Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μηνολόγιον Ιουλίου έτους 2022

Posted by sarant στο 1 Ιουλίου, 2022


Το Μηνολόγιο, που το δημοσιεύω εδώ στις αρχές κάθε μήνα (συνήθως την πρώτη του μηνός), ήταν ιδέα του πατέρα μου, του αξέχαστου Δημήτρη Σαραντάκου, ο οποίος αρχικά το δημοσίευε στο περιοδικό Φιστίκι, που έβγαζε επί πολλά χρόνια στην Αίγινα. Στο εδώ ιστολόγιο, το Μηνολόγιο άρχισε να δημοσιεύεται τον Οκτώβρη του 2010 και βέβαια μέσα σε 12 μήνες έκλεισε τον κύκλο. Τότε, αποφάσισα να εξακολουθήσω να το δημοσιεύω στις αρχές κάθε μήνα, επειδή έχει γίνει το σταθερό σημείο αναφοράς για τα γεγονότα του μήνα, που ενημερώνεται συνεχώς με δικά σας σχόλια μέσα στη διάρκεια του μήνα, σχόλια που συνήθως αφορούν επισήμανση ημερομηνιών, αν και κυρίως αγγελτήρια θανάτων.

Οπότε, συνεχίζω τις δημοσιεύσεις όσο θα υπάρχει ενδιαφέρον, προσθέτοντας πάντοτε δικές σας προτάσεις από πέρυσι. Πάντως, σε κάποιες περιπτώσεις η επέτειος έχει εσκεμμένα μετατεθεί κατά μία ημέρα.

Πα  1

Ανακοίνωσις της θεωρίας της εξελίξεως των ειδών υπό Καρόλου Δαρβίνου -και θανή Νικολάου Γουίντωνος, σωτήρα των εβραιόπουλων

Σα  2

† Άρεως Αλεξάνδρου

Κυ 3

Γενέσιον Φραγκίσκου Κάφκα -και Ιακώβου Μόρρισων τελευτή κατά τον δαίμονα εαυτού

Δε  4

Διακήρυξις της Ανεξαρτησίας υπό Θωμά Τζέφφερσων. Και του τιμημένου η ανύψωσις.

Τρ  5

Δημοσίευσις των Μαθηματικών Αρχών της Φυσικής Φιλοσοφίας υπό Ισαάκ Νεύτωνος. Και του ογδόου ελληνικού δημοψηφίσματος.

Τε  6

Πρώτον αντιλυσσικόν εμβόλιον υπό Λουδοβίκου Παστέρ

Πε 7

Γενέσιον Βλαδιμήρου Μαγιακόφσκι και Νικολάου Ξυλούρη του Κρητός

Πα 8

Γενέσιον Αρθούρου Έβανς του αρχαιολόγου

Σα 9

Θανάτωσις επισκόπων και προκρίτων εν Λευκωσία Κύπρου

Κυ 10

Γενέσιον Ιωάννου Χατζηανδρέου (κατά κόσμον Στρατή Τσίρκα) και Νικολάου Τέσλα

Δε 11

Έναρξις της εξοντώσεως των Ισραηλιτών της Θεσσαλονίκης υπό των χιτλερικών δημίων

Τρ 12

† Κωνσταντίνου Ουράνη

Τε 13

† Φωτίου Κόντογλου (και γενέσιον Νεοκιδίου της Ερήμου)

Πε 14

Της πτώσεως της Βαστίλης

Πα 15

Της Ιουλιανής εκτροπής και του κυπριακού πραξικοπήματος

Σα 16

Της Εγίρας

Κυ 17

Πρωταγόρου του Αβδηρίτου

Δε 18

Γενέσιον Νέλσονος Μαντέλα

Τρ 19

† Στρατη Μυριβήλη τελευτή

Τε 20

Νιλ Άρμστρογκ και των πρώτων επί της Σελήνης βαδισάντων

Πε 21

+ Κωνσταντίνου Καρυωτάκη τελευτή και Σωτηρίου Πέτρουλα δολοφονία

Πα 22

Γενέσιον Ερνέστου Χεμινγουαίη

Σα 23

Της πρώτης κατά την Αρχαιότητα Ολυμπιάδος

Κυ 24

Γενέσιον Σίμωνος Μπολιβάρ του ελευθερωτού

Δε 25

Γενέσιον Γεωργίου Βερνάρδου Σω

Τρ 26

Της νίκης των Ελλήνων επαναστατών εις Δερβενάκια

Τε 27

Τελεσίλλης της Αργείας

Πε 28

Γενέσιον Εμμανουήλ Ροΐδου

Πα 29

† Βικεντίου Βαν Γκογκ και γενέσιον Μιχαήλ Θεοδωράκη του επιμήκους μουσουργού

Σα 30

† Κοίμησις Διονυσίου Ντιντερό

Κυ 31

† Θανή Νικολάου Σκουφά

Ο Ιούλιος είναι ο πρώτος μήνας από το δεύτερο εξάμηνο του χρόνου. Βέβαια, επειδή το πρώτο εξάμηνο έχει τον Φλεβάρη, είναι κάπως πιο κοντό από το δεύτερο.

Ο Ιούλιος επίσης είναι ένας από τους δυο μήνες που πήραν τ’ όνομά τους από ιστορικό πρόσωπο -φυσικά από τον Ιούλιο Καίσαρα. Προηγουμένως ονομαζόταν Quintilis, πέμπτος μήνας δηλαδή στο παλιό ρωμαϊκό ημερολόγιο. Η ονομασία δεν άλλαξε όταν προστέθηκαν ο Ιανουάριος και ο Φεβρουάριος στην αρχή, κι έτσι ο Quintilis ήταν πια έβδομος μήνας. Όταν όμως δολοφονήθηκε ο Ιούλιος Καίσαρας, έγινε προς τιμή του η  μετονομασία. Ίσως όχι άδικα, αφού ο Ιούλιος Καίσαρας είχε εισηγηθεί τη μεταρρύθμιση του ρωμαϊκού ημερολογίου, με κατάργηση του εμβόλιμου μήνα -άλλωστε γι΄αυτό ονομάζεται Ιουλιανό ημερολόγιο, και είναι το ημερολόγιο που είχαμε στην Ελλάδα ως το 1923 (το λεγόμενο “παλιό ημερολόγιο”).

Ο Ιούλης έχει τις λαϊκές ονομασίες Αλωνάρης (επειδή τότε γίνεται το αλώνισμα, τουλάχιστο στη νότια Ελλάδα), που είναι και η πιο διαδεδομένη, καθώς και τις Αηλιάς και Αηλιάτης (από τη γιορτή τ’ Άη Λιος στις 20 του μήνα), ενώ μια ονομασία που ήταν συχνή παλιότερα αλλά σήμερα έχει υποχωρήσει είναι Γυαλιστής ή Γυαλινός, ίσως επειδή τότε αρχίζουν να γυαλίζουν οι ρώγες των σταφυλιών. » Ο Μάης έχει τις δροσὲς τσ᾽ Απρίλης τα λελούδια τσ᾽ ο Θεριστὴς τσ᾽ ο Γυαλιστὴς τα γλέντια, τα τραγούδια», λέει μια παροιμία, μάλλον ξεχασμένη.

Λέγεται επίσης Δευτερογιούνης, όπου Πρωτογιούνης είναι φυσικά ο Ιούνιος: ο λαός αντιπαθούσε τα σχεδόν ομόηχα Ιούνης και Ιούλης και ονόμασε πρωτογιούνη τον ένα και δευτερογιούνη τον άλλο, αφού κιόλας είναι πρώτος και δεύτερος μήνας του καλοκαιριού. Αλλού πάλι ονομάζεται Πρωτογιούλης ο Ιούνιος και Δευτερογιούλης ο Ιούλιος, ενω στην Κρήτη αυτά συντομεύονται σε Πρωτόλης και Δευτερόλης.

[Παρένθεση: για κάποιο λόγο, η δημοτική ονομασία των μηνών «Ιούνης» και «Ιούλης» και οι αντίστοιχες γενικές «του Ιούνη» ή «του Ιούλη» ενοχλούν πολλούς· περιέργως, μόνο αυτοί οι δύο, και όχι π.χ. ο Σεπτέμβρης ή ο Μάης· ασφαλώς περί ορέξεως ουδείς λόγος, αλλά οι καθαρολόγοι που λέγαμε υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχουν λαϊκοί τύποι Ιούνης/Γιούνης και Ιούλης/Γιούλης αλλά μόνο Θεριστής και Αλωνάρης, και ότι τα Ιούνης/Γιούνης και Ιούλης/Γιούλης είναι ψυχαρικές επινοήσεις ή/και κομμουνιστική ξύλινη γλώσσα. Δεν είναι ακριβές αυτό, αν και αξίζει ειδικό άρθρο, πάντως τύποι Ιούνης/Γιούνης υπάρχουν σε δημοτικά τραγούδια (π.χ. ο Γιούνης με τα μήλα στη συλλογή του Πολίτη), ενώ τύπος «Ιούλης» υπάρχει (για όνομα, όχι για τον μήνα) στη Ριμάδα του Μεγαλέξαντρου, αλλά και σε επιγραφή στο νέο μουσείο της Ακρόπολης, όμως δεν βρίσκω τώρα τη φωτογραφία που είχα τραβήξει). Επομένως, οι τύποι «Ιούλης, Ιούνης» (που χρησιμοποιούνται, μου λένε, πάρα πολύ στην Κύπρο, ακόμα από τον καιρό του Μαχαιρά, αλλά και στις Κυκλάδες) δεν έχουν κάτι το εγγενώς κατακριτέο και είναι θέμα γούστου. Προσωπικά, όταν μιλάω βρίσκω πολύ πιο εύηχο το «δύο του ιούλη» παρά το «δύο ιουλίου» με τα κατ’ εμέ κακόηχα αλλεπάλληλα ίου-ίου· είπαμε: περί ορέξεως… και κλείνει η παρένθεση].

Υπάρχει και επώνυμο Γιούλης, με μεγαλύτερη συχνότητα στα Πράμαντα Ιωαννίνων.

Στα πολωνικά και σε άλλες σλαβικές γλώσσες ο Ιούλης αγνοεί τον Καίσαρα, διότι λέγεται lipiec, από τις φιλύρες που ανθίζουν αυτό το μήνα.

Ο Ιούλιος έχει, χάρη στον Καίσαρα, το Ιουλιανό ημερολόγιο, έχει βέβαια και τα Ιουλιανά, την εκτροπή του 1965 με τον εξαναγκασμό του εκλεγμένου πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου σε παραίτηση, την αποστασία βουλευτών της Ένωσης Κέντρου και τις καθημερινές διαδηλώσεις λαού επί 70 μέρες στο κέντρο της Αθήνας. Το ιστολόγιο έχει κατ’ επανάληψη ασχοληθεί με το θέμα, οπότε δεν θα πούμε περισσότερα, έστω κι αν και τον φετινό Ιούλιο έχουμε πρωθυπουργό τον γιο του πρωταγωνιστή των γεγονότων του 1965. Μόνο να αναφέρω (αν και μάλλον το έχω ξαναπεί) ότι προπολεμικά είχαν ονομαστεί Ιουλιανά τα γεγονότα που έγιναν στην Αθήνα στις 31 Ιουλίου 1920, όταν ανακοινώθηκε η απόπειρα δολοφονίας του Ελευθ. Βενιζέλου στο Παρίσι. Το πλήθος κατέστρεψε τα γραφεία όλων των αντιπολιτευόμενων εφημερίδων, το Μέγαρο Σκουλούδη και τα σπίτια άλλων επιφανών αντιβενιζελικών, ενώ δολοφονήθηκε ο Ίων Δραγούμης από κρητικούς χωροφύλακες με αρχηγό τον διαβόητο Γύπαρη στη λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας, περίπου απέναντι στο Χίλτον (τότε λεγόταν οδός Κηφισιάς). Ο λογαριασμός εκείνων των Ιουλιανών πληρώθηκε την 1η Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου.

Ο Ιούλης είναι βέβαια και ο πρώτος μήνας των καλοκαιρινών διακοπών ή τέλος πάντων ήταν ο πρώτος μήνας των καλοκαιρινών διακοπών την εποχή πριν από την κρίση και πριν από την πανδημία, τότε που ο κόσμος μπορούσε να πηγαίνει διακοπές. Στη Γαλλία “Ιουλιανοί” (Juilletistes) λέγονται όσοι πηγαίνουν διακοπές τον Ιούλιο, οι άλλοι, που είναι και περισσότεροι, λέγονται φυσικά Αυγουστιανοί (Aoûtiens). Το μαύρο σαββατοκύριακο, όταν φεύγουν οι δεύτεροι και επιστρέφουν οι πρώτοι είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα του γαλλικού φολκλόρ.

Στις παροιμίες για τον Ιούλιο συνήθως ονοματίζεται ο Αλωνάρης, για παράδειγμα: που μοχτάει τον χειμώνα, χαίρεται τον Αλωνάρη ή Αλωνάρης αλωνίζει, στάρι το χωριό γεμίζει. Μια διαιτολογική παροιμία που ομολογώ πως δεν την έχω καταλάβει, λέει «κότα πίτα τον Γενάρη και παπί τον Αλωνάρη». Μια μετεωρολογική – παρετυμολογική παροιμία ισχυρίζεται πως «Τ’ Αϊ-Λιος γυρίζει ο καιρός αλλιώς».

Ο Καβάφης πάντως είχε γράψει για τον «θείο Ιούλιο μήνα» που πυρώνει, ενώ ο Μίλτος Σαχτούρης προειδοποιούσε ότι «Έρχεται έρημος με φωτιά ο Ιούλιος / να κάψει τις μοναχικές ψυχές μέσα στην πόλη». Πιο γνωστός, καθότι μελοποιημένος, είναι ο στίχος του Ελύτη «Τον Ιούλιο κάποτε μισανοίξανε τα μεγάλα μάτια της μες στα σπλάχνα μου». Ο Σεφέρης έχει γράψει, αλλά σε κάποια επιστολή του ή στις Μέρες, το χαϊκού «Πλατεία Ομονοίας»: Ήλιος κι Ιούλιος / στα πεζοδρόμια βόσκουν/ βυζιά κοπάδια -αν θυμάμαι καλά. Και ο Γιάννης Ρίτσος είχε γράψει για τις «υπέροχες νύχτες του Ιουλίου με τα μαντολίνα των τζιτζικιών και των γρύλων».

Να θυμηθούμε κι έναν άλλο ελυτικό Ιούλη, που μας τον είχε αναφέρει πρόπερσι η αξέχαστη φίλη μας η Αμαλία, η Κρονοποιούσα:

Γυμνός, Iούλιο Μήνα Ελύτης Oδυσσέας

(από το O μικρός ναυτίλος, Ίκαρος 1985)

Γυμνός, Iούλιο μήνα, το καταμεσήμερο. Σ’ ένα στενό κρεβάτι, ανάμεσα σε δυο σεντόνια χοντρά, ντρίλινα, με το μάγουλο πάνω στο μπράτσο μου που το γλείφω και γεύομαι την αρμύρα του.
Kοιτάζω τον ασβέστη αντικρύ στον τοίχο της μικρής μου κάμαρας. Λίγο πιο ψηλά το ταβάνι με τα δοκάρια. Πιο χαμηλά την κασέλα όπου έχω αποθέσει όλα μου τα υπάρχοντα: δυο παντελόνια, τέσσερα πουκάμισα, κάτι ασπρόρουχα. Δίπλα, η καρέκλα με την πελώρια ψάθα. Xάμου, στ’ άσπρα και μαύρα πλακάκια, τα δυο μου σάνταλα. Έχω στο πλάι μου κι ένα βιβλίο.

Γεννήθηκα για να ‘χω τόσα. Δεν μου λέει τίποτε να παραδοξολογώ. Aπό το ελάχιστο φτάνεις πιο σύντομα οπουδήποτε. Mόνο που ‘ναι πιο δύσκολο. Kι από το κορίτσι που αγαπάς επίσης φτάνεις, αλλά θέλει να ξέρεις να τ’ αγγίξεις οπόταν η φύση σού υπακούει. Kι από τη φύση – αλλά θέλει να ξέρεις να της αφαιρέσεις την αγκίδα της.

Στη Λιλιπούπολη ένας από τους «δώδεκα μήνες αθλητές» είναι και «ο Ιούλιος ο χίπης με μπλουτζίν και χαϊμαλιά».

Καθώς ο φετινός Ιούλιος αρχίζει μέρα Παρασκευή, θα έχει 5 παρασκευοσαββατοκύριακα και θα ξαναδείτε πάλι να κυκλοφορεί στο διαδίκτυο η ηλίθια «επιστημονική πληροφορία» ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει μια φορά κάθε 822 χρόνια -ενώ, βέβαια, για να πέσει Παρασκευή η πρώτη μέρα ενός μηνός οι πιθανότητες είναι μία στις εφτά (υποθέτω).

Πώς θα είναι ο φετινός Ιούλιος με τον πόλεμο, την ακρίβεια και στο βάθος την αναζωπύρωση της πανδημίας; Μακάρι να περάσουμε όσο καλύτερα μπορούμε και μακριά από μοβ μέδουσες.

Να κλείσουμε όμως με τραγούδι, που θα είναι αφιερωμένο σε έναν συγκεκριμένο, σημαδιακό Ιούλιο και σε μια ορισμένη μέρα του. Επιστράτευση 20 Ιουλίου 1974, του Δήμου Μούτση σε στίχους Γιάννη Λογοθέτη, από τον δίσκο Μαρτυρίες, με τον Μανώλη Μητσιά:

68 Σχόλια προς “Μηνολόγιον Ιουλίου έτους 2022”

  1. Reblogged στις anastasiakalantzi59.

  2. Αγγελος said

    Καλημέρα και καλό μήνα!

  3. atheofobos said

    Ξανακούγοντας μετά από χρόνια, το συγκλονιστικό τραγούδι Επιστράτευση 20 Ιουλίου 1974, του Δήμου Μούτση, μου ξαναήρθε στην μνήμη η σημαδιακή εκείνη μέρα για την οποία έχω γράψει σχετικά στο
    ΑΘΗΝΑ- 20 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974-ΤΟ ΧΑΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΔΙΑΛΥΜΕΝΟ ΣΤΡΑΤΟ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2008/07/20-1974.html

  4. sarant said

    Καλημέρα και καλό μηνα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    3 Δεν το είχα διαβάσει αυτό το άρθρο, ώστε είχες γνωρίσει και τον Σαμψών;!

  5. Γιώργος Κόφτης said

    Καλό μήνα, κ. Σαραντάκο,με υγεία. Καλές διακοπές!

  6. Παρόντες !

  7. Νέο Kid said

    Καλό μήνα ! Ειντ Μουμπάρακ!

  8. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα και καλό μήνα σε όλους !
    Άκουσα σήμερα ότι ο Ιούλιος λέγεται και «γυαλιστής» επειδή αρχίζουν να γυαλίζουν τα σταφύλια, κι ένα άλλο παρατσούκλι σε «διπλο-τέτοιος», επειδή είναι ο δεύτερος μήνας του καλοκαιριού, αλλά δεν το συγκράτησα… 😦

  9. Alexis said

    Καλημέρα, καλό μήνα.

    για κάποιο λόγο, η δημοτική ονομασία των μηνών «Ιούνης» και «Ιούλης» και οι αντίστοιχες γενικές «του Ιούνη» ή «του Ιούλη» ενοχλούν πολλούς· περιέργως, μόνο αυτοί οι δύο, και όχι π.χ. ο Σεπτέμβρης ή ο Μάης· ασφαλώς περί ορέξεως ουδείς λόγος, αλλά οι καθαρολόγοι που λέγαμε υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχουν λαϊκοί τύποι Ιούνης/Γιούνης και Ιούλης/Γιούλης αλλά μόνο Θεριστής και Αλωνάρης,…

    Στις παροιμίες, που θεωρώ πως είναι ό,τι πιο αντιπροσωπευτικό για τη λαϊκή γλώσσα, οι τύποι «Ιούνης» και «Ιούλης» δεν υπάρχουν.
    Αντίθετα υπάρχουν οι αντίστοιχοι «λαϊκοί» τύποι για όλους τους άλλους μήνες, πλην του Αυγούστου.
    Γενάρης, Φλεβάρης, Μάρτης, Απρίλης, Μάης, Σεπτέμβρης, Οκτώβρης, Νοέμβρης, Δεκέμβρης.
    Σ’ αυτήν εδώ την καταγραφή π.χ. μέτρησα 12 παροιμίες για τον Ιούνιο και 25 για τον Ιούλιο χωρίς να δω πουθενά «Ιούνη» και «Ιούλη»
    Ομοίως κι εδώ
    Αν ψάξει κανείς πολύ μπορεί να βρει και 1-2 παροιμίες με «Ιούνη», «Ιούλη».
    Δεν ισχυρίζομαι βέβαια ότι λαϊκή γλώσσα είναι μόνο ό,τι λέγεται στις παροιμίες, ούτε ότι οι τύποι αυτοί δεν υπάρχουν.
    Απλώς επισημαίνω το φαινόμενο.

  10. atheofobos said

    4
    Δεν τον είχα γνωρίσει προσωπικά, τον είχα δει περνώντας στην Σόλωνος να στέκεται στην είσοδο της Νομικής, περιστοιχισμένος από διάφορες φάτσες μπράβων που ήταν προφανώς σωματοφύλακες του. Πρέπει να ήταν την εποχή που είχε μείνει στην Αθήνα μετά την απελευθέρωση του από τις φυλακές της Μ. Βρετανίας, με την αμνηστία που είχε δοθεί μετά την ανεξαρτησία της Κύπρου και την ίδρυση του κυπριακού κράτους.,

  11. Alexis said

    Αυτό που με εξιτάρει και μου αρέσει πάρα πολύ στον Δημήτρη Σαραντάκο είναι ότι ήταν ένας ανοιχτόμυαλος και τελείως αντισυμβατικός άνθρωπος, χωρίς παρωπίδες και στερεότυπα.
    Τη μια μέρα γράφει «Ιακώβου Μόρρισων τελευτή» και την επομένη «του τιμημένου ανύψωσις»
    Πόσο διαφορετικός από κάτι δυσκοίλιους που θεωρούν ότι η κουβέντα για ποδόσφαιρο ή για ο,τιδήποτε ξεφεύγει από την «σοβαρή» τους ατζέντα, ρίχνει το επίπεδο της συζήτησης…

  12. Δου Σου ζεις.
    Εσύ μας οδηγείς…

  13. Πέπε said

    #8

    > παρατσούκλι σε «διπλο-τέτοιος»,

    Πωρτογιούλης (Ιούνιος) – Δευτερογιούλης, Πρωτόλης – Δευτερόλης

    Μάλλον σε κάποιες περιοχές δεν άκουγαν τη διαφορά ν-λ, και είπαν «αφού έχει δύο μήνες Ιούλιους συνεχόμενα, ας τους αριθμήσουμε να μην μπερδευόμαστε»!

  14. sarant said

    10 Ναι, αυτό εννοούσα

    13 Σε πολλά μέρη, και σε πολλές γλώσσες -και στα γερμανικά, για να μην τα μπερδεύουν, λένε Juno αντι Juni.

  15. Κουνελόγατος said

    23 του Ιούλη ΚΑΙ Τρίτη, Σπανός-Παπαδόπουλος-Αλεξίου.
    Καλημέρα.

  16. Κιγκέρι said

    Καλημέρα, καλό μήνα!

    Πέντε χρονών ήμουνα τον Ιούλιο του ’74 κι έχω στο μυαλό μου μια θολή εικόνα, σαν σε όνειρο, από τον σιδηροδρομικό σταθμό της Λάρισας γεμάτο φαντάρους να προσπαθούν να μπουν στο τρένο που ετοιμαζόταν να ξεκινήσει, αλλά ήταν τόσοι πολλοί, που δεν προλάβαιναν να μπουν από τις πόρτες των βαγονιών και τους τραβούσαν μέσα από τα παράθυρα..

  17. sarant said

    15 Πρέπει να το έχουμε βάλει άλλη χρονιά, αλλά με το Έμενταλ δεν είμαι βέβαιος.

    16 Εγώ ήμουν διακοπές και θυμάμαι στο χωριό μια φίλη μου να κλαίει που έφευγε ο πατέρας της και τον αγαθό του χωριού να φεύγει με καμάρι λέγοντας «θα φάω σαράντα»!

  18. Καλό μήνα!
    Ωραίος και ο «Γυαλιστής», ωραίος κι ο Ελύτης!

  19. Λεύκιππος said

    Ο λογαριασμός των Ιουλιανων νομίζω ότι πληρώθηκε το 22 στην Σμύρνη.

  20. Costas Papathanasiou said

    Καλημέρα . Καλό μήνα.
    Πολυαλωνισμένος ποιητικά ο Ιούλιος. Να μνημονεύσουμε –μεταξύ αρτοποιημάτων πολλών– και την ωραία καβαφική Ελλάδα, έτσι όπως την φαντάστηκε –εξ ιδίων κρίνων και συμπάσχων και αυτός–ο Ρίτσος: Σαν μια μικρογραφία υδρογείου σε λευκό, κατάκλειστο σχολείο (Ιούλη μήνα, σε ηλιόλουστη παραθαλάσσια εξοχή) το οποίο είναι σα να περιμένει να το βρουν oι “παρα-θεριστές” που αγαπούν γνώση κρυφή να ξεκλειδώνουν:
    «Παρανοήσεις» (Γιάννης Ρίτσος, 12 Ποιήματα για τον Καβάφη-1963)
    Αυτά τα διφορούμενά του, αφόρητα· μας βάζουν σε δοκιμασία·
    κι ο ίδιος επίσης δοκιμάζεται· προδίδεται ολοφάνερα
    η ασάφειά του, ο δισταγμός του, η άγνοια, η δειλία του
    κι η έλλειψη σταθερών αρχών. Σίγουρα, πάει να μας εμπλέξει
    στην ίδια του περιπλοκή. Κι αυτός κοιτούσε κάπου πέρα
    γενναιόφρων τάχα κι επιεικής (όπως αυτοί που `χουν ανάγκη επιεικείας)
    μ’ ολόλευκο πουκάμισο, μ’ άψογο μολυβί κοστούμι
    κι ένα χρυσάνθεμο στην κομβιοδόχη. Ωστόσο
    σαν έφυγε, στη θέση όπου στεκόταν, διακρίναμε στο πάτωμα
    μια μικρή, κατακόκκινη λίμνη, ωραία σχεδιασμένη,
    σαν χάρτης περίπου της Ελλάδος, σαν μικρογραφία της υδρογείου,
    μ’ αρκετές αφαιρέσεις και μεγάλες ανακρίβειες συνόρων,
    –με σύνορα σχεδόν σβησμένα μες στου χρώματος την ομοιομορφία–
    μια υδρόγειος σ’ ένα κατάκλειστο, λευκό σχολείο, μήνα Ιούλιο,
    που λείπουν όλοι οι μαθητές, σε μια εξοχή εκτυφλωτική, παραθαλάσσια.

  21. Κιγκέρι said

    >>…Μια διαιτολογική παροιμία που ομολογώ πως δεν την έχω καταλάβει, λέει «κότα πίτα τον Γενάρη και παπί τον Αλωνάρη».

    Α, αυτήν την απορία προσπαθήσαμε να τη λύσουμε πέρυσι! 🙂

    https://sarantakos.wordpress.com/2021/07/01/july-9/#comment-745635 και μετά.

  22. sarant said

    19 Εννοείς ίσως ότι ο λογαριασμός της 1ης Νοεμβρίου πληρώθηκε το 22 στη Σμύρνη, αλλά αξίζει πολλή κουβέντα το θέμα.

  23. geobartz said

    (α) «Ο Ιούλης έχει τις λαϊκές ονομασίες Αλωνάρης (επειδή τότε γίνεται το αλώνισμα, τουλάχιστο στη νότια Ελλάδα)».
    # Μακεδονιστί, ο Ιούλης (ή Ιούλιος) λέγεται Αλωνιστής, κατά το Θεριστής.

    (β) «Στα πολωνικά και σε άλλες σλαβικές γλώσσες ο Ιούλης αγνοεί τον Καίσαρα, διότι λέγεται lipiec, από τις φιλύρες που ανθίζουν αυτό το μήνα».
    # Ήν και χωρίον Λιπός εν τη Σερραϊκή Σιντική, όπερ και Φιλύρα εκαλείτο. Σήμερα υπάρχει εκεί το Νεοχώρι Σιντικής.

  24. Costas X said

    Καλό μήνα !

  25. leonicos said

    Καλό μήνα

  26. sarant said

    24-25 Καλό μήνα παιδιά!

  27. Καλημέρα, καλό μήνα !!

    Και να μην ξεχνάτε τις καλές συνήθειες του καλοκαιρίου, τραγουδάτε γαλλικά όπως παλιά …

  28. Costas Papathanasiou said

    …Γενικά οι παροιμιώδεις διαιτολογικές αναφορές(βλ.και σχ.21) επισημαίνουν την ανάγκη για ορθή διαχείριση του διαθέσιμου φυτικού και ζωικού κεφαλαίου, κατά τα ελέη της εκάστοτε εποχής, ώστε να βγαίνουν με όρεξη και οι διαρκείς αντίστοιχες υποχρεώσεις, καθότι:«Τον Αλωνάρη δούλευε/ νά’χεις καλό χειμώνα», αλλά και “Που μουχτάει τον Χειμώνα‚ χαίρεται τον Αλωνάρη”, τουτέστιν δίχως μόχτο, όλο το χρόνο, γιοκ φαΐ.
    Έτσι, και με την παροιμία «Κότα πίτα το Γενάρη –και παπί τον Αλωνάρη», μπαίνει στα υπόψη ένα εκλεκτό δυναμωτικό πιάτο για τον καύσωνα (π.χ. Πάπια καβουρμά ή καβρουμά: Βρασμένη καταρχάς με αλάτι και πιπέρι, ώστε το ζουμί της με ξύδι, σκορδοστούμπι και αλευρόλαδο καβουρντισμένο να γίνει ένας πηχτός χυλός, μετά του οποίου, αφού σιγοψηθεί ώσπου να ροδίσει, σερβίρεται εντέλει το παπί), πιάτο αντιδιαστελλόμενο με τα αντίστοιχα συνιστώμενα για το κρύο του χειμώνα (π.χ. κοτόσουπα και πίτα ζεστή).
    Σημειωτέες και οι παραλλαγές που υποδηλώνουν ανάλογα εποχικά αναλώσιμα: “Φάε βετούλι τον Γενάρη, γίδα με τον Αλωνάρη”, «Κότα πίτα το Γενάρη –κόκορα (ή –και το χ’νάρ’) τον Αλωνάρη»,“ Όρνιθα για το Γενάρη, κέφαλος τον Αλωνάρη”

  29. ΓΤ said

    @11 Αλέξης και άλλοι

    Ο Δημήτρης Σαραντάκος είχε καταφέρει να μην καβαλήσει ποτέ πάνω στα γυαλιά του. Κι αν το ‘κανε κάποτε νέος, την κατάλληλη στιγμή αποσκοράκισε ορμεμφύτως με καταστάλαγμα γηραιού τη σέλα της σοφίας. Αν ο φακός των γυαλιών μας κάνει «προσαρμογή» (adjustment) στο πολυκαιρισμένο μάτι μας, ο Δημήτρης Σαραντάκος έσπασε τα ίδια του τα γυαλιά-βιτρίνα και επανόρισε την όραση με τερατώδη απλότητα, με όση αφειδώλευτη αυθορμησία υποστασιάζεται η αγία τριάδα Φέτα-Λάδι-Ρίγανη, δίχως τα περιττά, σε βαθμό κωμικού, ingredients μιας πεπατημένης συνταγής.

    Ο Μίμης Σαραντάκος μάς κερνάει μέσα από τις αράδες του την ίδια του τη ζωή και, γνωρίζοντας ότι οι ψυχές κινδυνεύουν να βαλτώσουν, έρχεται σαν άλλος «Σκάρος» ελεγείο της αγριόπετρας, γδύνει την ύπαρξή του, κάνει τη φλογέρα φυσαρμόνικα, επιστρέφει ως μετα_βουκόλος Αιγίνης, και γίνεται τώρα «μια φυσαρμόνικα που γελάει / με την ανάσα ενός παιδιού».
    Ο Μίμης Σαραντάκος έκανε θρύψαλα τον περίκλειστο χαρακτήρα των πολυτεχνικών του εξισώσεων, έγινε χωριού δροσοπηγή, και μας κάλεσε να πιούμε μαζί με το επαναστατικό άλογό του, σε ένα ιδιότυπο μεθεκτικό συμπόσιο όπου κυριαρχεί το πετρόγλυφο γράμμα νάμα.

  30. Mitsi Vrasi said

    Καλό μεσημέρι και καλό μήνα!
    Από σήμερα ξεκινάει και το 23ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ (1-2-3/7) μετά από δίχρονη διακοπή λόγω κόβιντ, στην πανεπιστημιούπολη στου Ζωγράφου.

  31. sarant said

    28 Μάλιστα!

    29 Νάσαι καλά!

    30 Α, ωραία!

  32. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Καλό μήνα σε όλους!
    >>εξ ιδίων κρίνων

    Κρίνα της Κνωσού ή του Μίνωα. Κρίνα της άμμου, θαλασσόκρινα, θαλασσινά ασφοδίλια, κρίνα του καλοκαιριού…

    Αν με ρωτήσεις τί είναι ο Ιούλιος για μένα, θα πω η εμφάνιση των θαλασσόκρινων, το τραγούδι των τζιτζικιών και το χαρακτηριστικό λοξό/κλιμακωτό πέταγμα των κορυδαλλών (τρουλίδες ή ασκορδαλούς τους λέγαμε) πάνω από τα θερισμένα χωράφια των παιδικών μου χρόνων, όπου ,κατάχαμα, είχαν τις φωλιές τους.
    Συμπτωματικά, σήμερα άκουσα πρώτη φορά τζίτζικες στα δέντρα του Κέντρου.

  33. Λάμπας said

    » O λαός αντιπαθούσε τα σχεδόν ομόηχα Ιούνης και Ιούλης και ονόμασε πρωτογιούνη τον ένα και δευτερογιούνη τον άλλο, αφού κιόλας είναι πρώτος και δεύτερος μήνας του καλοκαιριού. Αλλού πάλι ονομάζεται Πρωτογιούλης ο Ιούνιος και Δευτερογιούλης ο Ιούλιος, ενω στην Κρήτη αυτά συντομεύονται σε Πρωτόλης και Δευτερόλης.»: Κοινωνίες που στηρίζονται στην προφορική επικοινωνία λογικά θα πρέπει να αποφεύγουν την ομοηχία εκεί που μπορεί να προκαλέσει παρανόηση και σύγχυση. Ίσως υπάρχουν και άλλα παραδείγματα.

  34. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    20 >>μια υδρόγειος σ’ ένα κατάκλειστο, λευκό σχολείο, μήνα Ιούλιο,
    που λείπουν όλοι οι μαθητές, σε μια εξοχή εκτυφλωτική, παραθαλάσσια.


    Δημοτικό σχολείο Παραλιου Άστρους Κυνουρίας

    32:
    20 >>εξ ιδίων κρίνων

  35. sarant said

    32-34 Τι ωραία!

  36. # 32

    Εφη-έφη, αραιώνω αυτήν την εποχή αυτούς τους κρίνους και τους αλλάζω θέση γιατί πια δεν τους βλέπει ήλιος εδώ και χρόνια. Είναι ό,τι ωραιότερο έχω μυρίσει κι αν τους προσέξεις καλά είναι και όμορφοι. βγαίνουνε συνήθως αρχεές Σεπτεμβρίου κι αν θέλεις να σου δώσω πάρε τα στοιχεία μου από τον Νίκο αφού ο Γιάννης δεν πάρχει πια

  37. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    36 Τζη
    Άγριες αμαρυλλίδες, μπελλαντόνες ή γυμνές κυρίες.Είναι φθινοπωρινοί κρίνοι αυτοί. Βγαίνουν μαζί με τα κολχικά και τα κυκλάμινα.
    Όντως πανέμορφες και αρωματικές. Σ΄ευχαριστώ! Θέλει λίγο προσαρμογή/ενίσχυση με υλικό στραγγιστό κλπ η πλευρά που θα μπορούσαν να μπουν και επέκταση του ποτισμού προς τα κει. Θα σου πω όταν είναι. Ξέρω τα χνάρια σου 😉 θα σου δώσω σήμα.

  38. Costas X said

    1 Ιουλίου 1923, + θανή Κωνσταντίνου Θεοτόκη, λογοτέχνου.

  39. ΚΑΒ said

    Καλό μήνα σε όλους σας και καλό καλοκαίρι. Καλή αντάμωση το φθινόπωρο.

  40. ΚΑΒ said

    Καμία σχέση με τον Ιούλιο

    Η Δήμητρα ονομαζόταν Ιουλώ από τους ιούλους που ήταν τα δεμάτια από τα χερόβολα των θερισμένων κριθαριών.

    Στο νησί πολλά χερόβολα δημιουργούν τη χεριά και οι πολλές χεριές την αλι(μάλλον με υ)ταριά.

    Athenaeus XIV: Σῆμος δ’ ὁ Δήλιος ἐν τῷ Περὶ παιάνων φησί·
    «Τὰ δράγματα τῶν κριθῶν αὐτὰ καθ’ αὑτὰ προσηγόρευον ἀμάλας· συναθροισθέντα δὲ καὶ ἐκ πολλῶν μίαν γενόμενα δέσμην οὔλους καὶ ἰούλους· καὶ τὴν Δήμητρα ὁτὲ μὲν Χλόην, ὁτὲ δὲ Ἰουλώ.

  41. Α. Σέρτης said

    Νέλσονος=Νέλσωνος

  42. Pedis said

    Καλό μήνα.

    Ίσως όχι άδικα, αφού ο Ιούλιος Καίσαρας είχε εισηγηθεί τη μεταρρύθμιση του ρωμαϊκού ημερολογίου, με κατάργηση του εμβόλιμου μήνα -άλλωστε γι΄αυτό ονομάζεται Ιουλιανό ημερολόγιο, και είναι το ημερολόγιο που είχαμε στην Ελλάδα ως το 1923 (το λεγόμενο “παλιό ημερολόγιο”).

    Βέβαια, η μεταρρύθμιση του Ιουλιανού ημερολογίου είχε προταθεί δύο αιώνες πριν. Προβλεπόταν δε στο Κανώπειο διάταγμα του -238 και μάλλον είχε εφαρμοστεί για καμιά πενηνταριά χρόνια στην Αλεξάνδρεια, πριν το ξαναγυρίσουν οι Πτολεμαίοι στη τοπική κουλτούρα … οπότε στα πλαίσια αυτά επέστρεψαν στο παλιό (λάθος) αιγυπτιακό ημερολόγιο. Ο Σωσιγένης από την Αλεξάνδρεια ξεσκόνισε κάποια στιγμή τις παλιές ρέφερενσιζ και ο Καίσαρας υπέγραψε το πέιπερ ως μοναδικός ώθορ. 😜

  43. sarant said

    40 Μάλιστα!

  44. Costas Papathanasiou said

    Pancratium maritimum (Παγκράτιο το Παράλιο, Κρινάκι της Θάλασσας/της Παναγίας, Θαλάσσιος ασφόδελος. “Λείριον” κατά Θεόφραστο, “Κρίνον το βασιλικόν ή Κρινάνθεμον” κατά τον Διοσκουρίδη): Ανθίζει παραθαλασσίως, οι καρποί του είναι μαύροι*, συνιστούν ένα είδος σωσιβίου που περιβάλλει τον προστατευόμενο σπόρο, αφήνονται στον αέρα και διασκορπίζονται, τους παίρνει το κύμα και πάνε —γόνοι Οδυσσέα— από την μια άκρη της Μεσογείου στην άλλη και, εντέλει, με τη φουσκονεριά-φυρονεριά, με Σκύλλα και Χάρυβδη, όσοι επιζήσουν, τρυπώνουν στην άμμο να βρουν θερινή υγρασία, να πάρουν μια άνασα, για να υψώσουν ξανά, στο νέο ακρογιάλι, το άσπρο* τους στέμμα, εκπέμποντας οσμή γλυκιά και δυνατή, αέναο κύκλο συνεχίζοντας.
    ΥΓ: 32-34-ΕΦΗ ωραία ρήματα, πάει να πει: ευρήματα (:όμορφα κρινάκια)
    * Το μαύρο, συνδυαζόμενο με το άσπρο ίσως και κάτι τι μυστικό σημαίνει κατά Τζη.

  45. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    40, Ιουλώ από τους ιούλους που ήταν τα δεμάτια από τα χερόβολα των θερισμένων κριθαριών…

    Σίλος λέει, λεγότανε ένα χόρτο που κάνανε σκοινιά
    σελ.64: «Βουρλάδες οι σχοινοπλόκοι της Ιεράπετρας».
    https://e.issuu.com/embed.html?d=yper_x_octwvrios_2019&pageLayout=doublePage&u=xalkiadakis

    39 Χαρούμενο καλοκαίρι με ευχάριστες εκπλήξεις. Σε ποιο νησί είπαμε; Να ξέρουμε κατά πού να ζηλεύουμε! 🙂

  46. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    44 Ναι, τα πάλλευκα κρινάκια της αλμύρας, έχουν σποράκια …αραπάκια 🙂 .
    ο Θεόφραστος είχε αναφερθεί στο βολβό του φυτού αποκαλώντας τον «εριοφόρο» επειδή διέθετε λεπτές ίνες που έμοιαζαν με κλωστές και μ αυτές παλιότερα έφτιαχναν υφάσματα

  47. ΚΑΒ said

    Ευχαριστώ πολύ, Έφη. Τραβάμε για το κεντρικό Αιγαίο μας.

  48. Ριβαλντίνιο said

    Αρθούρος Έβανς . Φιλέλληνας ή ανθέλληνας ;

    Καμιά φορά μπορεί να βρούμε ψήγματα ανθελληνισμού – αυτό που μπορεί να θεωρηθεί στην εποχή μας ως ανθελληνισμός – εκεί που δεν το περιμένουμε.

    Ας δούμε τον ανθελληνισμό ( ή «ανθελληνισμό» ) του Έβανς. Πίστευε πως η γραφή Γραμμική Β΄ δεν αντιστοιχούσε σε ελληνική γλώσσα.

    Η Γραμμική Β αρχικά δεν ταυτίστηκε με καμία γλώσσα, θεωρούμενη από τον Έβανς ότι αναπαριστούσε μια ξεχωριστή γλώσσα που ονόμαζε «Μινωϊκή», ενώ ήταν σχεδόν απόλυτα πεπεισμένος ότι ήταν αδύνατο να ήταν ελληνική.

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%92#%CE%91%CF%80%CE%BF%CE%BA%CF%81%CF%85%CF%80%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%86%CE%B7%CF%83%CE%B7

    Working with the symbols he could decipher from this, Ventris soon unlocked much text and determined that the underlying language of Linear B was in fact Greek. This contradicted general scientific views of the time, and indeed Ventris himself had previously agreed with Evans’ hypothesis that Linear B was not Greek.

    https://en.wikipedia.org/wiki/Linear_B#Michael_Ventris%27_identification_as_Greek

    Άλλες κατηγορίες :

    Στην προσπάθεια της αναστήλωσης χρησιμοποίησε ξένα υλικά, σαν το τσιμέντο. Όπως είναι φυσικό, ασκήθηκε κριτική εναντίον του από εκείνους που πίστευαν ότι η αναστήλωση έπρεπε να γίνει με τα μέσα και τις τεχνικές εκείνης της εποχής, αλλά με την προσπάθειά του ο Έβανς βοήθησε και βοηθά ακόμη και σήμερα τον μέσο επισκέπτη να «διαβάσει» τον αρχαιολογικό τόπο. Έτσι, αν και τα αποτελέσματα για τους σύγχρονους ακαδημαϊκούς ερευνητές είναι ενοχλητικά, τα κίνητρά του στην προκειμένη περίπτωση είναι δικαιολογημένα. Θα πρέπει να μη λησμονείται, άλλωστε, ότι όταν ο Έβανς εργαζόταν στην Κνωσό στην περίοδο 1899 – 1935, πολλοί από τους συγχρόνους του ασχολούνταν μόνο με την αφαίρεση ευρημάτων από τους αρχαιολογικούς τόπους που ανέσκαπταν.

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%86%CF%81%CE%B8%CE%BF%CF%85%CF%81_%CE%88%CE%B2%CE%B1%CE%BD%CF%82

    ==================================================

    Βουλγαρική η Μακεδονία

    Ακρόπολις, αρ. φύλ. 7746, 26.09.1903: 2

    ΑΓΓΛΟΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ ΑΝΑΙΡΩΝ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΙΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΕΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

    Ὁ ἄγγλος ἀρχαιολόγος Ἀρθοῦρος Ζ. Ἴβανς, ὁ ἐνεργήσας πρὸ χρόνων ἐν Κρήτῃ ἀρχαιολογικὰς ἀνασκαφὰς τὴν παρ. ἑβδομάδα ἐδημοσίευσεν εἰς τοὺς «Καιροὺς» τοῦ Λονδίνου τρίστηλον ἐπιστολὴν περὶ τῶν ἐν Μακεδονίᾳ ἐθνικοτήτων, διὰ τῆς ὁποίας ἀναιρῶν τὴν ὑπαρξιν Μακεδόνων ἀναφέρει ὅτι τοιοῦτοι δὲν ὑπάρχουσιν ἄλλα μόνον Βούλγαροι, Ῥωμοῦνοι, Τοῦρκοι καὶ Ἕλληνες μεταξὺ τῶν ὁποίων, ὡς λέγει, καταλέγονται «κατὰ τὸ μᾶλλον καὶ ἧττον ἐπιπολαίως οἱ Ἑλληνίζοντες Ῥουμοῦνοι».
    Εἶτα λέγει ὅτι ἡ ἑλληνικὴ ἀξίωσις ἐπὶ τῆς Μακεδονίας εἶνε ὄνειρον, διότι εἴς τινας μόνον τῶν πόλεων ὑπάρχει Ἑλληνικός τις πληθυσμὸς ἀλλὰ καὶ οὗτος στηρίζεται ἐπὶ στατιστικῶν μὲ τεχνητὰς βάσεις, διότι τὸ πλεῖστον τῶν περιγραφομένων ὡς Ἑλλήνων εἶναι Ῥουμοῦνοι.
    Καὶ ἐν γένει ὁ Ἴβανς ἐν τῇ ἐπιστολῇ ταύτῃ προσπαθεῖ νὰ ἀναιρέσῃ τὴν ὓπαρξιν Ἑλληνισμοῦ ἐν Μακεδονίᾳ.

    Click to access a34227.pdf

    http://digital.lib.auth.gr/record/83941?ln=el

  49. Ριβαλντίνιο said

    Ο Evans όμως ήταν και λίγο ονειροπόλος. Όπως και ο Γερμανός συνάδελφος του Ερρίκος Σλήμαν, ο οποίος περιηγήτο την Τουρκία ανακηρύσσοντας κάθε δεύτερη πέτρα τμήμα των τειχών της Τροίας, ο Έβανς έπεισε εαυτόν ότι οι μύθοι που είχε διαβάσει ως παιδί είχαν συμβεί στ’ αλήθεια και πως έβγαζε από την γη και από την λήθη τα απομεινάρια ενός ειρηνικού και δοξασμένου βασιλείου.

    Ονομάτισε τον πολιτισμό του οποίου τα ευρήματα έφερε στο φως «Μινωικό» από τον μυθολογικό Βασιλιά Μίνωα, δήλωσε πως ανακάλυψε το λίκνο της Ευρώπης και στην Κνωσσό «αποκατέστησε» ένα κατεστραμμένο παλάτι με νωπογραφίες και αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες που -στην καλύτερη περίπτωση- μπορεί κανείς να τις αποκαλέσει ευφάνταστες.

    Στο Ινστιτούτο για την Μελέτη του Αρχαίου Κόσμου οι ακουαρέλες των κρητικών ζωφόρων που δημιουργήθηκαν από καλλιτέχνες που εργάζονταν για τον Έβανς είχαν Αρ Νουβό διακοσμητικά στοιχεία που ταίριαζαν περισσότερο στα λονδρέζικα πολυκαταστήματα παρά σε κτήρια ενός πολιτισμού χιλιάδων ετών.

    Ο Έβανς αγόρασε και πλαστογραφίες στην Κρήτη. Το πιο εμφανώς πλαστό αντικείμενο είναι ένα άγαλμα από ελεφαντόδοντο που ο Βρετανός αρχαιολόγος είχε ονομάσει «Παναγία των Αθλημάτων». Πρόκειται για μία γυμνή μορφή τις οποίας τα στήθη πλαισιώνονται από έναν χρυσό κορσέ ενώ το φύλο είναι κάπως ακαθόριστο χάρη σε ένα κάλυμμα που ντραπάρει στους γοφούς.


    Το πιο εμφανώς πλαστό αντικείμενο είναι ένα άγαλμα από ελεφαντόδοντο που ο Βρετανός αρχαιολόγος είχε ονομάσει «Παναγία των Αθλημάτων». “Αγαλματίδιο Μινωιτισσας Θεάς” (Πιθανά αρχές 20ου αιώνα), ελεφαντοστό και χρυσός, Κρήτη (;)

    Οι πλαστογράφοι στην Κρήτη ήξεραν πώς να ικανοποιήσουν τις προσδοκίες του Έβανς. Ο χώρος της ανασκαφής έπρεπε να προσφέρει ευρήματα που να συνάδουν με τα όνειρα του για την ύπαρξη ενός ειρηνικού, μητριαρχικού και ελεύθερου πολιτισμού, μιας κοινωνίας που απείχε παρασάγγας από την Ευρώπη που την περίοδο εκείνη διολίσθαινε σε έναν φρικτό παγκόσμιο πόλεμο.

    https://www.lifo.gr/articles/archaeology_articles/174432

  50. Ριβαλντίνιο said

    Παραποιήσεις προκειμένου τα σημαντικότερα ευρήματα να θεωρηθούν μινωικά και όχι μυκηναϊκά :


    σελ. 11 – β΄μισό

    Click to access 99-18.pdf

  51. Ριβαλντίνιο said

    Μίνωας Καλοκαιρινός: Ο Ελληνας που ανακάλυψε την Κνωσό πριν από τον Εβανς
    https://www.cna.gr/faces/minoas-kalokerinos-o-ellinas-pou-anakalypse-tin-knoso-prin-apo-ton-evans/
    https://www.mixanitouxronou.gr/tin-knoso-anakalipse-protos-o-irakliotis-emporos-minoas-kalokerinos-itan-archeolatris-alla-i-anaskafes-stamatisan-gia-na-min-pesoun-ta-archea-sta-cheria-ton-tourkon-ti-skitali-ke-tin-doxa-pire-teli/
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%AF%CE%BD%CF%89%CE%B1%CF%82_%CE%9A%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%B9%CE%BD%CF%8C%CF%82

  52. Έχω ακούσει κι αν έχω ακούσει (δίκαιες) κατηγορίες εναντίον του Έβανς, αλλά να εγκαλείται επί ανθελληνισμώ δεν το έχω ξαναδεί!

  53. Ριβαλντίνιο said

    Δεν βλέπς που λέει πως δεν υπάρχουν Έλληνες στην Μακεδονία και ήθελε η Γραμμική Β΄ να μιλάει μη ελληνική γλώσσα ; Τι είναι αυτός ; Φιλέλληνας ; Επίσης ήταν και απατεώνας , πανύβλαξ που τον κορόιδευαν και του πάσαραν μούφες και παλιοχαρακτήρας που την έφερε στον Καλοκαιρινό . Αυτά …

  54. aerosol said

    #11
    Πάντως δεν αποκλείω αν του σπάγανε συχνά τα @@ του κυρίου Δημήτρη με καυγάδες για τη μπάλα, μια φορά το τρίχρονο να αποφάσιζε να κάνει κι ένα σχόλιο.Κι ας τον έλεγαν δυσκοίλιο. Μοιάζει να ήταν ισορροπημένος και φιλοσοφημένος άνθρωπος, θα γελούσε και θα το προσπερνούσε.

  55. Πέπε said

    @50
    > …στην Κνωσσό «αποκατέστησε» ένα κατεστραμμένο παλάτι…

    Μην τα λυπάσαι τα εισαγωγικά, βάλε κι άλλα: η αποκατάσταση του ανακτόρου της Κνωσού είναι εγκληματική.

    Όπως εύκολα φαντάζεται ακόμη κι όποιος δεν το έχει δει ο ίδιος, όλη η Κρήτη είναι γεμάτη με καρακιίτς μινωικές κολώνες: μπορντώ τσιμεντένιους κυλίνδρους. Τους βλέπεις σε ξενοδοχεία, ανοιχτά θεατράκια, σπίτια. Όταν πήγα στην Κνωσό, γνωστή για τα περίφημα αγγουράκια της*, δεν πίστευα στα μάτια μου βλέποντας ότι το ορίτζιναλ είναι ακριβώς το ίδιο κιτς τσιμέντο!

    Και δεν είναι μόνο που ‘ναι κιτς, είναι και που το παντέρμο το τσιμέντο είναι απέθαντο! Θα πρέπει να περάσουν πολλές γενιές για να μπορέσει η Κνωσός να απο-αποκατασταθεί και να ξανααποκατασταθεί κάπως πιο ορθολογικά.

    ______________
    * Εν αντιθέσει προς τα Μάλια, όπου είχε ο Μίνωας τα θερινά του ανάκτορα και που φυμίζονται για τις μπανάνες τους.

  56. Πέπε said

    …φημίζονται τέλος πάντων…

  57. Μια που 7/7 είναι του Ξυλούρη, μεταφέρω ένα διήγημα για Ξυλούρη/Ξυλουργό από το ΦΒ του Thanos Athanasopoulos

    Παλιά, πριν καμιά 15αριά χρόνια, μαθήτευσα και την τέχνη της ξυλουργικής ένα χειμώνα, με τον Ξυλούρη.
    Όχι τον γνωστό τον Ξυλούρη. Έναν άλλο τύπο, που τον γνώρισα στην Ικαρία. Βασικά δεν τον λέγανε Ξυλούρη. Σωτήρη τον λέγανε. Ξυλούρη τον φώναζαν στο χωριό, αφ ενός επειδή του έφερνε κάπως εμφανισιακά, με τα σγουρά μαλλιά και το μουστάκι του, και αφ ετέρου επειδή όλη μέρα ή που θα μαστόρευε με τα ξύλα, ή που θα γυρνούσε στους δρόμους με το καροτσάκι του, ψάχνοντας για τίποτα πεταμένα έπιπλα, δοκάρια, παλέτες, οτιδήποτε το ξύλινο. Πρώτες ύλες για τα μαστορέματα του.
    Εγώ τον γνώρισα το καλοκαίρι του 2004. Τότε που κερδίσαμε το euro κι είχανε πάθει όλοι ανεπανόρθωτα εθνική Ελλάδος.
    Ήμασταν Ικαρία με κάτι φίλους διακοπές. Μπανάκι το πρωί, κάνα καφεδάκι, κάνα ψιλοΰπνο μεσημεράκι, μετά φαΐ και μετά στο καφενείο για τα ματς, πριν οτιδήποτε άλλο. Μια χαρά δηλαδή, ακόμα κι αν δεν είσαι φανατικός του ποδοσφαίρου, όπως εγώ.
    Δίπλα στο καφενείο που παρακολουθούσαμε με κομμένη την ανάσα τα κατορθώματα της εθνικής, ήταν το καλυβάκι του Ξυλούρη. Ήταν ένα μικροσκοπικό, παμπάλαιο σπιτάκι και δίπλα είχε μια ξύλινη αποθήκη, που μπορεί να ήταν μεγαλύτερη από το ίδιο το σπίτι. Στην αποθήκη, αντίθετα με το σπίτι που ήταν κατασκότεινο, είχε πάντα φως, κι από μέσα ακούγονταν θόρυβοι. Πριονίσματα, ξυσιματα, σφυριά κτλ κτλ. Οι τουρίστες δεν έδιναν σημασία. Οι ντόπιοι καμιά φορά τον πείραζαν, άμα έβγαινε λίγο έξω, καταϊδρωμένος, να πάρει αέρα.
    «Παράτα τα ρε Ξυλουρη κι έλα να δεις το Ζαγοράκη»
    «Έχω δουλειά » τους έλεγε ο Ξυλούρης κι οι χωριανοί γελούσαν.
    «Μη δουλεύεις τόσο πολύ ρε Ξυλουρη, τόσο χρήμα τι θα το κανεις;»
    Δεν ξέρω γιατί, αλλά μου κίνησε την περιέργεια αυτός ο ξερακιανός τυπος. Ενώ οι ντόπιοι από τον τρόπο που του μιλούσαν, κι απ τις ματιές που αντάλλασαν μεταξύ τους, φαίνονταν να τον έχουν για τον «τρελλό του χωριού «, ο Ξυλούρης δεν έδινε την εντύπωση κάποιου που δεν στέκει καλά στα μυαλά του. Είχε μια απόλυτη ηρεμία και σταθερότητα στο βλέμμα, πρόσχαρο χαμόγελο, ίχνος ανασφάλειας ή φόβου δεν έβλεπες. Φαινόταν να ξέρει τι κάνει και τι θέλει.
    Ένα απόγευμα, κατά τη διάρκεια ενός αγώνα Ιρλανδίας-Τσεχίας, αν θυμάμαι καλά, και αφού υπέμεινα ένα ολόκληρο ημίχρονο, με τις καθυστερήσεις, κι οι επίλεκτοι διεθνείς άσοι των δύο χωρων δεν είχαν καταφέρει ακόμα να επιτύχουν κάποιο γκολ, αποφάσισα να του χτυπήσω την πόρτα.
    «Συγνώμη, ενοχλώ;»
    Ρώτησα, τάχα μου ευγενικά.
    Ο Ξυλούρης με κοίταξε εξεταστικά, αλλά με καλοσύνη. Χαμογέλασε και μου είπε: «ακόμα όχι, πες τι θες;»
    «Ήθελα να δω τι φτιάχνετε» του είπα με ειλικρίνεια.
    Κι ύστερα, σαν να ηθελα να διορθώσω τόση ειλικρίνεια, συμπλήρωσα ψέματα «πάντα με γοητευε η ξυλουργική!»
    «Δεν φτιάχνω τίποτα ακόμα» είπε ο Ξυλούρης κι έβαλε τα γέλια. Σκούπισε τον ιδρώτα του κι ήρθε προς το μέρος μου. «Θα σου πω» μου είπε, «έλα πάμε να κάτσουμε έξω, έχει ζέστη εδώ μέσα και σκόνη. Φτάνει για σήμερα »
    Βγήκαμε έξω και καθίσαμε σε ένα ξύλινο πάγκο, που πάω στοίχημα τον είχε φτιάξει μόνος του.
    «Να κεράσω ένα κρασί;» τον ρώτησα.
    Ο Ξυλούρης χαμογέλασε. «Και δεν κερνάς;»
    Σε λίγο είχαμε εγκατασταθεί στο ξύλινο σαλόνι του μπροστά στην αποθήκη. Οι καρέκλες ήταν πολύ αναπαυτικές αν και δεν υπήρχε μαξιλάρι. Άρχισα να κοιτάω τις λεπτομέρειες στο τραπέζι, ήταν πολύ όμορφο. Ο Ξυλούρης άρχισε να μου εξηγεί.
    «Εγώ τα ξύλα, δεν τα παίρνω από το εργοστάσιο. Τα βρίσκω στο δρόμο. Δηλαδή ότι σαβούρα πετιέται. Οπότε όπως καταλαβαίνεις, τα ξύλα που έχω εγώ, είναι όλα παλιά. Είναι σαπισμένα, είναι σπασμένα, είναι στραβά και σκεβρωμένα. Με μούχλα πάνω και μούργα. Για να φτιάξεις κάτι πρέπει να τα ξύσεις βαθειά, να φτάσεις σε ξυλο ζωντανό. Και πρέπει να τα φτιάξεις, να τα πλανάρεις, να τα ισιώσεις και να δεις πως και σε τι μορφή μπορείς να τα χρησιμοποιήσεις κάπου»
    Ήπιε μια γουλιά από το κρασί του.
    «Τώρα προσπαθούσα να φέρω στην ευθεία κάτι σανίδες. Ξέρεις ο άνθρωπος χρειάζεται τις ευθείες για να κάνει κάτι, δε μπορεί χωρίς ευθείες»
    Εβάλε τα γέλια παλι και με κοίταξε σα να ήθελε να δει αν είχα καταλάβει το αστείο. Η αλήθεια ήταν ότι δεν το είχα καταλάβει.
    «Ο άνθρωπος χρειάζεται ευθείες για να λειτουργήσει, πως να στο πω; Για να κολλήσεις δύο ξύλα, να φτιάξεις ένα πάγκο, πρέπει να είναι απόλυτα παράλληλα τα ξύλα. Αλφάδι, ολόισια. Τα δέντρα όμως δεν βγάζουνε ευθείες.»
    Με κοίταξε πάλι εξεταστικά, αλλά δεν τον ικανοποίησε αυτό που είδε, οπότε συνέχισε.
    «Ο άνθρωπος χρειάζεται τις ευθείες για να καταλάβει τον κόσμο. Για να καταλάβει τον κόσμο, εκανε τα μαθηματικά. Τα μαθηματικά χρειάζονται τις ευθείες. Με τις ευθείες μπορείς να βάλεις ένα μέτρο, να αρχίσεις να μετράς, να αρχίσεις να καταλαβαίνεις, να αρχίσεις να φτιάχνεις. Δεν μπορεί να καταλάβει ουτε να φτιάξει τιποτα χωρίς ευθείες ο άνθρωπος και ξέρεις τι έχει πλάκα; Σε όλο τον κόσμο, σε ολόκληρο το σύμπαν, δεν υπάρχει ούτε μια ευθεία γραμμή από φυσικού της! Κατάλαβες; Αυτός είναι ο άνθρωπος. Χρειάζεται για να καταλάβει τον κόσμο του, κάτι που σε ολόκληρο τον κόσμο δεν υπάρχει. Σκέψου πόσα πολλά θα καταλαβαίνει.»
    Την άλλη μέρα ξαναπέρασα απ την αποθήκη του Ξυλούρη και βασικά σε όλες τις υπόλοιπες μέρες πήγαινα μερικές ώρες.
    «Μπορώ να βοηθήσω σε κάτι;»
    Ο Ξυλουρης πήρε ένα σανιδι, μολύβι και ένα χάρακα και τράβηξε μια γραμμή κοντά στην σπασμένη άκρη του. Ύστερα μου έδωσε ένα πριόνι.
    «Κόψε αυτό ίσιο, πάνω στη μέση της μολύβιας, μπορείς;»
    Δεν πρέπει να είχα ξαναπιάσει στα χέρια μου πριόνι αλλά είχα δει πολλές φορές πως δουλεύει. Δεν πρέπει να είναι δα και καμιά επιστήμη. Το πιάνεις από τη λαβή και εκεί που έχει τα δόντια είναι η πλευρά που κόβει. Πήρα το πριόνι, χωρίς να απαντήσω στην ερώτηση κι άρχισα να περίεργάζομαι τη σανίδα, με απειλητικές διαθέσεις.
    «Εδώ!» Είπε ο Ξυλουρης «στερέωσε την στον πάγκο»
    Την στερέωσε κι ύστερα της επιτέθηκα.
    Παρ όλο που εγώ είχα το πριόνι ενώ η σανίδα δεν είχε, και είχα σαφώς την απόλυτη υπεροπλία, μπορώ να πω ότι αντιστάθηκε πολύ σθεναρά. Μου ήταν αδύνατον να κάνω την αρχή του κοψίματος, πάνω στη μολύβια του Ξυλουρη. Όταν τελικά κάπως τα κατάφερα, φάνηκε ότι και το υπόλοιπο θα ήτανε δύσκολη υπόθεση. Το πριόνι μάγκωνε κάθε τόσο μέσα στη σανίδα και δεν πήγαινε ούτε μπρος ούτε πίσω, ούτε πάνω. Καλά, για κάτω ούτε λόγος. Τελικά, ύστερα από μισή ώρα ιδρώτα, η άκρη της σανίδας έπεσε νικημένη στο έδαφος. Όμως εγώ δεν είχα νικήσει. Το τελικό αποτέλεσμα έδειχνε ήττα. Εκεί που είχα ξεκινήσει την τομή, είχα κάνει μια λακκούβα περίπου τρεις πόντους, ύστερα συνέχισα για 4-5 εκατοστά στη γραμμή, πάνω-κάτω, και μετά πήρα μια κατεύθυνση προς τα έξω για να βγω τελικά κάτω περίπου δύο εκατοστά μακρυά από τη μολύβια και σκίζοντας το κάτω μέρος της σανίδας απ όπου έφυγε ένα καλό κομμάτι που μάλλον χρειάζονταν.
    Ο Ξυλούρης γελούσε. Άρχισε να μου δείχνει.
    «Άκου εδώ, το πριόνι είναι φτιαγμένο για να κόβει ίσια. Άμα το αφήσεις το πριόνι, ίσια θα κόψει. Αλλά δεν το αφήνεις. Σπρωχνεις και σπρώχνεις λες και μπήκες σε λεωφορείο. Τι όργανο παίζεις είπαμε; σαξοφωνο; Να ξέρεις και το σαξόφωνο σίγουρα σωστά θα θέλει να παίξει. Άμα το αφήσεις σωστά θα παίξει. Μη το σπρώχνεις το πριόνι, άστο να κόψει μόνο του!»
    «Σωτήρη» του είπα μια από τις τελευταίες μέρες στο νησί.
    «Πόσα θες να σε πληρώσω για να έρθω το χειμώνα να με διδάξεις την τέχνη;»
    Ο Σωτήρης ξαφνιάστηκε. Ύστερα γέλασε. Θα μου πάρεις ένα τενεκέ καλό λάδι. Θα κοιμάσαι εδώ σε μένα και το φαΐ θα το πληρώνεις μια μέρα εσύ μια μέρα εγώ. Να έρθεις.»
    Και πήγα. Ήταν ο χειμώνας πριν βγω έξω για τις σπουδές μου στο όργανο. Έπρεπε να μελετήσω για τις εξετάσεις. Ο Ξυλούρης μου επέτρεπε να μεετάω στην αποθήκη. Το πρωί μελετούσα και το απόγευμα μάθαινα την τέχνη του Ξυλουργού, ή μάλλον την τέχνη του Ξυλούρη. Γιατί ο Ξυλούρης, παρόλο που ήταν φοβερός μάστορας, δεν ήταν ξυλουργός. Ήταν Ξυλούρης.
    «Γιατί δεν παίρνεις κάνα ηλεκτρικό πριόνι ρε Σωτήρη;¨
    ¨Τι να το κάνω; Για τη φασαρία;¨
    ¨Για να κάνεις γρήγορα¨
    ¨Γιατί να κάνω γρήγορα;¨
    ¨Ξερω γω; Για να τελειώνεις, να κάνεις κάτι άλλο, να βγάλεις παραγωγή¨
    Ο Ξυλούρης έδειξε να ενοχλείται από την κουβέντα. Σκούπισε το μέτωπό του με ένα πανί και το πέταξε κάτω.
    ¨Έλα κάτσε εδώ¨ μου είπε και έβαλε δυο κούπες καφέ.
    ¨’Ακου να δεις τώρα τι μου είπες. Να πάρω εργαλεία, που κάνουν ένα σωρό λεφτά, κάνουν τόση φασαρία, κινδυνεύεις να κόψεις και κάνα δάχτυλο, για να τελειώνω αυτό το τραπέζι γρήγορα και γιατί; Για να φτιάξω άλλο τραπέζι. Τώρα έχει λογική αυτό; Δηλαδή να μου έλεγες να τελειώσω το τραπέζι για να πάω για ύπνο, να το καταλάβω, αλλά να τελειώνω για να κάνω πάλι τα ίδια τι νόημα έχει;¨
    ¨Για να τα πουλήσεις ρε Σωτήρη, τόσο ωραία πράγματα φτιάχνεις!¨
    Ο Σωτήρης αγρίεψε
    ¨Ε, δεν έχεις καταλάβει τίποτα! Ε ναι, άμα τα φτιάχνεις έτσι τα πράγματα, μόνο να τα πουλήσεις μπορείς, δεν μπορείς κάτι άλλο¨
    ¨Σαν τι άλλο ρε Σωτήρη¨
    Ο Σωτήρης αναστέναξε. Κοίταξε μακρυά προς τη θάλασσα κι ύστερα προς το δρόμο.
    ¨Το βλέπεις το παγκάκι στο καφενείο;¨με ρώτησε
    ¨Ναι¨
    ¨Εγώ το έφτιαξα. Άκου. Στο πίσω το ποδάρι, το δεξί, έχει ένα μεγάλο κόμπο. Αυτό που λες, ήταν παλιά κλαδί, που έβγαινε προς τα πάνω. Χοντρό μεγάλο κλαδί, φορτωμένο με κεράσια. Κερασιά είναι το παγκάκι. Τα είχα βρει τα ξύλα πάνω στην Παναγιά και τα είχα φέρει μέχρι κάτω με το καρότσι, όλη την κατηφόρα. Από την άλλη τη μεριά όμως το πόδι αυτό, έχει άλλο κλαδί που ξεκινούσε προς τα κάτω. Μικρό αυτό αλλά με αντίθετη φορά. Κι είναι η φορά σ αυτό το πόδι του ξύλου, μισή προς τα δω, μισή προς τα κει. Δε μπορείς να το σιάξεις με την πλάνη με τίποτα. Δυο ώρες με παίδεψε μόνο να το φέρω στα ίσια, με την ξύστρα απαλά, σα να ξύριζα το γαμπρό. Εγώ αυτό το παγκάκι το ξέρω όλο από άκρη σε άκρη. Έχω περάσει με το μάτι, από κάθε σημείο. Ξέρω από ποιο μέρος του δέντρου ήτανε και πόσο μεγάλο ήτανε το δέντρο, και το έχω πιάσει και το έχω χαϊδέψει και το ξέρω και το θυμάμαι όλο. Και τώρα περνάω απ΄έξω από το καφενείο και το βλέπω και το χαιρετάω, κατάλαβες;¨
    Ο Ξυλούρης σταμάτησε για λίγο, ήπιε μια γουλιά καφέ και κοιτώντας προς τη θάλασσα συνέχισε.
    ¨Παλιά είχα και εργαλεία ηλεκτρικά αλλά τα πούλησα. Μου δίνανε παραγγελίες οι χωριανοί, και τα έβαζα στο μηχάνημα ξύλα κομμένα έτοιμα, βρρρ τα ίσιωνε το μηχάνημα, έβαζα και πέντε βίδες και έτοιμα. Έφτιαξα όλες τις καρέκλες και τα τραπέζια σε ένα καφενείο στον Αγιο Κήρυκο. Και πέρασα μια μέρα από κει και δεν τα ήξερα. Τα κοιτούσα και δεν ήξερα τίποτα. Πεθαμένα ξύλα. Άμα τα φτιάχνεις έτσι, τι νόημα έχει; Μόνο για πούλημα είναι¨
    Με κοίταξε πάλι για να δει αν καταλάβαινα. Μάλλον δεν καταλάβαινα. Ύστερα γέλασε. ¨Αντε πάμε να φάμε. Σειρά μου σήμερα οπότε θα φάμε φακές. Αλλά με λάδι από το καλό που έφερες.¨
    Δυο μήνες κάθισα στου Ξυλούρη και να πω ότι έμαθα την τέχνη, ψέμματα θα ήταν. πέντε πράγματα έμαθα, να κόβω ίσια με το πριόνι έμαθα, αλλά αυτά που μου έλεγε ο Ξυλούρης με χτυπούσαν με χρονοκαθυστέρηση και τα θυμόμουν χρόνια αργότερα. Κάποια ίσως και να τα κατάλαβα.
    Ξαναπήγα στο νησί ύστερα από δέκα χρόνια. Χρόνια στο εξωτερικό, λίγο ερχόμουν στην Ελλάδα κι αυτό για να πάω Θεσσαλονίκη να δω τους δικους μου. Δέκα χρόνια μετά πήγα ξανά στην Ικαρία.
    Ο Ξυλούρης δεν ήταν πια εκεί. Είχε πεθάνει εδώ και 5 χρόνια μου είπανε. Τον βρήκανε στην αποθήκη. Μάλλον καρδιά.
    Κάθισα στο καφενείο. Το παγκάκι ήταν ακόμα εκεί. Δεν ήτανε όμως όπως παλιά. Δεν το είχανε προσέξει. Έξω χειμώνα καλοκαίρι, να το τρώει η αλμύρα. Είχε πιάσει ένα χρώμα γκρι κι είχε σαπίσει σε μεριές κι είχανε φύγει φλούδες και δε φαινότανε και τόσο σταθερό να κάτσεις. Και θυμήθηκα και το άλλο που μου είχε πει ο Ξυλούρης.
    ¨Το ξύλο¨μου είχε πει ¨να ξέρεις χαλάει. Δεν είναι για πάντα. Είναι σαν τη ζωή το ξύλο. Έχει παίδεμα πολύ και δεν είναι για πάντα, είναι μόνο για τώρα.¨

  58. # 46

    Και οι αμαρυλίδες (κάθε χρώματος) μαύρα σποράκια κάνουν και κάτι κρινάκια που είχα φέρει από το κάστρο της Αμφισσας , μαύρα σποράκια κι αυτά αλλά και φοβερά καρπερά, όπου πέφτανε φυτρώνανε ακόμα και σε σχισμάδες των δρόμων κοντά στο σπίτι μου. Αναγκάστηκα να τα πολεμήσω, κοντεύανε να γεμίσουνε όλες τις γλάστρες μου κι από την άλλη, το αρωμα που βγάζανε κυρίως το σούρουπο ήταν πολύ βαρύ για το γούστο μου, κοντά στα νυχτολούλουδα. Τελικά τα περιόρισα κάτω, στον (εγκαταλελειμένο-πρώην) κήπο.
    Αυτή η ονομασία «γυμνή κυρία» πολύ μου άρεσε για τα κρινάκια που ξεφυτρώνουν από το πουθενά χωρίς καθόλου φύλλα, τα οποία βγαίνουν αφού τελειώσει η ανθοφορία, σαν να λέμε ντύθηκε μετά…. Επρεπε να το είχα σκεφτεί κι εγώ.
    Ο κρίνος (τόσο κοντά στο κρίνω) και ο κύκλος του είναι βασικά στοιχεία;στην κατανόηση των θρησκειών, αλλά αυτό είναι μεγάλη κουβέντα.

  59. # 57

    Αναρωτιέμαι αν υπάρχουνε κυπαρίσσια στην Ικαρία όπου δεν έχω πάει. Είναι κατ’ εξοχήν το δέντρο που βγάζει ευθείες με τον κορμό του, αλλά όχι το μόνο. Αλλά ο Ξυλούρης με ευθείες εννοούσε τις επίπεδες επιφάνειες, μάλλον.

    ( ελπίζω να πρόλαβα τον ΓΤ… )

  60. spyridos said

    Έχει απίστευτη χλωρίδα η Ικαρία και έχει απ όλα.
    Πριν 20 χρόνια μάζεψε η μάνα μου ένα τέτοιο κρινάκι από μια παραλία της Λακωνίας.
    Το κάναμε ταξίδι μέσα σε καύσωνα και το φύτεψε σε μια γωνίτσα στον κήπο. Ακόμα βγαίνουν κρινάκια σε εκείνο το σημείο χωρίς καμία περιποίηση.

  61. alexisphotogr said

    Να πουμε κ μια καλημέρα στο πρώτο φεστιβάλ βιβλίου στα Χανιά.
    Ξεκίνησε στις 29 ιουνίου – με πρωτοβουλία 4 βιβλιοπωλών- και χθές που κατάθερα να πάω
    είχε παρουσιάσεις και συζητήσεις με Χωμενίδη, Διβάνη, Ζατέλη, Ραπτόπουλο Ζουργό και άλλους πολλούς.
    Αξίζουν το κόπο τέτοιες προσπάθειες.
    Ιδιαίτερα αυτή την -μετακορονοϊού;- εποχή.
    Ευχαριστώ

  62. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    55 >> είναι εγκληματική 🙂
    καλύτερα κληματική:
    ας είχα ένα αμπέλι στην άκρη της Κνωσού

  63. 61. Ίσα που κρατήθηκα να μην …σπάσω την «ακινησία» μου για να πεταχτώ στα Χανιά, να ενισχύσω με την ταπεινή μου παρουσία, αλλά και να απολαύσω, το 1ο Φεστιβάλ βιβλίου στην πόλη. Κέρδισαν τα Χανιά τον Μανώλη Πιμπλή, μετά την τόσο αγενή (επιεικώς) εκδίωξή από τη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, όπου ήταν Διευθυντής (το 2021 βγήκε το πρόγραμμα της προσεχούς Εκθεσης και…απλώς δεν αναφερόταν το όνομά του-τόσο θεσμικό του κυρ Κούλη το κραταιόν κράτος!)

    https://www.efsyn.gr/efkriti/politismos/350101_xekina-1o-festibal-biblioy-sta-hania

  64. sarant said

    57 Α μπράβο

    63 Θα είναι και ο Βουιγιάρ στα Χανιά, πέρα από Έλληνες. Κι εγώ το ζήλεψα.

  65. alexisphotogr said

    Με το καλό να σας δούμε 🙂

  66. 57 Καλούλι!
    ξυλογλύπτης, ξυλοδέτης και διόλου ξυλοσχίστης ο Ξυλούρης – ξυλούρης αυτός 🙂

    64β Απ τους ξένους και ο Περουβιανός μυθ-νουάρ Σαντιάγο Ρονκαλιόλο.

  67. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πέθανε ο Πίτερ Μπρουκ, 97.
    Στη Μαχαμπαράτα του, στα εγκαίνια του θεάτρου Πέτρας/ Πετρούπολη, καθόμουν δίπλα στον Άκη Τσοχατζόπουλο. Μελίνας και Ντασέν παρόντων βεβαίως. 83; 84; 82;

  68. ΓΤ said

    @67 Έφη

    Ο «Ωραίος Μπρούμελ» καθόταν δίπλα σου το 1983.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: