Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

«Πρέπει να σου πω Σταυρούλα»: η γλώσσα των τηλεοπτικών ειδήσεων (Μια συνεργασία του Νίκου Νταή)

Posted by sarant στο 10 Αυγούστου, 2022


Δημοσιεύω σήμερα ένα άρθρο που μου έστειλε με μέιλ ο τακτικός αναγνώστης του ιστολογίου Νίκος Νταής, με θέμα τη γλώσσα των δελτίων ειδήσεων στην τηλεόραση.

Ο συγγραφέας, συνταξιούχος εδώ και λίγα χρόνια, είναι κλασικός φιλόλογος και ιστορικός,  με μάστερ κλασικών σπουδών από το πανεπιστήμιο του Τορόντο. Δίδαξε ιστορία στο Κολέγιο Αθηνών. 

Συχνά, οι τοποθετήσεις για τη «γλώσσα της τηλεόρασης» (ή «των δελτίων ειδήσεων» ή «των δημοσιογράφων της τηλεόρασης») που διαβάζουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και στον παραδοσιακό τύπο, δεν είναι παρά μια σταχυολόγηση γραμματικών και συντακτικών λαθών (και «λαθών»). Ευτυχώς, ο Ν. Νταής στο σύντομο άρθρο του δεν αρκείται σε αυτή την πλευρά. 

Κάποια δικά μου σχόλια βρίσκονται σε [αγκύλες].

«Πρέπει να σου πω Σταυρούλα»: η γλώσσα των τηλεοπτικών ειδήσεων.

Οι εκφωνητές κι ανταποκριτές των ειδήσεων έχουν δημιουργήσει μια ελληνική σχολή, που παρουσιάζει αρκετή ομοιογένεια ανάμεσα σε διαφορετικά κανάλια. Ας δούμε τους κανόνες της παράξενης δεοντολογίας τους, όπως φανερώνεται στα δελτία ειδήσεων.

  1. Αν είσαι ανταποκριτής, μην απευθύνεσαι στο κοινό αλλά στην κεντρική παρουσιάστρια ή παρουσιαστή και προσποιήσου ότι την/τον πληροφορείς από πρώτο χέρι για ό,τι έχει συμβεί, έστω κι αν λόγω θέσης εκείνη ή εκείνος ξέρει τα πάντα.
  2. Αυτό το μικρό θέατρο σού δίνει τη δυνατότητα να μετατρέψεις τις κύριες προτάσεις, που κανονικά θα χρησιμοποιούσες για να παρουσιάσεις γεγονότα, σε προτάσεις ειδικές: «πρέπει να σου πω Σταυρούλα ότι, πρέπει να αναφέρω Γιώργο ότι, θέλω να τονίσω Αντριάνα ότι, οφείλω να παρατηρήσω Εύα, είμαι υποχρεωμένος να επισημάνω Σία, πρέπει να υπογραμμίσω Αντώνη, πρέπει να πούμε, να πούμε…». Μ’ αυτό τον τρόπο προβάλλεις τον εαυτό σου και δίνεις έμφαση στις αποκαλύψεις σου, ακόμα κι αν είναι τελείως ασήμαντες.
  3. Μην στενοχωριέσαι όταν η κεντρική παρουσιάστρια ή παρουσιαστής ξεστομίζει τη δική σου είδηση πριν την πεις εσύ ή σε διακόπτει άγαρμπα, όπως συνηθίζεται στην Ελλάδα. Πες: «έτσι ακριβώς είναι Σταυρούλα, έχεις δίκιο Εύα, όπως τα λες είναι Σία». [Εμένα πάντως με εκνευρίζει φοβερά όταν η κεντρική παρουσιάστρια ή ο κεντρικός παρουσιαστής διακόπτουν εντελώς άγαρμπα τον δημοσιογράφο]
  4. Οι ανταποκρίσεις σου να έχουν συναίσθημα και λογοτεχνική αξία. Κάθε θάνατος να είναι «τραγικός», κάθε έγκλημα «φρικτό». Μη λες ότι αυτό έγινε, αλλά «συγκλονίζει ή συγκινεί βαθύτατα το…», «τραγικό παιγνίδι έπαιξε η μοίρα…». Μη λες ότι κάποιος πέθανε αλλά «έσβησε ή άφησε την τελευταία του πνοή»∙ όχι βρήκαν το σώμα νεκρό αλλά «βρήκαν την άτυχη γυναίκα σε λίμνη αίματος». Μη λες το αυτοκίνητο ή το κτίσμα καταστράφηκε αλλά «μετατράπηκε σε άμορφη μάζα σιδηρικών ή σε βομβαρδισμένο τοπίο», όχι έπιασε φωτιά αλλά «πύρινη λαίλαπα ή πύρινος εφιάλτης κατακαίει αλύπητα στο πέρασμά της», όχι κάηκαν σπίτια αλλά «παραδόθηκαν στις φλόγες ή έγιναν στάχτη»∙ όχι οι δρόμοι και οι πλατείες πλημμύρισαν αλλά «μετατράπηκαν κυριολεκτικά σε ορμητικά ποτάμια και λίμνες», όχι οι άνθρωποι έπαθαν μεγάλες ζημιές αλλά «μετρούν τις πληγές τους», όχι έγινε μεγάλη καταστροφή αλλά «βιβλική καταστροφή, κόλαση του Δάντη».

Μη λες η βουλή ψήφισε αλλά «άναψε το πράσινο φως»∙ όχι οι επιστήμονες προειδοποιούν αλλά «κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου»∙ όχι αυτό προκάλεσε έκπληξη αλλά «ήταν κεραυνός εν αιθρία». Μη λες αυτός διαφώνησε αλλά «έδωσε χαστούκι», όχι ο νόμος απαγορεύει αλλά «βάζει φρένο» κα. Αν σου δοθεί η ευκαιρία, δείξε και την ευσέβειά σου: «άγιο είχαν ή από θαύμα σώθηκαν οι δύο κοπέλες που…» [Για το κλισεδολόγιο των δελτίων ειδήσεων θα μπορούσε να γραφτεί άρθρο -βέβαια, έχουν και τα κλισέ τη θέση τους, με μέτρο]

  1. Μολονότι οι θεατές πιστεύουν όσα λες, μην τσιγκουνεύεσαι τα επιρρήματα εντυπωσιασμού γιατί είναι το αλατοπίπερο της είδησης: «πραγματικά συγκλονίζει το δράμα…», «ράγισαν κυριολεκτικά οι καρδιές στην κηδεία…» (έστω κι αν εννοείς «μεταφορικά»). Οι καλοί δημοσιογράφοι φτάνουν μέχρι τα δεκαπέντε «πραγματικά/ κυριολεκτικά/ ουσιαστικά/και βέβαια» σε μια σύντομη ανταπόκριση.
  2. Χώνε όσο συχνότερα μπορείς το επίρρημα «ουσιαστικά» ή «στην ουσία»∙ δίνει στο λόγο σου εμβρίθεια και κύρος. Μη σε νοιάζει διόλου ότι το επίρρημα χρησιμοποιείται μόνο για να δείξει λογικό συμπέρασμα∙ ακόμη και πανεπιστημιακοί το χρησιμοποιούν ρητορικά και αδιαφόρετα.
  3. Μεταχειρίσου λόγιες φράσεις για να δείξεις το γλωσσικό σου επίπεδο: «οι ψυχολόγοι παράσχουν βοήθεια», «επίγειες δυνάμεις συνδράμουν». Αν σου πουν ότι αυτά είναι γραμματικά λάθη, αγνόησέ τους: κι άλλοι γύρω έτσι τα λένε. Μη χρησιμοποιείς τα ρήματα διαλέγω και προτιμώ∙ είναι προϊστορικά. Επίλεξε το «επιλέγω». Μη λες η συνεδρίαση συνεχίζεται αλλά «εξελίσσεται ή είναι σε εξέλιξη». Ακόμα κι η βροχή ή η λιακάδα «είναι σε εξέλιξη».
  4. Δώσε ζωντάνια στο λόγο σου, δείξου μοντέρνος κι αντισυμβατικός. Πες: «συμπληρώνεται το παζλ», «το κερασάκι στην τούρτα ήταν…», «στον αέρα η πρώτη κατοικία», «οι τράπεζες βάζουν τρικλοποδιά», «κλείδωσαν τα μέτρα», «κατέβασαν ρολά οι…», «στα κάγκελα οι…», «σε θρίλερ εξελίσσεται», «η κατάσταση είναι εξίσωση ή γρίφος για γερούς λύτες», «παίζεται πολεμικό πόκερ μεταξύ…», «την είδε παράξενα ο πρόεδρος της κομισιόν» κα.
  5. Για να δείξεις ότι έχεις κάνει έρευνα και διασταυρώσει πληροφορίες κι εξακριβώσει τα στοιχεία σου, βάλε ένα-δυο περαστικούς να πουν τι άκουσαν από κάποιον που κάτι πήρε τ’ αυτί του στη γειτονιά. Δεν είν’ ανάγκη να είναι αυτόπτες μάρτυρες, η ζωντάνια της ανταπόκρισης μετράει. Μην τους ρωτάς τι είδαν, αλλά πίεσέ τους πολύ να πουν πώς αισθάνονται.
  6. Τα μάτια σου δεκατέσσερα με τους πολιτικούς και τα κόμματα. Να μεταφέρεις αυτούσια τα λόγια τους, λέγοντας πάντα «είπε ή δήλωσε χαρακτηριστικά» (έστω κι αν αυτό το επίρρημα αναφέρεται σ’ ένα διαρκές γνώρισμα ενός ανθρώπου), για να τους κολακέψεις. Μη διανοηθείς να τους κρίνεις δημόσια, γιατί έχουν τη δύναμη να σε ρίξουν στο περιθώριο, τώρα ή στο μέλλον όταν γίνουν κυβέρνηση.
  7. Μην ανησυχείς αν χάνεις συχνά τα λόγια σου, αν δε σου βγαίνει όπως το ξεκίνησες και το πιάνεις απ’ την αρχή, αν κάνεις χάσματα, αν επαναλαμβάνεσαι ή απλώνεσαι σε ανούσιες λεπτομέρειες και σε κόβει ο κεντρικός παρουσιαστής. Τα ίδια προβλήματα έχουν αρκετοί συνάδελφοί σου. Τα ελληνικά κανάλια δεν είναι καλορυθμισμένες μηχανές όπως το BBC, το CNN και η DW, όπου οι δημοσιογράφοι μιλούν σε συνεχή λόγο, με καλή διατύπωση και σύνταξη, είτε ερευνούν ένα γεγονός, είτε αναλύουν κριτικά μια κατάσταση απαντώντας σε μια σειρά δύσκολων ερωτήσεων, πάντα μέσα σε χρόνο κανονισμένο από πριν. Δεν είναι BBC, όπου για παράδειγμα οι δημοσιογράφοι συγκεντρώνουν με προσοχή το αποδεικτικό υλικό για να εντοπίσουν αυτουργούς και βαρβαρότητες στον πόλεμο της Ουκρανίας, χωρίς αισθηματολογίες και μελοδραματισμούς. Ναι, η ΕΡΤ δε θα γίνει ανεξάρτητη όπως το BBC. Σύμφωνα με την αξιολόγηση των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα (RSF.org), η Ελλάδα είναι στην 108η θέση ανάμεσα σε 180 χώρες και τελευταία στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
  8. Δείχνε αυτοπεποίθηση και βάζε διαρκώς συνδετικά επιρρήματα στο λόγο σου, κι ας είναι τελείως περιττά: «κατ’ αρχάς/κατ’ αρχήν, στη συνέχεια, από κει και πέρα, όσον αφορά, και βέβαια». Χρησιμοποίησε άφθονους εναντιωματικούς συνδέσμους: «όμως, ωστόσο, ωστόσο όμως», ακόμα κι όταν τους μεταχειρίζεσαι σα συμπλεκτικούς και δεν εκφράζεις καμιά λογική αντίθεση.

………………………………………………………………………………………………….

Το συμπέρασμα είναι ότι οι Έλληνες εκφωνητές των ειδήσεων έχουν διαμορφώσει μια γλώσσα εντυπωσιασμού με άφθονα λάθη: συντακτικά, γραμματικά, εκφραστικά, αισθητικά. Πολλοί φαίνονται εξίσου ανεπαρκείς και στην ουσία της δουλειάς τους: μεταδίνουν τα γεγονότα χωρίς σοβαρή έρευνα, χωρίς κρίση κι ερμηνεία. Μεταδίνουν πολιτικές ανακοινώσεις με στόμφο, σα φερέφωνα πολιτικών και κομμάτων. Με ποιες διαδικασίες αξιολογούνται και προσλαμβάνονται άνθρωποι που χάνουν τα λόγια τους και δεν μπορούν να προετοιμάσουν μια προφορική παρέμβαση λίγων λεπτών; Γιατί οι δημοσιογράφοι μας δε διδάσκονται από τα καλά ξένα κανάλια;

Η καλή διατύπωση είναι αποτέλεσμα της καλής και ελεύθερης δημοσιογραφίας, η κακή διατύπωση αποτέλεσμα της κακής και ανελεύθερης. Οι καλοί ανταποκριτές προσπαθούν να διαπιστώσουν τι ακριβώς έγινε, να το τοποθετήσουν σ’ ένα προϋπάρχον πλαίσιο, να ερευνήσουν αίτια και πιθανά αποτελέσματα, να θέσουν ερωτήματα και να προβληματίσουν. Είναι άνθρωποι με αυτόνομη, αδέσμευτη και καλλιεργημένη σκέψη, γι’ αυτό διαθέτουν αυτόνομη και σκεπτόμενη γλωσσική διατύπωση. Αντίθετα όσοι θέλουν απλώς να εντυπωσιάσουν τον ακροατή και να ξεσηκώσουν το συναίσθημά του, καταφεύγουν στη μελοδραματική μπουρδογλώσσα που συνδυάζει λόγιες με αγοραίες φράσεις, υπερβολές με εκφραστικά λάθη.

Η προχειρότητα συνοδεύεται από στόμφο. Είναι «η ροπή μας προς την επιφανειακή ρητορεία, αυτή τη λοιμική», όπως παρατήρησε ο Γιώργος Σεφέρης σε ένα από τα εξαιρετικά δοκίμιά του (Η Γλώσσα στην Ποίησή μας, Δοκιμές 2ος τόμος). Οι ρίζες αυτής της τάσης βρίσκονται στην αρχαία ρητορική, που νίκησε τη φιλοσοφία (ο πλατωνικός Φαίδρος είναι συγκλονιστικό κείμενο πάνω στη μάχη αυτή) και επέβαλε την κυριαρχία της, έως την αναγέννηση της φιλοσοφίας στα νεότερα χρόνια και την επικράτηση της επιστημονικής μεθόδου. Δυστυχώς η κριτική μέθοδος δεν έχει έρθει ακόμη σα γενικευμένος θεσμός στην εκπαιδευτική και κοινωνική πραγματικότητα της Ελλάδας. Η μεγάλη έκταση της αποστήθισης και της ανερμάτιστης ρητορείας στα σχολεία και τα πανεπιστήμια το αποδείχνει.

Είναι φανερό ότι οι ανταποκριτές πρέπει να απευθύνονται στο κοινό και να σταματήσουν το θέατρο∙ να εγκαταλείψουν τη γλώσσα της φιγούρας και τα «να πούμε», να προβληματιστούν πάνω στη μέθοδο και το σκοπό της δουλειάς τους, να διεκδικήσουν την ανεξαρτησία τους. Υπάρχουν θετικά σημάδια. Μερικοί προτιμούν απλότητα και ουσία. Κάποιοι ετοιμάζουν από πριν τον ολιγόλεπτο λόγο τους, για να έχει ροή και αρτιότητα∙ δεν είναι δα και δύσκολο. Ελπίζω πως κάποιοι άλλοι παρακολουθούν συστηματικά τα καλά ξένα κανάλια.

Νίκος Νταής, Αύγουστος 2022.

Advertisement

94 Σχόλια προς “«Πρέπει να σου πω Σταυρούλα»: η γλώσσα των τηλεοπτικών ειδήσεων (Μια συνεργασία του Νίκου Νταή)”

  1. Καλό αλλά δείχνει πολλή εχθρότητα για τον κόσμο της TV. Καλημέρες.

  2. Aghapi D said

    1 Εχθρότητα;
    Αντικειμενικό – λίγο πολύ, τουλάχιστον 🙂 – το βρίσκω

    Καλημέρα

  3. @ 2 Aghapi D

    Αντικειμενικό και ακριβέστατο.

  4. «Όπως είπε και εσύ, Σία, (Σταυρούλα,Πέτρο,Γιάννη κλπ)»
    «Άααααα, Έεεεεε…»

  5. Πέπε said

    Καλημέρα.

    Ωραίος ο Ν. Νταής!

    > πρέπει να σου πω Σταυρούλα ότι, πρέπει να αναφέρω Γιώργο ότι, θέλω να τονίσω Αντριάνα ότι…
    Παιδιά, αν γινόμαστε αδιάκριτοι να φύγουμε να τα πείτε με την ησυχία σας.

    > όχι αυτό προκάλεσε έκπληξη αλλά «ήταν κεραυνός εν αιθρία». Μη λες αυτός διαφώνησε αλλά «έδωσε χαστούκι»…
    Όχι «λάθος» αλλά ουρανομήκης γκάφα που σε διασύρει στο πανελλήνιο και σε κατακρημνίζει στην κλίμακα της Αλέξαινας

    > την είδε παράξενα ο πρόεδρος της κομισιόν
    Κι αυτό έχει ειπωθεί; Υπερβολικό το βρίσκω.

    Όμως με αφήνει κάπως επιφυλακτικό η διαπίστωση ότι αυτό συμβαίνει σε όλα τα ελληνικά κανάλια και μόνο στα ελληνικά. Δεν υπάρχει ούτε ένας που να εκφράζει μια κάπως πιο δομημένη σκέψη στον αέρα; Και ούτε ένας εκτός ελληνικών καναλιών που να κάνει όλα αυτά που λέει το άρθρο; Στο BBC μπορεί όχι, αλλά τι διάβολο, σ’ όλη την υφήλιο κανείς άλλος δε σκέφτηκε π.χ. να πουλήσει δράμα ή θρίλερ για την ακροαματικότητα; «Μόνο στην Ελλάδα»;

    Πρέπει επίσης να σου πω, Σταυρούλα, ότι η προτελευταία παράγραφος, με Σεφέρη, Φαίδρο, χρόνιες κακοδαιμονίες της εκπαίδευσης κλπ. μου το χαλάει λίγο. Ήμασταν στο σημείο όπου με λίγο χιούμορ καταδεικνύεται κάτι που ο καθένας βλέπει μπροστά στα μάτια του εκατό φορές τη μέρα και μπορεί να μην το έχει προσέξει, και ξαφνικά το γυρίζουμε στο περισπούδαστο για να προσδώσουμε κύρος στον λόγο μας. Γιατί, το χιούμορ αφαιρεί κύρος;

  6. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Καλημέρα!

    Επίσης η «Σταυρούλα» πλαταγίζει τη γλώσσα της κατά απαράδεκτο (για γυναίκα ή για άντρα) τρόπο, θέλοντας να προσδώσει βαρύτητα στα σοφά (της) που θα ακολουθήσουν.
    Η ίδια «Σταυρούλα», που παρουσίαζε τα στατιστικά της κόβιντ, κάθε απόγευμα στις έξι, αποκαλούσε τον κατά περίπτωση γιατρό που μας αποκάλυπτε τις φριχτές αλήθειες «γιατρέ μου». Κατά το «στρατηγέ μου», υποθέτω.
    Στη «Σταυρούλα» αρέσει να διακόπτει τον διπλωματικό της συντάκτη με ένα από καρδιάς «Πιέρο». Τής φαίνεται, οπωσδήποτε, ιδιαίτερο, κομψό, και ενός επιπέδου, που δεν χωρούνε αμφισβήτηση. Όσο πιο πολλές φορές διακόψουμε τον Πιέρο, τόσο καλύτερα.

    Γιατί η «Σταυρούλα» είναι θεσμός.
    Όπως και η «Σία» (αυτή κι αν είναι!)
    Όπως ο Αντώνης, ο Νίκος κι Κράπτφ
    ξανάσμιξαν πάλι και φτιάξανε τραστ.

  7. ΘΝΣ said

    Νομιζω οτι η σχολη που αντιγραφουν οι δημοσιοκαφροι μας ξεκινησε με τις ζωντανες περιγραφες του CNN απο το Ιρακ το 1990 κυριως με τη Christiane Amanpour και τις τεχνικες εμμεσου διαλογου με το κοντρολ που καθιερωσε.

  8. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και τις εύστοχες παρατηρήσεις.

    6 Ακριβώς, αυτή κι αν είναι

    7 Μπορεί και να έχετε δικιο

  9. Σχετικά με το 6 του άρθρου, το χειρότερο είναι ότι εκεί που εννοούν «ουσιαστικά» ή «στην ουσία» συνήθως λένε επί της ουσίας. − Σπας τηλεόραση!

    Όσον αφορά δε το 2 και το 10, όπου εμπλέκεται και η χρήση του πλάγιου λόγου, απλά σηκώνω τα χέρια ψηλά. Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τον σύνδεσμο «ότι» χωρίς να προσαρμόζουν αντωνυμίες και ρηματικές καταλήξεις ανάλογα! Έτσι έχουμε το κωμικοτραγικό φαινόμενο, δημοσιογράφοι να μεταφέρουν δηλώσεις πολιτικών με το εξωφρενικό «είπε ότι εγώ», δημιουργώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο εντελώς αναίτια και αδικαιολόγητα σύγχυση για το ποιος εννοείται εδώ:

    Υπουργός: «Δεν έχω καμία σχέση με την υπόθεση.»

    Δημοσιογράφος: «Ο υπουργός δήλωσε ότι εγώ δεν έχω καμία σχέση με την υπόθεση.»

    Τώρα μπορεί μεν η σύγχυση αυτή να είναι στιγμιαία, αφού από τα συμφραζόμενα συνήθως −αλλά όχι πάντα− μπορεί να συναχθεί αν το «εγώ» αναφέρεται στον αρχικό ομιλητή ή στο άτομο που μεταφέρει τον λόγο, το θεωρώ όμως αδιανόητο να χρειάζεται η καταφυγή στα συμφραζόμενα για κάτι τόσο απλό και στοιχειώδες που μαθαίνει κανείς ήδη από την Γ´ Δημοτικού…

  10. Πουλ-πουλ said

    Καλημέρα
    Διαβάζουν τη δήλωση ενός πολιτικού, και μετά την αναμεταδίδουν αυτούσια δια ζώσης. Και επειδή ο τηλεοπτικός χρόνος είναι πανάκριβος για τους παρακατιανούς, κόβουν τον ανταποκριτή στη μέση της φράσης. Λένε την είδηση για μια φωτιά στην Άνω Ποταμιά χωρίς ένα χάρτη, λες και όλοι είμαστε μετεσάρκωνση του Χούμπολτ.

  11. ΓΤ said

    «Να βάλουμε μια άνω τελεία».

  12. sarant said

    10 Eύστοχο!

    11 Ναι, έπρεπε να αναφέρεται στο άρθρο.

  13. atheofobos said

    Οι παρατηρήσεις του είναι απόλυτα σωστές και μου ανάβουν τα λαμπάκια όταν η κεντρική παρουσιάστρια ή παρουσιαστής ξεστομίζει τη είδηση που θα πει ο ανταποκριτής πριν την πει αυτός.
    Μια προσωπική παρατήρηση είναι ότι οι έμπειροι ανταποκριτές επειδή ξέρουν ότι πολλές φορές ο κεντρικός παρουσιαστής τους διακόπτει, φροντίζουν ο λόγος τους να είναι χειμαρρώδης και συνεχής.
    Τέλος είναι άκρως εκνευριστικό το γεγονός ότι όταν ένα κανάλι έχει στείλει κάποιο δικό του με λινκ θεωρεί υποχρέωση του να γίνει σύνδεση μαζί του και ας μην έχει αυτός τίποτα νέο να μεταδώσει!
    Είχα εκφράσει στο παρελθόν την συμπάθεια μου στην Λιδα Μπόλλα την οποία την είχαν στήσει έξω από το Ωνάσειο όταν νοσηλευόταν ο Ανδρέας.
    Έγραφα σχετικά:
    Την κοπέλα αυτή την είχα στην καρδιά μου από την εποχή του Ωνασείου.
    Το ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ την είχε τότε στήσει έξω από το Ωνάσειο ,ώστε να μπορέσει να μεταδώσει ότι νεότερο υπήρχε σχετικά με τον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου που νοσηλευόταν εκεί.
    Προφανώς ο σταθμός θα ήθελε να έχει την πρωτιά όταν ο Ανδρέας αποδημούσε είς Κύριον αλλά αυτός δεν τους έκανε την χάρη!
    Νοσηλεύτηκε για 123 μέρες στο Ωνάσειο και πέθανε τελικά στο σπίτι του αφού εν τω μεταξύ είχε πλέον παραιτηθεί από πρωθυπουργός.
    Η ταλαίπωρη Λίδα Μπόλα είχε ξεροσταλιάσει απ΄ έξω από αυτό και σε κάθε σύνδεση που γινόταν στις ειδήσεις, κάθε λίγο για να μην μένει και σε αχρηστία και το link που είχαν στήσει ,έβγαινε στο ραδιόφωνο και έλεγε ότι η κατάσταση είναι σταθερή και δεν έχουμε να σας πούμε κάτι καινούργιο !
    Την είχε λυπηθεί από τότε η ψυχή μου, και έτσι θυμάμαι το όνομα της από τις πολλές φορές που το είχα ακούσει, παραμένοντας σαν βράχος ακλόνητος εκεί με το μαρκούτσι έτοιμο στο χέρι, και έτσι χωρίς να την ξέρω, την είχα συμπαθήσει για την ταλαιπωρία που τράβαγε τόσες πολλές μέρες οπότε σήμερα που την είδα στην τηλεόραση αισθάνθηκα ότι ήρθε πλέον η δικαίωση της.
    Ν΄ ασαι καλά κορίτσι μου!
    ΠΕΡΙ ΘΕΑΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΑΚΡΟΑΜΑΤΩΝ ΠΑΛΑΙΩΝ ΚΑΙ ΝΕΩΝ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2010/08/blog-post.html

  14. Πουλ-πουλ said

    10.
    μετενσάρκωση, ήθελα να πω.

  15. Ηλίας Φωλιάς said

    Καλημέρα στην παρέα. Πολύ εύστοχα τα σχόλια του κ. Νταή και η όλη ανάρτηση. Επειδή έχω επιλέξει να μη βλέπω ειδήσεις από τηλεόραση, όταν κάποιες φορές έχω την ατυχία να σκοντάψω σε ανοιχτή συσκευή, με απωθεί η γελοιότητα του όλου σκηνικού. Πριν από πολλά χρόνια που παρακολουθούσα ειδήσεις το όλο σκηνικό δε μου φαινόταν τόσο χάλια. Ή λειτουργούσε καλά ο Μιθριδατισμός των μικρών καθημερινών δόσεων ή πραγματικά ο τρόπος παρουσίασης των ειδήσεων γίνεται όλο και πιο γελοίος.

  16. Αντώνης said

    Τεράστιο θέμα, πού ν’ αρχίσει κανείς και πού να τελειώσει.
    Η καλή διατύπωση δεν είναι μόνον «αποτέλεσμα καλής και ελεύθερης δημοσιογραφίας». Είναι πρωτίστως προϊόν γλωσσικής κουλτούρας· παρακολουθώντας ξένα τηλεοπτικά κανάλια (αγγλικά, γαλλικά) θαυμάζω την ευχέρεια και την ακρίβεια με την οποία εκφράζονται οι κοινοί άνθρωποι (για τους δημοσιογράφους θα έπρεπε να είναι αυτονόητο) των οποίων τη γνώμη ζητά ο δημοσιογράφος. Άλλωστε, παρόμοια φαινόμενα βαρβαρισμών και σολοικισμών συναντάμε συχνότατα και στον Τύπο όπου, διάβολε, ο δημοσιογράφος έχει τη δυνατότητα να ξαναδιαβάσει το γραφτό του πριν το δώσει να τυπωθεί.
    Μιας και πιάσαμε την ελληνική δημοσιογραφία, ας βγάλω το άχτι μου: Ένα φαινόμενο που το θεωρώ απαράδεκτο είναι η παντελής έλλειψη context. Άρθρα/ανταποκρίσεις που αρχίζουν με φράσεις όπως «Για την γνωστή υπόθεση …», «Απαντώντας στις (γνωστές/προκλητικές/αβάσιμες) δηλώσεις του κ. Ταδόπουλου …» κάνουν την ενημέρωση απροσπέλαστη για όσους δεν έχουν παρακολουθήσει την εξέλιξη της συγκεκριμένης υπόθεσης.
    And last but not least, βρίσκω αντιδεολογικό το ανακάτεμα ειδήσεων και σχολίων μέσα στο ίδιο άρθρο, όπως παραπάνω τον χαρακτηρισμό των δηλώσεων του κ. Ταδόπουλου ως προκλητικών ή αβάσιμων· η είδηση θα έπρεπε να μεταφέρει απλώς τα βασικά σημεία της δήλωσης· η θέση του χαρακτηρισμού και του σχολιασμού των δηλώσεων είναι σε άρθρο op-ed.
    Ζητώ συγγνώμη για το μακρυνάρι.

  17. Δεν ξέρω αν ειπώθηκε πως απαγορεύεται δια ροπάλου στην TV να προσφωνήσουν πανεπιστημιακό με το ονοματεπώνυμό του. Πάντα «κύριε καθηγητά».

  18. Πάνος με πεζά said

    Πολύ καλό άρθρο !
    Φυσικά, ο συνομιλών με τον παρουσιαστή είναι πάντα «καλός συνάδελφος», καθόσον οι κακοί είναι στη φυλακή, και επίσης «έχει τις λεπτομέρειες». Επιτατικά δε, αφού ο παρουσιαστής έχει εισαγάγει το θέμα, του πετάει κι ένα «Είναι έτσι, Γιώργο Παππού;» (σχολή Στραβελάκη).

    Eπίσης εξ αφορμής του άρθρου, ας βγάλω και το απωθημένο μου για τις αντικειμενο-εναρκτήριες και κατηγορουμενο-εναρκτήριες προτάσεις, μια νέα πραγματική μάστιγα… Και εξηγούμαι :

    – Την πλήρη αντίθεσή του στα σχέδια επεκτατικής πολιτικής πέραν του ορίου των οκτώ μιλίων …. (και περιμένεις το ρήμα της πρότασης, μετά από καμιά πενηνταριά λέξεις)
    – Να μην επιτρέψει με κανένα τρόπο την επέκταση των γεωτρήσεων πέραν των ορίων της Κυπριακής ΑΟΖ παρά τις νέες τουρκικές προκλήσεις… (το ίδιο)

  19. Πάνος με πεζά said

    Μερικές ακόμα κλισεδούρες :
    Μια δυσάρεστη έκληξη περίμενε … / Αντιμέτωποι με έναν απρόσμενο επισκέπτη βρέθηκαν … / Τρόμος για χιλιάδες εκδρομείς…

  20. sarant said

    Ωραίες παρατηρήσεις!

  21. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Διεγράφη ο Μπογδάνος απ’ τον Τζήμερο.
    («Τι ζούμε, ρε!»).

  22. Πάνος με πεζά said

    Και φυσικά, οι ανακουφιστικές κλισεδούρες :΅
    Τέλος στην καθημερινή ταλαιπωρία χιλιάδων … αναμένεται να … / Το νέο πρόσωπο τ… αναμένεται να παρουσιάσει … / Αλλάζουν όλα στους προσεχείς μήνες στ… / Ένα μακροχρόνιο πρόβλημα βρίσκει τη λύση του …

  23. Πουλ-πουλ said

    Με το πρώτο φως της ημέρας, το «πολύ» απέθανε, ανέτειλε όμως ένα ολόλαμπρο «ιδιαίτερα».

  24. ΓΤ said

    Για να μη μιλήσουμε για γλώσσα Γιώργου Τσελίκα και τα… φοβερά ρεπορτάζ του από ψαραγορά Μενιδίου

  25. LandS said

    Κάτι που μάλλον ξέφυγε.
    Δεν ενδιαφέρει το γεγονός το ίδιο, η είδηση είναι τι λέει ο τάδε για το τι σημαίνει το γεγονός.
    Αμ η φόρμα, ανακοίνωση από τον κεντρικό ότι ο τάδε έκανε δήλωση με το και το περιεχόμενο, πάσα στον ρεπόρτερ να μας πει το το και το περιεχόμενο για να κλείσει με τη μσγνητοσκοπημενη δήλωση του τάδε.

  26. ΓΤ said

    @21

    Σειρά έχουν να βγάλουν τα τζίφλια τους ο Μπρόεδρος με τον Φαήλο…

  27. LandS said

    Και λίγα τους έχει σουρει ο κ. Νταής.
    Και βέβαια υπάρχει αυτή η κατάντια και σε αλλες χώρες. Όμως κάποιες από αυτές έχουν ένα-δύο κανάλια με δημοσιογράφους που κάνουν καλά τη δουλειά τους.

  28. costasl said

    Με σύμμαχο τον καλό καιρό ξεχύθηκαν οι εκδρομείς του σαββατοκύριακου για λίγες σταγόνες δροσιάς σε κάποια από τις κοντινές παραλίες της Αττικής (ο έμπειρος ρεπόρτερ το βγάζει όλο με μια ανάσα και χωρίς σαρδάμ).

  29. ΣΠ said

    Καλημέρα.

    Ωραίο άρθρο. Δεν γίνεται να μη χαμογελάσεις διαβάζοντάς το. Για το κλισεδολόγιο των δελτίων ειδήσεων ασφαλώς χρειάζεται χωριστό άρθρο, όπως και για το κλισεδολόγιο των αθλητικών ειδήσεων.

    Πέρα από όλα τ’ άλλα, εκείνο που με εκνευρίζει περισσότερο στους ανταποκριτές είναι όταν κομπιάζουν κι αρχίζουν τα εεεεε και ααααα. Τόσο δύσκολο είναι να προετοιμάσουν μια ολιγόλεπτη ανταπόκριση; Να επισημάνω όμως ότι υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις. Ανταποκριτές με στρωτή ροή λόγου, χωρίς τετριμμένα κλισέ και με ανάλυση των γεγονότων που μεταδίδουν. Κυρίως είναι ανταποκριτές από το εξωτερικό, όπως η Λένα Αργύρη από τις ΗΠΑ και η Θωμαΐς Παπαϊωάννου από την Γαλλία.

  30. Καλημέρα κι από δω
    16 τέλος Κι ακόμα χειρότερα όταν ποτέ δεν μαθαίνουμε ποια ήταν η δήλωση ή το γεγονός που προκάλεσε τη συγκεκριμένη απάντηση.. Γιατί ποτέ δεν έχει προβληθεί αφού έγινε από κάποιον που δεν είναι κυβερνητικός παράγοντας (απαντάει ο Άδωνης π.χ. αλλά σε τι δεν έχει σημασία).

    18 τέλος Είναι για να μην διακόπτουν τον ομιλητή αν δεν ολοκληρώσει την πρόταση. Υπάρχουν γλώσσες που αυτό είναι ο συντακτικά σωστός τρόπος! Π.χ. στα Γερμανικά, αν δεν ακούσεις και την τελευταία λέξη δεν ξέρεις τι υποστηρίζει ο ομιλητής (π.χ. σου πετάει ένα nicht οπότε όλο το προηγούμενο είναι σαν να ξεκινούσε με δεν. Άντε κόψ’ τον εσύ. Χώρια κάτι χωριζόμενα ρήματα και τέτοια).

    27 Έτσι.

  31. costasl said

    Συγκεντρώνω τα SOS, τα απολύτως απαραίτητα:
    -Με σύμμαχο τον καλό καιρό…
    -Στην κυριολεξία
    -Η επόμενη μέρα βρίσκει τους κατοίκους να μετρούν τις πληγές τους…
    -Είναι η στιγμή που…
    -Παρολίγον τραγωδία…
    -Διαστάσεις χιονοστιβάδας…
    -Εικόνες καταστροφής που θυμίζουν βομβαρδισμένο τοπίο…
    -Ξεκίνησε ο γολγοθάς της επιστροφής για χιλιάδες εκδρομείς…
    -Απίστευτη ταλαιπωρία
    -Ουρές χιλιομέτρων
    -Δεν πίστευαν στα μάτια τους οι αστυνομικοί όταν αντίκρυσαν το νεκρό πτώμα του άτυχου συνταξιούχο
    -Σαν χάρτινος πύργος στην κυριολεξία
    -Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή (όπου το σπηκάζ γίνεται copy-paste δεύτερη φορά και τα ξαναλέμε όλα άλλη μια φορά για να φτουρήσει το βίντεο αν δεν βγαίνει η ζητούμενη διάρκεια)

    Και βέβαια να μην ξεχάσουμε και τον τηλεοπτικό πληθυντικό:
    Σύμφωνα με την ελληνική γλώσσα, ο ένας στεκόταν, φαινόταν, λιαζόταν, χεζόταν, ενώ οι πολλοί στέκονταν, φαίνονταν, λιάζονταν, χέζονταν. Σύμφωνα με την τηλεοπτική γραμματική, όμως, όλα ίσιωμα: στα τηλεοπτικά ρεπορτάζ δεν υπάρχει πλέον ενικός, αφού «ο τραγικός πατέρας στέκονταν στη γέφυρα» …

  32. Πάνος με πεζά said

    Εσχάτως βεβαίως, οι ρεπόρτερ έχουν γίνει και τηλεσκηνοθέτες : «Θα δείτε στο σημείο που ΤΩΡΑ θα γυρίσει την κάμερα ο Νίκος ΟΞεζουμάρης (πάντα με διπλό άρθρο, για οικειότητα), την εικόνα που αντικρίζει κανείς…» (η κάμερα έχει ξεκινήσει από 180 μοίρες αντιδιαμετρικά, για να το φυλάξει έκπληξη).

    Και φυσικά είναι και οι ρεπόρτερ που περνάνε στίβο μάχης για να πλασσάρουν την είδηση, άλλοτε μισοθαμμένοι στα χιόνια, άλλοτε μαυρισμένοι από τους καπνούς με τις πετσέτες στο στόμα, κι άλλοτε μέχρι το γόνατο μέσα στα νερά, και ο πάντα «πατερούλης» θερμοκώλης παρουσιαστής του στούντιο που θα τους πει «Προσέξτε γα την ασφάλειά σας πρώτα, νομίζω ότι πρέπει να απομακρυνθείτε» κλπ., ενώ ξέρει ότι κάθονται σα μαλάκες στημένοι μισή ώρα εκεί, για τη ζωντανή σύνδεση…

  33. Πέπε said

    28
    > Με σύμμαχο τον καλό καιρό…
    Αλήθεια, γιατί ο παμπόνηρος κ. Νταής αποφεύγει όπως ο διάβολος το λιβάνι να μας ενημερώσει για το άλλο κλισέ, ότι όσο ανεβαίνει η θερμοκρασία, η άπνοια και η ηλιοφάνεια ο καιρός θεωρείται καλύτερος, και με το πρώτο δροσιστικό συννεφάκι ή αεράκι έχουμε επιδείνωση;

    29
    > …όταν κομπιάζουν κι αρχίζουν τα εεεεε και ααααα. Τόσο δύσκολο είναι να προετοιμάσουν μια ολιγόλεπτη ανταπόκριση;
    Ακόμα χειρότερα όταν λένε ολόκληρες φράσεις του τύπου «δεν ξέρω τι να πω». Η δουλειά σου είναι ακριβώς να βρεις πώς να το λες, ειδάλλως, είχα σχολιάσει και παλιότερα ότι είναι σαν να φέρω υδραυλικό επειδή χάλασε μια βρύση και πλημμυρίζει το σπίτι, κι εκείνος να κοιτάει την καταστροφή λέγοντας «πω πω, τι ‘ν’ τούτο, δεν ξέρω πώς να το φτιάξω».
    Σίγουρα είσθε υδραυλικός;
    Σίγουρα είσθε δημοσιογράφος;

    ……………..

    Αλήθεια, πόσοι θυμούνται τι είναι η λαίλαπα όταν δεν είναι πύρινη;

  34. Alexis said

    Ωραίο και ενδιαφέρον το άρθρο του κ. Νταή!
    Τα κλισέ των τηλεοπτικών ρεπόρτερ είναι αμέτρητα βέβαια, σηκώνουν χωριστό άρθρο για την καταγραφή τους.
    Εμένα αυτό που με κάνει έξαλλο είναι η άγαρμπη διακοπή του ρεπόρτερ από τον παρουσιαστή, πριν αυτός πει αυτό που θέλει.
    Αναρωτιέμαι: οι ίδιοι οι διακοπτόμενοι δεν εκνευρίζονται, δεν βγαίνον απ’ τα ρούχα τους;

    #11: Αυτό ο Χατζηνίκος δεν το εισήγαγε;

    #28: Τα ρεπορτάζ χιονιά και καύσωνα είναι μια κατηγορία μόνα τους!

  35. Πέπε said

    34
    – Την πλήρη αντίθεσή του στα σχέδια επεκτατικής πολιτικής πέραν του ορίου των οκτώ μιλίων…
    – Να βάλουμε εδώ μια άνω τελεία, Γιώργο Καρατέτοιε…
    – Σκάσε Νίκο Χατζηνικολάου, μιλούσα.

  36. Απ’ ό,τι βλέπουμε, δεν εξέρχονται του ρουχισμού τους… 🙂

  37. nikiplos said

    Καλημέρα… περίμενα να ειπωθεί από κάποιον, αλλά μαλλον μόνο εγώ έχω την υποψία πως στις τηλεοπτικές κλισεδιές έχει κυριαρχήσει η «Σχολή Νίκου Χατζηνικολάου». Αρχές 90ς και μόνο από αυτόν ακουγόντουσαν όλες αυτές οι κλισεδιές:
    «ο καλός συνάδελφος Πάνος Σόμπολος»
    » πές μας τι γίνεται αυτή τη στιγμή στην Πεντέλη Γιώργο Καραϊβάζ»
    «να βάλουμε σε αυτό το σημείο μια άνω τελεία»
    «Έχω την εντύπωση κύριε τάδε πως…»
    Από τα παραπάνω, τα 2,5,6,7,12 εισήλθαν στην τηλεοπτική δημοσιογραφία κατευθείαν από εκείνον.

    Δημοσιογράφος με στοιχειώδη κατάρτιση, εργατικός, εργασιομανής, διαβασμένος αρκετά πάνω από τον μέσον όρο, political correct εμφάνιση (γυαλιά γραβάτα αλλά και τζηνάκι) έτσι λίγο χιπστεριά ρε παιδί μου, ευγενής, αλλά κυρίως με καλή άρθρωση του λόγου και ορθοφωνία, δύσκολα κάποιος άλλος θα μπορούσε να τον ανταγωνιστεί. Έτσι έφτιαξε προϊόντος του χρόνου σχολή. Θυμάμαι τέλη 90ς όταν οι Λυριτζής και Υπονόμου τον μιμούνταν στο ραδιόφωνο, ιδίως ο δεύτερος. Ο Οικονομέας επίσης.

    Μόνο ο Καμπουράκης διέφερε, προσπάθησε να είναι λίγο πιο αυθόρμητος, με απείρως καλύτερη μηχανική στο λόγο του, αλλά ανέκαθεν του έβγαινε και μια χυδαιότητα, την οποία δεν μπορούσε να τιθασσεύσει ως φαίνεται.
    Από τους υπόλοιπους παλαιότερους η σχολή Τέρενς, δεν έπιασε, ενώ οι Τραγκαουνάκηδες ήταν πολύ μπρουτάλ για μια χυδαία τηλεόραση που ήθελε να φτιασιδωθεί. Καψήδες κλπ, όλοι πολύ πίσω…

    Πριν από αυτούς είχαμε βέβαια μόνο την ΕΡΤ, τον Τέρενς και τον … Μάκη Γιομπαζολιά, που έπρεπε να κάνεις 2πλό ή 3πλό πρόσες για να καταλάβεις τι είπε.

  38. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  39. Stavros Chatzis said

    Ενδιαφέρον μεν, αλλά με μια σειρά από προβλήματα.
    Το πρώτο που με ενόχλησε είναι αυτό με τα «καλά» ξένα κανάλια, τα οποία όμως δεν έχουμε ιδέα ποια είναι (αν και ανάμεσά τους βρίσκεται το CNN, αυτό που αν δεν κάνω λάθος έκανε θέαμα τις ειδήσεις και, σε αυτό είμαι σίγουρος ότι δεν κάνω λάθος, στον πόλεμο του Ιράκ, ακολουθούσε τον στρατό των ΗΠΑ). Η ελληνική δημοσιογραφία στην τηλεόραση, αναπτύχθηκε την δεκαετία του ’90 με την ιδιωτική τηλεόραση (σε ένα τραγουδάκι 4 λεπτών, το «Τσιφτετέλι», οι Τρύπες μας τα λένε όλα για αυτήν). Σίγουρα τα κανάλια αντέγραψαν κάποιο, ίσως όχι «καλό» αλλά σίγουρα μεγάλο και εμπορικό ειδησεογραφικό κανάλι, μάλλον των ΗΠΑ (είχαμε και την ιδεολογική κυριαρχία Μαστοράκη εκείνη την εποχή στην τηλεόραση). Ποιο ή ποια κανάλια αντιγράψαμε και ποια θα έπρεπε να είχαμε αντιγράψει; Δεν είναι υποχρεωμένος βέβαια ο κύριος Νταής να γνωρίζει, αλλά καλό θα ήταν να απέφευγε σε αυτή την περίπτωση το σχόλιο για «καλά» ξένα κανάλια.
    Το δεύτερο είναι ότι «η καλή διατύπωση είναι αποτέλεσμα της καλής και ελεύθερης δημοσιογραφίας, η κακή διατύπωση αποτέλεσμα της κακής και ανελεύθερης.»
    Μακάρι να ήταν τόσο απλό…

  40. ΣΠ said

    39
    Μα λέει το BBC, το CNN και η DW, κανάλια που βλέπουμε και στην Ελλάδα. Θα πρόσθετα και το Al Jazeera.

  41. Παναγιώτης Κ. said

    Το ερώτημα-σχόλιο: Δεν υπάρχει κάποιο πρωτόκολλο συνεργασίας μεταξύ του δημοσιογράφου-παρουσιαστή που βρίσκεται στο στούντιο και του ανταποκριτή;

    Ένα άλλο ζήτημα είναι όταν η είδηση αφορά μια…εξέγερση π.χ στο…Τατζικιστάν χωρίς ωστόσο να εμφανίζουν κάποιο χάρτη της περιοχής.
    Στο ίδιο σφάλμα υποπίπτουν και οι εφημερίδες.
    Επομένως, σκοπός τους είναι να γεμίσουν το δελτίο ή τις σελίδες των εφημερίδων και η πραγματική ενημέρωση…ας περιμένει.

    Είναι αλήθεια ότι το δελτίο ειδήσεων στα ελληνικά ΜΜΑ είναι…λονγκ πλέι ενώ σε άλλες χώρες είναι πιο σύντομο;
    Γιατί εμείς πάμε με ξεχωριστό τρόπο;

    Τα ζητήματα που θίγει το σημερινό άρθρο καθώς και τα σχόλια, τα βάζω στην ίδια κατηγορία με τις γλωσσικές αβλεψίες ή λάθη που επισημαίνουμε κάθε Σάββατο. Κοινός παρονομαστής, η έλλειψη επαγγελματισμού.

  42. Georgios Bartzoudis said

    (α) «[Εμένα πάντως με εκνευρίζει φοβερά όταν η κεντρική παρουσιάστρια ή ο κεντρικός παρουσιαστής διακόπτουν εντελώς άγαρμπα τον δημοσιογράφο]».
    # Εμένα να δεις!!!

    (β) «Μη λες ότι αυτό έγινε, αλλά …όχι έγινε μεγάλη καταστροφή αλλά βιβλική καταστροφή, κόλαση του Δάντη».
    # Πολύ φτωχό το (επι)κριτικό πνεύμα του Νταή. Μας βγήκε σαν πραγματικός καμπάνταης, για να προυμ’θέψει τα ελληνικά ΜΜΕ να μιμούνται τα φράγκικα τοιαύτα. Συστρατεύεται δουλικά μετά «των δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα (RSF.org)», που διαπίστωσαν (λέει) οτι «η Ελλάδα είναι στην 108η θέση ανάμεσα σε 180 χώρες και τελευταία στην Ευρωπαϊκή Ένωση». Ποιοι είναι αυτοί οι «δημοσιογράφοι»? Είναι πανομοιότυποι με αυτούς που «παλεύουν» για να πάρει η (ψευτο)αριστερά ΟΛΕΣ τις δομές της εξουσίας, προς πλήρη εκφασισμό της Χώρας! Δεν είναι ικανοί να βάζουν στο στόμα τους την Ελλάδα!
    # Σύντροφε Νταή, στη χώρας της φαιδράς πορτοκαλέας, στρατευμένοι δημοσιογράφοι μπορούν και να προκόβουν, αλλά οι στρατευμένοι «επιστήμονες» είναι υποδείγματα σίγουρης αποτυχίας! «Τζάμπα πάν’ τόσα χρόνια στο[α] Πανεπιστήμιο[α] έλεγε ένας παλιός θυμόσοφος φίλος!

  43. Alexis said

    Έξαλλο επίσης με κάνει η «νέας κοπής» κλισεδιά, το «ανασύρθηκε χωρίς τις αισθήσεις του». Εντελώς ατυχής και άστοχη προσπάθεια ευφημισμού της λέξης «νεκρός», μιας και «χωρίς τις αισθήσεις του» δεν σημαίνει απαραιτήτως νεκρός.

    Να προσθέσουμε και το πασπαρτού πλέον, αμετάβατο «επιχειρούν», αντιγραμμένο προφανώς από τον στρατωτικο-μπατσικό τρόπο διατύπωσης.

    Άλλες αξιοσημείωτες κλισεδούρες:
    -δίνουν μάχη με τις φλόγες
    -ο υδράργυρος θα χτυπήσει κόκκινο
    -ανείπωτη τραγωδία
    -ο καιρός θα δείξει τα δόντια του

  44. ΣΠ said

    37
    Ένα χαρακτηριστικό του Νίκου Χατζηνικολάου, όταν παίρνει συνέντευξη, είναι ότι απευθύνεται στον καλεσμένο του στο τρίτο πρόσωπο, π.χ. «ποια είναι η γνώμη του Γιώργου Νταλάρα …;». Νομίζω το κάνει για να μη χρειαστεί να επιλέξει αν θα απευθυνθεί στον ενικό ή στον πληθυντικό.

  45. theodoratsoli said

    Ενδιαφέρον του κειμένου του κ. Νταή και τα σχόλια. Σχετικά με τα «καλά» ξένα κανάλια ίσως ο συγγραφέας εννοεί αναφορικά με τον τρόπο που χειρίζονται τη γλώσσα οι ρεπόρτερ και όχι με το περιεχόμενο των ειδήσεων. Το πρώτο με εντυπωσιάζει και εμένα όταν παρακολουθώ κάτι από το εξωτερικό γιατί πάντα οι δημοσιογράφοι (αλλά και οι πολίτες) έχουν ευφράδεια, «σφιχτή» ροή του λόγου και συνοχή σε αυτά που λένε πράγματα που φανερώνουν και κάποιες ιδιότητες της σκέψης τους. Προκύπτει από την γενική εκπαίδευσή τους, την εξειδικευμένη εκπαίδευσή τους, την συνεχή εξάσκηση, την προετοιμασία και την σημασία που δίνουν στη δουλειά τους; Ίσως αυτά και άλλα πολλά…πάντως με θλίβει η σύγκριση με τους ντόπιους ρεπόρτερ που γεμίζουν το λόγο τους με κλισέ αντί με περιεχόμενο.

  46. costasl said

    Προσέξτε επίσης ότι το 90% των ζωντανών συνδέσεων ξεκινάει με τη λέξη «Ακριβώς!». Κάνει ο παρουσιαστής την εισαγωγή από το στούντιο και πασάρει το ζωντανό, το οποίο σχεδόν πάντα ξεκινάει με την ατάκα «Ακριβώς Νίκο/Γιώργο/Δημήτρη!» (αυτή η ψευτοοικειότητα μας έφαγε…) Είναι ελάχιστοι οι ρεπόρτερ που καταφέρνουν να αποφύγουν το «Ακριβώς», παρατηρήστε το στην επόμενη ζωντανή εκπομπή που θα δείτε.

  47. Alexis said

    Απαλλάχτηκε από τις κατηγορίες για το σκάνδαλο Novartis ο Ανδρέας Λοβέρδος, με βούλευμα του συμβουλίου Πλημμελειοδικών.

    «Έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη»
    «Ας αφήσουμε τη Δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της»

  48. Πέπε said

    Αλήθεια, μιας και σχολιάστηκε το παρακάτω χωρίο, να αναφέρω κι εγώ μια λεπτομέρεια που ήθελα αλλά το ξέχσα πιο πριν:

    > Σύμφωνα με την αξιολόγηση των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα (RSF.org), η Ελλάδα είναι στην 108η θέση ανάμεσα σε 180 χώρες και τελευταία στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

    Σε ποιο πράγμα, στην κατανάλωση οσπρίων; Αμέσως πριν αναφέρεται η «ανεξαρτησία», αλλά δεν μπορώ να φανταστώ ότι μια αξία τόσο άπιαστη γίνεται κριτήριο λεπτομερούς κατάταξης. Αν επρόκειτο π.χ. για παραβιάσεις των νόμιμων ελευθεριών του Τύπου, αυτό είναι κάτι πιο μετρήσιμο, αλλά δεν αναφέρεται κάτι τέτοιο ή ανάλογο.

  49. basmag said

    Εξαιρετικό το κείμενο! Παιδαγωγικά αξιοποιήσιμο! Αντίστοιχα κλισε έχουμε και στον πολιτικό λόγο

  50. 11.
    Και
    «να πάρουμε μια ανάσα» ή «πάρε μια ανάσα, Γιώργο, καταλαβαίνουμε όλοι ότι οι συνθήκες είναι δύσκολες…»

    5.
    Ωραίο το κλισεδολόγιο, αλλά σωστή κτγμ και η ερμηνεία της χρήσης του – κι ας μας βγάζει από το ανάλαφρο χιουμοριστικό κλίμα. Καταλαβαίνω ότι και οι ερμηνείες αυτές τείνουν να γίνουν κλισέ (θυμίζουν λίγο μαθητικές εκθέσεις), αλλά δεν παύουν να δείχνουν την πραγματική ρίζα του κακού (η αποστήθιση και η επιφανειακή προσέγγιση των πραγμάτων πραγματικά εκβάλλουν σε φαινόμενα μίμησης, δηθενιάς και φιγούρας στη δημοσιογραφία, αλλά και σε άλλους επαγγελματικούς χώρους)

    Μεγάλο ενδιαφέρον θα είχε ένα άρθρο για το αθλητικό ρεπορτάζ. Εκεί πια δεν θα λέγαμε τόσο για τα κλισέ, αφού η δημιουργικότητα των ρεπόρτερ τους επιτρέπει κάθε φορά και πιο ευφάνταστες μεταφορές για την περιγραφή – σκέτη ποίηση! 🙂

  51. 46 Ακριβώς για το «ακριβώς» (η χρήση του οποίου, όπως υποστηρίζει, επεκτάθηκε στα ιταλικά μέσω της τηλεόρασης μεταφράζοντας το correct των Αμερικάνων) έχει ένα γουστόζικο αρθράκι ο Ουμπέρτο Έκο, προτείνοντας μια σειρά εναλλακτικές σε πιθανούς διαλόγους.

  52. antonislaw said

    Πολύ ενδιαφέρον το άρθρο του κ Νταή! Τα κλισέ και η γλώσσα των καναλιών είναι συνδυασμός αγραμματοσύνης και λαϊκισμού. Δεν μπορώ να μη θυμηθώ γνωστό μου μορφωμένο και με μεγάλη θέση στην εκπαίδευση που βαδίζει στα εβδομήντα σιγά σιγά να μου λέει ότι είναι εθισμένος με τον Ευαγγελάτο και ότι τον ακούει συνέχεια, κάθε μέρα, ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο και στην τηλεόραση.
    Δεν ξέρω αν αναφέρθηκε και οι απίθανες μουσικές υποκρούσεις στις ειδήσεις για να τις κάνουν πιο σπαραξικάρδιες. Και αυτή η τελευταία μόδα της ορθίας δημοσιογραφίας; σαν να λένε το μάθημα στο δάσκαλο! ένα χάλι κυριολεκτικά… ευτυχώς που υπάρχει το διαδίκτυο να ενημερωνόμαστε

  53. μαιρη φραγκακη said

    ν¨΄ αγιασει η πεννα του! και ειναι κι αλλα πολλα…και οι λεξεις στις οποιες κολλανε ,οπως προ καιρου το, και τωρα το .που το επαναλαμβανουν και τα πρωιναδικα…Αλλα μια που το φερε η κουβεντα,εχετε προσεξει πως ολοι «σηκωνουν» το κινητο? Μια φορα σηκωναμε το ακουστικο.Τωρα δεν σηκωνουμε το κινητο που συνηθως ,ειδικα στα σιριαλ κρατουν στο χερι, εγω λεω οτι το απαντουμε απλα.εσεις τι λετε?

  54. μαιρη φραγκακη said

    παραλειψεις ,δεν βγαινει νοημα…Οπως προ καιρου το «και οχι μονον» και τωρα το «ο συγκεκριμενος ,η συγκεκριμενη»που το επαναλαμβανουν κλπ

  55. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεοτερα!

    31 Α μπράβο

    33τελος 🙂 Άρθρο για τη λαίλαπα δεν έχουμε πάντως

    45 και πριν: Μάλλον ως προς την επαγγελματική επάρκεια πρέπει να το κατανοήσουμε.

  56. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Αν σου δοθεί η ευκαιρία, δείξε και την ευσέβειά σου: «άγιο είχαν ή από θαύμα σώθηκαν οι δύο κοπέλες που…»
    Άντε μπράβο που θα μου πείτε (😜) ότι το «σαν από θαύμα » και «από θαύμα» είναι το ίδιο πράγμα και δεν υποκρύπτει κουτοπόνηρη ψευδοευσέβεια. Δυστυχώς, λέγε-λέγε οι τηλεοπτικοί, θα μας κάνουν να ξεχάσουμε τη γλώσσα μας.
    Μια χαρά τα λέει ο κύριος Νταής, αποθηκεύω το κείμενό του.

  57. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Σε συναντήσεις με ξένους αξιωματούχους:

    Οι συνομιλίες υπήρξαν λίαν εποικοδομητικές και χρήσιμες.
    Οι δυο χώρες μοιράζονται κοινές αξίες.
    Οι χώρες συνδέονται με παλαιούς δεσμούς
    Συζήτησαν θέματα αρμοδιότητάς τους (πχ ΥΠΕΞ)

    6, Γιατί η «Σταυρούλα» είναι θεσμός.
    Όπως και η «Σία» (αυτή κι αν είναι!)
    (παρα)θεσμοφοριάζουσες @)

  58. aerosol said

    Καλή η λίστα και ενδιαφέρουσα η ανάλυσή της. Νομίζω πως τα «καλά ξένα κανάλια» κατονομάζονται μάλλον με την λογική των ετοιμόλογων δημοσιογράφων, με καλοδομημένο, στρωτό λόγο, και όχι κατ’ ανάγκη με την αξιοπιστία της δημοσιογραφικής δουλειάς τους -αν και μένω με την εντύπωση πως κι αυτή πείθει τον Νίκο Νταή.
    Πιστεύω πως κάποια στοιχεία της λίστας δεν είναι προβληματικά εξ ορισμού. Ο διάλογος μεταξύ των παρουσιαστών (αλλά και η πιο έντονη γλώσσα) δεν προέκυψε από ανοησία, ούτε είναι ελληνική πατέντα. Αυτά και άλλα ανάλογα προήλθαν από την διεθνή εμπειρία, και την προσπάθεια να μπει μια ζωντάνια στον λόγο, για να πάψουν να φαίνονται σαν «ομιλούσες κεφαλές», όπως ήταν στην εποχή της ΥΕΝΕΔ. Το πρόβλημα είναι πως τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξιους… πωπούς, ανθρώπους με άνεση λόγου και άνεση στην κάμερα, εμπειρία, καλή εκπαίδευση και κάποιο ταλέντο. Σε αυτά υστερούν οι περισσότεροι Έλληνες τηλεδημοσιογράφοι και ρεπόρτερ, και απλά κοπιάρουν ο ένας από τον άλλο τα στοιχεία που τους εντυπωσιάζουν ή που θεωρούνται πιασάρικα. Μα και στις σχολές τηλεοπτικής δημοσιογραφίας, στην καλύτερη να διδάσκουν ονόματα που έχουν μεσουρανήσει ακριβώς σ’ αυτό το μίζερο τοπίο.

    #37
    Όντως αυτά που αναφέρεις προέκυψαν από τον Χατζηνικολάου. Πάντως η εκφορά του λόγου του (ειδικά στην αρχή) ήταν ενοχλητική σε πολλούς, και θα ήταν ο τελευταίος που θα θεωρούσα πως στην εμφάνιση είχε χιπστεριά. Είναι το απόλυτο συμπύκνωμα του στυλ «περιποιημένη ΟΝΝΕΔ που πάει και Κατηχητικό» σε ενήλικη εκδοχή.

    #48
    Όντως είναι αμφιλεγόμενο θέμα το πώς προσδιορίζεις ποσοτικά μια σχετικά αφαιρετική και σύνθετη έννοια. Οι RSF παρέχουν λεπτομερή στοιχεία για την μεθοδολογία τους, η οποία βασίζεται σε ένα ερωτηματολόγιο. Το ερωτηματολόγιο το συνέταξαν τα μέλη ενός πάνελ ειδικών, των οποίων τα ονόματα και η ιδιότητα αναφέρονται.
    Methodology used for compiling the World Press Freedom Index
    Κάτω στην σελίδα υπάρχει λινκ με το ερωτηματολόγιο στα Αγγλικά.

  59. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Όπου φύγει φύγει (οι τελευταίοι αδειούχοι του Ιουλίου, του Αυγούστου, του Πάσχα…)

  60. Πάνος με πεζά said

    @ 44 : Aκόμα πιο άρρωστος ο Τριανταφυλλόπουλος, μιλούσε για τον εαυτό του σε τρίτο πρόσωπο και με τον τίτλο «ο δημοσιογράφος» : «Όταν όμως ο δημοσιογράφος αποκαλύπτει αυτά τα στοιχεία, διώκεται !»

  61. Για εκείνο το ψευδεπίγραφο «πολιτική και πολιτειακή ηγεσία της χώρας» νομίζω δεν είπαμε τίποτα. Υπάρχει «πολιτειακή ηγεσία»; Δεν ταυτίζεται πάντα και αποκλειστικά με το πρόσωπο του/της Προέδρου της Δημοκρατίας;

  62. Πάνος με πεζά said

    Μην ξεχνάμε ότι σε ένα μήνα «Το πρώτο κουδούνι της νέας σχολικής χρονιάς χτυπάει αύριο για τους μαθητές…»

    Τέλος πάντων, ό,τι και να είναι το κλισέ, πάντα η μια εικόνα θα είναι είναι χίλιες λέξεις (βλ. και άρθρο).

    https://www.oneman.gr/entertainment/ta-pio-trela-skinika-pou-exei-zisei-o-nikos-evangelatos-stin-ekpompi-tou/

  63. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    48 >>η Ελλάδα είναι στην 108η θέση
    Με το 8 να πιέζει να στείλει πίσω του το 0 , με όσα ζούμε

  64. Αιμ. Παν. said

    Με/μας ειδοποιούν απο το κοντρόλ…

    Ιιιι… κάηκε το φαγητό στο φούρνο…
    😛 🤣

  65. Γιάννης Κουβάτσος said

    «και την προσπάθεια να μπει μια ζωντάνια στον λόγο, για να πάψουν να φαίνονται σαν «ομιλούσες κεφαλές», όπως ήταν στην εποχή της ΥΕΝΕΔ.»
    Έχω πάψει, βέβαια, να παρακολουθώ δελτία ειδήσεων και «ενημερωτικές» εκπομπές, για 108 ευνόητους λογους, αλλά, όταν παρακολουθούσσ, αναπολούσα την ξηρότητα και αχρωμία των ομιλουσών κεφαλών της ΥΕΝΕΡΤ, για τους ίδιους λόγους που προτιμούσα τις περιγραφές του Διακογιάννη από των τσαχπινογαργαλιάρηδων επιγόνων του. Λέγανε αυτά που ήταν να πούνε με σοβαρό ύφος και σε καλά ελληνικά. Προπαγάνδα θα μου πείτε, αλλά αυτή είναι μία σταθερά της ελληνικής τηλεόρασης ούτως ή άλλως. Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 που βγήκαν στο «γυαλί» κάτι σπυροχατζαραίοι και, κυρίως, με την έλευση της ιδιωτικής τηλεόρασης και του κωστοπούλειου ξεβλαχέματός μας η κατάσταση ξεμπουρδελεύτηκε τελείως.

  66. «Φωτιά η αγορά» παραμονές εορτών.

  67. Μυλοπέτρος said

    Το άρθρο είναι ελλιπές.
    Αφού η αστυνομία δεν έχει εξαπολύσει ανθρωποκυνηγητό είναι δυνατόν να το πάρει κάποιος στα σοβαρά;

  68. aerosol said

    #62
    Υπέροχο ενσταντανέ! Και παλιότερα, οι θρυλικές εποχές με τον Ευαγγελάτο στο ένα παράθυρο και μια οθόνη κομπιούτερ στο άλλο, με την λεζάντα «Ίντερνετ»! Ή την διαβόητη Μάνα ρέηβερ…

    #65
    Και συνεχίζει να ξεμπουρδελεύεται. Δραματική μουσική πάνω από πλάνα ρεπορτάζ, λες και είναι σόου. Κακές 3D «αναπαραστάσεις». Διακοπή για διαφημίσεις -ακόμα και για την ιδιωτική, αυτό για κάμποσα χρόνια ήταν ταμπού. Περισσότερος χρόνος στη γνώμη του δημοσιογράφου (βλέπε: γραμμή και ατζέντα του καναλιού) παρά στην αναφορά των γεγονότων. Πάντως αν τώρα πετύχαινες τις ειδήσεις του 1980, πιθανόν να κοιμόσουν στο πεντάλεπτο. Δεν μπορούσε να συνεχιστεί εκείνο το ύφος που παρέπεμπε σε υπουργικά ανακοινωθέντα του ’50. Ο,τιδήποτε πιο ζωντανό θα του έκλεβε τους θεατές, όπως και έγινε.

  69. Γιάννης Κουβάτσος said

    68: Σύμφωνοι, αλλά δυστυχώς δεν κέρδισε το τηλεοπτικό κοινό η ζωντάνια αλλά η γελοιότητα. Έχω ζήσει την παλιά δικαναλική τηλεόραση και, αν μου βάλεις το πιστόλι στον κρόταφο (και μόνον τότε), την προτιμώ από αυτό το απίστευτο καρκατσουλιό της ιδιωτικής τηλεόρασης. Είναι σαν να σε βάζουν να διαλέξεις ποια θεία θα επισκεφτείς: την ευπρεπή συντηρητική καθαρευουσιάνα με τον κότσο που το σπίτι της θυμίζει μαυσωλείο ή τη νεάζουσα θείτσα με τα μίνι και τα τατουάζ που το παίζει τρελογκόμενα και μιλάει καλιαρντά. 😊

  70. sarant said

    56 Δικαιώθηκες 🙂

    67 🙂

    68β Αξιζει να κάνουμε το πείραμα

  71. Πέπε said

    Δεν είδα να σχολιάζεται η περίπτωση όπου μια δήλωση κάποιου μεταφέρεται σε ευθύ λόγο (π.χ.: δήλωσε «είμαι συγκλονισμένος» και όχι «δήλωσε ότι είναι συγκλονισμένος») από άλλη φωνή, όχι εκείνου που έλεγε την είδηση (δηλαδή μέχρι το «δήλωσε»), αντρική αν τη δήλωση την έκανε άντρας, γυναικεία αν την έκανε γυναίκα, λες και ακούμε ηχογραφημένη την αυθεντική δήλωση, χωρίς όμως να παριστάνουν ότι δήθεν αυτό κάνουν, αφού μπορεί π.χ. να πρόκειται για μετάφραση ξενόγλωσσης δήλωσης.

    Όλο αυτό συνδυάζεται και με γράμματα, κατακορύφως κυλιόμενα, όπου διαβάζουμε το ίδιο που ακούμε.

  72. GeoKar said

    Πολύ ενδιαφέρουσα η σημερινή ανάρτηση κ επιτρέψτε μου να προσθέσω ότι κτγμ:

    1) δεν πρόκειται για δελτία ειδήσεων, αλλά για σόου, με βασικό στόχο τα «νούμερα» (τηλεθέασης ή/κ μεταξύ των θεατών…) κ όχι την ενημέρωση,
    2) στις περισσότερες περιπτώσεις είναι μάλλον άστοχο να αποκαλούνται ρεπόρτερ ή ακομη χειρότερα δημοσιοΓΡΑΦΟΙ (θα έφριττε η πένα -που λέγαμε χτες- παλιότερων γραφιάδων), ενώ πρόκειται για απλούς μαρκουτσοφόρους, αποφοίτους συνήθως των αντίστοιχων σχολών των ίδιων των καναλιών οι οποίοι απασχολούνται με μηδενική ή πενιχρότατη αμοιβή,
    3) ιδίως στα ιδιωτικά κανάλια, εξωτερικές ειδήσεις συνήθως δεν υπάρχουν ενώ βρίθουν οι αναφορές κ παρουσιάσεις ιδιωτικών υποθέσεων τραγουδιστών, μοντέλων, μεγαλοδικηγόρων, ποδοσφαιριστών, κ.λπ.
    4) την άνοιξη κ τους καλοκαιρινούς μήνες, ο υδράργυρος πάντα «χτυπάει κόκκινο» όχι μόνο στα θερμόμετρα αλλα κ στις ξαπλώστρες των παράλιων κ των πισινών…

    Αρκετά, όμως, μακρηγόρησα, καλό σας βράδυ.

  73. Χαρούλα said

    Φίλες και φίλοι🙂🤨
    Τελικά είναι τοοοόσα πολλά που μάλλον υπάρχει μια «παράλληλη» γλώσσα. Που άλλοτε χρησιμοποιείται για λόγους μάρκετινγκ, άλλοτε από χαμηλό επίπεδο γνώσεων και άλλοτε για εξυπηρέτηση συμφερόντων.

    Πέρα από την γλώσσα έχουμε και τις ηλίθιες ερωτήσεις. Στην μάνα που έχασε παιδί, πως νοιώθετε. Στον αθλητή που πήρε ματάλλιο, είσαι χαρούμενος; Στο λιμάνι καράβι για Αίγινα, εσείς που πάτε;
    Επίσης τις ερωτήσεις που πληγώνουν κάποιον. Το παιδάκι που δεν θα πάρει καινούργια τσάντα, την οικογένεια που δεν θα πάει διακοπές στο νησί, που δεν θα κάνει ρεβεγιόν, που….

    Έχετε προσέξει πως όσοι «βγαίνουν από το στούντιο» για διεθνείς ειδήσεις, κομπιάζουν, σαν να κάνουν εκείνη την στιγμή ζωντανά την μετάφραση;;;;

    Ευχαριστώ τον κΝταή που έδωσε αφορμή να συγκεντρώσουμε τόσα όμορφα από την ελληνική μας τηλεόραση.

  74. Costas Papathanasiou said

    Καλησπέρα.
    Ανέκαθεν επικριτέα και, έτσι, ευκόλως αποδομήσιμη η γνωστή και ως 4η εξουσία, στο βαθμό που η ανάγκη για μαζική ενημέρωση την καθιστά επιρρεπή στη χυδαιότητα: “Journalism justifies its own existence by the great Darwinian principle of the survival of the vulgarist.”/ “Instead of monopolizing the seat of judgment, journalism should be apologizing in the dock.”, λέει ο Όσκαρ Ουάιλντ.
    Κλασικές και οι τρεις βασικές δικαιολογίες, έτοιμες για χρήση από τους, ας πούμε, αξιοκατάκριτους δημοσιογράφους, όποτε και αν χρειαστεί να απολογηθούν:
    «Journalists justify their treachery in various ways according to their temperaments. The more pompous talk about freedom of speech and «the public’s right to know»; the least talented talk about Art; the seemliest murmur about earning a living.»― Janet Malcolm, “The Journalist and the Murderer” The New Yorker, March 5, 1989, https://www.newyorker.com/magazine/1989/03/13/the-journalist-and-the-murderer-i
    Στα πλαίσια αυτά, η επίκριση για την όποια ένδεια του δημοσιογραφικού λεξιλογίου είναι μάλλον τριτεύουσα, καθότι εκείνο που προηγείται είναι η σαφής καταδίκη της, όποτε διαπιστωθεί ότι επιβιώνει ως κρατικοδίαιτη ή, ακόμη χειρότερα, ως παρακρατική. Καταδίκη που προαπαιτεί με τη σειρά της την ύπαρξη ενός κοινωνικού συνόλου με επαρκή παιδεία βάσει της οποίας κάθε μέλος του να μπορεί να διακρίνει τέτοιου είδους μορφές ιδιοτέλειας ως αντιδημοκρατικές και -εντέλει- αντικοινωνικές.
    Τούτων δοθέντων, επενδύοντας και αισιοδοξώντας, έστω ανοήτως, στον “καλύτερο άνθρωπο” του μέλλοντος, μπορούμε να ελπίζουμε, να ψάχνουμε και να διαπιστώνουμε, συμφωνώντας με τον κ. Νταή, ότι υπάρχουν και δημοσιογράφοι που ρίχνονται στη μάχη για “να διεκδικήσουν την ανεξαρτησία τους. Υπάρχουν θετικά σημάδια. Μερικοί προτιμούν απλότητα και ουσία.” Και γι’ αυτούς να γράφουμε ή να λέμε, πού και πού, και κάνα δυο καλές κουβέντες, δεξιές ή αδέξιες.

  75. Γιάννης Κουβάτσος said

    73: Ναι, αυτό το απερίγραπτο «Πώς νιώθετε;»… Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι έχουν εκπαιδεύσει τον κόσμο μ’ αυτήν την παράλογη τηλεοπτική «λογική» και βλέπεις γονείς που μόλις έχουν χάσει τα παιδιά τους να δίνουν συνεντεύξεις, να απαντούν σε ερωτήσεις, τηρώντας σαν επαγγελματίες τους τηλεοπτικούς κανόνες. Τι διάολο, μετάλλαξη έχουν πάθει; Χάνεις βίαια και ξαφνικά το παιδί σου, είσαι κεραυνοβολημένος, πρέπει να θες να βρεις μια σπηλιά να χωθείς και να μην ξαναβγείς από κει μέσα κι αντ’ αυτού εσύ «Χαίρετε, κυρία Τατιάνα, αφήστε τι κακό μας βρήκε…». Είναι δυνατόν;

  76. 71: Κάτι σχετικό γράφω στο 9, Πέπε. Και ότι και ευθύς λόγος! Απελπισία…

  77. Νίκος said

    Και να σκεφτεί κανείς ότι θα αρκούσε να ανατρέξουν στα περί ειδήσεων και σχολίων που περιλαμβάνονται στο μάθημα «Έκφραση-Έκθεση» της Β’ Λυκείου, απ’ όπου πέρασαν όλοι οι δημοσιογράφοι. Πέρασαν και δεν ακούμπησαν

  78. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα, ωραία σχόλια!

    75 και πριν: Στη γαλλική τηλεόραση, δεν το θυμάμαι αυτό το «πώς νιώθετε;» σε ανθρώπους που έχουν πάθει κάποια συμφορά.

  79. Λεύκιππος said

    Πιστεύω ακράδαντα ότι παντού και στο BBC και στο CNN πόσο μάλλον στα άλλα εθνικά κανάλια το ίδιο ή και χειρότερα γίνεται. Που να δεις τι γίνεται στην Τουρκία που τυχαίνει να καταλαβαίνω τη γλώσσα.

  80. Γιάννης Κουβάτσος said

    Που όποιος καλλιτέχνης πεθαίνει πηγαίνει «στη γειτονιά των αγγέλων» το είπαμε; Για τις «μαύρες χήρες», τις «γυναίκες-αράχνες» που βγάζουν από τη μέση είτε άμεσα είτε μέσω γκόμενου τους συζύγους τους; Όταν σκάει είδηση όπου «πα-τέρας» ασελγεί στο παιδί του; Και τι συμβαίνει όταν γίνονται διαδηλώσεις (έτσι, στα καλά καθούμενα, βρε παιδί μου): Έμφραγμα στο κέντρο της πόλης / κυκλοφοριακό κομφούζιο στο κέντρο της Αθήνας / Νέκρωσε το κέντρο / Ταλαιπωρία για εργαζόμενους και οδηγούς (αυτό είναι το αγαπημένο τους).
    Ιδού ένα πλουσιότατο κλισεδολόγιο:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.newsbeast.gr/weekend/arthro/2005918/atakes-ke-dimosiografika-klise-pou-oli-latrevoume-na-misoume%3Famp%3D1&ved=2ahUKEwj0kYDl77z5AhWpRPEDHdl6CbAQFnoECAUQAQ&usg=AOvVaw1JzVbGIGZGeAaITV3qyAb1

  81. Πέπε said

    76
    Μα όχι Κώστα. Το είδα το 9, αλλά σε άλλη περίπτωση αναφέρομαι: όπου ο ευθύς λόγος είναι συντακτικά σωστός, αλλά παρουσιάζεται οιονεί δραματοποιημένος. Φαντάσου ένα κείμενο που λέει:

    «Ο Κώστας είπε: Πέπε, δες το 9» (συντακτικά κανένα πρόβλημα), αλλά στο «Πέπε δες το 9» να πετάγεται μια άλλη φωνή, που παριστάνει τον Κώστα. Δεν είναι ακριβώς λάθος, αλλά είναι γελοίο ως σύλληψη, είναι 100% περιττό, και επιπλέον είναι περίπου αδύνατον να εκτελεστεί κατά τρόπο που να μην το κάνει ακόμα πιο γελοίο, εκτός πια κι αν βάλεις σπουδασμένους ηθοποιούς που να το έχουν προβάρει.

    Μα έλεος, από πού κι ως πού ένα δελτίο ενημέρωσης να είναι στημένο κατά τρόπο που μόνο επαγγελματίας ηθοποιός να μπορεί να το ερμηνεύσει; Δε θέλουμε να απολαύσουμε οσκαρικές ερμηνείες, θέλουμε να μάθουμε τι σκατά δήλωσε ο άνθρωπος!! Τόσο απλό.

  82. Γιάννης Κουβάτσος said

    81:Δεν έχεις δει το «Κύκλωμα» («Broadcast news») που πραγματεύεται όσα «μόνο στην ελληνική τηλεόραση γίνονται», κατά το κλισέ; Ο πρωταγωνιστής Γουίλιαμ Χαρτ είναι ένας τέτοιος παρουσιαστής-ηθοποιός. Ειδικά η σκηνή με το ψεύτικο δάκρυ του, κλασική.

  83. 81: Πολύ γλαφυρή περιγραφή, Πέπε! 🙂

  84. Πέπε said

    82
    Α, δηλαδή γίνεται και στ’ αλήθεια με ηθοποιούς; Και δίνει καλύτερο αποτέλεσμα ή τα ίδια χάλια; Πάντως εδώ, όποτε το ‘χω δει, ήταν για γέλια.

    Δεν έχω τηλεόραση, κι έτσι δε βλέπω συχνά, με αποτέλεσμα κάθε φορά να εκπλήσσομαι με το πόσο χειρότερα μπορούν να γίνουν τα πράγματα σε σχέση με την προηγούμενη φορά που είχα δει, που νόμιζα ότι το ‘χουμε τερματίσει. Και σε προηγούμενα σχόλια το είπαν κι άλλοι αυτό.

  85. 31 «-Δεν πίστευαν στα μάτια τους οι αστυνομικοί όταν αντίκρυσαν το νεκρό πτώμα του άτυχου συνταξιούχου»
    Με τίποτα. «-Δεν πίστευαν στα μάτια τους οι αστυνομικοί όταν αντίκρυσαν τη σορό του άτυχου συνταξιούχου» Οι λέξεις νεκρός και πτώμα είναι κακές (όπως το μπήκε, βγήκε, πήρε κλπ που αν τις εκστομίσει κάποιος σε κανάλι του βάζουν αμέσως πιπέρι στο στόμα να μάθει και να μην το ξανακάνει).

    41 «Είναι αλήθεια ότι το δελτίο ειδήσεων στα ελληνικά ΜΜΑ είναι…λονγκ πλέι ενώ σε άλλες χώρες είναι πιο σύντομο;» Κι εγώ το έχω παρατηρήσει. Το δελτίο ειδήσεων είναι μικρό που έχει τις ειδήσεις και μόνο. Τα ειδησεογραφικά κανάλια προσθέτους συνεντεύξεις, αναλύσεις κλπ αλλά σταματούν κι αυτά για να μεταδώσουν το δελτίο.

    Δεν είδα να αναφέρονται τα λινκ με τις ζωντανές εικόνες κυρίως από φωτιές (και λιγότερο από άλλες καταστροφές) που μεταδίδονται με τις ώρες όταν η φωτιά είναι στην Αττική ή σε μέρη που είναι εύκολο να στηθεί ένα λινκ κι αντί για πρόγραμμα μεταδίδουν εικόνα που δείχνει τα ίδια και τα ίδια.

    Ένα άλλο χαρακτηριστικό των καναλιών αλλά όχι μόνο (τα δήθεν ειδησεογραφικά σάιτ χτυπάνε κόκκινο) είναι η μετάδοση του δελτίου τύπου μιας εταιρίας (ή υπουργείου) σαν να είναι είδηση. Και μιας κι είπα για υπουργείο, το (πρώην) δικό μου – το παιδείας ντε – έχει πάψει να ανακοινώνει τις αποφάσεις. Απλά βγάζει ένα δελτίο τύπου που λέει πώς πάρθηκε η τάδε απόφαση για το δείνα θέμα. Και ψάχνεις να βρεις τι λέει η απόφαση και πρέπει να περιοριστείς σ’ αυτό που παρουσιάζει το δελτίο.

  86. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    85, δεν υπάρχουν πια νεκροί και πτώματα, μόνο σοροί!

  87. sarant said

    86 Υπάρχουν και…. σωροί!

  88. avno13 said

    Θυμίζει το αυγό και την κότα. Το τι θέλει η/ο θεατής (θεατίνα?) (άκα καταναλωτ*) και τι προσφέρει το μαγαζί είναι πλεόν τόσο “διαπλεκόμενο” (“διαδραστικό”) που δεν μπορεί να αποδοθεί “φταίξιμο” στην μία μόνο πλευρά. Ναι, προτιμώ να έχω μία λακωνική και ουσιαστική ενημέρωση, αλλά αυτό σημαίνει ότι είναι “μπαγιάτική”. Τα πιο πολλά “γεγονότα” για να αξιολογηθούν σωστά χρειάζονται κάποιο χρόνο, όχι μόνο για να διερευνηθεί το “παρελθόν” τους, αλλά κυρίως για να διατυπωθούν (“τοποθετηθούν”) “σωστά” συναρτήσει άλλων που συμβαίνουν περίπου στον ίδιο χρόνο. Γνώρισα την ταχυ-είδηση πριν ~3 δεκαετίες με την μορφή των CNN-κεφαλογραμμών. Νομίζω ήταν η πρώτη φορά που οι δημοσιογράφοι έπρεπε να λένε την καθαυτό είδηση χωρίς περιγραφές, χωρίς κρίση για να μην “νοθεύεται” (“χρωματίζεται”) το γεγονός, αλλά να παρουσιάζεται “αντικειμενικά”. (Φυσικά το “πρέπει να σου πω Σταυρούλα” διατηρήθηκε). Αρκετά καλό όταν η καθημερινότητα δεν αφήνει χρόνος για ουσιαστική ενημέρωση πέραν των στενών επαγγελματικών/οικογενειακών “ορίων”.
    Ενίοτε, όταν υπάρχει χρόνος, χαλαρή διάθεση και όρεξη για κουτσομπολιό οι “ειδήσεις” με τις κλισεδιές (!) (να μια νέα λέξη για μένα) μπορεί ως ουσία να είναι μία πολύχρωμη, στρουμπουλή μπούρδα, δείχνουν, όμως, που περίπου βρίσκεται (ή νομίζει) ότι βρίσκεται μία κοινωνία. Είναι “πηγή” “νέων” λέξεων, “νέων” “κανόνων” σύνταξης και γραμματικής. Εν μέρει αντίτιμο της ελευθερίας της έκφρασης. Εξ ου και τα “πρωινάδικα” εξακολουθούν (υποθέτω) να έχουν μεγάλη απήχηση σχεδόν σε όλες τις χώρες, όπου υπάρχει σχετική ελευθερία τύπου και καταναλωτική κοινωνία με κάποια αγοραστική δυνατότητα.

  89. Πέπε said

    88
    Δε συμφωνώ.

    Κατ’ αρχήν, το αντίθετο από όλο αυτό το τσίρκο δεν είναι η τηλεγραφική ενημέρωση. Κι εδώ η επί της ουσίας πληροφορία είναι λίγη, κι όμως δαπανάται χρόνος σε φλυαρίες. Άμα είναι να τον δαπανήσουμε για να μάθουμε κάτι περισσότερο πέρα από τον τίτλο της είδησης, ευχαρίστως. Το πρόβλημα είναι όταν τον σπαταλάμε.

    Ύστερα, αυτό το «τι θέλει το κοινό» είναι ξεπλυματικό. Οι κακές τροφές γιατί υπάρχουν; Κι ο οργανισμός μας ξέρει τι χρειάζεται για να τραφεί, αλλά μπορούμε να τον ξεγελάσουμε. Οτιδήποτε λίγο πιο αλμυρό, λίγο πιο πικάντικο κλπ. μπορεί να γίνει τόσο ελκυστικό ώστε να παραβλέψουμε ότι δεν είναι θρεπτικό. Επομένως στο γιατί υπάρχουν η απάντηση δεν είναι επειδή τις ζητάει ο οργανισμός μας.

    Κοινοτοπίες λέω βέβαια, αλλά έχω την παρόρμηση να τις ξαναματαλέω κάθε φορά που προβάλλεται αυτό το «τι θέλει το κοινό», που δε λέγεται μόνο για την ενημέρωση αλλά και για τη διασκέδαση, τη μουσική, τη λογοτεχνία και χίλιους δυο άλλους τομείς του εν ευρεία εννοία εμπορίου.

  90. antonislaw said

    44 @
    «37 Ένα χαρακτηριστικό του Νίκου Χατζηνικολάου, όταν παίρνει συνέντευξη, είναι ότι απευθύνεται στον καλεσμένο του στο τρίτο πρόσωπο, π.χ. «ποια είναι η γνώμη του Γιώργου Νταλάρα …;». Νομίζω το κάνει για να μη χρειαστεί να επιλέξει αν θα απευθυνθεί στον ενικό ή στον πληθυντικό.»

    Προσωπικά με ξενίζει η χρήση του τρίτου προσώπου όταν απευθύνεσαι ενώπιος ενωπίω και ακόμα χειρότερα βέβαια όταν μιλάει κανείς για το άτομό του και χρησιμοποιεί τρίτο πρόσωπο (ο αλήστου μνήμης νομάρχης της βόρειας Ελλάδας που μιλούσε για τον εαυτό του τριτοπρόσωπα). Νομίζω ότι υποκρύπτει κάποιο λιβάνισμα, κάποια κολακεία. Δεν ξέρω αν η παλιά εθιμοτυπία επέβαλε πχ να αναφέρεται κανείς όταν απευθυνόταν στο βασιλιά σε τρίτο πρόσωπο.

    Αντίθετα πχ η Μαρία Ρεζάν σε ένα ενδιαφέρον βιβλίο που διαβάζω αυτές τις μέρες με συνεντεύξεις της («Χωρίς πρόγραμμα, 1984-1985) πχ απευθυνόταν ως εξής στον Γιάννη Τσαρούχη: «Κατά τη γνώμη σας ,Γιάννη Τσαρούχη, τι χωρίζει περισσότερο τους ανθρώπους;» «Και η ευτυχία, Γιάννη Τσαρούχη, τι είναι η ευτυχία; υπήρξατε ευτυχής;»
    Και πληθυντικός αριθμός, όπως επιβάλει η ευγένεια, και αναφορά του ονόματος-που ίσως στο ραδιόφωνο είναι και πιο επιβεβλημένη για να ξέρει ο ακροατής που μόλις συνδέθηκε ποιος είναι ο ομιλητής. Αλλά, άλλοι καιροί, άλλα ήθη!

  91. aerosol said

    #89
    Πέπε, ο οργανισμός μας δεν ξέρει ακριβώς τι χρειάζεται για να τραφεί. Βασίζεται σε αρχαίους μηχανισμούς που του λένε πως αυτό που αντιλαμβάνεται ως πιο νόστιμο είναι πλούσιας θερμιδικής αξίας, άρα σπάνιος θησαυρός… αν ζεις στην εποχή του τροφοσυλλέκτη. Και μας ανταμοίβει με ικανοποίηση όταν το τρώμε. Ο οργανισμός διαμορφώνεται αργά αργά, και κουβαλά παμπάλαιες μνήμες μέσω του ενστίκτου. Το ότι μέσα σε λίγες δεκαετίες οι νόστιμες, πικάντικες, λιπαρές τροφές έγιναν πανταχού παρούσες ενώ οι ανάγκες μας μειώθηκαν (καθώς ο τρόπος ζωής μας έγινε πολύ λιγότερο κουραστικός) δεν έχει καταγραφεί από τον οργανισμό. Ο οργανισμός μας πάντα θα μας λέει «φάε την πίτσα και άσε το μπρόκολο» και αυτό ακριβώς βρίσκεται πίσω από την φράση σου «μπορεί να γίνει τόσο ελκυστικό». Το τι ισχύει τώρα το ξέρει μόνο ο νους, ο οποίος συχνά αποτυγχάνει να συγκρατήσει την όρεξή μας να φάμε ανθυγειινά.

    Αναλόγως και με τα θεάματα. Ο οργανισμός μας (= η δομή του μυαλού μας, το πώς καταγράφουμε και ιεραρχούμε τα ερεθίσματα) βασίζεται σε ένστικτα με ρίζες εκατοντάδων χιλιετηρίδων. Δεν αλλάζει σε έναν αιώνα. Η λογική μας λέει πως κάποια πράγματα είναι, τελικά, σκουπίδια. Αλλά η λογική σε πολλούς δεν αρκεί και, τέλος πάντων, συνήθως αργεί να φέρει αποτέλεσμα. Το πιο ζωηρό, το οπτικά (αλλά και ακουστικά) ερεθιστικό πάντα τραβά περισσότερο το μάτι. Έτσι επιβιώσαμε ως είδος, αυτός ο μηχανισμός είναι πολύτιμο εργαλείο. Αλλά δεν φτιάχτηκε για να αντιμετωπίζει σύγχρονα τεχνολογικά θαύματα και τεχνητά ερεθίσματα. Μπορεί να χρειαστούν χρόνια να επέμβει ο νους και πει «σταμάτα να βλέπεις και να πιστεύεις σαχλαμάρες» -και πάλι, συχνά αυτό δεν αρκεί για να σταματήσουμε. Το βαρετό είναι καταδικασμένο να χάσει στην σύγκριση με το πιο πλούσιο σε ερεθίσματα για τους περισσότερους από εμάς. Χρειάζονται συγκεκριμένοι τρόποι σκέψης για να αναλυθεί το πιο «πλούσιο» και να απορριφθεί, δεν είναι η φυσική διαδικασία. Πλέον, καλούμαστε να πάμε κόντρα στις βασικές τάσεις μας για να φτάσουμε στο καλό.

  92. Γιάννης Κουβάτσος said

    Η ποιότητα δεν ταυτίζεται με τη βαρεμάρα, ούτε το ερεθιστικό με το χάι κούι και το πανηγυριτζίδικο. Το βαρετό είναι απλώς βαρετό, δεν έχει ποιότητα. Προσοχή, το βαρετό για όλους, όχι το «βαρετό» που απαιτεί προσοχή και κάποια προπαιδεία για να αποκαλύψει τη συναρπαστικότητά του. Οι αρχαίες τραγωδίες ίσως είναι βαρετές για τον σημερινό «μέσο» θεατή, αλλά ήταν λαϊκό θέαμα στην αρχαία Ελλάδα. Αν παραμείνουμε στον χώρο των τηλεοπτικών εκπομπών και σειρών, το ίδιο κοινό έχει ανταμείψει με υψηλή τηλεθέαση απίστευτες ανοησίες αλλά και πολύ προσεγμένες και υψηλού επιπέδου παραγωγές. Ούτε το εντυπωσιακό και το τεχνολογικά καινοτόμο αποσπά πάντα την προσοχή και τους επαίνους, αφού ο συντηρητισμός και η δυσπιστία απέναντι στο νέο, ανεξαρτήτως ποιότητας, είναι κι αυτά ριζωμένα στον άνθρωπο. Άρα το θέμα είναι, ως συνήθως, περίπλοκο.

  93. avno13 said

    #90 Ναι, οι “συλλογικές” “μεταβολές” χρειάζονται χρόνο να “αποκρυσταλλωθούν”, ίσως γιατί ο “συντονισμός” πολλών και ποικίλλων ατομικοτήτων χρειάζεται (πολύ) περισσότερο χρόνο από την μέση διάρκεια μιας ανθρώπινης ζωής (με πιθανή εξαίρεση τον κ. Μαθουσάλα, αν υπήρξε). Νομίζω ότι η “εκπαίδευση” του οργανισμού/σώματος, όπως και της νόησης(πολιτισμού/κουλτούρας) γίνεται κυρίως με την άμεση “παιδεία” (γονείς, οικογένεια, σχολείο…) που υφιστάμεθα μετά το τοκετό, και λιγότερο μέσω DNA. Διαφωνώ με το ότι η λογική μετριέται ποσοτικά (ή ποιοτικά) και ότι άλλ* από εμάς έχουν περισσότερη, άλλ* λιγότερη κ άλλ* διαφορετική. Δεν βλέπω το λόγο τα ανθρώπινα όντα να διαφέρουν στην λογική (ή έχουν ή δεν έχουν σε παθολογικές (ιατρικώς) περιπτώσεις). Το ό,τι επιλέγω (κάποια/ες φορά/ές) να ενδώσω π.χ. στην λαιμαργία μου και να την “κάνω ταράτσα” ούτε κακό ούτε καλό είναι (ακόμα και αν πρόκειται για πίτσες με 0 μπρόκολο). Μάλλον ανθρώπινο θα έλεγα ότι είναι.(Ταυτολογία, ε!) Φυσικά το σώμα θα υποστεί τις σχετικές συνέπειες (βαρυστομαχιά, δυσπεψία, δυσλειτουργία του “αποχετευτικού” κλπ). Αν ενδίδω συστηματικά (π.χ. προσπαθώντας να βρω τα “όριά” μου, ή να “θεραπεύσω” την κατάθλιψή μου, ή…) τότε οι συνέπειες κάποια (απροσδιόριστη) στιγμή θα μετατραπούν σε χρόνιες και “αργά ή γρήγορα” (αν ζήσω αρκετά) θα εκδηλωθούν μία ή περισσότερες παθήσεις.
    Παρομοίως και για τα θεάματα. Υπάρχουν στιγμές που για έναν ή περισσότερους λόγους “μαγκώνω” για χι χρονικό διάστημα σε μία εκ-πομπή από σαχλή μέχρι ηλίθια. Όσο έχω την επιλογή να αλλάζω κανάλι ή να κλείνω το “ρημάδι” (όταν δεν βρίσκω κάτι ενδιαφέρον για εκείνη την στιγμή) έχει καλώς.
    Ναι η τεχνολογία σήμερα έχει “προχωρήσει” τόσο πολύ που ο “μέσος” άνθρωπος μπορεί να την αγοράσει (και συχνά φτηνά), αλλά συχνά δεν μπορεί να την παραγάγει (παράξει?). Εξ ου και οι πλείστ* δεν είμαστε εξοικοιωμέν* με τα + και τα – της. Δεν νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό στην ανθρωπότητα (να παράγει τεχνολογία που να μην έχει ακόμα αίσθηση πώς να την χρησιμοποιεί “σωστά”). Στην σημερινή εποχή ίσως η “απόσταση” μεταξύ ισχύος (τι μπορώ να κάνω με τα “νέα” εργαλεία?) και του σκοπού (γιατί να το κάνω?) είναι πιο “μεγάλη” εξ αιτίας/χάρις στην εξειδίκευση (της εξειδίκευσης, ώ εξειδίκεσυη) που επιτάχυνε, μεν, τις νέες εφευρέσεις, χωρίς,όμως, ακόμα να μας “ωριμάσει” (λόγω ελλιπών εκυκλοπαιδικών γνώσεων) ως προς το γιατί χρειάζεται να τις χρησιμοποιήσουμε. Οι συνέπειες αυτής της (λογικής) επιλογής του είδους μας αρχίζουν να εμφανίζονται ως παγκόσμια προβλήματα. Αυτά θα απαιτήσουν (αν δεν απαιτούν ήδη) συνεργασία “αυξημένης” πλειοψηφίας των ανθρώπων ανεξαρτήτως γλώσσας, ύψους, “εθνικότητας”, “ράτσας”, φύλου κλπ, κλπ Η συνεργασία προϋποθέτει επικοινωνία και ευρεία αντίληψη, όπως φάνηκε πριν δεκαετίες με την ίδρυση της ΚΤΕ (μητέρα του ΟΗΕ), αλλά προφανώς έχουμε ακόμα (ως ανθρωπότητα) δρόμο. Αν είναι δύσκολο να αλλάξει κάποι* τις δοξασίες του (τις «έξεις») του, πόσο ποιο δύσκολο για σύνολα 1000, 1000 000, 1000 000 000, ανθρώπων και μάλιστα προς την ίδια (περίπου) κατεύθυνση.
    (Αναρωτιέμαι αν η «επικράτηση» του οπτικού «ερεθίσματος» ήταν λόγω της συγκεκριμένης τεχνολογίας που αναπτύξαμε και αν θα μπορούσε ή μπορεί να αναπτυχθεί εξ ίσου «ισχυρή» τεχνολογία βασισμένη στις υπόλοιπες αισθήσεις.)

  94. Καλημέρα.

    Το εξωφρενικό φαινόμενο που σχολίασα στο 9 να μεταφέρονται λόγια τρίτων με ειδικό σύνδεσμο μεν −δηλαδή όχι στον ευθύ λόγο, αυτούσια και εντός εισαγωγικών −, διατηρώντας ωστόσο αντωνυμίες και ρηματικές καταλήξεις α´ προσώπου, μόλις συνειδητοποίησα ότι δεν περιορίζεται στον πλάγιο λόγο αλλά επεκτείνεται και σε άλλες ειδικές προτάσεις. Μεταφέρω δήλωση του Μπαλάσκα σε πρωινή εκπομπή: «Απλά η κυρία Πισπιρίγκου θα πρέπει να αντικρούσει το ότι αυτή την εγκληματική ενέργεια… –(Δημοσιογράφος: «…της αποδίδεται σ՚ εκείνην.»)−… προήλθε από μένα». Και δείχνει τον εαυτό του! Απελπισία δηλαδή… Ξεκινά ο ένας με αντικείμενο, ενώ το αμετάβατο ρήμα που χρησιμοποίησε απαιτούσε υποκείμενο· ακούει ο άλλος αντικείμενο και παρόλα αυτά επιλέγει παθητική φωνή· ξεκινά ο ένας να μιλάει για κάποιο τρίτο πρόσωπο και με το που μπαίνει στη ναρκοθετημένη ζώνη του ότι, κάνει ό,τι μπορεί, για να καταλάβουμε πως μιλά για τον εαυτό του· χρησιμοποιεί ο άλλος το ρήμα αποδίδεται, ενώ ο προηγούμενος έχει μιλήσει για ανάγκη αντίκρουσης. Μα το ότι η εγκληματική ενέργεια αποδίδεται στην Πισπιρίγκου, είναι γεγονός. Αυτό είναι που πρέπει να αντικρούσει ή την τέλεση της πράξης; Τώρα βέβαια, θα πει κάποιος, τι σημασία έχουν όλα αυτά, αφού εντέλει όλοι κατάλαβαν κι όλοι συνεννοήθηκαν; Τι να πω, είναι κι αυτή μια άποψη…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: