Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τότε που οι κοπέλες φορούσανε φουστάνια – 16 (μυθιστόρημα του Δημήτρη Σαραντάκου)

Posted by sarant στο 16 Αυγούστου, 2022


Εδώ και κάμποσους μήνες άρχισα να δημοσιεύω, ύστερα και από τη δική σας ενθάρρυνση, ένα ανέκδοτο μυθιστόρημα του πατέρα μου.

Οι δημοσιεύσεις γίνονται κανονικά κάθε δεύτερη Τρίτη. Η σημερινή συνέχεια είναι η δέκατη έκτη, η προηγούμενη βρίσκεται εδώ.

Η δράση ξεκίνησε επί δικτατορίας και συνεχίζεται στη μεταπολίτευση. Ο Δήμος, ο κεντρικός ήρωας, είναι φιλόλογος που αρχικά υπηρετούσε σε κωμόπολη της Πιερίας. Έχει μια μπερδεμένη σχέση με τη ζωγράφο Βασιλική ή Έζμπα. Σήμερα μπαίνουμε στο ένατο κεφάλαιο. Βρισκόμαστε στα τέλη του 1978.

ΕΝΝΕΑ

ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

Τελικά, μετά τις Γιορτές, τον πήρε εκείνος ο γνωστός του στη Σύγχρονη Εποχή κι όταν συναντήθηκαν του είπε πως μάλλον δε θα εκδώσουν τις «Ιστορίες συνηθισμένων ανθρώπων», όχι γιατί το βιβλίο δεν είναι καλό, αλλά η θεματολογία του βρίσκεται έξω από το πνεύμα της εποχής.

«Είναι πολύ καλογραμμένο» το επαίνεσε «δεν απηχεί όμως την έξαρση των αγώνων τόσο στην Ελλάδα όσο και σε παγκόσμια κλίμακα».

«Δε συμφωνεί με το πνεύμα της εποχής, θες να πεις;»

«Ακριβώς. Και κάθε εκδοτική επιχείρηση, το παίρνει αυτό σοβαρά υπ΄ όψιν. Ύστερα ο τίτλος δεν τραβάει: «Ιστορίες συνηθισμένων ανθρώπων», δε συγκινεί. Αν τον άλλαζες, να πούμε «Στο τέλμα της μικροαστικής ζωής» ίσως κάτι να γινόταν».

Στο σημείο αυτό ο Δήμος πήρε τα χαρτιά του, τον χαιρέτησε και έφυγε. Ένιωσε μεγάλο θυμό. Ακούς εκεί «στο τέλμα της μικροαστικής ζωής» και γιατί όχι «βουβοί μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα», τουλάχιστον είναι πιο ποιητικό. Μόλο που στεναχωρήθηκε, δεν αποδέχτηκε την ετυμηγορία αυτών που κρίνανε τα βιβλία στο εκδοτικό. Πολύ μεγαλύτερη εμπιστοσύνη είχε στην κρίση του Αντρέα και της Βασιλικής και όχι από το γεγονός πως ήταν επαινετική για τα γραφτά του, αλλά γιατί ήταν άνθρωποι συγκροτημένοι. Αποφάσισε να δοκιμάσει με άλλον εκδότη. Αποτάνθηκε σε κάποιον που είχε γνωρίσει στις θυελλώδεις μέρες της Μεταπολίτευσης. Δούλευε δημοσιογράφος στη νεοεμφανισθείσα τότε «Ελευθεροτυπία» και κάλυπτε με το ρεπορτάζ του τις δραστηριότητες των διαφόρων Δημοκρατικών Παρατάξεων. Αργότερα έφυγε από την εφημερίδα και με δυο φίλους του ιδρύσανε έναν εκδοτικό οίκο με πολύ φιλόδοξο πρόγραμμα και πολύ επισφαλείς οικονομικές δυνατότητες.

Από την αρχή του εξήγησαν πως έπρεπε να καλύψει αυτός ένα, σημαντικό, ποσοστό των δαπανών της έκδοσης. Δέχτηκε, μ΄ όλο που δεν του περίσσευαν πολλά λεφτά. Ήθελε όμως να βγει το βιβλίο και με την επιτυχία του να δείξει σ΄ εκείνους που το απέρριψαν, πως είχαν κάνει λάθος.

Ακολούθησαν μερικές βδομάδες μεγάλης έντασης, αλλά και πολύ ευχάριστες, σε σημείο που δεν τον πίκραινε πως από την Έζμπα δεν είχε καμιάν είδηση, ούτε καν ένα γράμμα. Η έκδοση του πρώτου βιβλίου του τον είχε απορροφήσει ολοκληρωτικά. Επέμενε να κάνει αυτός τις διορθώσεις, σε συνεργασία με την κανονική διορθώτρια της επιχείρησης, που ήταν πολύ καταρτισμένη και υπεύθυνη στη δουλειά της. Δεν είχε σκεφθεί τη μακέτα του εξώφυλλου και λυπήθηκε πολύ που δεν είχε ζητήσει από την Έζμπα να κάνει τη μακέτα, όταν της έδωσε να διαβάσει τις «Ιστορίες». Έχασε μια πραγματική ευκαιρία και τώρα δε γινόταν τίποτα. Ούτε τη διεύθυνσή της στο Λονδίνο δεν είχε.

Το βιβλίο κυκλοφόρησε λίγο πριν από τις διακοπές του Πάσχα. Όταν το έπιασε στα χέρια του συγκινήθηκε. Χάρισε αρκετά αντίτυπά του σε φίλους και συνάδελφους, στον Αλέκο και την Κατερίνα, τον Κώστα, τον Πέτρο, τον Βαγγέλη, την Πόπη και σκόπευε να το ταχυδρομήσει στον Αντρέα και την Αναστασία, όταν πήρε γράμμα τους που τον καλούσαν στο σπίτι τους να περάσουν μαζί το Πάσχα. Δέχτηκε με χαρά και τους πρότεινε με την ευκαιρία να βαφτίσει και τον γιο τους, που ήταν κι όλας εφτά μηνών. Μια που θα πήγαινε στο μέρος όπου έζησε τόσα χρόνια, έκανε ασήκωτη τη βαλίτσα του, γεμίζοντάς την, εκτός από τα προσωπικά του είδη, με όσα αντίτυπα του βιβλίου του χωρούσε, για να τα δώσει σε φίλους και γνωστούς.

Αυτή τη φορά ένοιωσε κάτι σαν ευτυχία, προπάντων όταν άκουσε τις κρίσεις όσων διάβασαν το βιβλίο του. Μετά τα βαφτίσια και δυο μέρες πριν γυρίσει στην Αθήνα, ο Αντρέας σε συνεννόηση με συναδέλφους εκπαιδευτικούς, πολλοί από τους οποίους είχαν συνυπηρετήσει με τον Δήμο στο Γυμνάσιο,  οργανώσανε παρουσίαση του βιβλίου του. Τον συγκίνησε πολύ η συμμετοχή πολλών παλιών μαθητών του. Βέβαια τα βιβλία που είχε κουβαλήσει μαζί του δεν έφτασαν ούτε για δείγμα και δεν υπήρχε χρόνος να μηνύσει στους εκδότες του να του στείλουν και άλλα αντίτυπα. Τελικά έγραψε τα ονόματα όσων θέλανε να πάρουν το βιβλίο, με την υπόσχεση να τους το ταχυδρομήσει γρήγορα.

Το βιβλίο το χάρισε και στην Ντίνα, όταν πήγε να τη δει και να την καλέσει στα βαφτίσια. Όπως πάντα τον δέχτηκε με αγκαλιές και φιλιά και όπως πάντα είχαν ένα πολύ γλυκό σμίξιμο. Χάρηκε πολύ παίρνοντας το βιβλίο και υποσχέθηκε πως θα το διάβαζε.

Γύρισε στη βάση του πολύ ευχαριστημένος και θέλησε να επαναλάβει την παρουσίαση σε μια κεντρική αίθουσα, στη Στοά του Βιβλίου, στα γραφεία της ΟΛΜΕ, στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ, οι εκδότες του όμως δε συμφώνησαν, όχι για τίποτ΄ άλλο αλλά γιατί η επιχείρηση έπνεε τα λοίσθια και είχαν από πάνω τσακωθεί μεταξύ τους. Απροσδοκήτως, τρεις μεγάλες εφημερίδες, η «Ελευθεροτυπία», τα «Νέα», και η «Μακεδονία» δημοσίευσαν για τις «Ιστορίες συνηθισμένων ανθρώπων» επαινετικές βιβλιοκρισίες, που τις υπέγραφαν επιφανείς κριτικοί.

Αντίθετα, ούτε ο «Ριζοσπάστης» ούτε η «Αυγή» γράψανε τίποτα και η σιωπή αυτή τον στεναχώρησε. Δεν είχε κανένα γνωστό που να δουλεύει εκεί ή να συνδέεται με τις εφημερίδες αυτές, αλλά ήθελε να μάθει τους λόγους που θάψανε το βιβλίο του. Τελικά έκατσε και έγραψε τον καημό του στον Αντρέα.

Στο γράμμα, μεταξύ άλλων του έλεγε:

……………………………………………………………………………….

… Πιστεύω πως με ξέρεις από την καλή και την ανάποδη και ξέρεις πως όχι μόνο δεν κάνω δημόσιες σχέσεις αλλά δε θέλω να προβάλλομαι γενικότερα. Αυτούς που γράψανε ευνοϊκές κριτικές για το βιβλίο μου, ούτε που τους ξέρω και φυσικά δεν τους έκανα καμιά κρούση. Όμως διάβολε θα ήθελα να γράψουν δυο αράδες ο Ρίζος και η Αυγή. Αλλά πού. Και δεν μπορώ να εξηγήσω αυτή τη σιωπή.

Εσύ ποια γνώμη έχεις επ΄ αυτού;

………………………………………………………………………………………..

Σε μια βδομάδα πήρε την απάντηση του φίλου του.

Θα σε παραξενέψουν ίσως όσα θα διαβάσεις, αλλά σε θεωρώ όχι μόνο αληθινό φίλο μου αλλά και άνθρωπο σκεπτόμενο και πνευματικά δραστήριο. Λοιπόν Δήμο η προσωπική μου σχέση με το Κόμμα είναι περισσότερο στάση ζωής, παρά πολιτική επιλογή. Πώς να το κάνουμε. Γαλουχήθηκα μέσα στις γραμμές του ή σε οργανώσεις επηρεαζόμενες από αυτό. Γνώρισα σ΄ αυτό εξαιρετικούς ανθρώπους και θεωρώ πως τα ιδανικά και τα οράματά του, έχουν διαχρονική ισχύ και ανεκτίμητη αξία.

Από την άλλη μεριά δε σου κρύβω πως έχω αρκετές επιφυλάξεις αναφορικά την ταχτική που ακολουθεί και με τον τρόπο λειτουργίας του. Με ενοχλεί ιδιαίτερα η σοβαροφάνεια των περισσότερων στελεχών αλλά και απλών συντρόφων. Δεν καταλαβαίνουν και δεν ανέχονται τα αστεία και το χιούμορ. Έχω διαπιστώσει πως τους ενοχλεί πολύ η συμμετοχή μου στις συνάξεις των ρεμαλιών. Δε μου έχουν κάνει ποτέ τον παραμικρό υπαινιγμό, αλλά καταλαβαίνω πως δε με «εγκρίνουν». Επίσης έχω διαπιστώσει πως υπάρχουν κάποιες κλειστές ομάδες κυρίως στους ηγετικούς κύκλους, που περνάνε τις δικές τους απόψεις στις οργανώσεις.

Ίσως η σιωπή του Ριζοσπάστη για το βιβλίο σου να εμπίπτει σ΄ αυτή την περίπτωση. Ίσως κάποιοι να ενοχλήθηκαν που δεν είναι μέσα στο αγωνιστικό πνεύμα, όπως το καταλαβαίνουν αυτοί. Άστους να λένε. Το βιβλίο σου αξίζει και πιστεύω πως αν συνεχίσεις στον ίδιο δρόμο, θα δώσεις και άλλα, το ίδιο αξιόλογα βιβλία.

Όσο για την Αυγή, δεν έχω να πω τίποτα. Το εσωτερικό έχει μπει σε σταθερή πορεία συρρίκνωσης και οι μέρες του είναι μετρημένες. Δε χρησιμοποιώ τον όρο «αναθεωρητική ομάδα» γιατί πιστεύω πως δεν αντιπροσωπεύουν κανενός είδους αναθεώρηση του μαρξισμού αλλά μάλλον άρνησή του. Άλλωστε προσωπικά δέχομαι πως οι θεωρίες του Μαρξ και του Έγκελς είναι επιστημονικές και ως εκ τούτου υπόκεινται, όπως όλες οι επιστημονικές θεωρίες, σε αναθεώρηση. Μόνον τα δόγματα δεν αναθεωρούνται.

Το γράμμα του Αντρέα του έκανε καλό. Επανέλαβε τα σχετικά με την αξία του βιβλίου του και τον προέτρεψε να συνεχίσει. Ύστερα επιβεβαίωσε κάποιες δικές του αντιλήψεις σχετικά με τη λειτουργία των κομματικών οργανώσεων και τη νοοτροπία των κομματικών μελών, απόψεις που ως αυτή την ώρα τις θεωρούσε αιρετικές. Να όμως που ένας παλαίμαχος αγωνιστής σκέφτεται παρόμοια.

Από καιρό είχε διαισθανθεί πως και στη δικιά του οργάνωση συνέβαινε κάτι ανάλογο μ΄αυτό που υπαινισσόταν ο Αντρέας στο γράμμα του. Οι σοβαροφανείς βέβαια σπάνιζαν, αλλά υπήρχαν κάποιοι σύντροφοι, που λες και είχαν κάποιαν ιδιαίτερη εύνοια από την ηγεσία, κάτι σαν «θεία χάρη». Κατά κανόνα αυτούς προτείνανε για καθοδηγητικά πόστα, για εκπροσώπους της κόβας στην αχτίδα ή σε συνδιασκέψεις ή για τα συνδικαλιστικά όργανα.

Στις πρώτες αρχαιρεσίες μετά την μεταπολίτευση για την ανάδειξη νέων διοικητικών συμβουλίων στην τοπική ΕΛΜΕ και εκπρόσωπους στην ΟΛΜΕ, η δικιά τους παράταξη είχε βγάλει τρεις συμβούλους στην πρώτη και τέσσερις εκπρόσωπους στη δεύτερη. Τότε είχε βγει κι αυτός στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΛΜΕ, μ΄ όλο που δεν προτάθηκε «από πάνω» αλλά ούτε κι ο ίδιος το ζήτησε. Τον ήθελαν όμως τα παιδιά.

Κατά τις επόμενες αρχαιρεσίες η κόβα τους πρότεινε και μάλιστα με μεγάλη πλειοψηφία, για υποψήφιο τον Λευτέρη τον Τσαλουχίδη. Μετά την παλίρροια της Αριστεράς που συνόδεψε τη Μεταπολίτευση, είχε έρθει η ώρα της άμπωτης. Τώρα στο συνδικαλιστικό τομέα  κυριαρχούσε η Πάσκε του Πασόκ, ενώ ανασυγκροτήθηκε η Δεξιά δημιουργώντας δικιά της συνδικαλιστική παράταξη, τη Δάκε. Η Αριστερά κατέβηκε στις εκλογές με δυο παρατάξεις την Ενιαία, που ήταν του κουκουέ και την Ενωτική, του εσωτερικού. Με τον τωρινό συσχετισμό των δυνάμεων θα ήταν ευχαριστημένοι αν βγάζανε από έναν σύμβουλο η κάθε μία.

Ο Λευτέρης πάντως θα έβγαινε γιατί και δραστήριος και μαχητικός ήταν και συγκέντρωνε συμπάθειες και ψήφους όχι μόνο των κουκουέδων αλλά και πολλών που δεν ανήκαν σε κόμματα. Είχε κάποτε διηγηθεί στον Δήμο πως στη διάρκεια του Εμφύλιου, τον είχαν πάρει οι κυβερνητικοί, μαζί με πολλά παιδάκια του χωριού του και τους κλείσανε σε μια «Παιδούπολη της Φρειδερίκης»  για να «τα προστατεύσουν από το «παιδομάζωμα των συμμοριτών». Η μάνα του όμως, που ήταν στον Δημοκρατικό Στρατό και μάλιστα αξιωματικός, με τη μονάδα που διοικούσε έκανε επίθεση στην Παιδούπολη και τον πήρε μαζί της. Τελικά σπούδασε στη Σοβιετική Ένωση, όπου βρέθηκαν οι γονείς του, μετά την υποχώρηση.

Ο Δήμος αυτή τη φορά δεν ήταν υποψήφιος στις αρχαιρεσίες, αλλά μέλος της εφορευτικής επιτροπής, ο μόνος που εκπροσωπούσε τη δικιά τους παράταξη. Ο δικαστικός αντιπρόσωπος, κωλοπετσωμένος σε παρόμοιες διαδικασίες, όταν κλείσανε οι κάλπες, καταμετρήθηκαν τα κουκιά που πήρε η κάθε παράταξη, συντάχθηκε και υπογράφηκε το σχετικό πρωτόκολλο ψηφοφορίας, μοίρασε τα μετρημένα, έγκυρα ψηφοδέλτια στους εκπρόσωπους κάθε μιας παράταξης, για να μετρήσουν τους σταυρούς κι ο ίδιος έκατσε παράμερα και παράγγειλε καφέ.

Στην εφορευτική επιτροπή η Πάσκε είχε τρεις εκπρόσωπους, η Δάκε και η Ενωτική (του εσωτερικού) από δύο και η Ενιαία έναν, αυτόν. Πήρε τα ψηφοδέλτια, έκατσε σε ένα τραπεζάκι εκεί δίπλα και άρχισε να μετρά τους σταυρούς. Με μεγάλη έκπληξη διαπίστωσε πως, παρά την ομόφωνη απόφαση της κόβας, ο Λευτέρης είχε πάρει πολύ λίγους σταυρούς, μόλις έξι. Τριπλάσιους είχε πάρει ο Πέτρος, αλλά τα περισσότερα ψηφοδέλτια ήταν ασταύρωτα. Άρα ο Λευτέρης δεν έβγαινε!

Καθώς μετρούσε τους σταυρούς, το μυαλό του δούλευε. Θυμήθηκε πως, όπως είχε ακούσει σε ανύποπτο χρόνο, ο Λευτέρης είχε πέσει σε δυσμένεια από μερίδα της ηγεσίας του κόμματος και ιδίως εκείνης της Ρούλας, που φαίνεται πως είχε διαφορές με τη μάνα του Λευτέρη από τον καιρό που ήτανε κι οι δυο τους στον Δημοκρατικό Στρατό. Από κάτι μισόλογα που είχε ακούσει κατάλαβε πως κάποιοι θέλανε να μην εκλεγεί ο Λευτέρης, αλλά την άποψή τους αυτή δεν είχαν κατεβάσει να ψηφιστεί στη συνέλευση της οργάνωσης, παρά την είχαν περάσει, υπογείως, απευθείας στα μέλη.

Θύμωσε πολύ και σκέφτηκε να τους χαλάσει τα σχέδια. Ευτυχώς οι περισσότεροι σταυροί του Λευτέρη ήταν με κοινό μπλε μπικ και καθώς είχε μαζί του μπικ παρόμοιου χρώματος και υπήρχε η δυνατότητα στις αρχαιρεσίες να σταυρώσει κανείς τρεις υποψήφιους από τους δεκαπέντε κάθε ψηφοδελτίου, άρχισε με τρόπο και χωρίς να τον βλέπουν, να…  σταυρώνει αυτός τον Λευτέρη, όχι μόνο σε όλα τα ψηφοδέλτια, όπου είχε πάρει σταυρό ο Πέτρος, αλλά και σε πολλά ασταύρωτα  Όταν κάποτε τέλειωσε, έγραψε στην ειδική κατάσταση που του είχε δώσει ο δικαστικός, το αποτέλεσμα: Λευτέρης Τσαλουχίδης 37 σταυροί, Πέτρος Καμπάτσος 18, ασταύρωτα 15, το υπέγραψε και του το έδωσε.

Με μεγάλη ικανοποίηση διαπίστωσε την επομένη των εκλογών, πως κάποιοι σύντροφοι δείχνανε πολύ ανήσυχοι και προβληματισμένοι, γιατί δεν πέρασε η δικιά τους (η υπόγεια) γραμμή. Η Όλγα μάλιστα, σε κουβέντα που είχανε, του λέει.

«Το περίμενες ο κοντοπίθαρος (έτσι λέγανε τον Λευτέρη), να πάρει τόσους σταυρούς;»

«Γιατί, αυτή δεν ήταν η απόφαση της κόβας;» απόρησε, τάχα μου, αυτός.

Εκείνη τότε δεν κρατήθηκε.

«Άλλο τι αποφασίζει η κόβα κι άλλο η γραμμή που έρχεται από πάνω».

Όταν το είπε και είδε την έκφραση του, δαγκώθηκε και δε συνέχισε. Ο Δήμος τότε κατάλαβε πως πραγματικά μέσα στο κόμμα λειτουργούσε ένα άλλο «πιο στενό» κόμμα, κάποιων μυημένων. Στην επόμενη συνέλευση της κόβας τους θέλησε να επαληθεύσει  την υποψία του αυτή, ζητώντας να συζητήσουν τα αποτελέσματα των αρχαιρεσιών. Όταν του δώσανε το λόγο, ξεκίνησε μιλώντας για τη μεγάλη σημασία που είχε κατά τη γνώμη του η τήρηση της απόφασης που πήρε ομόφωνα η κόβα, να σταυρωθεί ο Λευτέρης και τόνισε πως, σύμφωνα με το άρθρο 50 του καταστατικού, η κομματική οργάνωση βάσης, είναι το θεμέλιο του κόμματος και κυρίαρχο όργανο στο χώρο της δράσης της. Άρα πολύ σωστά έγινε σεβαστή η απόφασή της να σταυρωθεί ο Λευτέρης.

Δεν άργησε να αντιληφθεί πως πολλοί, όχι μονάχα η Όλγα και ο Πέτρος, δυσφορούσαν ακούγοντάς τον, περισσότεροι όμως ήταν εκείνοι που επικρότησαν τις απόψεις του. Δεν τους ανακοίνωσε φυσικά τη λαθροχειρία του, που άλλωστε δεν την είδε ποτέ έτσι. Προσωπικά δεν είχε κανέναν ενδοιασμό για την πρωτοβουλία του. Δεν ένιωσε καμιά τύψη και η συνείδησή του ήταν απολύτως ήσυχη. Η ενέργειά του δεν ήταν αντικομματική. Αντίθετα συντέλεσε να υλοποιηθεί η ομόφωνη απόφαση της κόβας, που κάποιοι θέλησαν υποχθονίως να την ανατρέψουν.

Η Όλγα δεν κρατήθηκε. Όταν ο Δήμος τέλειωσε, ζήτησε το λόγο.

«Θα περίμενα, ο σύντροφος, που τόσο καλά ξέρει το καταστατικό, να άρχιζε την ομιλία του κανονικά, δηλαδή με αυτοκριτική για τη μείωση των δυνάμεών μας σ΄αυτές τις εκλογές. Πήραμε συνολικά 70 ψήφους, ενώ στις προηγούμενες είχαμε πάρει 84. Μήπως το γεγονός που δεν ήταν ο ίδιος υποψήφιος, μείωσε τον ζήλο του και δε δούλεψε με τον ίδιο ενθουσιασμό που είχε δουλέψει στις προηγούμενες αρχαιρεσίες;»

Η τοποθέτηση αυτή προκάλεσε την αντίδραση πολλών συντρόφων, αλλά ο Δήμος δεν απάντησε. Θυμήθηκε τη συζήτηση που είχανε στο σπίτι του με τον Αλέκο και την Κατερίνα, πριν δύο χρόνια, πριν φύγει για την Αγγλία η Έζμπα,  τους τρόπους δηλαδή που εφαρμόζουν, όσοι επιδιώκουν να επιβάλλουν με τον ένα ή τον άλλον τρόπο τις απόψεις τους στο κόμμα: την αυτοκριτική και την απειλή της διαγραφής.

Το βιβλίο του πάντως άρεσε και στον Αλέκο και στην Κατερίνα, η οποία μάλιστα σε μια κουβέντα που είχανε του επισήμανε πως πολλές  περικοπές του είχαν αυτοβιογραφικά του στοιχεία κι αυτός το παραδέχτηκε, ευχαριστημένος που η φίλη του το είχε διαβάσει με προσοχή. Γενικά με το ζευγάρι είχε τώρα στενότερη επαφή και πολλές φορές πήγαινε να τους δει στο σπίτι τους στο Μαρούσι, μια δυο φορές μάλιστα, που η κουβέντα τους τράβηξε ως τα μεσάνυχτα, κοιμήθηκε εκεί.

Με ευχαρίστηση διαπίστωσε πως δεν ήταν πια τόσο ένθερμοι οπαδοί του εσωτερικού και όταν τους το πρότεινε δέχτηκαν να πάρουν μέρος στην Πορεία Ειρήνης, την τέταρτη από τη Μεταπολίτευση κι ας του έλεγαν παλαιότερα πως ήταν καπελωμένες από το κουκουέ. Δεν πήγαν φυσικά στον Τύμβο του Μαραθώνα να την πάρουν από την αρχή. Η εποχή παρόμοιων εξάρσεων είχε περάσει. Ούτε κι ίδιος άλλωστε θα το έκανε κι ας καυχιόταν πως ήταν δεινός πεζοπόρος. Συναντήθηκαν μπροστά στην εκκλησιά της Αγίας Παρασκευής και περπάτησαν μαζί ως το πεδίο του Άρεως.

Αυτή η πορεία ήταν βεβαίως πολύ μαζική, αλλά δεν είχε εκείνη την αλησμόνητη ατμόσφαιρα που είχαν οι παλιές εκείνες πορείες, που ακολούθησαν τη δολοφονία του Λαμπράκη, πριν από τη δικτατορία.

«Θυμάσαι την Πορεία του ΄64;» αναπόλησε ο Αλέκος «Ήμασταν τότε και οι τρεις μας, εσύ, εγώ κι ο Κώστας» συμπλήρωσε.

 

Τελείως ανεπάντεχα ο Κώστας, που μετά τη Λούλα χώρισε και με τη Δανάη και  τώρα τα είχε με μιαν Ισμήνη, εγκατέλειψε το ΕΚΚΕ και προσχώρησε αρχές του ΄77 στο Πασόκ! Τόσο ο Δήμος όσο και ο Αλέκος, παραξενεύτηκαν πολύ. Δεν το περίμεναν ο φίλος τους που έβρισκε την πολιτική του εσωτερικού «νερόβραστη» και του κουκουέ «αδιέξοδη» και ήθελε ριζικές ανατροπές, να προσχωρήσει σε ένα κόμμα που κι οι τρεις τους κάποτε δεν το θεωρούσαν καν αριστερό.

Εντούτοις όταν συναντήθηκαν και πάλι οι τρεις τους, ο Κώστας ήταν πολύ άνετος και πολύ σίγουρος για την ορθότητα της επιλογής του. Τους έφαγε τα αυτιά για τη νέα του αγάπη, την πολιτική εννοείται όχι τη σαρκική. Τότε κι αυτός κι ο Αλέκος του βάλανε πάγο. Του δήλωσαν πως δε θεωρούσαν το Πασόκ αριστερό κόμμα, παρά τις διακηρύξεις του Αντρέα για «σοσιαλισμό εδώ και τώρα» και τις φωτογραφίες του Άρη που είχαν αναρτήσει στα γραφεία τους. Σε κάποια φάση των συζητήσεων που είχανε, αρπάχτηκαν άσκημα.

Ο Κώστας τους είπε ονειροπόλους και αιθεροβάμονες, που δε βλέπανε την πραγματικότητα, πως μόνο με το Πασόκ θα μπορέσουν να γίνουν ουσιαστικές αλλαγές στην κοινωνία, αλλαγές που η παραδοσιακή Αριστερά (έτσι την ονόμασε) είναι ανίκανη να πραγματοποιήσει. Ο Δήμος πήγε να το ρίξει στο καλαμπούρι, αλλά ο Αλέκος χόντρυνε ακόμα περισσότερο τον καυγά τους, λέγοντάς τον Κώστα καριερίστα και οπορτουνιστή. Αποτέλεσμα, από τότε, να μην ξανασμίξουν οι τρεις τους για πολύν καιρό.

Ανεξάρτητα από τη δυσάρεστη αυτή παρένθεση της μεταστροφής του Κώστα, ο Δήμος ένοιωθε ευχαριστημένος. Του φαινόταν πως όλα του έρχονταν βολικά κι αυτή η  εύνοια της τύχης, του απάλυνε πολύ την πίκρα του από τον χωρισμό του από την Έζμπα και την παρατεινόμενη σιωπή της. Αντίθετα, του έδωσε το θάρρος να συνεχίσει το γράψιμο. Σκέφτηκε πως με το πρώτο του βιβλίο ουσιαστικά εξιστορούσε την εποχή της Μεταπολίτευσης, με τις ελπίδες, τις προσδοκίες και τους πόθους, που γέννησε στους απλούς ανθρώπους. Ήθελε όμως να γράψει ένα άλλο, που να μιλά για τη γενιά τη δικιά του και του πατέρα του. Όχι όμως ένα «αντιστασιακό» βιβλίο, όπως θα θέλανε οι κριτικοί της Σύγχρονης Εποχής, αλλά ένα ψυχογράφημα των ανθρώπων της εποχής εκείνης.

Αποφάσισε να του δώσει και πάλι τη μορφή συλλογής διηγημάτων και όχι μυθιστορήματος, μολονότι κατάλαβε πως οι εκδότες προτιμούσαν τα πολυσέλιδα μυθιστορήματα. Ο ίδιος θεωρούσε το διήγημα δυσκολότερη, ίσως, αλλά οπωσδήποτε ανώτερη λογοτεχνική μορφή από το μυθιστόρημα, γιατί χωρίς τον αναπόφευκτο πλατειασμό του δεύτερου, δίνει με συμπυκνωμένη μορφή αυτά που θέλει να πει. Δεν είναι τυχαίο, σκέφτηκε, πως οι κορυφαίοι Έλληνες λογοτέχνες, από τον Παπαδιαμάντη και τον Παπαντωνίου, ως τον Ιωάννου, είναι κατά κύριο λόγο διηγηματογράφοι.

(συνεχίζεται)

Advertisement

53 Σχόλια προς “Τότε που οι κοπέλες φορούσανε φουστάνια – 16 (μυθιστόρημα του Δημήτρη Σαραντάκου)”

  1. atheofobos said

    Εξαιρετική περιγραφή των διαφόρων αθλιοτήτων που υπάρχουν, άσχετα από την ιδεολογική τοποθέτηση τους, σε όλα τα κόμματα από την αριστερά μέχρι την δεξιά.

  2. ΓΤ said

    αποτάΝθηκε —> αποτάθηκε

  3. Όπως «προτάθηκε», «επεκτάθηκε» κ.λπ. Αλλά το ακούμε «αποτάνθηκε».

  4. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    2 Σωστά

  5. Αγγελος said

    Μένω κατάπληκτος που ένας βασικά τίμιος άνθρωπος… νόθευσε τα ψηφοδέλτια, έστω και για καλό σκοπό 🙂

  6. Alexis said

    Ίντριγκες, καμαρίλα, βυζαντινό παρασκήνιο, πισώπλατα «μαχαιρώματα», κλίκες και αλληλοϋπονόμευση…
    Και όλα αυτά στο τιμημένο ΚΚΕ;
    Ε, όχι ρε παιδιά, κάποιο λάθος πρέπει να είχε κάνει ο Δήμος, δεν γίνονται αυτά τα πράγματα… 😆

    Καλημέρα.

  7. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Τιμια αποτίμηση των συμβάντων κατα την μεταπολίτευση.

  8. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μια ματιά στον sui generis μικρόκοσμο των κομμουνιστικών κομμάτων. Πολλή ίντριγκα, βρε παιδί μου, από ανθρώπους που είναι ταγμένοι να σώσουν τον κόσμο, έστω και με το ζόρι. Σαν να παρακολουθείς ριάλιτι τύπου Μπιγκ Μπράδερ.

  9. sarant said

    5 Κι εμένα μου έκανε μεγάλη εντύπωση αυτό. Πάντως 99% δεν είναι βίωμα (αλλά δεν πρόλαβα να τον ρωτήσω για να πάω στο 100%)

  10. Γιάννης Κουβάτσος said

    Γιατί σας έκανε εντύπωση που «πείραξε» τα ψηφοδέλτια; Όταν είσαι γαλουχημένος πολιτικά με το δόγμα «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» και ότι ψηφοφορίες και δημοκρστικές διαδικασίες είναι αστικοί θεσμοί και πρέπει να γίνονται σεβαστοί κατά το δοκούν και κατά τις περιστάσεις, ε, ακόμα και τίμιος άνθρωπος να είσαι, δεν θεωρείς κακό να κάνεις κάτι «επιλήψιμο» που κρίνεις ότι υπηρετεί έναν ανώτερο σκοπό. Έχουμε δει και πολύ χειρότερα από τίμιους δογματικούς.

  11. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Για τις λαθροχειρίες, να υπενθυμίσω την εποχή.
    Δεν ήταν τόσο μακριά η εποχή που ψήφιζαν τα δέντρα. Οι πρακτικές αυτές μάλλον ήταν στην ημερήσια διάταξη γενικά, άρα εντός του… στάβλου θα ήταν ευκολότερο (αφού το κόμμα δε ζημιώνεται) από ηθική άποψη.
    Να θυμίσω επίσης πως οι κατασκοπευτικές υπηρεσίες αυτοονομαζονται «αντικατασκοπεία», ακριβώς γεια να έχουν, έστω και λεκτικά, ηθικό έρεισμα.

  12. Καλημέρα,
    Δεν ξέρω πότε έγινε η 4η πορεία Ειρήνης που αναφέρει το διήγημα, αλλά εγώ πήρα μέρος σε μια απ’ αυτές που ξεκίνησαν απ’ τον Τύμβο του Μαραθώνα τη δεκαετία του 80. Ήταν το 1986. Μέναμε στους Αμπελόκηπους και κάναμε το λάθος να ξεκινήσουμε από την αρχή. Περπατήσαμε μέχρι την πλατεία της Αγίας Παρασκευής όπου είχε σταμάτημα και ομιλίες για να ενσωματωθούν κι όσοι θα ξεκίναγαν από κει. Επειδή είχαμε κουραστεί είπαμε να μπούμε για λίγο σ’ ένα από τα λεωφορεία που μας ακολουθούσαν (για να ξεκουράζονται όσοι θέλανε). Και λέμε να κατεβούμε λίγο πριν τη Φειδιππίδου και να περπατήσουμε ξανά μέχρι το Σύνταγμα. Αμ δε. Όχι μόνο η πορεία έφυγε πολύ μακριά από μας αλλά με το ζόρι καταφέραμε να φτάσουμε μέχρι το σπίτι!

  13. ΓΤ said

    @12

    Ο ΔΣ μιλάει για την «τέταρτη από τη Μεταπολίτευση» Πορεία Ειρήνης. Μεταπολιτευτικά, το Κίνημα Ειρήνης καθιερώνει αυτές τις πορείες από το 1979, οπότε μάλλον είμαστε στην Πορεία του 1982.

  14. 13 Άρα τότε ήμουν φοιτητής εκτός Αθηνών ακόμα…

  15. Spiridione said

    Και η Στοά του βιβλίου υπάρχει απ’ το 1996.

  16. sarant said

    13 Επειδή όμως έχει υποσημείωση ότι οι Γιορτές που αναφέρονται είναι του 1978-9, ο πατέρας μου έχει κάνει μάλλον λάθος, και έγραψε «4η πορεια μετά τη μεταπολ» υπολογίζοντας ότι η πρώτη θα έγινε το 1976.

  17. sarant said

    15 Πράγματι, αλλά σα να θυμάμαι αμυδρά πως υπήρχε και άλλη Στοά του Βιβλίου.

  18. Μου θύμισε την εποχή που πήγαινα στην Δημοτική Αγορά της Φ.Ν. φηφίζαμε να βαφτεί πράσινος ο τοίχος και την επόμενη έπεφτε γραμμή και όλοι σχεδόν οι «πράσινοι» ψηφίζανε μπλέ. Είχε φτάσει στ’ αφτιά μου πως την γραμμή την έδινε μια κυρία κομματικά επιφορτισμένη με την Δ.Α. αλλά δεν διευκρίνιζε αν η εντολή ερχότανε από πιο πάνω ή από το ξύλο που -λέγανε πως- της έδινε ο – κατώτερος ιεραρχικά – σύντροφός της !!
    Πάντως έστω κι έτσι η Δ. Α. γλύτωσε από την πολυκατοικιοποίηση του Νικήτα Κακλαμάνη, ενώ ο Καμίνης μετά την έφιαξε κουκλί και για ανταμοιβή οι δεξιοί ψηφίσανε τον γιο της Ντόρας για δήμαρχο !!

    Α, ρε νούμερα έλληνες, φώναξε μια μέρα ο λουστράκος που όλοι τον είχανε για μουγγό !!!

  19. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεν θυμάμαι άλλη «Στοά του βιβλίου», ιδίως στα χρόνια στα οποία αναφέρεται ο συγγραφέας.

  20. Α. Σέρτης said

    Καραμπινάτος αναχρονισμός το «Στοά του Βιβλίου»

  21. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    “Επίσης έχω διαπιστώσει πως υπάρχουν κάποιες κλειστές ομάδες κυρίως στους ηγετικούς κύκλους, που περνάνε τις δικές τους απόψεις στις οργανώσεις.”

    “Άλλο τι αποφασίζει η κόβα κι άλλο η γραμμή που έρχεται από πάνω.”

    Δύο παραλλαγές του ίδιου ιού (που προτιμά να αναπτύσσεται κυρίως στα κόμματα της Αριστεράς), που καταστρέφει ταχύτατα ό,τι σωστό και όμορφο και ελπιδοφόρο έχει δημιουργηθεί με κόπους και αγώνες χρόνων…
    Κτγμ, μία από τις 2-3 βασικές αιτίες αποτυχίας του ΣΥΡΙΖΑ, ιδίως μετά την ανάληψη της -όποιας…- εξουσίας.

  22. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ενδιαφέρουσα η συνέχεια, κοντινότερα και στις δικές μας μνήμες, (ημών των εξηντακαι χρονών) άσχετα με τίποτε αναχρονισμούς που βλέπω να ξεσκονίζουν οι αγαπητοί σχολιαστές -επιμελητές 🙂
    >>μοίρασε τα μετρημένα, έγκυρα ψηφοδέλτια στους εκπρόσωπους κάθε μιας παράταξης, για να μετρήσουν τους σταυρούς κι ο ίδιος έκατσε παράμερα
    Τί ανώμαλη πρακτική αυτή όμως (συμφωνημένη βεβαίως απ΄ όλες τις παρατάξεις) ! Οι εκπρόσωποι να μπορούν να επηρεάσουν το αποτέλεσμα για τους υποψήφιους της παράταξής τους*.
    Στο πλαίσιο αυτό ο ήρωας ενεργεί ηθικότερα από τη στημένη μη ψήφιση εκείνου που είχε προαποφασιστεί/συμφωνηθεί να ψηφίσουν!
    * Γι΄αυτό πάντα συμπληρώνω τους απαιτούμενους σταυρούς στις διάφορες ψηφοφορίες.

  23. ΓΤ said

    @17, 19

    Mήπως μιλάμε για τη Φωλιά του Βιβλίου, επίσης σε στοά;
    (Από εκεί ξεκίνησε, υπάλληλος, ο Θανάσης Καστανιώτης)

  24. ΓΤ said

    Φρέσκο το πακέτο τσιγάρα στα χέρια του. Έβγαλε τη ζελατίνα, κοντά στο καλαθάκι Φωκίωνος και Δροσοπούλου, και την πέταξε κάτω.
    Μεγάλο όνομα στη λογοτεχνία και τη μετάφραση…

  25. sarant said

    23 Μπράβο, αυτήν θυμόμουν! Και κατά 90% αυτήν εννοούσε ο πατέρας μου. Φωλιά του βιβλίου, όχι Στοά, μπράβο.

  26. ΓΤ said

    @22 Έφη η Σιξτιπλάσαινα

    «Γι’ αυτό πάντα συμπληρώνω τους απαιτούμενους σταυρούς στις διάφορες ψηφοφορίες». Μετά, φεύγω για Πάρνωνα για χαλάρωση.

    Από την κάλπη στη στάλπη

  27. ΣΠ said

    Δεν καταλαβαίνουν και δεν ανέχονται τα αστεία και το χιούμορ.

    Πραγματικά! Με τους σκληροπυρηνικούς Κνίτες συμφοιτητές μου δεν τολμούσα να αστειευτώ. Τα έπαιρναν όλα στα σοβαρά και παρεξηγούνταν.

  28. Α. Σέρτης said

    25: «Και κατά 90% αυτήν εννοούσε ο πατέρας μου.»

    Όχι. Μιλάει για μία «κεντρική αίθουσα, στη Στοά του Βιβλίου, στα γραφεία της ΟΛΜΕ, στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ»
    Η Φωλιά του Βιβλίου κάθε άλλο παρά κεντρική αίθουσα είχε όσο θυμάμαι που την αλώνιζα…

  29. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @27. ..ἐνῶ οἱ μαλακοπυρηνικοί κνίτες τῆς γενιᾶς μας, Σταῦρε, ξεκαρδίζονταν μέ κάτι τέτοια.. 🙂

    https://www.iefimerida.gr/stories/fili-mpreznief-honeker-teihos-berolinoy-gkrafiti

  30. Alexis said

    #28: Η «Φωλιά του βιβλίου» δεν ήταν στην στοά της Πανεπιστημίου, ακριβώς απέναντι από την Ακαδημία, που η άλλη έξοδός της έβγαινε στην Κοραή;
    Το θυμάμαι αυτό το βιβλιοπωλείο. Ήταν ένα κλασικό βιβλιοπωλείο με ισόγειο και πατάρι, αλλά δεν είχε, πράγματι, αίθουσα για εκδηλώσεις-παρουσιάσεις.

  31. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @29. (συνέχεια)
    ξεκαρδίζονταν ἐπίσης καί μέ τά «ἀντισοβιετικά» ἀνέκδοτα 🙂

  32. # 22

    Και μην ξεχνάς Εφη, όπωςν λέγαμε με τον συγχωρεμένο τον Γιάννη, τα εξήνταπλας βαστάνε 20 χρόνιαγιατί θα μετρας ton age en francais… άσε που μετά θα γ’ινεις τέσσερεις φορές εικοσάρα !!!
    Αφιερωμένο

  33. Georgios Bartzoudis said

    «τον είχαν πάρει οι κυβερνητικοί, μαζί με πολλά παιδάκια του χωριού του και τους κλείσανε σε μια ‘Παιδούπολη της Φρειδερίκης’ για να τα προστατεύσουν από το ‘παιδομάζωμα των συμμοριτών’. Η μάνα του όμως, που ήταν στον Δημοκρατικό Στρατό και μάλιστα αξιωματικός, με τη μονάδα που διοικούσε έκανε επίθεση στην Παιδούπολη και τον πήρε μαζί της».
    # Μέσα στην, άνοστη πλέον, κομμουνιστολογία ο πατήρ Σαραντάκος διοχετεύει και το …διαχρονικό κομμουνιστικό ψέμα: Τα ιστορικά βιβλία που έγραψαν οι ίδιοι οι κομμουνιστές (σε αντίθεση με τα «λογοτεχνικά» ψέματα), καταγράφουν τους θρήνους και οδυρμούς των μανάδων, που η αδίστακτη κομμουνιστική ηγεσία είχε οδηγήσει σε ξένους τόπους, ύστερα από μια τυραννική και απάνθρωπη πεζοπορία εκατοντάδων χιλιομέτρων!
    # Ένα από τα πολλά θύματα του παιδομαζώματος είναι ο ομοχώριός μου, και σχεδόν συνομήλικός μου, Οδυσσέας Φραντζανάς του Ευαγγέλου, που η τύχη του αγνοείται μέχρι σήμερα! Βλέπετε, ο Οδυσσέας δεν είχε μάνα καπετάνισσα στον (αντι)δημοκρατικό στρατό. Ήταν ένα αγράμματο τσομπανάκι. Κάποιοι, που τους είχε απομείνει κάποια τσίπα ντροπής, αυτοκτόνησαν για τα εγκλήματα που έκαναν ή προκάλεσαν. Μεταξύ αυτών ο …πολύς Ζαχαριάδης και ο «πιστός» Λασσάνης!

  34. ΓΤ said

    Ξερνοχόλης Βισαλτίας
    κυνηγάει Σαραντάκο Μίμη
    και στας ημέρας τας αγίας
    τσίπα πια δεν έχει μείνει

    Χρόνια ο άνθρωπος στον τάφο
    δέχεται Σερραίου μένος
    θα ‘ναι κάνας μεθυσμένος
    ή που θα ‘χει κάνει μπάφο

  35. Costas Papathanasiou said

    Καλησπέρα.
    Με τούτα και μ’ εκείνα, μυρίζει σαρκασμό Αναγνωστάκη το ανάγνωσμά μας το παρόν, σκουριά ανθηρή αποδόμησης κάτω απ’ το παραπέτασμα, το σιδηρούν, αυτού του ακραίου καπιταλιστή και πάντων καταναλωτή, του Χρόνου*:
    “ Όλα τα πρόσωπα της ιστορίας μας είν’ εντελώς φανταστικά / καμιά πλέον συσχέτιση με πρόσωπα υπάρξαντα./ Ή και ακόμα υπαρκτά σε μια δεδομένη εποχή. / Γιατί και η Εποχή δεν υπήρξε —μη μιλήσεις πια γι’ αυτήν/ με τα ίδια πάλι λόγια που δεν αλλοιώνονται από το χρόνο/ όπως το μέταλλο κάτω από τη σκουριά, το δέρμα κάτω από το ρούχο./ Γιατί τα πρόσωπα της ιστορίας μας είν’ εντελώς φανταστικά / Οι περιπέτειές τους αδιάφορες για την Ιστορία / Ούτε καν ίχνη σβησμένων ονομάτων για τους οπωσδήποτε επιζήσαντες. // Κατέβασε τις Μεγάλες Κουρτίνες*, φράξε όσο είναι καιρός/ τις μυστικές ρωγμές των στίχων, μ’ ένα χαμόγελο κι εσύ/ υποδέξου, αγνός, τη χαρούμενη καινούρια ημέρα// Έλα Γιώργο — βάλε στη θήκη το μαχαίρι.” (“ Όλα τα πρόσωπα…”-Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ 3)
    *»Ρέων ο χρόνος ακάθεκτα και αεί τι κινούμενος παρασύρει και παραφέρει πάντα τα εν γενέσει και ες βυθόν αφανείας καταποντοί όπου μεν ουκ άξια λόγου πράγματα, όπου δε μεγάλα τε και άξια μνήμης, και τα τε άδηλα φύων κατα την τραγωδίαν και τα φανέντα αποκρυπτόμενος.»(Άννα Κομνηνή, «Αλεξιάδα»)

  36. ΓΤ said

    https://www.ekklisiaonline.gr/nea/patriarchio-alexandrias-ke-ellada-sto-plevro-tis-egyptou-meta-tin-tragodia-sti-gkiza/

    Σχετικά με την καταστροφή του κοπτικού ναού στην Γκίζα, όπως λέει το ΥΠΕΞ «η Ελλάδα στέκεται με πλήρη αλληλεγγύη στους στενούς μας φίλους, τον λαό και την κυβέρνηση της Αιγύπτου».

    Όπως έγινε πριν από λίγες ώρες γνωστό, η εκκλησία θα ανακατασκευαστεί με δωρεά του (βαθύτατα πιστού μουσουλμάνου) Μο Σαλάχ…

  37. Γιάννης Κουβάτσος said

    34:»θα ‘ναι κάνας μεθυσμένος
    ή που θα ‘χει κάνει μπάφο»
    Θα ήταν μια δικαιολογία, αλλά μπα…

  38. Δεν θα μείνει για πολύ ακόμα στο κόμμα ο Δήμος. Άρχισε να αμφισβητεί και δεν έχει εκεί μάλλον θέση πια.
    Όσο για τις εκλογές σε συνδικαλιστικά όργανα και τις συνήθειες καταμέτρησης μου κάνει εντύπωση που από τόσο νωρίς υπήρχαν αυτές.
    Οι 9 στους 10 δικαστικοί αντιπρόσωποι δίνουν τα ψηφοδέλτια για καταμέτρηση σταυρών τους αντιπροσώπους των παρατάξεων. Δεν πίστευα στα μάτια μου όταν το πρωτοείδα να συμβαίνει. Ιδιαιτέρως από εκπροσώπους της δυνατής(στη ΔΟΕ των εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας) ΠΑΣΚΕ του ΠΑΣΟΚ και αργότερα ΔΗΣΥ. Τότε κατάλαβα πώς προέκυπταν τα τεράστια ψηφοδέλτια με τους άπειρους υποψηφίους, κάποιων παρατάξεων, οι οποίοι έπαιρναν όλοι κάποιους σταυρούς και όχι ευάριθμους.
    Η απογοήτευση είναι όμως ότι οι νέοι στην εργασία και δεν αναμιγνύονται στα συνδικαλιστικά και ακολουθούν αυτούς όλους που τους υπόσχονται πληροφόρηση και περιμένουν να τους λύσουν τα προβλήματα. Χωρίς οι ίδιοι να κουνήσουν το δαχτυλάκι τους παρά μόνο ψηφίζοντάς τους.

  39. # 38

    Εκ των πραγμάτων ο κομματικός συνδικαληστής προωθεί τα συμφέροντα του κόμματος και όχι του κλάδου που εκπροσωπεί, αλλιώς θα διαγραφεί από το κόμμα και δεν θα ξαναβγεί, οπότε…τόμπολα !
    Ειδικά οι εκπαιδευτικοί έχουμε δει τα πάντα όλα από τους συνδικαληστές μας
    Από την άλλη ανεξάρτητος συνδικαλιστής πως να επιβιώσει, διότι κανένας δεν θα τον ακούσει πλην των ανταγωνιστών του, αφού οι πράσινοι περιμένουνε εξω από την αίθουσα, μπαίνουν και ακούνε μόνο τον πράσινο συνδικαληστή και μετά πάνε για σουβλάκια, οι κόκκινοι τα ίδια με τον κόκκινο κ.λ.π.
    Το κατεστημένο έχει βάλει γερά θεμέλια στο σύστημα, οι αγώνες δικαιώνονται μόνο στις ασπρόμαυρες ταιν’ιες εποχής, όπου ο συνδικάλας Παπαμιχαήλ τα φιάχνει με τα πλουσιοκόριτσα Αλίκη, Τζένη και λοιπές δυνάμεις του κεφαλαίου και πανηγυρίζει η εργατιά που «δικαιώνεται»

  40. Costas Papathanasiou said

    “Πλην, δικά μου- Συν, δικά του
    Να ο κανών του Συνδικάτου”
    Bar-Bar(δηλαδή: η Μεγάλη του Γένους Χολή )

  41. # 40

    Εύγε !!

    Ανταποδίδω μ’ ενα «τραγουδάκι »

  42. Georgios Bartzoudis said

    34- ΓΤ said…, 37- Γιάννης Κουβάτσος said…
    # Ξέρω ότι δεν αρέσει σε πολλούς η κριτική, παρά μόνο όταν λιβανίζεται κάποιος πατερούλης. Τί να κάνουμε? Έξεστι στρουθοκαμήλοις …αμμοβουτείν, έξεστι δασκάλοις γλύφειν!

  43. Alexis said

    Ο τεράστιος Μίλτος Τεντόγλου με άλμα στα 8,52 έκανε ρεκόρ αγώνων και κέρδισε πανάξια το χρυσό, αφήνοντας τους αντιπάλους του πολύ-πολύ πίσω.

  44. Alexis said

    #43: Τιμής ένεκεν ας βάλουμε εδώ τον πιο συγκλονιστικό αγώνα μήκους όλων των εποχών, στο Παγκόσμιο του Τόκιο το 1991.
    Εκεί όπου ο Καρλ Λιούις έκανε 8.91, 8.87, 8.84, 8.82 και 8.68 αλλά έχασε από τον Μάικ Πάουελ που προσγειώθηκε στα 8.95, σπάζοντας το «μυθικό» παγκόσμιο ρεκόρ του Μπίμον (8.90) από την Ολυμπιάδα του 1968.
    Το 8.91 που είχε κάνει προηγουμένως ο Λιούις ήταν με ευνοϊκό άνεμο και δεν «μέτρησε» για παγκόσμιο ρεκόρ, έστω και ολιγόλεπτο.

  45. Alexis said

    Και κάτι τελευταίο:
    Πριν από αρκετά χρόνια κάποιος «κατ’ επάγγελμα» συνωμοσιολόγος, τακτικός σχολιαστής εδώ, (ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε 🙂 ) είχε γράψει ότι ο Καρλ Λιούις είναι σχεδόν ετοιμοθάνατος έχοντας καταστρέψει απεπανόρθωτα την υγεία του λόγω της συστηματικής χρήσης αναβολικών στα νιάτα του.
    Σήμερα, με αφορμή το βίντεο που έβαλα στο #44, το έψαξα λίγο για να δω πού είναι η αλήθεια και πού η παραπληροφόρηση.
    Δείτε εδώ λοιπόν πώς είναι σήμερα ο Λιούις, στα 61 του.
    Το ντόπινγκ είναι κακό, κάκιστο πράγμα και μπορεί να προκαλέσει σοβαρότατες βλάβες στην υγεία. Δεν ξέρω αν ο Λιούις ντοπαριζόταν
    (πιθανότατα ναι, χωρίς να έχει πιαστεί ποτέ), αλλά όλα τα σενάρια που έχουν κυκλοφορήσει για την κατάσταση της υγείας του* είναι προϊόν αχαλίνωτης συνωμοσιολογικής φαντασίας.
    Ο πόλεμος κατά του ντόπινγκ μπορεί να γίνει μόνο με αλήθειες και με σοβαρό επιστημονικό λόγο και όχι με τερατολογίες.

    *Έχω ακούσει μεταξύ άλλων: «έχει μόνιμη αναπηρία, έχει παραμορφωθεί, έχει μόνιμο πρόβλημα στην σπονδυλική στήλη, δεν μπορεί να σταθεί όρθιος, έχει μείνει ο μισός απ’ ότι ήταν κλπ.»

  46. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα. Είχα τρεχάματα και να με συμπαθάτε, ακόμα δεν έχω κοιτάξει τα σχόλια -μόνο τον Λιούις είδα. Που είναι και χορτοφάγος.

  47. Γιάννης Κουβάτσος said

    45:Και να τα ‘χε όλα αυτά, Αλέξη, δεν θα ήταν από το ντόπινγκ (έχει άλλες επιπτώσεις) αλλά από τη χρόνια καταπόνηση του μυοσκελετικού συστήματος λόγω των απαιτήσεων του πρωταθλητισμού. Συμβαίνει σε πολλούς αθλητές με την πάροδο των χρόνων. Ο Μπατιστούτα π.χ. παρακαλούσε τον γιατρό να του ακρωτηριάσει τα πόδια και να βάλει τεχνητά, επειδή δεν άντεχε τους αφόρητους χρόνιους πόνους.

  48. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    34 Έξεστι μακονίοις ασχημονείν

  49. Costas Papathanasiou said

    Καλημέρα.
    41:Όντως αηδονολαλούσα!
    …Hörst die Nachtigallen schlagen?
    Ach! sie flehen Dich,
    Mit der Töne süssen Klagen
    Flehen sie für mich…
    (Heinrich Friedrich Ludwig Rellstab- “Ständchen”)

  50. antonislaw said

    Καλημέρα σας!Πολύ ενδιαφέρουσα και η συνέχεια του μυθιστορήματος του Δημήτρη Σαραντάκου. Μεταξύ αλλων ξυπνάει και μνήμες από εχοντες παρόμοιες εμπειρίες από κόβες και όβες. Παρότι ήμουν μαλλον των εσχάτων ημερών οργανωμενος,εκει στις αρχές του 90, που λογω Γράψα είχαμε μείνει τρεις κι ο κούκος,και παρόλα αυτά υπήρχε τουλαχιστον μία ομαδούλα μες στην οργανωση η οποία και διαγράφηκε τελικά…θα ψάξω α προπό να δω τι έγινε εκείνη η δικηγορίνα με το απολυτως κόντρα ρόλο επώνυμο που ήταν ας πούμε αρχηγός της ομάδας

  51. sarant said

    50 Τότε με τον Θεοδωρικάκο, ε;

  52. aerosol said

    Τι έγινε η Έζμπα; Πέθανε; Ασθενεί σε νοσοκομείο του Ην. Βασιλείου; Καψουρεύτηκε και παντρεύτηκε Άγγλο δικηγόρο ή Τζαμαϊνό ντελιβερά;
    Μας έφαγε η μιζέρια των κομμουνιστικών τοπικών εργανώσεων και δεν ρωτάμε τα βασικά.

    Η ανεκδιήγητη στάση των «κριτικών» της Σύγχρονης Εποχής όσον αφορά την λογοτεχνία ήταν ανέκαθεν ανέκδοτο. Ανερμάτιστα, ατάλαντα όντα, που δεν θα αναγνώριζαν την Τέχνη ακόμα κι αν κράταγε ταμπέλα που έγραφε «Τέχνη» και τους βάραγε την ξερή τους κεφάλα μ’ αυτήν.

  53. Georgios Bartzoudis said

    48, ΕΦΗ – ΕΦΗ said: «Έξεστι μακονίοις ασχημονείν»
    # Για χατίρι σου, το γλύφειν θα το κάνω γλείφειν [Και αυτό επειδή οι προσφιλείς σου …Μακεδονοκλάστες ξεπούλησαν προδοτικά τη Μακεδονική Γλώσσα και Ταυτότητα, στους ΒουλγαροΣκοπιανούς]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: