Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Βιβλία και για το φετινό καλοκαίρι

Posted by sarant στο 11 Ιουλίου, 2022


Το ιστολόγιο αγαπά τις παραδόσεις και προσπαθεί να τις τηρεί. Και μία από τις παραδόσεις του ιστολογίου είναι και το σημερινό μας άρθρο, που ακολουθεί τη συνήθεια που είχαν (και ίσως έχουν ακόμα) τέτοιες μέρες τα περιοδικά και οι εφημερίδες, να προτείνουν “βιβλία για τις διακοπές”, τις διακοπές που φέτος θα ήταν χαλαρωμένες και ξέφρενες, αν δεν υπήρχε ο πόλεμος, η πρωτοφανής ακρίβεια -και βέβαια στο βάθος ξ πανδημία.

Είχαν και κάποιες υποτιθέμενες προδιαγραφές τα “καλοκαιρινά” αυτά βιβλία, που υποτίθεται ότι θα τα διάβαζε κανείς στην ακρογιαλιά, ανάμεσα στις βουτιές: όχι πολύ βαριά θέματα, ας πούμε, αλλά να έχουν και πολλές σελίδες για να φτουρήσουν, αφού το καλοκαίρι διαβάζουμε περισσότερο κι άντε να βρεις βιβλιοπωλείο στην άγονη γραμμή.

Το ιστολόγιο αγαπάει τα βιβλία και του αρέσει να συζητάει για βιβλία, κι έχουμε ανεβάσει ήδη αρκετά άρθρα με προτάσεις βιβλίων για το καλοκαίρι, αρχίζοντας από το 2010, που σας είχα ζητήσει να προτείνετε βιβλία που να έχουν κάποια σχέση μεταξύ τους, χωρίς να ανήκουν απαραίτητα π.χ. σε τριλογία, ενώ το 2011 χαλάρωσα τους περιορισμούς και ζήτησα να προτείνετε οποιοδήποτε βιβλίο. Το 2012 είχα ζητήσει προτάσεις για καινούργια βιβλία, νέες εκδόσεις δηλαδή, επειδή είχα κάνει τη διαπίστωση, που μάλλον εξακολουθεί να ισχύει, ότι το βασικό πρόβλημα της βιβλιαγοράς είναι ότι η υπερπροσφορά καλών και φτηνών παλιότερων βιβλίων, από εφημερίδες ή σε προσφορές των εκδοτικών οίκων, αν και καταρχήν είναι κάτι πολύ καλό για το αδυνατισμένο βαλάντιο του βιβλιόφιλου, ωστόσο στραγγαλίζει την αγορά του καινούργιου βιβλίου. Το 2013 δεν έβαλα κανέναν περιορισμό και σας ζήτησα απλώς να προτείνετε βιβλία για το καλοκαίρι, χωρίς προσανατολισμό σε είδος (π.χ. αστυνομικά) ή σε ύφος (π.χ. ανάλαφρα). Το ίδιο έκανα και το 2014, όπως και το 2015 αλλά και το 2016. Το 2017 σας ζήτησα να δείξετε προτίμηση σε καινούργια βιβλία. Και το 2018 δημοσιεύσαμε αντίστοιχο βιβλιοφιλικό άρθρο, όπως και το 2019, αλλά και πρόπερσι, το 2020, όπως και πέρυσι, το 2021.

Μάλιστα, αν προσέξετε, τα τελευταία χρόνια αυτά τα καλοκαιρινά βιβλιοφιλικά μας άρθρα δημοσιεύονται την ίδια μέρα, 10 Ιουλίου, ή τέλος πάντων εκεί κοντά. Φέτος αναγκαστικά το άρθρο δημοσιεύεται στις 11 Ιουλίου αφού χτες ήταν Κυριακή. Πάντως, να θυμίσω ότι προτάσεις για βιβλία-δώρα δημοσιεύουμε και τον Δεκέμβριο, κοντά στα Χριστούγεννα -εδώ το τελευταίο άρθρο αυτής της κατηγορίας.

Και φέτος λοιπόν σας καλώ να προτείνετε βιβλία για τις μέρες του καλοκαιριού, όπου κι αν τις περάσουμε, στις παραλίες ή στην πόλη. Δεν θα βάλω κάποιον περιορισμό, προτείνετε ό,τι θέλετε, αν και θα είχε κάποιο νόημα να δώσουμε προτεραιότητα σε σχετικά καινούργιες εκδόσεις ή επανεκδόσεις.

Λένε πως ο παπάς πρώτα βλογάει τα γένια του, οπότε θα ξεκινήσω αναφέροντας ένα δικό μου σχετικά πρόσφατο βιβλίο. Από τις εκδόσεις Αρχείο και σε δική μου φιλολογική επιμέλεια κυκλοφόρησε, πέρσι τον Δεκέμβριο, ο τόμος Ερωτικά, ο πέμπτος τόμος με χρονογραφήματα του Βάρναλη. Πρόκειται για 181 χρονογραφήματα που δημοσιεύτηκαν από το 1939 έως το 1954 στην Πρωία και σε άλλες αθηναϊκές εφημερίδες, με θέμα τον έρωτα, τον γάμο και τις σχέσεις των φύλων. Για περισσότερα, παραπέμπω στο άρθρο του ιστολογίου. Για πιο παλιά δικά μου βιβλία, δείτε εδώ.

Πάμε τώρα σε βιβλία άλλων. Ταυτόχρονα με το δικό μου βιβλίο για τον Βάρναλη, από τον εκδοτικό οίκο Αρχείο εκδόθηκε το βιβλίο του αρχαιολόγου Θάνου Παπαθανασόπουλου «Κάποτε ο Μυστράς«, μια γνωριμία με τη βυζαντινή καστροπολιτεία.

Από τις Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου (όπου εκδίδω τα γλωσσικά μου βιβλία) κυκλοφόρησαν αρκετά καλά βιβλία τον τελευταίο καιρό. Μπορώ να αναφέρω το νουάρ μυθιστόρημα «Αρένα» της Νεγκάρ Τζιαβαντί, που εκτυλίσσεται στο Παρίσι, στις ανατολικές συνοικίες με τις συμμορίες των εφήβων και με κεντρικό ηρωα ένα νεαρό διευθυντικό στέλεχος μιας εταιρείας σαν τη Νέτφλιξ, που μια μέρα χάνει το κινητό του. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί ήρωες, αλλά τους βρήκα όλους εξαιρετικά αληθοφανείς.

Για να μείνουμε στο Παρίσι, και στον ίδιο εκδοτικό οίκο, πολύ καλό είναι επίσης το πολύ σύντομο «Μακριά, ο ουρανός του Νότου» του Ζοζέφ Αντράς, που προσπαθεί να βρει τα ίχνη της διαμονής του Χο Τσι Μινχ στο Παρίσι λίγο μετά τον Πρώτο Πόλεμο και τα συμφύρει με τις κινητοποιήσεις των Κίτρινων Γιλέκων. Από τον ίδιο συγγραφέα, επίσης σύντομο και συγκλονιστικό, το φιλοζωικό Έτσι τους κάνουμε πόλεμο, με τρεις ιστορίες βασανισμού ζώων από τον άνθρωπο. Και ένα ιστορικό βιβλίο παράξενα επίκαιρο σε καιρούς πανδημίας, Η μοίρα της Ρώμης, του Kyle Harper, που διερευνά τα αίτια της παρακμής και πτώσης της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Από τις επίσης φιλικές εκδόσεις Αντίποδες, ξεχώρισα δυο πολύ μικρά βιβλιαράκια του Εντουάρ Λουί, του νεαρού Γάλλου στρατευμένου λογοτέχνη (για να χρησιμοποιήσω έναν παλιομοδίτικο όρο). Καταρχάς τη νουβέλα Αγώνες και μεταμορφώσεις μιας γυναίκας, όπου ο Λουί αφηγείται πώς κατάφερε η μητέρα του στα 44 της να ξεφύγει από την προδιαγραμμένη μοίρα της. Κι έπειτα τον Διάλογο για την τεχνη και την πολιτική, όπου ο νεαρός συγγραφέας συζητάει με τον παλαίμαχο σκηνοθέτη Κεν Λόουτς. Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ανταλλαγή απόψεων για την αριστερά στην εποχή μας. Μια σημαντική έκδοση από τον ίδιο εκδοτικό οίκο είναι ο Μπίλλυ Μπαντ, ναύτης του Χέρμαν Μέλβιλ. Και παρόλο που σπάνια αναφέρω σύγχρονα ελληνικά ποιητικά έργα, πρόσεξα τη συλλογή Η ομορφιά των όπλων μας, του Θωμά Τσαλαπάτη.

Από τις εκδόσεις Ροδακιό κυκλοφόρησε και ήδη βραβεύτηκε το μυθιστόρημα Το βουνί της Λουίζας Παπαλοΐζου, που το παρουσιάσαμε πολύ πρόσφατα εδώ, οπότε δεν θα πω περισσότερα.

Από τις εκδόσεις Κίχλη απόλαυσα τη συλλογή διηγημάτων Γκίμπελ, ο σαλός, του Ισαάκ Μπασέβις Σίνγκερ, σε αριστοτεχνική μετάφραση του φίλου Βάγιου Λιαπή -όχι από τα γίντις, αλλά από τα αγγλικά, όμως με ζηλευτό μεράκι και με αξιοποίηση των δυνατοτήτων που δίνουν οι διαλεκτικοί τύποι ώστε να μεταφερθεί στο σήμερα η ατμόσφαιρα, για πάντα χαμένη, των εβραϊκών χωριών της τσαρικής αυτοκρατορίας και της Πολωνίας στο μεσοπόλεμο.

Μια και μίλησα για διαλεκτικούς τύπους, πρόσεξα με πολύ ενδιαφέρον τη συλλογή διηγημάτων Η λυκοχαβιά του Κώστα Μπαρμπάτση από τις εκδόσεις Κέδρος. Τα διηγήματα, με έντονη προφορικότητα, είναι γραμμένα στο ιδίωμα της Ηπείρου (ή του Ξηρόμερου), κάτι που λειτουργεί πολύ θετικά, με ιστορίες από Κατοχή, Εμφύλιο και τη μετανάστευση των πρώτων μεταπολεμικών δεκαετιών.

Το καινούργιο βιβλίο του Γιάννη Μακριδάκη «Τα απόνερα της Σοφίας» (εκδόσεις Εστία) είναι διαφορετικό από τα προηγούμενα, καθώς η δράση έχει μεταφερθεί κυρίως σε αστικό περιβάλλον και δεν υπάρχουν διαλεκτικοί τύποι στη γλώσσα. Ο κεντρικός ήρωας, ο Ζαχαρίας Μελιτάκης, από έφηβος χειραγωγείται από τον πατέρα του για να γίνει συγγραφέας -δεν θα μπορούσε να έχει αίσια κατάληξη όλο αυτό, και στη λύση του δράματος παίζει ρόλο και ο κορονοϊός.

Τους τελευταίους μήνες διάβασα δυο μυθιστορήματα με θέματα από τον εμφύλιο. Από τον Κέδρο, Η φύλακας του αρχείου, του Αντώνη Γιανακού, με προεκτάσεις μέχρι το 2014. Πολύ ενδιαφέρων ο χειρισμός του ιστορικού υλικού και η σύμφυρσή του με τη μυθοπλασία. Και από την Κίχλη, Το χιόνι των Αγράφων, του Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη, ένα «σπονδυλωτό μυθιστόρημα» (αν και τα κεφάλαια είναι μάλλον ανεξάρτητα) με θέμα την ηρωική και τραγική ανάβαση της Ταξιαρχίας Αόπλων το 1948.

Μου άρεσε το αστυνομικό μυθιστόρημα Ο Οιδίποδας στην Τήνο του φίλου Τάκη Γεράρδη (εκδόσεις Φιλιππότη). Πέρα από την πλοκή και το μυστήριο, είναι και μια πρωτης τάξεως γνωριμία με το νησί -αλλά όχι μόνο με τη λαμπερή πλευρά του.

Από τις εκδόσεις Πόλις διάβασα το βιβλίο του Ευκλείδη Τσακαλώτου «Στο κόκκινο σακίδιο«. Ο κύριος όγκος του είναι δυο πολιτικά ημερολόγια, το ένα πριν από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, το 2012-13, και το άλλο μετά, 2019-2021, καθώς και κάποια παλιότερα άρθρα. Κοφτερή ανάλυση και βρετανικό χιούμορ, ταυτόχρονα ευκαιρία για αναστοχασμό σε πρόσφατα γεγονότα.

Πολύ ενδιαφέρον εγχείρημα βρήκα το Λενάκι, δυο φωτιές και δυο κατάρες, του Δημήτρη Ινδαρέ (του σκηνοθέτη που δοκίμασε στο πετσί του τη βία των αστυνομικών του κ. Χρυσοχοΐδη). Ο συγγραφέας με αφορμή ένα δημοτικό τραγούδι για τον έρωτα ανάμεσα σε μια χριστιανή, το Λενάκι, και στον Τούρκο Λιμάζαγα, ανατέμνει τα ιστορικά γεγονότα από τα οποία ξεπήδησε το τραγούδι και σκαλίζει τα παλιά χαρτιά που βρήκε στο πατρικό του -φτάνοντας μέχρι τον εμπρησμό του πύργου του Λιμάζαγα από τον προπρο(….)πάππο του, τον οπλαρχηγό Δημητράκη Ινδαρέ, λίγες μέρες πριν ξεσπάσει ο ξεσηκωμός (ουσιαστικά, ήταν ένα από τα προανακρούσματα).

Μια και είπα για δημοτικό τραγούδι, δεν μπορώ να μην αναφέρω τον καταπληκτικό τέταρτο τόμο στη μνημειώδη πια σειρά του φίλου Παντελή Μπουκάλα για το δημοτικό τραγούδι, Ο έρως και το έθνος. Θέμα του είναι οι έρωτες ανάμεσα σε αλλόφυλους και αλλόθρησκους, και μάλιστα δεν το εξαντλεί ο Μπουκάλας αφού και ο επόμενος ημίτομος θα συνεχίζει πάνω στο ίδιο θέμα -ανάμεσά τους βέβαια εξετάζεται και το δημοτικό της Λενιώς και του Λιμάζαγα που είδαμε μόλις πιο πάνω. Ήθελα να παρουσιάσω εδώ το βιβλίο του Μπουκάλα, αλλά δεν βρήκα καιρό, ομολογώ κοκκινίζοντας. Ίσως όμως το κάνω στους επόμενους μήνες.

Όπως επίσης δεν έχω παρουσιάσει, αλλά σκοπεύω να το κάνω, δυο βιβλία από μια καινούργια σειρά, τη σειρά 33 1/3 των εκδόσεων Οξυ, που, όπως καταλάβατε, είναι μια σειρά με βιβλία αφιερωμένα το καθένα σε έναν σημαντικό δίσκο 33 στροφών.

Το ένα από αυτά, στο οποίο έχω κι εγώ μια μικρή συμμετοχή, είναι το Μάνος Χατζιδάκις – Ο μεγάλος ερωτικός, του φίλου Αλέξη Βάκη. Το δεύτερο είναι το Διονύσης Σαββόπουλος – Το βρώμικο ψωμί, του φίλου Χριστόφορου Κάσδαγλη. Από τους τίτλους καταλαβαίνετε σε ποιον δίσκο είναι αφιερωμένο το καθένα.

Εμείς εδώ λεξιλογούμε, θα πείτε -και ως τώρα δεν είπα τίποτα για βιβλία σχετικά με τη γλώσσα. Επανορθώνω. Παρόλο που ήδη χρησιμοποίησα τη βαριά αυτή λέξη, θα χαρακτηρίσω και πάλι «μνημειώδη» την πρόσφατη ελληνική μετάφραση ενός πολύ σημαντικού βιβλίου. Πρόκειται για το Ετυμολογικό λεξικό της αρχαίας ελληνικής, του Pierre Chantraine, ένα βιβλίο που το χρησιμοποιώ πολύ ταχτικά στα γαλλικά. Η ελληνική εκδοση, με την επιμέλεια του Δημ. Χριστίδη και του Γιώργου Παπαναστασίου, έχει συμπληρωθεί με ένα εκτεταμένο επίμετρο για τις αρχαίες λέξεις που επιβιώνουν στη νέα ελληνική. Το μόνο κακό είναι η αναπόφευκτα υψηλή τιμή του μνημειώδους, επαναλαμβάνω, αυτού έργου, που αξίζει να γίνει επιτραπέζιο βοήθημα κάθε σοβαρού μελετητή της ελληνικής. Ελπίζω να αξιωθώ να αφιερώσω ειδικό αρθρο στο σημαντικό αυτό βιβλίο.

Και κλείνω με ένα βιβλίο που ακόμα δεν το έχω διαβάσει, σε αντίθεση με όσα προανάφερα, εξαιτίας της συνωμοσίας των ταχυδρομείων. Πρόκειται για τη μελέτη του Χρήστου Καρβούνη Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο από τον Αλ. Πάλλη, από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, που εξετάζει τη μετάφραση του Πάλλη, που προκάλεσε τα διαβόητα Ευαγγελικά στις αρχές του 20ού αιώνα, αλλά και άλλες μεταφραστικές απόπειρες των ιερών κειμένων. Περιμένω να το πάρω στα χέρια μου και πολύ πιθανό είναι να το παρουσιάσω εκτενέστερα εδώ.

Αλλά φοβάμαι πως είπα πάρα πολλά, οπότε επιβάλλεται να σταματήσω. Περιμένω όμως τα δικά σας σχόλια και τις δικές σας προτάσεις, που κάθε χρόνο τις παίρνω πολύ σοβαρά υπόψη.

Ποια βιβλία συστήνετε για το φετινό καλοκαίρι;

86 Σχόλια προς “Βιβλία και για το φετινό καλοκαίρι”

  1. Καλημέρα

  2. Αρειανός said

    Καλοδεχούμενη η επιλογή του βιβλίου του Ζοζέφ Αντράς για την κακομεταχείριση των ζώων. Για να λέμε βέβαια τα πράγματα με το όνομά τους, το ιστολόγιο δεν διαπνέεται ιδιαίτερα από φιλοζωικά αισθήματα.

  3. (πρόλαβα τον Λεώνικο ! )

  4. avno13 said

    1) «Ο Κάφκα στην ακτή», Χαρούκι Μουρακάμι, με αρκετές αμφιβολίες κατά πόσον η ελληνική μετάφραση της αγγλικής μετάφρασης του πρωτότυπου είναι «κοντά» στο «πνεύμα» του συγγραφέα, αλλά μερικ* λένε ότι όσο πιο «ελεύθερη» η μετάφραση τόσο καλύτερα για τ*ν χρήστ* (χρήστρια?)
    2) «Γιατί είμαι Χριστιανός», Αντώνης Σαμαράκης, σουρεαλιστικό που ίσως θυμίσει (αμυδρά κατά μία έννοια) την ομιλία του Bertrand Rusell: ‘Why I am not a Christian».

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    4 τη χρηστρια

  6. Θρασύμαχος said

    http://www.potamos.com.gr/index.php?route=product/product&product_id=500

  7. atheofobos said

    Πάντα απολαυστικός ο Μάρκαρης με την Τέχνη του τρόμου ιδανικό βιβλίο για τη ξαπλώστρα.
    Ο Τζίμης στην Κυψέλη του Χωμενίδη κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη ενώ το Διονύσης Σαββόπουλος – Το βρώμικο ψωμί, του Χριστόφορου Κάσδαγλη αποτελεί μαστ που λέμε στο χωριό μου, για όλους τους φανατικούς του Διονύση.
    Λόγω αγοράς αρκετών βιβλίων μαζί ,μου χάρισαν το δίτομο έργο Η Μικρασιατική καταστροφή, Αφηγήσεις, μελετήματα ντοκουμέντα, το οποίο έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
    Το Μαύρο κουτί του Μίμη Ανδρουλάκη μάλλον με κούρασε σε αντίθεση με το Ταξίδι του Μέλιτος του ιδίου, που αναφέρεται στον Ελ. Βενιζέλο και τον γάμο του.

  8. Πουλ-πουλ said

    Καλημέρα
    Για όποιον ενδιαφέρεται για τη νέα, εννοώ τη φρέσκια, ελληνική λογοτεχνία και μια αποστασιοποιημένη εξιστόρηση του τι μας συμβαίνει σήμερα, προτείνω το μυθιστόρημα του Χρίστου Κυθρεώτη «Εκεί που ζούμε». Όταν το διάβασα, σκέφτηκα, να ένα νέο γνήσιο ταλέντο!

    https://www.politeianet.gr/books/9789601682525-kuthreotis-christos-patakis-ekei-pou-zoume-297111

  9. Αν είχα λεφτά αυτή τη στιγμή για βιβλία, θα έπαιρνα οπωσδήποτε τον Κάσδαγλη για τη δισκάρα του Σαββόπουλου και το βιβλίο του Αλλαμανή για τη Λιλιπούπολη. Για την ώρα μου έχουν στείλει αυτό που φαίνεται πολύ καλό: https://www.patakis.gr/product/660339/vivlia-logotexnia-pagkosmia-logotexnia/Nefelokokkugia/

  10. sarant said

    Ευχαριστώ για τις νεότερες προτάσεις

    7 Μυθιστόρημα είναι του Μάρκαρη ή δοκίμιο;

  11. Χρήσιμη πληροφόρηση.

  12. Αντώνης said

    1. Αριστείδης Χατζής «Φιλελευθερισμός» (Αθήνα, Εκδόσεις Παπαδόπουλος, 2017). Εξαιρετικά καλογραμμένη παρουσίαση των ιδεών του φιλελευθερισμού με απλό (αλλά όχι απλοϊκό) τρόπο. Ειλικρινές, τεκμηριωμένο και κατατοπιστικό.
    2. Άγγελος Συρίγος, Ευάνθης Χατζηβασιλείου «Μικρασιατική καταστροφή: 50 ερωτήματα και απαντήσεις (Αθήνα, Εκδόσεις Πατάκη, 2022). Συνοπτική, ευπρόσληπτη και κατατοπιστική παρουσίαση της συγκλονιστικής αυτής φάσης της σύγχρονης ιστορίας μας· αντικειμενική (όσο γίνεται) παρουσίαση του Εθνικού Διχασμού και των συμφερόντων των Μεγάλων Δυνάμεων, κατάρριψη πολλών διαδεδομένων μύθων.
    3. Robert Harris “The Cicero trilogy” (Λονδίνο, Hutchinson Heinemann, 2021). Γλαφυρή μυθιστορηματική βιογραφία του Κικέρωνα από τον μετρ του ιστορικού μυθιστορήματος (Fatherland, Enigma, An Officer and a Spy, …). Συναρπαστική περιγραφή της παρακμής της ρωμαϊκής δημοκρατίας. (Η τριλογία είχε κυκλοφορήσει ως 3 διαφορετικά βιβλία – Imperium, Lustrum, Dictator – απ’ τα οποία είχα διαβάσει μόνον το πρώτο και χάρηκα που ο εκδότης αποφάσισε να βγάλει και τα 3 σ’ έναν τόμο).

  13. atheofobos said

    10
    Είναι διηγήματα.

  14. ΣΠ said

    Καλημέρα.

    Δεν το έχω διαβάσει ακόμα αλλά έχει πάρει σειρά το βιβλίο του Δημήτρη Ψαρρά για τον Κυριάκο Μητσοτάκη Μια καριέρα.

    Είδα ότι έχει κυκλοφορήσει στα ελληνικά το πρώτο βιβλίο της Bonnie Garmus Lessons in Chemistry, ένα διασκεδαστικό φεμινιστικό μυθιστόρημα, ό,τι πρέπει για την παραλία. Μου το έδωσε η γυναίκα μου και το διάβασα στα αγγλικά. Δεν ξέρω πόσο καλή είναι η ελληνική μετάφραση.

  15. Reblogged στις anastasiakalantzi59.

  16. Πουλ-πουλ said

    9.
    Άμα μπεί στον κόπο ο Νικοκύρης να παρουσιάσει το βιβλίο του Κάσδαγλη, προβλέπω σύστριγγλο. Να μια πρόγευση:
    https://www.protagon.gr/apopseis/i-gefsi-apo-to-vrwmiko-pswmi-44342521268

  17. Α. Σέρτης said

    Οτιδήποτε του Σινιόσογλου είναι κέρδος εις βάθος για τον αναγνώστη, τόσο που να απορεί κανειί πώς γίνεται και φύονται τέτοια αλλόκοτα φυτά στο νεοελλαδικό ψυχοκτονείο…

    Εδώ «Ο καρπός της ασθενείας μου»
    https://www.politeianet.gr/books/9786185461294-siniosoglou-nikitas-kichli-o-karpos-tis-astheneias-mou-332353

  18. f kar said

    Σκέφτηκα να τρολάρω προτείνοντας μια πρόσφατη έκδοση υπουργικά αδιευκρίνιστης ρητορικής ημιμάθειας αλλά μετά λέω γιατί να γεμίζουμε τον γκούγκλη με σκουπίδια..οπότε έχω στα σοβαρά αυτό, δεν ξέρω αν το έχετε πει: Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά

  19. Α. Σέρτης said

    Για το βιβλίο του Κάσδαγλη κάποιες προκαταρκτικές παρατηρήσεις από τον Φώντα Τρούσα που τον εμπιστεύομαι και που δεν μασάει τα λόγια του:

    «22/6/2022
    Φίλος με πήρε τηλέφωνο τις προάλλες και μου είπε… ρε το πήρες ένα καινούριο βιβλίο για το Βρώμικο Ψωμί του Σαββόπουλου; Γράφει και για σένα μέσα… Ε, του απάντησα, άμα γράφει και για μένα μέσα τότε να πάω να το πάρω… Και όντως δηλαδή, αφού πήγα και το αγόρασα τις επόμενες μέρες –λέμε για το βιβλίο του Χριστόφορου Κάσδαγλη, σε εκδόσεις οξ υ– και αφού το διάβασα σε χρόνο dt (το βιβλίο είναι σε σχήμα τσέπης, δηλαδή πρόκειται για βιβλιαράκι, και δεν το λέω υποτιμητικά) λέω τώρα λίγα λόγια. Όχι σαν κριτική, γιατί αν έκανα κριτική θα έγραφα κανονικό και ολοκληρωμένο κείμενο, αλλά έτσι σαν μια πρωταρχική γνώμη.
    Το βιβλίο είναι γενικά μέτριο, και βασικά περιαυτολογικό. Ο Κάσδαγλης είχε δει τον Σαββόπουλο στο Κύτταρο την εποχή του Βρώμικου Ψωμιού και προσπαθεί μετά από 50 χρόνια να θυμηθεί τα τι και πώς. Δεν θυμάται και πολλά πράγματα, και γι’ αυτό αρχίζει τα τηλέφωνα, για να επιβεβαιώσει το ένα ή το άλλο. Τελικά, αφήνει πολλά κενά, εμμένοντας σε ανούσιες λεπτομέρειες (π.χ. ποιανού ήταν η τούμπα στο δίσκο, αν ήταν του Μπαχ-Σπυρόπουλου ή της φιλαρμονικής της Νέας Ιωνίας). Για να μην γράψω τώρα για όλα αυτά που λέει για τον Γκάλη, και που δεν έχουν ουδεμία σχέση με το θέμα (το Βρώμικο Ψωμί). Κι όλα τα υπόλοιπα άσχετα (Πούσκας, Γουέμπλεϋ κ.λπ.).
    Το βασικό μειονέκτημα του Κάσδαγλη είναι πως δεν ξέρει να ψάχνει […]»

    https://diskoryxeion.blogspot.com/2022/06/facebook-449.html#comment-form

  20. Psi said

    Καταπληκτικες προτασεις, ευχαριστουμε. Σαν το δυτη, δυστυχως κι εγω μονο αν ανεβουν σε καποιο «βιβλιοκλεπτειο» σαν ebooks θα τα δω… (Μικρο λαθακι με το λινκο στο «χιονι των αγραφων» που μπηκε και στο επομενο βιβλιο)

  21. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπὸ τὴν ἀφεντιά μου.

    Μόλις κυκλοφόρησε τὸ καινούργιο μυθιστόρημα τοῦ ἀδελφοῦ μου, ἡ Ἀνέλκυση. Εἶναι ὅ,τι πρέπει γιὰ τὸ καλοκαίρι.

  22. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Να υπενθυμίσω το βιβλίο του Ούγγρου συγγραφέα László Krasznahorkai «Πόλεμος και Πόλεμος» (μετάφραση στα ελληνικά Ιωάννα Αβραμίδου, εκδόσεις «Πόλις», 2015).
    Διεθνές Βραβείο Μπούκερ 2015.

    http://aftercrisisblog.blogspot.gr/2015/04/blog-post_28.html

  23. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια και τις λαχταριστές προτάσεις.
    Προμηνύεται πυκνό το φετινό αναγνωστικό καλοκαίρι!

  24. Πουλ-πουλ said

    Και για όσους βαριούνται τα βιβλία-τάκους, το βιβλιαράκι με 3 δοκίμια του παλαιού των ημερών Άγγελου Ελεφάντη.
    Το διάβασα πρόσφατα και ξαναθυμήθηκα πόσο καλός γραφιάς ήταν.
    https://antipodes.gr/book/tria-dokimia

  25. sarant said

    24 Μπράβο, κι αυτό, το παρέλειψα.

  26. sxoliastis2020 said

    Κάθε χρόνο διαβάζω γύρω στα 40 με 50 βιβλία.

    Κάποια από αυτά είναι επαναλήψεις παλιών βιβλίων που τα έχω διαβάσει και επιστρέφω. Είναι εντυπωσιακό πως αλλάζουμε και κάποια βιβλία που μας είχαν ενθουσιάσει στο παρελθόν, τώρα μας απογοητεύουν και αντιστρόφως.

    Κάποια από αυτά είναι παλιότερες εκδόσεις αλλά για κάποιο λόγο …έρχεται η σειρά τους.

    Τέλος λίγα είναι πρόσφατες εκδόσεις.

    Πάντως λίγα μπορώ να προτείνω από όσα διαβάζω.

    Αλλά επί του θέματος. Έχω δύο προτάσεις:

    1. Αλαίν Ρενέ Λεσάζ: ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΖΙΛ ΜΠΛΑΣ ΝΤΕ ΣΑΝΤΙΛΙΑΝ
    Ένα εντυπωσιακό βιβλίο που έχει γραφτεί πριν από 300 χρόνια, κι όμως θα μπορούσε να είναι σύγχρονο. Αναφέρεται στις περιπέτειες του ομώνυμου ήρωα και θυμίζει λίγο Δον Κιχώτη. Είναι γραμμένο με χιούμορ, γι’ αυτό και διαβάζεται ευχάριστα. Ο πρωταγωνιστής είναι ψιλοκαθίκι αλλά …συμπαθητικός! Α, ξέχασα, σελίδες: 1000!

    https://www.politeianet.gr/books/9789600105971-lesage-alain-rene-gutenberg-istoria-tou-zil-mplas-nte-santilian-72906

    2. Μιγκέλ Ντελίμπες: ΠΕΝΤΕ ΩΡΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΡΙΟ
    Ένα ενδιαφέρον βιβλίο που εκδόθηκε τη δεκαετία του 60 στην Ισπανία (του Φράνκο). Είναι ενδιαφέρον, για πολλούς λόγους, καθώς έχει διαστάσεις πολιτικές, κοινωνικές, συζυγικές, κ.λπ. Και επιπλέον απευθύνεται σε επαρκείς αναγνώστες που μπορούν να διαβάζουν μέσα από τις γραμμές!

    https://www.politeianet.gr/books/9789605451172-delibes-miguel-potamos-pente-ores-me-ton-mario-296828

  27. ΛΆΜΠΡΟΣ said

    Λόγο ασθένειας και καραντίνας, πήρα τρία βιβλία από την «βιβλιοθήκη» (σκορποχώρι😂) τελικά έπιασα να διαβάζω το ένα, Το τοτέμ του λύκου, του Ρόνγκ Ζιάνγκ. Το είχα πάρει πριν 7 χρόνια η έκδοση είναι του 14, για κάποιο λόγο (ξέρετε οι περισσότεροι 😊) ξέμεινε αδιάβαστο. Η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα να με συνεπάρει τόσο, αν και είναι 696 σελίδες, το διάβασα σε δύο μέρες, βέβαια δεν είχα και τίποτε άλλο να κάνω, αλλά δεν μ’ άφηνε να το αφήσω.
    Το συνιστώ σε όσους θέλουν ένα χαλαρό βιβλίο αλλά και πολύ βαθύ ταυτόχρονα.

  28. sarant said

    Από τον φίλο Νίκο Κ., μεταφέρω:

    Προτείνω το «Κάτω από το Κατώφλι, το νέο ασυνείδητο και τι μας διδάσκει» του Leonard Mlodinow, από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης.
    https://www.cup.gr/book/kato-apo-to-katofli/

    Για να μην έχουμε την ψευδαίσθηση ότι τις περισσότερες (και σημαντικότερες) αποφάσεις μας τις παίρνουμε «με τη λογική» και «συνειδητά».

  29. Πουλ-πουλ said

    «από τον εκδοτικό οίκο Αρχείο εκδόθηκε το βιβλίο του αρχαιολόγου Θάνου Παπαθανασόπουλου «Κάποτε ο Μυστράς«»
    Ο Θάνος Παπαθανασόπουλος είναι αρχιτέκτων, αν και πρωτίστως έχει ασχοληθεί με αρχαιολογικά έργα.
    Μικρή λοιπόν η ανακρίβεια.
    Και κάτι ακόμη:
    Το «χιόνι των Αγράφων» πήρε το βραβείο μυθιστορήματος του Αναγνώστη.

  30. Παναγιώτης Κ. said

    Βρίσκω ενδιαφέρουσα την ανάγνωση βιβλίων που αφορούν γεγονότα του κοντινού παρελθόντος. Ένα τέτοιο λοιπόν είναι το βιβλίο «Κρυφές πτυχές του Μακεδονικού» του δημοσιογράφου Σταύρου Τζίμα, έκδοση 2021, από τις εκδόσεις Επίκεντρο.
    Ήδη έφθασα στο μέσο του βιβλίου (493 σελίδες). Θα δοθεί ευκαιρία να γράψω σχετικά.

    Ένα άλλο που ήδη έχω διαβάσει είναι το βιβλίο του Ραϋμόνδου Αλβανού με τίτλο «Ο Ελληνικός εμφύλιος-Μνήμες και σύγχρονες πολιτικές ταυτότητες». Ο συγγραφέας, από το 2012 έως το 2020 ήταν επιστημονικός υπεύθυνος στο Πάρκο Εθνικής Συμφιλίωσης στον Γράμ(μ)ο. Πήρε λοιπόν πολλά ερεθίσματα από τους διαφόρους επισκέπτες του Πάρκου και έγραψε ένα φαινομενικά «εύκολο» βιβλίο συγχρόνως όμως, πολύ ουσιαστικό. Όποιος δεν γνωρίζει για αυτή την περίοδο και θέλει να μάθει, μπορεί να διαβάσει τις 180 σελίδες από τις οποίες αποτελείται.

    Ολοκλήρωσα ένα τρίτο που μου το δάνεισε φίλη προτρέποντας με να το διαβάσω. Πρόκειται για μυθιστόρημα. Συγγραφέας: Ελένη Πριοβόλου. Τίτλος: Όπως ήθελα να ζήσω.
    Αθήνα τελευταίες δεκαετίες του 19ου. Δικομματισμός, φαυλοκρατία, πολιτευτές, τραμπούκοι, χρυσοκάνθαροι και τραπεζίτες ( Α. Συγγρός ), Γεώργιος Α΄. Η συγγραφέας χρησιμοποιεί ενίοτε δύσκολες λέξεις, καθαρευουσιάνικες. Αφήνει την υποψία ότι δεν είναι επιτυχής η επιλογή των λέξεων οπότε το λεξικό είναι απαραίτητο αν ο αναγνώστης δεν θέλει να την…αδικήσει.
    Αυτά που είπε σε 574 σελίδες, θα μπορούσε να τα πει στις μισές, χωρίς το βιβλίο να χάσει την όποια αξία του.

  31. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Αφου υπαρχει χωρος….Paul Auster United States ο αγαπημενος μου την προηγουμενη δεκαετια. Προτεινω το Λεβιάθαν, Εκδότης Ζαχαρόπουλος Σ. Ι., 1995, Μεταφραστής Σφακιανάκης Άρης, μαλλον εξαντλημενο, πιθανώς στα μεταχειρισμενα.

    Περίληψη
    Το μυθιστόρημα αρχίζει όταν μια γυναίκα βρίσκει μια ατζέντα τηλεφώνων και οικειοποιείται μια καινούργια ταυτότητα. Ή αρχίζει μ’ έναν ξαφνικό, βίαιο θάνατο. Ή αρχίζει με τον Πήτερ Άαρον να επιχειρεί να αφηγηθεί την ιστορία του καλύτερού του φίλου. Ο οποίος στο μεταξύ έχει αρχίσει να ανατινάζει κάθε ομοίωμα του Αγάλματος της Ελευθερίας που βρίσκει να υψώνεται σε διάφορα μέρη της Αμερικής.Ποιοι λόγοι σπρώχνουν τον ήρωα σ’ αυτές του τις ενέργειες; Και τι σχέση έχει μ’ όλα αυτά ο Λεβιάθαν, το θαλάσσιο κήτος της φοινικικής μυθολογίας;Ο Πολ Όστερ στήνει εδώ έναν ακόμη μαγικό λαβύρινθο συμπτώσεων. Ο αναγνώστης δεν έχει παρά ν’ αφεθεί στο ηδονικό περιδιάβασμά του.

  32. sarant said

    29 Σωστά και σωστά.

    30 Το βιβλίο του Ρ. Αλβανού συζητήθηκε κιόλας επειδή ένα απόσπασμά του έπεσε στις φετινές Πανελλήνιες στη Γλώσσα.

  33. Μαρία said

    30β
    Κι εγώ που νόμιζα οτι είναι η διατριβή του την οποία έχω διαβάσει!

  34. Παναγιώτης Κ. said

    Προσθέτω στον κατάλογο, ένα τέταρτο βιβλίο.
    Σοσάνα Ζούμποφ: Η εποχή του κατασκοπευτικού καπιταλισμού.
    Ο αγώνας για ένα ανθρώπινο μέλλον στο μεταίχμιο της νέας εξουσίας.

    Το ψηφιακό μέλλον της ανθρωπότητας. Μια καινοφανής μορφή εξουσίας, ο «κατασκοπευτικός καπιταλισμός» και η εκστρατεία των ισχυρών εταιρειών να προβλέψουν και να ελέγξουν τη συμπεριφορά μας.

    Η συγγραφέας είναι ομότιμη καθηγήτρια της Σχολής Διοίκησης Επιχειρήσεων του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ.

  35. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Επισης ο μεγας Thomas Pynchon

    Προτεινομενα Η ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΩΝ 49 ΣΤΟ ΣΦΥΡΙ νουβελα, απο τα πρωτα του

    ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ ΤΗΣ ΒΑΡΥΤΗΤΑΣ

    ΕΜΦΥΤΟ ΕΛΑΤΤΩΜΑ το τελευταιο του και πιο προσιτο
    ένας ελκυστικά χαοτικός συγγραφέας, όπως ο Αμερικανός Τόμας Πίντσον, αποφασίζει να χρησιμοποιήσει τις συμβάσεις τού νουάρ για να τις εντάξει στο ιδιαίτερο και πολύσημο σύμπαν του, στο οποίο η αιτιοκρατία του αστυνομικού μυθιστορήματος καταρρέει; Μια φαντασμαγορία, ως συνήθως, αλλά πιο «προσβάσιμη» για τα δεδομένα του συγγραφέα. Το νέο μυθιστόρημα του κορυφαίου μεταμοντερνιστή πεζογράφου με τίτλο «Έμφυτο ελάττωμα» …είναι ένα νοσταλγικό και ατμοσφαιρικό παλίμψηστο της ψυχεδελικής δεκαετίας του ’60 που, με την επίφαση της αστυνομικής πλοκής, επιστρέφει στα χαμένα χρόνια της αθωότητας, των ελαφρών και σκληρών ναρκωτικών, του αχαλίνωτου σεξ, της κυριαρχίας του ροκ-εν-ρολ αλλά και της ζωντανής (τότε) ελπίδας ότι η ανθρωπότητα μπορούσε να επινοήσει έναν άλλο τρόπο ζωής, να βρει την παραλία κάτω από το λιθόστρωτο, όπως λέει το γνωστό σύνθημα του γαλλικού Μάη του ’68 που είναι και προλογικό επίγραμμα στο βιβλίο. (Αναστάσης Βιστωνίτης, Το Βήμα, 17/7/2011)

  36. DominoTheory said

    Αν διαβάσετε / έχετε διαβάσει το «Έτσι τους κάνουμε πόλεμο» και θέλετε να προχωρήσετε στο παρασύνθημα, με κάτι ταυτόχρονα εξαιρετικά τεκμηριωμένο, ενημερωτικό και ενδιαφέρον, υπάρχει το πολύ αξιόλογο «Οι γλώσσες των Ζώων»:
    https://www.politeianet.gr/books/9789600369762-meijer-eva-kastaniotis-oi-glosses-ton-zoon-sklirodeti-ekdosi-336215

  37. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @28. Εἶναι πολύ περισσότερος ὁ καιρός πού γνωρίζουμε ὅτι «ο τρόπος που βιώνουμε τον κόσμο [..] καθοδηγείται σε μεγάλο βαθμό όχι από τις συνειδητές διεργασίες του νου.. αλλά από τις ασυνείδητες». Παρ’ὅλα αὐτά, αὐτός ὁ Mlodinow φαίνεται πώς εἶναι ἕνα σπουδαῖο μυαλό μέ ἀπίθανες φυσικές, μαθηματικές καί φιλοσοφικές γνώσεις [διαβάζω τώρα τελευταῖα ἕνα παλαιότερο βιβλίο του- Τά βήματα τοῦ μεθυσμένου] καί εἶμαι βέβαιος ὅτι καί τό «Κάτω ἀπό τό κατώφλι» θά δώσει μεγάλη ἰκανοποίησι στούς ἀναγνῶστες του

  38. DominoTheory said

    Κι άλλο ένα, που δεν το έχω διαβάσει ακόμη, όμως αναμένεται επίσης πολύ ενημερωτικό & ενδιαφέρον, είναι το «Λαός δίχως εξουσία: Μια σύντομη ιστορία του αντιλαϊκισμού»:
    https://www.politeianet.gr/books/9786185076412-frank-thomas-ekkremes-laos-dichos-exousia-332321

    «Ο Τόμας Φρανκ επιμένει ότι ο λαϊκισμός δεν είναι το πρόβλημα της εποχής μας, αλλά η θεραπεία για ό,τι μας βασανίζει. Στην πιο πρόσφατη αποκρυπτογράφηση της αμερικανικής πολιτικής ζωής, ο Φρανκ παρακολουθεί την ιστορία των μαζικών δημοκρατικών κινημάτων μέσα από τις κοινωνικές αναταραχές του περασμένου αιώνα, αποκαλύπτοντας μια δύναμη διαφωτισμού και απελευθέρωσης – την ουσία της ίδιας της δημοκρατίας.
    Εξέχουσα θέση στην αφήγηση του Φρανκ κατέχουν οι ομάδες της ελίτ που ανατάχθηκαν στον λαϊκισμό για δεκαετίες – αυτές που λένε «όχι» στον λαό. Ακολουθώντας το ιστορικό του αντιλαϊκισμού από τις ξέφρενες ημέρες της δεκαετίας του 1890 μέχρι την εποχή μας, ο Φρανκ περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο οι υποστηρικτές του αντιλαϊκισμού έχουν επανειλημμένα υποβάλει διαφορετικά ελπιδοφόρα δημοκρατικά κινήματα στην ίδια σκληρή κριτική.
    Σπάνια ένα ιστορικό έργο εμπεριέχει τόσο εντυπωσιακές προεκτάσεις για το παρόν. Στο Λαός δίχως εξουσία ο Φρανκ απευθύνει μια προειδοποίηση για την εποχή μας, μια προειδοποίηση ενάντια στους ειδήμονες που μας λένε να φοβόμαστε τους απλούς ανθρώπους, να παραμείνουμε στον δρόμο του κεντρώου εφησυχασμού, να αφήσουμε τους ειδικούς να χειριστούν τις ζωές μας και το μέλλον μας.
    Μια συγκλονιστική αποκατάσταση της αμερικανικής λαϊκιστικής παράδοσης και μια αποκαλυπτική κριτική των ανθρώπων που τη μισούν.» (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

  39. Φίλε μου Νίκο, ευχαριστώ για την αναφορά και περιμένω με ενδιαφέρον το «κυρίως πιάτο». Επί τη ευκαιρία, ας προσθέσω κι εγώ μερικές προτάσεις:

    -Λεονάρντο Παδούρα: «Σαν σκονή στον άνεμο». Συνταρακτική τοιχογραφία των επάλληλων κυμάτων της κουβανικής διασποράς.

    -Δημήτρης Ψαρράς: «Μια καριέρα». Κριτική επανεξέταση του βιογραφικού του Κυριάκου Μητσοτάκη, στηριγμένη σε επίσημες πηγές. Μεγάλη συνεισφορά ο διεξοδικός έλεγχος της πτυχιακής εργασίας του πρωθυπουργού στο Χάρβαρντ.

    -Γιώργος Ι. Αλλαμανής: «Στον καιρό της Λιλιπούπολης». Βιβλίο αναφοράς όχι μόνο για την ιστορική ραδιοφωνική σειρά, αλλά και για όλη τη γόνιμη αλλά επεισοδιακή θητεία του Χατζιδάκι στο Τρίτο Πρόγραμμα. Εξαντλητική έρευνα και σπάνια ντοκουμέντα.

    -Mark Polizzotti: «Bob Dylan – Highway 61 Revisited», μετάφραση Πάνος Τομάράς. Ανατομία του εμβληματικού δίσκου, από τη σειρά 33 1/3.

  40. Μαρία said

    30
    Του κοντινού παρελθόντος
    Ζητούνται παιδιά από την Ελλάδα: Υιοθεσίες στην Αμερική του Ψυχρού Πολέμου
    http://www.potamos.com.gr/index.php?route=product/product&product_id=461

  41. sarant said

    33 Mπορεί να κάνω λάθος

    39 Ευχαριστούμε φίλε Χριστόφορε, το βιβλίο του Αλλαμανή το έχω στο στόχαστρο επίσης.

  42. Β. said

    Να προτείνω ένθερμα δύο πρόσφατες συλλογές διηγημάτων (όχι επειδή τις έχουν γράψει φίλοι μου, έτσι; ), τα «Αόρατα μέλη» του Χριστόφορου Νικολάου (Εκδόσεις Πηγή) με τον υπότιτλο «12 διηγήματα για την απώλεια», και την «Τούμπα στα πλακάκια» της Δέσποινας Σιμάκη (Εκδόσεις Τόπος) που εστιάζει σε 11 ιστορίες από σπίτια φιλοξενίας παιδιών, νομίζω με βάση αληθινές ιστορίες παιδιών που μεγαλώνουν σε ιδρύματα.

    Για όσους προτιμούν πιο πολιτικά κείμενα, το βιβλίο «Ποτέ δεν κολυμπάς δύο φορές στο ίδιο ποτάμι» του Αναστάση Περράκη (Επίκεντρο) καταγράφει κείμενα παρεμβάσεων της τελευταίας δεκαετίας που σκιαγραφούν έμμεσα τις πολιτικές μεταπτώσεις της περιόδου από τη σκοπιά ενός ερασιτέχνη πολιτευτή του Ποταμιού. Disclaimer: αν και διαφωνούμε πολιτικά, κι αυτός φίλος μου είναι, αλλά δεν παίρνω ποσοστά για τη διαφήμιση.

  43. phrasaortes said

    Μια ενδιαφέρουσα κριτική για το βιβλίο του Χάρπερ:

    https://bmcr.brynmawr.edu/2019/2019.10.21/

  44. ΓΤ said

    (Ο Ευάγγελος Μπούσης και ο σύζυγός του, Πίτερ Ντούντας, βάφτισαν τα παιδιά τους στη Βουλιαγμένη. Τη βάπτιση ευλόγησε ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής, Ελπιδοφόρος.)

  45. Το «Ρ» της Φωκίωνος Νέγρη said

    Ποτέ ξανά (Κίνηση Απελάστε τον Ρατσισμό, 2011), του Colin Sparks.
    Εδώ παρουσιάζονται με αρκετά διορατικό τρόπο τέσσερις περιπτώσεις σύγκρουσης του αντιφασιστικού κινήματος με τον φασισμό, δύο που κατέληξαν σε ήττα (Γερμανία, Ισπανία) και δύο νικηφόρες αλλά μικρότερης κλίμακας (Αγγλία 30ς, Αγγλία 70ς) για να αναδειχθούν οι σωστές και οι λάθος στρατηγικές εκ μέρους του κινήματος και των πολιτικών εκφραστών του (κομμουνιστές, σοσιαλδημοκράτες, ριζοσπάστες ρεπουμπλικάνοι) μέσα σε συνθήκες ακραίας τοξικότητας και πολιτικής πόλωσης και με σκοπό να αποτελέσουν κάποιου είδους μπούσουλα για το μέλλον (aka το δικό μας παρόν, αφού το βιβλιαράκι γράφτηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’80). Βασικό συμπέρασμα ότι ο φασισμός ακόμη κι αν επανέρχεται διαρκώς και διαρκώς στο προσκήνιο ως φυσική συνέπεια των αδιεξόδων του καπιταλιστικού συστήματος, στην ιστορική του μορφή δεν έχει νικήσει οριστικά ούτε μια φορά. Ακόμη κι εκεί που φάνηκε να επικρατεί επιβάλλοντας το ζόφο και τη δυστοπία, στο τέλος επήλθε η λύτρωση είτε με την ολοκληρωτική συντριβή του (Γερμανία, Μάιος 1945) είτε με την απαξίωση του λόγω της φθοράς του χρόνου (Ισπανία 1975).

    Πώς φίλησα τον Μουσσολίνι! Τα πρώτα βήματα του ελληνικού φασισμού (Εκδόσεις Βιβλιόραμα, 2006), του Σπύρου Μαρκέτου.
    Εδώ βλέπουμε με αρκετά αναλυτικό τρόπο πως πολλές φασιστικές θεωρίες και πρακτικές υιοθετήθηκαν από όλους σχεδόν τους πολιτικούς χώρους της Μεσοπολεμικής Ελλάδας (και ειδικά για το διάστημα 1920-1932, δηλ. με τον Μουσολίνι και το φασιστικό κόμμα του να έχει παραλάβει τα ηνία στην Ιταλία, αλλά πριν την άνοδο των ναζί στην εξουσία και την μετατροπή τους σε κάποιο είδος μόδας στα πλαίσια της πανευρωπαϊκής πολιτικής κονίστρας), με την τρανταχτή εξαίρεση φυσικά των κομμουνιστών και λίγων δημοκρατικών, αριστερών πολιτικών του αστικού κόσμου (βλ. Αλέξανδρος Παπαναστασίου). Αξιοσημείωτη είναι η διαπίστωση εκ μέρους του συγγραφέα πως ο πειρασμός ως προς την υιοθέτηση και εφαρμογή ενός καθεστώτος φασιστικού τύπου ήταν εξαιρετικά έντονος στους πολιτικούς χώρους της κοινοβουλευτικής Δεξιάς-Κεντροδεξιάς, τόσο στο Λαϊκό Κόμμα όσο και στο αντίστοιχο των Φιλελευθέρων (βενιζελικοί) σε διάφορες περιστάσεις και καταστάσεις. Αυτή δε η πραγματικότητα εξηγεί και το γεγονός ότι την ίδια περίοδο αλλά και λίγο μεταγενέστερα, η οικειοποίηση όλων των βασικών ιδεολογικών μοτίβων του φασισμού από την αστική ελίτ και τα κεντρο-δεξιά πολιτικά κόμματα της δεν άφησε να δημιουργηθεί πολιτικός χώρος για την ανάπτυξη κανενός αυτόνομου φασιστικού κινήματος. Αυτό άρχισε να αλλάζει σταδιακά με την πραξικοπηματική υφαρπαγή της διακυβέρνησης από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου και σε γρήγορους ρυθμούς με την την εμφάνιση του δοσιλογικού κράτους (Ελληνική Πολιτεία) και τη συγκρότηση των Ταγμάτων Ασφαλείας για να συνεπικουρήσουν τις κατοχικές δυνάμεις στο έργο τους.

    Παρακάτω ένα πολύ ενδιαφέρον βιντεάκι στο youtube με τη γλαφυρά διδακτική εισήγηση του Σπύρου Μαρκέτου πάνω στο βιβλίο του ψυχίατρου Νίκου Μαρκέτου (καμία συγγένεια μεταξύ των δύο, απλή συνωνυμία) με τίτλο Ψυχολογία του φασισμού:

    Μέσα σε όλα τα γοητευτικά πραγματάκια που περιγράφει ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η κατακλείδα της παρέμβασής του:

    Είναι πολύ δύσκολο να κινητοποιηθείς ενάντια στο φασισμό από φιλελεύθερη σκοπιά, είναι πολύ δύσκολο να κόψεις το δρόμο για την εξάπλωση του φασισμού χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη.

    ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ, κακό ψόφο σε φιλελέδες και ναζί!

  46. Μαρία said

    44
    Το στέλνω στα μεζεδάκια.

  47. sarant said

    44-46 Τι το αξιομέζεδο υπάρχει;

    42 Έχεις ταλαντούχους φίλους 🙂

  48. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Γκρίζες Μέλισσες
    Αντρέι Κουρκοφ/εκδ. Καστανιώτη

    https://www.oneman.gr/entertainment/ta-kalitera-vivlia-pou-kikloforisan-ton-martio-2/

  49. MA said

    Καλησπέρα,

    Πολύ ενδιαφέρον άρθρο και ωραίες προτάσεις των σχολιαστών. Ευχαριστώ!

    Να προσθέσω:
    Οι ξένοι ανταποκριτές για τη Μικρασιατική Εκστρατεία — Τηλεγραφήματα 1921 ( Γραφείο τύπου του Υπουργείου Εξωτερικών, Αθήνα 1921), επανέκδοση από τις εκδόσεις Ραδάμανθυς

    Φοβάμαι, ταυρομάχε του Πέδρο Λεμεμπέλ
    (με φόντο την αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του Πινοσέτ, και την οργάνωσή της με τη βοήθεια ενός ερωτευμένου ομοφυλόφιλου, μια περιγραφή της χιλιανής κοινωνίας• η έμφαση βέβαια στους πιο αποκλεισμένους από τους αποκλεισμένους. Ξεχειλίζει τρυφερότητα και μου άφησε μια γλυκόπικρη αίσθηση) Στο επίμετρο πολλά στοιχεία για τον συγγραφέα και τα μεταφραστικά προβλήματα — φαντάζομαι θα είναι ενδιαφέρον και για τους μεταφραστές του ιστολογίου😊

    Η κραυγή των απόντων του Νίκου Ψιλάκη
    (αφήγηση από τους Βαλκανικούς μέχρι τη χούντα, με επίκεντρο την παράδοση και την αιχμαλωσία στο Γκέρλιτς του Δ Σώματος Στρατού, και πώς καταστράφηκαν ζωές για πολιτικούς και άλλους λόγους). Ο συγγραφέας βασίστηκε σε ημερολόγια στρατιωτών και αφηγήσεις συγγενών.

    Τι είναι ένας κάμπος της Νάσιας Διονυσίου
    (μέσω του ημερολογίου ενός κύπριου δημοσιογράφου διαβάζουμε για τα βρετανικά στρατόπεδα που «φιλοξένησαν» Εβραίους επιζήσαντες και για τις αντιδράσεις των ντόπιων)

    Ματούλα Μυλλέρου, πάροικος και παρεπίδημος του Δημήτρη Νόλλα
    (νουβέλα, ιστορία μιας ελληνογερμανίδας, που όντας συντηρητική ακολούθησε τους εξόριστους βασιλικούς στην Κορσική, έζησε τη δημοκρατία των Σοβιέτ στη Βαυαρία, στην οποία οφείλεται η μεταστροφή της γιατί με την επιστροφή της στην Ελλάδα ασχολείται ανιδιοτελώς με την εκπαίδευση των παιδιών των μικρασιατών προσφύγων)

    Για τη Μαρία, με την οποία διαβάζουμε πάλι το ίδιο βιβλίο συγχρόνως (εννοώ τις υιοθεσίες), τα προοδευτικά ζιζάνια επιτέλους αποκαταστάθηκαν. Το βιβλίο θα ενδιαφέρει και τον Παναγιώτη Κ.

    Ο Αλβανός έχει γράψει και για τους Σλαβόφωνους και πρόσφυγες στη Μακεδονία του μεσοπολέμου. Πολύ καλό επίσης. Κι αυτό για τον Παναγιώτη.

    Προσπάθησα να διαβάσω το τελευταίο του Σωτήρη Δημητρίου (Ουρανός απ άλλους τόπους), αλλά δεν τα κατάφερα. Θα έπρεπε να έχει βάλει ένα γλωσσάρι.

    Μου βγήκε σεντόνι, συγνώμη

    Καλό καλοκαίρι

  50. sarant said

    49 Ωραίες προτάσεις!

  51. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    49 >>Προσπάθησα να διαβάσω το τελευταίο του Σωτήρη Δημητρίου (Ουρανός απ άλλους τόπους), αλλά δεν τα κατάφερα. Θα έπρεπε να έχει βάλει ένα γλωσσάρι.
    Το διαβάζω πολύ αργά, μπρος πίσω , ακριβώς για τη γλώσσα που, δεν ξέρω πώς, νομίζω τα καταφέρνω πολύ καλά,στο νόημα και στον παλμό της λαλιάς και το απολαμβάνω γι΄αυτό. Έχω κολλήσει τώρα (στη μέση περίπου) στην ουσία της αφήγησης. Πού το πάει; Η γιαγιά των 100 χρόνων που αφηγείται προς τα πίσω, ξεκίνησε να βγάζει ένα μίσος προς συγκεκριμένη κατεύθυνση (απόλαυση η γλώσσα, κάτι μού εναντιώνεται όμως για τη μονομέρεια- προς το παρόν- αλλά πιστεύω πρόκειται για «κολπάκι» της δραματουργίας και παρακάτω θα «λογοτεχνίσει» τα γεγονότα απ΄όλες τις πλευρές).
    Το γλωσσάρι, όπως το νιώθω, δεν θα ήταν το κλειδί εξ ολοκλήρου. Κάπως πρέπει να μπεις, να «υφανθείς» μέσα στο «ρούχο» της ομιλίας, στον ελλειπτικό τρόπο με τα άλματα και τις εμβόλιμες αναστεναξιές-φράσεις(πχ ωρέ κόσμε) που περιέχουν (τα ίδια λόγια) πότε χολή και πότε περγέλασμα, πότε άλλο… Θέλει διαρκώς τεταμένες τις κεραίες να τσακώνεις με τί μονιάζει κάθε φορά ο αιωρούμενος λόγος, οι σφήνες, οι προυθύστερες αναφορές.
    Αγκαθερό αλλά απολαυστικό αν του πάρεις τη σκάρμη.

  52. sarant said

    51 Με δελεάζεις να το δοκιμάσω.

  53. Καλό καλοκαίρι λοιπόν!
    Εξαιρετική, ρέουσα, ενδιαφέρουσα Ρέα Γαλανάκη στο «Εμμανουήλ και Αικατερίνη» από τις εκδόσεις Καστανιώτη, η ζωή των γονιών της και η σχέση που είχε μαζί τους, και τελικά η σχέση που έχουμε όλοι μας με τους γονείς μας (ο πιο σκληρός αλλά και τρυφερός καθρέφτης της αυτογνωσίας μας, λέει η συγγραφέας).
    Πάλι κοντά στην Κρήτη: μια πλάγια περιγραφή στοιχείων της ζωής του Καζαντζάκη, το βιβλίο του Βαγγέλη Ραπτόπουλου «Ανέγγιχτη», από τις εκδόσεις Κέδρος.
    Εννιά χρόνια μετά τον θάνατο του παγκοσμίου φήμης μυθιστοριογράφου Αλέξανδρου Καστρινάκη, η πρώτη σύζυγός του αφηγείται την ιστορία του δεκαπενταετούς λευκού γάμου της με έναν άνθρωπο τόσο αφοσιωμένο στις πνευματικές και θρησκευτικές αναζητήσεις του, ώστε να την αφήσει ερωτικά ανέγγιχτη.
    Η αφήγηση της εγκαταλελειμμένης γυναίκας, που ξεκινάει το 1883 και φτάνει ως το 1966, σταθμεύοντας σε Κρήτη, Αθήνα, Βιέννη, Βερολίνο και αλλού, εξερευνά και όλες τις άλλες ερωτικές σχέσεις του πρώην άντρα της, καθώς και τις αντανακλάσεις τους στα πολυμεταφρασμένα έργα του, ορισμένα από τα οποία μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο ακόμα και από το Χόλιγουντ.
    Ένα ιστορικό μυθιστόρημα εμπνευσμένο από τη ζωή και το έργο του Νίκου Καζαντζάκη, συχνά πιστό αντίγραφό τους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου).

    Για όλους εσάς που σας αρέσουν τα βιβλία, διαβάστε τον «Πάπυρο» της Ισπανίδας Irene Vallejo από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Ένα συναρπαστικό ταξίδι στη ζωή του βιβλίου με την ελπίδα πως θα συνεχίσει να υπάρχει και να μας συντροφεύει.

  54. Πουλ-πουλ said

    49, 51, 52
    Το γλωσσάρι θα διέλυε το μυθιστόρημα. Αυτό που θα ήθελα, είναι μια πιο στρωτή αφήγηση. Αφού μας βάζει που μας βάζει ο χριστιανός σε μια λεξιλογική περιπέτεια, αντί να διευκολύνει τον αναγνώστη, περιπλέκει επί πλέον τα πράγματα με την γεμάτη υπονοούμενα ελλειπτική αφήγηση, τα μπρος-πίσω, τις νεφελώδεις συγγενικές σχέσεις….Μ’ αυτά κι αυτά το κείμενο καταντά κρυπτικό.

  55. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τρία βιβλία που πήρα μαζί μου στις διακοπές. Με βάση τη μικρή μου (επί της ουσίας) αναγνωστική πείρα, τα θεωρώ αριστουργήματα στο είδος τους.
    1:»Άπαντα τα πεζά» , του Μπρούνο Σουλτς, που ένας ναζί αξιωματικός τον συνάντησε στη γωνία ενός δρόμου της πόλης του, του Ντροχόμπιτς, τον πυροβόλησε και τον σκότωσε· γιατί αυτό κάνανε οι ναζί. Καθαρή λογοτεχνία που διαβάζεται λίγο-λίγο, κομμάτι-κομμάτι, ξανά και ξανά, για μια ζωή. Μετάφραση Αλεξάνδρας Ιωαννίδου.

    2:»Το μυθιστόρημα της Φεράρας» , 2 τόμοι, του Τζόρτζιο Μπασάνι. Μόλις κυκλοφόρησε, μεταφρασμένο για πρώτη φορά ολόκληρο, από τον Γιώργο Κεντρωτή. Η ζωή της εβραϊκής κοινότητας της Φεράρας (στην οποία ανήκε και ο συγγραφέας) στο πρώτο μισό του εικοστού αιώνα. Αποτελείται από 6 βιβλία, τα τέσσερα μυθιστορήματα, τα 2 με διηγήματα και προσωπικές ιστορίες.

    3:Πάπυρος. Η περιπέτεια του βιβλίου από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Συγγραφέας η Irene Vallejo, μεταφράστρια η Κλεοπάτρα Ελαιοτριβιάρη. Το διαβάζω τώρα και είναι απλώς εξαίσιο, μόνο αυτό λέω.

  56. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τα λινκ με τα βιβλία που προτείνω :
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789600363074-schulz-bruno-kastaniotis-apanta-ta-peza-sklirodeti-ekdosi-303084&ved=2ahUKEwjloOyLjfP4AhX5QfEDHa3cChcQFnoECAcQAQ&usg=AOvVaw3DLq2EchdHL7gsiTyk7py6
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789600123555-bassani-giorgio-gutenberg-to-muthistorima-tis-feraras-a-tomos-339274&ved=2ahUKEwjl9ZuEjPP4AhUrQ_EDHRhoB0kQFnoECA0QAQ&usg=AOvVaw0hbf9pokUNqnfjRB4yOXfF

    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789600123562-bassani-giorgio-gutenberg-to-muthistorima-tis-feraras-b-tomos-339278&ved=2ahUKEwjl9ZuEjPP4AhUrQ_EDHRhoB0kQFnoECA8QAQ&usg=AOvVaw3tOVGF0e5FoKYQvJPjtmPF

    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9786180328578-vallejo-irene-metaichmio-papuros-336304%3Futm_source%3Dbookpress%26utm_medium%3Dpost&ved=2ahUKEwjV1qeFkvP4AhVCQvEDHVirCRAQFnoECAgQAQ&usg=AOvVaw2OUl3YWJhnSEAHUIQx3FVB

  57. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    52, το αστείο είναι ότι στις δυο επόμενες σελίδες που διάβασα μετά, ξομπλιάζει εξ ίσου και την άλλη πλευρά, όπως φαντάστηκα ότι θα γίνει.
    Η ζωή, κυρίως η ζωή των γυναικών, τον ταραγμένο 20ο αιώνα, στη Μαυροήπειρο ή δολιο-΄Ηπειρο, που θα ΄λεγε η μπάμπω η αφηγήτρια.
    Λέω ξανά ότι αξίζει. Διατρέχει φτώχειες, ξενιτιές, θανατικά, εμφύλιο, είσαι ως αναγνώστης στη μαυρίλα, αγωνίζεσαι να τα βγάλεις πέρα και με τη γλώσσα, τσακ από απρόοπτη σφήνα, μια αποστροφή ντιπ σουρεάλ, γίνεται πίδακας γέλιου.

    53 Ναι! και της Γαλανάκη και της Μάρως Δούκα «Να ΄χα λέει μια τρομπέτα» κι αυτό μεταπλασμένη αυτοβιογραφία, στα υπόψη. Ποτέ δεν σε προδίδουν οι γραφές τους.

    56α Ωχ Γιάννη, ωραία που μου το θύμισες! το έχω, ίσα ένα -δυο κεφάλαια είχα διαβάσει μετά πλακώθηκε απ΄άλλα και ξεχάστηκε.

  58. Γιάννης Κουβάτσος said

  59. Γιάννης Κουβάτσος said

    49,51,52,54: Και γιατί να μπει κανείς σε τέτοιο βασανιστικό κόπο; Για να διαβάσει ένα μυθιστόρημα του Δημητρίου; Αξίζει τον κόπο; Να το κάνει κανείς για τον «Οδυσσέα» του Τζόις π.χ., οκ, αλλά για τον Δημητρίου;

  60. Μαρία said

    Ευχαριστούμε

  61. sarant said

    Ωραίες προτάσεις!

    55β Πολύ θα ήθελα να το διαβάσω, αν και είναι τεράστιο -αλλά, αν κατάλαβα καλά αυτό που λες, ειναι πολλά μυθιστορήματα με σχετική αυτοτέλεια.

  62. Γιάννης Κουβάτσος said

    61: Ναι, διαβάζονται και αυτοτελώς, αλλά καλύτερα τα μυθιστορήματα να διαβαστούν με τη σειρά που τα έγραψε ο συγγραφέας. Αλλά προτείνω τον «Πάπυρο» ανεπιφύλακτα.

  63. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    59. Σα να τρολάρεις μου φαίνεται 🙂 αλλά εγώ θα σου απαντήσω κανονικά.Για την ομορφιά τον διαβάζω, με χτυποκάρδι κάτι φορές,σκέψου.
    Αν άκουγες μια παλιά μπάμπω (ηπειρώτισσα στο προκείμενο, αλλά όχι μόνο, με όποια ντοπιολαλιά) να λέει για τη ζωή 80 χρόνια πίσω, δεν θα ήθελες με κάθε τρόπο να την καταλάβεις; Η ίδια η ιστορία του τόπου, με τους ανθρώπους, τα φυτά, τα ζώα*, την κοινωνική ζωή, είν΄ οι κουβέντες της, η Ελλάδα των χωριών, εδώ της ορεινής παραμεθορίου. Ύστερα ο Δημητρίου είναι σημαντικότατος, κι όχι επειδή το νομίζω εγώ :). Διασώζει έναν ολόκληρο κόσμο με τα γραπτά του. Δυο τουλάχιστον διηγήματά του έχουν γίνει ταινίες. Δεν συνεχίζω, για το συγκεκριμένο βιβλίο έλεγα και γιατί αν μ΄αρέσει π.χ. το Κουτσό του Κορτάσαρ (το πήρα στη νέα μετάφραση του Αχ. Κυριακίδη) να μη μ΄αρέσει και ο Δημητρίου που (βρίσκω ότι) με αφορά αμεσότερα κιόλας με την έννοια της ελληνικότητάς του.

    *ιδιαίτερα με τρελαίνουν οι ιστοριούλες, που κάνει ενδιάμεσα, απόλυτα δεμένες με την αφήγηση, κάποιων οικόσιτων ζώων εκεί, τότε.

  64. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    H “Οχυρά Θέσις Κρήτης” του Σταύρου Βλοντάκη
    Ένα Χρονικό της γερμανικής κατοχής στα Χανιά, από τον Οκτώβριο του 1944 ως τον Μάιο του 1945 και της αγγλογερμανικής κατοχής, από τον Μάιο ως τον Ιούλη του 1945.

  65. Έφη-Έφη και συνάδελφε Γιάννη Κουβάτσε, μια και σας πέτυχα, θυμάστε ένα βιβλίο για ψάρεμα που το είχε αναφέρει ο Κουβάτσος και η Έφη το βρήκε εξαιρετικό σε άλλη ανάρτηση; Αν καταλάβατε ποιο λέω, πέστε μου τον τίτλο και τον συγγραφέα. Ευχαριστίες 🙂

  66. # 65

    Αν θες βιβλίο να διαβάσεις αγνοησέ το, αν θες να μάθεις να ψαρεύεις θα βρεις σχεδόν τα πάντα εδώ : https://www.facebook.com/profile.php?id=100003825339621

  67. Γιάννης Κουβάτσος said

    65: «Μια ζωή ψαρεύοντας» του Ότα Πάβελ, Μαγδαληνή.

  68. Γιάννης Κουβάτσος said

    63: Δεν τρολάρω, αλλά κάποιοι συγγραφείς θεωρούν χρέος τους να βγάζουν την πίστη του αναγνώστη (😊), οπότε θα πρέπει να είναι μεγάλη η χάρη τους για να τους κάνουμε τέτοια χάρη. Άλλο Τζόις, Κορτάσαρ, Μπέκετ και οι αλλοι μεγάλοι της νεωτερικής γραφής και άλλο οι ελάσσονες. Να αφιερώσει κανείς πολύ χρόνο και κόπο σε ένα βιβλίο, σύμφωνοι, αλλά να αποζημιωθεί και αναλόγως ως αναγνώστης. Ως προς το συγκεκριμένο βιβλία, είχα άκουσει τον Δημητρίου να το μιλάει γι’ αυτό στο «Βιβλιοβούλιο» του καναλιού της Βουλής. Να πω την αλήθεια, προτιμώ τον Δημητρίου ως διηγηματογράφο. Το «Ντιαλιθ ιμ, Χριστάκη» με γοήτευσε.

  69. Γιάννης Κουβάτσος said

    65,67:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789605720186-ota-pavel-ikaros-mia-zoi-psareuontas-232506&ved=2ahUKEwjlwseF7fP4AhXVQvEDHRZnCrkQFnoECAwQAQ&usg=AOvVaw1kXfj_JgbeAqggxwJUIHPD

  70. sarant said

    Πω πω ωραίες προτάσεις!

  71. 66, 67,69
    Ευχαριστώ πολύ!
    Μπα δεν θα μάθω να ψαρεύω, μεγάλωσα πολύ για κάτι τέτοιο. Δώρο θέλω να το πάρω.

  72. MA said

    Εφη-Εφη, θα το ξαναπροσπαθήσω

  73. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μαγδαληνή, ναι, καλά που το θυμήθηκες κι αυτό. Μας το γνώρισε ο Γιάννης μου άρεσε πολύ και ήδη το χάρισα κι εγώ σε έφηβη, παρόλο που ο συγγραφέας αυτοκτόνησε (αναφέρεται ως στοιχείο της ζωής του και στα εξώφυλλα) αλλά κι απ την άλλη, ψάχνοντας είδα ότι στην πατρίδα του τον τιμούν πολύ κι έχουν μουσείο του στο χωριό του, δίπλα στο ποτάμι εκείνο που περιγράφει τις ιστορίες.

    Α! και πώς ξέχασα το υπέροχο βιβλίο
    Η νοσταλγία του Βαλέριαν Βρούμπελ
    (επίμετρο Θανάσης Καμπαγιάννης)

  74. Γιάννης Κουβάτσος said

    Να προσθέσω και το «Καιρός του σιγάν» του δικού μας Πάτρικ Λη-Φέρμορ. Για όσους αγαπούν την ταξιδιωτική λογοτεχνία και την υποβλητική ατμόσφαιρα των μοναστηριών. Πραγματικά ωραίο βιβλίο.
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9786180327465-leigh-fermor-patrick-metaichmio-kairos-tou-sigan-333152&ved=2ahUKEwj_r5vkqvT4AhUGQPEDHTeqBLYQFnoECAgQAQ&usg=AOvVaw0IAZpRsrvi975N0cJxaQfV

  75. Μαρία said

    Κι αυτό.

  76. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    75 Ναι! κοίτα που τα ξεχνάμε!

    72 ΜΑ, αν κολλήσεις καμιά ώρα, γράψε εδώ έστω μια φορά παράδειγμα τη φράση ,όχι για τη «μετάφραση» τώρε, αλλά πώς την αντιμετώπισα κι εγώ 🙂 . Τις φορές που κομπιάζω, τί λέει εδώ, το ξαναδιαβάζω, μπορεί και δυο και τρεις φορές, αλλά νιώθω τέτοια ευχαρίστηση, όταν δω να λάμπει, έτσι νιώθω, πως λάμπει μπρος στα μάτια μου, το νόημα. Σπαρτές λέξεις που δεν ξέρω, μπορεί και να μην τις έχω ακριβώς-ακριβώς αντιληφθεί από τα συμφραζόμενα αλλά είναι απ΄αυτές που δεν παίζουν ουσιώδη ρόλο.πχ. τώρα διαβάζω για τις ακουμπίστρες σελ.251(εδαφική αναφορά), πιστεύω θα είναι τα πεζούλια (φυσικά ή φτιαχτά από τους κατοίκους της υπαίθρου ανά διαστήματα στα μονοπάτια), αλλά κι αν είναι τίποτα απλώς βολικές εσοχές του εδάφους, τί πειράζει. Επίσης λέει στο ίδιο, «Πήγαινα τρεπελιές-τρεπελιές», φαντάστηκα τρεκλίζοντας (από την κακοτοπιά και το μεγάλο βάρος). Δεν ανέτρεξα σε λεξικό/γλωσσάρι να δω. Δεν είναι σημαντικό. Πιο πολύ ο έσω παλμός είναι το βασικό.

  77. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πώς ήταν το άρθρο που γράφαμε για τους 50 τρόπους να πεις για τη μισθοδοσία/πληρωμή ; Να προσθέσω μια έκφραση που βρήκα στο βιβλίο του Δημητρίου και είναι κι επίκαιρη μ΄έναν τρόπο. ‘Η κάνω λάθος και δεν είχαμε τέτοιο νήμα;
    Πού ΄σαι Γιάννη Ιατρού… 😦

  78. ΣΠ said

    77
    Έφη, αυτό εννοείς; https://sarantakos.wordpress.com/2018/10/05/money/

  79. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    78, Σ΄ευχαριστώ. Δεν είμαι σίγουρη ότι ταιριάζει.Για μηνιάτικο, μισθό, αμοιβή, πάει, αν και λεφτά υπονοούνται κι εδώ :
    «δεν ήταν σε θυρίδα τότες οι παπάδες. Ό,τι έδινε ο κόσμος» σελ.262 του βιβλίου.
    Δεν μισθοδοτούνταν από το κράτος τότε, εννοεί προφανώς.

  80. sarant said

    77-78-79 Κι εγώ πάντως αυτό θα έλεγα.

  81. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και μια που είδα τον Χριστόφορο Κάσδαγλη στο χτεσινό νήμα, θυμήθηκα το άκρως ενδιαφέρον και αξιανάγνωστο (ιδιως για όσους είναι περί τα 60,αλλά όχι μόνο) «1983»:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.ianos.gr/1983-0490204&ved=2ahUKEwjspurE1_X4AhVmQPEDHbnmCz4QFnoECBgQAQ&usg=AOvVaw294zSYIbZxOHq_AO_-Pkwr

  82. sarant said

    81 Δευτερώνω τους χαρακτηρισμούς για το 1983.

  83. 49.
    Θα άξιζε να τα διαβάσω όλα αυτά!
    Τον Λεμεμπέλ μόλις τον διάβασα. Όμορφη ιστορία. Χτίζεται μέσα από ζωντανές εικόνες, που συνθέτουν ένα σκηνικό κάπως αλμοδοβαρικό, έτσι όπως μπλέκει το ερωτικό με το κοινωνικοπολιτικό, αλλά πιο σκοτεινό και μπαρόκ και μελαγχολικό. Παράδειγμα, οι κούτες με το ύποπτο περιεχόμενο στολισμένες με τούλια, κρόσσια και φραμπαλάδες! Ιστορίες ετερόκλιτες που διασταυρώνονται τρυφερά και η ανάδυση της κοινωνικής συνείδησης στο σταυροδρόμι…
    Πολύ πιο ωραίο θα είναι, όμως, στα Ισπανικά ( σε κάποια σημεία η έκφραση είναι κάπως αφύσικη).

  84. Avonidas said

    Καλησπέρα.

    Καταθέτω τις εξαιρετικά αργοπορημένες βιβλιοφιλικές προτάσεις μου για το καλοκαίρι 🙂

    * Το Γκόλεμ και το Τζίνι, της Helen Wecker, ένα βιβλίο μαγικού ρεαλισμού, θα το έλεγα, που απόλαυσα εξαιρετικά. Το διάβασα στο αγγλικό πρωτότυπο, οπότε δεν μπορώ να εγγυηθώ για την ποιότητα της ελληνικής μετάφρασης.

    Δύο πλάσματα του μύθου, ένα γκόλεμ – μια γυναίκα πλασμένη από πηλό – κι ένα τζίνι – ένας άντρας από φωτιά, από την έρημο της Συρίας – συναντιούνται στη Νέα Υόρκη, στο γύρισμα του 19ου αιώνα. Δεν θέλω να σας αποκαλύψω περισσότερα 😉 αλλά μου άρεσε ιδιαίτερα το πάντρεμα της εβραϊκής και αραβικής μυθολογίας / λαογραφίας με σύγχρονους προβληματισμούς.

    * Η δεύτερη πρότασή μου είναι κάπως αντικανονική, αφορά ένα βιβλίο που απ’ όσο γνωρίζω δεν έχει μεταφραστεί ακόμα στα ελληνικά. Το προτείνω εν μέρει γιατί βρήκα το θέμα τρομερά ενδιαφέρον, και φαντάζομαι το ίδιο και κάμποσοι από το κοινό του ιστολογίου· και εν μέρει γιατί με τόσους επαγγελματίες μεταφραστές θαμώνες, έχω την ελπίδα ότι κάποιος θα ενδιαφερθεί να το μεταφράσει, ή να προτείνει τη δουλειά σε γνωστό του μεταφραστή 🙂

    Το A Line in the Sand του James Barr διηγείται γλαφυρά τη συναρπαστική όσο και αιματηρή ιστορία του πώς Βρετανία και Γαλλία αποφάσισαν, στις αρχές του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, να μοιράσουν (μυστικά) μεταξύ τους τη Μέση Ανατολή – τραβώντας μια γραμμή στο χάρτη από την Παλαιστίνη μέχρι το Κιρκούκ. Οι διπλωματικές και πολιτικές έριδες και δολοπλοκίες που ακολούθησαν, καθώς οι 2 μεγάλες δυνάμεις προσπαθούσαν να προσεταιριστούν, να ανταγωνιστούν ή να καταστείλουν τους ντόπιους πληθυσμούς – Άραβες και Εβραίους – περιγράφονται σε όλο τους το καιροσκοπικό και αμοραλιστικό «μεγαλείο» – και εξηγούν σε μεγάλο βαθμό πώς γεννήθηκαν και θέριεψαν οι έχθρες και τα μίση που ακόμη σήμερα ταλανίζουν αυτή τη (γειτονική μας) γωνιά του κόσμου.

  85. Avonidas said

    #84. Διορθώνω: Helen -> Helene Wecker

  86. […] Πρόσεξα με πολύ ενδιαφέρον τη συλλογή διηγημάτων Η λυκοχαβιά του Κώστα Μπαρμπάτση από τις εκδόσεις Κέδρος. Τα διηγήματα, με έντονη προφορικότητα, είναι γραμμένα στο ιδίωμα της Ηπείρου (ή του Ξηρόμερου), κάτι που λειτουργεί πολύ θετικά, με ιστορίες από Κατοχή, Εμφύλιο και τη μετανάστευση των πρώτων μεταπολεμικών δεκαετιών.Νίκος Σαραντάκος, 11/07/2022  […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: