Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μνήμη Ροβήρου Μανθούλη (1929-2022)

Posted by sarant στο 19 Ιουνίου, 2022


Πριν από δύο μήνες έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών ο σημαντικός σκηνοθέτης και συγγραφέας Ροβήρος Μανθούλης. Δεν είχα μπορέσει τότε να γράψω κάτι στο ιστολόγιο. Ένας φίλος του ιστολογίου, που μας διαβάζει από ένα γαλατικό χωριό, που γνώριζε τον εκλιπόντα, προθυμοποιήθηκε να μας στείλει το υλικό για τη σημερινή δημοσίευση. Έτσι, θα παρουσιάσουμε σήμερα την εισαγωγή από το βιβλίο του Ρ. Μανθούλη «Το ημερολόγιο του εμφύλιου διχασμού 1900-1974» (εκδόσεις Καστανιώτη).

Πρώτα όμως ένα σύντομο βιογραφικό.

Ο Ροβήρος Μανθούλης γεννήθηκε στην Κομοτηνή το 1929. Μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου γνώρισε, από πρώτο χέρι, τη μεταξική δικτατορία, την Κατοχή, την Αντίσταση και τον Εμφύ­λιο Πόλεμο. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Πάντειο, κινηματο­γράφο και θέατρο στο Πανεπιστή­μιο Syracuse της Νέας Υόρκης, διε­θνείς σχέσεις στη Σχολή Maxwell του ίδιου Πανεπιστημίου.

Έχει βραβευθεί τρεις φορές στο Φε­στιβάλ Θεσσαλονίκης, καθώς και από την Ένωση Κριτικών, για την ταινία «Ψηλά τα χέρια Χίτλερ». Το πραξικόπημα του 1967 τον βρήκε στο Φεστιβάλ της Ιέρ και στις Κάνες, με την ταινία «Πρόσωπο με πρόσω­πο». Η χούντα την απαγόρευσε και του αφαίρεσε το διαβατήριο.

Η γαλ­λική τηλεόραση του πρότεινε συ­νεργασία, η οποία κράτησε πολλά χρόνια. Γύρισε πολλά εθνολογικά ντοκιμαντέρ και στις πέντε ηπεί­ρους, την ταινία «Μπλουζ με σφιγ­μένα δόντια» στην Αμερική, καθώς και τις «Ακυβέρνητες Πολιτείες» του Στρατή Τσίρκα στα Ιεροσόλυμα, έργο που μεταδόθηκε πενήντα φο­ρές από τη γαλλική τηλεόραση. Γι’ αυτή την ταινία άρχισε να συλλέγει το υλικό που οδήγησε στο παρόν Ημε­ρολόγιο του Εμφύλιου Διχασμού.

Με την επάνοδο της δημοκρατίας στην Ελλάδα, από τη θέση του γενι­κού διευθυντή Προγράμματος και Εκπομπών, συνέβαλε στη μετατρο­πή του ΕΙΡΤ σε ΕΡΤ και, αργότερα, της ΥΕΝΕΔ σε ΕΡΤ2. Ανάμεσα στις πρόσφατες ταινίες του περιλαμβά­νονται: «Ο Ελληνικός Εμφύλιος Πό­λεμος», «Η δικτατορία των συνταγ­ματαρχών», «Η δική μου Γιάφα» (με θέμα τη διασπορά των Παλαιστινίων) και η ελληνογαλλική συμπαραγωγή «Lilly’s story», που πήρε μέρος στο Φεστιβάλ Βενετίας. Έχει μετάσχει σε κριτικές επιτρο­πές πολλών διεθνών φεστιβάλ, εξέ­δωσε έξι βιβλία, προϊόν των εμπει­ριών και των ιστορικών του μελε­τών, και χρημάτισε, για μια δεκαετία, εκλεγμένος πρόεδρος της ελληνι­κής κοινότητας του Παρισιού. Τι­μήθηκε με το Μετάλλιο της Πόλεως του Παρισιού για τη συμβολή του στη διάδοση των ελληνικών γραμ­μάτων και τεχνών στη Γαλλία.

Η εισαγωγή του Ροβήρου Μανθούλη από το βιβλίο του

Μου δόθηκε η ευκαιρία να γυρίσω μερικές ταινίες που αγγί­ζουν την πολιτική ιστορία της χώρας μας, την οποία ωστόσο έ­χω ζήσει και ο ίδιος από κοντά, πολύ κοντά. Οι ταινίες αυτές εί­ναι: «Ψηλά τα χέρια Χίτλερ», «Πρόσωπο με πρόσωπο», «Η Ελ­λάδα του Καραμανλή», «Οι ναυαγοί της Ιστορίας», «Ακυβέρνη­τες πολιτείες» (από το σχεδόν αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Στρατή Τσίρκα), «Ο Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος», «Βίοι πα­ράλληλοι του Εμφυλίου», «Η δικτατορία των συνταγματαρχών» και το  —σχεδόν αυτοβιογραφικό— «Lilly’s story». Μερικές άλλες ταινίες, παράλληλα, οι οποίες απαιτούν ιστορική τεκμηρίωση, α­ναφέρονται στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, την Γαλλία, την Αγγλία, την (τότε) Σοβιετική Ένωση, την Ιταλία, τη Ρουμα­νία, την Ιρλανδία, την Αυστραλία, την Κούβα, την Αργεντινή, την Αίγυπτο, τον Λίβανο, την Ιορδανία, το Ισραήλ και την επικρά­τεια της Παλαιστίνης, πρόσφατα. Προσθέτω δύο ακόμα έρευνες, για το Κυπριακό πρόβλημα και για την ανάμιξη της ελληνικής χούντας στο σκάνδαλο του Γουότεργκεϊτ, που οδήγησε στην α­ποπομπή του Νίξον από την προεδρία των ΗΠΑ. Πριν κατα­πιαστώ με το σενάριο τους, φρόντιζα πάντα να συλλέξω όλα εκείνα τα ιστορικά δεδομένα που σχετίζονται κάθε φορά με το θέμα και να τα καταγράψω με μια ημερολογιακή διάταξη, χρόνο με το χρόνο, μήνα με το μήνα, μέρα με τη μέρα όπου χρειαζόταν, ακόμα και ώρα με την ώρα καμιά φορά. Υπάρχει ο κίνδυνος, σε μια ταινία, τόσο η δράση όσο και οι διάλογοι ή η αφήγηση να είναι ανακριβείς ως προς την ιστορική αλήθεια, αν δεν βρεθεί τρό­πος να ελέγχονται διαρκώς.

Οι ταινίες, όπως και τα μυθιστορήματα, είναι, ή πρέπει να εί­ναι, μαρτυρίες μιας εποχής, μιας γενιάς, ενός μέρους της ανθρω­πότητας. Ο ιστορικός μελετάει τα γεγονότα μέσα από τα ντο­κουμέντα, ο σκηνοθέτης μέσα από τον άνθρωπο που τα έζησε. Οι ιστορικοί ειδικεύονται συνήθως σε ένα μέρος της Ιστορίας και έ­χουν ως σημείο αναφοράς τις χρονολογίες που αντιστοιχούν σ΄ αυτό το κομμάτι. Όμως ο άνθρωπος, όπου και αν βρίσκεται, εί­ναι συνισταμένη πολλών συντεταγμένων της Ιστορίας, πολλές από τις οποίες δεν είναι ορατές δια γυμνού οφθαλμού. Ένα ημε­ρολόγιο πρέπει να συμπεριλαμβάνει όλα τα γεγονότα που μπο­ρεί να υποψιαστεί κανείς πως είναι καθοριστικά για την εποχή του. Όταν καταχωρηθούν χρονολογικά και έρθουν δίπλα-δίπλα γεγονότα που μοιάζουν άσχετα μεταξύ τους, συμβαίνει καμιά φορά να βρεθείς μπροστά σε αποκαλυπτικές ιστορικές εκπλή­ξεις. Αυτός είναι ένας πρόσθετος λόγος που με έκανε να ξεκι­νάω κάθε φορά με την προετοιμασία ενός όσο γινόταν πιο ολο­κληρωμένου ημερολογίου. Χρονολόγιο θα ήταν ο σωστός όρος, αν το προσωπικό βίωμα δεν συνόδευε τις τρέχουσες ημερομη­νίες —τουλάχιστον από το 1936 και ύστερα— και αν δεν συμπλη­ρωνόταν από τα βιώματα των γονιών μου, προσφύγων του 1922, και ιδιαίτερα του πατέρα μου, που έζησε έντονα τον Α’ Παγκό­σμιο Πόλεμο, στη μνήμη του οποίου και αφιερώνεται το παρόν πόνημα.

Αυτές οι χρονολογίες και τα γεγονότα που συνδέονται μαζί τους έχουν βέβαια την αξία ότι επιλέχθηκαν, μέσα από ένα α­χανές υλικό, με προσωπικά και υποκειμενικά κριτήρια. Από αυ­τές που αναφέρονται στην ελληνική ιστορία, οι περισσότερες συνδέονται βασικά με την εξέλιξη του εθνικού Διχασμού και τη με­τατροπή του σε στυγνές δικτατορίες και γενικευμένο εμφύλιο πό­λεμο. Η αντικειμενικότητα και η ακρίβειά τους είναι συνάρτηση της πηγής από όπου προέρχεται το υλικό αυτό (γιατί, όπως ξέρουμε, τα ιστορικά πονήματα, ακόμα και τα τεκμήρια, δεν στε­ρούνται λαθών). Όμως, στο σύνολο τους, δεν μπορεί παρά να είναι χρήσιμες τόσο γι΄ αυτόν που θέλει να τοποθετήσει χρονο­λογικά κάποια ιστορικά γεγονότα όσο και γι΄ αυτόν που θέλει να προβεί σε μια στοιχειώδη ανάγνωση του 20ού αιώνα, του ελ­ληνικού αλλά και του ευρωπαϊκού —γιατί ό,τι γίνεται στην Ελ­λάδα είναι άμεσα εξαρτημένο από τις παράλληλες πολιτικές και πολεμικές εξελίξεις στον ευρύτερο ευρωπαϊκό χώρο.

Η πιο αμφιλεγόμενη περίοδος, όχι τόσο για τις ιστορικές χρονολογίες όσο για τις πολιτικές παρατηρήσεις, είναι η Εθνική Αντίσταση (1941-1944) και ο Εμφύλιος, ο οποίος ξεκινάει ουσιαστικά από τον Δεκέμβρη του 1944. Αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι, λόγω της μυστικότητας της δράσης και της παρά­νομης λειτουργίας των οργανώσεων της Αριστεράς, τα γεγονό­τα και η αποτίμησή τους δεν αποτυπώνονται πάντοτε στα αρ­χεία (αν και πολλά από τα αρχεία του ΚΚΕ και του Δημοκρατι­κού Στρατού έχουν διασωθεί). Άλλωστε, ακόμα και τα ελληνικά κρατικά αρχεία είναι ελλιπή, ιδιαίτερα τα στρατιωτικά. (Είναι γνωστό ότι η χουντική διοίκηση του στρατού προέβη στην κα­ταστροφή πολλών αρχείων, και όχι μόνο οπτικοακουστικού υλι­κού). Για τις περιόδους αυτές, πολύτιμες είναι οι προσωπικές μαρτυρίες, πολλές από τις οποίες έχουν δημοσιευθεί. Για την πε­ρίοδο του Εμφυλίου ιδιαίτερα, έχουν εκδοθεί τα τελευταία χρό­νια αρκετές σοβαρές ιστορικές μελέτες· μια από τις πιο εμπεριστατωμένες είναι το βιβλίο του Βασιλείου Κόντη Η αγγλοαμερικανική πολιτική και το ελληνικό πρόβλημα, 1945-1949 (Παρατη­ρητής, Θεσσαλονίκη 1984), το οποίο υπήρξε πολύτιμος οδηγός και για το παρόν χρονολόγιο.

Όταν ετοίμαζα την ταινία για τον Εμφύλιο του 1946-1949, το πρώτο ερώτημα που ορθώθηκε μπροστά μου ήταν από πού έ­πρεπε να αρχίσει η εξιστόρηση. Πόσο πίσω έπρεπε να πάω; Στο Λιτόχωρο, την πρώτη αυτή επίθεση των ανταρτών που συμπί­πτει με την ημέρα των εκλογών, δηλαδή με την αποχή της Αριστεράς, στις 31 Μαρτίου του 1946; Στη Συμφωνία της Βάρκιζας, που είχε προηγηθεί, και συμπίπτει με τη Συμφωνία της Γιάλτας, δηλαδή στις 12 Φεβρουαρίου του 1945; Στα Δεκεμβριανά, που ήταν βέβαια ο πρώτος Εμφύλιος, δηλαδή στις 3 Δεκεμβρίου του 1944 όταν η Αστυνομία πυροβόλησε τους διαδηλωτές στην πλα­τεία Συντάγματος, αφήνοντας περί τους τριάντα νεκρούς; Αλλά τι οδήγησε στα Δεκεμβριανά; Δεν εμφανίζεται έτσι στα ξαφνικά μια εμφύλια σύγκρουση… Μήπως έπρεπε να πάμε πιο πίσω, στο αντιβασιλικό κίνημα της Μέσης Ανατολής, στο πρώτο του 1943 και στο δεύτερο του Μαρτίου και Απριλίου του 1944; Ή μήπως ακόμα πιο πίσω, στη μεγάλη εμφύλια σύρραξη ανάμεσα στις α­ντάρτικες ομάδες του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ στα βουνά της Ηπεί­ρου; Σε όλες αυτές τις συρράξεις πλανάται η σκιά του εξόριστου στο Λονδίνο βασιλιά Γεωργίου Β΄, τον οποίο ο Τσόρτσιλ βιάζε­ται να ξαναφέρει στην Ελλάδα χωρίς δημοψήφισμα —ενός βα­σιλιά ο οποίος, με την πίεση των Άγγλων, είχε ήδη επιστρέψει α­πό την πρώτη του εξορία, το 1935, για να επιβάλει το 1936 την «4η Αυγούστου», δηλαδή τη δικτατορία του Μεταξά.

Από κάπου, βέβαια, έπρεπε ν΄ αρχίσει αυτή η ταινία! Γιατί ό­χι από το μεγάλο γεγονός που οδήγησε στην πανελλήνια αντί­σταση της Αριστεράς (στο ΕΑΜ, και το σημαντικό ένοπλο τμή­μα του, τους αντάρτες του ΕΛΑΣ, σε όλα σχεδόν τα ελληνικά βου­νά), από την κατάληψη δηλαδή της Ελλάδας απ’ τον γερμανικό χιτλερικό στρατό; Και, φυσικά, από την είσοδο της Βέρμαχτ στην Αθήνα, την 27η Απριλίου του 1941. Πώς εξηγείται όμως η άνο­δος της Αριστεράς και η ανάδειξή της σε αποκλειστική σχεδόν αντιστασιακή δύναμη, καθοδηγούμενη από ένα κόμμα, το ΚΚΕ, που πριν από τον πόλεμο δεν επηρέαζε πάνω από το 10 % του ελληνικού λαού;

Η Ελλάδα ήταν βασικά χωρισμένη —και μάλιστα από καιρό— σε βασιλικούς συντηρητικούς (αντιβενιζελικούς) και βενιζελικούς φιλελεύθερους (αντιβασιλικούς, που αποτελούσαν σίγουρα την πλειοψηφία του ελληνικού λαού, στην οποία και στηρίχτηκε το ΕΑΜ). Μήπως λοιπόν θα έπρεπε να είχαμε πάει ακόμα πιο πί­σω, στη δικτατορία του Μεταξά που εκτόπισε πολλούς φιλελεύ­θερους ηγέτες, μαζί με τους κομμουνιστές; Αλλά πώς θα εξηγη­θεί αυτή η δικτατορία της βασιλικής Δεξιάς αν δεν μιλήσουμε για το αιματηρό και αποτυχημένο «βενιζελικό» κίνημα του 1935; Και, φυσικά, για την κορυφαία εμφύλια σύγκρουση, την πιο βίαιη, αυτήν που σφράγισε με αίμα τις προσωπικές αντιπαλότητες και προκάλεσε μισό ακόμα αιώνα πολιτικής αλληλοεξόντωσης, δη­λαδή για την αντιβασιλική επανάσταση του 1922, η οποία δίκασε και οδήγησε στο εκτελεστικό απόσπασμα τη βασιλική κυβέρνη­ση, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, εξόρισε τη βασιλική οι­κογένεια καν οδήγησε στην ανακήρυξη της αβασίλευτης δημοκρατίας του 1924. Η εκτέλεση, ουσιαστικά, μιας ολόκληρης κυ­βέρνησης (βλ. «Δίκη των Έξ») ένα αποτέλεσμα μπορούσε, ασφα­λώς, να έχει: τον Εμφύλιο Διχασμό. Ένα διχασμό που είχε αρχί­σει νωρίτερα, αμέσως μετά το ξέσπασμα του πολέμου του 1914, με το όνομα «εθνικός», γιατί η χώρα οδηγήθηκε σε αυτόν από τις πιέσεις των αντίπαλων Μεγάλων Δυνάμεων, που προκάλεσαν τη διχοτόμηση όχι μόνο της εξωτερικής πολιτικής αλλά και της ίδιας της χώρας. «Η προσωπικότης του Βενιζέλου», γράφει ο Γρηγόριος Δαφνής (Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων), «είχε χωρίσει την Ελλάδα εις δύο στρατόπεδα, αλληλοϋποβλεπόμενα, αλληλοκατηγορούμενα, αλληλομισούμενα. Οι Έλληνες εγεννώντο και απέθνησκον βενιζελικοί ή αντιβενιζελικοί. Είχον παύσει να σκέ­πτονται πολιτικά. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος εσκέπτετο διά λογαριασμόν όλων των Ελλήνων». Κάπως έτσι έγινε και στην Κατοχή, με την Αριστερά, τη Δεξιά και τους αρχηγούς τους.

Μοιάζει βέβαια παράδοξο ν’ αρχίσει κανείς μια ταινία που έ­χει για θέμα της τον Εμφύλιο του 1946-1949 από τον Α’ Παγκό­σμιο Πόλεμο του 1914! Ωστόσο, ο Εμφύλιος δεν ήταν παρά ένας («ψυχρός») πόλεμος των Μεγάλων ανταγωνιστικών Δυνάμεων που περνούσε μέσα από τα ελληνικά κορμιά. Ο Ψυχρός Πόλε­μος ήταν η συνέχεια του Β’ Παγκόσμιου, που ήταν  συνέχεια του Α΄ Παγκόσμιου. Έτσι και ο Εμφύλιος Πόλεμος ήταν η συνέχεια των εθνικών και εμφύλιων διχασμών του αιώνα.

Μια Ελλάδα «υπό προστασία»

Όταν μια χώρα είναι «προστατευόμενη», στη διεθνή διπλωματι­κή γλώσσα ονομάζεται προτεκτοράτο. Αυτό ήταν ουσιαστικά η Ελλάδα μετά τη ναυμαχία του Ναβαρίνου που εξασφάλισε την ανεξαρτησία, αλλά όχι και την ακεραιότητά της. Οι ξένες δυνά­μεις, δηλαδή η Αγγλία, η Γαλλία και η Ρωσία, έθεσαν το νέο επαναστατικό κράτος, που αποσχίσθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, υπό την προστασία τους και εγγυήθηκαν την α­νεξαρτησία του, υπό όρους, απέναντι στον Σουλτάνο. (Ακόμα πιο προβληματική ήταν η αυτονομία της Κρήτης, παρά τις επα­νειλημμένες εξεγέρσεις των Κρητικών, στις οποίες αντιτάχθη­καν οι Σύμμαχοι για να μη δυσαρεστήσουν τον Σουλτάνο). Ό­μως, η Ελληνική Επανάσταση δεν είχε ολοκληρωθεί ακόμη. Το μεγαλύτερο μέρος της «γεωγραφικής Ελλάδας» παρέμεινε κάτω από τον οθωμανικό ζυγό. Μάλιστα, θα μπορούσε να πει κανείς πως μέχρι σήμερα η Ελληνική Επανάσταση του ’21 δεν έχει ολοκληρωθεί, και αυτό είναι η αιτία πολλών παθών της χώρας μας σε όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα. Για παράδειγμα, η Κύ­προς —που ανήκε μόνιμα στη «γεωγραφική Ελλάδα», μαζί με την Ίμβρο και την Τένεδο— έχουν μείνει απέξω. Η Κρήτη ενώ­θηκε με την Ελλάδα μόλις το 1912, και η Δωδεκάνησος μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1945!

Το Ανατολικό Ζήτημα

Καταρχάς, μετά την ήττα του Ναπολέοντα στο Βατερλό, οι Με­γάλες Δυνάμεις (Αυστρία, Ρωσία, Πρωσία, Γαλλία, Αγγλία), με πρωτοβουλία του Μέτερνιχ, συνέπραξαν σε μια «Ιερά Συμμα­χία», σκοπός της οποίας ήταν να καταπολεμήσουν τις αρχές της Γαλλικής Επανάστασης, να προλάβουν εθνικές εξεγέρσεις οπουδήποτε στην Ευρώπη και να διατηρήσουν παντού τα παρα­δοσιακά μοναρχικά καθεστώτα. Άλλωστε, αυτός είναι και ο λό­γος που ανάγκασαν αργότερα την Ελλάδα—που δεν είχε αρι­στοκρατική τάξη και βασιλική οικογένεια— να δεχτεί ξένο μο­νάρχη: τον Όθωνα στην αρχή και, μετά την εκδίωξή του, τη βα­σιλική οικογένεια των Γλίξμπουργκ. Όμως η εξασθένιση, στη νοτιοανατολική Ευρώπη, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (του «Μεγάλου Ασθενούς», όπως την ονόμαζαν) οδηγούσε αναπό­φευκτα σε ανακατατάξεις στα Βαλκάνια, που εντείνονταν λόγω των εξελίξεων που είχε δρομολογήσει η Γαλλική Επανάσταση. Το μέλλον της περιοχής αυτής και οι καινούριες σφαίρες επιρ­ροής που προσφέρονταν, χωρίς να ξεχάσουμε τα Στενά, δηλαδή τα Δαρδανέλια, για την τύχη των οποίων ενδιαφέρονταν όλες οι ναυτικές δυνάμεις, με πρώτη τη Ρωσία, όλα αυτά —αν προσθέ­σουμε και την «προώθηση προς Ανατολάς» (Drang nach Osten), παραδοσιακή πολιτική της Αυστρίας και της Πρωσίας— πήραν το όνομα «Ανατολικό Ζήτημα».

Το Ανατολικό Ζήτημα όμως έρχεται να το περιπλέξει η Ελλη­νική Επανάσταση και η τάση της για «προώθηση προς Βορράν», δηλαδή προς τη Θεσσαλονίκη —και πέραν αυτής—, γεγονός που έ­κλεινε το δρόμο στην Αυστρία και τη Γερμανία, γιατί η «προώ­θηση προς Ανατολάς» υπολόγιζε και στο «πέρασμα» που προ­σέφεραν οι πεδιάδες της ευρύτερης Μακεδονίας. Στο συνέδριο του Βερολίνου (1878) ο Μπίσμαρκ δήλωνε: «Αυτός που κατέχει τη Μακεδονία εξουσιάζει τα Βαλκάνια». Όπως γράφει ο Νίκος Σβορώνος στο βιβλίο του Επισκόπηση της νεοελληνικής ιστορίας, η Μακεδονία αποβαίνει στο εξής το καίριο σημείο του Ανατολι­κού Ζητήματος γιατί αποτελεί την οδό του Drang nach Osten…

Προς το τέλος του 19ου αιώνα, η Ελλάδα αναμένει κάθε ρωσοτουρκικό πόλεμο για να προωθηθεί σε καινούρια εδάφη. Ο 20ός αιώνας βρίσκει και την Ελλάδα και την Τουρκία χρεωμένες βαθύτατα: την Ελλάδα στους Αγγλογάλλους (που οργανώνουν το στρατό και το Ναυτικό της), την Τουρκία και στους Γερμα­νούς (που οργανώνουν τον δικό της στρατό και ενισχύουν την οικονομία της). Ο Γερμανός στρατηγός Λίμαν φον Ζάντερς εί­ναι ο πραγματικός αρχηγός των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων.

Είναι πια φανερό πως η Γερμανία και οι Δυνάμεις που την περιβάλλουν ασφυκτικά οδηγούνται σε πόλεμο. Στην αντιδικία τους για τις αφρικανικές αποικίες και στην «προώθηση προς Α­νατολάς» (που αργότερα ο Χίτλερ θα ονομάσει «ζωτικό χώρο») έρχεται να προστεθεί η πρώτη ανακάλυψη κοιτάσματος πετρε­λαίου, το 1901, στο Ιράκ, το οποίο ήταν ακόμα επαρχία της Οθω­μανικής Αυτοκρατορίας. Η Αγγλία δεν είναι μακριά. Έχει ήδη βάλει πόδι στην Αίγυπτο —μετά την αποτυχημένη εκστρατεία του Ναπολέοντα— και ελέγχει τα απέναντι Στενά, δηλαδή το κανάλι του Σουέζ.

 

197 Σχόλια προς “Μνήμη Ροβήρου Μανθούλη (1929-2022)”

  1. sxoliko said

    Καλημέρα!

  2. π2 said

    Σειρά βέβαια οι Ακυβέρνητες Πολιτείες και όχι ταινία. Την ξανάβαλε, λόγω του θανάτου του δημιουργού προφανώς, το Ertflix. Πολύ μου είχε αρέσει.

  3. Αφώτιστος Φιλέλλην said

  4. sxoliko said

    Ο τρίτος της παρέας

    Πήγαινε πάντα μπροστά
    ένα βήμα
    κραυγάζοντας λαλίστατος
    τη σιωπή μας,
    με το απολυτήριο της φυλακής
    ανελέητα στο χέρι.
    Και πίσω εμείς
    με λουλακί πουκάμισα
    σαν Ελλανόδικος Επιτροπή
    που δεν διαλαλεί
    των νικητών τις ήττες.
    Από της Αραχώβης θαρρώ
    τα ρείθρα
    σηκώθηκεν η σφαίρα
    που σφηνώθηκε
    στον αθωράκιστο γιακά του.
    Κι΄έπεσε κεραυνόπληκτος
    από εμφύλιο βόλι
    καθυστερημένο,
    ο Τρίτος της Παρέας.

    Γενάρης του 1945.

    Δυο βδομάδες μετά την αποχώρηση του ΕΛΑΣ από την Αθήνα. Περπατάω στη Ζωοδόχου Πηγής, γωνία Διδότου, έξω από το καφενείο Πλάζα (έτσι το λέγανε τότε) κοντά στον Εξάντα, τον εκδότη μου σήμερα. Όντας διαφωτιστής της ΕΠΟΝ Εξαρχείων, η γειτονιά με ήξερε υποθέτω. Και το υποθέτω γιατί εκείνη τη μέρα, με πλησιάζει ξαφνικά ένας γκεσταποοειδής μπράβος, μου λέει «ακόμα κυκλοφορείς εσύ, ρε παλιοκομμουνιστή;» και τραβάει το πιστόλι του. Ήταν δυο-τρεις περαστικοί που πρόλαβαν και του σηκώσαν το μπράτσο ψηλά. Η σφαίρα έφυγε προς τον ουρανό. Ίσως να εκπυρσοκρότησε από το άρπαγμα του χεριού.

    Πριν από 3 η 4 χρόνια, μια κοπέλα με βρίσκει στα Εξάρχεια και μου λέει «εγώ είμαι φαν της ποίησής σας» (ίσως την ήξερε από την Ανθολογία του Αποστολίδη). «Βγάζω ένα καινούριο περιοδικό και θα ήθελα ένα ποίημα σας». Δεν είχα στην Αθήνα ποιήματά μου, είπα να γράψω ένα. Πηγαίνοντας στον Εξάντα, θυμήθηκα την απόπειρα του 45. Θυμήθηκα τους δολοφονημένους, τους εκτελεσμένους,, τον Τάκη, τη Ματίνα, το Θανάση, τον συμμαθητή μου τον Δραμητινό. Που λείπουν μεν αλλά που είναι παρόντες, δε γίνεται αλλιώς. Και αυτό μ΄έκανε να σκεφτώ κάποιους στίχους του Έλιοτ, που μιλάνε για μια παρέα εξερευνητών του Ανταρκτικού, στην αρχή του 20ού αιώνα, που περπατάνε ώρες πολλές στις κάτασπρες παγωμένες πεδιάδες, μισο-κοιμισμένοι, μισο-ξύπνιοι, και μετριούνται κάθε τόσο για να δουν μην έπεσε κανένας κι΄έμεινε πίσω και δεν τον πήραν χαμπάρι, και ξαναμετριούνται και, κάθε φορά, βρίσκουν έναν παραπάνω !

    Αυτό μ΄έφερε στις ατέλειωτες πορείες των Ανταρτών, του Εμφυλίου κυρίως, που όπως μου λέγαν (σε μαρτυρίες στην ταινία μου για τον Εμφύλιο) περπατούσαν και τους έπιανε ο ύπνος ενώ περπατούσαν. Όμως αυτοί συχνά άφηναν πίσω τους νεκρούς. Σπάνια έφταναν όσοι ξεκίνησαν. Ύστερα απ΄όλες αυτές τις σκέψεις, έγραψα αυτό το ποίημα. Το περιοδικό βγήκε. Με το ποίημα μου. Πριν από δύο χρόνια, ανακαλύπτω ότι, την Ημέρα της Ποίησης, το Ισπανικό Ινστιτούτο Θερβάντες έβγαλε 6 φυλλάδια με 6 ποιητές, 3 Ισπανούς και 3 Έλληνες και ο ένας απ΄αυτούς ήμουν εγώ, με αυτό το ποίημα !
    https://manthoulis.wordpress.com/%ce%a3%cf%84%ce%af%cf%87%ce%bf%ce%b9/

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1-3-4 Ωραίες προσθήκες

    2 Ναι, σειρά είναι -αλλά ο ίδιος τη βάζει μαζί με τις ταινίες. Δεν την έχω δει.

  6. Alexis said

    Καταπληκτική η σημερινή επιλογή για κυριακάτικο ανάγνωσμα.
    Αυτό το βιβλίο του Μανθούλη φαίνεται εξαιρετικά ενδιαφέρον και σημαντικό!

  7. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Καί τίς σημαντικότερες ταινίες του ἔχω δεῖ, καί τίς σειρές, καί τά ντοκυμανταίρ, καί τά λογοτεχνικά του (καί -βέβαια- ἐκτιμῶ ἰδιαίτερα τήν ποιότητά του), ἀλλά τό πιό ἀγαπημένο μου δημιούργημά του ἦταν τό «Ἀρχαῖο ἐρωτικό καί συμποσιακό λεξιλόγιο»..

  8. sarant said

    7 Να το βρω αυτό, ίσως αξίζει και παρουσίαση

  9. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @8 Ἀξίζει! Καί ἴσως ἀξίζει -ἀκόμη καί συγκριτική- συμπαρουσίασι μέ τά ὁμοιόθεμα «Ἀπορρητα» τοῦ Ληναίου/ Χαριτωνίδη..)

    (Κοίτα σύμπτωσι! Χρόνια τώρα, ἔτυχε νά τό’χω στήν βιβλιοθήκη μου κολλητά μέ τό «Ἡ γλῶσσα ἔχει κέφια» 🙂 )

  10. Reblogged στις anastasiakalantzi59.

  11. Αγγελος said

    Πάντα απορούσα για το όνομα του μακαρίτη. Προφανώς από τον Ροβύρο τον κατακτητή του Ιουλίου Βερν, από το λατ. robur, που σημαίνει και δρυς και δύναμη, αλλά με Υ δεν γράφεται αυτός; Και βρέθηκε παπάς, στην Κομοτηνή του 1929, να δεχτεί να τον βαφτίσει Ροβ*ρο;

  12. atheofobos said

    Στον Ροβήρο Μανθούλη έχω ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη, γιατί ήταν αυτός που στην αρχή της δεκαετίας του 60 μας μύησε στην μαγεία της τέχνης του κινηματογράφου, με την προβολή, κάθε Κυριακή πρωί, πολλών σημαντικών ταινιών στην κινηματογραφική λέσχη που είχε φτιάξει στον κινηματογράφο ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ της Πατησίων.
    Δυστυχώς με την αναχώρηση του στο εξωτερικό η λέσχη έκλεισε και αναγκαστικά γραφτήκαμε στην λιγότερο νεανική, αλλά εξίσου αξιόλογη κινηματογραφική λέσχη της Αγλαΐας Μητροπούλου στο ΑΣΤΥ.
    Μεταφέρω δε από το ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΛΕΟΝ ΧΑΣΕΙ!
    http://atheofobos2.blogspot.com/2020/05/blog-post_23.html
    ότι έχω γράψει για την πρώτη σημαντική ταινία του Μανθούλη που προκάλεσε το ενδιαφέρον των κριτικών και από στόμα σε στόμα έγινε γνωστή στους κινηματογραφόφιλους:

    Σήμερα μια ταινία παίζεται συνήθως μια εβδομάδα και αν δεν πρόκειται για κάποιο blockbuster την επομένη έχει εξαφανιστεί.
    Οι κινηματογράφοι β΄προβολής σου έδιναν την δυνατότητα να δεις πολλές ταινίες που είχες χάσει, ακόμα και 2-3 μήνες μετά την αρχική τους προβολή. Πολλές φορές μάλιστα είχα αναγκαστεί να πάω να δω κάποια ταινία σε κάποιο κινηματογράφο συνοικίας της Αθήνας ή του Πειραιά που δεν είχα ξαναπάει προηγουμένως ποτέ μου.
    Ακόμα θυμάμαι ότι είχαμε πάει σε κάποιο κινηματογράφο της Νίκαιας με ένα φίλο μου, αφού φάγαμε αρκετή ώρα μέχρι να τον βρούμε, να δούμε την ταινία Ψηλά τα χέρια Χίτλερ του Ροβήρου Μανθούλη με τον Θανάση Βέγγο, που τότε είχε αρχίσει να γίνεται ευρύτερα γνωστός. Πληρώνοντας δύο εισιτήρια στο ταμείο τα ρέστα που μου γύρισε η ταμίας μου φάνηκαν πολλά και της το είπα. Όχι είναι σωστά μου απάντησε και είχε δίκιο! Το εισιτήριο τότε εκεί ήταν σχεδόν το μισό από ότι στους κινηματογράφους της Αθήνας!

  13. Αγγελος said

    Επίσης, αφού γεννήθηκε το 1929, πώς πρόλαβε να είναι «διαφωτιστής της ΕΠΟΝ Εξαρχείων» το 1944;

  14. sarant said

    11 Και δική μου απορία είναι αυτό

  15. ΣΠ said

    11
    Στα ελληνικά μεταγράφηκε εξ αρχής με η.
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A1%CE%BF%CE%B2%CE%AE%CF%81%CE%BF%CF%82_%CE%BF_%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BA%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%AE%CF%82

  16. Εξαιρετικό και το σημερινό.

  17. ΣΠ said

    11
    Ο Ροβήρος Μανθούλης στα γαλλικά έγραφε το όνομά του Robert
    https://fr.wikipedia.org/wiki/Robert_Manthoulis

  18. Pedis said

    Τις σκηνοθετικές του ικανότητες τις εδειξε στο «Πρόσωπο με πρόσωπο» (1967)

    (και το «Ψηλά τα χέρια Χίτλερ» ήταν κλάσεις ανώτερη από τον μέσο ορο)

    # 11, 13 –

    Τυχερός και ικανός. Χάρη στο οικογενειακό στάτους (λ.χ. θείος του ο Πατριάρχης Αθηναγόρας) όχι μόνον σκαπούλαρε τις μεταΔεκεμβριανές διώξεις, αλλά έκανε και καριέρα χωρίς εμπόδια.

  19. ΣΠ said

    Αντιτάχθηκε στην απόφαση της Κυβέρνησης Σαμαρά να κλείσει την ΕΡΤ. Τα ξημερώματα της 10ης Ιουλίου 2013 ξεκίνησε η εκπομπή της ΔΤ (μετέπειτα ΝΕΡΙΤ). Το πρώτο της πρόγραμμα ήταν η ελληνική ταινία Η κυρία δήμαρχος, η οποία προβλήθηκε στις 9:00 το βράδυ της ίδιας ημέρας, δίχως, όμως, την άδεια του σκηνοθέτη. Το πρωί της επόμενης ημέρας κατήγγειλε στην πρωινή εκπομπή της ΝΕΤ την προβολή της ταινίας και ζήτησε αποζημίωση 20.000 € από τον Παντελή Καψή.

    Συγκεκριμένα δήλωσε:

    «Ο Καψής, στα νιάτα του, μου ζητούσε ταινίες μου για ν’ ανοίξει σινε-κλαμπ. Αποφάσισε να το ξεκινήσει επιτέλους με την Κυρία Δήμαρχο. Στην ΕΔΤ, που ψευδίζει την ΕΡΤ. Βλέπεται, θα λέει ο υπουδγός, ιστοδική στγμή. Αδχίζουμε με ταινία του Μανθούλη που μας βδίζει. Η ταινία μου θα γίνει λοιπόν Κυδία Δήμαδχος. Δεν μποδώ δυστυχώς να την εμποδίσω ή να την απαγοδεύσω. Μποδώ μόνο να ζητήσω δικαστικώς είκοσι χιλιάδες Ευδώ αποζημίωση για την δυσφήμηση που μου κάνει, με το να μεταδίδει την ταινία μου σε κατάπτυστο κανάλι. Γιατί όλοι οι Έλληνες, μόλις βγει στο κουτί η ταινία, θα φτύνουν την οθόνη τους. Ελπίζω, αμέσως μετά την Κυδία Δήμαδχο, να γίνει και η Κηδεία της Ιεδοδούλου. Δηλαδή της ΕΔΤ.»
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A1%CE%BF%CE%B2%CE%AE%CF%81%CE%BF%CF%82_%CE%9C%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B7%CF%82

  20. ΣΠ said

  21. Χαρούλα said

    Ωραίο!
    Δεν ξέρω γιατί, αλλά σαν να γράφει με τρόπο που μου είχε λείψει. Και το λεξιλόγιο και η σύνταξη. Δεν μπορώ να αντιληφθώ ακριβώς γιατί… Το χάρηκα.

    Επίσης βρίσκω πως η παράγραφος
    Όταν ετοίμαζα την ταινία για τον Εμφύλιο του 1946-1949, το πρώτο ερώτημα που ορθώθηκε μπροστά μου ήταν από πού έ­πρεπε να αρχίσει η εξιστόρηση. Πόσο πίσω έπρεπε να πάω;…………………….. —ενός βα­σιλιά ο οποίος, με την πίεση των Άγγλων, είχε ήδη επιστρέψει α­πό την πρώτη του εξορία, το 1935, για να επιβάλει το 1936 την «4η Αυγούστου», δηλαδή τη δικτατορία του Μεταξά.
    συγκεντρώνει την ουσία του Εμφύλιου.

  22. sarant said

    Ωραίες προσθήκες. Το επεισόδιο του 19 δεν το θυμόμουν.

  23. ΣΠ said

  24. Α. Σέρτης said

    15
    «Στα ελληνικά μεταγράφηκε εξ αρχής με η.»

    Όχι βέβαια:

    https://catalogue.nlg.gr/Search/Results?lookfor=%CE%A1%CE%BF%CE%B2%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%82+%CE%BF+%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BA%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%AE%CF%82&type=AllFields

  25. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Ὁ Μανθούλης (Robert, βεβαίως, Σταῦρε!) ἦταν μία ἐξαιρετικά πολυτάλαντη προσωπικότητα, καί θά ἅρμοζε νά μείνουμε σ’ αὐτό. Τό βιογραφικό του περιλαμβάνει καί κάμποσα ὐπόρρητα στοιχεῖα ἐξ αἰτίας τῶν ὁποῖα ἐμεῖς οἱ δεξιοί δέν πέφτουμε ἀπό τά σύννεφα καί καλά θά ἤτανε κι ἐσεῖς οἱ ἀριστεροί νά μήν τά πολυσκαλίζετε 🙂 Ἄς μείνουμε κι ἄς σεβαστοῦμε τό πνευματικό του ἔργο καί τήν εἰκόνα πού αὐτός θά ἤθελε νά μᾶς ἀφήση γιά τόν ἑαυτό του..

  26. ΣΠ said

    19

  27. geobartz said

    «Στα Δεκεμβριανά, που ήταν βέβαια ο πρώτος Εμφύλιος»
    (α) Έτσι είναι, αν το κοιτάξει κανείς Αθηνοκεντρικά.
    (β) Μια κάπως ευρύτερη κατάταξη (και μάλλον …δεξιόστροφη) είναι: (1) Μικρός εμφύλιος ή Πρώτος Γύρος [του ΚΚΕ για κατάληψη της εξουσίας] που ο Μανθούλης τον θέτει «πιο πίσω, στη μεγάλη εμφύλια σύρραξη ανάμεσα στις α¬ντάρτικες ομάδες του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ στα βουνά της Ηπεί¬ρου». (2) Τα Δεκεμβριανά ή Δεύτερος Γύρος. (3) Ο μεταπολεμικός εμφύλιος (1946-1949) ή Τρίτος Γύρος
    (γ) Αλλά και η ανωτέρω κατάταξη είναι επίσης αθηνοκεντρική, αφού αγνοεί τα συμβάντα στη Μακεδονία όπου οι εμφύλιες συγκρούσεις άρχισαν πριν από εκείνες «του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ στα βουνά της Ηπείρου» ενώ και ο Τρίτος Γύρος δεν περατώθηκε το 1949 αλλά το 1950.
    (δ) Θεωρώ ατυχή τον «προλογισμό» από τον Κούλογλου. Μπορεί να είναι καλός δημοσιογράφος και καλός «αριστερός» (αγνοώ τις επιδόσεις του ως ευρωβουλευτή) αλλά για το «ιστοριολογικό» του υπόβαθρο έχω επιφυλάξεις: Κάποτε έφτιαχνε το «Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα». Πολύ καλά ρεπορτάζ, σχετικά με τις βαρβαρότητες των κατακτητών σε διάφορα μέρη της κατεχόμενης Χώρας. Μετά, θέλησε να ενώσει όλα τα ρεπορτάζ, και το ένωμα το ονόμασε «ιστορία». Αμ, δεν είναι το ίδιο! Τον ρώτησα με η-μαίηλ (έτσι κάναμε τότε), γιατί παρέλειψε να συμπεριλάβει το ολοκαύτωμα των Κερδυλλίων, την πρώτη ναζιστική βαρβαρότητα στον (χερσαίο τουλάχιστον) ελληνικό χώρο (17.10.1941). Μου απάντησε ότι αγνοούσε το γεγονός. Ε! λοιπόν, όποιος αγνοεί τα γεγονότα ΔΕΝ ΓΡΑΦΕΙ ιστορία, αλλά ΔΙΑΒΑΖΕΙ ιστορία.

  28. phrasaortes said

    11. Ο κατακτητής γράφεται και με ήτα και με ύψιλον. Μάλιστα η γραφή με ήτα είναι μάλλον η συχνότερη.

    Υποθέτω ότι ο Ροβήρος προέκυψε από τον Ρογήρο, ένα όνομα που είχε ήδη προσαρμοστεί στην ελληνική γλώσσα πριν μεταφραστεί στα ελληνικά το έργο του Βερν.

  29. Costas Papathanasiou said

    Καλημέρα. Ωραίο το άρθρο ως ευγενής, σεμνός φόρος τιμής στη Μνήμη ανθρώπου άξιου .
    Αυτοβιογραφούμενος ευσύνοπτα μέσα απ’τους στίχους του προβάλλει ο Μανθούλης, όπως φαίνεται και από το ποίημα «Ο ΤΡΙΤΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ* (βλ. σχ, 4) το οποίο συνοδεύεται από διαφωτιστικές επεξηγήσεις (χαρακτηριστική και η αναφορά στη “Μπλε Πολυκατοικία”, βλ., https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CF%80%CE%BB%CE%B5_%CF%80%CE%BF%CE%BB%CF%85%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%AF%CE%B1 ), και το οποίο μοιάζει να’ ναι και απόηχος του “είμαστε δυο, είμαστε τρεις”, μα είναι πρωτίστως μία ευθεία αναφορά στους στίχους από την Έρημη Χώρα (Part V – What the Thunder said):
    “Who is the third who walks always beside you?
    When I count, there are only you and I together
    But when I look ahead up the white road
    There is always another one walking beside you “.
    Όπου ο Έλιοτ παραπέμπει στην περικοπή “Καὶ ἰδοὺ δύο ἐξ αὐτῶν ἦσαν πορευόμενοι ἐν αὐτῇ τῇ ἡμέρᾳ εἰς κώμην ἀπέχουσαν σταδίους ἑξήκοντα ἀπὸ Ἱερουσαλήμ, ᾗ ὄνομα Ἐμμαούς”, σάμπως να βάζει ως αφανή βοηθό-συνοδοιπόρο στην Οδύσσεια του Έρνεστ Σάκλετον στο Νότιο Πόλο, πάσα εν Χριστώ αγαθή ψυχή.
    Ενώ, στο ποίημα του Μανθούλη,, όπως κι ο ίδιος εξηγεί, ο τρίτος της παρέας είναι ο ένας παραπάνω που θυμούνται οι συντρόφοι όταν μετριούνται, ο ωσεί παρών (κι ας είναι σκοτωμένος. “κεραυνόπληκτος”, από μια σφαίρα απόνερων, ριγμένη “γκεσταποειδώς”), αξέχαστα υπαρκτός, όπως εδώ, σε αυτό το θαλερό ιστότοπο, σε τούτη την παρέα, τυγχάνει να ‘ναι σήμερα και αυτός, συνομιλών, ο σκηνοθέτης-ποιητής, αγαπητός Ροβήρος.

  30. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πολύ μου άρεσε (ίσως επειδή μου αρέσουν οι αυτοβιογραφίες πνευματικών ανθρώπων) το βιβλίο του «Ο κόσμος κατ’ εμέ». Μαρτυρίες και βιώματα μιας ενδιαφέρουσας και γεμάτης ζωής.

  31. Spiridione said

    Ο Μανθούλης για το όνομά του
    https://www.huffingtonpost.gr/entry/o-monos-roveros_gr_5f386f34c5b6959911e55a9a

  32. aerosol said

    Θαυμάσιος ο Ρ. Μανθούλης και πολύ ενδιαφέρον το σημερινό απόσπασμα. Κι όμως… κάπου μου μένει και η απορία: πόσο χρόνο και ενέργεια θα δώσουμε ακόμα μιλώντας για τον Εμφύλιο, εις βάρος άλλων θεμάτων; Κοντεύουν 50 χρόνια από τη μεταπολίτευση και είναι λες και τα θεωρούμε αμελητέα, μονίμως γυρίζοντας πολύ πιο πίσω, σε πιο σκανδαλιστικές εποχές. Οι μόνες ιστορίες που θέλει να λέει η Ελλάδα στο εαυτό της είναι όσες περιλαμβάνουν ένδοξα πτώματα και ιερές αιματηρές συγκρούσεις;

  33. Γιάννης Κουβάτσος said

    32:Και καλά ο Μανθούλης που τα έζησε άμεσα και τον σημάδεψαν. Αμ οι γεννημένοι πολλά έτη μετά τον εμφύλιο που μιλούν γι’ αυτόν ή σχολιάζουν στο διαδίκτυο σαν μπαρουτοκαπνισμένοι μαχητές του ΔΣΕ ή σαν βετεράνοι φαντάροι του Ε.Σ.;

  34. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @29. Νομίζω, Κώστα, ὁτι ὁ Τρίτος τῆς παρέας τοῦ Μανθούλη δέν ἔχει τίποτε τό κοινό μέ τόν ἄλλο «τρίτο» τοῦ Ἔλιοτ (πλήν τῆς ἀπουσίας τους), ἀλλά ἄσε με νά τό νομίζω! 🙂 [Ἴσως δέν ἔχει θέσι ἐδῶ μιά τέτοια συζήτησι. Τό ἐκπληκτικό ποιητικό εὕρημα τοῦ T.S.E. εἶναι μιᾶς χρήσεως 🙂 ]

  35. atheofobos said

    Καθώς, χάρις στο 18, ξαναείδα την ταινία, θυμάμαι πως όταν προβλήθηκε δύο καταπληκτικές ατάκες είχαν γίνει δημοφιλείς στην νεολαία της εποχής.
    Στο 39:19’ η ατάκα για τους Μπολσεβίκους της Ρωσίδας εμιγκρέ και στο 1:00:50 το
    And from here you can see the Hilton Hotel!
    ΄Ήταν η εποχή που η μισή Αθήνα βρισκόταν μπροστά και άλλη μισή πίσω από το Hilton!
    Τέλος στο 59:56 φαίνονται τα χαμόσπιτα που ήταν στις όχθες του Ιλισού πριν να καλυφτεί πλήρως. Πρέπει να είναι εκεί που σήμερα υπάρχει παρκάκι μεταξύ της οδού Μαιάνδρου και Μιχαλακοπούλου.

  36. Costas Papathanasiou said

    34:Μα το ίδιο νομίζω κι εγώ αγαπητέ Γιώργο.(Αντιδιαστέλλοντας:προς τούτο: “Eνώ στο ποίημα του Μανθούλη κλπ). Εξ άλλου, την αφορμή-ιδέα από τον Έλιοτ, μπολιασμένη με δική του οπτική, την ομολογεί και ο ίδιος ο Ρ.Μ. γράφοντας “Θυμήθηκα τους δολοφονημένους (…)τον συμμαθητή μου τον Δραμητινό. Που λείπουν μεν αλλά που είναι παρόντες, δε γίνεται αλλιώς. Και αυτό μ΄έκανε να σκεφτώ κάποιους στίχους του Έλιοτ, που μιλάνε για μια παρέα εξερευνητών του Ανταρκτικού, στην αρχή του 20ού αιώνα(…)” (βλ.πρόλογο ποιήματος τον οποίο μεταγράφει και το sxoliko στο 4)

  37. Ευαγγελιστής said

    Εξερχόμενος του στερουμένου διαδικτύου ερημητηρίου μου, λογίζομαι ευτυχής μανθάνων, επιτέλους, τον φταίχτη του Διχασμού:

    «τον Εμφύλιο Διχασμό[…] που είχε αρχί­σει νωρίτερα, αμέσως μετά το ξέσπασμα του πολέμου του 1914, με το όνομα «εθνικός», γιατί η χώρα οδηγήθηκε σε αυτόν από τις πιέσεις των αντίπαλων Μεγάλων Δυνάμεων, που προκάλεσαν τη διχοτόμηση όχι μόνο της εξωτερικής πολιτικής αλλά και της ίδιας της χώρας. «Η προσωπικότης του Βενιζέλου», γράφει ο Γρηγόριος Δαφνής (Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων), «είχε χωρίσει την Ελλάδα εις δύο στρατόπεδα, αλληλοϋποβλεπόμενα, αλληλοκατηγορούμενα, αλληλομισούμενα. Οι Έλληνες εγεννώντο και απέθνησκον βενιζελικοί ή αντιβενιζελικοί. Είχον παύσει να σκέ­πτονται πολιτικά. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος εσκέπτετο διά λογαριασμόν όλων των Ελλήνων». Κάπως έτσι έγινε και στην Κατοχή, με την Αριστερά, τη Δεξιά και τους αρχηγούς τους.»

    Ας μας είπη ο ρέκτης κύριος Σαραντάκος περί του Βασιλόφρονος Robert Μανθούλη, όστις Μανθούλης φαίνεται ότι ήτο πολύ ικανώτερος εις το να ξεχωρίση το βινέω από το βατεύω, από του να αντιληφθή την χροιάν και το βάθος ιστορικών γεογονότων. Εδώ σε θέλω κάβουρα…

  38. Εξαιρετικό το σημερινό. Ευχαριστούμε Νικοκύρη.

    Πολύ ωραίο και του Spiridione στο 31 για το όνομά του. Μέσα από αυτό διάβασα την ιστορία του πατέρα του.
    https://www.huffingtonpost.gr/entry/o-ker-alekos_gr_5cd5753de4b0796a95da4994
    Καταπληκτικά τα επιτεύγματα του ανθρώπου. Μερικές φορές έχω την εντύπωση ότι ήταν άλλης πάστας αυτοί οι άνθρωποι που το μυαλό τους έβρισκε λύσεις για προβλήματα.

  39. Ριβαλντίνιο said

    Θα συμφωνήσω με το 37 που μιμείται τον Βάτμαν. Ο Εθνικός Διχασμός δεν μπορεί να είναι υπεύθυνος για τον κατοχικό εμφύλιο και την κομμουνιστική ανταρσία. Αφού και βασιλικοί κατέληξαν ΕΑΜίτες ( βλ. Μουστεράκης ) και βενιζελικοί κατέληξαν Ταγματασφαλίτες ( βλ. Πλυτζανόπουλος ). Ούτε βεβαίως ο Μεταξάς για τον οποίο όταν πέθανε όλοι είχαν να πουν καλά λόγια με εξαίρεση τους πολιτικούς ( βασιλικούς και βενιζελικούς ) που τους διέκοψε την επαγγελματική τους σταδιοδρομία.

    Η Καθημερινή 30/1/1941
    ( Περίληψη για όσους δεν μπορούν να διαβάσουν το απόσπασμα )
    Ο Μεταξάς ήταν για την Ανατολική Ευρώπη ότι ο Τσώρτσιλ για την Δυτική ! Μέγας στρατηγός και διπλωμάτης. Δεν είχε προσωπικές φιλοδοξίες. Η Ελλάδα ήταν σε διαρκή εμφύλιο το 1922 – 1936. Συνεχείς οι εξεγέρσεις των στρατιωτικών. Ο Μεταξάς ένωσε όλους τους Έλληνες και σε αυτό οφείλονται εν μέρει οι ελληνικές νίκες. Δεν ήταν ένωση επιφανειακή. Δεν επέβαλε το κόμμα του όπως στα ολοκληρωτικά καθεστώτα. Έκανε μεταρρυθμίσεις , εφάρμοσε τις κοινωνικές ασφαλίσεις , έφτιαξε νοσοκομεία και αναδιοργάνωσε τη νεολαία. Ο Μεταξάς ξερίζωσε τα στρατιωτικά κινήματα και πάταξε τον κομμουνισμό.

  40. Χαρούλα said

    Spiridione #31 Πολύ ενδιαφέρον! Το ταξίδι και οι μεταλλάξεις ενός ονόματος!
    (Πιθανόν να συνηθιζόταν αυτός ο τρόπος επιλογής ονόματων στην Θράκη. Ο παππούς μου,επέλεξε για την κόρη το Βιργινία, από το βιβλίο Παύλος και Βιργινία).
    Τελικά ο αρωστούλης χθες deja vu, επανήλθε υγιέστατος αλλά Ευαγγελιστής!

  41. Γιάννης Κουβάτσος said

    39: Τα πιστεύεις στ’ αλήθεια όλα αυτά για τον «νάνο» ή να τα αποδώσω στο σατανικό σου χιούμορ, Ρίβα; 😊

  42. Ριβαλντίνιο said

    @ 41 Γιάννης Κουβάτσος

    Γιατί ; Δεν επάταξε τον κομμουνισμόν ;

  43. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    31 Ενδιαφέρον.

    40 Και όχι μόνο. Στη μαρμάγκα υπάρχει και το εξής σχόλιο από έναν Αρχειοθέτη:

    Ο Πατριάρχης Αθηναγόρας ήταν πρώτος εξάδελφος του πατέρα του Ροβήρου, Αλέξανδρου Μανθούλη. Χάρη στον Αθηναγόρα που το 1951 ήταν ακόμη Αρχιεπίσκοπος Αμερικής σπούδασε ο Ροβήρος με αμερικάνικη υποτροφία στις ΗΠΑ και γλύτωσε το στρατιωτικό και την εξορία στη Μακρόνησο. Τα λέει όλα ο ίδιος ο Ροβήρος στον πρόλογο που έχει γράψει για την αυτοβιογραφία του πατέρα του, Αλέξανδρου Μανθούλη, “Ο περιπλανώμενος Ρωμιός”. Εκεί αποκαλύπτει ότι το βαφτιστικό του όνομα είναι Χαράλαμπος κι ότι οι δικοί του τον φωνάζανε Μπάμπη. Όταν πήγε στις ΗΠΑ με υποτροφία του μπάρμπα του τού Αθηναγόρα, άλλαξε το Χαράλαμπος σε Robert. Οταν γύρισε στην Ελλάδα, εξελλήνισε το Robert σε Ροβήρος. Αυτή είναι η ιστορία του ξενοφανούς ονόματός του.

    Στον πρόλογο του “Περιπλανώμενου Ρωμιού”, ο Ροβήρος εξηγεί για ποιόν λόγο ο Αριστοκλής – Αθηναγόρας έγινε παπάς: «Δυο λόγια ακόμα για τον «Περιπλανώμενο Ρωμιό». Ο παππούς μου Ιγνάτιος παντρεύτηκε την Αρετή, την γιαγιά, μου που του έκανε 4 παιδιά. Το ένα ήταν ο Αλέξανδρος ο πατέρας μου. Η Αρετή είχε αδελφή που παντρεύτηκε στο Βασιλικό, το διπλανό χωριό και έκανε τον Αριστοκλή που, με το όνομα Αθηναγόρας, θα γίνει παππάς, ύστερα διάκος, ύστερα Δεσπότης στην Κέρκυρα, ύστερα Αρχιεπίσκοπος Βορείου και Νοτίου Αμερικής και τελικά Οικουμενικός Πατριάρχης στην Κωνσταντινούπολη. ’Εγινε ιερέας γιατί η μητέρα του πέθανε λίγο μετά την γέννα. Ο Αριστοκλής νόμισε πως η άφιξή του στον κόσμο ήταν η αιτία και που έχασε την μητέρα του και έγινε ιερέας.»

  44. Pedis said

    # 43 – Δεν καταλαβαίνω γιατι δημοσιεύεις τα νοσηρά σχόλια που περιέχουν κατασκευασμένα μισοψευδή «δεδομένα»;

  45. Καλησπέρα!
    Ευχαριστούμε και για το σημερινό ενδιαφέρον άρθρο!

    32, 33.

    Νομίζω ότι το ενδιαφέρον αυτό (που φαίνεται και από τα επόμενα σχόλια) σχετίζεται με την αυξανόμενη επιρροή της λεγόμενης «δημόσιας ιστορίας», η οποία συνομιλεί με την επίσημη ακαδημαϊκή αλλά και την αμφισβητεί και πολλές φορές την ανταγωνίζεται. Ειδικά σε εμάς, όσο η διδασκαλία της Ιστορίας εξακολουθεί να είναι εθνοκεντρική, «φρονηματιστική»  (ο χαρακτηρισμός δεν απέχει και πολύ από τον διατυπωμένο θεμελιώδη στόχο του Αναλυτικού Προγράμματος περί καλλιέργειας εθνικής συνείδησης μέσω της διδασκαλίας της Ιστορίας), όσο αποσιωπά τραυματικές μνήμες και επενδύει με ασφάλεια στη συσσώρευση γνώσεων με την απομνημόνευση  γεγονότων, δημιουργεί απέχθεια και χαύνωση στους μαθητές. Οι ίδιοι πάντως, ως ενήλικες, θα επιδοθούν κατά πάσα πιθανότητα σε τέτοιου είδους «έρευνα» στο πλαίσιο της δημόσιας ιστορίας, όπου τα ερωτήματα θα τα θέτουν αυτοί και οι απαντήσεις θα τους βοηθούν να ταυτιστούν,  να αποκτήσουν συλλογική ταυτότητα (μόνο που αυτός ο τρόπος δεν μπορεί να βοηθήσει στην επούλωση των τραυμάτων – κι αυτό κάνει το κενό της ιστορικής εκπαίδευσης ακόμη πιο αισθητό και επικίνδυνο)
    Πάντως, θα μπορούσε να είναι κι αλλιώς η ιστορική εκπαίδευση, αν υπήρχε πολιτική βούληση. Αντίθετα, τα προοδευτικά Αναλυτικά Προγράμματα του 2018 αποσύρθηκαν αναιτιολόγητα, για να γυρίσουμε στον ασφαλή δρόμο του παρελθόντος (2002!)
    Κι ένα παράδειγμα διαφορετικής διδασκαλίας:
    https://www.demopaideia.gr/educational_items/%ce%bd%cf%8d%cf%87%cf%84%ce%b1/

  46. aerosol said

    #39
    «…ο Μεταξάς για τον οποίο όταν πέθανε όλοι είχαν να πουν καλά λόγια με εξαίρεση τους πολιτικούς ( βασιλικούς και βενιζελικούς ) που τους διέκοψε την επαγγελματική τους σταδιοδρομία.»

    Μόνο αν δεν γνωρίζεις την σημασία του «όλοι» στα Ελληνικά και το μπερδεύεις με το «κάποιοι».

  47. Costas Papathanasiou said

    …Και ένα συμποίημα των ΜΙχάλη Κατσαρού ΡΟβήρου ΜΑΝθούλη, υπογεγραμμένο με το μικτό ψευδώνυμο του…διάσημου(!) Ούγγρου ποιητή ΜΙΡΟ ΜΑΝΚΑ (βλ. https://www.huffingtonpost.gr/entry/selloye-apo-marteries-toe-roveroe-manthoele-michales-katsaros_gr_5abe49f6e4b0f112dc9bb5d8 ):
    «ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΚΛΑΙΕΙ
    Το χέρι ενός ανθρώπου ακούμπησε/ στον ουρανό/ Και τ’ άλλο του/ Στα μάτια κατακάθησε ενός άσπρου πετεινού.//
    Στην όψη του νερού φοβάται/ Το δάκρυ που θα βρεί το στόχο./ Οι λεύκες κλαίνε στο ποτάμι/ καθώς ανάβεις πυρκαγιές. Μ’ ένα φιλί/ Σφραγίδα του ολέθρου.»
    Μαζί με αυτό μνημονεύεται και η άσπρη πετσέτα του Μιχάλη Κ. όπου του έγραψε “Ρόμπυ, η λιακάδα μού επιτρέπει να γράφω πολλά κοινά λόγια, όχι όμως ιδέες που να σφραγίζουν την εποχή μου. Νοσταλγώ τις ατέλειωτες συζητήσεις που κάναμε μαζί, για το αν ο T.S.Eliot είναι ο αντιγραφόμενος από Σεφέρη κι΄αν ο ποιητής είναι για το λαό ή για την τέχνη ή αν η τέχνη είναι η άγνωστη μάνα μας που διαρκώς ζητάει να τη βρούμε “ (βλ.https://www.huffingtonpost.gr/entry/poso-apechei-o-thanatos_gr_5da08fb0e4b06ddfc518e061 ):
    ΥΓ1: «Τι γίνεται η παλιά μας φίλη;» με ρώτησε χρόνια μετά ο Γκάτσος. «Ποιά, ρε Νίκο, η Λίλλη;.».«Όχι μωρέ, η ποίηση»! (Ροβήρος Μανθούλης. “37 ποιήματα”, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα, Ιούλιος 2019, σ.10)
    ΥΓ2-σχ.31: Στον ρουμπινί αστερισμό ”Ερυθρών Δρυμών” μοιάζει να φύεται ετύμως τελικά και τ’ όνομα Ροβύρος, [βλ.» Robur Carolinum (Latin for Charles’ oak) was a constellation created by the English astronomer Edmond Halley in 1679″. στο https://en.wikipedia.org/wiki/Robur_Carolinum,, επίσης https://en.wiktionary.org/wiki/robur, https://en.wikipedia.org/wiki/Quercus_robur,, https://en.wikipedia.org/wiki/Quercus_rubra και https://en.wikipedia.org/wiki/Quercus_coccinea ], εκεί όπου όταν πίπτει ωραία Δρυς (η ερυθρά, η κόκκινη ή άλικη), ξέρουμε πάντοτε τί γίνεται απ’ αυτούς που θέλουν ξύλο.

  48. Πολύ ωραίο και ενδιαφέρον άρθρο !

    # 46

    Πολλοί κρίνουν τον Μεταξά με εθνικά και όχι πολιτικά κριτήρια. Και την άμυνα της Ελλάδας είχε καλά προτοιμάσει και κυρίως αρνιότανε πεισματικά την προέλαση του ελληνικού στρατού στην Αυλώνα γιατί θα προκαλούσε την επέμβαση του Χίτλερ ενώ οι άσχετοι στρατόκαυλοι ήτανε υπέρ των συμφερόντων της Αγγλίας που ήθελε να πολεμά εδώ ο Χίτλερ αντί να βομβαρδίζει το Λονδίνο.

    Προσωπικά πιστεύω πως τον έφαγαν με λάθος φάρμακα όταν αρρώστησε, η όλη μετέπειτα συμπεριφορά πολιτικών και στρατιωτικών αυτό έδειξε, η κατάρρευση υπήρξε αστραπιαία. Καλό είναι να βλέπουμε τα πράγματα στις συνθήκες της εποχής κι όχι με τα σημερινά πολιτικά κριτήρια

  49. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Χρειαζόταν το σημερινό! Μπράβο, Νικοκύρη! Ο Ρ. Μανθούλης ήταν από τους ανθρώπους που μου άρεσαν, γενικά…

    >>Το πραξικόπημα του 1967 τον βρήκε στο Φεστιβάλ της Ιέρ και στις Κάνες, με την ταινία «Πρόσωπο με πρόσωπο».
    Φυσικά η ταινία πρόλαβε να προβληθεί και εδώ, τον Δεκέμβρη του 1966.
    Είχε πάρει το βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης την ίδια χρονιά. Τότε, που το βραβείο καλύτερης ταινίας η κριτική (;) επιτροπή το έδωσε στο ‘αριστούργημα’ του Τζ. Πάρις «Ξεχασμένοι ήρωες»! (υπό τις αποδοκιμασίες –φυσικά- του κοινού…)

    – Συμφωνώ με τον Pedis (#18)! Ήταν από τις πρώτες ταινίες που με εντυπωσίασαν τότε. Ταινιάρα – 5 αστέρια!

  50. Ριβαλντίνιο said

    @ 46 Aerosol

    Καταλαβαίνεις τι εννοώ με το όλοι. Εννοώ οι όλοι οι Έλληνες. Δεν εννοώ τους Ιταλούς ή τους συμμάχους τους Γερμανούς ή τους συμμάχους των Γερμανών Σοβιετικούς ή τους κομμουνιστές της Ακροναυπλίας εντολοδόχους των Ρώσων .

  51. ΣΠ said

    Ο Ροβήρος Μανθούλης στη Λέσβο και ο τυφλός μουσικός που έπαιζε τσαμπούνα και «έσωζε» ζωές…

  52. Aghapi D said

    Καθαρό μυαλό, άρα ωραίο άρθρο
    Και, νομίζω, ωραία ελληνικά

  53. Μαρία said

    51
    Το ντοκιμαντέρ του για τα μπλουζ να το δεις οπωσδήποτε, αν ως σινεφίλ δεν το έχεις ήδη δει.

  54. Pedis said

    Στο μυθιστόρημά του «Η Ρέμινγκτον του Ορφέα», το ντελίριο ψυχαναλυτικής ανάλυσης είναι στα σοβαρά, στα μισοσόβαρα ή μόνο σάτιρα;

  55. 53.
    Για τον επιτυχή συνδυασμό ντοκιμαντέρ και ταινίας μυθοπλασίας σε αυτή την ταινία έγραφε ο Ραφαηλίδης:

    «(…) Ο Μανθούλης κατανόησε πλήρως την πολύπλοκη λειτουργικότητα του μπλουζ και το σημαντικότερο βρήκε τη σωστή φόρμα για να οπτικοποιήσει και παραστατικοποιήσει τις εμφανείς και κυρίως τις λανθάνουσες κοινωνικές συνιστώσες αυτής της μουσικής. Για να το επιτύχει χρησιμοποιεί εναλλακτικά, μ’ ένα μοντάζ καίριας αποτελεσματικότητας, δύο διαφορετικά κινηματογραφικά είδη που δύσκολα συνταιριάζουν: το σινεμά-ντιρέκτ (τον ντοκιμαντερίστικο κινηματογράφο της άμεσης καταγραφής) και τη φιξιόν (την φτιαχτή, τη στημένη ιστορία). (…)

    Ο ίδιος, για τις δυσκολίες του εγχειρήματος (στις οποίες αναφέρεται και στο σημερινό άρθρο) γράφει πως
    «σ’ αυτή τη σχέση ενεδρεύει συχνά… η δημαγωγία, ή, αντίθετα, η αφομοίωση του έργου από το κέλυφος της πραγματικότητας, ή ακόμα, το χειρότερο απ’ όλα, η ποιητική αφυδάτωση».

    https://www.lifo.gr/culture/music/mployz-me-sfigmena-dontia-i-emblimatiki-tainia-toy-robiroy-manthoyli-gia-ta-mployz

  56. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    50# Νομίζω πως κατάλαβα εγώ. Αλλά το θέμα δεν αφορά απλώς όλους τους έλληνες και μόνο, είναι διεθνές κτγμ. Οι έλληνες κομμουνιστές και εντολοδόχοι (άρα σύμμαχοι) των ρώσων κομμουνιστών ήταν επίσης (λογικό, ο φίλος του φίλου μου είναι φίλος μου) σύμμαχοι των συμμάχων των ρώσων κομμουνιστών, δλδ των ιταλών φασιστών και γερμανών ναζί, των οποιών ιδεολογικός σύμμαχος ήταν ο Μεταξάς.
    Όλοι μαζί ήταν μια ωραία ατμόσφαιρα στην οποία ξεχείλιζε η φιλία και η συμμαχία, γεγονός που αποτυπώνεται και στην ιστοριογραφία τη σχετική με την περίοδο 1939-45.
    Τι, όχι?

  57. 55.
    Ο ίδιος, εννοώ ο ίδιος ο Μανθούλης (όχι ο Ραφαηλίδης)

  58. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μανθούλης Ροβήρος Ο Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος
    Μια αφήγηση συγκινητική και χωρίς παραχωρήσεις για μια από τις πιο ζοφερές περιόδους της νεότερης ελληνικής ιστορίας με συνεντεύξεις πρωταγωνιστών, ιστορικών κ.ά. Μιλούν οι: Μανώλης Γλέζος, Χαρίλαος Φλωράκης, στρατηγοί του Εθνικού Στρατού Κουμανάκος, Σοφοκλής Τζανετής, Κωνσταντίνος Κόρκας, αξιωματικοί του ΕΛΑΣ και του Δημοκρατικού Στρατού Βασίλης Βενετσανόπουλος, Αλέκος Παπαγεωργίου, Στέφανος Παπαγιάννης, αντάρτισσα Κατίνα Δημητρίου-Ψαριανού, Μάνος Ζαχαρίας, Φίλιππος Ηλιού, Βάσος Μαθιόπουλος, Αλέξανδρος Ζαούσης, Μάριος Πλωρίτης κ.ά.

    Σε συνεργασία με τους Κωνσταντίνο Μωριάτη και Πάνο Καραμπίνη
    Σενάριο: Ροβήρος Μανθούλης
    Μουσική: Λουκιανός Κηλαηδόνης
    Αποσπάσματα από το φιλμ του Δημοκρατικού Στρατού «Η Αλήθεια για τα παιδιά της Ελλάδας» των Μάνου Ζαχαρία και Γιώργου Σεβαστίκογλου

    Documentalistes: Joan Yoshiwara (Washington), Antonio Cecchi (Ρώμη), Pavlos Pavlidis (Λονδίνο), Πάνος Καραμπίνης (Γαλλία, Ελλάδα)
    Παραγωγή: NET / ARTE / YGREC Productions, Paris, με την υποστήριξη του EURIMAGES, του Γαλλικού Κέντρου Κινηματογράφου (CNC) και του Γαλλικού Υπουργείου Πολιτισμού
    Ειδικό Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο Διεθνές Φεστιβάλ Τηλεοπτικών Προγραμμάτων (F.I.P.A.) του Μπιαρίτζ το 1997.
    Η εξάωρη βερσιόν «Βίοι Παράλληλοι του Εμφυλίου» πήρε το ετήσιο βραβείο καλύτερης εκπομπής πληροφόρησης στην Ελλάδα το 1997.
    Όταν η ταινία μεταδόθηκε για πρώτη φορά, η ΕΡΤ δέχτηκε περί τα 2.000 τηλεφωνήματα τηλεθεατών που ζητούσαν την επανάληψή της και (για πρώτη φορά στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης) ξαναπαίχτηκε σε 3 μέρες.

  59. gbaloglou said

    Πρόσφατα … προσπαθούσα να θυμηθώ ποιο έργο του Ροβήρου Μανθούλη είχα ‘πρόσφατα’ (2015+) δει ως σειρά στην τηλεόραση: γνωστό και ενδιαφέρον, αλλά δεν μπορώ να το θυμηθώ 😦

  60. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Στο φως ντοκουμέντο για το «παιδομάζωμα»

    «Με το κινηματογραφικό αρχείο του ΕΛΑΣ και μαζί με τον Γιώργο Σεβαστίκογλου
    φτιάξαμε το ντοκιμαντέρ «H αλήθεια για τα παιδιά της Ελλάδας», αλλά με την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού χάσαμε όλο το υλικό το οποίο το αναζητούσαμε μάταια για χρόνια», θυμάται ο Μάνος Ζαχαρίας .
    Ο Ροβήρος Μανθούλης, ο άνθρωπος-κλειδί, εξηγεί πώς «αυτό το υλικό το ανακάλυψε τυχαία
    συνεργάτης μου ψάχνοντας στα αρχεία του γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος και
    στη συλλογή ενός ιδιώτη»
    https://www.tanea.gr/2006/07/05/lifearts/culture/sto-fws-ntokoymento-gia-to-paidomazwma/

  61. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    8# Νικοκύρη το έχω, αν ενδιαφέρεσαι για διάβασμα, σκανάρισμα κλπ πες μου.

  62. Ριβαλντίνιο said

    @ 56 ΣτοΔγιαλοΧτηνος

    Πάντως ο Μεταξάς είχε καταδικάσει τον Μουσολίνι και τον Χίτλερ. Γράφει :

    Δεν πρόκειται αν ο Χίτλερ και ο Μουσσολίνι εξεκίνησαν όταν πρωτοανέβηκαν από μια καθαρή και τίμια ιδεολογία. Αυτό μπορεί. Το ζήτημα είναι αν εκρατήσανε αυτή την ιδεολογία στην εξέλιξη του αγώνα. Αν την κρατήσανε, αν έμεινε αυτή η σημαία τους στο κάθε τους βήμα, τότε ο αγώνας τους έμεινε ιδεολογικός και μεγάλος. Αν δεν την κρατησανε, αν δεν έμεινε ορθή και σημαία τους, τότε ήτανε εξ αρχής ψευτιά, μόνο χρήσιμη για να γελάσουν τους λαούς τους. Εκτός και αν ήτανε και οι λαοί τους σύμφωνοι στο βάθος με την ψευτιά.

    Λοιπόν στο ζήτημα της Ελλάδος αποδείχτηκε η ψευτιά και των δύο. Πρώτα φυσικά του Μουσσολίνι. Και δεύτερα του άλλου.

    Η Ελλάς έγινε από της 4ης Αυγούστου Κράτος αντικομμουνιστικό, Κράτος αντικοινοβουλευτικό, Κράτος ολοκληρωτικό, Κράτος με βάση αγροτική και εργατική, και κατά συνέπεια αντιπλουτοκρατικό. Δεν έχει βέβαια κόμμα ιδιαίτερο να κυβερνά. Αλλά κόμμα ήτανε όλος ο λαός, εκτός από τους αδιόρθωτους κομμουνιστάς και τους αντιδραστικούς παλαιοκομματικούς.

    Επομένως, αν ο Χίτλερ και ο Μουσσολίνι αγωνιζότανε πραγματικά για την ιδεολογία που υψώνανε για σημαία, έπρεπε να υποστηρίζουν παντού την Ελλάδα με όλη τους τη δύναμη. Ακόμα και να ανεχότανε αν τα άμεσα συμφέροντα ή και η ανάγκη από τη γεωγραφική της θέση έφερνε την Ελλάδα κοντά στην Αγγλία. Λοιπόν, το εναντίον, η Ελλάδα έμεινε μακριά από την Αγγλία –εκτός από την απαραίτητη και αλλιώς αναγκαία φιλική σχέση. Η Ελλάδα καμιά βοήθεια ούτε έδωσε ούτε υπεσχέθη εις την Αγγλία.

    Επομένως η Ιταλία, που ωστόσο ανεγνώριζε την συγγένεια του ελληνικού καθεστώτος προς το δικό της, έπρεπε να είναι φιλικώτατη προς την Ελλάδα, ειλικρινά και πιστά φιλικώτατη. Και όμως ήτανε εχθρική. Από εξ αρχής εχθρική. Και στο τέλος επεζήτησε να την κατακτήση και την υποδουλώση.

    Για τον Χίτλερ το πράγμα δεν είναι και τόσο φανερό. Βέβαια δεν περίμενε κανείς να μεταχειριζότανε βία απάνω στην Ιταλία για να την σταματήση. Αλλά περίμενα, εγώ τουλάχιστον, ότι δεν θα είχε ευθύς εξ αρχής ξεπουλήσει την Ελλάδα στην Ιταλία σαν να ήτανε άψυχο αντικείμενο και χωρίς αξία μάλιστα. Επομένως και αυτός πηγαίνει, σχετικά με την Ελλάδα, στην κατηγορία του Μουσσολίνι.

    Λοιπόν και ο Μουσσολίνι και ο Χίτλερ απέναντι της Ελλάδος δεν ωδηγηθήκανε από κανένα από τα ιδεολογικά ελατήρια που υψώνανε ως σημαία του αγώνα των. Το εναντίον, κτυπώντας την Ελλάδα, κτυπούσανε τη σημαία αυτή. Ωδηγηθήκανε λοιπόν από άλλα ελατήρια, που αυτά ήτανε τα βαθιά και πραγματικά ελατήρια.

    Τί εζητούσε η Ιταλία; Να κατακτήση την Ελλάδα για να καταστήση τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στην Μεσόγειο. Η κατάκτησι ήτανε το ελατήριό της. Δηλαδή έκανε εκείνο για το οποίο κατηγορούσε την Αγγλία. Αν η Γερμανία είχε πραγματική ιδεολογική σημαία, αφήνω που δεν θα έπρεπε να παραδώση την Ελλάδα εις την Ιταλική κατάκτησι, αλλά και αν αυτό το εσκέπαζε από κάτου από τον μανδύα της απλής ιταλικής επιρροής, δεν θα έπρεπε ασφαλώς να αφήση την Ιταλία να την κατακτήση, δεν έπρεπε δια παντός τρόπου. Αλλέως έπεφτε η σημαία του αγώνος της.

    Και όμως την άφησε, και όχι μόνον την άφησε, αλλά και μας φοβερίζει κάθε μέρα. Το ότι δεν μας κήρυξε τον πόλεμο, αυτό δεν είναι επιχείρημα, πρώτα γιατί μας φοβερίζει έμμεσα κάθε ημέρα πως θα μας τον κηρύξει αν δεχτούμε από τους Άγγλους αποτελεσματικότερη βοήθεια, και έπειτα γιατί για να μας πολεμήση θα μεταφέρη τον πόλεμο στα Βαλκάνια, και αυτό δεν την συμφέρει.

    Για να ενεργήση έτσι η Γερμανία απέναντί μας, θα πη ότι και αυτή σχετικά με την Ελλάδα οδηγείται όχι από τα ελατήρια της ιδεολογικής της σημαίας, αλλά από άλλα. Και αυτό είναι, όπως φαίνεται καθαρά στο Ελληνικό ζήτημα, ο σκοπός να κρημνίση την Αγγλική Αυτοκρατορία και να κληρονομήση τα ερείπιά της.

    Επαναλέγω : Μπορεί η Γερμανία πρώτα και η Ιταλία ύστερα να άρχισαν με καθαρά ιδεολογικά ελατήρια φαινομενικά, και να καταλήξανε σε καθαρώτατα κατακτητικά και συμφεροντολογικά. Και αυτό αποδείχνει ότι και τα τελευταία ήσαν τα βαθύτερα, και επομένως τα πραγματικά, και επομένως τα πρώτα μόνον φαινομενικά και κατά συνέπειαν ψεύτικα, και κατά συνέπειαν για εξαπάτησι των λαών τους και του κόσμου.

    Ώστε και ο αντικομμουνισμός τους ψεύτικος και η ολοκληρωτικότητά τους η κρατική ψεύτικη, και ο αντικοινοβουλευτισμός τους ψεύτικος, και η αντιπλουτοκρατία τους ψεύτικη, και ό,τι άλλο παρόμοιο ψεύτικο. Αληθινό, δε, είναι ένας διψασμένος ιμπεριαλισμός. Αυτός για τον οποίον κατηγορούνε τους Άγγλους.

    Τώρα γιατί μεταχειριστήκανε αυτή την ψεύτικη σημαία και τη βαστάνε ακόμα; Γιατί έχει πέραση στους λαούς τους. Λοιπόν οι λαοί τους, είναι πιο ιδεολόγοι από τους αρχηγούς τους; Τότε γιατί την καταρρίπτουνε οι αρχηγοί την σημαία τους στην Ελληνική υπόθεση και σηκώνουν καθαρά την άλλη; Δεν φέρνει αυτό αντίδρασι στους λαούς των; Ή μήπως με τη σημαία της κατακτήσεως ζητούν να τους κερδίσουν; Τότε και οι λαοί είναι όμοιοι με τους Αρχηγούς;

    Ζητήματα που θα λύση το μέλλον. – Γιατί πρέπει να δικαιολογηθή και ο φόνος τόσων άλλων μικρών Κρατών!

    Μια φορά είναι όχι μόνον μωρός αλλά και κακόπιστος ο Έλληνας εκείνος που πιστεύει ακόμα τώρα πλέον, με αυτά που βλέπουμε γύρω μας, σε ιδεολογίες του Χίτλερ και πολύ περισσότερο του Μουσσολίνι. Είναι μεγάλοι άνθρωποι αλλά χαμηλοί, πολύ χαμηλοί. Ούτε σε γερμανικές ιδεολογίες και ρομαντισμούς. Ιταλικές δεν υπάρχουνε.

    Κηφισιά 2/1/1941 Ιωάννης Μεταξάς .

    Αντιγραφή από σχόλιο του Βλάση Αγτζίδη σε αυτό το άρθρο : https://kars1918.wordpress.com/2017/10/28/metaxas-oxi/

  63. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεοτερα, πολύ ωραία σχόλια!

    61 Θα δω την υπόγα, μήπως το έχω εκεί σε ηλεμορφή, και θα σου πω

    59 Μήπως τις Ακυβέρνητες Πολιτείες;

    47 Ωραίο, και ωραίο και το συμψευδώνυμο!

  64. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    62>> Ώστε και ο αντικομμουνισμός τους ψεύτικος

    Ε, αυτό λέω κι εγώ. Αρχικουμούνια του κερατά, και ο Μπενίτος και ο Αδόλφος. Γι αυτό και οι έλληνες, που ήταν όλοι μεταξικοί, πήγαν στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ για να τους τιμωρήσουν.

  65. Μαρία said

    55
    Έτσι κι αλλιώς η θέση του Μανθούλη όπως και του Φώτου Λαμπρινού οτι το ντοκιμαντέρ είναι μυθοπλασία με άλλα μέσα.

    «Η δική μου Γιάφα», που την είδα στην παρθενική της προβολή, με απογοήτευσε πάντως. Περίμενα να δω Παλαιστίνιους και είδα πλούσιους Άραβες του Μόντε Κάρλο.

    58
    Αυτό είναι το ντοκιμαντέρ Οι παράλληλοι βίοι του εμφυλίου διάρκειας 6 ωρών που είδαμε στην τότε ΝΕΤ.

  66. Ριβαλντίνιο said

    @ 64 ΣτοΔγιαλοΧτηνος

    Ψεύτικος , αφού οι ναζί έκαναν συμμαχία με τους κομμουνιστές.

    Η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν ήταν με το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ. Το δημοψήφισμα έβγαλε 68 % υπέρ του βασιλιά Γεωργίου . Επικράτησαν οι φιλοβασιλικοί παντού , εκτός απ’ την Κρήτη , την Λέσβο και την Σάμο. Απ’ το 32 % κατά του Γεωργίου , γύρω στο 20 % ανήκε στην Αριστερά και γύρω στο 12 % στους Κεντρώους. Στις αγροτικές περιοχές οι βασιλικοί είχαν 76 % ! Στις Νέες Χώρες οι βασιλικοί πήραν 56 % , ενώ στην Παλαιά Ελλάδα ( χωρίς την Αθήνα ) είχαν 86 % ! Στην Αθήνα είχαν γύρω στο 50 %.
    Επί Κατοχής , οι φιλοαριστερές βρετανικές υπηρεσίες εκτιμούσαν τους βασιλικούς στο 20 %. Στην πραγματικότητα ήταν πολύ περισσότεροι ( Πέτρος Μακρής Στάικος , Ο Άγγλος πρόξενος ):

    Για να δούμε αν έπεσε μέσα ο Άγγλος στο δημοψήφισμα , μέσω του Ριζοσπάστη την επομένη του δημοψηφίσματος ( 2/9/1946 ) : http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin.asp?c=65&dc=2&db=9&da=1946

    Η Κοκκινιά 80 % υπέρ της δημοκρατίας.
    Ο Κορυδαλλός και το Κερατσίνι 66 % και υπέρ της δημοκρατίας.
    Η Θεσσαλονίκη ψήφισε 57 % υπέρ της δημοκρατίας.
    Άλλες περιοχές υπέρ της δημοκρατίας (, έστω και οριακά ) : φυματικοί Σωτηρίας , Νέα Σφαγεία , Νέα Ιωνία, Καλλιθέα, Κολωνός, Πετράλωνα , Υμηττός, Γαλάτσι Ελληνικό , Νέα Σμύρνη , Ακαδημία Πλάτωνος , Πανεπιστήμιο , Σκουζέ , Ηλιούπολη , Δουργούτι , Αμπελόκηποι , Άγιος Φανούριος , Υπαπαντή , Ρέντης , Χανιά , Ηράκλειο , Βόλος , Λέσβος , Μυτιλήνη , Καβάλλα κ.α.
    Η Μεσσηνία 90% – 99 % υπέρ του βασιλιά.
    Άλλες περιοχές υπέρ της βασιλείας ( , έστω και οριακά ) : Πολεμικό Ναυτικό , Λιμενικό , Άγιος Παντελεήμονας , Θησείο , Φιλοπάππου , Πεντέλη , Καλαμάκι , Ψυρρή , Ιλισσός , Κεραμεικός , Πλάκα , Βοτανικός , Νέα Λιόσια , Γούβα , Βούλα , Βουλιαγμένη , Ψυχικό , Χαϊδάρι , Βεϊκου, Γλυφάδα , Ζωγράφου , Πευκάκια , Μπραχάμι , Χαλάνδρι , Μαρούσι , Αγία Παρασκευή , Κουκουβάουνες , Ηράκελειο , Κάτω Πατήσια , Πέραμα , Φάληρο, Ευαγγελισμός , Βάρη , Κουβαράς , Ραφίνα , Φιλοθέη , Κορινθία , Λειβαδιά , Θεσπρωτία , Τήνος , Λεβίδι , Αρκαδία , Δράμα , Σέσκουλο Βόλου , Μαγνησία , Πάτρα , Ερμούπολη , Τρίκαλα, Τήνος , Καλάβρυτα , Αίγιο , Αργολίδα , Νεμέα , Ηλεία , Λάρισα , Χίος , Λακωνία , Κέρκυρα κ.α.

    Φυσικά θα πρέπει να δικαιολογηθεί η μεγάλη ήττα. Ο Ριζοσπάστης έχει ετοιμάσει από πριν την απάντηση.
    Βία και νοθεία στο δημοψήφισμα. Στρατιώτες τρομοκρατούσαν πολίτες στην Κοκκινιά. Στα αστικά κέντρα δεν υπήρχε μεγάλη μοναρχική τρομοκρατία και το αποτέλεσμα είναι 50 -50. Στις «ληστοκρατούμενες» ( εννοεί την κυριαρχία των δεξιών παρακρατικών – η αριστερά τους έλεγε λήσταρχους, π.χ. τον Σούρλα ) όμως περιοχές της υπαίθρου οι βασιλικοί επικρατούν ως και 95 %.

    Έλα όμως που ο Άγγλος παραπάνω ήξερε πως επικρατούν απ’ την εποχή της Κατοχή ακόμη ! 🙂

  67. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Λίγο μετά την πτώση της χούντας η κυβέρνηση πρότεινε στον Μιχάλη Κακογιάννη να αναλάβει την Τηλεόραση (1975). Εκείνος αρνήθηκε και υπέδειξε τον Μανθούλη. Ο Καραμανλής του αναθέτει την καλλιτεχνική διεύθυνση της ΕΡΤ, που στο μεταξύ είχε γίνει ανώνυμη εταιρία δημοσίου δικαίου. Ο Μανθούλης δέχτηκε για ένα χρόνο. Στο διάστημα αυτό προσπάθησε να συνεφέρει το πρόγραμμα, με συνεργάτες του τον Γιάννη Μπακογιαννόπουλο, τον Πέτρο Μάρκαρη, την Τώνια Μαρκετάκη και άλλους. Έφερε τον Γάλλο μοντέρ του Ντομινίκ Κολονά για να ξεκινήσει μια σειρά ανάλογη μ’ αυτές που γύριζε στη Γαλλία. Την βάφτισε «Παρασκήνιο»και την ανέθεσε σε άξιους νέους σκηνοθέτες όπως ο Παπαστάθης και ο Χατζόπουλος. Παράλληλα, έφτιαξε μεσημεριανό πρόγραμμα, το «Κάθε μεσημέρι», που από την πρώτη μέρα αγαπήθηκε από το κοινό, επέβαλε τα ζωντανά προγράμματα, που δεν υπήρχαν ακόμη τότε από τον φόβο των Ιουδαίων, δημιούργησε το «Μια ταινία, μια συζήτηση», έφερε τα κινηματογραφικά συνεργεία στην τηλεόραση και γυρίστηκαν τα πρώτα σήριαλ σε κινηματογραφικό φιλμ, όπως «Ο φωτογράφος του χωριού» και η«Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια», αναμόρφωσε το «Θέατρο της Δευτέρας»(που έφτασε να έχει 90% θέαση), εγκαινίασε τις «Μουσικές Βραδιές» με τον Γιώργο Παπαστεφάνου, αρχίζοντας με μια «Βραδιά Ζορζ Μουστακί» και περιόρισε το αμερικανικό πρόγραμμα φέρνοντας ευρωπαϊκά σίριαλ, όπως το γαλλικό «Μαύρο ψωμί», το ιταλικό «Πινόκιο» και άλλα από τις βαλκανικές χώρες (και βέβαια δέχτηκε διαμαρτυρίες από την αμερικανική πρεσβεία…).

    Ανάμεσα στ’ άλλα κατάφερε να πείσει τον θυμωμένο με την κυβέρνηση Μάνο Χατζιδάκι, που ετοίμαζε παραίτηση, να παραμείνει στο Τρίτο Πρόγραμμα. Στις μέρες του επίσης ιδρύθηκε η ΕΡΤ της Θεσσαλονίκης(σημερινή ΕΡΤ-3). Όταν ο Μανθούλης ανέλαβε την ΕΡΤ, η ΥΕΝΕΔ, το τηλεοπτικό κανάλι του υπουργείου Άμυνας, είχε το 75% της θέασης και η ΕΡΤ το 25%. Όταν έφυγε, τα ποσοστά είχαν αντιστραφεί με αποτέλεσμα να κατηγορηθεί από τον υπουργό Αμύνης (Ευάγγελο Αβέρωφ) στο Υπουργικό Συμβούλιο για αθέμιτο ανταγωνισμό. Όταν, τέλος, διορίστηκαν μερικοί υπάλληλοι της ΚΥΠ στην ΕΡΤ και άρχισαν να σαμποτάρουν το πρόγραμμα,ο Μανθούλης παραιτήθηκε.
    https://flix.gr/news/rip-roviros-manthoulis.html

  68. Μαρία said

    Η Μακρονία έχασε την αυτοδυναμία.
    Ο καραγκιόζης Καστανέρ δεν επανεκλέγεται.

  69. Μαρία said

  70. Θα συνεργαστεί με τους ρεπουμπλικανούς; Μια απ’ τα ίδια;

  71. sarant said

    70 Το πιο πιθανό.

  72. 65α.

    Σωστά, άλλωστε, όπως λέει και στην εισαγωγή, «Οι ταινίες, όπως και τα μυθιστορήματα, είναι, ή πρέπει να εί­ναι, μαρτυρίες μιας εποχής, μιας γενιάς, ενός μέρους της ανθρω­πότητας.»

    Αυτό που εντυπωσιάζει, ωστόσο, είναι η εντιμότητα και η υπευθυνότητα με την οποία είχε την πρόθεση να διαχειριστεί την ιστορική μαρτυρία -πράγμα διόλου αυτονόητο για άλλους δημιουργούς ιστορικών μυθιστορημάτων ή ταινιών…

  73. rogerios said

    @70: Δεν υπάρχει καμία υποχρέωση σχηματισμού κυβέρνησης συμμαχίας (και δεν πρόκειται να συμβεί κάτι τέτοιο). Άλλωστε το Σύνταγμα δεν απαγορεύει στον ΠτΔ να διορίσει πρωθυπουργό ακόμη κι από κόμμα μειοψηφίας. Πρακτικά, οι Ρεπουμπλικανοί θα χρειαστούν ως δεκανίκι για την ψήφο εμπιστοσύνης και, στη συνέχεια, για την ψήφιση των νομοσχεδίων που θα εισάγει η μακρονική σχετική πλειοψηφία.
    Η κυβέρνηση θα μείνει ως έχει, με την εξαίρεση των υπουργών που χάνουν τη βουλευτική έδρα και αυτοδίκαια τρώνε σουτ.

  74. aerosol said

    #48
    Στις συνθήκες της εποχής, λοιπόν, οι δημοκράτες, οι εκτοπισμένοι, οι βασανισθέντες, όσοι βίωσαν τις διώξεις Μανιαδάκη, οι στρατιωτικοί που προσπάθησαν να τον ρίξουν, αυτοί που πήραν τα όπλα στην Κρήτη το ’38, οι διωγμένοι προοδευτικοί εκπαιδευτικοί, αυτοί που σιχαίνονταν να βρεθούν τα παιδιά τους στην ΕΟΝ, μάλλον είχαν πολλά κακά λόγια να πουν για τον Μεταξά. Βέβαια κάποιοι μπορεί με τα σημερινά τους πολιτικά κριτήρια να προτιμούν έναν τοποθετημένο δικτάτορα από πολιτικούς με σταδιοδρομία. Αλλά είπα να θυμήσω τι δεν σημαίνει «όλοι».

    [Κατά τα άλλα, συμφωνώ πως σε κάποια θέματα κινήθηκε με προσοχή και μάλλον θετικά.]

  75. Nestanaios said

    39. «Ο Μεταξάς ήταν για την Ανατολική Ευρώπη ότι ο Τσώρτσιλ για την Δυτική».

    Θα συμφωνήσω αν αντικαταστήσουμε το όνομα «Τσώρτσιλ» με «Φράνκο».

  76. rogerios said

    Μας τελείωσε και η προσωπική μου «συμπάθεια», η Αμελί ντε Μονσαλέν. 🙂

  77. sarant said

    73 Ναι, έτσι θα γίνει. Δεν ξέρω αν αυτό θα ωφελήσει τους ρεπουμπλικανούς, βέβαια.

  78. rogerios said

    @77: Στην κατάσταση που βρίσκονται οι Ρεπουμπλικανοί, μπορούν απλώς να βγάλουν έναν αναστεναγμό ανακούφισης που έμειναν ζωντανοί και δεν τους παρέσυρε κανένα τσουνάμι (με 76 έδρες έναντι 100 που είχαν, μάλλον τα αποτελέσματά τους είναι αξιοπρεπή). Επιπλέον, η ιδεολογική συγγένεια είναι πλέον τέτοια που η ντε φάκτο συνεργασία μοιάζει με το φυσικότερο πράγμα στον κόσμο (χωρίς να χρειάζεται να μιλήσουμε για τα πρώην στελέχη του χώρου τα οποία πέρασαν στο στρατόπεδο της μακρονίας).

  79. Μαρία said

    73
    Κι αν του λείπουν εξηνταριά βουλευτές, πρέπει σε κάθε ψηφοφορία να διαπραγματεύεται. Επιπλέον η εφαρμογή του άρθρου 49.3 έχει περιοριστεί. Άρα το μπλοκάρισμα δεν θα το αποφύγει.

    76
    Κι αυτός.

  80. Μαρία said

    77, 78
    Θα περάσουν πάνω απ’ το πτώμα του Σιοτί, που μόλις έκανε δηλώσεις. 🙂

  81. rogerios said

    @80: Έ, μέχρι κι ο Σιοτί θα κάνει στο τέλος την καρδιά του πέτρα και θα συνδράμει ώστε να παταχθούν οι ακραίοι κομμουνιστοσυμμορίτες. 🙂

  82. # 74

    Δεν ξέρω την ηλικία σου, αν έζησες την χούντα ή την διάβασες σε εφημερίδες και ανακοινώσεις κομμάτων. Οσο η χούντα ήταν επάνω οι ουσιαστικά αντιφρονούντες δεν ήταν ούτε 10%. Οταν έπεσε (μόνη της) ανέβηκε στο 95% !!!
    Ιδιος λαός ήταν και επί Μεταξά,(που δεν ήρθε με τανκς, τον διόρισε ο βασιλιάς) γι αυτό σου έγραψα δες εθνικά το θέμα, όχι πολιτικά, αλλά, το κουσούρι, κουσούρι,

  83. sarant said

    78-80-81 Πάντως ένας νεαρός βουλευτής του LR που βγήκε πανηγυρικά, ο Aurelien Pradié, έλεγε ότι δεν θα πάνε με τον Μακρόν.

  84. sarant said

    Kι ένα γλωσσικό. Τη NUPES οι δημοσιογράφοι της France Info την προφέρουν οι περισσότεροι Νυπ, αλλά οι πολιτικοί, και τα στελέχη της, νυπές ή νυπς.

  85. rogerios said

    @83: Δεν είπε κάποιος ότι «θα πάνε με τον Μακρόν». Κανείς δεν τους το ζήτησε κι ούτε χρειάζεται. Απόψε είναι απαραίτητο και λογικό να διατρανώνουν την αυτόνομη ύπαρξή τους (τα ίδια με τον Πραντιέ είχε πει νωρίτερα και ο Ζακόμπ). Το ζήτημα είναι πρακτικό: τι θα κάνουν οι Ρεπουμπλικανοί όταν η κυβέρνηση θα φέρνει προς ψήφιση νομοσχέδια τα οποία θα προκαλούν την αντίδραση της NUPES και τα οποία, μοιραία, θα είναι σύμφωνα με την ιδεολογία και την πολιτική των Ρ. Κι ως προς αυτό, δεν νομίζω ότι χωρούν ιδιαίτερες αμφιβολίες για το τι θα συμβεί.

  86. rogerios said

    @84: Λογικό αυτό, μια και η προφορά Νυπ τρώει την οικολογική και τη σοσιαλιστική συνιστώσα. 😉

  87. Μαρία said

    84
    Τις προάλλες δημοσιογράφοι σε εκπομπή στο TV5 αναρωτιούνταν αν πρέπει να προφέρουν νυπές ή νυπς και πάντως όχι νυπ.

  88. Έναν Aymes που ξέρω δεν μπορώ να χωνέψω ότι προφέρεται Εμές (βέβαια, επί μακρόν αναρωτιόμουν πώς προφέρεται). http://cetobac.ehess.fr/index.php?2106

  89. Μαρία said

    85
    Το δήλωσε κι ο Κοπέ οτι θα κάνουν εποικοδομητική αντιπολίτευση.

  90. 64.
    (Οποία διάψευσις ελπίδων!)

  91. sarant said

    89 O Kοπέ είναι ο πιο διαλλακτικός απ’ όλους θαρρώ.

  92. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    90# Παρντόν????

  93. Μαρία said

    76
    Τώρα βλέπω οτι η δικιά σου είχε σήμερα γενέθλια. Έγινε 37.
    88
    Σοβαρά; Χωρίς τόνο στο ε; Φαντάζομαι οτι τον ρώτησες.

  94. rogerios said

    @93α: Πράγματι! Δεν το είχα προσέξει. Ούτε κι εγώ δεν θα της ευχόμουν τέτοια γενέθλια.

  95. aerosol said

    #82
    Με νουθετείς, μου δίνεις συμβουλές, αναλύεις και τα κουσούρια, μιλάς για τη Χούντα (;). Αυτό που έγραψα είναι τρομερά συγκεκριμένο και ΔΕΝ είναι θέμα γούστου ή άποψης, είναι γεγονός. Όπως και να δω εγώ το Μεταξά, είναι πολλοί αυτοί που όταν πέθανε παίζει και να είπαν «ξεβρωμίσαμε» -ή τουλάχιστον είχαν πολλά στραβά να του καταλογίσουν. Το αν συμφωνείς ή όχι με αυτούς είναι άλλο θέμα. Το αν συμφωνώ εγώ μ’ αυτούς ή όχι δεν το έχω αναλύσει καν -απλώς ξεφεύγεις σε εικασίες.

  96. Μαρία said

    Η έδρα του: 8ème circonscription comprenant les pays et territoires suivants : Italie, Malte, Saint-Marin, Saint-Siège, Chypre, Grèce, Turquie, Israël, Jérusalem. https://www.diplomatie.gouv.fr/fr/services-aux-francais/voter-a-l-etranger/elections-legislatives-2022/consulter-les-circulaires-des-candidats-et-voter-par-internet/article/consulter-les-circulaires-des-candidats-8eme-circonscription#sommaire_1

  97. rogerios said

    Κι ένα αποτέλεσμα με ιδιαίτερη συμβολική αξία: η νίκη της Ρασέλ Κεκέ, γεννημένης στην Ακτή Ελεφαντοστού πρώην καθαρίστριας ξενοδοχείων, στην έβδομη εκλογική περιφέρεια της Βαλ ντε Μαρν. Η Κ. ήταν η ηγετική μορφή στην απεργία των καθαριστριών του ξενοδοχείου Ιμπίς στις Μπατινιόλ, απεργία διάρκειας 22 μηνών και με κατάληξη ευνοϊκή για τους εργαζομένους. Αντίπαλός της ήταν η μέχρι πολύ πρόσφατα Υπουργός Αθλητισμού Ροξάνα Μαρα(τ)σινεάνου.

  98. 93 Ρώτησα άλλο Γάλλο, στενό συνεργάτη του.

  99. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    — Συμπαθείτε τον Μακρόν;

    Ο Μακρόν δεν μπορεί να είναι συμπαθής! Είναι τεχνοκράτης και νομίζει πως αυτό αρκεί. Ο Πρόεδρος πρέπει να είναι πατέρας του έθνους. Αλλά ο Μακρόν ενεργεί σαν ένα κακομαθημένο, χαλασμένο παιδί.
    https://www.lifo.gr/culture/cinema/oi-poiites-den-skotonoyn-na-xerete-i-synarpastiki-zoi-toy-robiroy-manthoyli-mesa-apo

  100. Μαρία said

    97
    Η καμαριέρα έφαγε την ολυμπιονίκη και μιλάει τα αφρικάνικα γαλλικά που προκαλούν ανατριχίλα (όχι τη μεγάλη) σε κάθε αστό.

  101. ΓΤ said

    19 Ιουνίου
    Ημέρα του Πατέρα

    Μηνολόγιον Ιουνίου
    19> Τελευτή Θαλού Τσιριμώκου

    Ας θυμηθούμε το πρώτο βραβείο Fair Play (01.04.1984)
    https://www.sport24.gr/football/tsirimokos-to-fili-ston-sargkani-kai-to-proto-vraveio-fair-play-stin-ellada.9670974.html

  102. # 95

    Ηθελα να ήξερα πως τους μέτρησες και τους βρήκες πολλούς…Βέβαια εκείνη την εποχή υπήρχε και κάποιο σύμφωνο ειρήνης μεταξύ Γερμανίας και Ρωσσίας, να μην το ξεχνάμε, που όσο νάναι κάποιους επηρέαζε…
    Σε μια περίοδο που ο Μεταξάς αντιμετωπίζει ΕΠΙΤΥΧΩΣ την ιταλική επίθεση και πεθαίνει, ο σκεπτόμενος ΕΘΝΙΚΑ έλληνας λέει » ξεβρωμίσαμε» (και τρώει σχεδόν αμέσως μια κατοχή χρόνων)
    Υπάρχει ζωή και πέρα από τις πολιτικές πεποιθήσεις κάθε ανθρώπου

  103. sarant said

    Kαλημέρα από εδώ

    101 Δεν θυμόμουν ότι είχε πάρει βραβείο fair play

  104. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τους δικτάτορες καθε αποχρώσεως πολλοί τους κλαίνε υποχρεωτικά, όταν τα τινάξουν. Η μη συμμετοχή στο «εθνικό πένθος» κρίνεται ύποπτη από το καθεστώς και μπορεί να επιφέρει οδυνηρές συνέπειες. Άλλοι τους κλαίνε, επειδή είχαν συνηθίσει να ζουν υπό την μπότα τους α λα σύνδρομο Στοκχόλμης. Αλλά και πολλοί, πάρα πολλοί, το λένε, έστω και από μέσα τους, αυτό το «στον αγύριστο, σκατόψυχε, επιτέλους ξεβρωμίσαμε» σκουπίζοντας ταυτόχρονα το υποκριτικό δάκρυ που δήθεν κυλάει στο μάγουλο διά τον φόβον του ορατού ή αοράτου χαφιέ. Ειδικά ο Μεταξάς μάλλον δεν αγαπήθηκε ποτέ από τον πολύ κόσμο, ήταν άχαρος άνθρωπος, όποτε εκτέθηκε σε εκλογές πάτωσε, αλλά έστησε αποτελεσματικό χαφιεδικό καθεστώς, οπότε… «Στα χέρια επάνω οι φίλοι μου οι πιστοί

    με φέρανε στο σπίτι το στερνό μου,

    δι’ εγκυκλίου με κλάψαν όλοι οι Έλληνες

    που με είχαν αγαπήσει δια νόμου.»
    Σωστός ο Ασημάκης.

  105. Nestanaios said

    97. Όσο καλός και να είναι ο παίκτης, αν το γήπεδο έχει πολλές λακκούβες, ο παίκτης δεν μπορεί να αναδείξει την αξία του.

  106. Γιάννης Κουβάτσος said

    97:Μεγάλη μορφή η Ρασέλ, παράδειγμα προς μίμηση για όλους. Υπόσχεται να γίνει η φωνή των υπηρετριών, των σκουπιδιάρηδων, των βοηθών στο σπίτι, των νοσοκόμων, των κακοπληρωμένων δασκάλων, των φρουρών ασφαλείας… Το πιστεύω ότι θα γίνει, ότι δεν θα τους απογοητεύσει.
    Και μια δήλωσή της που καλόν είναι να την ακούσουν όλοι αυτοί που συστήνουν αποχή ή λευκή ψήφο:

    «Οι πολιτικοί δεν ξέρουν πώς ζούμε. Εάν δεν έχουμε παρουσία στο κοινοβούλιο για να υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας, ποιος θα το κάνει;». Έλα ντε…

  107. spyridos said

    102
    «κείνη την εποχή υπήρχε και κάποιο σύμφωνο ειρήνης»
    δεν υπήρχε σύμφωνο ειρήνης.
    Επίσης κοινά αποδεκτό ότι ο χρόνος λειτουργεί γραμμικά.
    – Συμφωνία του Μονάχου 30/09/1938 (υπήρχαν Σοβιετικοί παρατηρητές, αλλά Γάλλοι και Άγγλοι αρνήθηκαν υπογραφή από τη Σοβ. Ένωση)
    – Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο μη Επίθεσης 23/08/1939

    Ναι όλοι τον κλαίγανε τον Μεταξά. Να μην σου πω ότι αυτοκτονούσαν στους δρόμους από τη στεναχώρια τους.
    Ο Χρήστος Π. έχει γράψει πάνω από 100 σελίδες σχόλια υπεράσπισης του Μεταξά (σε ένα άλλο σύμπαν), αλλά τουλάχιστον έχει τρομερό χιούμορ.
    Μας έστελνε αδιάβαστους από το γέλιο που κάναμε. Κάτι ξερά, ανάλατα κι αστήρικτα που γράφουν άλλοι μας κάνουν να χαμογελάμε από συμπόνια.

  108. aerosol said

    #102
    Έχεις δίκιο, φταίνε οι πολιτικοί μου ινστρούχτορες που γνωρίζω πως δεν είχαν «όλοι» καλά λόγια να πουν για τον Μεταξά: εγκυκλοπαίδειες, άρθρα, διπλωματικές, ντοκυμαντέρ, μαρτυρίες, ακόμα και η μπολσεwiki. Αναρωτιέμαι αν όντως θεωρείς την Κατοχή απότοκο του θανάτου του Μεταξά, την οποία θα απέτρεπε μαγικά αν έμενε στη ζωή. Αυτό θα εξέπληττε και τον ίδιο, που ήξερε από τις 14 Νοεμβρίου 1940 οτι πρόκειται να επιτεθεί ο Χίτλερ -και έμαθε αργότερα πως οι Άγγλοι δεν θα του παρείχαν αρκετό στρατό να τους απωθήσει. Υπάρχει ζωή και πέρα από το να προσπαθείς να βγεις από πάνω από κάποιον στο ίντερνετ, ειδικά αν δεν έγραψε κάτι παράλογο ή ανιστόρητο.

  109. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αυθόρμητοι κλαυθμοί και οδυρμοί στην κηδεία του Με Τα Ξα:
    https://www.google.com/url?sa=i&source=web&cd=&ved=2ahUKEwitpJHR8Lv4AhXKhqQKHWYABdEQjhx6BAgBEAI&url=https%3A%2F%2Fwww.news247.gr%2Fkosmos%2Fpotamos-dakryon-gia-ton-kim-giongk-il.6133612.html&psig=AOvVaw0bh5rti6Ltp6f29Yy_zojG&ust=1655809251263741

  110. Γιάννης Κουβάτσος said

    Βρε παιδιά, αν θέλει κάποιος ντε και καλά να γουστάρει δικτάτορες και σωτήρες και πατερούληδες, ας θαυμάζει τουλάχιστον δικτάτορες με χαρισματική προσωπικότητα, ανθρώπους με γοητεία και πνεύμα, που, ει δυνατόν, να άφησαν και κάποιο έργο πίσω τους, εκτός από τα συνήθη συντρίμμια. Αλλά να γουστάρει τριτοκλασάτους επαρχιακούς δικτατορίσκους σαν τον Μεταξά και τον Παπαδόπουλο, ε, είναι ξεφτίλα, ρε σεις, δεν το καταλαβαίνετε; Ξεφτίλα όχι μόνο από πολιτικής και ηθικής απόψεως αλλά και από αισθητικής.

  111. 92.

    Καλέ μου Χτήνε, έχεις δίκιο, είχε πιαστεί το σχόλιο στη μαρμάγκα για ώρες – αναφερόμουν στο παραπάνω σχόλιο με τα παράπονα του Μεταξά για τον ψεύτικο αντικομμουνισμό, τον ψεύτικο αντικοινοβουλευτισμό, την ψεύτικη «ολοκληρωτικότητα» (…ψεύτικο ενδιαφέρον, ψεύτικα μπουρεκάκια και ψεύτικη ταραμοσαλάτα, που έλεγε και Κωνσταντάρας!)

    (Σορρυ, μετά πηγα για ύπνο και δεν το είδα – δουλευα σήμερα)

  112. 102, 104-110
    Αυτά συμβαίνουν λοιπόν στο πολύπαθο πεδίο της δημόσιας ιστορίας, όπου συχνά η εθνικοφροσύνη μπερδεύεται με την ιστορική γνώση. Πάντως, εθνικό το αληθές:

    Σύμφωνα, λοιπόν, με τον Σπύρο Λιναρδάτο:

    «Η αλήθεια είναι πως ο Ελληνικός Στρατός, τα χιλιάδες στρατευμένα παιδιά του Λαού και η πλειοψηφία των μονίμων και εφέδρων αξιωματικών απέκρουσαν την εισβολή, παρά την έλλειψη διπλωματικής, πολεμικής και ψυχολογικής προετοιμασίας από μέρους του διεφθαρμένου και τυραννικού καθεστώτος της 4ης Αυγούστου.»Ο διοικητής του Αποσπάσματος της Πίνδου, συνταγματάρχης Κ. Δαβάκης, έχει πει πως η ηγεσία “προετοίμαζε όνειδος”, που ο Στρατός το μετέτρεψε σε έπος. Και πως οι οδηγίες ήταν “να ρίψωμεν μερικές τουφεκιές διά την τιμήν των όπλων”. Και ο Γ. Καφαντάρης (σ.σ.: πρώην πρωθυπουργός), με το γνωστό καυστικό πνεύμα του, έλεγε πως προκάλεσε έκπληξη το “ΟΧΙ” του Μεταξά, γιατί ήταν ο μόνος Ελληνας που μπορούσε να πει το “ΝΑΙ”».
    Και σε άλλο σημείο αναφέρει:
    «Γιατί ο Μεταξάς, όπως είδαμε και στις κρίσιμες εκείνες ώρες, είχε την έγνοια του στο καθεστώς της 4ης Αυγούστου, που ήθελε να διατηρηθεί όσο ζούσε αλλά και μετά τον θάνατό του. Για αυτό ήθελε να κάνει καθεστωτικό πόλεμο, όχι αντιφασιστικό και πανεθνικό. Γι’ αυτό, παρά τις πιέσεις των Αγγλων και του Επιτελείου απαγόρευσε τελικά να χρησιμοποιηθούν αξιόλογοι ανώτεροι αξιωματικοί (Στ. Σαράφης. Κ. Βεντήρης, Ι. Τσιγάντες, Δ. Ψαρός, Ε. Μπακιρτζής, Κ. Τσαμάκος, Ε. Καλαμπαλίκης κ.λπ.) γιατί ήταν δημοκρατικοί. Για αυτό διέταξε να παραμείνουν στα ξερονήσια και στις φυλακές οι εξόριστοι κομμουνιστές, που παραδόθηκαν, τελικά, ύστερα από την κατάρρευση, στην Γκεστάπο…»

    https://www.efsyn.gr/nisides/169730_ohi-itan-toy-laoy

    Αλλά και για το κοινωνικό κράτος του Μεταξά (ΙΚΑ, οχτάωρο κλπ), δείτε παρακάτω:

    http://archive.efsyn.gr/?p=850

  113. 112.
    Συγγνώμη, λάθος ο τελευταίος σύνδεσμος! Να ο σωστός:

    http://archive.efsyn.gr/?p=85046

  114. Μαρία said

  115. aerosol said

    #110
    Το να τους γουστάρει κάποιος είναι ένα θέμα… αλλά και δικαίωμά του.
    Το να θεωρείσαι σχεδόν κομματόσκυλο αν αναφέρεις πως δεν ήταν όλα μέλι γάλα και πως δεν «χαιρόταν ο κόσμος και χαμογελούσε, πατέρα», αυτό έχει κάτι σουρεαλιστικό.

    Ασχέτως όλων, ο Μεταξάς όντως έχει δεχτεί και κάποιες ακραίες κριτικές. Μέσα από την δική του πολιτική οπτική (και προσωπικότητα), δεν μπορώ να πω πως δεν προσπάθησε να προστατέψει τη χώρα. Και, παρά τις κακιούλες, δεν είπε το «ναι».

  116. 114,
    Ξεκάθαρες θέσεις!

  117. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    111# Νομίζω σουτζουκάκια ήτανε, όχι μπουρεκάκια 🙂

  118. 114 Είναι κι αυτή από τους «»διανοούμενους, μικροαστούς της επαρχίας, νέους καλλιτέχνες, φτωχούς του Pas-de-Calais και υπερπτυχιούχους των εκλεκτών σχολών» που απαρτίζουν την αριστερά του Μελανσόν κατά τον Σεβαστάκη. https://www.lifo.gr/stiles/optiki-gonia/epta-skepseis-gia-ti-gallia-meta-tis-ekloges Είναι από το Πα-ντε-Καλαί, ή είναι καμιά νέα καλλιτέχνις;

  119. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Εκπομπή «Παρασκήνιο»
    Σκηνοθεσία Κώστας Μαχαίρας. Παραγωγή ΕΡΤ 2007.
    «Ο άνθρωπος με την κινηματογραφική μηχανή»
    Επεισόδιο αφιερωμένο στον σκηνοθέτη Ροβήρο Μανθούλη.
    Πρόκειται για μια εκτενή συνέντευξη του Ροβήρου Μανθούλη κατά τη διάρκεια της οποίας μιλάει για τη ζωή του, τις ταινίες και τα ντοκιμαντέρ που γύρισε, τον κινηματογράφο και το ντοκιμαντέρ ως τρόπο ζωής, τους ανθρώπους που γνώρισε και τους τόπους που επισκέφθηκε.
    https://archive.ert.gr/24656/

  120. Γιάννης Κουβάτσος said

    115:Με τον Εθνικό Διχασμό εισήχθη και καθιερώθηκε στο πολιτικό υβρεολόγιο η κατηγορία για προδοσία. Οι πολιτικοί αντίπαλοι ήταν «προδότες». Και αυτό συνεχίστηκε για πολλές δεκαετίες. Ελπίζω να μην ενστερνιζόμαστε πια αυτήν την κατηγορία για τους εκάστοτε «άλλους». Οπότε προφανώς και πρέπει να θεωρούμε ότι ο Μεταξάς είχε πρώτιστο μέλημά του την προστασία της χώρας. Επίσης είναι γενικώς παραδεκτό πως ήταν γερό στρατιωτικό μυαλό. Αλλά ήταν επίσης και ένας άθλιος δικτατορίσκος και κακόζηλος μιμητής του μουσολινικού φασισμού. Να μας λένε, λοιπόν, τώρα ότι λατρεύτηκε από τον λαό, ε, παραπάει. Δεν λατρεύτηκε, όχι τόσο γιατί ήταν δικτάτορας, όσο για το ότι ήταν άχρωμος και λιγουλάκος, ένας βαρετός μπάρμπας με πολλά κόμπλεξ ομολογημένα από τον ίδιο στο ημερολόγιό του. Αν συζητάμε ακόμα γι’ αυτόν είναι επειδή είχε την τύχη να συνδέσει το όνομά του με το έπος του ’40. Αλλιώς θα έκανε παρέα με τον Πάγκαλο και τον Κονδύλη στα ψιλοαζήτητα της ιστορίας.

  121. Αγγελος said

    (101) Ώστε πέθανε ο φουκαράς… Μάλλον από την καρδιά του. Ήταν μακρινός μου ξάδερφος, αλλά δεν τον ήξερα.
    Θυμάμαι ότι όταν έκανα το στρατιωτικό μου, ένα πρωί άρχισαν να με πειράζουν στη μονάδα δείχνοντάς μου μια αθλητική εφημερίδα που είχε τίτλο «Περιζήτητος ο Τσιριμώκος». Μού ΄τυχε και αργότερα να με ρωτάνε, όταν συστήνόμουν, αν είμαι συγγενής του ποδοσφσιριστή. Με ξένιζε λίγο στην αρχή, γιατί είχα συνηθίσει άλλους συνειρμούς 🙂 να φέρνει το επίθετό μου — αλλά βέβαια άλλοι καιροί, άλλοι συνειρμοί…

  122. Αγγελος said

    Όταν πέθανε ο Μεταξάς, η μητέρα μου έβαλε τη φωτογραφία του στο εικονοστάσι κι έγραψε «κι από ψηλά θα μας καθοδηγείς». Δυο χρόνια μετά, φοιτήτρια της Φιλοσοφικής πια, ήταν βέβαια στην ΕΠΟΝ …

  123. ΓΤ said

    @121 Άγγελος

    Καλά, ρε μαν, περίμενες μες στον στρατό κι εσύ να μη σε συνδέσουν με μπάλα; 🙂

    https://www.reader.gr/podosfairo/417695/thalis-tsirimokos-pethane-o-palaimahos-podosfairistis-o-protos-poy-eihe-timithei

  124. EΦΗ - ΕΦΗ said

  125. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @122. Ἔτσι εἶναι Ἄγγελε. Ἔχω ἀκούσει, ἔχω δεῖ κι ἔχω διαβάσει πάμπολλες μαρτυρίες (ΚΑΙ ἀπό ἀνθρώπους πού ἐντάχθηκαν ἀργότερα σέ κομμουνιστικούς σχηματισμούς, μεταξύ τῶν ὁποίων καί συγγενεῖς μου..) περί τοῦ ὅτι ὁ Μεταξᾶς εἴχε ἰσχυρή λαϊκή βάσι. Δικαίως ἤ ἀδίκως, φυσική ἤ φτιαχτή, αὐθόρμητη ἤ τεχνηέντως ἐπιβεβλημένη, συγκυριακή ἤ μακρόπνοη, δικαιωμένη στήν συνέχεια ἤ ὄχι- αὐτά εἶναι ΑΛΛΑ ζητήματα.

  126. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δικαίως ή αδίκως, οκ, υπάρχει μια γνησιότητα. Αλλά φυσική ή φτιαχτή, αυθόρμητη ή επιβεβλημένη, ε, υπάρχει τεράστια διαφορά. Ο Κούντερα στο «Αστείο» λέει κάποια πραγματάκια για τις «αυθόρμητες» εκδηλώσεις λατρείας για τον Στάλιν, που ισχύουν, βέβαια, για κάθε «λαοφιλή» δικτάτορα.

  127. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πολύ διαφωτιστικό για το θέμα το βιβλίο της Πετράκη, καταρρίπτει πολλούς μύθους για τον Μεταξά και το «λαοπρόβλητο» καθεστώς του:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789604104437-petraki-marina-okeanida-o-muthos-tou-metaxa-47766&ved=2ahUKEwiDsvCGzrz4AhUR8LsIHbWMDGwQFnoECAMQAQ&usg=AOvVaw3qdcCV1lx3xmL7Hs39Ixew

  128. Ριβαλντίνιο said

    Η σεμνότητα του Μεταξά :

    Ο Δήμος Αθηναίων για να τον τιμήσει επιθυμούσε να ταφεί σε περίοπτη θέση. Ο ίδιος όμως , σεμνός και ταπεινός , επιθυμούσε να ταφεί στον απέριττο πατρικό του τάφο στην λαϊκή πλευρά του νεκροταφείου.

  129. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Γιάννη, κανείς μας δέν θά ἤθελε νά ζήση σέ τέτοιο καθεστώς, οὔτε κανείς μας ἔχει καμμιά ὄρεξι νά ἐκθειάση τόν Μεταξᾶ. Περιγράφω μιά πολυπρισματική κοινωνική πραγματικότητα ἐκείνου τοῦ καιροῦ, ἀνοιχτή σέ τίμιες ἱστορικές ἑρμηνεῖες. Καί μήν ξεχνᾶς! Αὐτός ὁ «περήφανος λαός», οἱ πολλοί, δέν καίγονται ὅσο ἐσύ κι ἐγώ γιά δικαιώματα καί πολιτικές ἐλευθερίες. Χορταίνει μέ πολύ πιό ταπεινά καί χειροπιαστά πράγματα.. 🙂 (Τό εἴδαμε στήν ἀπριλιανή δικαττορία..)

  130. Γιάννης Κουβάτσος said

    Γιατρέ μου, προσπαθώ όσο μπορώ να μην επηρεάζομαι από πολιτικές συμπάθειες και αντιπάθειες (όσο μπορώ, έτσι;) και το ίδιο κάνω και στην περίπτωση του Μεταξά, που θα τον αντιπαθούσα όσο και τώρα , ακόμα κι αν ήταν μαθηματικά αποδεδειγμένο ότι τον λάτρευε αυθορμήτως το 100% των Ελλήνων, ακόμα κι αν ήταν απολύτως επιτυχημένος σε όλα του κυβερνήτης της χώρας. Το ότι ήταν δικτάτορας με ό,τι αυτό συνεπάγεται για θέματα δεοντολογίας και πολιτικών και κοινωνικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, μου φτάνει και μου περισσεύει για να τον έχω στου διαόλου το κατάστιχο. Αλλά από όσα έχω διαβάσει (και είναι αρκετά και αμφίπλευρα), δεν προκύπτει από πουθενά ότι υπήρξε έστω και σχετικά δημοφιλής πριν από την 28η Οκτωβρίου 1940. Μόνο οι νεολαίοι της ΕΟΝ ορκίζονταν στο όνομά του και αυτοί όχι όλοι, αφού γνωρίζουμε ότι η ένταξη σε στη νεολαία ήταν υποχρεωτική. Θα ξαναπώ, λοιπόν, ότι ο Μεταξάς είχε την τύχη να πεθάνει την ιδανική στιγμή εις ό,τι αφορά την υστεροφημία του.

  131. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Γιάννη, γιά τήν δημοφιλία του Μεταξᾶ φαίνεται πώς ἀποκομίσαμε διαφορετικές ἐντυπώσεις ἀπό τά διαβάσματά μας, ἀλλά -σιγά πιά!- νά μήν ἀντιδικήσουμε γι’ αὐτό. Τσιμέντο νά γίνη! 🙂

    Υ.Γ. Μή μου τόν Στάλιν τάραττε! Θά βρεθῆς σέ κανένα χαντάκι τοῦ ἱστολογίου.. 🙂 🙂

  132. Ριβαλντίνιο said

    @ 130 Γιάννης Κουβάτσος
    Το ότι ήταν δικτάτορας με ό,τι αυτό συνεπάγεται για θέματα δεοντολογίας και πολιτικών και κοινωνικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, μου φτάνει και μου περισσεύει για να τον έχω στου διαόλου το κατάστιχο.

    εἷς ἐμοὶ μύριοι, ἐὰν ἄριστος ἦι

    Σπάνιο σε δικτάτορα , γι’ αυτό και προτιμάμε την δημοκρατία. Αλλά υπάρχουν και τέτοιες περιπτώσεις σαν τον μπαρμπα – Γιάννη.

    Το όραμα του Μεταξά :

    Ο νεώτερος [ ελληνικός ] πολιτισμός δεν είναι δυνατόν να είναι [ πλέον ] ε(πε)κτατικός . Δεν θα αποβλέπη δηλαδή εις την κατάκτησιν εδαφών, αλλ’ εις την έντασιν του πολιτισμού, ακριβώς όπως ηννόησαν τον Πολιτισμόν οι αρχαίοι Έλληνες. Είναι τούτο ένα μέγα ιδανικόν, διότι δίδει εις τον λαόν, τον έχοντα τοιούτον Πολιτισμόν, το συναίσθημα της κυριαρχίας, κυριαρχίας ουχί εδαφών, αλλά Πολιτισμού, κυριαρχίας επί των άλλων δια του Πολιτισμού του. Και δύναται τούτο να αποτελέση μέγα ιδανικόν δια τον Ελληνικόν κόσμον.

    Ο Σπ. Β. Μαρκεζίνης ( εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος ) γράφει για τον Μεταξά :

    Ως άνθρωπος ο Ιωάννης Μεταξάς ήταν γεμάτος πλέγματα και μετέπιπτε εύκολα από το ένα άκρο στο άλλο , αισιοδοξίας ή απογοήτευσης. Σπανίως δημιουργούσε αγάπη προς τα πλήθη, αλλά πάντα σεβασμό και θαυμασμό. Ο Μεταξάς δεν πέτυχε ποτέ να γίνει λαϊκός ηγέτης. Ανήκε στην κατηγορία των ισχυρών , τους οποίους σε ομαλές περιπτώσεις απεχθάνεται η δημοκρατία και μόνο σε κινδύνους τους αναζητεί. Ο Μεταξάς συνέδεσε το όνομά του με μια απ’ τις λαμπρότερες σελίδες της ελληνικής Ιστορίας.

    Ο λαός κατά την κηδεία του Μεταξά :

    Οι ΕΟΝίτισσες γονατιστές αποτίουν φόρο τιμής.

    Η πένθιμη πομπή προς την εκκλησία.

    Το στεφάνι του βασιλιά της Αγγλίας.

  133. Γιάννης Κουβάτσος said

    131:Με τόσα που έχω γράψει για τον Στάλιν και τον σταλινισμό, γιατρέ μου, θα με είχαν βρει από καιρό . 😊 Απλώς έχω φυσική δυσανεξία σε ό,τι θυμίζει έστω και λίγο δικτατορία σε οποιοδήποτε επίπεδο, από την οικογένεια, το σχολείο και τον χώρο εργασίας μέχρι και την εν γένει οργάνωση της κοινωνίας. Να κλείσω τη … Μεταξιάδα που μας προέκυψε λέγοντας ότι η λαϊκή «λατρεία» στο πρόσωπο των δικτατόρων οποιουδήποτε χρώματος είναι συνήθως πράξη αυτοσυντήρησης και αυτοπροστασίας. Έχω σκεφτεί πολλές φορές πόσο τυχερός είμαι που δεν έζησα ως ενήλικος σε τέτοια καθεστώτα, γιατί δεν ξέρω αν θα είχα το κουράγιο και τη λεβεντιά να τηρήσω τη μόνη σωστή στάση απέναντί τους. Μπορεί το σαρκίο μου να με πρόδιδε και να καταντούσα κι εγώ λάτρης ή «λάτρης».

  134. 132 >> δίδει εις τον λαόν, τον έχοντα τοιούτον Πολιτισμόν, το συναίσθημα της κυριαρχίας, κυριαρχίας ουχί εδαφών, αλλά Πολιτισμού, κυριαρχίας επί των άλλων δια του Πολιτισμού του

    Τρισχιλιετής λέμε.

    […] στερέωσε λοιπόν […] τρία χοντρά καλαμάρια ανάμεσα στα δάχτυλά μου, ύστερα σφίγγοντάς τα, με τα δυό του χέρια, με όλη του τη δύναμη […] ύστερα, όπως είχαν μελανιάσει και λίγο εξαρθρωθεί στις βάσεις τους τα δάχτυλα πήρε ένα κομμάτι δαδί […] και το πριόνιζε. Αυτό το παιχνίδι ματώνει ανάμεσα στα δάχτυλα, κι επειδή μένουν κομματάκια ξύλο μέσα στο δέρμα είναι το μόνο μέρος που έπιασε το κορμί μου πύο. Έχει πόνους και ξάναμμα, είναι το λεγόμενο στο λεξιλόγιο των ανακριτών «πριόνι».

    […] Ο υπομοίραρχος […] πρόσταξε […] «Φέρτε τον κύριο εισαγγελέα». Σαν άκουσα για εισαγγελέα πετάρισε η ψυχή μου. Είπα, περνά η υπόθεσή μου στη δικαιοσύνη […] κι άλλα σκεφτόμουνα ώσπου να γυρίσει με ένα ματσούκι στο χέρι […] ήταν ένα γυαλιστερό καουτσούκ ως μισό μέτρο μάκρος, με μετάλλινη χειρολαβή, γεμάτο στις επιφάνειές του αγκύλες όπως εκείνες του βάτου […] στο πρόσωπο και στο κεφάλι μου, που αμέσως πετάγονταν χοντρές σταγόνες από αίμα […] «Να ο εισαγγελέας βρε χτήνος, που περίμενες κανέναν νερόβραστο με γυαλιά και κολάρο […] βάλτε του τα χέρια πάνω στο τραπέζι να τα λιανίσω του χτήνους! Τι χρειάζονται τα χέρια σ’ έναν Βούλγαρο!»

    (Γιάννης Μανούσακας «Ακροναυπλία, θρύλος και πραγματικότητα»)

  135. # 129

    Τον καιρό σου χάνεις αγαπητέ. Τους λες να κρίνουν έναν ηγέτη στον πόλεμο (εθνικά) κι αυτοί κρίνουν πως ήρθε στην εξουσία (πολιτικά) δικαιώνοντας τον Λάμπρο πως γράφουν αυτά που θέλουν (ή τους βολεύει) αντί να απαντήσουν επί του θέματος
    Αλλος πιάνεται πως δεν ήταν σύμφωνο ειρήνης αλλά μη επίθεσης, μου την βγήκε δια της διπλωματικής οδού…
    Οσοι κρίνουν από βιβλία επιλέγουν αυτά που τους βολεύουν όσοι όμως έχουν εμπειρίες από δικούς τους που έζησαν την εποχή και τα γεγονότα- όπως ο Αγγελος- λένε τα λογικά, χωρίς παραμορφωτικούς φακούς.

    Γνωστή ήταν η θέση του Χίτλερ πως η κατάληψη τηςς Αυλώνας θα προκαλούσε την επέμβασή του, πιθανότατα από τις 15/11. γι αυτό κι Μεταξάς τους έστρεψε προς τα βουνά και γέμισαν κρυοπαγήματα οι φαντάροι. Αγγλόφιλοι οι στρατόκαυλοι αντιδρούσαν και με το που πέθανε (μάλλον τον φάγανε με λάθος φάρμακα) κάνανε την γκέλα τους και μετά ζητούσαν από τον Παπάγο να τους σώσει αναθέτοντας του την αρχιστρατηγεία. Ο Παπάγος αρνήθηκε λέγοντας πως ο στρατός χρειαζότανε παπά για την ταφή και όχι αρχηγό. Κάποιος από τους διαδόχους του Μεταξά είχε φιλότιμο και αυτοκτόνησε.
    Κανεις δεν ξέρει ποια θα ήταν η συνέχεια αν ζούσε κι άλλο ο Μεταξάς, εξαιρο΄θνται βέβαια αυτοί που τα ξέρουν όλα και ο Παπας.

  136. 132, 133.

    Κι ήρθες Συ! Μυρισμένος αγέρας και φωτίστηκε πάλι ο ουρανός. Ηρθες Συ Αρχηγός και Πατέρας της Αλήθειας πνοή σα Θεός. Πατέρα ΠΑΤΕΡΑ Μας χάραξες νέα Ζωή (..)

    https://www.kathimerini.gr/society/302792/protos-ergatis-agrotis-kai-athlitis/

  137. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @133. ..συνήθως- ὄχι πάντα! 🙂 Οὐκ ὀλίγες φορές ὅμως ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ πρᾶξις αὐτοπροστασίας (βλ. 122). Κι ἀκόμη, σέ ἕνα ὄχι ἀμελητέο κομμάτι τοῦ λαοῦ, λειτουργοῦν παράξενοι μηχανισμοί -κοινωνικοί, ψυχολογικοί, ἐνίοτε καί ἐθνικοί- πολιτικῆς συμπαρατάξεως, χωρίς τά χαρακτηριστικά τῆς λατρείας. (Ἄντε, πολλά πλῆκτρα πατήσαμε σήμερα γιά τόν Μεταξᾶ! )

    Υ.Γ. Δέν σέ προδίδει τό σαρκίο. Ἡ βιοτή σέ προδίδει!

  138. Γιάννης Κουβάτσος said

    132:Ρίβα, εξακολουθώ να πιστεύω ότι μας κάνεις χοντρή πλάκα. Δεν γίνεται να πιστεύεις ότι ο Μεταξάς ήταν το πλατωνικό πρότυπο του φιλοσόφου κυβερνήτη ή κυβερνήτη φιλόσοφου. Άλλωστε στο άουτο ντα φε των βιβλίων έκαψε και την Πολιτεία ο κάφρος. Οπότε …κόψε το δούλεμα. 😉

  139. Ριβαλντίνιο said

    @ 134 ΣτοΔγιαλοΧτηνος

    Έχεις την Ακροναυπλία του Μανούσακα ;

    Ξέρεις αν περιέχεται αυτό που αναφέρουν στο διαδίκτυο και παραπέμπουν σε αυτόν :

    Ο Μανιαδάκης, ξέροντας το ρόλο του [ Άρη ] στο κόμμα, τον έστειλε μετά την Κέρκυρα στην Ακροναυπλία, όπου συνέχισε τις σεξουαλικές ανωμαλίες του.

    Επίσης το

    Μιλώντας στην συνδιάσκεψη που γίνηκε στα Χανιά, για το συνέδριο του Κομ. Κόμματος της Ελλάδας τον Οκτώβρη του 1945, είπα, πώς εμείς οι κρατούμενοι Ακροναυπλιώτες, κάναμε ένα μεγάλο λάθος που το λογαριάζω πηγή όλων των κατοπινών μας λαθών – για τούτα τα λάθη που συζητάμε τώρα – που μας έφεραν έξω της πολιτικής εξουσίας, και το λάθος μας αυτό ήταν τ’ ότι δεν φύγαμε από το στρατόπεδο της Ακροναυπλίας, όταν οι χιτλερικοί κατάλαβαν τη χώρα μας κι η εξουσία του ντόπιου φασισμού που μας κρατούσε, ήταν παραλυμένη. Από τότες έχουνε περάσει εικοσιπέντε χρόνια κι η γνώμη μου αυτή δεν άλλαξε, μα γίνηκε πεποίθηση.

  140. 139# Το έχω, αλλά στο σπίτι μου γίνεται προς το παρόν χαμός με μαστοράντζα. Να το βρω και να αναζητήσω τα συγκεκριμένα χωρία, αν υπάρχουν. Και λοιπόν? Θα βγει κάποιο συμπέρασμα για τον Άρη? Θέλω να πω, και για τη ΔΙΣ της Εκκλησίας λένε για μαδομούνια και ξεκατινιάσματα και μπινελίκια για λουλούδες και παρθενόπες και στρινγκάκια.

  141. 139# Το βιβλίο ήταν τελικά σε προσβάσιμη ντάνα, οπότε επιβεβαιώνω το δεύτερο χωρίο, στον πρόλογο του βιβλίου. Για το πρώτο θα κοιτάξω.

  142. Ριβαλντίνιο said

    Αυτό για τον Άρη είναι σημαντικό σε περίπτωση που το έχει.

    Ή είναι αναξιόπιστος και αυτά που λέει για τον Άρη και την Ακροναυπλία είναι παραμύθια της Χαλιμάς ή είναι αλήθεια και ο Άρης ήταν «σεξουαλικά ανώμαλος».

    Το σίγουρο είναι πως στο δεύτερο λέει αλήθεια γιατί τον επιβεβαιώνουν και άλλοι αριστεροί. Και έτσι πάει περίπατο το αφήγημα πως οι κακοί Έλληνες φασίστες παρέδωσαν τους Ακροναυπλιώτες στους κατακτητές.

  143. https://www.kathimerini.gr/opinion/692094/h-alitheia-gia-tin-paradosi-stoys-kataktites-ton-kratoymenon-toy-stratopedoy-akronayplias/

  144. 142# Πρώτον συνεχίζω το ξεφύλλισμα του βιβλίου για το εν λόγω χωρίο. Δεύτερον, είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει, ο Μανούσακας δεν θα μπορούσε ποτέ να έχει ασφαλείς πληροφορίες από πρώτο χέρι επί του θέματος. Απ’ όσο ξέρω, δεν γνωρίστηκε ποτέ με τον Άρη. Αν το έγραψε, αναμασούσε στοχευμένες φήμες.
    Ας δεχτούμε όμως, για χάρη της κουβέντας, πως ο Άρης ήταν «σεξουαλικά ανώμαλος». Δεν είναι αυτό το χαρακτηριστικό που σημάδεψε την παρουσία του στα ελληνικά πράγματα. Ο Άρης μνημονεύεται γιατί ήταν ο πολέμαρχος που εκείνη την ώρα χρειαζόταν η Ελλάδα (άποψή μου, ευτυχώς που τον είχε). Αλλιώς να πούμε και πως αυτό που σημάδεψε την παρουσία του Καβάφη στα ελληνικά πράγματα ήταν «η σεξουαλική του ανωμαλία».

  145. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τι «σεξουαλική ανωμαλία» είχε ο Άρης; Του άρεσε να κάνει σεξ φορώντας κάλτσες; Ρε παιδιά, τέτοια θα λέμε εν έτει 2022;

  146. 144.
    (Δε γίνονται αυτά, ρε Χτήνε – τι να πεις άλλο! 🙁)

  147. Ποια δε γίνονται Εύα? Μιλάς με γρίφους τώρα τελευταία 🙂

  148. 145, 146.
    (ήθελα κι εγώ να αστειευτώ κι εγώ λίγο με το «λαβράκι», αλλά με πλάκωσε η μαυρίλα…)

  149. Ριβαλντίνιο said

    @ 144 ΣτοΔγιαλοΧτηνος

    Εγώ το «σεξουαλική ανωμαλία» το εκλαμβάνω ως «σεξουαλική ποινική διαστροφή» και όχι ως «σεξουαλική απόκλιση» σαν κι αυτή του Καβάφη.

    Π.χ. εφημερίδα Ασύρματος 19/6/1945 : Ένας μαυροσκούφης του πείραξε τα ομορφόπαιδά του , τον Γούλα και τον Λέοντα ( 18 ως 20 ετών περίπου ). Ο Βελουχιώτης τα είχε για σωματοφύλακες , αλλά πλάγιαζε και μαζί τους. Ο μεθυσμένος καπετάν Πλάτωνας , ο οποίος είχε φάει με τα δόντια του το λαρύγγι και τα αφτιά ενός γιατρού που προσπάθησε να φτιάξει εθνικές ανταρτικές ομάδες , είπε κατάμουτρα στον Κλάρα : «Ντροπή σου που θέλεις να μας παραστήσεις και τον αρχηγό να σέρνεις πίσω σου τους … σου. Όλοι γελούνε πίσω απ’ την πλάτη σου με σένα και τα ομορφόπαιδά σου.» Ο Πλάτωνας μετά από λίγες ημέρες εξαφανίστηκε …
    Ή η υπόθεση Μαραθέα …

  150. 148# Αφού δεν το βάλαμε πριν από τέσσερεις μέρες, πάρτο τώρα.

  151. Ριβαλντίνιο said

    @ 145 Γιάννης Κουβάτσος

    Ο Μανούσκας τα λέει ( αν ) και εξετάζουμε την αξιοπιστία του.

  152. 149# Ενδιαφέρουσα ημερομηνία, 19/6/45, τρεις μέρες μετά…

  153. sarant said

    149 Έγκυρες πηγές, Και το Μακελειό έλεγε κάτι.

  154. Ριβαλντίνιο said

    @ 153 Sarant

    Δεν υπήρχε εκείνη την εποχή. Αλλά ο Ασύρματος είχε και δήλωση του αδερφού του :

    Αδελφός Βελουχιώτη : Τέτοιος που ήταν τέτοιο τέλος του έπρεπε.
    Ανακουφισμένος ο λαός της Λαμίας , της Φθιώτιδος και της υπαίθρου που απηλλάγη επιτέλους από την τυραννία του αιμοσταγούς ερυθρού δυνάστη.
    Ο αδelφός του Περικλής Κλάρας που είναι ένας ευυπόληπτος πολίτης επιδοκίμασε τον θάνατό του.

  155. Λοιπόν δεν ήξερα πως αρχισυντάκτης του Ασύρματου ήταν ο Σάββας Κωνσταντόπουλος.

  156. Ριβαλντίνιο said

    @ 155 ΣτοΔγιαλοΧτηνος

    Τι ήταν ο Σάββας Κωνσταντόπουλος ;

  157. 154# Αν υποθέσουμε πως η τελευταία φράση που φαίνεται στο κείμενο πάει κάπως έτσι «Πρέπει να τινάξουμε το γεφύρι, καπετάνιε, του έλεγε το (κόμμα, και αυτός έσπευδε να υπακούσει κλπ)», καταλαβαίνουμε την αξιοπιστία του ρεπορτάζ που θεωρεί τον Γοργοπόταμο κατσαπλιάδικο μπάχαλο και όχι στοχευμένη ενέργεια με τη συμμετοχή Άγγλων κομάντο (τπτ κουμούνια θάτανε και του λόγου τους).

  158. Γιάννης Κουβάτσος said

    154: Και ο άλλος αδερφός του, ο Μπάμπης, έλεγε τα αντίθετα. Η κριτική στον Βελουχιώτη δεν μπορεί να γίνεται στο επίπεδο κουτσομπολιών για την προσωπική του ζωή και τι είπε ο ένας κι ο άλλος φανατικός αμφοτέρων των πλευρών. Έχει πεθάνει εδώ κι ογδόντα χρόνια κι ακόμα η αντιμετώπισή του είναι εξαιρετικά πολωμένη. Ανώμαλος σφαγέας για τους μεν, Έλληνας Τσε και ήρωας για τους δε. Δεν βγαίνει άκρη με το οπαδιλίκι.

  159. 156# Πού να ξέρω, μπες στη γουικιπίντια ή στη μεταπίντια 🤮

  160. Ριβαλντίνιο said

    @ 157 ΣτοΔγιαλοΧτηνος

    Όχι , ο Ζέρβας λέει το κείμενο κι αυτός κωλυσιεργούσε περιμένοντας εντολές απ’ το ΚΚΕ.

    @ 158 Γιάννης Κουβάτσος

    Ήταν και ο Μπάμπης ευυπόληπτος ;

    @ 159 ΣτοΔγιαλοΧτηνος

    Α, τον έχει. Ένας μετέπειτα φιλοχουντικός λέει. Είχε ξεκινήσει αρχειομαρξιστής.

  161. Γιάννης Κουβάτσος said

    160:Μπα,τέτοια ρετσινιά δεν την είχε. 😊

  162. 160# Είχε ξεκινήσει αρχειομαρξιστής…

  163. ΣΠ said

    Η συζήτηση πήρε βαταλίζουσα τροπή.

  164. Pedis said

    Νά άνδρας παλικάρι!
    https://www.efsyn.gr/stiles/arheio/o-ios/35752_imerologio-enos-mikroy-andros

  165. # 133

    Δεν είσαι τυχερός, άτυχος είσαι, δεν την έζησες, την διάβασες την χούντα και φυσικά ξέρεις όσα ο σύζυγος και εγώ όσα ο εραστής. Λοιπόν… αρχικά σε όλα τα καθεστώτα ουδεις ασχολείται μαζί σου αν δεν τους πειράξεις γιατί είναι πολλοί αυτοί που τους πειράζουνε. Εζησα μια χούντα που ήρθε με τανκς και όχι με εντολή βασιλέως όπως ο Μεταξάς, προφανέστατα σκληρότερη από του Μεταξά που μόνο κομμουνιστές κυνηγούσε ενώ οι στρατόκαυλοι όλους τους εναντίον τους. Εχω περάσει άπειρες φορές για εξακρίβωση στο τμήμα γιατί είχα μούσι και τους θύμιζα αναρχικό. Την τελευταία φορά την κοπάνησα από το αστυνομικό τμήμα τσαντισμένος, με είχανε πιάσει και την προηγούμενη, και έκτοτε περιέργως δεν με ξαναενοχλήσανε και κατάλαβα πως το κάνανε για πλάκα οι μπάτσοι. περιττό να σου πω πως με κόψανε από δημόσιες παρέες οι φίλοι μου γιατί τους έπαιρναν κι αυτούς μαζί μου για εξακρίβωση από όπου καθόμαστε.
    Στις » εκλογές» για πρόεδρο δημοκρατίας είχαν γεμίσει την μάντρα (10 μέτρα) του κήπου μου στο Γαλαξίδι με αφίσσες από Παπαδόπουλο και Αγγελή, σκατόφατσες και οι δυο αισθητικά και όχι μόνο. Παραμονή των εκλογών γυρίζω από ψάρεμα ευτυχής τις βλέπω, μου την δίνει κι αρχίζω να τις σκίζω με μανία. «Ψηλά τα χέρια’ ακούω, γυρίζω και βλέπω τον φαντάρο να με σημαδεύει με το τουφέκι του και τον αξιωματικό από πίσω να μου λέει πως τσαλακώνω προσωπικότητες. » Χαρτιά τσαλακώνω» του απαντώ συνειδητοποιώντας πως πέρασα
    από το πλάι του σπιτιού (που ξέρει ο Αθεόφοβος) και δεν είδα πως είχανε κάνει εκλογικό κέντρο το γυμνάσιο.
    – Ρώτησατε πριν τα βάλατε, προσπαθώ να του την βγω.
    – Ναι, την κυρία που ήταν μέσα, μου απαντάει, την ίδια στιγμή που η (αμερικάνα) θεια μου βγαίνει στο παράθυρο και μου μιλάει αμερικάνικα.
    Της λέω κι εγώ να πάρει τηλέφωνο την χωροφυλακή που την ξέρανε και να πούνε στον αξιωματικό πως είμαστε αμερικανοί υπήκοοι, εγώ φυσικά δεν ήμουνα Οντως ο χωροφύλακας ειδοποίησε τον αξιωματικό να μας αφήσει ήσυχους, αυτός δεν ζήτησε τα στοιχεία μου και την επόμενη των εκλογών μάζεψαν τις σκατόφατσες κι έφυγαν.
    Ολα της πλάκας ήτανε, μόνο όσοι πέρνανε στα σοβαρά την χούντα τους έπαιρνε κι αυτή, το βλέπεις και σήμερα τι τραβάει όποιος παίρνει στα σοβαρά την (οπιαδήποτε) κυβέρνηση που διαδέχθηκε με το στιγμιαίο του «εθνάρχη» την χούντα που μπροστά της ο Μεταξάς (πρέπει να) ήτανε άγιος, γι αυτό δεν μπορώ να δεχτώ σαν λογικό πως το «ξεβρωμίσαμε’ το είπανε πολλοί.

  166. ΣΠ said

  167. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    165 – » γι αυτό δεν μπορώ να δεχτώ σαν λογικό πως το «ξεβρωμίσαμε’ το είπανε πολλοί.»
    Λογικά σκεπτόμενοι, δεν πρέπει να το είπανε πολλοί, συγκριτικά ελάχιστοι θα το είπαν γιατί κατά βάσιν, οι άνθρωποι εκ φύσεως, είναι συντηρητικοί, χρειάζονται βεβαιότητες, και ψυχολογική και πνευματική ασφάλεια, γι΄αυτό και αρνούνται να σκέφτονται από μόνοι τους, και το αναθέτουν σε άλλους.
    Αυτό το έργο δεν βλέπουμε κατ΄ επανάληψη στην ζωή μας αλλά, και ιστορικά;
    Μπορεί η ιστορία να μη διδάσκει τίποτε, αλλά είναι πάντα εκεί για επιβεβαίωση, για όσους μπορούν να δούν.😊

  168. Χαρούλα said

    Άποψη μου
    Προσπαθώντας να υπερασπιστούμε προσωπικότητες που τιμούμε ή μας ενέπνευσαν, δίνουμε πεδίο να γράφονται όλο και περισσότερα αήθη εις βάρος τους. Μήπως, λέω μήπως να σταματά γρήγορα η αντιπαράθεση; Για να πεισθεί κάποιος «κατασταλαγμένος» αδύνατον. Αντίθετα δίνεται ευκαιρία όλο και να σπιλώνονται άτομα…

    ΣΠ#163 συμφωνώ

  169. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    163, 168
    Ελπίζω, Σταύρο και Χαρούλα, να μη με θεωρείτε υπεύθυνο.

  170. Γιάννης Κουβάτσος said

    168:Δεν συμφωνώ. Ο Μεταξάς και ο Βελουχιώτης είναι ιστορικά πρόσωπα, δεν είναι ιερά πρόσωπα (που και αυτά ακόμα πρέπει να κρίνονται σε μία ανοικτή φιλελεύθερη κοινωνία). Ακόμα κι αν η κριτική κάποιες φορές υπερβαίνει τα εσκαμμένα, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να τα εγκαθιστούμε σε απυρόβλητο εικονοστάσι και να τα λατρεύουμε. Τις χοντράδες για την προσωπική τους ζωή πρέπει, βέβαια, να τις αποφεύγουμε, ιδίως σε αυτό το ιστολόγιο.

  171. Nestanaios said

    110. Όταν το «έργο» είναι θαμμένο μέσα στα συντρίμμια, έργο δεν υφίσταται.

  172. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    170 Για ποιο λόγο όμως τα ιστορικά πρόσωπα να ενδιαφέρουν κάποιον, και μάλιστα με σφοδρότητα, «από τη μέση και κάτω»; Καθένας ας απαντήσει για λογαριασμό του. Εδώ λέμε ότι αυτό είναι άπρεπο (ανούσιο, ύποπτο, φτηνό…πολλά μπορείς να πεις) ακόμη και για καθημερινούς ανθρώπους, αν δεν έχεις πραγματικά προσωπικό λόγο.

  173. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    172# Σε έναν κόσμο που η ηθική τοποθετείται στο βρακί των ανθρώπων, απορώ με την απορία σου. Είναι ο πιο εύκολος (καθότι γαργαλιστικός) τρόπος να απαξιώσεις κάποιον.

  174. ΣΠ said

    170
    Ασφαλώς οι πράξεις των ιστορικών προσώπων είναι αντικείμενο κριτικής αφού επηρεάζουν την ζωή τόσων άλλων. Τι θέση όμως έχουν στη συζήτηση οι υποτιθέμενες σεξουαλικές προτιμήσεις τους;

  175. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    173, σπόντα, όχι απορία 😉
    -Ποιος απαξιώνει;
    -Αυτός
    -Α αυτός; πάμ παρακάτ.

  176. Γιάννης Κουβάτσος said

    173:Γενικώς έτσι είναι, γι’ αυτό και δεν συχνάζω στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αλλά σ’ αυτό το ιστολόγιο θα πρέπει να αποφεύγουμε αυστηρά τέτοιες «ευκολίες». Μας φτάνει ο Βάτμαν, νομίζω. Στο ημερολόγιό του ο Μεταξάς αναφέρεται στην ερωτική του ζωή, η οποία θα μπορούσε να γίνει αντικείμενο χαβαλέ και λοιδορίας. Ευτυχώς, κανείς μας δεν το έκανε. Γι’αυτό ένιωσα άσχημα με τις αναφορές στην ερωτική ζωή του Βελουχιώτη.

  177. Γιάννης Κουβάτσος said

    174:Ακριβώς,Σταύρο. Καμία απολύτως θέση δεν έχουν τέτοιες αναφορές για την προσωπική ζωή οποιοδήποτε.

  178. Χαρούλα said

    Τα ίδια λέμε. Απλά εγώ θα το σταματούσα για να μην δώσω χώρο για περισσότερα! Εγώ όμως. Ο καθένας και διαφορετικος!

    Όχι καλό μου Χτήνος(#169)! Δεν ξέρω την στόφα σου;;; Τι λες τώρα;

  179. ΣΠ said

    169
    Όχι, βέβαια. Δεν είσαι εσύ που βαταλίζεις.

  180. Γιάννης Κουβάτσος said

    178:Όταν κάποιος ξεπέφτει σ’αυτά τα «περισσότερα», τότε εκτίθεται ο ίδιος και όχι το κρινόμενο ιστορικό πρόσωπο. Σε άλλα ιστολόγια ή στα σόσιαλ μίντια μπορεί και να τον αποθεώνουν, σ’ αυτό το ιστολόγιο όμως εκτίθεται ανεπανόρθωτα. Δεν αναφέρομαι σε συγκεκριμένο σχολιαστή, απλώς το επισημαίνω.

  181. 168, 169.

    Νομίζω ότι ακέραιη την ευθύνη φέρει αυτός που σπιλώνει! Κι όσο κι αν απορώ με την υπομονή να αντικρούεις τα επιχειρήματα των κατασταλαγμένων (και μπράβο!), ε, δεν θα νιώθουμε υπεύθυνοι για αλλότρια ολισθήματα!

    164.
    Βρε τον Ρένο ! (Σκέψου…)

    Λοιπόν, δεν το περίμενα ότι κάποτε θα παρέθετα Ρένο, αλλά ωραία το είπε αυτό το «οι καθημερινά σφυροκοπούμενες -με υπομονή και επιμονή σκώρου- κουβέντες των φαιά φερόντων»…

  182. sarant said

    164 Κάπου τα έχω τα περιοδικά αυτά του Ρένου, μερσί.

  183. Pedis said

    # 169 – Για μένα φταις! Αν δεν έπιανες «συζήτηση», τέλος πάντων αυτό … δεν θα έπαιρνα χαμπάρι τις βοθρομαλακίες που ποστάρει.

  184. Pedis said

    Και το χειρότερο, σε κάτι τέτοιες «συζητήσεις» βρίσκει ευκαιρία, ανάλογα με το πού κινούνται τα πέντε-δέκα προηγούμενα σχόλια, ο Τσακ στη μέση … 😎

  185. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    183# Ναι ρε, αλλά διαβάζουν και μικρά παιδιά το ιστολόγιο, δεν πρέπει να μάθουν πέντε πράματα?
    Θυσία γίνομαι για τη νέα γενιά και δε μου το αναγνωρίζεις βρε αχάριστε μούργωρ 😁

  186. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το ‘χεις αυτό το ελάττωμα, ρε Χτήνος, η αλήθεια να λέγεται: Συζητάς. Συζητσς με ηρεμία, χιούμορ, επιχειρήματα και στοιχεία, και συζητάς με όλους. Όλα αυτά απαράδεκτα. Να συζητάς μόνο με ομοϊδεάτες σου, αυτό είναι το σωστό. Στους «άλλους» θα απευθύνεσαι μόνο με φτηνές ειρωνείες. 😉

  187. Χαρούλα said

    Πες τα χτήνος! Πες τα! Τόσα παιδια είμαστε εδώ…!

  188. Ριβαλντίνιο said

    Βρε σεις , αν το «παιδί» αγοράσει το βιβλίο που ανέφερε ο όξωαπόδωχτήνος , δεν θα διαβάσει αυτά που λέει για τον Βελουχιώτη ; ( Αν τα λέει βέβαια. Αυτό ρώτησα εγώ . Αν τα λέει . ) Είπε κανείς άνθρωπος εδώ πως ο σεξουαλικός προσανατολισμός κάποιου είναι από μόνο του κάτι κακό ; Το ότι σκότωσε τον καπετάν Πλάτωνα επειδή του είπε για τα γιουσουφάκια του είναι το κακό. Το ότι σκυθρώπιαζε αν κάποιος πείραζε τα γιουσουφάκια του ήταν το κακό. Το ότι συμμετείχε – αν συμμετείχε – στην κακοποίηση του Μαραθέα είναι το κακό. Όχι ο σεξουαλικός προσανατολισμός.

    Έχω ξαναποστάρει παλιά εδώ πως για τους αρχαίους Έλληνες σημασία είχε η εγκράτεια στα πάθη. Ο βασιλιάς Αγησίλαος Β΄ είχε τάσεις προς την παιδεραστία ( ή ομοφυλοφιλία ) . Κι όμως ο Ξενοφών του λέει μπράβο που κατάφερε και συγκρατήθηκε . Δεν είναι κακό αν ερωτοτροπείς δημόσια με κάποιο αρσενικό ή κάποιο θηλυκό ή κάποιο αρσενικοθήλυκο. Το ότι ερωτοτροπείς δημόσια είναι το κακό.

    Και βλέπω πως κάποιοι συγχίζονται ιδιαιτέρως αν ακουστεί εδώ κάποια «συντηρητική» ή «μη αριστερή» άποψη. Και καλά κάποιους τους ξέρω από παλιά και δεν δίνω σημασία. «Αυτοί είναι» που λέει κι ο Κουτσούμπας. Αλλά οι υπόλοιποι ψάξτε το. Αν αρπάζεστε και στην κανονική σας ζωή με κάθε άποψη που ακούτε και δεν σας αρέσει , θα βουτήξετε κανέναν άνθρωπο απ’ τον λαιμό εκεί έξω έτσι όπως πάτε.

    Υ.Γ. Βάζω το ωραίο χωρίο του Ξενοφώντα που επαινεί τον Αγησίλαo.

    Ξενοφών, Αγησίλαος, Κεφ. 5 :

    … Όσο για την εγκράτειά του στον έρωτα , μήπως δεν αξίζει να κάνουμε ειδική μνεία, όχι για άλλο λόγο, αλλά γιατί ήταν αξιοθαύμαστη ; Γιατί θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι είναι ανθρώπινο γνώρισμα το να μπορεί κάποιος να απέχει από αυτά που δεν επιθυμεί. Όταν, όμως , παρόλο που είχε ερωτευτεί τον Μεγαβάτη, το γιό του Σπιθριδάτη, όπως μπορεί να ερωτευτεί η πιο φλογερή φύση την απόλυτη ομορφιά, και έπειτα, επειδή συνηθίζεται στους Πέρσες να φιλούν όσους τιμούν, επιχείρησε ο Μεγαβάτης να φιλήσει τον Αγησίλαο, εκείνος αντιστεκόταν, για να μην τον φιλήσει, αυτή η φρονιμάδα δεν είναι θεϊκή ; Και όταν ο Μεγαβάτης, επειδή θεώρησε ότι τον υποτιμά, δεν επιχείρησε ξανά να τον φιλήσει, ο Αγησίλαος μίλησε σε κάποιον από τους συντρόφους του και του ζήτησε να πείσει τον Μεγαβάτη να τον τιμά και πάλι. Και σαν τον ρώτησε ο φίλος του , αν πειστεί ο Μεγαβάτης και θελήσει να τον φιλήσει, τι θα γίνει, εκεί , αφού σιώπησε για λίγο ο Αγησίλαος , είπε : «Όχι, μα τους δύο θεούς ( = Διόσκουροι ), ακόμη κι αν επρόκειτο να γίνω αμέσως ο πιο όμορφος απ’ τους ανθρώπους, σε όλους τους θεούς ορκίζομαι ότι θα προτιμούσα να ξαναδώσω την ίδια μάχη, παρά να δώ όλα όσα υπάρχουν μπροστά μου να γίνονται χρυσάφι.» Δεν αγνοώ τι σκέφτονται ορισμένοι γι’ αυτά τα θέματα. Εγώ, όμως , νομίζω ότι γνωρίζω πως πολλοί περισσότεροι είναι αυτοί που μπορούν να νικήσουν εχθρούς, παρά τους πειρασμούς τέτοιου είδους. Αυτά , όμως , επειδή λίγοι είναι αυτοί που τα γνωρίζουν , πολλοί μπορούν να δείχνουν δυσπιστία. Όλοι μας, εντούτοις, γνωρίζουμε ότι κανείς δεν δήλωσε πως έχει δεί να κάνει κάποια τέτοια πράξη ο Αγησίλαος, ούτε φάνηκε κανείς να το λέει βγάζοντας συμπεράσματα στηριγμένα σε πραγματικά γεγονότα. Γιατί, όταν έφευγε από την πατρίδα του, δεν κατοικούσε μόνος του σε ένα σπίτι και πάντοτε βρισκόταν είτε σε ναό, όπου ήταν αδύνατο να κάνει τέτοιες πράξεις, είτε σε δημόσιο χώρο, όπου γίνονταν μάρτυρες της σύνεσής του τα μάτια όλων. Και , αν εγώ λέω ψέματα γι’ αυτά, ενώ η Ελλάδα γνωρίζει τα αντίθετα , τότε καθόλου δεν επαινώ τον εαυτό μου, αλλά αντίθετα, τον κατηγορώ.

  189. Νέο Kid said

    Εγώ πάντως, που βαστάω από κείνα τα μέρη του Βελουχιώτη, έχω ακούσει μικρός πολλά κακά πράγματα από διάφορους παλιούς για τον Άρη … αλλά ότι ήταν αδερφή δεν το έχω ακούσει!
    Κάποιος θα είχε βρεθεί να τον πει αδερφή αν ήταν… γιατί ξέρετε δα τι κουτσομπολίστικη κι οπισθοδρομικιά είναι η επαρχία σ αυτά!… Όλοι, εχθροί και φίλοι , για παλικάρι τον είχαν τον Άρη .

    Αυτά του Ριβαλντίνιου πρέπει να είναι όψιμες «μοντερνιές»…

  190. Ριβαλντίνιο said

    @ 189 Νέο Kid

    Από τότε κυκλοφορούσαν αυτά. Δες σχόλιο 149. Οι αντίπαλες παρατάξεις προσπαθούσαν να χτυπήσουν ηθικά η μία την άλλη σε ερωτικό επίπεδο. Να απ’ την εαμική πλευρά για έναν κατοχικό υπουργό .

    Λευτεριά 19/5/1943

    Ο παγκαλικός κατοχικός υπουργός Ταβουλάρης δημοσίευσε κατάλογο 95 αγνοουμένων αξιωματικών και οπλιτών της χωροφυλακής. Ρε θηλυπρεπή δούλε ψεύτη έτσι νομίζεις πως θα παραπλανήσεις το Σώμα των Ελλήνων αξιωματικών της χωροφυλακής και της αστυνομίας και τους αστυφύλακες και τους χωροφύλακες ; Ούτε αγνοούμενοι είναι οι 95 , ούτε σκοτώθηκαν από ενόπλους της υπαίθρου. Απλούστατον. Πέρασαν στις τάξεις του ΕΛΑΣ. [ αχαχαχαχα …. 🙂 ] Σε ενημέρωσαν και οι υπηρεσίες σου. Σου είπαν οι αντιστασιακοί χωροφύλακες και αστυφύλακες πως το μόνο για το οποίο λυπόμαστε είναι που δεν εκτιμήσαμε νωρίτερα την εθνική δράση του ΕΛΑΣ ώστε να ενταχθούμε νωρίτερα σε αυτό.
    O διοικητής της Ειδικής Ασφάλειας Ραφτοδήμος είπε στους χωροφύλακες να εκτελούν επί τόπου όλους τους κομμουνιστές και Εαμίτες διαδηλωτές και ταραξίες. Θα βγει νομοθετικό διάταγμα που θα σας απαλλάσσει από κάθε ευθύνη.
    Ένας αστυνόμος , πρώην ευνοούμενος του Μανιαδάκη , φανατίζει τους συναδέλφους του κατά του ΚΚΕ και του ΕΑΜ.
    Έλληνες αστυνομικοί μην ακούτε τα κηρύγματα αλληλοσφαγής.

  191. 186# Φυσικά και συζητάω ήρεμα και με επιχειρήματα. Μπορείς να με θαυμάσεις εδώ στο βιντεάκι (είμαι αυτός με το κράνος).
    https://sarantakos.wordpress.com/2022/06/18/meze-537/#comment-819276

  192. Γιάννης Κουβάτσος said

    191:Ακαταμάχητος!😂👍

  193. 191.
    Ναι αλλά με τούτα και με κείνα σου εμείς κάνουμε καινούργιο liver! 🤣

  194. Κιντ, εσύ που γκρίνιαζες γιατί δεν ανανεώσω το μπλογκ… για πέρνα από τα μέρη μου!

  195. *ανανεώνω

  196. 194.
    Ωραίο το καταληκτικό σου σχόλιο, Δύτη (για το κυρίως θέμα δεν σκαμπάζω) και συγκινητική η ανεκτικότητά σου προς τη λαίλαπα ημών των φιλολόγων (εκτός κι αν έχει κάτι το διφορούμενο η έκκληση!) 🙂

  197. […] Πριν από δύο μήνες έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών ο σημαντικός σκηνοθέτης και συγγραφέας Ροβήρος Μανθούλης. Δεν είχα μπορέσει τότε να γράψω κάτι στο ιστολόγιο. Ένας φίλος του ιστολογίου, που μας διαβάζει από ένα γαλατικό χωριό, που γνώριζε τον εκλιπόντα, προθυμοποιήθηκε να μας στείλει το υλικό για τη σημερινή δημοσίευση. Έτσι, θα παρουσιάσουμε σήμερα… — Weiterlesen sarantakos.wordpress.com/2022/06/19/manthoulis/ […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: