Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τότε που οι κοπέλες φορούσανε φουστάνια – 12 (μυθιστόρημα του Δημήτρη Σαραντάκου)

Posted by sarant στο 21 Ιουνίου, 2022


Εδώ και μερικούς μήνες άρχισα να δημοσιεύω, ύστερα και από τη δική σας ενθάρρυνση, ένα ανέκδοτο μυθιστόρημα του πατέρα μου.

Οι δημοσιεύσεις γίνονται κανονικά κάθε δεύτερη Τρίτη. Η σημερινή συνέχεια είναι η δωδέκατη, η προηγούμενη βρίσκεται εδώ.

Η δράση ξεκίνησε επί δικτατορίας και συνεχίζεται στη μεταπολίτευση. Ο Δήμος, ο κεντρικός ήρωας, είναι φιλόλογος που αρχικά υπηρετούσε σε κωμόπολη της Πιερίας. Έχει μια μπερδεμένη σχέση με τη ζωγράφο Έζμπα. Σήμερα περνάμε στο έβδομο κεφάλαιο.

ΕΦΤΑ

Η «ΠΕΤΡΙΑ»

Ο Δήμος, μετά την πίκρα εκείνου του τηλεφωνήματος είχε αποφασίσει να μην επικοινωνήσει ξανά με τη Βασιλική και, με τον άκαμπτο χαρακτήρα που είχε, θα τηρούσε την απόφασή του, άλλωστε και από εκείνη δεν είχε κανένα τηλεφώνημα ή άλλη είδηση. Τα σχέδιά του όμως τα ανέτρεψε η αιφνίδια επίσκεψη του Αντρέα και της Αναστασίας, που κουβαλήθηκαν απροειδοποίητα παραμονές των Χριστουγέννων. Χάρηκε πολύ που ανταμώθηκε με τους φίλους και κουμπάρους του και όταν εκείνοι του ανάγγειλαν πως ήρθαν με σκοπό να πάνε στον Άγιο Νεκτάριο και του πρότειναν να τους συνοδέψει, αμέσως ξέχασε την απόφασή του και δέχτηκε, με κάποιο καρδιοχτύπι είναι η αλήθεια, την πρότασή τους.

Πήγανε αυτή τη φορά με το δικό τους αμάξι, με το οποίο είχαν έρθει από τη Μακεδονία, γιατί τελικά ο Αντρέας, που ως τότε αποστρεφόταν την ιδέα να αποχτήσει και να οδηγεί αυτοκίνητο, πείσθηκε από την Αναστασία και πήρανε αμάξι, που μάθανε και οι δυο τους να το οδηγούν. Φτάσανε στην Αίγινα στις έντεκα το μεσημέρι και μόλις βγήκαν από το φέρυ μπωτ τράβηξαν κατευθείαν για το μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου. Μονάχα αφού η Αναστασία προσκύνησε τον Άγιο και ξεθύμανε, αυτός τηλεφώνησε στην Έζμπα.

«Πώς θα σου φαινόταν η εισβολή απρόσκλητων στο ερημητήριό σου;» της λέει χωρίς άλλη εισαγωγή, όταν άκουσε τη φωνή της να λέει «Εμπρός».

«Πότε ήρθες;» του λέει χαρούμενη

«Πριν δύο ώρες. Και δεν είμαι μόνος μου, έχω μαζί τον Αντρέα και τη γυναίκα του».

«Μα είναι παντρεμένος ο πολυτάλαντος φίλος σου;»

«Τώρα ναι, εγώ τους κουμπάριασα. Πέρσι που σου κουβαληθήκαμε, ήταν ακόμα ελεύθερος. Μήπως βρίσκεσαι σε περίοδο δημιουργίας και σου γίνουμε βάρος;»

«Μπα όχι, βέβαια δε συνεχίζεται η προηγούμενη περίοδος τεμπελιάς, αλλά δεν έχω πέσει με τα μούτρα. Θέλω οπωσδήποτε να σε δω. Σας περιμένω να φάμε μαζί».

Τους υποδέχτηκε το ίδιο εγκάρδια, όπως την προηγούμενη φορά. Μόλις τον αντίκρισε, με μουστάκι και μακριά μαλλιά, τον κοίταξε για μια στιγμή λίγο έκπληκτη, αλλά με βλέμμα φανερά επιδοκιμαστικό. Κατόπιν τον αγκάλιασε και τον φίλησε. Φιλιά αντάλλαξε όμως και με τον Αντρέα και με την Αναστασία. Με χαρά του ο Δήμος διαπίστωσε πως οι δυο γυναίκες ταίριασαν απόλυτα και μάλιστα η Αναστασία βοήθησε ενεργά τη Βασιλική στο κόψιμο της σαλάτας και το σερβίρισμα του φαγητού.

Το ζευγάρι το εγκαταστήσανε στον κοιτώνα όπου πέρσι είχε κοιμηθεί ο Αντρέας, μόνο που χρειάστηκε να κουβαλήσουν ένα ακόμα ντιβάνι. Στον ίδιον έδωσε το γειτονικό στον κοιτώνα της δωμάτιο, όπως πέρσι. Όσο κρατούσε αυτή η διευθέτηση τον Δήμο τον είχε πιάσει το παλιό μυστικό καρδιοχτύπι, καθώς αναλογιζόταν πως τη νύχτα θα ξαναζούσε το όνειρό του. Μόνο που δε χρειάστηκε να περιμένει ως τότε. Αποσύρθηκε μετά το γεύμα  για τον καθιερωμένο απογευματινό του υπνάκο και τον είχε ήδη μισοπάρει, όταν ένοιωσε δυο χέρια να χώνονται κάτω από το πάπλωμα και να τον χαϊδεύουν πολύ εύγλωττα. Άνοιξε έκπληκτος τα μάτια του και είδε πως ήταν εκείνη.

«Ζήλεψα, όταν ο Αντρέας με την Αναστασία κλείστηκαν στο δωμάτιό τους κι ήρθα να σε βρω. Υπάρχει αντίρρηση;» του λέει γελαστά και χαμηλόφωνα.

Το σμίξιμό τους ήταν απολαυστικό, καθώς μάλιστα από την αρχή είχε εκείνη την πρωτοβουλία των κινήσεων. Αυτή η διαφοροποίηση στους ρόλους του άρεσε πολύ και κάθε ζηλότυπη πίκρα από εκείνο το τηλεφώνημα εξαφανίστηκε.

«Δεν ξέρεις πόσο με τρελαίνεις σα με φιλάς. Το μουστάκι σου με ερεθίζει αφάνταστα» του είπε φιλώντας τον για εκατοστή φορά στο στόμα.

Το βραδάκι άρχισαν να έρχονται οι γείτονες κι οι φίλοι, που τους χαιρέτησαν με την εγκαρδιότητα παλιών γνωρίμων. Σημείωσε μόνο την απουσία εκείνου του μαλλιά του Τζέφρυ. Η Ελένη ήρθε πρώτη πρώτη και φάνηκε να χαίρεται ειλικρινά που γνώρισε τη γυναίκα του Αντρέα, ο οποίος φυσικά ξανάγινε η ψυχή της παρέας. Κάτω από το επιδοκιμαστικό βλέμμα της Αναστασίας, που καμάρωνε για τον άντρα της, τους είπε όσα καινούργια ανέκδοτα είχαν κυκλοφορήσει. Κατόπιν το ρίξανε  στο τραγούδι με τον Μισέλ να παίζει κιθάρα και τον Αντρέα φυσαρμόνικα. Αυτή τη φορά εκτός Θεοδωράκη, τραγουδήσανε αντάρτικα, αλλά και διεθνή επαναστατικά τραγούδια, στο γενικότερο πνεύμα που επικρατούσε μετά την πτώση της Χούντας.

Όταν τελικά φύγανε οι επισκέπτες και ο Αντρέας με την Αναστασία κλείστηκαν στο δωμάτιό τους, ο Δήμος κοίταξε τη Βασιλική και με δυνατό καρδιοχτύπι διάβασε στα μάτια της τον ίδιο πόθο που ένοιωθε κι αυτός. Ολόκληρη τη μαγευτική νύχτα που ακολούθησε, κάνανε έρωτα. Του φάνηκε σα να μη χόρταινε να σμίγει μαζί του κι αυτό, τον κολάκεψε, τον γοήτευσε και τον παραξένεψε ταυτόχρονα. Όταν επί τέλους λύσανε για τρίτη φορά το αγκάλιασμά τους, μείνανε ξαπλωμένοι δίπλα δίπλα χωρίς να μιλούν. Μονάχα τα γυμνά κορμιά τους επικοινωνούσαν σιωπηλά, σα να περνούσε κάποιο αόρατο ρευστό από το ένα στο άλλο. Για πρώτη φορά ξανάρθανε στο νου του αυτά που ένοιωσε όταν της τηλεφώνησε, πριν δυο μήνες. Αποφάσισε να της το πει στα ίσια

«Ξέρεις, πικράθηκα πολύ όταν σε πήρα στο τηλέφωνο και σε πέτυχα να κάνεις έρωτα».

«Το κατάλαβα από τον τρόπο που έκλεισες το τηλέφωνο».

«Ποιος ήταν;»

«Δεν τον ξέρεις και δεν έχει πια καμιά σημασία. Ήταν από αυτές τις επαφές, που τις χαρακτηρίζεις επιδερμικές. Εσύ με πόσες γυναίκες πλάγιασες τον χρόνο που πέρασε;»

«Όπως σου είχα πει και πέρσι, δεν έχει μπει άλλη γυναίκα στη ζωή μου. Συνέχισα να έχω αυτές τις επιδερμικές επαφές με διάφορες».

«Τότε γιατί πικράθηκες, που έκανα κι εγώ το ίδιο;»

«Μα δεν πικράθηκα γι΄ αυτό, πικράθηκα γιατί σ΄ άκουσα να στενάζεις και να βογκάς από ηδονή, που δεν την προκαλούσα εγώ».

«Είδες πως εξακολουθείς να με βλέπεις με κτητική διάθεση;»

«Μα τι λες τώρα; Είναι δυνατόν να σε βλέπω σαν κτήμα μου;»

«Δεν εννοώ αυτό, ούτε λέω πως το κάνεις ενσυνείδητα. Είναι μέσα στη φύση σας, των ανδρών, φαίνεται. Την πρώτη φορά που κάναμε έρωτα, θυμάσαι τι μου είχες πει: «Αγάπη μου σε κάνω δική μου». Ε, λοιπόν η κουβέντα σου αυτή με πείραξε αν και φυσικά  εκείνη την ώρα, η έξαρση που ένιωσα με την ένωσή μας, τα σκέπασε όλα. Βλέπεις εγώ δεν ένιωθα πως μ΄ έκανες δική σου. Τι θα πει δική σου. Ούτε ένιωθα πως γινόσουν δικός μου. Εγώ θα έλεγα «αγάπη μου γινόμαστε ένα». Έτσι το ένιωθα».

«Είσαι άδικη. Αν σε έβλεπα με κτητική, όπως λες διάθεση, πώς εξηγείς που ποτέ, ως τούτη τη στιγμή που μιλάμε, δε σχολίασα, ούτε καν ανέφερα έστω και υπαινικτικά, το ότι σαν ενωθήκαμε δεν ήσουν παρθένα και πως ποτέ δε σου ζήτησα να μου πεις ποιος ήταν ο πρώτος άντρας που  γνώρισες ερωτικά;»

«Θαρρείς πως δεν εκτίμησα τη στάση σου αυτή, που από την αρχή σε ανέβασε πολύ στα μάτια μου; Την εκτίμησα και μου έκανε βαθιά εντύπωση. Φέρθηκες τελείως διαφορετικά από όπως θα φερόντουσαν οι περισσότεροι άντρες. Σου μεταφέρω την εμπειρία φιλενάδων μου. Και δε σου κρύβω πως ενδόμυχα φοβόμουνα πώς θα αντιδρούσες. Όχι πως ένιωθα καμιά ενοχή. Ένοιωθα εντάξει με τον εαυτό μου. Όταν γνωριστήκαμε ήμουν είκοσι χρονών και σπούδαζα. Τι πιο φυσικό να έχω γνωρίσει τον έρωτα. Από τη μέρα όμως που ενωθήκαμε και ως τη μέρα που χωρίσαμε, δε γύρισα να δω άλλον άντρα».

Δεν συνέχισαν τη συζήτησή τους. Άλλωστε νυστάζανε και οι δύο κι ο ύπνος τους πήρε απότομα.

Το απόγεμα της επομένης μαζεύτηκαν πάλι αρκετοί και απροσδόκητα ανοίξανε πολιτική συζήτηση. Αφορμή στάθηκε μια παρατήρησή της Βασιλικής.

«Τελικά, βλέπω πως το Πολυτεχνείο μας έφερε πρωθυπουργό τον Καραμανλή, τον μόνο που κράτησε σιγήν ιχθύος κατά τη διάρκεια των γεγονότων».

Η Αναστασία είχε αντιρρήσεις.

«Από όσα έκανε, ερχόμενος από τη Γαλλία, φαίνεται πολύ αλλαγμένος. Δε θυμίζει τον παλιό Καραμανλή, τον Φρυδερίκο, όπως τον λέγαμε, αν θυμάστε, για τα φρύδια του και για την εύνοια της Φρειδερίκης».

Στην κουβέντα μπήκε και ο Μισέλ.

«Και η δικιά μας εξέγερση, του Μάη του ΄68, τελικά μας έφερε παντοδύναμο τον Ντε Γκωλ, που κι αυτός φέρθηκε πολύ διαφορετικά από ότι περίμεναν αυτοί που τον έφεραν, αφού αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Αλγερίας και θα ‘έκανε και άλλα εξ ίσου ριζοσπαστικά, αν δεν πέθανε σε δυο μόλις χρόνια. Κατάφερε πάντως αφενός μεν να καταργήσει τη γαλλική αποικιοκρατία, αφετέρου όμως να σταθεροποιήσει την εξουσία των συντηρητικών. Μετά κάποιον άχρωμο και άοσμο Ποέ, είχαμε τον Πομπιντού και τώρα τον Ζισκάρ ντ΄ Εσταίν. Εκείνο όμως που βλέπω, είναι πως οι περισσότεροι από τους ηγέτες εκείνης της πραγματικά πολύ μεγάλης εξέγερσης του Μάη, ύστερα από εφτά χρόνια έχουν συμβιβαστεί με το σύστημα και πολλοί έχουν ενσωματωθεί σ΄ αυτό. Είμαι περίεργος να δω αν οι πρωταγωνιστές της εξέγερσης του Πολυτεχνείου θα τους μιμηθούν. Η άποψή μου είναι πως η ευρωπαϊκή, τουλάχιστον, Αριστερά, τα έχει ελαφρώς χαμένα».

«Η επόμενη ανατολή θα έρθει από τη δύση» λέει ο Αντρέας γελώντας.

«Μα τι λες τώρα; έχεις την αυταπάτη πως ο λαός της Αμερικής θα αλλάξει το σύστημα. Αυτοί είναι λαός προβάτων», διαμαρτυρήθηκε η Βασιλική.

«Βασιλική μου, λέγοντας Δύση δεν εννοούσα τις Ηνωμένες Πολιτείες. Από τη Λατινική Αμερική θα ξεκινήσουν οι εξελίξεις. Δε βλέπετε τι γίνεται στην Κούβα;»

«Ας μην ήταν η Σοβιετική Ένωση να αγοράζει τη ζάχαρή τους και να τους δίνει πετρέλαιο και θα βλέπαμε».

«Δεν είναι αυτό. Το φαινόμενο της Κούβας δεν είναι οικονομικό, ούτε πολιτικό. Μπορεί να μην έχουνε αυτοκινητάρες, σπιταρόνες, μοδάτα ρούχα, μπορεί να μη λειτουργούνε πολλά πολιτικά κόμματα, έχουν όμως αξιοπρέπεια. Στην Κούβα έγινε ή μάλλον εξακολουθεί να γίνεται μια μεταμόρφωση της ψυχολογίας του λαού. Η Επανάσταση εκεί, πέρα από το ότι τους εξασφάλισε την παιδεία (έχουνε ξέρετε εκπαίδευση ανώτερη και από της Φιλανδίας, που θεωρείται η πρώτη στην Ευρώπη), την υγεία (έχουν αναλογικά με τον πληθυσμό τους περισσότερους γιατρούς από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη χαμηλότερη παιδική θνησιμότητα και στις δύο Αμερικές), τους χάρισε την προσωπική αξιοπρέπεια. Και εγώ το θεωρώ αυτό το σημαντικότερο επίτευγμα».

Η κουβέντα του Αντρέα τους εντυπωσίασε όλους και τον Δήμο τον έβαλε σε σκέψεις. Ο Μισέλ παρατήρησε:

«Πού πάει όμως η προσωπική αξιοπρέπεια όταν δε μπορείς να πεις ελεύθερα τη γνώμη σου, ούτε να ψηφίσεις άλλο κόμμα, εκτός από αυτό που σε κυβερνάει;»

Η Ελένη τότε του λέει:

«Συμφωνώ, αλλά τι αξιοπρέπεια νοιώθει κάποιος που βλέπει τα παιδιά του να στερούνται, που δεν έχει λεφτά να τα πάει σε γιατρό ή να τα μορφώσει για να μην πω γι΄αυτόν που δεν έχει δουλειά, που γυρνάει άστεγος και κοιμάται στα πάρκα;»

«Αν το πάμε έτσι, δε θα τελειώσουμε ποτέ» προσπάθησε ο Δήμος να δώσει στη συζήτηση κάποιον ειρμό και συνέχισε:

«Νομίζω πως σε κάθε περίπτωση επιβάλλεται η ιεράρχηση των προτεραιοτήτων. Η Κούβα ως την επικράτηση του Κάστρο τι ήταν; Το πορνείο και το καζίνο της Αμερικής. Από πού λοιπόν έπρεπε να ξεκινήσουν οι επαναστάτες; Από την ελεύθερη λειτουργία των κομμάτων ή από την ελεύθερη πρόσβαση στη δουλειά, στην υγεία και στην παιδεία; Προτίμησαν το δεύτερο και καλά κάνανε».

«Το θέμα είναι πως από την επικράτησή τους έχουν περάσει δεκαπέντε χρόνια κι όλας και δε βλέπω να υπάρχει τάση για πολυκομματική δημοκρατία» παρατήρησε ο Μισέλ.

«Εδώ μπαίνουν άλλα προβλήματα, όχι μόνο θεωρητικού, αλλά και πρακτικού χαρακτήρα. Μονάχα μια μορφή δημοκρατίας, η κοινοβουλευτική, υπάρχει;. Χωρίς να με θεωρήσετε πατριδοκάπηλο, νομίζω πως η ανθρωπότητα έχει ζημιωθεί που αγνοεί τα διδάγματα της αρχαίας Ελλάδας και πιο συγκεκριμένα της αρχαίας Αθήνας».

«Ξύπνησε μέσα σου ο φιλόλογος» τον πείραξε ο Αντρέας.

«Ας ξεκινήσουμε με τον αρχαιότερο καταγραμμένο ορισμό της δημοκρατίας, ξέρετε, από τον Επιτάφιο, του Θουκυδίδη: Δημοκρατία είναι να κυβερνάνε οι πολλοί και όχι οι λίγοι. Στην Αθήνα λοιπόν δεν υπήρχαν πολιτικά κόμματα. Κυβερνούσε η Εκκλησία του Δήμου, όπου μετείχαν όλοι οι πολίτες…»

«Εκτός από τους δούλους, που ήταν πολύ περισσότεροι από τους πολίτες. Αλλά δεν είχαν δικαιώματα» παρατήρησε με δηκτικό ύφος ο Μισέλ

«Το ζήτημα της δουλείας είναι χωρίς άλλο σοβαρότατο και καθοριστικής σημασίας, αλλά θα ξεφύγουμε από το θέμα της κουβέντας μας αν προσπαθήσουμε να το αναλύσουμε σήμερα. Θέλω να προσέξουμε τους θεσμούς, που καθιέρωσε η αθηναϊκή δημοκρατία. Δεν ήταν μόνο η λειτουργία της λαϊκής συνέλευσης, γιατί αυτό σημαίνει «εκκλησία του δήμου», ήταν και πολλοί άλλοι. Ξέρετε πως στην αρχαία Αθήνα κανείς δε μπορούσε να μείνει σε οποιοδήποτε αξίωμα πάνω από ένα χρόνο και πως δεν είχε δικαίωμα να εκλεγεί δυο φορές στη σειρά στο ίδιο αξίωμα; Εκεί η εξουσία μοιραζόταν και κρατούσε μικρό διάστημα. Και μη ξεχνάμε πως η εξουσία είναι η ηδονή των ηδονών. Δε θυμάμαι ποιος το είπε αλλά είναι σωστό».

«Αφήστε τώρα την Κούβα, με μας τι γίνεται;» μπήκε στην κουβέντα η Αναστασία, που ως τότε ην παρακολουθούσε σιωπηλή.

«Εγώ παιδιά τι να σας πω» πετάχτηκε η Ελένη «Συμφωνώ με τον Θεοδωράκη που είπε ή Καραμανλής ή τανκς».

«Η περίπτωση του Θεοδωράκη είναι ιδιόμορφη. Χωρίς αμφιβολία το μουσικό του έργο είναι τεράστιο και πραγματικά εθνικής σημασίας, αφού μαζί με τον Χατζιδάκη αναπλάσανε την ελληνική μουσική και τη συνδέσανε με τη λαϊκή παράδοση, το δημοτικό, το βυζαντινό μέλος και το ρεμπέτικο. Το περίεργο είναι πως ο ίδιος πιστεύει πως είναι πολιτικός, ενώ δεν είναι» παρατήρησε γελώντας ο Δήμος.

«Λοιπόν, συμφωνώ με  αυτό που λέει ο Δήμος» λέει ο Αντρέας «ενώ είναι τόσο πελώριου μεγέθους μουσικός, αυτός θέλει να τον θεωρούμε πολιτικό στοχαστή, ενώ η πολιτική του ενασχόληση είναι μάλλον ερασιτεχνική. Βρε παιδιά, δεν ξέρω γιατί ο Θεοδωράκης μου θυμίζει έναν αντάρτη που είχα γνωρίσει στο τέλος της Κατοχής. Ήταν ένας λεβέντης, με απίστευτα κατορθώματα στο ενεργητικό του. Να σκεφτείτε πως τότε ήταν στο τάγμα σαμποτέρ του Βρατσάνου, που εμείς, οι επονίτες νεοσύλλεκτοι στο αντάρτικο, τους βλέπαμε σαν ημίθεους. Ε, λοιπόν αυτός για τα κατορθώματά του στο αντάρτικο δεν πολυμιλούσε, αντίθετα μας διηγόταν με καμάρι πώς, όταν κάποτε βρέθηκε στον Πειραιά, έβαλε στη θέση του έναν μάγκα του λιμανιού, που πήγε να ξεγελάσει ένα επαρχιωτάκι. Την αντιμετώπιση του μάγκα τη θεωρούσε ανώτερη από όσα έκανε στο αντάρτικο».

«Είναι γιατί αλλιώς σε βλέπουν οι άλλοι κι αλλιώς βλέπεις εσύ τον εαυτό σου» κατέληξε συμπερασματικά η Αναστασία.

«Μήπως όμως ο Θεοδωράκης, δεν έχει ερασιτεχνική, όπως την είπες Αντρέα, ενασχόληση με την πολιτική, αλλά αναζητά άλλους τρόπους κι άλλες μορφές πολιτικής οργάνωσης, που δεν ταιριάζουν με την αντίληψη που έχουμε για τα κόμματα;» αναρωτήθηκε η Ελένη.

 

Έτσι πέρασαν οι μέρες και οι νύχτες, ως την μεθεπομένη της Πρωτοχρονιάς, που θα φεύγανε.

Μια μέρα του είπε:

«Θέλω να ξαναδείς τη δουλειά μου, μ΄ όλο στο χρόνο που πέρασε ζήτημα είναι αν έφτιαξα πέντε καινούργια έργα».

Την ακολούθησε στη σοφίτα της, όπου είδε στον τοίχο κρεμασμένους τρεις πίνακες που δεν είχε δει την προηγούμενη φορά. Ήταν μεγάλοι και το θέμα του ενός ήταν μόνο μια εναλλαγή τεσσάρων χρωμάτων σε οριζόντια διάταξη: βαθύ μπλε, με κόκκινες πινελιές πάνω του, πορφυρό και  ανοιχτό γαλάζιο. Τον εντυπωσίασε όμως, γιατί του θύμισε το χρώμα που παίρνει η θάλασσα όταν βασιλεύει ο ήλιος.

«Οίνωψ πόντος» είπε αφού τον κοίταξε πολλήν ώρα.

«Πώς είπες;» παραξενεύτηκε.

«Έτσι περιγράφει ο Όμηρος τη θάλασσα, όταν βασιλεύει ο ήλιος».

«Αυτό είναι. Τό ΄πιασες» του λέει ενθουσιασμένη.

«Γράψε μου το για να τον βαφτίσω έτσι» συνέχισε.

Αυτή τη φορά ο χωρισμός τους, με τα φλογερά φιλιά και τις αγκαλιές που τον συνόδευαν, παρουσία μάλιστα των φίλων τους, δεν τον πίκρανε όπως οι προηγούμενοι. Ήταν σίγουρος πως σύντομα θα ξαναντάμωναν.

Στο φέρυ μπωτ ήταν όλο κέφι και φλυαρούσε συνεχώς με τους φίλους του και όταν φτάσανε στον Πειραιά δε δέχτηκε με κανένα τρόπο να τους αφήσει να πάνε σε κάποιο ξενοδοχείο, αλλά επέμεινε να τους πάρει σπίτι του και να κοιμηθούν εκεί.

 

53 Σχόλια προς “Τότε που οι κοπέλες φορούσανε φουστάνια – 12 (μυθιστόρημα του Δημήτρη Σαραντάκου)”

  1. Πάντα συναρπαστικό.

  2. ΓΤ said

    @1 ΔΧ

    H Πρέβεζα αδημονεί
    για Σαραντά- «φουστάνια»
    δάχτυλο ραπτομηχανή
    επάνω στο [F5]
    αντί να πιει ένα Refresh
    το προτιμά στο πλήκτρο
    στα βούικα τα πάτρια
    αράδων τα αλάνια
    ψάχνουνε πρωινιάτικα
    Έζμπες να γλυκοσειούνται

  3. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Ἄμ, σέ ΤΙΠΟΤΕ δέν ἔπεσε μέσα ἡ τότε εὐρεία Ἀριστερά. [Τό τί σοσιαλιστική «Ἀνατολή» ἦρθε ἀπό τήν Κούβα, δέν λέγεται! 🙂 ]
    Καλημέρα σας!

  4. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Ἐκεῖνο τό «Φρυδερίκος» ἦταν ἕνα ἀπό τά λύματα πού διέχεε τό αὐριανίζον κομμάτι τῆς Ἀριστερᾶς. Εἶναι πασίγνωστο ὅτι ὁ Καραμανλῆς μόνο τήν «εύνοια της Φρειδερίκης» δέν εἶχε.. 🙂

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρωτα σχόλια!

    4 Αυριανίζον ή όχι, αυτό είναι μια ένδειξη από τις πολλές ότι ένα στοιχείο αιχμηρής και χλευαστικής κριτικής το είχε πάντοτε η Αριστερά και δεν το απέκτησε ξαφνικά το 2010.

  6. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Ἐκεῖνο τό «για τρίτη φορά το αγκάλιασμά τους» ἄς μήν τό σχολιάσουμε.. 🙂

  7. ΓΤ said

    6@

    και, λίγο μετά, «σα να περνούσε κάποιο αόρατο ρευστό από το ένα στο άλλο»

    Εδώ λοιπόν βλέπουμε τον μηχανικό Δημήτρη Σαραντάκο

    Στην ώσμωση του έρωτα
    διέκρινε το «ιξώδες»
    σε βράδια αξημέρωτα
    δίχως ύφος πομπώδες
    περικοκλάδιαζε κορμιά
    δικών του άλτερ έγκο
    μα δεν μπορώ να φτάσω αυτόν
    και τρέχω σαν τον Βέγγο…

  8. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @7. Ἐγώ λέω νά ἀφήσης τούς ὑπαινιγμούς, γιατί θά μᾶς πετάξη ἔξω καί τούς δυό ὁ Νικοκύρης! 🙂

  9. leonicos said

    Ανεπίλεκτη αλλά ενδιαφέρουσα εξιστόρηση

  10. Άντε να ψάχνεις πάλι τις παλιές συζητήσεις για το χρώμα του οίνοπος πόντου… Εγώ είμαι στο δρόμο, ας το ψάξει άλλος 😀

  11. Αγγελος said

    Λίγο μας τα μπερδεύει ο Μισέλ. Την ανεξαρτησία της Αλγερίας και τα άλλα ριζοσπαστικά μέτρα τα έκανε ο ΝτεΓκόλ ΠΡΙΝ από το Μάιο του 1968. Μετά, αρκετά γρήγορα αποσύρθηκε, και πράγματι το 1970 πέθανε, αλλά αφού είχε αποσυρθεί. Αν είχε ζήσει κι άλλο, θα είχε άραγε επανέλθει στα πράγματα; Ίσως, αλλά κόντευε να κλείσει τα 80 όταν πέθανε, οπότε αμφιβάλλω.

  12. loukretia50 said

    Καλημέρα!
    Ο οίνωψ πόντος αναφέρθηκε και συζητήθηκε με αφορμή πάλι την αφήγηση του πατρός
    Τα έπη των Αριμασπών – 7 (Δημήτρης Σαραντάκος)
    https://sarantakos.wordpress.com/2016/08/30/arimaspi-7/

    και
    Σχίζοντας τις γραμμές των οριζόντων (Δημ. Σαραντάκος) 17 – Η Ατλαντίδα και άλλοι μύθοι

    (σ΄ένα απίθανα ταξιδιάρικο κείμενο και νήμα!)
    https://sarantakos.wordpress.com/2019/03/19/orizon-17/

    Βέβαια εστιάζει κυρίως στη χαμένη Ατλαντίδα, την οποία προβλέπω να νοσταλγεί σύντομα ο Δήμος… χάνεται ο στεριανός στη βαθειά γαλάζια θάλασσα, όσο κι αν τη λαχταράει, αδυνατεί να την κατακτήσει.

  13. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    «….Και μη ξεχνάμε πως η εξουσία είναι η ηδονή των ηδονών. Δε θυμάμαι ποιος το είπε αλλά είναι σωστό».» !!!

  14. Costas Papathanasiou said

    Καλημέρα
    «Και μη ξεχνάμε πως η εξουσία είναι η ηδονή των ηδονών»(βλ.σχ. 12 και Δημ.Σαρ. στο.https://sarantakos.wordpress.com/2011/03/01/power/ )
    Hδονική, με άρωμα γυναίκας που θυμίζει έντονα την Έζμπα, είναι και η ποίηση της Αλεξάνδρας Μπακονίκα που είπε «Πάντως το θεωρώ υποκρισία να γράφεις για τον έρωτα και τον ερωτισμό και να αποκρύπτεις τη λαγνεία, το σωματικό-σεξουαλικό στοιχείο του.»(ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ. ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ 26/6/2005), και έχει καταγράψει την αναπόφευκτη, ανατρεπτική κτητικότητα του έρωτα με στίχους σαν κι αυτούς(βλ. και σχ.2,7,8);:
    «ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΣΟΥ
    Οι πιο σκοτεινές/ οι πιο αδίστακτες ορμές σου/ μ’ εξουσιάζουν./
    Και να μιλούσες/δεν θ’ άκουγα,/εμένα με τραβούσαν τα χείλη σου,/
    όλη η ηδονή που υπόσχεσαι/έχει το σχήμα τους.» –ΤΟ ΓΥΜΝΟ ΖΕΥΓΑΡΙ (1990)
    «ΔΕΞΙΩΣΗ
    “Καυλόφλογα μου προκαλείς/ όπως στέκεσαι δίπλα μου,/ και σαν μπουρλότο με διαπερνάει./
    Οι πόρτες μας στο ξενοδοχείο είναι κοντά,/έλα στο δωμάτιό μου το βράδυ/ να γίνουμε ζευγάρι”./
    Της το ψιθύρισε στη λαμπρή δεξίωση/ όπου ήταν προσκαλεσμένοι ως τιμώμενα πρόσωπα,/
    κι έπρεπε να συναντήσουν/ σοβαροφανείς διπλωμάτες, τραπεζιτικούς/κι άλλα επιφανή μέλη της κοινότητας.» –ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ ΗΔΥΠΑΘΕΙΑΣ (2000)
    «ΓΙΟΡΤΗ
    Από ερωτικό οίστρο με το γόνατό σου/με πιέζεις στο πόδι κάτω από το τραπέζι,/καθισμένοι ανάμεσα σε πλήθος καλεσμένων/και σε όλη τη διάρκεια της γιορτής./
    Με πιέζει και με πονάει το γόνατό σου./Οι χωρισμοί και οι επανασυνδέσεις μας κατά καιρούς,/οι θύελλες και παλίρροιες των συναισθημάτων,/η ασίγαστη ανάγκη μου να σε αποκτήσω ξανά/συνωστίζονταν, έμπαιναν στον ηδονικό πόνο/που μου έδινε το γόνατό σου.»– ΗΔΟΝΗ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ (2009)
    «ΤΟ ΣΠΑΝΙΟ
    Το βλέμμα του την έλουσε/ με τόσο έντονο πάθος/ που έφτανε στα όρια του δέους./
    Δέος από τον φόβο, την αγωνία του/ μήπως δεν την κατέχει,/ δεν του παραδοθεί ολοκληρωτικά.
    Είναι σπάνιο το απόλυτο πάθος,// η απόλυτη αγάπη,/ ώστε διαστέλλεται/ σ’ έναν κόσμο μαγεμένο, μυθικό,
    αυτόκλητα μυθικό.»–ΝΤΕΛΙΚΑΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ (2021)
    …Σχετικοί και οι στίχοι του Οδυσσέα Ιωάννου «Και τι μπορώ να πω για σένα/ που να ‘ναι εσύ/λέξεις με δέρμα και μαλλιά/γραμματικές για την αφή/ χέρια πλεγμένα…» (Τραγούδι:“Θέλω τη μέρα που θα φύγεις”, Συνθέτης: Θάνος Μικρούτσικος / Ερμηνευτής: Χρήστος Θηβαίος /Άλμπουμ: “Ο Άμλετ της Σελήνης”-2002)

  15. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ξανά ανατροπή, οπότε γίνεται ενδιαφέρουσα και η συνέχεια… Ο κατεξοχήν εκπρόσωπος του αντικαθεστωτικού, ο Ανδρέας, βαδίζει ολοταχώς προς τον μικροαστισμό. Ο Δήμος επανακάμπτει στον μεγάλο έρωτά του κι ας είχε αποφασίσει οριστικό τέλος. Κι εμείς να περιμένουμε στο επόμενο δεκαπενθήμερο την περαιτέρω εξέλιξη.
    Είναι και αυτό μια κάποια λύση κι έχει την ομορφιά του… 😉

  16. Γιάννης Κουβάτσος said

    4:Γενικώς απεχθάνομαι τις κομματικές χοντράδες, αλλά το Φρυδερίκος είναι έξυπνο λογοπαίγνιο, ανεξαρτήτως του αν αντιστοιχούσε στην πραγματικότητα ή όχι. Καμιά σχέση με τον οχετό της Αυριανής.

  17. nikiplos said

    16@ Δυστυχώς ο καθ’ ύλην αρμόδιος, ο Γσ, δεν είναι πια μαζί μας, ωστόσο η Άνασσα ήτο ατρόμητη στο να ικανοποιεί τα καπρίτσια και τις προτιμήσεις της, εις μάτην θεσμών, επετηρίδων και τυπικών.

  18. EΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Και μη ξεχνάμε πως η εξουσία είναι η ηδονή των ηδονών
    μεγάλο αφροδισιακό, το λένε συνωνύμως .

    Λέω πως είναι η αριστεροσύνη που όλα τα κατανοεί, όλα τα ενώνει. Και θεούσα ερωτεύτηκε και «εξημέρωσε» «οικεία βουλήσει» ο ένας (και μπράβο του) και καλιτέχνισσα (με μια κάποια ελευθεριότητα) αποδέχτηκε και εκτίμησε την αλήθεια της ο άλλος (και μπράβο του).
    Από τη μεριά των κοριτσιών, θα είναι το αντίστοιχο (αλλά στο τρέχον δεν μιλούν-γράφουν εκείνες 🙂 ) .
    H περιγραφή των ερωτικών σκηνών, ενυδατώνει την αφήγηση, ταιριάζει.Ο ήρωας προσέρχεται μυαλό-ψυχή-κορμί. Ολόκληρος.

  19. Γιάννης Κουβάτσος said

    «τους χάρισε την προσωπική αξιοπρέπεια.»
    Ποια προσωπική αξιοπρέπεια έχει ο άνθρωπος που δεν μπορεί να εκφράσει ελεύθερα και δημοσίως τη γνώμη του, που δεν μπορεί να επιλέξει τα βιβλία που θα διαβάσει, τη μουσική που θα ακούσει, τις ταινίες που θα δει, που τρέμει μήπως πέσει επάνω του το μάτι του Μεγάλου Αδελφού; Φόβος και αξιοπρέπεια δεν κάνουν καλή παρέα. Δεν ξέρω πόσο καλό βαθμό παίρνει το εκπαιδευτικό σύστημα της Κούβας ή η ιατροφαρμακευτική της περίθαλψη, αλλά στο πολιτικοκοινωνικό σύστημα δεν περνάει ούτε τη βάση.
    (Αλήθεια, όταν λέμε καλό εκπαιδευτικό σύστημα, τι εννοούμε; Μόνο την εξάλειψη του αναλφαβητισμού και τη δυνατότητα να σπουδάσεις, εφόσον βέβαια είσαι καλός και υπάκουος κομμουνιστής; Την ανάπτυξη της κριτικής σκέψης την αφήνουμε απέξω; Όχι, βέβαια, πως στα σχολεία της δύσης παίρνουμε άριστα σ’ αυτον τον τομέα, αλλά δεν έχουμε και τη μονολιθικότητα των ολοκληρωτικών συστημάτων.)

  20. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    19# Ενώ στη Δύση ο Ασάντζ ας πούμε μπόρεσε να αποκαλύψει τα αμερικάνικα εγκλήματα χωρίς προσωπικές συνέπειες και να τιμάται διεθνώς όπως του αξίζει, ως κορυφαίος μάχιμος δημοσιογράφος. Όταν στη Δύση πας να μιλήσεις σοβαρά και με στοιχεία επί της ουσίας οι πιθανότητες είναι συγκεκριμένες. Ή θα φιμωθείς ποικιλοτρόπως, ή θα συκοφαντηθείς, ή θα καταλήξεις σε κάνα Γκουαντάναμο ή σε κάνα χαντάκι.

  21. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >> εγώ τους κουμπάριασα
    Εμείς θα λέγαμε «κουμπαριάσαμε, εγώ τους πάντρεψα. Εγώ «τους» κουμπάριασα, όχι.

  22. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    7 Ωραιότατη η ρίμα με τον Βέγγο

    12 Α μπράβο

    13-18 Ότι η εξουσία είναι το πιο δυνατό αφροδισιακό δεν το είπε ο Κίσινγκερ;

  23. geobartz said

    Είμαι ένας σαστισμένος αριστερός, είχε πει λίγα χρόνια αργότερα ο Νίκος Κούνδουρος (και, υποθέτω ότι δεν το έλεγε μόνο για τον εαυτό του). Όσο για το …θυμιατό περί τα «καλά» που έκανε ο δικτάτορας Κάστρο, ας θυμηθούμε ότι παρόμοιο θυμιάτισμα γίνεται και για τα «καλά» που έκαναν πλείστοι άλλοι …διακεκριμένοι δικτάτορες, όπως ο Μεταξάς, ο Χίτλερ, ο Στάλιν, τα «παλλικάρια» του ’67 κλπ, κλπ. Όπως λέει η σοφή λαϊκή ρήση, δεν υπάρχει «ολίγον έγκυος»!

  24. Γιάννης Κουβάτσος said

    20:Κι αυτό και άλλα πολλά και χειρότερα μπορούμε να πούμε για τη Δύση. Αλλά σίγουρα είναι πολύ πιο ελεύθερα τα πράγματα από όσο υπήρξαν ποτέ στα καθεστώτα σοβιετικού τύπου.

  25. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    24# Ναι, όσο είσαι φρόνιμο παιδί στη Δύση, και αν έχεις φράγκα.

  26. michaeltz said

    Καλησπέρα (πια!)

    Δυστυχώς, ούτε ο πατήρ Σαραντάκος ξεφεύγει από τον κανόνα (σχεδόν πια παντοδύναμο) να παραχαράζει το πνεύμα του αρχαίου αθηναϊκού πολιτεύματος, που ήταν, όχι οι εκλογή αλλά η ΚΛΗΡΩΣΗ των πολιτών για το 99,67% των θέσεων Ευθύνης.
    Αποσιωπάται το έργο του Σταγειρίτη «Αθηναίων Πολιτεία», όπου αναφέρει τον ορισμό των πολιτευμάτων. Αυτός λέει, σε μετάφραση, ότι η πρόσβαση των πολιτών στις θέσεις ευθύνης στην Δημοκρατία είναι με κλήρωση, κι ότι οι εκλογές είναι ίδιο Ολιγαρχικών πολιτευμάτων. Το έγραψε αυτός που ήταν υπέρ των Ολιγαρχών, όχι κάποιος κόλακας της Δημοκρατίας!

    Η πολιούχος θεά της Αθήνας ήταν η Παλλάδα Αθηνά. Στο σχολείο ουδέποτε μας δίδαξαν την ετυμολογία τού «Παλλάδα», που βγαίνει από το πάλλω, κουνάω βίαια την κληρωτίδα ώστε να ξεπεταχτεί ο κλήρος, ο πάλος, που είχε το όνομα του πολίτη που θα ασκούσε την κάθε λειτουργία (έργον λαού). Παλλάδα Αθηνά, θεά της Σοφίας και Προστάτιδα της Κλήρωσης! Και δεν το διδαχτήκαμε όχι τυχαία, ήταν μέρος της παγκόσμιας συνωμοσίας σιωπής γύρω από το απειλητικό για τις ολιγαρχίες μήνυμα των αρχαίων Ελλήνων: Ότι μόνο έτσι εξασφαλίζεται με μαθηματική (στατιστική) βεβαιότητα η Εξουσία των Πολλών (φτωχών) επί των Ολίγων (πλούσιων)!

    Και δεν ήταν και κρυφό! Στους Ολυμπιακούς Αγώνες πρόσβαση είχαν αθλητές από πόλεις δημοκρατικές, που είχαν ως μέθοδο προβολής στα πολιτειακά αξιώματα την Κλήρωση! Ο πρώτος που δεν ήταν τέτοιος ήταν ο Αλέξανδρος Φιλίππου, όταν η δημοκρατία είχε καταρρεύσει.
    Μόνο οι Δέκα Στρατηγοί εκλέγονταν, αλλά μεταξύ τους ο στρατηγεύων κληρωνόταν. Και η παράδση της Κλήρωσης πέρασε και στον Στρατό (κληρωτοί ονομαστήκαμε στη Θητεία μας) και στην Εκκλησία, όχι του Δήμου, αλλά των Πιστών χριστιανών (Κληρικοί είναι οι παπάδες).
    Με κλήρωση! Και μια φορά στην ζωή κάθε πολίτη, για να μην οργανώνει κομπίνες στην δεύτερη φορά. Και για λίγο χρόνο, ώστε να μην προλαβαίνει να διαπλέκεται με τους ολιγάρχες που θα φτιάχνανε τους μεγάλους δρόμους και θα έβαζαν ακόμα και ανεμογεννήτριες στην κουζίνα των πολιτών αν είχαν την τεχνολογία… Και με καταμέτρηση της περιουσίας των πολιτών πριν την κλήρωσή τους, από ειδικό σώμα λογιστών, ώστε να συγκριθεί με την περιουσία τους μετά την θητεία τους, με τσουχτερά πρόστιμα αν είχαν τσεπώσει λίγα, με Δήμευση της περιουσίας τους αν πολλά. Και υπήρχε και η Εξορία, για τις σοβαρές περιπτώσεις, και υπήρχε και το Κώνειο για εκείνους που οι κρυφοί τραπεζικοί τους λογαριασμοί δικαιολογούνταν ως αριθμοί τηλεφώνων!!!
    Έτσι φτιάχτηκαν οι Παρθενώνες, από την Πόλιν, και όχι από κομπιναδόρους εργολάβους. Αυτοί, αν ήθελαν να γίνουν γνωστοί έπρεπε να είναι Χορηγοί, στις θεατρικές παραστάσεις όπου διδασκόταν η δόξα (και όχι η ξεφτίλα) της Πόλης, να είναι δηλαδή χορηγοί στα θέατρα όπου δοξαζόταν η δια κλήρωσης Δημοκρατία, που τους άφηνε μακριά από το βάζο με το μέλι.
    Και έγραψαν για όλα, οι σοφοί της εποχής. Για όλα, πλην της Δημοκρατίας, γιατί έλεγαν ότι η δημοκρατία δεν σου επιτρέπει να γράψεις γι’ αυτήν, γιατί ήθελε συνεχές τρέξιμο για να την ασκείς, δεν γινόταν να το κάνεις από το ανάκλιντρον του σαλονιού σου, η Δημοκρατία είναι όπως τα όνειρα, στο ποίημα του Ελύτη, που θέλει αίμα για να ζήσει, χαράζοντας τις φλέβες σου, και είναι σαν τα τσέρκουλα στις γειτονιές των παιδιών, που καταρρέουν (τα τσέρκουλα) αν δεν τρέχεις συνεχώς από πίσω τους.
    Αυτά!

  27. michaeltz said

    «Ξέρετε πως στην αρχαία Αθήνα κανείς δε μπορούσε να μείνει σε οποιοδήποτε αξίωμα πάνω από ένα χρόνο και πως δεν είχε δικαίωμα να εκλεγεί δυο φορές στη σειρά στο ίδιο αξίωμα;»

    Μόνο αν είχαν όλοι οι πολίτες κληρωθεί για κάποια θητεία, τότε μόνον επιτρεπόταν να ξαναμπεί το όνομά του στην κληρωτίδα.

    Εγώ, επί Δημοκρατίας, ούτε μία φορά στην μακριά ζωή μου ορίστηκα Ένορκος σε δικαστήριο. Δεν ήμουν, βέβαια, Διευθυντής Τράπεζας, εκπαιδευτικός ήμουν. Ενώ ο μπατζανάκης μου, που ήταν, τρεις!

  28. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  29. ΓιώργοςΜ said

    19,20 Μόλις χτες άκουσα πως μια κυρία, σχετικά προχωρημένης ηλικίας και με πρόβλημα υγείας, μόνο ξύλο που δεν έφαγε από κάτι μαντράχαλους στο καφέ που καθόταν, επειδή διάβαζε την εφημερίδα των συντακτών τη μια μέρα, κι ένα βιβλίο που δεν τους άρεσε την επόμενη.
    Να έχουμε γνώμη και άποψη, αλλά μέσα στο σπίτι μας (κι αυτό όσο δεν ξέρουν οι τραμπούκοι της γειτονιάς πού μένουμε)…
    Μέρες του 60 ζούμε αν δεν το έχουμε καταλάβει ακόμη.

  30. 12 Όντως ταξιδιάρικα και ωραία νήματα!

  31. sarant said

    29 Αυτό δεν έγινε ευρύτερα γνωστό, έτσι; Απίθανο όμως και δυσοίωνο.

  32. spyridos said

    29.
    Μπορεί η κυρία να διάβαζε Ζαχαρία Παπαντωνίου και να ήταν οι μαντράχαλοι οπαδοί του Μεταξά ή κανενός άλλου μικρομαλακού δικτατορίσκου.

  33. @ 2 ΓΤ
    Καλησπερίζω εγκάρδια. 🙂

  34. Γιάννης Κουβάτσος said

    29:Αυτό είναι αλήθεια. Όπισθεν ολοταχώς. Αυτά που ζούμε την τελευταία τριετία σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής, δεν τα έχουμε ξαναζήσει στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Έχουν περάσει όλων των ειδών και των συνδυασμών οι κυβερνήσεις, δεξιές, κεντρώες, αριστερές, οικουμενικές, αλλά τέτοιο άκρως ανησυχητικό χάλι δεν ζήσαμε ποτέ. Και τι μας μέλλεται να δούμε ακόμα μ’ αυτούς…

  35. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    34 >>τέτοιο άκρως ανησυχητικό χάλι δεν ζήσαμε ποτέ
    Το πώς επίσημα και ανεπίσημα τρόλια διαστρεβλώνουν στο πικεφί την πραγματικότητα, κάνουν με τρομαχτική άνεση το άσπρο μαύρο, ανενδοίαστα, και ξαμολιούναι στα σάιτ και στα κανάλια σαν ύαινες να ξεσκίσουν κάθε άλλη φωνή εκτός των πετσωμένων, είναι όντως πρωτόγνωρο.

    Και μόνο οι τόσοι αστυνομικοί που έχουν προσλάβει παραθύραθεν, με βασικό προσόν σε τί μονάδα στρατού υπηρέτησαν και υποτυπώδη εκπαίδευση, μια ανατριχίλα την αφήνουν. Καμιά ασφάλεια από το πραγματικό έγκλημα που οργιάζει, καμιά αίσθηση προστασίας του πολίτη.
    Πολλά πράγματα θυμίζουν πέτρινες εποχές.
    Σκοτεινάγρα.

  36. 4, … «Φρυδερίκος» … ὁ Καραμανλῆς μόνο τήν «εύνοια της Φρειδερίκης» δέν εἶχε.. 🙂 …

    Ήταν πιο κοντά στην
    Φρύδα Κάλο

  37. 34, 35
    Ακροδεξιά με ρόπαλο σας ξυνίζει, ακροδεξιά με γραβάτα σας βρομάει, ακροδεξιά με μικρόφωνο και πληκτρολόγιο άπαπα, ε τι δγιάλο θέλετε τελοσπάντων, να παραδοθεί το Έθνος εις τους κομμουνιστάς? Ή μήπως προτιμάτε ακροδεξιά με καλάσνικοφ, όπως Ουκρανία?
    Σκεφτείτε τουλάχιστον πως δεν είναι ελληνική ιδιαιτερότητα, αναλογιστείτε την παγκόσμια άνοδο της παράταξης και δεχτείτε πως η χώρα για να προοδεύσει πρέπει να ακολουθεί τις διεθνείς εξελίξεις, άντε μπράβο.

  38. Αυτό που απογειώνει ένα βιβλίο είναι το σεξ και οι ινδιάνοι.
    Αυτό που κάνει ένα βιβλίο ευπώλητο είναι το σεξ και πολιτική…ναι μεν αλλά… εμένα με ξενερώνει κάπως κι ελπίζω σύντομα να δούμε ινδιάνους !!

    Κάποτε θα πεισθείτε πως το ποδόσφαιρο (ίσως ακόμα και το μπάσκετ) είναι πιο σοβαρό από την πολιτική, το σκάνδαλο με το γήπεδο της Αλεξάνδρας με την διπλή ανάπλαση έχει προσδώσει «κύρος» σε μια κυβέρνηση απίστευτων φελλών που χαρίζουνε ένα κλεισυό 15 000 θέσεων στον ΔΠΓ για να το «βουλώσει».
    Χοντραίνει η παραρτηματοποίηση, σφάχτηκε η Λάρισσα για τον Αρη, τώρα σφάζεται ο Αρης για τον ΠΑΟ… θυμάται κανείς πως ονόμασε το κόμμα του ο ΔΠΓ με το οποίο θα πολεμούσε την Νουδούλα ;

  39. #27
    Εμείς πάλι στο σχολείο μου είχαμε βαρεθεί κάθε βδομάδα να πηγαίνουν οι συνάδελφοι ένορκοι και πολύ συχνά να κληρώνονται. Με ό, τι αυτό συνεπάγεται για τις τάξεις που έπρεπε οι υπόλοιποι να βολέψουμε. Μέρες κάποιες δίκες κρατούσαν.
    Προσωπικά πήγα πολλές φορές και δύο κληρώθηκα. Ήταν πολύ δυνατή εμπειρία.

  40. ΓΤ said

    36@

    Άσε, ρε Λάου 🙂
    Με αφορμή την Χατζηπαντέλη, σε έχει προλάβει ο Λάκης Γαβαλάς!

    https://www.newsbreak.gr/lifestyle/342465/lakis-gavalas-sofia-chatzipanteli-to-paizei-frinta-kalo-einai-frydia-kalo/

  41. Γιάννης Κουβάτσος said

    Σιγά να μην γνώριζαν τα ούγκανα τον Ζαχαρία Παπαντωνίου. Θα είχε όμως ενδιαφέρον να ξέραμε ποιο ήταν το βιβλίο που δεν τους άρεσε. Το πιθανότερο είναι να είχε κόκκινο εξώφυλλο ανεξαρτήτως περιεχομένου· οι παλιοί λογοκριτές το θεωρούσαν αλάνθαστο κριτήριο· κι αν ήταν και Ρώσου συγγραφέα,το γλυκό έδενε μια χαρά.

  42. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Η περιγραφή της ερωτικής ιεροτελεστίας, λειτούργησε πέραμα στο «Άγιος ο έρωτας» (τραγούδια-ποιήματα/Διονύσης Καρατζάς- Γιώργος Ανδρέου)

    37 >>την παγκόσμια άνοδο της παράταξης.
    Όπλων !

  43. spyridos said

    Οι αγράμματοι χωροφύλακες μάζευαν αβέρτα τους τόμους του Χάρη Πάτση με το κόκκινο εξώφυλλο τη δεκαετία του 50.
    Παλιότερα τα στηρίγματα του έθνους που λάτρευαν το λαοφιλή κομπλεξικό δικτατορίσκο έκαιγαν τα «Ψηλά Βουνά».
    Το ίδιο κάνουν και οι απόγονοί τους στις μέρες μας, αλλά κυριολεκτικά για να εισπράξουν τις ανεμομίζενς.

  44. sarant said

    39 Οι εκπαιδευτικοί είναι, πράγματι, από τους πρώτους που υπολογίζονται για ένορκοι.

  45. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    «Η πετριά» του τίτλου της σημερινής συνέχειας, σε τί αναφέρεται; ή παρακάτω θα φανεί;
    Έφαγα πετριά, σημαίνει έχω κόλλημα με κάτι, εμμονή, ε;

  46. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ναι, είχαν κάψει τα «Ψηλά βουνά» μεταξύ πολλών άλλων. Οι εκπρόσωποι του Τρίτου Ελληνικού Πολιτισμού έριξαν στην πυρά τον Πλάτωνα, τον Σοφοκλή, τον Θουκυδίδη… Αλλά πού να τα ξέρουν αυτά τα καλόπαιδα που πουλάνε φασιστικό τσαμπουκά σε ηλικιωμένες κυρίες; Πότε είχαν θεωρητικές και ιστορικές γνώσεις οι τραμπούκοι; Αλλά, θα μου πεις, κάποιοι του ιδίου φυράματος και με παρόμοια δράση έφτασαν μέχρι κοινοβουλευτικοί υπουργοί. Είναι κι αυτό…

  47. sarant said

    45 Ναι, αυτό σημαίνει. Και το υπόλοιπο κεφάλαιο έχει κάτι που θα μπορούσε να θεωρηθεί πετριά, αλλά όχι πολύ πειστικά.

  48. # 45, 47

    Εγώ το έφαγα πετριά το ξέρω σαν έβγαλα κακό όνομα για κάτι πετριά είναι αυτό το κάτι που η κοινωνία δεν ενέκρινε

    # 44 και αλλού

    εκπλήσσομαι, τώρα μαθαίνω πως πέρνανε για ένορκους εκπαιδευτικούς. ισως έφταιγε που ήμουνα γραμμένος στην ΟΛΤΕ και όχι στην ΟΛΜΕ λόγω οργανικής

  49. ΓιώργοςΜ said

    41 Δε συγκράτησα τον τίτλο, αλλά ήταν κάποιο του (ή για τον) Αλέκο Παναγούλη.

  50. Γιάννης Κουβάτσος said

    49:Αμ γι’ αυτό… Κόκκινο πανί ακόμα ο μακαρίτης.

  51. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ούτε εγώ έχω κληθεί ποτέ για ένορκος, ούτε γνωρίζω να έχει κληθεί κάποιος γνωστός μου συνάδελφος. Βέβαια, η Αθήνα είναι πολυπληθής, μάλλον στις επαρχιακές πόλεις συμβαίνουν πιο συχνά αυτές οι κλήσεις.

  52. @ 51 Γιάννης Κουβάτσος

    Μπα… Και η Πρέβεζα δηλώνει «απών».

  53. michaeltz said

    Αγαπητοί φίλοι

    Από 21 Ιουνίου, 2022 στις 14:15 μέχρι 22 Ιουνίου, 2022 στις 09:21, δηλαδή επί 19 ώρες και 6 λεπτά, ούτε ένα σχόλιο για την διαστρέβλωση του όρου Δημοκρατία! Χωρίς να συνυπολογιστεί το διάστημα από το τελευταίο σχόλιο του Δημοσιοχώρου μέχρι τώρα.
    Με την τεχνολογία να μπορεί να διασφαλίζει ακόμα και σε ποιους κολλητούς θα πάνε οι πόροι της κοινωνίας, το προϊόν του ιδρώτα μας, ακόμα δεν αποφασίσαμε να απαιτούμε την ισοπολιτεία που απολάμβαναν οι Αρχαίοι της Κλασσικής εποχής: Διαδοχική εναλλαγή τού Άρχειν και Άρχεσθαι! Εκτός και αν θεωρούμε άσκηση Αρχής το να πηγαίνει ο κόσμος κοπαδιαστά στις κάλπες κάθε που αποφασίζει ο εκάστοτε Πρωθυπουργός ότι οι παροχές, το γλύψιμο και η πλύση εγκεφάλου από την προπαγάνδα των Μέσων έχουν δημιουργήσει το Μομέντουμ(!) που τον συμφέρει! Τότε γινόμαστε ο Κυρίαρχος Λαός, από την επομένη στόχος πάλι των πυρών των Μέσων και των Σωμάτων Ασφαλείας των Ολιγαρχών.
    Ούτε ένα σχόλιο! Και μάλιστα σε «παρέα» ανθρώπων κρησαρισμένων ποιοτικά, λόγω του υψηλού επιπέδου μόρφωσης και ποιότητας ενδιαφερόντων!
    Μόνο μία αιτία μπορώ να φανταστώ: Την συλλογική απελπισία!

    Να είστε όλοι καλά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: