανδρος ακόμα Πάρις αναφέρεται.
    Ακόμη και στον θαυμασμό των ΑΗΠ στο γυμνό ωραίο σώμα περίμενα ματαίως αναφορά στην σκηνή με την Φρύνη στο δικαστήριο !

    Τέλος την στιγμή που η μυθολογία των Εβραίων αποτελεί ( την επεκτατική) πίστη τόσων πολλων θεωρώ άκαιρη την σύγκριση της με άλλες μυθολογίες

  20. loukretia50 said

    14. Aκριβώς!
    Nice plot! Thanks to Lot, expose a lot…

    Επιβεβαιώνεται κι εδώ

    Human Drama and Psychological Insight: Rubens’s Lot and His Daughters
    «…This disturbing episode enjoyed a long and surprising afterlife in the art of Northern Europe. While theologians might argue that neither Lot nor his daughters acted out of lust, eroticism was clearly the major motivation for visual artists who represented the story…»

    https://www.metmuseum.org/blogs/now-at-the-met/2017/rubens-lot-and-his-daughters

  21. sarant said

    18 Ευχαριστούμε. Είναι μυστήριο αυτή η αναφορά.

  22. Αντώνης said

    #13
    «Qu d’eau, que d’eau!»
    https://www.histoire-en-citations.fr/citations/mac-mahon-que-d-eau-que-d-eau

  23. ΓΤ said

    ΓόμοΡα —> ΓόμοΡΡα

    Αυτό με τον Έλληνα ΣολΟμό τι είναι; Λογοπαίγνιο ή ανορθογραφία;

    ma non troPo —> ma non troPPo

    «Η δράση εκτυλίσσεται επί δικτατορίας. […] ώστε και σήμερα, που υπάρχει ο κίνδυνος του Έιτζ, […]».

    Πάντως, το πρώτο κρούσμα του AIDS στη χώρα μας το είχαμε το 1981…

    «εν ευνή φιλότητι έρον έντο» συμπλήρωσε ο Αντρέας, διακόπτοντάς τον.
    Πουθενά έτσι στην Οδύσσεια

    κ.λπ. κ.λπ.

  24. Πουλ-πουλ said

    5. Δύτης
    «Όντως έχει πάρει ελευθερίες ο μεταφραστής του Μπρουκ».
    Αν έχει πάρει ελευθερίες!

    Heaven
    Fish (fly-replete, in depth of June,
    Dawdling away their wat’ry noon)
    Ponder deep wisdom, dark or clear,
    Each secret fishy hope or fear.
    Fish say, they have their Stream and Pond;
    But is there anything Beyond?
    This life cannot be All, they swear,
    For how unpleasant, if it were!
    One may not doubt that, somehow, Good
    Shall come of Water and of Mud;
    And, sure, the reverent eye must see
    A Purpose in Liquidity.
    We darkly know, by Faith we cry,
    The future is not Wholly Dry.
    Mud unto mud! — Death eddies near —
    Not here the appointed End, not here!
    But somewhere, beyond Space and Time.
    Is wetter water, slimier slime!
    And there (they trust) there swimmeth One
    Who swam ere rivers were begun,
    Immense, of fishy form and mind,
    Squamous, omnipotent, and kind;
    And under that Almighty Fin,
    The littlest fish may enter in.
    Oh! never fly conceals a hook,
    Fish say, in the Eternal Brook,
    But more than mundane weeds are there,
    And mud, celestially fair;
    Fat caterpillars drift around,
    And Paradisal grubs are found;
    Unfading moths, immortal flies,
    And the worm that never dies.
    And in that Heaven of all their wish,
    There shall be no more land, say fish.

  25. ΣΠ said

    23 Πάντως, το πρώτο κρούσμα του AIDS στη χώρα μας το είχαμε το 1981…

    Όχι μόνο στην χώρα μας, παγκοσμίως οι πρώτες περιπτώσεις που ταυτοποιήθηκαν ήταν το 1981. Και το όνομα AIDS προτάθηκε το 1982.

  26. ΣΠ said

    Σε ένα, να πούμε, μιλάει για τον Μενέλαο και την ωραία Ελένη

    MENELAUS AND HELEN

    ⁠I

    Hot through Troy’s ruin Menelaus broke
    ⁠To Priam’s palace, sword in hand, to sate
    ⁠On that adulterous whore a ten years’ hate
    And a king’s honour. Through red death, and smoke,
    And cries, and then by quieter ways he strode,
    ⁠Till the still innermost chamber fronted him.
    ⁠He swung his sword, and crashed into the dim
    Luxurious bower, flaming like a god.

    High sat white Helen, lonely and serene.
    ⁠He had not remembered that she was so fair,
    And that her neck curved down in such a way;
    And he felt tired. He flung the sword away,
    ⁠And kissed her feet, and knelt before her there,
    The perfect Knight before the perfect Queen.

    ⁠II

    So far the poet. How should he behold
    ⁠That journey home, the long connubial years?
    ⁠He does not tell you how white Helen bears
    Child on legitimate child, becomes a scold,
    Haggard with virtue. Menelaus bold
    ⁠Waxed garrulous, and sacked a hundred Troys
    ⁠’Twixt noon and supper. And her golden voice
    Got shrill as he grew deafer. And both were old.

    Often he wonders why on earth he went
    ⁠Troyward, or why poor Paris ever came.
    Oft she weeps, gummy-eyed and impotent;
    ⁠Her dry shanks twitch at Paris’ mumbled name.
    So Menelaus nagged; and Helen cried;
    And Paris slept on by Scamander side.

  27. ΓΤ said

    25 ΣουΠου

    Ασφαλώς, μπρο, αλλά το κράτησα εντός συνόρων, για να το δέσουμε με το ότι «η δράση εκτυλίσσεται επί Χούντας».

    Οποία προορατικότης Πιερίας ρεμαλιών
    η κεφαλή μας εστερήθη των λοιπών αυτής μαλλιών

  28. leonicos said

    Γειά σας

  29. ΣΠ said

    Το λέει μεν ο Νικοκύρης, αλλά είμαστε σίγουροι ότι, κατά τον συγγραφέα, η δράση εξακολουθεί να εκτυλίσσεται επί χούντας;

  30. ΓΤ said

    29@ ΣουΠου

    Λόγια Νίκου δίχως γκαραντί;
    Αργαλειός χωρίς αντί

  31. kpitsonis said

    Μια μέρα λοιπόν η μεγαλύτερη λέει στην αδερφή της: «Εδώ που βρισκόμαστε δε θα βρούμε ποτέ άντρα. Ξέρεις τι λέω; Να μεθύσουμε τον πατέρα μας και να πλαγιάσουμε μαζί του». Η μικρή συμφώνησε και αφού μέθυσαν τον Λωτ, πλάγιασε μαζί του η μεγάλη. Την επόμενη νύχτα τον ξαναμέθυσαν και πλάγιασε η μικρή. Από την ένωση του Λωτ με τις κόρες του γεννήθηκαν ο Μωάβ και ο Βεν Αμών.

    Αν έτσι παρουσιάζεται στη Βίβλο η αιμομειξία του Λωτ, γιατί οι περισσότεροι ζωγράφοι την παρουσιάζουν δίκην παρτούζας; Με το συμπάθιο.

  32. Αγγελος said

    Αμίμητη η Ψαροφιλοσοφία!
    Για όσους δεν ξέρουν τόσο καλά τα ιερά γράμματα όσο ο αλιβάνιστος, ας επισημανθεί ότι the worm that never dies είναι αναφορά στο κατά Μάρκον Θ’ («ὅπου ὁ σκώληξ αυτῶν οὐ τελευτᾷ καὶ τὸ πῦρ οὐ σβέννυται», για τη Γέεννα του πυρός — αλλά βέβαια για τα ψάρια τα ατέλειωτα σκουλήκια είναι ευλογία!) και το there shall be no more land απηχεί το «ὁ πρῶτος οὐρανὸς καὶ ἡ πρώτη γῆ απῆλθον καὶ ἡ θάλασσα οὐκ ἔστιν ἔτι» της Αποκάλυψης (ΚΑ΄1).

  33. Παναγιώτης Κ. said

    @0. Τις πληροφορίες για τις φυσαρμόνικες ο Δ.Σ τις πήρε από τον κοινό φίλο Γρηγόρη Γ. (τον γελοιογράφο) ή έπαιζε ο και ίδιος φυσαρμόνικα;

  34. Παναγιώτης Κ. said

    Μου αρέσει η λογοτεχνία που σε μαθαίνει πράγματα, που σε πληροφορεί.
    Σήμερα υπήρξε αυτό το στοιχείο.
    Για τον ίδιο λόγο μου αρέσουν και τα ιστορικά μυθιστορήματα. Ειδικότερα όταν αναφέρονται στην ιστορική περίοδο την οποία μελετώ.

  35. ΓΤ said

    33@
    https://sarantakos.wordpress.com/2011/12/26/mnimimimis/amp/

  36. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Όταν ο Λωτ, φιλοξένησε στο σπίτι του κάτι αγγέλους, οι Σοδομίτες κύκλωσαν το σπίτι και του ζητούσαν να τους παραχωρήσει τα ωραία αυτά τεκνά, δια τα περαιτέρω, οπότε ο Θεός οργίστηκε και κατέστρεψε τα Σόδομα…»

    Γελάω μισή ώρα! Ώστε για τα …περαιτέρω δυο αγγελοτεκνών καταστράφηκαν τα Σόδομα και τα Γόμορρα; Ούτε που το θυμόμουν, αν το ήξερα και ποτέ. Γενικά ξέρουμε ότι ο Θεός στη Βίβλο καταστρέφει τις πόλεις όταν οι κάτοικοι πέσουν σε βαθιά αμαρτία.Παίρνει η μπάλα και τους γείτονες κατά περίπτωση ως φαίνεται 🙂

    19,>>ζω αυτές τις μέρες κάτι ανάλογο
    Τζη, αν είναι να διαλέξεις μεταξύ δύο, δικό σου θέμα ποιαν, αλλά αν είναι μία από …μία, διάλεξε τη μία κι όχι την καμία προσμένοντας ίσως μιαν άλλη μία 🙂

  37. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>( ποίημα Ψαροφιλοσοφία/Παράδεισος) δεν γίνεται αναφορά σε όνομα μεταφραστή και είναι κρίμα.

    Βρίσκω αυτό , χωρίς να έχω το βιβλίο-μήπως κάποιος με καλό ψαχτήρι (αχ Γιάννη Ιατρού) το βρει να δούμε:
    Ρουπερτ μπρουκ – τα απαντα ποιητικα εργα 1925 μεταφρασις γλαυκου αλιθερση
    https://metabook.gr/books/roypert-mproyk-ta-apanta-poiitika-ergha-1925-metafrasis-ghlaukoy-alithersi-roypert-mproyk-metafrasis-glaukoy-alithersi-326146?price=20-&payment_with=PayPal%2CViva

  38. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    37 Ωπ το έχει η Ανέμη,(δεν είναι αυτή η μετάφραση-δεν ξέρω να το αντιγράψω (και ξανά αχ Γιάννη Ι.)
    ΟΥΡΑΝΟΣ
    σελ.115
    » …Το μισοξαίρουμε μα η Πίστη μάς φωνάζει ότι στεγνό δεν είν ολότελα το μέλλον

    https://anemi.lib.uoc.gr/metadata/8/2/b/metadata-440-0000054.tkl?dtab=m&search_type=simple&search_help=&display_mode=overview&wf_step=init&show_hidden=0&number=10&keep_number=&cclterm1=&cclterm2=&cclterm3=&cclterm4=&cclterm5=&cclterm6=&cclterm7=&cclterm8=&cclfield1=&cclfield2=&cclfield3=&cclfield4=&cclfield5=&cclfield6=&cclfield7=&cclfield8=&cclop1=&cclop2=&cclop3=&cclop4=&cclop5=&cclop6=&cclop7=&isp=&search_coll%5Bmetadata%5D=1&&stored_cclquery=&skin=&rss=0&lang=el&ioffset=1&offset=1

  39. Κυκλοφόρησε το «Γλωσσάρι στο έργο του Νίκου Καζαντζάκη» του Β. Γεώργα. Έργο πολύχρονης ενασχόλησης. Ίσως στο ιστολόγιο ταιριάζει μια παρουσίασή του.
    https://diastixo.gr/sinentefxeis/ellines/18301-vasileios-a-georgas

  40. Triant said

    31 και προηγούμενα:
    Δεν ξέρω, έχω ξαφνικά την υποψία πως φεύγοντας ο Λωτ είπε στην γυναίκα του: Ρίξε μια ματιά πίσω μήν έχουμε ξεχάσει τίποτα 🙂

  41. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    3. >>το Άσμα Ασμάτων είναι το ανυπέρβλητο, το καταφχαριστήθηκα
    ε λίγο ακόμη

    Εγώ κοιμούμαι κι η καρδιά μου ξαγρυπνά.
    Φωνή του αγαπημένου· χτυπά την πόρτα.
    -«άνοιξε, αδερφή μου, ταίρι μου,
    περιστέρα μου, πανέμνοστή μου,
    τι το κεφάλι μου το νότισε η δροσιά
    και τους βοστρύχους μου τ᾽ αγιάζι της νυχτός».
    -«Γδύθηκα το χιτώνα μου, πώς να τον φορέσω;
    Ένιψα τα πόδια μου, πώς να τα λερώσω;»
    Εσυρε το χέρι του ο αγαπημένος στης κλειδωνιάς το μάτι
    και θροήθηκαν τα σπλάχνα μου γι᾽ αυτόν.
    Σηκώθηκα ν᾽ ανοίξω στον αγαπημένο μου·
    έσταξε σμύρνα από τα χέρια μου,
    τα δάχτυλά μου γέμισαν σμύρνα
    σαν άγγιξα το μάνταλο της κλειδωνιάς.
    Άνοιξα στον αγαπημένο μου·
    ο αγαπημένος είχε περάσει·
    βγήκε η ψυχή μου ακολουθώντας τον·
    (…)
    Βάλε με σφραγίδα στην καρδιά σου,
    ωσάν σφραγίδα στο μπράτσο σου·
    είναι δυνατή η αγάπη σαν το θάνατο
    και σκληρός ο πόθος σαν τον άδη·
    οι σπίθες της είναι σπίθες της φωτιάς,
    φλόγα του Θεού.
    Νερά ποτάμια δεν μπορούν
    να σβήσουν την αγάπη.

    Άσμα Ασμάτων/μετάφραση Γιώργος Σεφέρης)
    ………………………………………….
    Όμορφη, αψεγάδιαστη είσαι αγαπημένη. Αχ, μου ΄χεις κλέψει την καρδιά μου, αγάπη μου, αδελφή μου, μ΄ ένα σου βλέμμα μοναχά, μια χάντρα στο λαιμό σου.
    Μέλι κερήθρας στάζουνε τα δυο γλυκά σου χείλη, μέλι και γάλα αργοκυλούν στη γλώσσα σου από κάτω.

    Κήπος κλειστός, ολάνθιστος είσαι αγαπημένη, πηγή με γάργαρο νερό. Παράδεισος από δροσιές, παράδεισος από ροδιές το κάθε σου αυλάκι.

    Κανέλα, μοσχοκάλαμο κι ο νάρδος με τον κρόκο, και ρίζες αρωματικές του Λίβανου και σμύρνα και αλόη, και όποιο μύρο πεις, σε ΄σένα ευωδιάζουν.
    «Άσμα Ασμάτων», (μετφρ.: Λευτέρης Παπαδόπουλος,

  42. Ριβαλντίνιο said

    @ 36 ΕΦΗ – ΕΦΗ

    Αυτό συμβαίνει με τους αμετανόητους και είναι αποτέλεσμα των δικών τους επιλογών. Διαφορετικό είναι το παράδειγμα στο βιβλίο του Ιωνά που μετανόησαν οι Νινευίτες και ο Θεός δεν τους κατέστρεψε.

    Ο Κυριος του είπε του Ιωνά · “συ ελυπήθης δια μίαν κολοκύνθην, δια την οποίαν δεν εκοπίασες και την οποίαν δεν έθρεψες. Αυτή εφύτρωσε μίαν νύκτα και την άλλην νύκτα εχάθη. Εγώ δεν έπρεπε να λυπηθώ δια την μεγάλην πόλιν την Νινευή, εις την οποίαν, έκτος των ωρίμων κατά την ηλικίαν ανθρώπων, κατοικούν και περισσότερα από εκατόν είκοσι χιλιάδες νήπια, που δεν μπορούν να διακρίνουν το δεξί των χέρι από το αριστερόν των, όπως επίσης και ζώα πολλά;”

    Όπως οι Σοδομίτες θέλησαν να σοδομίσουν τους δύο αγγέλους , έτσι στο βιβλίο των Κριτών θέλησαν να κάνουν και οι Βενιαμινίτες με έναν Λευίτη. Τελικά κακοποίησαν την παλλακίδα του.

    Οι δε διεφθαρμένοι εκείνοι άνδρες ικανοποίησαν τας ορέξεις των και την εξηυτέλιζαν καθ’ όλην την νύκτα έως το πρωι. Οταν δε ήρχισε να εξημερώνη την εγκατέλειψαν ελευθέραν . Ενώ ακόμη ήτο όρθρος ήλθεν η γυναίκα εκείνη μέχρι της θύρας του οίκου, όπου ήτο ο σύζυγός της, έπεσεν αναίσθητος εμπρός εις την θύραν και έμεινεν εκεί έως ότου εφώτισεν. Την πρωίαν εσηκώθη ο σύζυγός της, ήνοιξε τας θύρας της οικίας και εξήλθε δια να συνεχίση τον δρόμον του. Αίφνης είδε την σύζυγόν του πεσμένην προ της θύρας και τας χείρας της να εγγίζουν το κατώφλιον. 😦 Είπε προς αυτήν· “σήκω δια να φύγωμεν”. Εκείνη όμως δεν απεκρίθη διότι ήτο νεκρά. Την επήρεν αυτός και την ετοποθέτησεν επάνω στον όνον του και επέστρεψεν στον τόπον του. Οταν έφθασεν επήρε την μάχαιράν του, εκράτησε την νεκράν γυναίκα του, την διεμέλισε εις δώδεκα τεμάχια, τα οποία και απέστειλεν εις όλην την περιοχήν των φυλών του Ισραήλ. Ολοι οι Ισραηλίται οι οποίοι είδον αυτά και έμαθαν το γεγονός έλεγαν· «ποτέ δεν συνέβη ούτε και είδαμε τέτοιο φρικτό κακούργημα από την ημέραν που έφυγαν οι Ισραηλίται εκ της Αιγύπτου μέχρι σήμερον. Σκεφθήτε δια το εγκλημα αυτό, πάρετε απόφασιν και αναλόγως να πράξετε”.

    Μαζεύτηκαν οι Ισραηλίτες και σκότωσαν σε μάχη 25.000 Βενιαμινίτες.

  43. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    42. Ρίβα, ευχαριστώ για την παράθεση των Γραφών. Χαώδεις ιστορίες. Εννοείται ότι δεν ήθελα να προσβάλω τη Πίστη κανενός, αλλά η σκηνή – ουρά με του Σοδομίτες να πολιορκούν το σπίτι του Λωτ για τα δυο όμορφα αγόρια, μου φαίνεται αστεία.Μην το ψάχνεις, χαρωπό μυαλό.

  44. spyridos said

    Εκει στο Αγιο Όρος γιατί δεν τους έχει κατακάψει ακόμα; Πάει χάλασε κι ο Θεός.
    Δεν τον φτιάχνουν πιά όπως παλιά.

  45. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    29 Ναι, μάλιστα είμαστε στον Γενάρη του 1974. Θα το δεις στην επόμενη και μεθεπόμενη συνέχεια.

    33-35 Απαντήθηκε

    39 Το έχω πάρει αλλά πού να βρω καιρό να το κοιτάξω…

  46. Ριβαλντίνιο said

    @ 43 ΕΦΗ – ΕΦΗ
    Ήταν σεξουαλικοί πρόγονοί αυτουνού εδώ . 🙂

    – Κι αυτός εκεί μ’ αρές , σαν γουρούν βατάρικο είναι.
    (…)
    – Μπρους στα τσακίδια , κι αν σας ξαναπιάσω εδώ θα βάλω το βλαμμένο να σας ξεκωλι@σει.

    @ 44 Spyridos

    Είναι που τον συγκρατούν οι προσευχές σου μάλλον …

  47. BLOG_OTI_NANAI said

    «όπως ήταν φυσικό ένοιωθαν τη στέρηση της ανδρικής συντροφιάς»

    Τι βλέπουν τα ματάκια μου;… Που στην ευχή το λέει αυτό; Η περικοπή λέει ξεκάθαρα ότι σκοπός τους ήταν να αφήσουν απογόνους, να υπακούσουν δηλ. στην εντολή της τεκνογονίας και όχι να κάνουν σεξ… Όμως, ο σκοπός που ήταν να μην φέρουν το στίγμα της ατεκνίας δεν ήταν αρκετός και η πράξη κατακρίνεται αφού Αμμωνίτες και Μωαβίτες δεν μπορούν να μπουν στη συναγωγή του Κυρίου.

  48. Ριβαλντίνιο said

    @ 47 BLOG_OTI_NANAI

    Και που όμως ο Θεός φρόντισε και για τους Μωαβίτες και για τους Αμμωνίτες. Λέει στο Δευτερονόμιο ο Θεός στον Μωυσή :

    Είπε δε προς εμέ ο Κυριος· Μη τρέφετε εχθρικάς διαθέσεις κατά των Μωαβιτών και μη αναλάβετε πόλεμον εναντίον των· διότι εγώ δεν θα σας δώσω κληρονομίαν από την χώραν αυτών, επειδή στους απογόνους του Λωτ έχω δώσει ως κληρονομίαν την Αροήρ, την Μωάβ.

    Θα φθάσετε πλησίον των Αμμανιτών. Μη δείξετε εχθρικάς διαθέσεις εναντίον των και ούτε να αναλάβετε πόλεμον κατ’ αυτών, διότι από την χώραν των υιών Αμμάν δεν θα σας δώσω κανένα μέρος προς κληρονομίαν σας, διότι έχω δώσει αυτήν την χώραν ως κληρονομίαν στους απογόνους του Λωτ.

    Εξάλλου η Ρούθ , στην οποία είναι αφιερωμένο ένα ολόκληρο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, ήταν Μωαβίτισσα και πρόγονος του Δαβίδ και του Μεσσία.

  49. Κιγκέρι said

    6,9,16:

    Ίσως όμως να μην εννοεί τη Σκοτίνα, αλλά τα Σκοτεινά Πιερίας, χωριό που οι κάτοικοί του το εγκατέλειψαν ακριβώς επειδή δεν το έβλεπε ο ήλιος και έφτιαξαν άλλο χωριό, σε καλύτερη θέση, που το ονόμασαν Φωτεινά και από το οποίο βλέπω ότι καταγόταν ο Χρίστος Τσολάκης.

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A6%CF%89%CF%84%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CE%AC_%CE%A0%CE%B9%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%B1%CF%82

    Αυτά τα χωριά λοιπόν είναι στο δρόμο Κατερίνης – Ελασσόνας και θυμήθηκα μια φορά πριν από αρκετά χρόνια – καλοκαίρι, Κυριακή απόγευμα – που φεύγαμε από τον Πλαταμώνα για τη Λάρισα, εμείς κι άλλοι χίλιοισαράνταδώδεκα και είχανε πάρει φωτιά τα Τέμπη και τα είχανε κλείσει και μας έστελνε η Τροχαία από Κατερίνη – Ελασσόνα, τον γύρο του Ολύμπου, όπου, παρά την ταλαιπωρία και την τσατίλα πρόσεξα, όχι μόνο τις ταμπέλες Σκοτεινά / Φωτεινά, αλλά και αυτές για Άνω Μηλιά / Κάτω Μηλιά / Μέση Μηλιά!

  50. ΚΩΣΤΑΣ said

    49
    Χμμμ… Φωτεινά, πρώην Σκοτεινά… κάποια στιγμή μου πέρασε αδιόρατα από το
    μυαλό μου αυτή η σκέψη, αλλά το άφησα.

    Έκανα από παλιά το δρομολόγιο Κατερίνη – Ελασσόνα, μέσω Αγ. Δημητρίου. Ωραιότατη διαδρομή, αλλά ανηφόρες-κατηφόρες και κάτι στροφές οξείες γωνίες 25/30 μοιρών. Τώρα κάπως διόρθωσαν και τον δρόμο. Αξίζει μια τέτοια επιλογή δρομολογίου για όποιον βρεθεί κατά ‘κει, με στάσεις στον Άγ. Δημήτριο, Λιβάδι και άλλα αξιοθέατα πέριξ, με κάποια απόκλιση από το κανονικό δρομολόγιο.

    Κι από τον αείμνηστο Χρίστο Τσολάκη άκουγα ιστορίες για το χωριό του.

  51. stratosbg said

    Reblogged στις a hairless ape.

  52. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα! Δεν μπορώ να βοηθησω στα τοπογραφικά, δεν τα ξέρω καλά τα μέρη αυτά.

  53. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    34.
    >>Μου αρέσει η λογοτεχνία που σε μαθαίνει πράγματα, που σε πληροφορεί.
    Σήμερα υπήρξε αυτό το στοιχείο.
    Για τον ίδιο λόγο μου αρέσουν και τα ιστορικά μυθιστορήματα.

    Προσεκτικά και μέχρι ένα σημείο όμως! Υπάρχουν – πλήθος… – ιστορικά μυθιστορήματα που στην πραγματικότητα είναι ’’ιστορικά’’. Διότι ο συγγραφέας, σε πολλές περιπτώσεις, διαστρεβλώνει τα ιστορικά γεγονότα. Και αν αυτό το κάνει ‘μυθιστορηματική αδεία’, συγχωρείται και –ίσως- επιβάλλεται. Αλλά το κακό –και για μένα απαράδεκτο- είναι ότι συχνά γίνεται σκόπιμα…
    Ο πατήρ Σαραντάκος, βέβαια, βρίσκεται -νομίζω- εντός των ορίων των πραγματικών ιστορικών γεγονότων και τα εμπλέκει ωραία στα λογοτεχνήματά του.
    ====+==
    Να θυμηθούμε το εμπνευσμένο και πρωτότυπο (από το πρωτότυπο…) «Κραταιά ως θάνατος αγάπη» του Μ. Χατζηδάκι από το ‘Άσμα Ασμάτων’.

  54. Costas Papathanasiou said

    Καλησπέρα.
    5,8,12,18,21,23 : Έχει τον τρόπο του ο Δημήτρης Σαραντάκος να κεντρίζει το ενδιαφέρον του αναγνώστη του, προτρέποντας ή προκαλώντας -ίσως- και κάθε ασύγγνωστο εν προκειμένω υποκείμενο να ασεβήσει ακόμη και προς όποιο απογνώσεως κείμενο. Οπότε, για παράδειγμα, το ότι “ο Μενέλαος όχι μόνο δεν την έσφαξε όταν έπεσε η  Τροία και μπήκε στο παλάτι με το σπαθί στο χέρι, παρά, βλέποντας την, τόσο μαγεύτηκε από την ομορφιά της, που έπεσε στα πόδια της και την πήρε μαζί του στη Σπάρτη, κορώνα στο κεφάλι του”, σαφώς και μεταφράζεται φιλοπαιγμόνως σε ομολογία ήττας-κατά κράτος-Μυκηνών, εξάγουσα έτσι αποτέλεσμα ποδοσφαιρικό : Πεντάμορφη-Γυναικοκτόνος=5-0(αλά Χαβάη), αλλά και υγειονομικό: Έρως=Κορωνο-υιός= Ανίκατος μαχαν.
    Αντιστοίχως, η “Ψαροφιλοσοφία” (που παραπέμπει προφανώς στην “Άμπελο”-φιλοσοφία) , προβάλλει ως εκ τούτου εξαρχής σαν μία παρήχηση του πρωτοτύπου πνεύματος του “Heaven” , νοούμενου ως χλεύη του Χριστινιασμού, ιδίως δε ως σαρκασμό για τους πιστούς τού ΙΧΘΥ, τους παρουσιαζόμενους ως ψαρεμένα./ψαρωμένα/“δικτυωμένα” όντα που ανοητολογούν φρονώντας πως παρά τη λασπουριά τους, θα αναγεννηθούν στο Επέκεινα ως κάτι Αγαθό.
    Εμμένοντας λοιπόν σε αυτή την ασεβή θεώρηση. το οκτάστιχο:
    “One may not doubt that, somehow, Good/ Shall come of Water and of Mud;
    And, sure, the reverent eye must see/ A Purpose in Liquidity.
    We darkly know, by Faith we cry,/ The future is not Wholly Dry.
    Mud unto mud!—Death eddies near—/ Not here the appointed End, not here!”,
    μειώνεται στο ελλιπέστατο — ιδίως ως προς λάσπη ωραία και κομβική για εμάς τους χοϊκούς— τετράστιχο:
    «Μια μέρα σίγουρα θα βγει απ΄των νερών τα σπλάχνα/ το μέγα το αγαθό και φανερό θα γίνει τότε σε όλους/ τόσο νερό πως μάταια δε χύθηκε στον κόσμο./Το είπε κι ο Έλλην Σολομός «ξηρόν δε θα ειν΄ το μέλλον».
    Όπου ο στίχος με το Wholly Dry (που λογοπαίζει υποδορίως με το Holy), γίνεται αντί άλλου καλύτερου ομότιμου ευρήματος (π.χ. Ανώσια Ξέρα), ρηχό αστειάκι σωλωμών με ωμέγα-τρία.
    Κι αν ήταν μόνον έτσι, και αγνοήσουμε -ασεβώντας πάντα- την αμφίσημη και περιπαικτική διατύπωση του ποιητή (που αντίστοιχη ανιχνεύεται στο Peace), χάνουμε και την εμπράκτως αυταπόδεικτη αλήθεια της ζωής του, την τραγική ειρωνεία πως κάποιο ασήμαντο ζωύφιο του βούρκου που μας θρέφει, κάποτε στο αίμα μας εισδύει και βορά του καταντούμε σηπτική.
    Εν κατακλείδι, η θεωρούμενη εδώ ως “ελεύθερη μετάφραση” του κατά Μπρουκ “Παράβυσσου”, μπορεί -πρωτίστως- να ιδωθεί ως παράφραση – μισής αλήθειας και ημίβλεπτου σκοπού, άλλης αξίας και ουσίας- αφού αστοχεί να μεταφέρει την λεπτή ειρωνεία αλλά και την αυτοσαρκαστική αγωνία του ποιητή που αδυνατεί κι αυτός να δεί εαυτόν σε μία μέλλουσα, γαλήνια θάλασσα αφθονίας.
    ΥΓ: Ωραία πάει εδώ, ως αντίστιξη ή και συμπλήρωμα, το ασμάτιο του Σεβαστιανού(:εδώ σε θέλω κάβουρα) προς Άριελ με τίτλο “Under the sea-1989” (Alan Menken, lyrics:Howard Ashman, vocals: Samuel Wright, βλ. https://www.youtube.com/watch?v=Fkusy4ylhiY ) αποδοθέν ως “Φως θαλασσί μπλε σμαραγδί – 1989” (στίχοι:Τάκης Καρνάτσος,Τραγούδι: Κρίστη Στασινοπούλου ως Άριελ, Γιάννης Παλαμίδας ως Σεμπάστιαν, Χορωδία:Εργαστήρι Παλιάς Μουσικής ) και αργότερα ως “ Μες στο Βυθό – 1998” ( ) Στίχοι:Άννα Ιωαννίδου, Χριστίνα Κουλουμπή (ομιλία) -τραγούδι: Άννα Ρόσση(ως Άριελ)/ Γιώργος Πετρόχειλος (ως Σεμπάστιαν), βλ. https://www.youtube.com/watch?v=uyB36wMgn6E )

  55. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Να συγχαρούμε τον Λεώνικο για τον έπαινο που έλαβε ως καλλιτέχνις (καλιτέχνισσα θα έλεγα αλλά μήπως δεν θ΄αρέσει στον Λ.) κατά την απονομή των φετινών Θεατρικών και Μουσικών Βραβείων «Κάρολος Κουν» η κόρη του Δανάη.
    «έπαινοι δόθηκαν στους καλλιτέχνες Σταύρο Δάλκο, Δανάη Καλαχώρα και Γιάννη Τσίρο.»
    https://www.in.gr/2022/05/09/life/culture-live/aponemithikan-ta-vraveia-karolos-koun/

  56. sarant said

    55 Μπράβο Λεώνικε!

    (Κι αν πάτε στην Εναλλακτική της Λυρικής, Πέμπτη με Κυριακή, θα ακούσετε και τη δική μου κόρη στη χορωδία)

  57. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @56. Ὄμορφα πράγματα. Συγχαρητήρια- καί στους δύο!

  58. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Καί γιά ὅσους δέν τό μυρίστηκαν ἀκόμη, ἕνα νέο μεγάλο κατόρθωμα τοῦ Ἱδρύματος Μ.Τριανταφυλλίδη (καί τῶν Γ. Παπαναστασίου, Δ. Χρηστίδη): Μετάφρασι τοῦ Ἐτυμολογικοῦ λεξικοῦ τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικής τοῦ . Chantraine. Σπεύσατε! 🙂

    @39. Πολύ τό χάρηκα τό νέο καί γιά τό Καζαντζακικό Γλωσσάρι. Σπεύδω! 🙂

  59. Κιγκέρι said

    56: Αχ, κρίμα, τις ίδιες ακριβώς μέρες χορεύει ο γιος μου στο Μιχάλης Κακογιάννης!
    Και τώρα ας αναφωνήσουμε όλοι μαζί οι υπερήφανοι γονείς: Κουκουβάου! 🙂

  60. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    55, 56, 59
    Α! Εύγε σας! 🙂
    56 χαχα, την άκουσα τη Μ. Εβδομάδα, χωρίς να ξέρω. Είμαι φαν της Μαρίνας 🙂

  61. BLOG_OTI_NANAI said

    48: Γεια σου Ριβαλντίνιο. Σίγουρα, παρά την εντολή για σεβασμό των συνόρων, η αναφορά αυτή, πάλι από το Δευτερονόμιο, δεν αφήνει αμφιβολίες:
    «ουκ εισελεύσεται Αμμανίτης και Μωαβίτης εις εκκλησίαν Κυρίου και έως δεκάτης γενεάς ουκ εισελεύσεται εις την εκκλησίαν Κυρίου και έως εις τον αιώνα» (Δευτ. 2,4)

    Επίσης:
    «και επάταξε Δαυίδ την Μωάβ και διεμέτρησεν αυτούς εν σχοινίοις κοιμίσας αυτούς επί την γήν, και εγένετο τα δύο σχοινίσματα τού θανατώσαι, και τα δύο σχοινίσματα εζώγρησε, και εγένετο Μωάβ τώ Δαυίδ εις δούλους φέροντας ξένια» (Β΄ Βασ. 8,2)

    Η Ρουθ, όπως λέει ο Χρυσόστομος, αποτέλεσε παράδειγμα ότι ο Θεός ήλθε για τη σωτηρία όλων:

    «Διά τούτο και της Ρουθ και Ραάβ μέμνηται, της μεν αλλοφύλου, της δε πόρνης .. αυτήν [την Ρουθ] ο Βοόζ ούτε τη πενίας καταφρόνησεν, ούτε την δυσγένειαν εβδελύξατο, ώσπερ ουν ο Χριστός την Εκκλησίαν δεξάμενος, και αλλόφυλον και εν πενία πολλή«.

  62. sarant said

    60 Ήσουν εκεί, στην εκκλησία στην Αρεοπαγίτου; Ήμασταν κι εμείς.

  63. Πορφυρογένης said

    ΖΗΤΗΜΑ 1ον: Το νεαρό χριστιανόπουλο ο Ριβαλντίνιος και ο μεταλληνιστής πάτρωνάς του ο Blogotinanai αερολογούν συστηματικά, αποφεύγοντας όπως ο Διάβολος το Λιβάνι να ανασκευάσουν τις δύο σημαντικότατες αποκαλύψεις του πατρός Σαραντάκου στο παρόν άρθρο. Γράφει ο αλησμόνητος Δημήτρης Σαραντάκος:

    1) «Κατά την ύστερη Αρχαιότητα επιχείρησαν οι Γνωστικοί να αποκαθάρουν τον Χριστιανισμό από τις ιουδαϊκές καταβολές του, αλλά οι πρώτοι Πατέρες της Εκκλησίας τους αντιμετώπισαν πολύ επιθετικά και αργότερα όταν οι Χριστιανοί πήραν την εξουσία εξαφάνισαν όσους Γνωστικούς είχαν απομείνει, δια πυρός και σιδήρου».

    2) «…τον Απόστολο Παύλο, δεν τον πάω καθόλου. Ένας άσκημος και κακοφτιαγμένος άνθρωπος ήταν, που επί πλέον είχε και ψώρα «σκόλοπα εν τη σαρκί» όπως γράφει, που δεν τον πλησίαζε γυναίκα και ο οποίος εμφανίζει τον Ιησού όπως θα τον ήθελε αυτός…»

    ΕΡΩΤΩ το αγνό χριστιανόπουλο Ριβαλντίνιο και τον παμπόνηρο πάτρωνά του Blogotinanai:

    – Συμφωνείτε με τον Δ. Σαραντάκο ότι εσείς οι Χριστιανοί εξαφανίσατε διά πυρός και σιδήρου τους Γνωστικούς, επειδής προσεπάθησαν να αποΪουδαιοποιήσουν τον Χριστιανισμό;

    -Συμφωνείτε με τον Δ. Σαραντάκο ότι ο βρωμερός ραββίνος Σαούλ-σαύλος-Παύλος ήτο κακάσκημος, είχε ψώρα κι επειδής δεν τον πλησίαζε καμμία γυναίκα, σκέφτηκε να απαγορεύσει (σ.σ.: από καθαρή ζήλεια) και σ’ εμάς τους εθνικούς το γαμήσι;

    -Κι αν δεν συμφωνείτε με όλα αυτά, γιατί επί 11 ώρες δεν τολμάτε να επιχειρηματολογήσετε κατά των ανωτέρω απόψεων του πατρός Σαραντάκου; Φοβάστε μή σάς βγάλει κόκκινη κάρτα ο μοναχογιός του ο κύριος Νίκος ή μήπως φοβάστε ότι θα ξεφτιλιστείτε πανελληνίως; Εδώ σε θέλω κάβουρα που περπατάς στα κάρβουνα…

    ΖΗΤΗΜΑ 2ον: Ο αποδεδειγμένα απατεών χριστιανός λόγιος κ. Blogotinanai έχει την εντύπωση ότι το παρόν Ιστολόγιο διαβάζεται αποκλειστικά από αγράμματους κάφρους που έχουν μαύρα μεσάνυχτα από Παλαιά Διαθήκη. Στο σχόλιο 61 ισχυρίζεται ΨΕΥΔΩΣ ότι ο Ιεχωβά (σ.σ.: δηλαδή ο Ιησούς Χριστός πρίν ενσαρκωθή) αντέδρασε στην αιμομιξία των θυγατέρων του Λώτ με τον πατέρα τους, με το να αποκόψει από την Εβραϊκή Συναγωγή τα προΪόντα αυτής της αιμομιξίας, Μωάβ και Αμμών.

    Ουδέν ψευδέστερον αυτού, η αποκοπή των Μωαβιτών από την Εβραϊκή Συναγωγή έγινε για άλλον λόγο: Με εισήγηση του μάντη Βαλαάμ από την Μεσοποταμία, οι πανέμορφες Μωαβίτισσες χρησιμοποιήθηκαν για να δελεάσουν τους άντρες του Ισραήλ ώστε να τις πηδήξουν και να ενδώσουν σε ανηθικότητα και σε ειδωλολατρία που σχετιζόταν με τον Βάαλ του Φεγώρ. Πολλοί Ισραηλίτες υπέκυψαν στον πειρασμό, κάτι που επέσυρε τον θυμό του Ιεχωβά και προκάλεσε το θάνατο 24.000 αντρών. (Αρ 25:1-3, 6, 9· 31:9, 15, 16) Επειδή οι Μωαβίτες δεν βοήθησαν τους Ισραηλίτες δίνοντάς τους ψωμί και νερό και επειδή μίσθωσαν τον Βαλαάμ να καταραστεί τον Ισραήλ, αποκλείστηκαν από το να εισέρχονται στην Εκκλησία του Ιεχωβά «ακόμη και μέχρι τη δέκατη γενιά».—Δευ 23:3, 4. Δεν αποκλείστηκαν λόγω της αιμομιξίας του Λώτ με τις θυγατέρες του, όπως ψευδώς ισχυρίζεται ο κ. Blogotinanai.

    Έχει και συνέχεια…

  64. Πορφυρογένης said

    ΖΗΤΗΜΑ 3ον : Στο σχόλιο 42, το χριστιανόπουλο ο Ριβαλντίνιο κάτι προσπαθεί να ψελλίσει για τον σοδομισμό των δύο Αγγέλων του Λώτ από τους κωλομπαράδες Σοδομίτες, αλλά δεν λέει λέξη για κάτι σημαντικότερο: Το ΠΗΔΑΛΙΟΝ του Αγίου Νικοδήμου (σ.σ.: ο Ποινικός Κώδικας της Αγίας Εκκλησίας μας) γράφει (σελ. 423, δείτε την εδώ https://tinyurl.com/bdhw5ea5 ) ότι ο Ιεχωβά – Ιησούς Χριστός τιμώρησε τον Αυνάν επειδή μαλακιζόταν!.. Ωστόσο, είναι πασίγνωστο ότι ο Ιεχωβά – Χριστός τιμώρησε τον Αυνάν για καθαρά ρατσιστικούς λόγους: Επειδής έκανε διακοπτόμενη συνουσία («εξέχεε επί την γήν») με τη νύφη του την Θάμαρ, με αποτέλεσμα να μή διαιωνίζεται το εβραϊκό του σπέρμα!.. Λέει επί λέξει η Γένεσις στο 38,9, στην Μετάφραση των Εβδομήκοντα: «(Ο Αυνάν)… όταν εισήρχετο προς την γυναίκα τού αδελφού αυτού, εξέχεεν επί την γήν τού μη δούναι σπέρμα τώ αδελφώ αυτού».

    ΓΡΑΦΕΙ επί λέξει με τα καταπληκτικά του ελληνικά ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: «Η μαλακία είναι τόσον μισητή κοντά εις τον Θεόν, ώστε οπού εθανάτωσε δι’ αυτήν τον Αυνάν… διότι αυτός πρώτος έδειξε το κακόν τούτο επάνω εις την γήν, από το οποίον ωνομάσθη Αυνανισμός και η μαλακία»!..

    Αμέσως μετά, ο Νικόδημος Αγιορείτης ισχυρίζεται κάτι τρομερό που ουδέποτε μάς εδίδαξαν στα ρωμέικα σχολεία: Ότι από το χωρίον 1,25 του Παύλου στην Προς Ρωμαίους Επιστολή συνάγεται από τους Πατέρες της Εκκλησίας ότι ο Γιαχβέ – Ιησούς Χριστός μισούσε τόσο θανάσιμα τους Έλληνες Σοφούς, που κατέστρεψε όλους τους Έλληνες, κάνοντάς τους να αγαπήσουν το ολέθριο πάθος της Μαλακίας!..΄

    Γράφει επί λέξει το «Πηδάλιον»: «Είναι γνώμη μερικών Διδασκάλων ότι ο Θεός μισώντας τόσον πολλά εκείνους τους υπερηφάνους Φιλοσόφους των Ελλήνων, τους αφήκε να κυριευθούν από αυτήν την αμαρτίαν, διά τιμωρίαν της ειδωλολατρείας των. Επειδή γνόντες τον Θεόν, ούχ ως Θεόν εδόξασαν. Συμπεραίνεται δε τούτο από εκείνο οπού λέγει ο θείος Παύλος δι’ αυτούς: «Διό και παρέδωκεν ο Θεός εν ταις επιθυμίας των καρδιών αυτών εις ακαθαρσίαν, του ατιμάζεσθαι τα σώματα αυτών εν εαυτοίς» (Προς Ρωμ. 1, 24), όπου με το αυτών εν εαυτοίς εφανέρωσε την μαλακίαν, κατά την οποίαν το αυτό σώμα ενεργεί και πάσχει αυτό εις εαυτό. »

    ΥΓ: Και κάτι για τον κύριο Σαραντάκο: Είναι αρκετά ύποπτο ότι στα 13 χρόνια λειτουργίας του Ιστολογίου του, ο αγαπητός μας κύριος Νίκος απαξιοί να ενημερώσει τους αστοιχείωτους αναγνώστες του για το εξής σημαντικότατο: Πότε η λέξις «Μαλακία» πήρε την σημασία του Αυνανισμού στην Θεία Ελληνική Γλώσσα!..

    ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ: Ο πρώτος ελληνόφωνος συγγραφέας που χρησιμοποίησε την λέξη «μαλακία» με την σημασία του αυνανισμού («δέφεσθαι» στα αρχαία ελληνικά) ήτο ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, άγιος Ιωάννης ο Νηστευτής (εκοιμήθη το 595) στον 8ο Κανόνα του, όπου αναφέρει επί λέξει:

    «ΚΑΝΩΝ Η΄: Ο μαλακίαν διαπραξάμενος, τεσσαράκοντα ημέρας επιτιμάται, ξηροφαγία διαιτώμενος και μετανοίας εκάστης ποιών εκατόν»!..

  65. sarant said

    Kαι το μαχαίρι τού’κοψε τα πορφυρά του γένια….

  66. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    62, Ναι! στην Αρεοπαγίτου και μετά στον προαύλιο του Μουσείου.
    Και του χρόνου! 🙂


    Το καταλάβαμε ότι θα έβρισκε ορεκτικά ο ασβέας

  67. Alexis said

    Μου άρεσε το σημερινό. Ωραίες αναζητήσεις και ενδιαφέροντες προβληματισμοί.

    #55, 56, 59: Συγχαρητήρια!

    #66 τέλος: Ήταν βούτυρο στο ψωμί του το σημερινό, ήταν αναμενόμενο να αναλάβει δράση. Εγώ έχω την απορία πώς ο Μπλογκ έχει χριστεί ας πούμε «βαθμοφόρος» της μεταλληνικής κλικός και ο Ρίβα εκτελεστικό όργανο! 😆

  68. # 36 τέλος

    Το κακό με τις επιστροφές είναι πως είναι μόνο τοπικές επιστροφές, ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω, άρα μόνο σε εντελώς νέα βάση έχει νόημα μια επιστροφή, πράγμα που συνήθως δεν έχουν στο μυαλό τους όσοι/ες επιστρέφουν.
    Τα σημερινά μου κριτήρια είναι ποιά έχει μεγαλύτερε παλάμες μια που ο πρώτος κανόνας του δεκάλογου για την τέλεια γυναίκα είναι να ξέρει εντριβή στην πλάτη και ναι μεν η τέχνη μαθαίνεται από όποια θέλει, αλλά οι παλάμες δεν μεγαλώνουν !
    Οπως βλέπεις τα κριτήριά μου είναι ωφελιμιστικά μεν, ντικειμενικότατα δε και μακριά από συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα !!

  69. # 55, 56, 59: Συγχαρητήρια!

    Μόνο την Δνάη στο θέατρο έχω δει.

    # 48

    πολύ στο…real estate το ρίξατε το πράμα, πόσο πιο απλά τα γράφει ο Ομηρος στην Ιλιάδα : γαία δ’ έτι ξυνή των ανθρώπων

  70. nikiplos said

    Καλημέρα. Συγχαρητήρια Λεώνικε!

    68@ Ωστόσο ο Αντρέας θέτει το αμείλικτο ζήτημα του πανδαμάτορος χρόνου. σε 15 χρόνια από τότε, που θα έχουν γεράσει, τι θα κάνουν? Και άλλα πολλά θα μπορούσε να πει κανείς, αλλά η καθημερινότητα και η αναβλητικότητα (η ψευδαίσθηση ότι υπάρχει πάντα χρόνος στο μέλλον για να αναβάλουμε κάτι) μας συνεπαίρνει. Σε αυτό το σημείο θα απάγγελνα έναν στίχο του Σαββόπουλου, αλλά δεν θα το κάνω για μη προφανείς λόγους… 🙂

  71. antonislaw said

    Καλημέρα σας! Καιρό είχα να γράψω -διαβάζω μεν-. Έχω δηλώσει φανατικός του πατρός Σαραντάκου και δη του συγκεκριμένου μυθιστορήματος το οποίο το περιμένω πώς και πώς. Και τι δεν είχε αυτή τη φορά: Όμηρο, Μπρουκ, Άσμα Ασμάτων και όλα αυτά μέσα στην πλοκή του έργου, πολύ όμορφο.

    Λεώνικε και Νικοκύρη συγχαρητήρια πολλά για τις κόρες σας, το μήλο κάτω από τη μηλιά!

    Επ’ευκαιρία μια ερώτηση για τις κατηγορίες των μελών της χορωδίας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής: οι γυναίκες διακρίνονται στις κατηγορίες: Υψίφωνοι και Μεσόφωνοι και οι άντρες: Τενόροι, Βαρύτονοι και Βαθύφωνοι.
    Η απορία που έχω-πέρα από το μικτό μισοί τίτλοι από τα ελληνικά, μισοί προερχόμενοι από ξένους όρους (πχ γιατί αναφέρει τενόρος και όχι και σοπράνο ;). Και επίσης οι γυναίκες γιατί «υψίφωνοι» και «μεσόφωνοι» και όχι υψίφωνες και μεσόφωνες;;

    https://www.nationalopera.gr/kalitexniko-dinamiko/xorodia/meli-xorodias/latest

  72. Πέπε said

    71
    Ίσως ο τενόρος (=κρατητής;) δε μεταφράζεται. Ο βαρύτονος είναι νομίζω baritono και στα ιταλικά. Ο βαθύφωνος στην πράξη λέγεται μπάσος, η υψίφωνος σοπράνο και η μεσόφωνος μέτζο ή μέτζο σοπράνο. Οπότε τελικά η τρέχουσα ορολογία είναι όλη στα ιταλικά, η επίσημη όλη στα ελληνικά πλην του δυσκολομετάφραστου τενόρου, και ο βαρύτονος είναι έτσι κι αλλιώς κοινός στις δύο γλώσσες. Η κλίση είναι στην καθαρεύουσα.

    Κοντράλτες (η χαμηλότερη γυναικεία φωνή) δεν έχει;

  73. antonislaw said

    Περί Ωραίας Ελένης:
    » Και στην Τροία ήταν πάντα με το μέρος των Τρώων και κατά των Αχαιών».

    Ήταν μεγάλη σουπιά η Ελένη,όμως δεν ήταν πάντα με το μέρος των Τρώων.
    Όπως γράφει η Δήμητρα Μήττα στις ψηφίδες για την ελληνική γλώσσα οι Τρώες την μισούσαν γιατί τη θεωρούσαν αίτιο του πολέμου ενώ ο Πρίαμος και ο Έκτωρας απλώς όργανο στο θέλημα των θεών. Και συνεχίζει πολύ εύστοχα:

    » Ποιους υποστηρίζει τελικά η Ελένη; Τους Έλληνες ή τους Τρώες; Ξέροντας τι κρύβεται στην κοιλιά του Δούρειου ίππου, μιμείται τις φωνές των συζύγων των αρχηγών των Ελλήνων για να προκαλέσει την απάντησή τους. Αυτό κάνει την πλάστιγγα της προτίμησής της να γέρνει προς τους Τρώες. Ωστόσο, δύο φορές η Ελένη αναγνώρισε τον Οδυσσέα, όταν εκείνος είχε μπει κρυφά στην πόλη, την πρώτη φορά ντυμένος ζητιάνος και παραμορφωμένος στο πρόσωπο από ζωγραφισμένες ουλές ή επειδή έβαλε τον Θόαντα να τον κακοποιήσει. Τη δεύτερη, όταν μπήκε μαζί με τον Διομήδη για να κλέψουν το παλλάδιον, το ξόανο της Αθηνάς, χωρίς το οποίο δεν θα κέρδιζαν τον πόλεμο οι Έλληνες, όπως είχε προβλέψει ο Έλενος, ο γιος του Πρίαμου. Η Ελένη όχι μόνο σιώπησε αλλά και τον βοήθησε (Απολλόδ., Επ. 5.10, 5.13, 5.21).

    Επιπλέον, τη νύχτα της άλωσης, ύστερα από συμφωνία με τον Οδυσσέα, από την ακρόπολη κάνει σινιάλο στον ελληνικό στόλο που παρέμενε κρυμμένος στην Τένεδο, για να επιστρέψει. Επιπλέον, άδειασε το σπίτι του Δηίφοβου από τα όπλα. Εκεί μπήκε ο Μενέλαος, σκότωσε τον Δηίφοβο έχοντας την πρόθεση να σκοτώσει και την Ελένη. Κάμφθηκε όμως μπροστά στη θέα του μισόγυμνου κορμιού της ή επειδή είχε προσπέσει ικέτισσα στον ναό της Αφροδίτης. Όταν οι άλλοι Έλληνες θέλησαν να τη λιθοβολήσουν, τα χέρια τους παρέλυσαν μπροστά στην ομορφιά του προσώπου και του κορμιού της.»

    https://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/mythology/lexicon/atreides/page_014.html

  74. antonislaw said

    73 ο Έκτωρ, του Έκτορος, με όμικρον, βέβαια, όχι το άλλο όπως το έγραψα και έβγαλε μάτι…

  75. antonislaw said

    72
    Όχι, δεν έχει κοντράλτες. Σε ευχαριστώ για τις διευκρινίσεις Πέπε.

  76. Αntonislaw να ξέρεις σε ένα ποστ σου λίγο παλιότερα δεν απάντησα γιατί δεν το είδα εγκαίρως, όχι από αγένεια 🙂

  77. antonislaw said

    76
    Νομίζω κατάλαβα σε ποιο αναφέρεσαι Δύτη, κανένα πρόβλημα! έλεγα μήμπας και είμαστε πράμα συμπέθεροι και δεν το ξέρουμε 😀 😀

  78. Πέπε said

    73
    Ναι, η ομορφιά ήταν αρετή στην περίεργη ηθική των αρχαίων.

  79. 77 Όι, δεν είμαι από δω εγώ 🙂

  80. Ριβαλντίνιο said

    Σύμφωνα με μια μυθολογική εκδοχή , η Ελένη στα Ηλύσια Πεδία τα έφτιαξε με τον Αχιλλέα και έκαναν έναν γιο που λεγόταν Ευφορίων.
    Ούτε στην άλλη ζωή δεν έμεινε πιστή στον Μενέλαο.

  81. Παναγιώτης Κ. said

    @53.Το ιστορικό μυθιστόρημα που η θεματολογία του αναφέρεται στην ιστορική περίοδο που μελετώ, δεν το διαβάζω για να αντλήσω ιστορικά στοιχεία. Αυτό γίνεται από τα βιβλία ιστορίας.
    Με ενδιαφέρει να διαβάσω πως ο λογοτέχνης έχει προσλάβει αυτή την περίοδο και πως αποδίδει την μικροϊστορία. Ως μικροϊστορία εννοώ την συμμετοχή και την δράση των απλών ανθρώπων στα γεγονότα.
    Δείκτες αξιοπιστίας είναι η μη παραβίαση των ιστορικών δεδομένων αφενός και αφετέρου να μην απέχουν πολύ από τις αφηγήσεις ανθρώπων που τα έζησαν και τους άκουσα να μιλούν για αυτά.
    Ένας άνθρωπος που γεννήθηκε στη δεκαετία του ΄50 έχει ακούσει δύο γενιές πριν να εξιστορούν συν την περίοδο που ό ίδιος έχει ζήσει.
    Χοντρικώς, είναι μια περίοδος ογδόντα χρόνων.

  82. BLOG_OTI_NANAI said

    Ο πορφυροσαχλαμάρας έχει κοντή μνήμη, οπότε ας πω ότι οι εκκλησιαστικοί λόγοι κινούνται σε διάφορα επίπεδα ανάλογα με το θέμα. Όταν αναφέρεται με αρνητικό τρόπο η «ελληνική σοφία» σε εκκλησιαστικά ή βυζαντινά κείμενα, αυτό αφορά πάντα την ειδωλολατρία. Διότι τιμούσαν στο έπακρο την ελληνική παιδεία και γλώσσα σε βαθμό να την θεωρούν δώρο θεού, πρώτιστο αγαθό, και να εκτιμούν την αγαθή περί ανθρώπου διδασκαλία των αρχαίων ως υψηλής αξίας αντίστοιχη με τη χριστιανική:

  83. Ριβαλντίνιο said

    @ 82 BLOG_OTI_NANAI

    Και λένε πως ο «ελληνοχριστιανισμός» είναι νεοελληνικό ιδεολόγημα. 1700 χρόνια προηγήθηκε ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. 🙂

  84. BLOG_OTI_NANAI said

    83: Και είναι απορίας άξιο, πώς είχαμε καταντήσει έτσι ώστε τουλάχιστον 20-25 χρόνια από τα τέλη των 80’ς είχαν το προνόμιο του αποκλειστικού μονολόγου όσοι έλεγαν αυτά και άλλα παρόμοια για τον ελληνισμό και μάλιστα είχαν ακροατήριο που καθόταν και άκουγε με ύφος σοβαρό και περισπούδαστο «αναλύσεις» που δεν αντέχουν σε κριτική.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: