Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τα σπουργίτια του Βάρναλη

Posted by sarant στο 17 Αυγούστου, 2022


Πριν από μερικές εβδομάδες, πάντως μέσα στο καλοκαίρι, μια φίλη έβαλε στο Φέισμπουκ τη φωτογραφία που βλέπετε, κι έγραψε:

Οι Ρωμαίοι πίστευαν ότι τα σπουργίτια έσερναν το άρμα της Αφροδίτης, γι’ αυτό και ο Κατουλλος στα ερωτικά του ποιήματα τους δίνει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Στις σύγχρονες πόλεις πάλι γίνονται ζητιανάκια, σε πλησιάζουν για λίγα ψιχουλάκια. Ίσως όμως να είναι «λίγα ψίχουλα αγάπης» αυτό που γυρεύουν.

Εκείνη τη μέρα έτρεχα εδώ κι εκεί και δεν βρήκα καιρό να σχολιάσω στην ανάρτησή της -και το κακό με το Φέισμπουκ είναι που οι παλιές αναρτήσεις σκεπάζονται από τις νεότερες και δεν φαίνονται.

Κι έτσι, είπα να γράψω το σημερινό άρθρο στο ιστολόγιο γι’ αυτούς τους συμπαθέστατους αλήτες των πόλεων.

Από τον τίτλο που έβαλα, μπορείτε να υποθέσετε ότι θ’ αφιερώσω ένα μεγάλο τμήμα του άρθρου σε γραφτά του Κώστα Βάρναλη.

Σωστά, αλλά εμείς εδώ λεξιλογούμε, οπότε θα αρχίσουμε από τη λέξη. Λέμε «το σπουργίτι» αλλά επίσης «ο σπουργίτης», αν και το ουδέτερο είναι συχνότερο.

Η λέξη ετυμολογείται από το ελληνιστικό «πυργίτης». Για να το πω πληρέστερα, ο σπουργίτης λεγόταν «στρουθός πυργίτης», επειδή έχτιζε φωλιές σε κτίσματα. Λέει κάπου ο Γαληνός:

καὶ οἱ πυργῖται καλούμενοι στρουθοὶ καὶ ὅσοι κατὰ τὰς ἀμπέλους διαιτῶνται καὶ τῶν περιστερῶν αἱ ἐκ τῶν πύργων ἀμείνους τῶν κατοικιδίων εἰσίν

ενώ ο Ορειβάσιος συγκρίνει το κρέας διαφόρων πουλιών και λέει ότι

καὶ τῶν μικρῶν στρουθίων, ἐν οἷς εἰσι καὶ οἱ πυργῖται καλούμενοι, σκληροτέρα τούτων

δηλαδή έχουνε σάρκα δύσοψη αυτοί οι παλιοκλέφτες -τι σαρκα να’χουνε, δυο δράμια πραματάκι, θα πείτε· αλλά θα έρθουμε και σ’ αυτό.

Το «πυργιτης» ανέπτυξε ου αντί για υ, λόγω του π, και προθεματικό σ (τους πουργίτες -> τους σπουργίτες) κι έτσι προέκυψε η σημερινή λέξη, που είναι ήδη μεσαιωνική, τη βρίσκουμε π.χ. στον Πουλολόγο:

Κι ἐπῆραν με ἐκ τὸν βασιλέα, εἴ τι θέλω νὰ τρώγω,
σπουργίτες, κίχλες, κόσσυφας, ἀσκορδιαλοὺς καὶ ἄλλα.

και πιο παλιά σε γιατροσόφια του Ν. Μυρεψού.

Το σπουργίτι έχει προσαρμοστεί άριστα στο αστικό τοπίο και είναι στοιχείο της καθημερινότητάς μας. Παλιότερα, και εννοώ πριν από 50-80 χρόνια, πρέπει να υπήρχαν περισσότερα σπουργίτια στις (μικρότερες, φυσικά) πόλεις. Ειναι πουλί κοινωνικό, που έχει μάθει να συμβιώνει με τον άνθρωπο. Για κάποιον που τρώει πολύ λίγο, λέμε «τρώει σα σπουργίτι».

Στη Διήγησή του ο Κολοκοτρώνης γράφει κάτι που μου έκανε εντύπωση: τα ήμερα δεν θα διώξουν τα άγρια· όλα φεύγουν, ο σπουργίτης πάντοτε μένει.

Το χαρούμενα αλήτικο στοιχείο των σπουργιτιών το έχει πιάσει βέβαια ωραία και το παιδικό ποίημα του Ζαχαρία Παπαντωνίου, που το ξέρουν όλα τα παιδιά επειδή μελοποιήθηκε, για τους σπουργίτες που τρωγόπιναν σε μια ρώγα από σταφύλι. Επιπλέον, το στοιχείο του μικρού και απροστάτευτου, που φέρνει στο νου το σπουργίτι, ιδίως στο υποκοριστικό «σπουργιτακι», την εξέφρασε π.χ. η Αλίκη Βουγιουκλάκη όταν τραγούδησε το κινηματογραφικό Σπουργιτάκι του Χατζιδάκι:

Αλλά βέβαια, σπουργιτάκι ήταν η Εντίτ Πιάφ (piaf θα πει σπουργίτι στην αργκό). Να θυμηθούμε, τέλος, το σπουργίτι, το τρομερό παιδί στις Χαμηλές Πτήσεις του Αρκά.

Ο Βάρναλης, τώρα, αγαπούσε τα σπουργίτια, παρόλο που, όπως λέει, όταν ήταν μικρός τα βασάνιζε με τη σκληρότητα που είχαν πολλά παιδιά τις εποχές εκείνες στις αγροτικές εκείνες κοινωνίες.

Σε ένα κατοχικό του χρονογράφημα γράφει ότι στην Κατοχή οι σπουργίτες κάνανε ορμητική επανεμφάνιση στους δρόμους της Αθήνας:

Με την έλλειψη των αυτοκινήτων ανεκλήθησαν εις την ενεργόν υπηρεσίαν όλων των ειδών τα υποζύγια: άλογα, μουλάρια, γαϊδουράκια. Kι οι δρόμοι ανθοστολιστήκανε με τα ίχνη αυτών των τετραπόδων κι επομένως οι σπουργίτες μήνες τώρα έχουνε γιορτή και πανηγύρι. Εξυπνότατοι, ριψοκίνδυνοι, ζωηροί, καβγατζήδες, φωνακλάδες, ερωτάρηδες, ανιπρόκοποι, αλητικοί («δος ημίν σήμερον και άφες»), πέφτουν από τα χαράματα στους δρόμους της υπαίθρου και της πολιτείας και κάνοντας τρία τρία πηδήματα με τα δυο πόδια μαζί, κάθονται στην ευωχία από τα χαράματα, πριν αρχίσει η κίνηση.

Αλλά τους έχει αφιερώσει και ιδιαίτερο χρονογράφημα, με τίτλο Σπουργίτια, που το παραθέτω ολόκληρο:

— Οι μόνοι πραγματικοί μου φίλοι είναι τα σπουργίτια. Μου αρέσουν για το θάρρος που έχουν της ζωής, για την αφροντισιά τους διά την αύριον, για την αλητεία τους, για τον ερωτισμό τους τον ανεξάντλητο και για τον κουτσαβακισμό τους: όλο «παρεξήγηση» και καβγάς από το πρωί ως το βράδυ. Ενώ ανήκουν στα «ωδικά πτηνά», δεν έχουν άλλη φωνή, παρά μονάχα για να τσιρίζουν μαλώνοντας και να χαλάνε τον κόσμο –έτσι για γούστο, χωρίς καμιά σοβαρή αιτία. Φουσκώνουνε, κρεμάνε τα φτερά τους και πέφτουνε το ένα πάνου στο άλλο ή κυνηγιούνται από κλαρί σε κλαρί για το τίποτε.

Έχω συνδεθεί μαζί τους από τα παιδικά μου χρόνια. Τότε δεν τα «χώνευα», αν και τα… έτρωγα. Είχα πολλά καφάσια καρδερίνες, σκαθιά, φλώρια και σπίνους. Τα κρεμούσα στον τοίχο της αυλής μου κάτου από τα κλωνιά της ακακίας κι οι σπουργίτες σκαλώνανε στα καφάσια, περνούσανε τη μύτη τους ανάμεσα από τα τέλια και τρώγανε το κανναβούρι και το κεχρί των πουλιών μου. Έβαζα λοιπόν κι εγώ ξόβεργες απάνου από τα καφάσια και τα τσάκωνα. Κι ύστερα τα έψηνα στη φωτιά… Αλλά δεν έφτανε μονάχα τούτη η εκδίκηση. Όταν σκολνούσα από τα μαθήματα, έπαιρνα μια σκάλα και μ’ αυτήν καθόμουνα στο κατώφλι του σπιτιού μας έξω το δρόμο. Μόλις έβλεπα κανένα σπουργίτι να χώνεται σε κάποιο λούκι των μαγαζιών της γειτονιάς, έτρεχα με τη σκάλα μου, ανέβαινα ψηλά κι έχωνα το χέρι μου μέσα στο λούκι. Ο σπουργίτης φτεροκοπούσε απελπισμένα αλλά δεν μπορούσε να φύγει. Όσο που τον τσάκωνα.

Αλλά με τα χρόνια αλλάξανε τα αισθήματά μου. Τους αγάπησα. Κι είτε στις επαρχίες ζούσα είτε στην Αθήνα η πρώτη μου δουλειά ήτανε να πιάνω φιλία μαζί τους. Χαράματα άνοιγα το παράθυρό μου και τους έβαζα ψίχουλα είτε στο πρεβάζι είτε στο μπαλκόνι. Στην αρχή όπως είναι δύσπιστα, περιμένανε να φύγω πρώτα κι ύστερα να ζυγώσουν. Αλλά με τον καιρό ξεθαρρευόντανε και κατεβαίνανε στο μπαλκόνι και στο περβάζι, κι όταν ακόμη στεκόμουνα να τους καμαρώσω. Συνηθίσανε τόσο πολύ, που, αν αργούσα να ξυπνήσω, ερχόντανε απ’ έξω από το παράθυρο και φωνάζανε. Και μόλις άνοιγα τα παντζούρια, ένα πλήθος απ’ αυτά ξεπετιόταν από τις αντικρινές στέγες, από τα δέντρα, από τη γη και τρέχανε πρώτα στη δική μου στέγη, ύστερα πάλι πίσου στην αντικρινή κι από κει στο μπαλκόνι… Αρπάζανε στο φτερό ένα ψίχουλο και φεύγανε. Όταν όμως τραβιόμουνα βαθιά στο δωμάτιο να μη με βλέπουν, τότε πέφτανε όλα μαζί στα ψίχουλα κι αντίς να τρώνε, μαλώνανε. Μικρή διασκέδαση είναι αυτή;

Αργότερα μου ήρθε ένα γατάκι έξω από την πόρτα μου κι έκλαιγε.. Το πήρα μέσα, του έδωσα γαλατάκι και κατόπι το πήγα μακριά και το άφησα. Τη νύχτα ξανάρθε. Του ξανάνοιξα. Κι έτσι, χωρίς να το θέλω, αφού αυτό επέμενε, το κράτησα. Αλλ’ όταν μεγάλωσε, έτρωγε τα σπουργίτια –ή τουλάχιστο τα φόβιζε. Δε ζυγώνανε πια. Τώρα δεν έχω γάτα αλλά δεν έχω και ψίχουλα. Περιορίζω λοιπόν την αγάπη μου στο να τους βλέπω μονάχα. Και δεν είναι δα η μόνη μου αγάπη των ματιών.

–Και πού τα θυμήθηκες σήμερα πρωί πρωί;

–Μου τα θύμισε η χτεσινή βροχή… Στα παλιά χρόνια, στη Δεξαμενή (ζούσε ακόμα ο Παπαδιαμάντης) ένα αυγουστιάτικο δειλινό ξέσπασε μια ξαφνική θύελλα. Τα σπουργίτια είχανε κουρνιάσει στις λεύκες και στα κυπαρίσσια της πλατείας. Το νερό και το χαλάζι ήτανε τόσο δυνατό και πολύ, που όλη η πλατεία γέμισε από σπουργίτια μουσκεμένα που δεν μπορούσαν να πετάξουν. Ο κυρ-Σωτήρης ο καφετζής και το γκαρσόνι του βγήκανε με το φτυάρι και με την Μπέλα (τη σκύλα) και τα μαζέψανε. Γέμισαν έναν γκαζοτενεκέ.

–Ωραίο πιλάφι! μουρμούριζε μπαινοβγαίνοντας ο Σωτήρης.

–Καλά θα το ιδούμε, μουρμουρίζαμε και μεις οι ρομαντικοί νέοι.

Μόλις ζεσταθήκανε και στεγνώσανε τα πουλιά κι ο ουρανός είχε ξαστερώσει και το φεγγάρι έφεγγε σα μέρα –πήγαμε και πήραμε τον γκαζοτενεκέ και τον αδειάσαμε στον αέρα… Οι «φίλοι» μας είχανε γλιτώσει από τον τέντζερη.

Κι έτσι, με τη νεανική του σωτήρια επέμβαση στη Δεξαμενή εξιλεώθηκε για όσα σπουργίτια είχε ψήσει στα παιδικάτα του. Το επεισόδιο αυτό το έχει περιγράψει και σε άλλο χρονογράφημα, πιο αναλυτικά αν και με κάποιες μικροδιαφορές:

Αυτό έγινε στα παλιά εκείνα χρόνια, που η Δεξαμενή ήτανε καλόκαρδο άσυλο των πουλιών και των συγγραφέων. Ένα δειλινό, αρχές του φθινοπώρου, σκοτείνιασε άξαφνα ο ουρανός, έπιασε μια δυνατή σοροκάδα, που ετράνταζε τις λεύκες και τα πεύκα της Δεξαμενής, και σε λίγα λεφτά έπιασε μια πρωτοφανής χαλαζοθύελλα με απανωτά αστραποβρόντια. Το κακό όμως δε βάσταξε πολύ. Όταν σταμάτησε αέρας και νεροποντή και βγήκαμε έξω από το καφενεδάκι του κυρ Σωτήρη, και προχωρήσαμε μέσα στα νερά ίσαμε κάτου από τις λεύκες, είδαμε τη γης στρωμένη με… πουλιά. Οι σπουργίτες, που μόλις προφτάξανε να κουρνιάσουν μέσα στα πυκνά κλαδιά των κυπαρισσιών, είχανε βραχεί και πέσει χάμου. Ο κυρ Σωτήρης, παλιός κυνηγός και μερακλής καλοφαγάς, πήγε μέσα στο καφενείο πήρε ένα φανάρι, φώναξε και τη σκύλα του την Μπέλα και βαστώντας ένα γκαζοτενεκέ στο χέρι, άρχισε να μαζεύει κι αυτός κι η Μπέλα τα μισοπνιγμένα σπουργίτια. Τον βοηθούσαμε κι εμείς. Σε λίγο γέμισε ο γκαζοτενεκές. Μαζί με τα σπουργίτια ήτανε κι ένα χελιδόνι.

               Όταν ξαναπήγαμε μέσα, ο κυρ Σωτήρης σκέπασε τον γκαζοτενεκέ με μια πετσέτα, τον ακούμπησε δίπλα στο τζάκι και τρίβοντας τα χέρια του εδήλωσε, πως τα σπουργίτια αυτά θα γίνουν ένα πρώτης τάξεως… πιλάφι. Κι εμείς οι ρομαντικοί νέοι νομίζαμε, πως θα τα στεγνώναμε τα κακομοίρικα τα πουλιά στο τζάκι και κατόπι θα τ’ αποδίδαμε «αναστημένα» στο λεύτερο διάστημα και στον αέρα, που «όπου θέλει πνει» και που είναι το βασίλειό τους. Επαναστατήσαμε, λοιπόν, εναντίον των αγρίων ενστίκτων του κυρ Σωτήρη και τον αναγκάσαμε ν’ αδειάσει τον τενεκέ και να τ’ αφήσει τα πουλιά να φύγουν, άμα θα στεγνώνανε. Κι έτσι έγινε. Ιδιαίτερη φροντίδα βάναμε όλοι να σώσουμε το χελιδόνι. Γιατί είναι πουλάκι λεπτοκαμωμένο κι έδειχνε σημεία, πως θα υπέκυπτε στο μοιραίον τέλος. Και προς μεγάλη μας χαρά το σώσαμε.

Και καταλήγει με μια ανθρωποζωολογική παρατήρηση:

Ο σπουργίτης έχει και δεν έχει 10 γραμ. [ψαχνό] Ώστε εκατό σπουργίτες μαζί ξεπουπουλιασμένοι και ξεκοκαλιασμένοι μόλις θα ζυγίζανε 300 δράμια καθαρό κρέας. Αξίζει τον κόπο να κάνει κανείς τέτοιαν «εκατόμβη» απ’ αυτές τις χαρούμενες υπάρξεις για να τις φάγει; Και η ωφέλεια που φέρνουνε τα πουλάκια στη γεωργία και στην υγεία μας; Χωρίς αυτά ούτε περιβόλια, ούτε δένδρα, ούτε χωράφια, θα μπορούσανε να ανθέξουν στην επιδρομή των καμπιών, όπως ούτε ο άνθρωπος στην επιδρομή του κουνουπιού και της μύγας. Αλλά ποιανού το λες! Τα μικρά παιδιά σπάζουνε τα δέντρα, ξεριζώνουνε τα λουλούδια, χαλάνε τις φωλιές των πουλιών κι οι μεγάλοι τα σκοτώνουνε. Κι αφήνουμε να ζούνε λεύτερες οι κάμπιες, οι μύγες και τα κουνούπια!

Τόσος είναι ο φόβος των μικρών πουλιών από τους ανθρώπους, ώστε ο σπουργίτης στα μέρη μας είναι πάντα δύσπιστος και πονηρός και ακοινώνητος· ενώ οι σπουργίτες των παρισινών πάρκων κάθονται στους ώμους των ανθρώπων και τσιμπούνε τα ψίχουλα από τα χέρια τους…

Σήμερα δεν κυνηγάμε τα σπουργίτια και τ’ άλλα μικρά πουλιά όπως  έκαναν παλιά -αλλά τα εξολοθρεύουμε με άλλους έμμεσους τρόπους. Οπότε, να τους ρίχνουμε τουλάχιστον κανένα ψιχουλάκι.

Υστερόγραφο: Εντίτ Πιάφ ή Εντίθ Πιάφ; Το πρώτο είναι πώς το λένε οι Γάλλοι, το δεύτερο πώς έχει καθιερωθεί στα ελληνικά. Δίστασα τι να βάλω. Είδα όμως ότι στα ταγκ του ιστολογίου, ενώ περιέργως δεν υπήρχε η Πιάφ, είχα την Εντίτ Κρεσόν, τη Γαλλίδα σοσιαλίστρια πρωθυπουργό επί Μιτεράν. Οπότε, Εντίτ και η Πιάφ, και η μισή ντροπή δική μου.

Advertisement

134 Σχόλια προς “Τα σπουργίτια του Βάρναλη”

  1. Jago said

    Αν θυμάμαι καλά, είναι και ψυχοπομποί.

  2. ΓΤ said

    Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί, διαβάζοντας τον «κουτσαβακισμό» του Βάρναλη, πήγα στον «βυζαντινισμό» του Καβάφη.
    Πολλή τρέλα…

  3. Θρασύμαχος said

    «τους έβαζα ψίχουλα είτε στο πρεβάζι είτε στο μπαλκόνι … και κατεβαίνανε στο μπαλκόνι και στο περβάζι»: δύο εκδοχές μέσα στην ίδια πρόταση!

  4. Costas X said

    Καλημέρα, ωραίο το σημερινό !

    Τα περιστέρια πολλοί εμίσησαν («ιπτάμενα ποντίκια», «βρωμόπουλα» κ.λ.π.), τα σπουργιτάκια ουδείς !
    Μ’ αρέσει κι εμένα να τα χαζεύω, κάποια μεσημέρια που κάνω διάλειμμα για ένα σάντουιτς, πετάω δυο-τρία ψίχουλα, μαζεύονται περιστέρια, και κάποιες φορές ένα σπουργίτι κάνει κάθετη εφόρμηση, κλέβει με θράσος ένα ψίχουλο, και πάλι πίσω στο δέντρο !

    Έχω ακούσει παλιότερα να λένε και «ο σπούργος», ίσως στην Κέρκυρα, αν και νομίζω ότι το έχω ακούσει και σε παλιά ταινία.

  5. ΓΤ said

    Και προς μεγάλη μας χαρά το σώσαμε.

    Και καταλήγει με μια ανθρωποζωολογική παρατήρηση:

    Για όσους θέλουν το ενδιάμεσο:

    Aυτήν την ιστορία τη θυμήθηκα ύστερα από τριάντα σχεδόν χρόνια, όταν διάβασα τελευταία τη μελέτη ενός ορνιθολόγου για το βάρος των μικρών πουλιών, το «γλυκό βάρος», όπως το λέει ο ποιητής Ντελίλ. Ο ορνιθολόγος αυτός είχε την υπομονή να κάτσει να ορίσει το «καθαρό» βάρος 29 μικρών πουλιών, που ανήκουν σε διάφορα είδη. Τα ξεπουπούλιασε, τους έβγαλε τα σωθικά και τα κόκαλα όλα κι ύστερα τα ζύγισε με τη φαρμακευτική ζυγαριά, που είναι πολύ «ευπαθής», το καθαρό κρέας των μικρών αυτών πλασμάτων.

    Είναι περιττό να παραθέσουμε εδώ όλον τον πίνακα με τα ονόματα των πουλιών και τα αποτελέσματα του ζυγίσματος. Αναφέρουμε μονάχα για παράδειγμα, πως το αηδόνι ζυγίζει 11 γραμμάρια και 40 εκατ. του γραμμαρίου, η σουσουράδα 10 γραμμάρια, ο σπίνος 9 γραμ. και 30 εκατ., το χελιδόνι 8 γραμ. και 30 εκατ., το σκαθί (υπολαΐς) 7 γραμ. και 70 εκατ., ο μυγοχάφτης (μυιοφάγος ο τεφρός) 7 γραμ. και 50 εκατ., η καρδερίνα 6 γραμ. και 50 εκατ., το τρυποκάρυδο (τρωγλοδύτης) 4 γραμ. και τα κολίβρια γύρω από τα δύο γραμμάρια.

  6. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αφού μια ζωή στα ελληνικά Εντίθ τη λέμε, Νικοκύρη. 😊
    Όσο αντιπαθώ τα περιστέρια, τόσο συμπαθώ τα σπουργίτια. Πολύ το χαίρομαι όταν με μια καταδρομική επιχείρηση ένα σπουργιτάκι χώνεται μέσα σ’ έναν όμιλο αποβλακωμένων περιστεριών και τους αρπάζει την μπουκιά απ’ το στόμα.

  7. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    4-6 Ακριβώς, καταδρομική επιχείρηση κανει.

    5 Καλά έκανες και έβαλες το ενδιάμεσο, στο άρθρο φοβήθηκα πως θα αύξανε την έκταση

  8. Παναγιώτης Κ. said

    Επιλέγω από το slang.gr

    Το σπουργίτι λέγεται και τσ(ι)ονι.
    Προέρχεται απ’ το βλάχικο čiona που σημαίνει σπουργίτι.
    Είναι το στρουθιόμορφο πουλί σπίνος – σπίζα η άγαμος – (επίσης πίπιζα και τσουνάς). Ακριβώς επειδή είναι στρουθιόμορφο και λόγω ετυμολογίας, πολλές φορές σημαίνει και το σπουργίτι και γενικότερα ένα οποιοδήποτε πουλάκι.

    Καθότι μικρό, χαϊδευτικά «τσόνι μου»: μικρό μου / πουλάκι μου / παιδάκι μου.
    Στην Λαρισαίϊκη έκφραση – γείωση «Τρία π’λιά (πουλιά) κι ένα τσόν» σημαίνει ό,τι και τα: «Άσχετο», «άλλ’ αντί άλλων», «από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα»,
    Στην έκφραση: «Μυαλό από τσόνι» σημαίνει ό,τι και το «μυαλό κουκούτσι» κι αναφέρεται σε βλάκες, ουγκ, στόκους δηλώνοντας κάτι που δεν υπάρχει και μοιάζει πολύ με το «Μαλλιά από τσόνια, και γάλα από χελώνες»

  9. Νέο Kid said

    Καλημέρα. Το Etymonline συνδέει το sparrow με το ελληνικό «σπέργουλος» (;)

    sparrow (n.)
    small brownish-gray bird (Passer domesticus), Old English spearwa, from Proto-Germanic *sparwan (source also of Old Norse spörr, Old High German sparo, German Sperling, Gothic sparwa), from PIE *spor-wo-, from root *sper- (3), forming names of small birds (source also of Cornish frau «crow;» Old Prussian spurglis «sparrow;» Greek spergoulos «small field bird,» psar «starling»). In use, with qualifying words, of many small, sparrow-like birds. Sparrowfarts (1886) was Cheshire slang for «very early morning.

  10. Νέο Kid said

    8. Kαι στα μέρη μου στη Ρούμελη , τσόνια! Κλασικό το τρία πλιά κι ένα τσόgn!

  11. ΓΤ said

    @9
    https://www.lsj.gr/wiki/%CF%83%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%B3%CE%AF%CE%BB%CE%BF%CF%82

  12. sarant said

    8-9 Απαραίτητες συμπληρώσεις. (Λέτε να έρθει και ο Τζακ Σπάροου οσονούπω; )

  13. Costas Papathanasiou said

    Καλημέρα!
    Ταιριάζει βέβαια και ο Μίλτος Πασχαλίδης:
    …Ένας σπουργίτης στη βροχή/ Της ερημιάς ιππότης
    Να τραγουδάει κάθε πρωί /Τα μπλουζ της άγριας νιότης …
    https://www.youtube.com/watch?v=14BEOi5puc4 Πυξ Λαξ & Μ. Πασχαλίδης – Τα μπλουζ της άγριας νιότης

  14. Παναγιώτης Κ. said

    «Ως στρουθίον μονάζον επί δώματος».
    Τίτλος βιβλίου του Τσαρούχη. Δεν το έχω διαβάσει. ΄
    Μου αρέσει πολύ ο τίτλος του!

  15. Το γαλλικό piaf της αργκό είναι λέει ηχομιμητικό, αν και δεν έχω ακούσει σπουργίτι να κάνει πιαφ-πιαφ. Και στο αρσενικό του, στην αργκό πάντα, σήμαινε τον αλαζόνα – καμία σχέση με την Εντίθ!
    https://fr.wiktionary.org/wiki/piaf

  16. Καλημέρα,

    «όλα φεύγουν, ο σπουργίτης πάντοτε μένει» Μια παροιμάι λέει «όλα τα πουλιά μισεύουν, μόν’ περλίτις απουμένουν»!

    «για την αφροντισιά τους διά την αύριον» Και μια θεία μου, όταν άκουγε τη σχετική περικοπή του ευαγγελίου (εμβλέψατε εις τα πετεινά του ουρανού, ότι ου σπείρουσιν ουδέ θερίζουσιν ουδέ συνάγουσιν εις αποθήκας, και ο πατήρ υμών ο ουράνιος τρέφει αυτά) απαντούσε πως ναι μεν, αλλά άμα βρουν απλωταριά σύκα τα εξαφανίζουνε (με την έννοια πως δεν σπέρνουν και δεν θερίζουν μεν, αλλά τρώνε απ’ αυτά που ετοιμάζουν άλλοι.

    Τα σπουργίτια δεν θεωρούνταν ποτέ βρώσιμα πουλιά στα μέρη μας. Δεν ξέρω αν φταίει το λίγο κρέας τους ή κάτι άλλο. Σ’ αντίθεση με τα κοτσύφια (που κι αυτά για μικρά τα έχω).

    8 Υπάρχει και παραλία Τσόνια στη βορειοανατολική Μυτιλήνη, δεν ξέρω πώς προέκυψε

  17. ΓΤ said

    «[…] Μάθε λοιπόν να προφέρεις σωστά την πραγματικότητα, όπως ο σπουργίτης το χάραμα. […]» (Ελύτης)

  18. 14 Από ψαλμό του Δαυίδ: ἀπὸ φωνῆς τοῦ στεναγμοῦ μου ἐκολλήθη τὸ ὀστοῦν μου τῇ σαρκί μου. 7 ὡμοιώθην πελεκᾶνι ἐρημικῷ, ἐγενήθην ὡσεὶ νυκτικόραξ ἐν οἰκοπέδῳ, 8 ἠγρύπνησα καὶ ἐγενόμην ὡς στρουθίον μονάζον ἐπὶ δώματος. 9 ὅλην τὴν ἡμέραν ὠνείδιζόν με οἱ ἐχθροί μου, καὶ οἱ ἐπαινοῦντές με κατ᾿ ἐμοῦ ὤμνυον
    https://apostoliki-diakonia.gr/bible/bible.asp?contents=old_testament/contents_Psalmoi.asp&main=psalmoi&file=24.101.htm
    Το βιβλίο είναι πολύ ωραίο!

  19. ΓΤ said

    https://spourgitis.gr/i-istoria-mas/

  20. Νέο Kid said

    15. Αν τ αρνιά κάνουν βη-βη, τα τσόνια κάνουν πιαφ-πιάφ! (ή έστω τσόν-τσόν… 🙂 )

  21. «Το «πυργιτης» ανέπτυξε ου αντί για υ, λόγω του π,…»
    Όμως τρύπα-τρούπα, χρυσός-χρουσός, κρύσταλλο-κρούσταλλο, ξυράφι-ξουράφι κλπ, όπου δεν προηγείται πι.

  22. Artemissia Papaserafeim said

    Σας καλημερίζουν τα σπουργίτια του προφίλ μου, δεν είναι αυτό που είμαι, είναι αυτό που θα ήθελα να είμαι!

  23. Γιάννης Κουβάτσος said

    H πανταχού παρουσία των σπουργιτιών Graig Arnold σε μετάφραση της Νέλλης Σιάρρου)

    Ζητήθηκε κάποτε από έναν ταξιδιώτη που γνώρισε πολλές ηπείρους να αναφέρει το πιο αξιοσημείωτο από όλα όσα είδε. Εκείνος αποκρίθηκε: η πανταχού παρουσία των σπουργιτιών. —Adam Zagajewski

    Σπουργίτι που σύρει μια μακρόστενη κόρα ψωμιού πίσω του
    Σπουργίτι που το κεφάλι του έχει μείνει φαλακρό απ’ τις αμέτρητες διαμάχες
    Σπουργίτι που γέρνει το κεφάλι λίγο στο πλάι λες κι αμφιβάλλει για κάτι
    Σπουργίτι που ακολουθεί κάθε ελάχιστη χειρονομία σου
    Σπουργίτι που κατασκοπεύει από μακριά την άκρη ενός τραπεζομάντηλου που τρέμει
    Σπουργίτια που ορμούν εκεί που συγκεντρώνονται σπουργίτια
    Σπουργίτι που χτυπά τα φτερά ενώ σέρνει μια φράουλα
    Σπουργίτι ληστής με μαύρη μάσκα που κλέβει ένα μαντήλι
    Σπουργίτι που η αγαπημένη του ποιητή κρατά αγκαλιά για να τον κάνει
    να ζηλέψει ενώ εκείνο τσιμπά το δάχτυλό της δυνατά δυνατότερα
    Σπουργίτι που κυνηγά μια χάρτινη πεταλούδα που ανεμίζει και τσιμπάει τον αέρα κάθε φορά που αποτυγχάνει να την φτάσει
    Σπουργίτι άγριο, σπουργίτι ανυποχώρητο κανένα έλεος
    Σπουργίτι νεοσσός με ασχημάτιστα ακόμα φτερά, μένει σκυφτό στο περβάζι
    Σπουργίτι που παιδεύεται πάνω από ένα κομμάτι ψωμί ώσπου να αρπάξει την ψίχα του
    Σπουργίτι που τα πόδια του μετα βίας λικνίζουν το κλαράκι μιας ιτιάς και που ορμά στον αέρα προκαλώντας ανεπαίσθητο τρέμουλο στα φύλλα
    Σπουργίτι το χρώμα της σκόνης και της λάσπης και των ξερών βλαστών
    Σπουργίτια που συλλαμβάνονται στον αέρα από αγρότες που χτυπούν κατσαρόλες
    πετούσαν πριν τώρα πεταμένα σε μαλακό σωρό από σώματα
    Σπουργίτι που λέει cheap σπουργίτι που λέει Philip Philip
    σπουργίτι που κρατά τα μυστικά των μελαγχολικών ανδρών και γυναικών
    σπουργίτι που πυροβολείται σπουργίτι που ηχεί καθώς διαλύεται κάτω από την σόλα της μπότας ενός αγοριού όπως ακριβώς και τα καφέ φύλλα του Οκτωβρίου
    Σπουργίτι του οποίου την πτώση από τον ουρανό προσέχει ποιος Θεός
    Σπουργίτι που κάνει κατάληψη στη φωλιά μικρού πουλιού στα χελιδονόσπιτα
    που μετακομίζει εκεί μαζί με συμμορία κακοποιών και πάει η γειτονιά
    σπουργίτι που σκότωσε τον Cock Robin κι ύστερα το κρέμασαν σαν ληστή
    Σπουργίτι που τα χάνει δεν ξέρει ποια κατεύθυνση να πάρει στο αεροδρόμιο και οι κάμερες το καταγράφουν
    Σπουργίτι που λένε πως οδήγησε τους Άγγλους στην πίστη
    Σπουργίτι που εισήλθε στην βασιλική αίθουσα εν μέσω χιονοθύελλας
    φτερούγισε από παράθυρο σε παράθυρο κι εξαφανίστηκε
    Σπουργίτι ονειρεύεσαι κάτι παραπάνω από λίγη ζεστή
    ανήσυχη ζωή ανάμεσα σε δύο διαδρόμους του τίποτα
    ο ένας για πάντα που προηγείται εκείνου που για πάντα έπεται

  24. sarant said

    23 Αυτό είναι πολύ ωραίο!

    Αλλά και πολλά ακόμα σχόλια συμπληρώνουν θαυμάσια το κείμενο!

  25. antonislaw said

    Καλημερα σας! Πολύ όμορφο και το σημερινό άρθρο
    Στην ανατολική Κρήτης ατσέλεγας ή ατσέλεγος ο σπουργίτης-και γενικάστα κρητικά προτιμάται και το αρσενικό γενος από το ουδετερο-ο σκύλος, ο σπουργίτης, ο κάτης, ο -με συγχωρειτε-γάιδαρος.
    Εντυπωσιακές οι 101 τουλαχιστον ονομασιες και παραλλαγές τους που συγκέντρωσε ο κ Λιθοξόου
    https://www.lithoksou.net/2021/12/spourgiti.html?m=1

    Αναφέρεο ότι στο Ρεθυμνο τον λένε κ κοπρίτη αλλά προσωπικά δεν το έχω ακουστά

  26. Costas Papathanasiou said

    Χρήσιμες κελαηδητικές συνήθειες, αντί…ξυπνητηρίου:
    ΟΡΝΙΘΟΛΟΓΙΚΟΝ ΩΡΟΛΟΓΙΟΝ
    OI ἐν τοῖς ἀγροῖς καὶ τοῖς χωρίοις βιοῦντες δύνανται, ἐλλείψει ὡρολογίου, νὰ συμπεραίνωσι τὴν ὥραν τῆς πρωΐας ἐκ τοῦ ἑωθινοῦ ᾄσματος τῶν διαφόρων πτηνῶν, τὰ ὁποῖα παραδόξως ᾄδουσι κατὰ τὴν ἑξῆς διαδοχικὴν σειράν.
    Ἡ ἀηδὼν ᾄδει σχεδὸν καθ’ ὅλην τὴν νύκτα καὶ καθ’ ἣν ὥραν ἀναπαύονται τὰ ἄλλα πτηνά.
    Εἰς ταύτην ἕπεται ἡ σπίζα* (pinson), ἥτις ἄρχεται ᾄδουσα πρὸ τῆς ἠοῦς, ἤτοι ἀπὸ τῆς 1½ μέχρι τῆς 2ας ὥρας μετὰ τὸ μεσονύκτιον.
    Κατόπιν ταύτης ἡ ὑπολαΐς, ἡ κοινῶς ποταμίδα ἀπὸ τῆς 2ας μέχρι τῆς 2½.
    Ὕστερον ὁ ὄρτυξ ἀπὸ τῆς 2½ μέχρι τῆς 3ης.
    Μετὰ ταύτην ὁ ἐρίθακος, κοινῶς κοκκινόκωλος, ἀπὸ τῆς 3ης μέχρι τῆς 3½.
    Εἶτα ὁ κόσσυφος*, ἀπὸ τῆς 3½ μέχρι τῆς 4ης.
    Ὁ τρόχιλος, ἤτοι τὸ τρυποκάρυδον ἀπὸ τῆς 4ης μέχρι τῆς 4½.
    Ὁ αἰγίθαλος, ἢ μελισσοφάγος ἀπὸ τῆς 4½ μέχρι τῆς 5ης.
    Καὶ τελευταῖον ὁ στρουθός*, ὁ σπουργίτης ἀπὸ τῆς 5ης μέχρι τῆς 5½**.
    [Βλ. Εθνικόν Ημερολόγιον (Σκόκου) του Έτους 1892]
    *Ο Σπίνος, λέγεται παρ’ημίν, πρωτίστως, “τσώνος/τσιόνι”, το κοτσύφι“καρακουστάκους” και τo σπουργίτι “αγριοτσιονάς”(καθότι κακοκέλαδος) ή και σκέτο “π’λί”.
    **Κατόπιν τούτου κατά τις 6, και η δεκαοχτούρα

  27. ΣΠ said

    I’d rather be a sparrow than a snail

  28. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο Κάτουλλος είχε γράψει δεκατρία ερωτικά ποιήματα για μια μυστηριώδη «Λεσβία», την
    Κλαυδία, κατά τον Απουλήιο, που πολύ τον βασάνισε τον ποιητή.

    Ι. Στο Σπουργίτι της Λεσβίας (ίσως το πιο διάσημο σπουργιτι της λογοτεχνίας)

    Χαρά του κοριτσιού μου, σπουργιτάκι,
    παίζει μ’ εσέ, στο στέρνο της σε βάζει,
    και το μικρό της δάχτυλο σου δίνει
    εσύ να το δαγκώσεις με το ράμφος,
    σαν η καλή μου αναζητά με κάτι
    που αυτή αγαπά να παίξει, προσπαθώντας
    τον πόνο της για λίγο ν’ αναπαύσει
    και να κοπάσει η πύρα του έρωτά της.
    Κι εγώ μακάρι νά ‘παιζα μαζί σου,
    τις έγνοιες της ψυχής μου να αποδιώξω.

    II. Θρήνος για το Σπουργίτι της Λεσβίας

    Όλοι οι Έρωτες θρηνήστε τώρα κι όσοι
    την ομορφιά αγαπάτε απ’ τους ανθρώπους:
    πέθανε το σπουργίτι της καλής μου,
    το σπουργιτάκι που ήταν η χαρά της,
    που πιο πολύ απ’ τα μάτια τ’ αγαπούσε:
    τι ήταν γλυκό σαν μέλι και την είχε
    σαν μάνα του, απ’ το στήθος της ποτέ του
    δεν έφευγε, μα εδώ κι εκεί πηδώντας
    για την κυρά του μόνο κελαηδούσε.
    Τώρα το δρόμο πήρε για τα ερέβη,
    απ’ όπου, λεν, κανένας δεν γυρίζει.
    Κακό κι εσάς να βρεί, σκοτάδια μαύρα
    του Όρκου, που κάθε ωραίο κατατρώτε
    και τ’ όμορφο μού πήρατε σπουργίτι.
    Πράξη φριχτή! Φτωχό μου σπουργιτάκι!
    Και κάνατε τα μάτια της καλής μου
    να γίνουν κατακόκκινα απ’ το κλάμα.
    (μετάφραση Γιώργου Βαρθαλίτη)

  29. ΓΤ said

    καπετάν Ιωάννη Δέππο
    χαίρομαι όταν σε βλέπω
    σαν Ιάκωβο Σπουργίτη
    και να κλείνομαι στο σπίτι…

  30. sarant said

    25 Α, δεν το είχα δει αυτό του Λιθοξόου

    28 Ωραιος και ο Βαρθαλίτης.

  31. ΓΤ said

    @28

    Ω πώς δοξάζεται το σπουργίτι
    με πένα Γιώργου Βαρθαλίτη
    ατρύγητος ο έρωτας Λεσβίας
    ζύγιασε στο ράμφος της ευδίας

  32. Σπουρίδ, σπουρίδια, επί το πρεβεζανικότερο.

    [Η Edith Εντίθ και ο Eiffel …Άιφελ. Κι εγώ είμαι της γνώμης να τα φέρουμε στο γαλλικότερο.]

  33. ΓΤ said

    @25, 30α

    αν το «τζαρτζάν» της Μαγνησίας με πηγαίνει στον Τζάρτζανο, το «ντουσμανέ» στα Βάτικα με πηγαίνει στον Δούσμανη της Μικράς Ασίας.

    (Βεβαίως, περιμένουμε και την άποψη του Προέδρου της ΠΑΕ Ακανέδες σχετικά με αυτά που γράφει ο Λιθοξόου για τον σπουργίτη στις Σέρρες. Μεταξύ μας, βλέπω τον Λιθοξόου να τρώει κάρτα…)

  34. Η ερωτοχτυπημένη Σαπφώ προσεύχεται στην Αφροδίτη να έρθει ξανά να τη βοηθήσει, μια και το έκανε κι άλλη φορά στο παρελθόν. Της θυμίζει , λοιπόν, ότι:
    [,,,]
    πάτρος δὲ δόμον λίποισα
    χρύσιον ἦλθες
    ἄρμ᾽ ὐπασδεύξαισα· κάλοι δέ σ᾽ ἆγον
    ὤκεες στροῦθοι περὶ γᾶς μελαίνας
    πύκνα δίννεντες πτέρ᾽ ἀπ᾽ ὠράνωἴθε-
    ρος διὰ μέσσω·
    (Και η απάντηση που δίνει η γενναιόδωρη θεά, που έρχεται, πράγματι, εισακούοντας την προσευχή:
    «τίνα δηὖτε πείθω
    †. .σάγην† ἐς σὰν φιλότατα; τίς σ᾽ ὦ
    Ψάπφ᾽ ἀδικήει;
    καὶ γὰρ αἰ φεύγει, ταχέως διώξει,
    αἰ δὲ δῶρα μὴ δέκετ᾽, ἀλλὰ δώσει,
    αἰ δὲ μὴ φίλει, ταχέως φιλήσει
    κωὐκ ἐθέλοισα.»
    «Ποια και πάλι
    θες η Πειθώ να φέρει στην αγάπη σου;
    Σαπφώ, ποια σ᾽ αδικάει;
    Γιατί αν φεύγει, γοργά από πίσω θά ᾽ρθει,
    κι αν δεν παίρνει σου δώρα, θα σου φέρει·
    τώρ᾽ αν δεν σ᾽ αγαπάει, θα σ᾽ αγαπήσει
    και δίχως να το θέλει».)

  35. 34.
    Μετάφραση Παναγή Λεκατσά.
    https://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/anthology/poetry/browse.html?text_id=279#m1

  36. Γιάννης Κουβάτσος said

    32:Αφού είναι καθιερωμένα. Υπάρχει περίπτωση να πάψουμε να λέμε Άιφελ; Στις περιγραφές ξένων ποδοσφαιρικών αγώνων ο Σπυρόπουλος κάνει κάτι τέτοιες περίεργες «διορθώσεις» και γελάει ο κόσμος μαζί του.

  37. sarant said

    36 Γενικά είμαι μαζί σου, αλλά σιγά σιγά όλο και κάτι διορθώνουμε, πχ Μίσιγκαν (παλιότερα όλοι λέγανε Μίτσιγκαν).

  38. Γιάννης Κουβάτσος said

    37:Ποια, όμως, είναι η σκοπιμότητα αυτών των διορθώσεων; Γλωσσομαθής δεν είμαι, αλλά απ’ όσο ξέρω κι απ’ αυτά που έχω μάθει τόσα χρόνια εδώ μέσα, κανένας λαός δεν προφέρει «σωστά» τα ξένα ονόματα. Πολλές φορές δεν γίνεται κιόλας, όσο κι αν το θες. Προφέραμε ποτέ «σωστά» τον Βαζέχα τον θεό; 😊

  39. 36. Δυστυχώς εστί είναι, όπως το λες, αλλά και ο «Άιφελ» είναι να τραβάς τα μαλλιά σου. Θυμάμαι που σε ένα σχολικό βιβλίο γεωγραφίας είχαν διορθώσει την απόδοση της πολιτείας του Mississippi αλλά είχαν αφήσει αδιόρθωτες Missouri και Αrkansas.

  40. Χαίρομαι που πολλοί εδώ μέσα δεν πάνε καθόλου τα κολόπουλα; τα περιστέρυα. Εγώ πάντως δεν ενθρρύνω καθόλου τους σπούργους γιατί η γάα μου εκτός από περιστέρια τρώει και σπουργίτια

    Θεός και να μην παίξει έστω μια φορά στην εθνική Πολωνίας από τότε που πήγε στον βάζελο, μάλλον για θεοποιημένος σε καμιά συνοικία μονόφθαλμων, μοιάζει – θεός ήταν (ποιός-ποιός-ποιός ) ο Μαύρος !!

  41. ΓΤ said

    Σύμφωνα με το Transfermarkt, o Βαζέχα πηγαίνει στον ΠΑΟ από τη Ρουχ Χορζόφ τον Ιούλιο του 1989 και κρεμάει τα παπούτσια του τον Ιούλιο του 2004. Στην Εθνική Πολωνίας έπαιξε το διάστημα 1984-1997, όπου έχει 50 εμφανίσεις.

    Ακολουθούν και οι παράλληλες εμφανίσεις Βαζέχα σε ΠΑΟ και Εθνική Πολωνίας.
    https://www.national-football-teams.com/player/15145/Krzysztof_Warzycha.html

  42. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πολύ ωραίο (και)
    Στα μέρη μου οι σπουργίτες λέγονται κοπρίτες και ατσέλεγοι (ο ατσέλεγος) και δεν τρώγονται. Καν στην Κατοχή δεν έχω ακούσει να τρώνε ατσελέγους.

    “Να θανατωθούν όλα τα σπουργίτια”… http://www.mixanitouxronou.gr/na-thanatothoun-ola-ta-spourgitia-pos-i-ekstratia-tou-mao-tse-toungk-gia-tin-exontosi-ton-poulion-pou-etrogan-ta-sitira-odigise-ston-megalo-limo-me-ekatommiria-nekrous-stin-kina/

    29,31 Χαίρε ΓΤ με τα αρισπουργηματάκια που μας κέρασες!

  43. Αγγελος said

    Με παραξένεψε λίγο η εικόνα των σπουργιτιών «που συλλαμβάνονται στον αέρα από αγρότες που χτυπούν κατσαρόλες» και κοίταξα το πρωτότυπο. Λέει Sparrows kept on the wing by farmers banging saucepans / kept flying until they drop a soft heap of bodies, δηλαδή «Σπουργίτια που εμποδίζονται να καθήσουν από αγρότες που χτυπούν κατσαρόλες / και αναγκάζονται να πετούν μέχρι να πέσουν κάτω, μαλακός σωρός πτωμάτων», και προφανώς αναφέρεται στην εξολόθρευση των σπουργιτιών της Κίνας που αναφέρει και η ΕΦΗ² στο (42).

  44. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    28 >>Στο Σπουργίτι της Λεσβίας

    Sir Edward John Poynter PRA RWS (1836-1919)


    Λεσβία που κλαίει πάνω από ένα σπουργίτι
    Sir Lourens Alma Tadema (1836-1912)

  45. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    “Έχω συνδεθεί μαζί τους από τα παιδικά μου χρόνια. Τότε δεν τα «χώνευα», αν και τα… έτρωγα.”
    ….. …..
    “Αλλά με τα χρόνια αλλάξανε τα αισθήματά μου. Τους αγάπησα.”

    Ακριβώς έτσι! Μόνο που εμείς τα κυνηγούσαμε με σφεντόνες στα πεύκα των μπεντενιών! (και τα τρώγαμε, Έφη…). Αργότερα με φλομπεράκια –όσοι είχανε- κυριολεκτικά τα εξολοθρεύσανε. (Ευτυχώς, αν θυμάμαι καλά, τελείωσε αυτό το σπορ σχετικά νωρίς).
    Τότε το θεωρούσαμε φυσιολογικότατο και συναγωνιζόμαστε για το ποιος ήταν ο καλύτερος κυνηγός…

    25.
    Βέβαια, παγκρήτιος νομίζω ο ατσέλεγος (< βεν. celega, zelega)
    Και κοπρίτης-κοπριτάκι, για παλιότερους και στην Ανατ. Κρήτη (Σητεία-Ιεράπετρα). Όπως επιβεβαιώνει και η ΕΦΗ (#42)

  46. aerosol said

    Ο αριθμός αυτών των μικρών ιπτάμενων φίλων έχει μειωθεί απότομα σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ευρώπης. Μακάρι να μας ξανάρθουν περισσότεροι.

  47. sarant said

    45 Δηλαδή τα ψηνατε;

    38 Όπως θα μας έλεγε και ο Ρογήρος, αν δεν ήταν σε διακοπές, ο Warzycha προφέρεται περίπου Βαζέχα.

  48. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    45 Μικ >>Αργότερα με φλομπεράκια –όσοι είχανε- κυριολεκτικά τα εξολοθρεύσανε.
    Άκου τώρα τί μου θύμισες από την μικρή τοπική μυθιστορία:
    Ένας Ιταλός που είχε χτίσει σπίτι κάπου εκεί στα νότια, είχε φτιάξει και περιστερώνες (γνωστόν πόσο τα τρώνε ανέκαθεν τα πιτσούνια) και προσπαθούσε να αναπιάσει τα περιστέρια. Δεν ξέρω σε τί φάση ήταν (ίσως έλειψε για μερικές μέρες) όταν γυρνώντας σπίτι διαπίστωσε ότι τα περιστέρια του είχαν εξαφανιστεί και οργισμένος αναρωτιόταν τί συνέβη. Ένας παππούς λοιπόν αναλαμβάνει να του εξηγήσει : πίκουλα, φλομπεράρε μπουμ μπουμ ατσελεγάρε, παρτί τα περιστέρια και δεν ξαναγιαγέρνουνε.
    Έτσι μας παραδόθηκε από παλιότερους και αναβιώνεται με άφθονο γέλιο κάθε που ταιριάζει στην περίσταση πχ να προσπαθεί κανείς μεγάλος να επικοινωνήσει με διερχόμενους αλλοδαπούς.

  49. divolos said

    Τζαρτζανάς, τζαρτζανάδες, τζαρτζάνια, έτσι τα λέγαμε μικροί στον Βόλο, καλά τα λέει ο Λιθοξόου. Τα κυνηγούσαμε και με τις σφεντόνες, στην άκρη της πόλης όπου έμενα, πιο πολύ για εξάσκηση στο σημάδι. Ευτυχώς δεν πέτυχα ποτέ κανένα, (μεγάλος άσχετος), οπότε δεν έχω τις τύψεις του Βάρναλη. Τώρα το τζαρτζανάς το ακούω πολύ σπάνια ή και καθόλου. Οι κόρες μου δεν νομίζω να το έχουν ακούσει. Θα τις ρωτήσω.

    Κι ένα άσμα σε στίχους Μάνου Ελευθερίου:
    «Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος
    Και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός
    άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος
    κι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετός»

  50. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    45, Παράξενο εντελώς για μένα το φάγωμα ατσέλεγου.
    Εκείνο που ξέρω σίγουρα είναι ότι το σπουργίτι δεν ζει στην αιχμαλωσία. Το έμαθα ένα καλοκαίρι όταν, 8-10 χρονών, είχα πιάσει από τις φωλιές τους στα χαλάσματα δεκάδες σπουργίτια (μην σας φαίνεται μεγάλος αριθμός, γεννάνε στις ίδιες φωλιές και δυο φορές μπορεί τη σαιζόν) και τα έβαζα στο αυτοσχέδιο κλουβί στο κρεβάτι μου δίπλα, μια φάκα που είχα βάψει! μα την τρίτη-τέταρτη μέρα ψοφούσαν, ώσπου κάποιος μεγάλος μού το είπε ότι αυτά τα χαμίνια, τα αλητόπουλα δεν ζουν στο κλουβί όπως κοτσίφια ,πέρδικες κ.α. που είχα δει -και ζήλευα, να έχουν μερικοί. Μεγαλώνοντας, όπως κι ο ποιητής τ΄αγάπησα περίσσια. Προ καιρού που έγραψα ότι τελευταία έχουν λιγοστέψει στην πόλη, ο Χτήνος (πού ΄σαι βρε;) πόσταρε ένα ωραίο σπουργιτοβίντεο εδώ – πού; 🙂

  51. sarant said

    48 Ωραίος ο ιταλομαθής παππούς!

    50 Ζυγόν δεν υποφέρει λοιπόν

  52. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    1>>είναι και ψυχοπομποί.
    Ο Μίλτος Σαχτούρης για τον Ανδρέα Εμπειρίκο
    Και νά που φάνηκε ο Ανδρέας Εμπειρίκος στον Πόρο
    (…)
    —Πώς απ’ τον Πόρο, Αντρέα; εσύ πάντα πήγαινες στην Άνδρο.
    —Κι εσύ, Μίλτο, έπρεπε να ήσουνα στην Ύδρα, γιατί στον Πόρο;
    Και τότε έσκασε εκείνο το ωραίο το φοβερό το γέλιο του· πετάχτηκαν τρομαγμένα τα σπουργίτια ένα σύννεφο σπουργίτια πέρα απ’ το θάνατό του.
    https://www.greek-language.gr/digitalResources/literature/tools/concordance/browse.html?cnd_id=8&text_id=2965

  53. SearchPeloponnese said

    0.
    «έχει καθιερωθεί στα ελληνικά»

    Είναι κριτήριο ή δεν είναι;
    Αν είναι, να το ακολουθούμε.
    Αν δεν είναι, να διορθώσουμε κι άλλα.

  54. SearchPeloponnese said

    (Για να μη θεωρηθεί ότι υπεκφεύγω ή κάνω ξενέρωτο βρετανικό χιούμορ) η δική μου άποψη είναι ότι κάποια πράγματα πρέπει να τα μελετήσουμε και να (προσπαθήσουμε να) ορίσουμε κανόνες.

  55. Aghapi D said

    Και μέσα στα τόσα ποιητικά και τις προσωπικές μαρτυρίες που γράφετε, πετάχτηκα κι’ εγώ που έχω απορίες αθηνοθρεμμένες.
    Σιχαίνομαι τα περιστέρια – μακριά όταν τα βλέπω να πετάνε τα συμπαθώ, βάρδα μήν πλησιάσουν με τη βρωμιά τους.
    Τα σπουργίτια όμως τα αγαπώ πολύ.
    Μπαινοβγαίνουν στο (μικροσκοπικό) διαμέρισμα δύο και στην παραμικρή μου κίνηση φεύγουν σαν αστραπή πετώντας.
    Κι’ εγώ που θέλω να με συνηθίσουν και να πλησιάζουν, κάθε φορά απογοητεύμαι. Όμως πιστεύω πως θα ήταν τέλειοι συγκάτοικοι.

  56. sarant said

    55 Βάζε ψιχουλάκια

  57. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    55, ναι ψιχουλάκια ή σουσάμι αλλά και νερό, σε ρηχό πήλινο π.χ γιουρτιού (θέλουν να πίνουν να μπανιαρίζονται αλλά και να ελέγχουν), θα ρθουν!
    Μουσική/Στίχοι: Λοΐζος Μάνος/Νεγρεπόντης Γιάννης
    Από: Δαβίδ
    Στις: 06-05-2005
    (3.1, με 26 ψήφους)
    ……………………………..
    Μια απλή αλήθεια
    Γιάννης Νεγρεπόντης, Μάνος Λοϊζος,Βασ. Π΄΄κωνσταντίνου
    Τίπι-τίπι το σπουργίτι
    πώς τσιμπά τ’ αραποσίτι, τίπι τα
    εϊ!
    – κάποιος φωνή του βάζει
    το καημένο πως τρομάζει, τίπι τα

    Τίκι τακ πως χτυπάει
    η καρδούλα του γοργά
    πω πω πω τι φωνάρα
    πω πω πω τι τρομάρα, τίπι τα

    Πέτα-πέτα το σπουργίτι
    βρέθηκε μέσα στ’ αμπέλι, τίπι τα
    Φστ!
    -κάποια πετριά περνάει
    κι η καρδιά του σταματάει, τίπι τα

    Τίκι τακ πώς χτυπάει
    η καρδούλα του γοργά
    Όρκο παίρνει να μη φάει
    κι ας περνά όπως περνάει, τίπι τα

    Κουρασμένο το σπουργίτι
    πάει σε μια σιταποθήκη, τίπι τα
    έι!
    -κάποια φωνή του λέει
    φάε, τρώε όσο θέλεις, τίπι τα

    Τίπι τα! τι καλά!
    το σπουργίτι πως τσιμπά
    τρώει ίσα να χορταίνει
    και το δρόμο ξαναπαίρνει, τίπι τα!

  58. # 141

    Τον καλούσαν κάποιο διάστημα 89-97, σαν αναπληρωματικό, ίσως δεν ταίριαζε το παιχνίδι του μ το παιχνίδι της εθνικής του. Βασικός σέντερφορ της εθνικής Πολωνίας ήταν ‘ενας άλλος που για ένα-δυο χρόνια έπαιξε στον ΟΣΦΠ χωρίς βέβαια να αφήσει αναμνήσεις όπως ο Βαζέχα. αντίθετα ο Βάντσικ έπαιζε βασικός.
    Ο Βαζέχα ήταν αυτό που λέμε μπον πουρ λ’ όριαν σε εποχές που από Ελλάδα πέρασαν τεράστια ονόματα, και πως η κλίκα του ήταν βασική αιτία που δεν έπιασε στον ΠΑΟ ο Μιχ. Κωνσταντίνου. Να μην ξεχνάμε πως και ο Εκι Γκονζάλες, από βάζελους θεωρήθηκε δυο φορές καλύτερος του Ριβάλντο !!

    Στο βιογραφικό του και ο Διαμαντάκος, διεθνής της εθνικής μας αναφέρεται …

  59. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    55, Εύκολος φίλος!

    57β , μπήκαν κ κάτι περίσσια στην αντιγραφή

  60. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    46, 50.
    Εμ, τι, άψητα τα τρώγαμε; 🙂 . Καμιά 10αριά μαζί, είτε στη σχάρα είτε τηγανητά, κατά προτίμηση με αυγά-ομελέτα!
    [Ομολογώ το έγκλημα …εις άφεσιν αμαρτιών! Σήμερα ούτε που το διανοούμαι!]

    48.
    😅😂 🤣👍

  61. Alexis said

    Γιατί τέτοιο μένος με τα περιστέρια;

    #53-54: Όχι δεν είναι κριτήριο κατά τη γνώμη μου το αν είναι καθιερωμένα στα Ελληνικά. Πολλά από τα «καθιερωμένα» διορθώνονται με την πάροδο του χρόνου: Σον Κόνερι που κάποτε τον λέγαμε Σην, Μίσιγκαν-Μίτσιγκαν και άλλα πολλά…
    Υπάρχουν όμως και κάποια που δεν παίρνουν διόρθωση και θα συνεχίσουμε να τα λέμε όπως τα λέγαμε πάντα.
    Π.χ. αν επιχειρήσεις (μιλώντας ελληνικά πάντα) να πεις τον πύργο του Άιφελ γαλλοπρεπώς ή τη Χαβάη αμερικανοπρεπώς, θα γελάσει ο κάθε πικραμένος.
    Ούτε τη Ρώμη θα την πούμε Ρόμα επειδή έτσι τη λένε οι Ιταλοί. Κι ας είναι ομαλότατος κλιτικός τύπος ελληνικού θηλυκού σε -α

  62. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο Παπαδιαμάντης προσπάθησε να επιβάλλει τη Βιέννη ως Βιέννα, αλλά δεν… 😊

  63. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    25 (ξανά 🙂 )
    Ο (α)τσέλεγος είναι αρκετά πρώιμος στην Κρήτη. Στην «Ερωφίλη» βρίσκουμε (Δ335-6) το παρακάτω δίστιχο – που σε παραλλαγές ακούγεται και σήμερα:
    «Δεν είναι μπορετό ποτέ∙ ποιος έχει τέτοια χάρη
    τον τσέλεγο να κάμει αιτό, και το λαγό λιοντάρι;»

  64. Γιάννης Κουβάτσος said

    62:Να επιβάλει. Α, και την κάννη την ήθελε κάννα.
    Ναι, κάποια αλλάζουν προς το «ορθότερο» με τον καιρό. Θυμάμαι που παραξενευόμουν που ο πατέρας μου έλεγε Ντούγκλας τον Ντάγκλας Φέρμπανκς, αλλά έτσι τον έλεγαν όλοι στα νιάτα του. Από κει και το «ντούγκλα το μουστάκι», ε; Αλλά αυτές οι αλλαγές γίνονται ανεπαισθήτως, δεν οφείλονται σε κάποια οργανωμένη προσπάθεια διόρθωσης του «λανθασμενου» τρόπου προφοράς, νομίζω.

  65. sarant said

    62 Θα έλεγα ότι τον ενοχλούσε που παλιότερα έλεγαν Βιέννα και έγινε Βιέννη. Αυτά τα άρθρα κάποτε πρέπει να τα συζητήσουμε, γούστο θα έχει.

    63 και πριν: Για την ετυμολογία του κρητικού «ατσέλεγος», ο Πιτυκάκης θεωρεί προφανές πως είναι απο το αρχαίο «ασελγής» (!!), και παραθέτει κι έναν αρχαίο που λέει πως είναι ερωτιάρικα τα στρουθία.
    Αλλά επειδή το «α» είναι μάλλον προθετικό, και για πολλούς άλλους λόγους, η ετυμολογία αυτή μάλλον δεν στέκει.

  66. Alexis said

    #64: Από κει και το «ντούγκλα το μουστάκι», ε;

    Είναι το λεγόμενο μουστάκι-ποντικοουρά.
    Ντούγκλας όμως, με ς, όπως λέει και το άσμα.
    Το οποίο μικρός ραμόνιζα σε «που ‘χει μπούκλα στο μουστάκι» 🙂
    Πού να πάει το μυαλό μου σε Ντούγκλας Φέρμπανκς…

  67. Δεν λέμε να αλλάξουμε τις εξελληνισμένες αποδόσεις αλλά να τις διορθώσουμε. Τέτοια είχαμε πολλά στη γεωγραφία της εκπαιδευτικής τηλεόρασης. Ο μακαρίτης ο Θόδωρος ο Καρζής (που χάσαμε πριν λίγες μέρες) λόγω της μεγάλης δημοσιογραφικής πείρας του και της σοβαρής ενασχόλησής του με τα γλωσσικά μάς έφερνε κάθε τόσο παραδείγματα και είχε τεθεί το ζήτημα αν η τηλεόραση ‒λόγω του οπτικοακουστικού χαρακτήρα της‒ θα μπορούσε και μάλιστα ως εκπTV να συμβάλει σε αυτά, π.χ. να κόψει το -ς- από το Ιλινόις. Γιατί βέβαια; Μήπως με τον Άιφελ καλά δεν περνάμε; Οι Γάλλοι δεν τον είχαν παραδώσει στους Γερμανούς; Δε θα το ξεχάσουμε… Τι νομίζουν…

  68. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Δημ. Λιθοξόου / Σπουργίτι / γλωσσογεωγραφικά
    https://www.lithoksou.net/2021/12/spourgiti.html
    https://blogger.googleusercontent.com/img

  69. Costas Papathanasiou said

    ●Οχτώ τα σπουργιτόπουλα και η μάνα τους εννιά, ίσον τα χρόνια αίματος που πρόσθετα θα ανάλωνε το Φίδι(“Δράκων”)-Πόλεμος στην Τροία, κατά τη γνωστή Διοσημία που ερμήνευσε ο Κάλχας:
    …βωμοῦ ὑπαΐξας πρός ῥα πλατάνιστον ὄρουσεν./Ἔνθα δ᾽ ἔσαν στρουθοῖο νεοσσοί, νήπια τέκνα,/ ὄζῳ ἐπ᾽ ἀκροτάτῳ πετάλοις ὑποπεπτηῶτες/ ὀκτώ, ἀτὰρ μήτηρ ἐνάτη ἦν ἣ τέκε τέκνα·/ἔνθ᾽ ὅ γε τοὺς ἐλεεινὰ κατήσθιε τετριγῶτας·/ μήτηρ δ᾽ ἀμφεποτᾶτο ὀδυρομένη φίλα τέκνα·/τὴν δ᾽ ἐλελιξάμενος πτέρυγος λάβεν ἀμφιαχυῖαν…·(Ιλιάδα Β’ 310-316)
    …πετάχτη απ᾿ το βωμό και χύθηκε στον πλάτανο ν᾿ ανέβει./Κι ήταν εκεί μικρά κλωσόπουλα, νιογέννητα σπουργίτια,/στην άκρη ενός κλαριού, καί ζάρωναν κρυμμένα μες στα φύλλα,/οχτώ, κι εννιά με τη μητέρα τους, που τα ‘χε γεννημένα./Όμως το φίδι τότε τα ‘φαγε, και τσίριζαν εκείνα/σπαραχτικά᾿ κι η μάνα κλαίγοντας πετούσε ολόγυρα τους᾿/κι αυτό λυγάει κι απ᾿ τη φτερούγα της την άρπαξε, ως θρηνούσε…(Μτφ: Ν. Καζαντζάκη – Ἰ. Θ. Κακριδῆ)
    ●»Minik Serçe» (Μικρό Σπουργίτι) εν Τουρκία και η τραγουδίστρια Sezen Aksu που μπήκε τις προάλλες (ομού με τη δημοσιογράφο Sedef Kabaş) στο στόχαστρο ισλαμιστών για το τραγούδι της «Şahane Bir Şey Yaşamak» (: όπου ακούγονται τα “βλάσφημα” λόγια Binmişiz bir alamate/Gidiyoruz kıyamete/Selam söyleyin o cahil/Havva iIe Ademe )
    ●“The sparrows are flying again”. είναι και η κρυπτική φράση στο βιβλίο “The Dark Half (Το Πρόσωπο του Φόβου)”. όπου ένα σμήνος από στρουθούς-ψυχοπομπούς ξεσαρκώνει τον σκοτεινό εαυτό του συγγραφέα-πρωταγωνιστή για να τον σύρει οριστικά στην Πόλη του Τέλους,( Endsville) [ βλ. https://www.youtube.com/watch?v=F63pia00pLM The Dark Half (11/11) Movie CLIP – Sparrow Annihilation (1993) HD]
    ●Με σπουργιτιών φτερά λένε πως ταξιδεύαν για παράδεισο και οι ψυχές των Αιγυπτίων [βλ. Between Heaven and Earth: Birds in Ancient Egypt, by Rozenn Bailleul-LeSuer (Editor) και http://www.sparrowgardensco.com/blog/2018/2/19/sparrows-of-names-and-nature ]
    ●Καλός οιωνός στην Άπω Ανατολή το σπουργιτάκι, σημάδι ευτυχίας και χαράς άμα το πρωτοδείς στου Χρόνου το ξημέρωμα….
    初雀翅をひろげて降りにけり 
    hatsu suzume hane o hirogete ori ni keri
    (Murakami Kijoo 村上鬼城 )
    [Ο πρωτοσπούργος
    Ανοίγει τα φτερά του
    Και κατεβαίνει]
    …και αντικείμενο στοργής
    雀の子 そこのけそこのけ お馬が通る
    Suzume no ko/ Soko noke soko noke/ Ouma ga touru
    (Kobayashi Issa)
    [Σπουργίτια μικρά
    Κάντε πέρα, κάντε άκρη
    Θα διάβει εν’ άτι..]
    ● Τέλος(:όχι δά!), το παλιό και συγκινητικό “Τι είναι αυτό; 2007 Ένα σπουργίτι (What is that ? A Sparrow)” στο

  70. Γιάννης Κουβάτσος said

    67:Γιατί να γίνει, όμως, όλη αυτή η φασαρία; Γιατί εγώ να μάθω να λέω Αϊφέλ, όταν οι Γάλλοι με αποκαλούν Γιανίς Κουβατσός; 😊 Εντάξει, δεν με αποκαλούν έτσι, επειδή δεν με ξέρουν. 😊

  71. 70. Μα δεν μπορούν διαφορετικά, καλέ Γιάννη. Δεν έχουν άλλη φωνητική επιλογή. Ενώ εμείς μπορούμε να πούμε το σωστό αλλά προτιμάμε το γελοίο και το λανθασμένο επειδή κάποιοι, κάπου, κάποτε το καθιέρωσαν έτσι. Είναι απλό.

  72. SearchPeloponnese said

    1. Άλλο ερώτημα το αν το «έχει καθιερωθεί» αποτελέι κανόνα (ό,τι κι αν σημαίνει η λέξη «κανόνας») και άλλο το ερώτημα ποιο είναι το σωστό και ποιο είναι το λάθος.

    2. Άλλο ερώτημα το τι είναι σωστό και το τι είναι λάθος και άλλο ερώτημα τι είναι κανονικό (= ακολουθεί τον κανόνα) και τι είναι «ό,τι να ‘ναι», Για παράδειγμα, η shοκολάτα (που μπορεί να γραφτεί και «σιοκολάτα») είναι σωστό, αλλά… δεν το λες και κανονικό…

    3. Γνωρίζετε κανέναν κανόνα της γλώσσας που να μη θυμίζει κρεβάτι του Προκρούστη; (ΟΚ, όλα και καποιος θα υπάρχει.)

  73. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @26. Κώστα, like. Πανέμορφο! Σπεύδω νά τό ἐκτυπώσω!

  74. Χαρούλα said

    Ταξίδι στα παιδικά μου, που τινάζαμε το τραπεζομάνδηλο για να φάνε τα σπουργιτάκια όπως έλεγε η μαμά, και μόλις σκλήραινε το κρύο, έπρεπε να έχουμε τον νου μας στο φαΐ τους. Ήταν τα μόνα ζώα που μας έμαθε η μαμά μας να αγαπάμε.

    Και μια πιο νιουέιτζική ματιά:Sparrow – Spirit Animal, Συμβολισμός
    …….. ένα σπουργίτι ως πνευματικό ζώο μας λέει ότι δεν έχει σημασία πόσο μεγάλοι είμαστε και τι κατέχουμε. Η δύναμη είναι κρυμμένη στο εσωτερικό, οπότε θα πρέπει να εκμεταλλευτείτε τις δικές σας δυνάμεις.
    ….. Αυτό το πουλί μπορεί να είναι σύμβολο χαράς, απλότητας, προστασίας, σκληρής δουλειάς, κοινότητας, αυτοεκτίμησης κ.λπ.
    Θα πρέπει να εργάζεστε σκληρά, όπως κάνουν τα σπουργίτια, για να πετύχετε τους στόχους σας και να πετύχετε. Αλλά, θα πρέπει επίσης να έχετε χρόνο για χαρά και χαλάρωση.
    Εάν ένα σπουργίτι είναι το πνευματικό σας ζώο, θα ανακαλύψετε ότι η ευτυχία μπορεί να βρίσκεται στα μικρά πράγματα που υπάρχουν γύρω σας. Ένα σπουργίτι ως οδηγός πνεύματός σας θα σας βοηθήσει να είστε φιλικοί και συνεργάσιμοι στην κοινότητά σας.
    https://el.sr76beerworks.com/sparrow-spirit-animal

  75. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    26

  76. Γιάννης Κουβάτσος said

    70: Γελοίο μπορεί να είναι για τους γαλλομαθείς Έλληνες, για μας τους υπόλοιπους είναι το φυσιολογικό. Και όπως έχουμε ξανασυζητήσει, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ξέρουμε (ούτε και μπορούμε) πώς προφέρει ο κάθε λαός τα κύρια ονόματά της χώρας του, ώστε να τα προφέρουμε κι εμείς «σωστά». Εκτός αν πρέπει να κάνουμε τιμητική εξαίρεση για τους Γάλλους και τους Αμερικανούς. Πρόσφατα ακούω κάποιους αθλητικογράφους να προφέρουν Σέλτα την ομάδα που μια ζωή τη λέμε Θέλτα. Ε, δεν σκοπεύω τώρα να αρχίσω να λέω Σέλτα και Αϊφέλ και Χαγουάι και ξέρω γω τι άλλο. Δεν βλέπω και τον λόγο, δηλαδή.

  77. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Τά Ἑλληνάκια μας πᾶνε καλά. Καί μᾶς δίνουν μεγάλη χαρά! Στίς 21.00 ἀφῆστε τόν Σαραντᾶκο καί καμαρῶστε στην ΕΡΤ 2 τήν Κατερίνα Στεφανίδη..

  78. Γιάννης Κουβάτσος said

    77:Έχει και εθνική μπάσκετ στις 9. It’s Giannis time. 😊

  79. SearchPeloponnese said

    76.
    «δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ξέρουμε (ούτε και μπορούμε)»

    Μήπως θα ‘χε ενδιαφέρον να συζητήσουμε και για το ρήμα «θέλουμε»; Αν, δηλαδή, «θέλουμε» να συμβαίνει το ένα ή το άλλο, αντί να αφήνουμε τη μπίλια «όπου κάτσει».

    Έχω την αίσθηση ότι η γλώσσα είναι κάτι «δικό μας», όπως το σπίτι μας, το ντύσιμό μας, η χώρα μας και… όσο να ‘ναι, δεν είναι και ό,τι καλύτερο να τα αφήνουμε στην τύχη…

  80. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πετροσπουργίτης
    μικρόσωμος σπουργίτης που ζει συνήθως σε πετρώδη εδάφη
    [ονομασία για μικρόσωμα ωδικά στρουθιόμορφα πτηνά με παχύ ράμφος και συνήθως γκρίζο φτέρωμα που φωλιάζουν σε κοιλότητες σπιτιών, στα δένδρα και ακόμα και στους βράχους, τρέφονται κυρίως με σπόρους και εξαπλώνονται σχεδόν σε όλο τον κόσμο]
    σπουργίτης: ο σπουργίτης είναι ένα από τα πιο γνωστά επιδημητικά πουλιά της Ελλάδας
    σπουργίτι: το σπουργίτι φωλιάζει σε παλιά κτίρια, σε κοιλότητες δένδρων ή σε παλιές φωλιές χελιδονιών
    σπούργος
    στρουθίο
    ατσέλεγος
    [μικρό σπουργίτι]
    στρουθί
    σπουργιτάκι
    [το χαρακτηριστικότερο είδος σπουργίτη με φτέρωμα γκρίζο στο σώμα, καστανοκόκκινο στον λαιμό και φαιό στα πλάγια του κεφαλιού, φωλιάζει σε κοιλότητες κτιρίων, σε αναρριχητικά φυτά και σε δέντρα συνήθως κατοικημένων περιοχών σχεδόν σε όλο τον κόσμο]
    σπιτοσπουργίτης
    [σπουργίτης που μοιάζει πολύ με τον σπιτοσπουργίτη, από τον οποίο διαφέρει στο κοκκινωπό κεφάλι και στο μαύρο σημάδι στα πλάγια του κεφαλιού]
    δενδροσπουργίτης
    [σπουργίτης που συγγενεύει πολύ με τον σπιτοσπουργίτη, από τον οποίο έχει μακρύτερο σώμα και καστανό φτέρωμα στο κεφάλι]
    χωραφοσπουργίτης
    [μικρόσωμος σπουργίτης που ζει συνήθως σε πετρώδη εδάφη]
    πετροσπουργίτης
    [κάθε μικρό πουλί, ειδικότερα σπουργίτι]
    τσιροπούλι
    [μεγαλόσωμος σπουργίτης με καστανό φτέρωμα στο επάνω μέρος του σώματος, άσπρο στο κάτω και γκρίζο στο κεφάλι και ράμφος που είναι μαύρο το καλοκαίρι και κίτρινο τον χειμώνα]
    χιονόστρουθος
    https://www.lexigram.gr/lex/enni/%CF%80%CE%B5%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%80%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%82

    Click to access DimouMargaritaMsc2014.pdf

    14

  81. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    80β
    παροιμίες : σελ. 14
    Καλύτερα το σπουργίτι στο χέρι παρά ο γερανός στον αέρα
    Click to access DimouMargaritaMsc2014.pdf

  82. SearchPeloponnese said

    Και… επειδή υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να εισπράξω την ετοιματζήδικη απάντηση (aka καραμέλα), προτρέχω:
    Δε σας έχει τύχει ποτέ να πείτε «πώς το λέμε / γράφουμε αυτό στα Ελληνικά»; Είναι απάντηση το «περίμενε (μερικά χρόνια) να δεις πώς θα καθιερωθεί, ώστε να ξέρεις πώς θα το πεις / γράψεις». Cam χρονοβόρο μου φαίνεται…

  83. 70 (76) Γιάννη, Εφέλ είναι ο Άιφελ στα Γαλλικά, όπως θα μας έλεγαν οι γαλλομαθείς του ιστολογίου (εγώ τα Γαλλικά που ξέρω είναι αυτά που έμαθα 5 χρόνια στο γυμνάσιο – ανάμεσα σ’ αυτά και το Εφέλ. Παρεμπιπτόντως, αυτά τα λίγα Γαλλικά μου επιτρέπουν να συνεννοούμε Αγγλικά στη Γαλλία 🙂 ). Το Άιφελ είναι η Γερμανική γραφή και προφορά.

  84. Γιάννης Κουβάτσος said

    Εφέλ; Ακόμα χειρότερα, δηλαδή. 😊 Άιφελ μέχρι να σβήσει ο ήλιος. 😊
    (Κι εγώ γαλλικά έκανα στο γυμνάσιο, αλλά το μόνο που θυμάμαι είναι το Φιλίπ ε Κατρίν (Κατγίν, συγγνώμη) ντανς α λα μεζόν και ότι το παρατσούκλι της γαλλικούς ηταν Μπαντό λόγω του σεβαστού μεγέθους της.

  85. Παύλος said

    Και ο Μαλακάσης έλεγε τις εντυπώσεις του από τους Γάλλους:
    Μαλακάσης εγώ Μαλακασής αυτοί.

  86. # 78

    Κάθισα να την δω κι εγώ κι βλέπω 0-15 από τους Πολωνούς !!! 27-25 από 27-10 !!

  87. aerosol said

    #72
    «Για παράδειγμα, η shοκολάτα (που μπορεί να γραφτεί και «σιοκολάτα») είναι σωστό…»
    Σε καμία γλώσσα δεν είναι σωστό.

  88. Γιάννης Κουβάτσος said

    84: Όχι, Μπατό τη λέγαμε την καημένη. 😊

  89. Αγγελος said

    Να ξεχωρίζουμε αυτό που μπορούμε να πούμε στα ελληνικά (ή στην όποια γλώσσα μας) απ’ αυτό που δεν μπορούμε, τουλάχιστον με άνεση.
    Κακά τα ψέματα, στην κοινή νεοελληνική δεν έχουμε παχιά σ, ζ κλπ. Δεν μπορούμε να ζητούμε από τον μέσο Έλληνα να προφέρει με παχύ συριστικό τον Τσόρτσιλ ή τον Τσαουσέσκου, πολύ δε λιγότερο το ζαμπόν ή τη σοκολάτα, που έχουν γίνει πια λέξεις της ελληνικής. Όταν όμως αναφέρω τον Gide ή τον Jaurès, που είναι μεν γνωστοί στους οπωσούν 🙂 μορφωμένους, όχι όμως και στο μέσο αναγνώστη εφημερίδων, αυθόρμητα θα τους προφέρω με παχύ ζ, χωρίς βέβαια να διορθώνω όποιον τους λέει με ελληνικό ζ. (Τώρα, άμα κάποιος τον πει Zind και έχω αρκετό θάρρος μαζί του, μπορεί να του υποδείξω διακριτικά ότι δεν έχει ν. Επιτέλους, ούτε bambás ούτε dandá θα λέει, οπότε με λίγη προσπάθεια ελπίζω πως θα καταλάβει τη διαφορά!)
    Από την άλλη, ότι ο Reagan ήταν Ρέιγκαν και όχι Ρήγκαν και η Guernica Γκερνίκα και όχι Γκουέρνικα, ε, αυτό καθένας μπορεί να το μάθει, και όσοι (ραδιοτηλεοπτικοί εκφωνητές π.χ.) επηρεάζουν το κοινό έχουν υποχρέωση να το μάθουν. Δεν είναι δα δύσκολο να το πουν σωστά!
    Και τέλος, φυσικά υπάρχουν ελληνικές μορφές απόλυτα καθιερωμένες, που κανείς δεν διανοείται να τις αλλάξει. Το αγαπημένο μου παράδειγμα — που έχω αναφέρει επανειλημμένως εδώ — είναι η οδός Λένορμαν της Αθήνας, που ονομάστηκε έτσι εις μνήμην του Γάλλου (και συνεπώς οξύτονου) αρχαιολόγου Lenormant. Αλλά πού είναι η διαχχωριστική γραμμή; Είναι εκζήτηση να λέω Τράλλεων τον δρόμο που όλοι οι περίοικοι ονομάζουν οδό Τραλλέων, μόνο και μόνο γιατί έμαθα τον Ανθέμιο πριν πρωτογνωρίσω αυτή τη γειτονιά;

  90. Και μεις τα κυνηγάγαμε τα σπουργίτια μικροί (πριν 45 χρόνια). Εγώ ευτυχώς δεν τα κατάφερνα στη σφεντόνα, ένα γειτονόπουλο τα είχε ξεπατώσει, όταν πήρε και φλόμπερ έγινε γενοκτονία.

  91. Georgios Bartzoudis said

    33, ΓΤ said: «….περιμένουμε και την άποψη του Προέδρου της ΠΑΕ Ακανέδες σχετικά με αυτά που γράφει ο Λιθοξόου για τον σπουργίτη στις Σέρρες. Μεταξύ μας, βλέπω τον Λιθοξόου να τρώει κάρτα…»

    # Ο περί ού …πετροξύστης είναι μυριάκις στμπαθέστερος από κάθε …στρουθοκαμηλοειδές ή συριζοπαθές του καιρού μας. Ο καλός αυτός ερευνητής, δηλώνει ευθαρσώς (και μπράβο του) ότι ανήκει στη βουλγαρική συνομοταξία. Κάποιοι άλλοι, που επέλεξαν να δηλώνουν (έστω και δειλά) ότι είναι Έλληνες, στιγματίζονται από την παγκοσμίως πρωτοφανή προδοσία, με το τσιπροξεπούλημα της Μακεδονικής Γλώσσας και Ταυτότητας στους ΒουλγαροΣκοπιανούς.
    # Περαιτέρω, δεν είναι γνωστές σε μένα οι ονομασίες σαρτσέδ και τσιαρτσέδ για τον σπουργίτη. Ίσως να τον λένε έτσι οι δίγλωσσοι της περιοχής Σερρών. Στα καθιαυτού Μακεδονικά ο σπουργίτης λέγεται σπουρτούδ(ι)(το). Επίσης, η ονομασία τσιντσιόν(ι) χρησιμοποιείται για τον σπίνο, ενώ η ονομασία τσιροπούλ(ι) για κάθε πουλάκι της ίδιας τάξης μεγέθους με το σπουρτούδ(ι).
    # Να πω επίσης ότι ατυχώς και εγώ έτρωγα σπουρτούδια κάποτε, και τα κυνηγούσα με κάθε …παράνομο τρόπο. Μέχρι «γκουλιαμπαρούδια» (νεογέννητα) παίρναμε από τις φωλιές, όπως και «πιτακανάδια» (νεοσσοί που δοκίμαζαν να πετάξουν για πρώτη φορά).

  92. Costas Papathanasiou said

    Σπουργιτοφάγος —πρόγονος, λες, του Βάρναλη— και ο θεοκρίτειος νομεύς(:βοσκός) Κορύδων(< κόρυδος, ο = κατσουλιέρης, άλλως:κορυδαλλός<κόρυς=περικεφαλαία), μετεγγραφείς στην επική “Νεραϊδοβασίλισσα” του Έντμουντ Σπένσερ, ως διεκδικητής του έρωτα της Ποιμενίδος/Παστορέλλας, αντίζηλος του Ευγενούς Ιππότη Καλλιδώρου(Calidore) ο οπόιος εντέλει την κερδίζει σώζοντάς την από μια τίγρη (που σαν την είδε ο Κορύδων τό’βαλε στα πόδια), αλλ' έως τότε,τα χείλη δάγκωνε απ' τη ζήλια του, τους τρόπους του μη χάνοντας βεβαίως, κάθε που το βοσκόπουλο τής έφερνε ως φιλέματα, “μεζέδες” διαλεχτούς (dainty things ), σπουργίτια αρπαγμένα απ’ τη φωλιά τους ή παιχνιδιάρικα του δάσους σκιουράκια: Αυτός, καθότι Σερ, έμενε πάντα στο ύψος του-:
    And oft, when Coridon vnto her brought
    Or litle sparrowes, stolen from their nest,
    Or wanton squirrels, in the woods farre sought,
    Or other daintie thing for her addrest,
    (βλ. Edmund Spenser “The Faerie Queene,1596 ”: Book VI , CANTO IX ,stanza 40)

  93. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    65.
    Ε, βέβαια, δεν στέκει!
    [Πριν μερικά χρόνια νόμιζα ότι είχα βρει εγώ τη σωστή ετυμολογία, αλλά, φευ!, είχαν προηγηθεί άλλοι! 🙂 ]
    Αντιγράφω από «ΚΡΗΤΟΛΟΓΙΚΑ ΜΕΛΕΤΗΜΑΤΑ», του Χριστ. Χαραλαμπάκη, Π.Ε.Κ, 2001, σ. 104: (Σε υποενότητα «Παρετυμολογίες»)
    «ατσέλεγος = ‘σπουργίτης’. Η ετυμολογία του Πιτυκ.: ’’Προφανώς από το ασελγής, διότι ως γνωστόν, θεωρείται από τα ασελγέστερα πουλιά, από την αρχαιότητα ακόμη’’. Ο Παγκ. τη συνδέει με τη λ. αττέλαβος (’’είδος ακρίδας’’). Η Χρ. Τσικριτσή-Κατσιανάκη έδειξε ότι πρόκειται για το βενετ. celega, zelega.»

  94. Ξωμαχος said

    Σπουργος, ενα απ’τα κυρια προσωπα στο διηγημα του Δημητρη Χατζη »ο Ταφος» απο το »τελος της μικρης μας πολης»

  95. Κιγκέρι said

    4:

    >>…Έχω ακούσει παλιότερα να λένε και «ο σπούργος», ίσως στην Κέρκυρα, αν και νομίζω ότι το έχω ακούσει και σε παλιά ταινία.

    Μπάρμπα-Σπούργος ή Σπούργος σκέτο κι ο μοναχικός, κατατρεγμένος ήρωας στο διήγημα του Δημήτρη Χατζή «Ο Τάφος», από Το Τέλος της Μικρής μας Πόλης.

    Ένα μικρό απόσπασμα – δεν μπόρεσα να το βρω ολόκληρο σε παρουσιάσιμη μορφή:
    https://www.greek-language.gr/digitalResources/literature/education/greek_history/item.html?iid=1027

  96. Μόλις επέστρεψα. Ωραία γλωσσολογική συζήτηση.

  97. Κιγκέρι said

    89: Άγγελε,

    δεν είσαι μόνος – η μαμά μου επιμένει να λέει Σκοπαδών την οδό που όλοι οι άλλοι στη Λάρισα λένε Σκοπάδων! 🙂

  98. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Σπουργίτια/Βασίλης Ρώτας

    Την αυγή που ακόμη
    σκιεροί είν’ οι δρόμοι
    και βουβά τα σπίτια,
    άκου,τα σπουργίτια!

    Σύναξη σαν θάμα
    και λαλούν αντάμα
    στη φτελιά, στη βρύση
    και στο κυπαρίσσι

    Κι απ΄τη φλυαρία
    γιόμισε η πλατεία
    κι η λαλιά πληθαίνει
    και ψηλά ανεβαίνει

    Στην ξανθή τη Μέρα
    που απ΄ τα ουράνια πέρα
    γοργοκατεβαίνει
    στα χρυσά ντυμένη

    Το σπουργίτι στην ποίηση
    https://www.ennepe-moussa.gr/%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B1-%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1/%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%80%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%AF%CF%84%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1

  99. Η Κατερίνα στεφαν΄λιδη 4.40,4.55, 4.65, 4.75, 4.80 όλα με την πρώτη κι όμως άλλας δυο πήδηξαν 4.75, η μια με 4.60 ρεκόρ !!

  100. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ο κόσμος κινδυνεύει από τους σπούργους! Ναι,ναι…!

  101. ORIO said

    Μικρό σπουργίτι, το σπουργιτάκι.[αρχ. στρουθίον] Καταπληκτική σκέψη! Σε ηρεμούν αυτά τα κείμενα, μέσα σε αυτό ταραγμένο κόσμο!
    Η Δὲν πωλοῦνται πέντε στρουθία διὰ δύο ἀσσάρια; καὶ ἕν ἐξ αὐτῶν δὲν εἶναι λελησμονημένον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ·
    Ο Θεός έχει μετρημένες ακόμα και τις τρίχες της κεφαλής σας. Μη φοβάστε, λοιπόν, γιατί αξίζετε περισσότερο από πολλά σπουργίτια.
    Η ἀλλὰ καὶ αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς ὑμῶν εἶναι πᾶσαι ἠριθμημέναι. Μή φοβεῖσθε λοιπόν· ἀπὸ πολλῶν στρουθίων διαφέρετε.

  102. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  103. Τελικά η Στεφανίδη, δεύτερη.

  104. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    90 !
    Γελάμε εδώ πέρα. Αυτόγραφο λέει 🙂 🙂

    ΘΡΑΚΙΚΗ ΓΛΩΣΣΟΓΡΑΦΙΑ
    Άπό τη γλώσσα της Τσεντώς
    Παρετυμολογία
    σελ.6
    …Με τον ίδιο τρόπο το πουλί, που φωλιάζει μέσα στους πύργους και για τούτο άρχικώς ονομάστηκε πυργέτης, το εί πανε πρώτα σπουργίτι και κατόπι ασπρογίτ΄ από το ασπρουλό του χρώμα.
    h ttps://www.he.duth.gr/erg_laog/thrakika/Thrakika17.pdf

  105. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεοτερα και να με συμπαθάτε για την απουσία την πολύωρη

    89 και πριν: Μάλλον θα βάλουμε άρθρο για το θέμα

    90 Μπραβο ρε συ!

    93 Ωραια, λύθηκε κι αυτό

  106. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    105α Ευχόμαστε για καλό.

    Αναβαθμίζεται (στην Κύπρο) το καθεστώς προστασίας του σπουργίτη σε προστατευόμενο είδος, μετά από οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
    …Μέσα από την υφιστάμενη νομοθεσία περί προστασίας και διαχείρισης άγριων πτηνών και θηραμάτων, τρία εκατομμύρια των τεσσάρων ειδών σπουργιτιών βρίσκονταν υπό καθεστώς προστασίας. Αυτά είναι ο Πετροσπουργίτης, Σπουργίτης ο ισπανικός και ο Δενδρόστρουθος.
    https://www.sigmalive.com/news/local/853787/se-prostatevomeno-eidos-metatrepetai-o-spourgitis-stin-kypro-vinteo

    υγ.1
    Γιατί το τωρινό φεγγάρι, μέχρι ένα ύψος είναι κοκκινοκροκί και μετά κιτρινίζει;

    υγ.2
    Να στείλουμε μακονική γλώσσα καναδυό κιλά και μια σπέσιαλ ταυτότητα σ΄αυτουνού που λέει πως του την πούλησαν και προδοκλαίει.

  107. SearchPeloponnese said

    Μάλλον… πρέπει να ορίσουμε και το «σωστό».

    Κάποιοι θεωρούν «σωστό» αυτό που είναι πιο κοντά στην προφορά της αρχικής. Άλλοι θεωρούν «σωστό» αυτό που είναι σύμφωνο με τους κανόνες κάποιας γλώσσας.

    Αυτό που είναι σύμφωνο με κάποιους κανόνες είναι σίγουρα «κανονικό». Από εκεί και πέρα αν είναι και σωστό, άλλο ζήτημα.

    —————————

    Αγαπητέ Νικοκύρη, αν είναι να βάλεις άρθρο για το θέμα, προτείνω να ξεκινήσεις από τους ορισμούς:
    – Ποιο είναι το θέμα (τι ακριβώς συζητάμε).
    – Τι θέλουμε να πετύχουμε (αν θέλουμε).
    – Τι είναι γραμματικός κανόνας και πώς προκύπτει.
    – Τι είναι κανονικό (σύμφωνο με τον κανόνα) και τι είναι εξαίρεση (ή ιδιόμορφο).
    – Τι είναι «σωστό» και «λάθος».
    Αλλιώς, ο ένας θα τα λέει έτσι κι ο άλλος αλλιώς (= συνενόηση τσιμέντο).

    (Αν και… οι ορισμοί θέλουν άρθρο από μόνοι τους… 🙂 )

  108. sarant said

    107 Δεν είμαι τόσο πειθαρχημένος, θα δούμε.

  109. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το να λέμε «λεωφόρος Κηφισιάς» είναι εκζήτηση ή θεμιτή επιμονή στο σωστό; Και πώς πρέπει να λέγεται το γήπεδο του ΠΑΣ Γιάννενα, Ζωσιμάδων (όπως το λένε σχεδόν ολοι) ή Ζωσιμαδών;

  110. ΚΩΣΤΗΣ ΣΙΜΙΤΣΗΣ said

    Ότι ο πυργίτης έγινε σπουργίτι μήπως είναι ένδειξη πως οι αρχαίοι πρόσφεραν «ου» το ύψιλον, όπως συμβαίνει με το γράμμα Υ των σλαβικών γλωσσών και όπως μας το θύμισε ο Κούρος, ο νεαρός Ιρανός που διέπρεψε πρόσφατα στις εισαγωγικές εξετάσεις για τα ΑΕΙ ;

  111. ΓΤ said

    Είσαι άνεργος; Δεν έχεις να φας; Δεν πειράζει. Σου έχω πνευματική τροφή. Πάρε 20 ευρώ, παιδάκι μου, και πήγαινε να αγοράσεις βιβλίο…
    https://www.kathimerini.gr/economy/562003120/xekinoyn-oi-aitiseis-gia-150-000-epitages-agoras-vivlion/

  112. antonislaw said

    Στα Αφάντου στη Ρόδο υπάρχει παραδοσιακό κυνήγι ενός είδους αποδημητικών σπουργιτών για βρώση που έχει προκαλέσει μεγάλη ζημιά στα πουλιά και έχει απαγορευτεί επίσημα.
    «Οι παγίδες του Αγ. Λουκά
    Μία από τις “παραδόσεις” που διατηρούνται και στις μέρες μας, αλλά διώκεται από τον νόμο, είναι αυτή που αναβιώνει κάθε Οκτώβρη στην περιοχή Αφάντου της Ρόδου, λίγο πριν τον εορτασμό του Αγ. Λουκά (18/10). Πολλοί κάτοικοι των χωριών της περιοχής επιδίδονται στην σύλληψη των σπουργιτιών, που ερχόμενα από την Αφρική σταθμεύουν για λίγο στην Ρόδο. Οι ρίζες του εθίμου βρίσκονται στην εποχή που τα σμήνη των αιγυπτιακών σπουργιτιών (φλιτζούνια), προκαλούσαν σοβαρές ζημιές στις καλλιέργειες των σιτηρών. Σήμερα, το έθιμο έχει ακόμα φανατικούς οπαδούς και έχει… εξελιχθεί σε “μπίζνα”: τα τέσσερα σπουργίτια πιάνουν 10 ευρώ στην αγορά, καθώς αποτελούν εκλεκτό πιάτο στις Ροδίτικες ταβέρνες. Γι’ αυτό και οι θηροφύλακες του κυνηγετικού συλλόγου είναι πάντα σε “συναγερμό” κάθε Οκτώβρη, εντείνοντας τις περιπολίες τους για να αποθαρρύνουν τους επίδοξους “πουλοπιάστες”!
    https://www.kynigesia.gr/kynigi/kynigetikes-istories/ethima-kai-paradoseis-allotinon-kairon/
    «Μια κερδοφόρα επιχείρηση με σπουργιτάκια από την Αίγυπτο πιασμένα σε ξόβεργες και παραπλανημένα από κασετοφωνάκια με ψεύτικα κελαηδήματα έχει στηθεί τις τελευταίες ημέρες στη Ρόδο. Οταν βραδιάζει, οι λαθροθήρες τρυπώνουν ανάμεσα σε δέντρα και θάμνους στην περιοχή Αφάντου και κρύβουν δεκάδες παγίδες (ξόβεργες και ηχομιμητικές συσκευές), ελπίζοντας να εξασφαλίσουν όσο το δυνατόν περισσότερους φτερωτούς … μεζέδες»
    https://rodosreport.gr/kseklirizoun-ta-spourgiatia/

  113. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    111. «Εξαργύρωση» σε βιβλιοπωλεία-καφέ (3,5 σάντουιτς…) 😦

  114. antonislaw said

    110 @ «όπως μας το θύμισε ο Κούρος, ο νεαρός Ιρανός που διέπρεψε πρόσφατα στις εισαγωγικές εξετάσεις για τα ΑΕΙ ;»
    Με τη λογική του εξελληνισμού των ονομάτων-ήση από την αρχαιότητα ο ο Κούρος ή Κουρός δεν μπορεί να αναφέρεται ως Κύρος;

  115. sarant said

    112 Και στην Κύπρο τ’ αμπελοπούλια

    110 Ξέρουμε ότι το Υ προφερόταν όπως το γαλλικό u έως και τα βυζαντινά χρόνια.

  116. ΓΤ said

    @114

    Κι έγινε ο Gustasp Υστάσπης
    κι ο Kurosh έγινε Κύρος
    κι είμαστε @νιά της λάσπης
    που προσδίδουμε το κύρος
    γιατί έτσι μας βολεύει
    και η γλώσσα το κελεύει

    😛

  117. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    112, Άκου να δεις ιστορία!
    Για τα ψαρόνια/χειμώνια (διαβατάρικα μικροπούλια) γίνεται επίσης σφαγή
    https://www.zoosos.gr/exodonoun-ekatodades-psaronia-kai-parousiazoun-os-katorthoma/#axzz7cIYtNjtN

    112β : «Οι τιμές διαμορφώνονται ανάλογα με τη ζήτηση, μιλάμε όμως για περίπου 10 ευρώ τα τέσσερα σπουργιτάκια»

  118. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    116
    Για το φίλο που εσπάστη
    για τα υ και για τα ου
    σκέψου Ουδάσπη τον Υδάσπη;
    ουδαμώς και ουδαμού!
    🙂

  119. SearchPeloponnese said

    Μια λύση θα ήταν η απλοποίηση της ορθογραφίας, που θα μας «αναγκάσει» να προφέρουμε τα αρχαία με διαφορετικό τρόπο (περίπου όπως οι «άλλοι»).

  120. SearchPeloponnese said

    109 και αλλού

    Το αν θα αλλάξουν / αν θα τα λέμε αλλιώς είναι ένα ζήτημα. Το ότι καλό είναι να τα συζητάμε είναι ένα άλλο ζήτημα.

    Άλλο πράγμα αν κάποιος λέει «Λεωφόρος Κηφισιάς», άλλο πράγμα αν πέφτει από τα σύννεφα ακούγοντας «Λεωφόρος Κηφισιάς».

    Παρατηρώ μια… μονοκόμματη νοοτροπία «συζητάμε κάτι με την προϋπόθεση να το αλλάξουμε, αλλιώς δεν το συζητάμε καθόλου».

  121. Για όποιον δεν έπιασε τ’ αστείο στο 83, βάζω την ιστορία που την έχω γράψει
    https://gevseis.blogspot.com/2021/12/xena.html

  122. Εδώ ακριβώς που είμαι τώρα, ευχαρίστως θα χαιρέτιζα το σπορ του αεροβόλου και του φλόμπερ με στόχο τους λογής-λογής δρόνους πάνω απ’ τα κεφάλια μας.

  123. Georgios Bartzoudis said

    106, ΕΦΗ – ΕΦΗ said: «….Να στείλουμε μακονική γλώσσα καναδυό κιλά και μια σπέσιαλ ταυτότητα σ΄αυτουνού που λέει πως του την πούλησαν και προδοκλαίει.

    # Μαντάμ, πρωτοΚΛΑΣΣΑΤΗ υπέρμαχη των ΜακεδονοΚΛΑΣΤΩΝ, από τη συνομοταξία σου (…αερίων τα πλήθη) δεν περιμένουν τίποτα οι Μακεδόνες. Σε κάθε περίπτωση, όποιος θέλει να τσιπροπουλήσει προδοτικά, μπορεί να διαπραγματεύεται μόνο το δικό του όνομα (π.χ. Τσίπρας), τη γλώσσα του (π.χ, αγγλοελληνικά ακατάληπτα) και την Ταυτότητά του (π.χ, «δεν ξέρω τί μου γίνεται»)!!

  124. Αγγελος said

    Λίγο καθυστερημένα το βάζω και κανείς δεν θα το δει, αλλά να ένα σχέδιο του Μίλτη Παρασκευαΐδη, φίλου του πατέρα του Νικοκύρη, ελαφρώς σχετικό με το σημερινό άρθρο:

  125. sarant said

    Α, σε ευχαριστώ πολύ Άγγελε!

  126. Χαρούλα said

    Τουλάχιστον μία το είδε Άγγελε. Και σ´ευχαριστεί.
    Ένα απλό σκίτσο που με τόση τρυφερότητα αντιμετωπίζει την λύπη.(εγώ νεκρά τα αντιλήφθηκα)

  127. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    124 Κι εγώ 🙂
    Πικρόμορφα με τη σφεντόνα του θανάτου τους παρέα…

  128. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    50# Καλημέρα ΕΦΗ2 🙂

  129. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    128. Α! ευχαριστώ σε!

    Τί τύχη αγαθή
    μ΄ένα τέτοιο στρουθί!
    τί χαρά κι ώρα καλή
    νάχεις φίλο ένα πουλί!

    Μ’ άνοιξες την όρεξη…ζήλεψα. Μου μπήκαν ιδέες. Ξέρω να το ημερεύω, θα πάρω/πιάσω ένα μόλις το βγάλει απ΄ τ΄αυγό κ θα το μεγαλώσω ελεύθερο μέσα κι έξω. Άμα το ταϊζω εξαρχής, γίνομαι η τροφός του,ομάδα του, αλλά δεν έχω εντοπίσει να φωλεύουν βολικά εδώ κάπου. Είχαν και ψιλοχαθεί. Σήμερα ακριβώς είδα να κυλιούνται 5-6 σ΄ένα στενό κάτω απ΄την πλατεία. Λέω θα βρέξει…

  130. Με το σπούργο βολεύεται λίγο-πολύ η κατάστα. Εγώ που θέλω κοράκι τι να κάνω, μου λες?

  131. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    130, έχεις το κοράκι του μυαλού σου,
    Καίσαρα! 🙂

    Αν έχει στάλα αλήθειας η πεθυμιά σου πάντως, τώρα που έχω κίνητρο, θ΄αναζητήσω στη Ρεματιά πού φωλεύουν. Τ΄ακούω να κράζουν ταχτικά πανωθέ μας. Ξέρω κάνουν τις ανεκδιήγητες φωλιές τους (πέντε ξυλάκια και δυο φύλλα) σε περίβλεπτες κλάρες ψηλών δέντρων, θ΄ανεβούμε με γερανό, να κλέψουμε, αυγό λέω καλύτερα και να το πυρώσουμε σε κλωσσομηχανή να είναι εξαρχής δικό σου 🙂 .

  132. Χωρίς πλάκα, θα ήθελα, όμως από αυγό μάλλον μόνο ομελέτα θα προκύψει. Πουλί σε νηπιακή ηλικία χρειάζεται, να σε μάθει για γονιό του και βράχο του.

  133. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    133 , Θα αναζητήσω φωλιές στη Ρεματιά λοιπόν! Ωραίο κίνητρο να ΄ξετάξω την …κορακοζωή ! Υποψιάζομαι ότι πιο ψηλά, προς Πεντέλη που πυκνώνει θα πετύχω . Βέβαια χάσαμε τη σαιζόν, αλλά δεν πτοούμεθα.:)
    Με την κλωσομηχανή (ήταν ενός μπάρμπα μου, φρεσκοσυνταξιούχου, που ΄χε κέφι τότε) βγάλανε από ορτύκια μέχρι κοτσύφια, έτσι για την πλάκα. Α και φραγκόκοτες που τις κρατήσανε δυο τρία σεφέρια, έτσι για το γούστο που δεν ξαναείχανε εκεί κάτω. Και κάτι νανάκια κοκόρια που τα κάναμε πολύ χάζι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: