Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τότε που οι κοπέλες φορούσανε φουστάνια – 17 (μυθιστόρημα του Δημήτρη Σαραντάκου)

Posted by sarant στο 30 Αυγούστου, 2022


Εδώ και κάμποσους μήνες άρχισα να δημοσιεύω, ύστερα και από τη δική σας ενθάρρυνση, ένα ανέκδοτο μυθιστόρημα του πατέρα μου.

Οι δημοσιεύσεις γίνονται κανονικά κάθε δεύτερη Τρίτη. Η σημερινή συνέχεια είναι η δέκατη έβδομη, η προηγούμενη βρίσκεται εδώ.

Η δράση ξεκίνησε επί δικτατορίας και συνεχίζεται στη μεταπολίτευση. Ο Δήμος, ο κεντρικός ήρωας, είναι φιλόλογος. Έχει μια μπερδεμένη σχέση με τη ζωγράφο Βασιλική ή Έζμπα. Σήμερα ολοκληρώνουμε το ένατο κεφάλαιο. Βρισκόμαστε στο 1979.

 

Στις αρχές του καλοκαιριού ήρθανε πάλι οι κουμπάροι του, με το βαφτιστήρι του, αεροπορικώς αυτή τη φορά, για να πάνε το παιδί στον Άγιο Νεκτάριο. Όταν άκουσε το σκοπό του ταξιδιού, κοίταξε με τρόπο τον Αντρέα. Εκείνος έπιασε το νόημα του βλέμματος και σήκωσε τους ώμους με εγκαρτέρηση. Στο φέρυ μπωτ, έπαιξε με τον μικρό, που είχε γίνει ένα πολύ γλυκό παιδάκι, περπατούσε πια και ψέλλιζε λογάκια. Σε μια στιγμή που απομονώθηκαν, ο φίλος του, φάνηκε πως ήθελε να δικαιολογήσει τη στάση του αναφορικά με το σκοπό του ταξιδιού τους, γιατί του είπε:

«Δεν ξέρω αν θυμάσαι μια κουβέντα που είχαμε, όταν πρωτοκάναμε αυτό το ταξίδι, πως δηλαδή μπορεί να είμαι άθεος μα δεν είμαι αθεϊστής. Συνεπής με αυτή μου την αρχή, δεν πρόκειται να κάνω κανενός είδους κατήχηση στον Βλάση, όχι τώρα που είναι μικρός, αλλά και όταν μεγαλώσει. Θέλω να βρει μόνος του το δρόμο. Τότε μόνο θα έχει αξία».

Εκείνη την ώρα ήρθε κοντά τους η Αναστασία. Δεν είχε ακούσει τη συζήτησή τους αλλά φαίνεται πως μάντεψε το περιεχόμενό της, γιατί λέει του Δήμου, κρατώντας στην αγκαλιά του τον κοιμισμένο Βλάση.

«Ξέρεις Δήμο μου τι είναι αυτό που εκτιμώ στον Αντρέα; Είναι πως ποτέ του, από εκείνη τη νύχτα που γνωριστήκαμε και ως τώρα, δεν προσπάθησε να με κατηχήσει στις ιδέες του, είτε τις θρησκευτικές είτε τις πολιτικές. Αυτό, εκτός που μεγάλωσε την εκτίμηση που του έχω, με έκανε να σκεφτώ πολλά. Προσπάθησα να μπω στη θέση του. Εξακολουθώ να πιστεύω στην αλήθεια, που ήρθε να μαρτυρήσει ο Χριστός, αλλά δεν αποκλείω να υπάρχουν και άλλες αλήθειες, το ίδιο σεβαστές. Μήπως υπάρχει και η αλήθεια του Βούδα ή του Μωάμεθ;»

«Ή και του Μαρξ, γιατί όχι;» συμπλήρωσε γελώντας ο Αντρέας

«Ακριβώς. Μήπως τελικά αυτά που είπε ο Χριστός για τους πλούσιους, πως είναι δύσκολο να μπουν στη βασιλεία των ουρανών, ή το άλλο για το ότι πρέπει όποιος έχει δύο χιτώνες να δίνει τον έναν σ΄ αυτόν που δεν έχει, είναι πιο κοντά σ΄ αυτά που πιστεύετε ο Αντρέας, εσύ και οι φίλοι σας;»

«Για να μιλάμε με επιστημονική ακρίβεια» της λέει ο Αντρέας χαμογελώντας «αυτό το ο έχων δύο χιτώνας δότω τω μη έχοντι δεν το είπε ο Χριστός αλλά ο Ιωάννης ο Πρόδρομος. Ο Χριστός είπε το άλλο «μακάριον εστί μάλλον διδόναι ή  λαμβάνειν», το οποίο περιέργως δεν περιλαμβάνουν τα Ευαγγέλια στους γνωστούς μακαρισμούς, αλλά αναφέρεται στις Πράξεις»

«Σε ξέρω τόσα χρόνια και κάθε μέρα με εκπλήσσεις. Εσύ, ο άθεος, να ξέρεις την Αγία Γραφή καλύτερα και από θεολόγο» θαύμασε η Αναστασία και συνέχισε

«Ξέρεις Δήμο, συζητώντας καμιά φορά με τον Αντρέα σκέφτομαι πως ο πρώτος μου άντρας, που ήταν και καθηγητής, θεολόγος, μπροστά του δε θα έπιανε ούτε τη βάση. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Αυτά που ξέρει ο Αντρέας, δεν είναι μηχανική αποστήθιση, είναι γνώσεις που τις ζει. Και το πιο σπουδαίο, είναι αυτό που σου είπα πριν λίγο: πως ποτέ του δε θέλησε να μου κάνει κατήχηση»

Ο Δήμος, ακούγοντάς την, θυμήθηκε όσα του είχε πει πριν τρία χρόνια, για ποιο λόγο είχε σταματήσει να εξομολογείται και ευχαριστημένος διαπίστωσε πως η απομάκρυνσή της από την αδιαλλαξία και τη μισαλλοδοξία συνεχιζόταν και της το είπε.

«Αναστασία, δεν ξέρεις πόσο χαίρομαι που σ΄ακούω να τα λες αυτά. Κι εγώ δε θέλω να σου κάνω προπαγάνδα ή κατήχηση, όπως τη λες, αλλά ένα μόνο σου λέω: το μυαλό μας το έχουμε για να σκεφτόμαστε. Προχώρα στον τρόπο που άρχισες να σκέφτεσαι και δε θα χάσεις. «Συλλογάται σωστά όποιος λεύτερα συλλογάται», έτσι δεν έλεγε ο Ρήγας;»

«Τώρα σκέφτηκα πως η εχθρότητα των θρησκόληπτων απέναντι στον έρωτα, τη χαρά και το γέλιο, πρέπει να καλλιεργήθηκε από τους μεγάλους παπάδες, τους δεσποτάδες, τους πατριάρχες, τους καρδινάλιους και του πάπες» έστρεψε σε άλλα θέματα τη συζήτησή τους ο Αντρέας «δεν είναι μόνο γιατί αυτοί δεν παντρεύονται και συνεπώς ζηλεύουν τους άλλους που χαίρονται τον έρωτα. Είναι βαθύτερο το αίτιο. Νομίζω πως έχουν καταλάβει πως το γέλιο σε λευτερώνει από τον φόβο. Μην ξεχνάμε αυτό που λένε κάθε τόσο «αρχή σοφίας – φόβος Κυρίου». Εκεί στηρίζονται: στον φόβο και το γέλιο αντιστρατεύεται τον φόβο. Όταν γελάς δε φοβάσαι. Όσο γι΄ αυτό καθεαυτό το περιεχόμενο της ρήσης, είναι σκέτη μπούρδα. Όσο επικρατούσε ο φόβος του Κυρίου, δηλαδή σε όλον τον Μεσαίωνα, δεν υπήρχε καμιά σοφία. Αυτή άρχισε με τον Διαφωτισμό, όταν μειώθηκε δραματικά ο φόβος του Κυρίου»

«Είναι και κάτι άλλο, εξ ίσου σημαντικό: Οι θρησκόληπτοι φανατικοί αποστρέφονται και τη χαρά της ζωής και τον έρωτα, που είναι η μεγαλύτερη χαρά της» πρόσθεσε ο Δήμος.

«Ξέρεις ένα βιβλίο ενός Κόνφορτ, Άγγλου ή Αμερικανού, δεν ξέρω ακριβώς, που τιτλοφορείται «η χαρά του σεξ;»

«Δεν το έχω στο νου μου»

«Α, είναι πολύ αξιόλογο, ουσιαστικά είναι οδηγός των ερωτικών επαφών, τις οποίες περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια, ενώ τις συνοδεύει με πολύ ωραία, καλλιτεχνική θα έλεγα, εικονογράφηση. Παρά τις λεπτομερείς περιγραφές και εικόνες του όμως δεν είναι καθόλου πορνογράφημα. Έχει μεταφραστεί στα ελληνικά και έχει πολύ μεγάλη επιτυχία και στην Ελλάδα. Το αγόρασα για να συμπληρώσω την εκπαίδευση της Αναστασίας» γέλασε ο Αντρέας, κοιτάζοντας πονηρά τη γυναίκα του, που κοκκίνισε και συνέχισε

«Που λες ο εκδότης του εδώ βρήκε τον μπελά του, γιατί μηνύθηκε για προσβολή των ηθών! Σκέψου. Φυσικά στο δικαστήριο αθωώθηκε, αλλά η περιπέτεια αυτή κράτησε μήνες. Ξέρεις λοιπόν τι είπε στην απολογία του; Πως οι θρησκόληπτοι μηνυτές του ενοχλήθηκαν πιο πολύ από τη λέξη «χαρά» παρά από τη λέξη «σεξ» του τίτλου. Και είχε δίκιο. Γενικά θαρρώ πως ο έρωτας είναι επαναστατική πράξη. Κάνοντας έρωτα αμφισβητείς την καθιερωμένη τάξη και την εξουσία».

«Κάτι τέτοιο είχε πει μου φαίνεται και ο Βίλχελμ Ράιχ» θυμήθηκε ο Δήμος την κουβέντα που είχανε με τη Βασιλική και συνέχισε «Μολονότι δεν είμαι κανένας μανιακός του σεξ, όπως λένε και οι Αμερικάνοι, έχω εγκύψει στο θέμα. Λοιπόν νομίζω πως ένας άντρας και μια γυναίκα την ώρα που κάνουν έρωτα, αποτελούν μαζί ένα ον πιο δυνατό κι από το Θεό. Ένα ον που παράγει ζωή».

«Πολύ βαριά κουβέντα. Δεν τη δέχομαι» διαμαρτυρήθηκε η Αναστασία

«Πάντως, εγώ πιστεύω πως το παπαδαριό, όχι μόνο το δικό μας αλλά και των καθολικών ακόμα και οι ιμάμηδες και οι ουλεμάδες του Ιράν και της Σαουδαραβίας, θα τη βρούνε, αργά ή γρήγορα, από αυτό που σέρνει και καράβι, άμα λάχει» τη διέκοψε, γελώντας, ο Αντρέας.

«Ποιο σέρνει καράβι; Δεν καταλαβαίνω» απόρησε η γυναίκα του

«Α, είσαι ακόμα καθυστερημένη. Κρίμα τα μαθήματα που σου κάνω. Δεν ξέρεις την έκφραση  «το μουνί σέρνει και καράβι άμα λάχει;». Θυμάστε βρε παιδιά, πριν από είκοσι μόλις χρόνια δεν γίνονταν δεκτές στις εκκλησιές και τα μοναστήρια οι γυναίκες που φορούσαν παντελόνια; Τώρα μπαίνουν ελεύθερα, αφού σχεδόν καμιά δε φοράει φουστάνια. Ξέρεις πως μια από τις κατηγορίες που οδήγησαν την Ιωάννα της Λωρραίνης, την Ζαν ντ΄Αρκ δηλαδή, στην πυρά, ήταν πως φόρεσε ανδρικά ρούχα;»

«Φυσικά. Ήταν αντίθετη με την εντολή του Θεού να ξεχωρίζουν τα φύλα» παρατήρησε ο Δήμος «Μα σε τι είδους θεό πιστεύουν οι κόπανοι; Τον φαντάζονται να παρακολουθεί ποια γυναίκα φορά φούστα και ποια παντελόνια. Άλλη δουλειά δεν είχε να κάνει ο Θεός τους;»

 

Όταν βγήκανε στην Αίγινα, τους πήγε με το αμάξι του στο μοναστήρι και αφού η Αναστασία προσκύνησε τον Άγιο και ευλογήθηκε το παιδί, περιηγήθηκαν το νησί και αναζήτησαν γνωστούς και φίλους. Βρήκανε φυσικά την Ελένη, που τους υποδέχτηκε πολύ εγκάρδια και φάνηκε να χαίρεται ιδιαίτερα σαν έπιασε στα χέρια της το βιβλίο του, που επί τούτου είχε κουβαλήσει μαζί του. Όταν βρέθηκαν μόνοι τους, τη ρώτησε για τη Βασιλική. Εκείνη τον κοίταξε για λίγην ώρα χωρίς να μιλά. Φαινόταν αμήχανη. Ύστερα, με κάποιο κόμπιασμα είναι η αλήθεια, του είπε

«Δεν ξέρω αν το έμαθες. Η Βασιλική, στο Λονδίνο, παντρεύτηκε»

Έμεινε να την κοιτάζει, στην αρχή  χωρίς να συνειδητοποιεί το νόημα των λέξεων που άκουσε. Αλλά και όταν το κατάλαβε και πάλι έμεινε για λίγο χωρίς να μπορεί να βγάλει λέξη.

«Δεν είχα ιδέα» ψιθύρισε στο τέλος.

«Μα κι εγώ το έμαθα τυχαίως από κοινό γνωστό που ήρθε από την Αγγλία. Παντρεύτηκε εκείνον τον Τζέφρυ, αν τον θυμάσαι. Είναι γκαλερίστας».

«Μα από όσο θυμάμαι δεν ήταν και πολύ, πώς να το πω, πολύ φανατικός άντρας».

«Όπως το λες. Γι΄ αυτό και παραξενεύτηκα. Να όμως που τον παντρεύτηκε».

Το ξάφνιασμα και η απορία, που ένοιωσε στην αρχή, κράτησαν λίγο γιατί γρήγορα γίνανε ξαφνικά οργή και πόνος και φαίνεται πως τα συναισθήματα αυτά αποτυπώθηκαν στο πρόσωπό του, γιατί η Ελένη του έπιασε το χέρι και του είπε.

«Έλα, μην κάνεις έτσι. Η Βασιλική ήταν πάντα της απρόβλεπτη και δεν έμπαινε σε κανόνες».

Ο Δήμος όμως, ύστερα από αυτό που έμαθε, δε μπορούσε να μείνει άλλο στο νησί. Ένιωσε να πνίγεται. Ματαίωσε την προγραμματισμένη επίσκεψή τους στην Πέρδικα και στην Παχειά Ράχη και παρακάλεσε τους φίλους του να φύγουν αμέσως. Και όχι μόνο αυτό. Αποφάσισε να πουλήσει όσο όσο  το σπίτι στα Πλακάκια. Πριν φύγουν ανάθεσε στην Ελένη, με τις επαφές και τις γνωριμίες που είχε, να του βρει αγοραστή και πήρε τον Αντρέα και την οικογένειά του και μπήκανε στο πρώτο πλοίο που έφευγε για τον Πειραιά.

Αυτή τη φορά η επιστροφή τους ήταν θλιβερή. Οδηγούσε αμίλητος και μέσα στο φερυ μπωτ, μόνο με το μικρό έπαιξε λίγο. Ο Αντρέας κι η Αναστασία σεβάστηκαν τη στεναχώρια του και δε θέλησαν να του φορτώσουν άλλο την παρουσία τους. Τους πήγε ως το αεροδρόμιο και όταν πήραν το αεροπλάνο, γύρισε σπίτι. Μπαίνοντας στο σπίτι του, ένιωσε για πρώτη φορά τέτοια μοναξιά, που τρόμαξε. Δε θα ξαναρχόταν η Έζμπα να ζωντανέψει με την παρουσία της το σπίτι. Να αγιάσει με τα χέρια της τα πράγματα που το γέμιζαν, θυμήθηκε τον Πορφύρα.

Για πολύν καιρό τον βασάνιζαν ο πόνος και η απορία. Όσο κι αν το συλλογιζόταν δε μπορούσε να καταλάβει με ποια λογική πορεύθηκε η Βασιλική, όταν αποφάσισε να παντρευτεί μ΄αυτόν τον επαμφοτερίζοντα Τζέφρυ. Η πράξη της αυτή ήταν σε πλήρη αντίθεση με τις πεποιθήσεις της, που με τόσο σθένος υπεράσπιζε, όταν αρνιόταν να δεθεί μαζί του. Το μόνο συμπέρασμα στο οποίο κατάληξε ήταν πως όταν βρέθηκε ολομόναχη στην ξενητιά ένοιωσε τέτοιαν ανασφάλεια, που ο γάμος, έστω και με αυτόν τον τύπο, να ήταν κάποια λύση.

 

Σε ένα μήνα η Ελένη του τηλεφώνησε πως κατάφερε να βρει αγοραστή και μάλιστα πέτυχε πολύ καλή τιμή. Ξαναπήγε (για τελευταία φορά – το αποφάσισε) στην Αίγινα. Σαν υπογράφηκαν τα συμβόλαια και παράδωσε το κλειδί στον αγοραστή, ένοιωσε πως έκλεινε οριστικά το κεφάλαιο της ζωής του που λεγόταν «Έζμπα και Αίγινα». Αυτή τη φορά, γυρίζοντας στο σπίτι του, παρά την πίκρα που συνέχιζε να τον τυραννά, ένοιωσε για πρώτη φορά κάτι σαν απολύτρωση. Το πήρε απόφαση πως όλα αυτά τέλειωσαν.

Πέρασε άλλος ένας μήνας και τέλη Αυγούστου ένα πρωί βρήκε στο γραμματοκιβώτιο του ένα γράμμα γι΄ αυτόν. Γνώρισε αμέσως το γράψιμό της. Τα γραμματόσημα ήταν αγγλικά. Πίσω είχε τη διεύθυνσή της στο Λονδίνο. Τον ξανάπιασε η οργή που είχε νοιώσει. Δε θα το διάβαζε το γράμμα της. Δε θα το άνοιγε καν. Δε θα σημείωνε ούτε τη διεύθυνσή της. Θα το επέστρεφε αμέσως, αλλά δεν ήθελε να έχει στα χέρια της τίποτα πια δικό του. Ούτε καν το γράψιμό του. Πήγε αμέσως στον φίλο του τον Ευριπίδη, που είχε βιβλιοπωλείο και χαρτοπωλείο κοντά στην πλατεία και παράγγειλε μια σφραγίδα που έγραφε: ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΤΑΙ – ΠΑΡΑΛΗΠΤΗΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ. Την επομένη την πήρε, σφράγισε το γράμμα και το έριξε στο κουτί του ταχυδρομείου. Παρ΄ όλα αυτά στους επόμενους τρεις μήνες πήρε άλλα πέντε γράμματά της, που είχαν όλα την ίδια τύχη.

Πέρασε ακόμα ένας χρόνος γεμάτος απασχόληση και δράση τόσο στον πολιτικό – συνδικαλιστικό τομέα, όσο και στον καινούργιο, τον λογοτεχνικό και σα να μην του έφταναν όλα αυτά, του αναθέσανε πρόσθετες ευθύνες στην υπηρεσία του στο Γυμνάσιο. Κυριολεκτικά βρέθηκε πνιγμένος στη δουλειά. Το πρωί ήταν στο Γυμνάσιο, το μεσημέρι έτρωγε σε ένα μαγέρικο στην πλατεία της Νέας Σμύρνης και αφού έπαιρνε τον καθιερωμένο του υπνάκο στο σπίτι του, ξαμολιόταν σε κομματικές ή συνδικαλιστικές συγκεντρώσεις και συνεδριάσεις, πράγμα που σήμαινε πως ανέβαινε στην Αθήνα ή ακόμα χειρότερο πως καμιά φορά πήγαινε ξανά στην Παιανία. Γυρνούσε σπίτι του το βράδυ κατά τις εννιά και αφού έτρωγε ένα λιτό δείπνο, που ετοίμαζε μόνος του, στρωνόταν στο γράψιμο, ως τα μεσάνυχτα.

Κουραζόταν βέβαια, αλλά αυτό του έκανε καλό, γιατί δεν του έμενε καθόλου καιρός ούτε να σκέφτεται την Έζμπα, ούτε να ονειροπολεί. Η έντονη πολιτικοποίησή του τον είχε απορροφήσει ολότελα. Όχι μόνο η οργή, και ο πόνος χάθηκαν αλλά και η ανάμνηση της Έζμπας ξεθώριασε τελείως. Ακόμα παραμελούσε και την καινούργια του μανία, την αποκρυπτογράφηση της ξύλινης πινακίδας. Με τον Αντρέα συνέχισαν να συνεργάζονται πάνω σ΄αυτό, έστω και δι΄ αλληλογραφίας, μολονότι κι εκείνος ήταν πολιτικοποιημένος, σε μεγαλύτερο μάλιστα βαθμό από αυτόν.

Μια μέρα ήρθε να τον δει ο Κώστας. Μπήκε σπίτι του με το θάρρος της παλιάς τους οικειότητας, χωρίς να του τηλεφωνήσει προηγουμένως. Ο Δήμος είχε να τον δει πάνω από τρία χρόνια και εκτός από το βιβλίο του, που του είχε στείλει το Πάσχα, δεν είχε καμιάν άλλην επαφή μαζί του. Ο Κώστας μπήκε κρατώντας μιαν εφημερίδα, το «Έθνος».

«Ρε μπαγάσα, έγινες διάσημος. Δες τι γράφει γα το βιβλίο σου ο (και ανέφερε το όνομα γνωστού και έγκυρου κριτικού). Δεν είχε πάρει είδηση για το δημοσίευμα, καθώς εκείνος αγόραζε και διάβαζε μόνο «Ριζοσπάστη». Ήταν η τέταρτη ευμενής κριτική για το βιβλίο του κι αυτό κάτι σήμαινε.

Διαβάζοντας την κριτική χάρηκε πολύ. Ο κριτικός είχε πιάσει το νόημα. Βέβαια επισήμαινε κι αυτός τον ανεκδοτολογικό χαρακτήρα των γραφτών του και την απουσία μυθιστορηματικής πλοκής, τόνιζε όμως πολύ εμφαντικά πως το βιβλίο απεικόνιζε σχεδόν συναρπαστικά (έτσι έγραφε επί λέξει) τη ζωή των κοινών ανθρώπων του αιώνα μας.

Ο Κώστας φάνηκε κι αυτός ενθουσιασμένος με το βιβλίο και υποσχέθηκε πως χάρη στις διασυνδέσεις του θα το προωθούσε στις βιβλιοθήκες των δήμων που έλεγχε το Πασόκ. Είχε πάρει πολύ στα σοβαρά τη νέα πολιτική του ένταξη και διακατεχόταν από την έξαρση που είχε προκαλέσει στους πασόκους το αποτέλεσμα των εκλογών.

Πραγματικά, μετά τις εκλογές του ΄77 το Πασόκ ήτανε στα επάνω του. Φαινόταν καθαρά πως στις επόμενες εκλογές, δηλαδή σε λιγότερο από δυο χρόνια, θα ήταν η επόμενη κυβέρνηση και, με την προοπτική αυτή, οι πασόκοι άρχισαν να αντιμετωπίζουν τους συμμάχους τους με κάποια υπεροψία. Ούτε κουβέντα πια για την καθιέρωση της απλής αναλογικής. Αντίθετα, προβάλανε κατά κόρον συνθήματα, που ο Δήμος έβρισκε καθαρά δημαγωγικά: «σοσιαλισμός, εδώ και τώρα», «η Ελλάδα στους Έλληνες», «να ξηλωθούν οι βάσεις» και πλήθος άλλα, που τους έφερναν όμως καινούργιους οπαδούς από την Αριστερά.

Στις ασφυκτικά γεμάτες μέρες του χωρούσαν εντούτοις και μερικά ευχάριστα διαλείμματα. Καμιά φορά το μεσημέρι δεν γυρνούσε σπίτι του, αλλά ξέμενε στην Παιανία και με συναδέλφους ή συντρόφους τρώγανε σε ένα ταβερνάκι, που λειτουργούσε και τα μεσημέρια και φημιζόταν για το ωραίο κρασί του. Φυσικά στις περιπτώσεις αυτές θυσίαζε τη μεταμεσημβρινή σιέστα του. Άλλοτε πάλι κανονίζανε να πάνε το βράδυ σε κανένα θέατρο ή στο «Ταμπούρι» του Τζαβέλα, να ακούσουν και να  τραγουδήσουν αντάρτικα.

Σε μια τέτοια νυχτερινή έξοδο, που αντί για θέατρο ή «Ταμπούρι» είχανε πάει με πεντέξι ζευγάρια φίλων σε μια ταβέρνα στο Μαρκόπουλο, όταν κάποτε το διαλύσανε, περασμένα μεσάνυχτα, μια κοπέλα της συντροφιάς, συνάδελφός του στο Γυμνάσιο, η μόνη που ήταν ξεκρέμαστη σαν κι αυτόν, τον παρακάλεσε να την πάει ως το σπίτι της, γιατί όλοι οι άλλοι, που διαθέτανε αυτοκίνητο, θα πήγαιναν προς άλλες κατευθύνσεις. Δέχτηκε πρόθυμα. Η Φανή, έτσι τη λέγανε, έμενε στο Καλαμάκι, ήταν δηλαδή στο δρόμο του. Επί πλέον στο γλεντάκι τους είχε καθίσει δίπλα του και είχαν στήσει μιαν ευχάριστη κουβέντα. Τέλος, ήταν όμορφη κοπέλα, με έξυπνα, τσακίρικα, μάτια και με αίσθηση του χιούμορ.

Στο γυρισμό, καθώς και οι δύο ήταν αρκετά στο κέφι, πιάσανε το τραγούδι. Εκείνος ένοιωθε πως, κατά παράβαση των αρχών του, οδηγούσε πιωμένος και ήταν εξαιρετικά προσεχτικός, εκείνη όμως είχε σχεδόν μεθύσει, έγινε πολύ εκδηλωτική και όταν δεν τραγουδούσε φλυαρούσε συνεχώς. Του έκανε καλό να την ακούει να κελαηδάει δίπλα του. Όταν κάποτε φτάσανε στο σπίτι της, του λέει:

«Σ΄ ευχαριστώ που έκανες τον κόπο να με φέρεις, αλλά ανησυχώ που θα συνεχίσεις ως το σπίτι σου μονάχος. Ξέρεις τι λέω; Έλα επάνω να σου φτιάξω έναν καφέ να ξενυστάξεις».

«Τέτοιαν ώρα; Είναι περασμένα μεσάνυχτα. Δεν είναι σωστό. Θα ανησυχήσουμε τους δικούς σου».

«Μόνη μου μένω, δε θα ανησυχήσουμε λοιπόν κανέναν και στα διπλανά διαμερίσματα, μένουν κάτι γέροι που δεν ξυπνάνε μήτε με κανονιές».

Δέχτηκε και την ακολούθησε πρόθυμα. Η καμπίνα του ανελκυστήρα ήταν πολύ μικρή και ίσα ίσα χωρούσε δυο άτομα. Τα κορμιά τους ακούμπησαν κι εκείνη για πρώτη φορά τον κοίταξε με μια περίεργη έκφραση στο πρόσωπό της. Το διαμέρισμά της ήταν μάλλον κρύο.

«Ο τσιγκούναρος ο διαχειριστής κλείνει το καλοριφέρ από τις δέκα» του είπε απολογητικά.

«Θα ζεσταθούμε αλλιώς» συνέχισε και αντί να φτιάξει καφέ, έβαλε σε δυο ποτηράκια ένα δυνατό λικέρ. Πραγματικά το ποτό τον ζέστανε αλλιώτικα. Κι εκείνην όπως φάνηκε, γιατί όχι μόνο ξαναγέμισε τα ποτήρια τους, αλλά κάθισε δίπλα του στον καναπέ.

«Λοιπόν, αύριο είναι Κυριακή. Δεν έχω καμιά δουλειά και νομίζω πως κι εσύ το ίδιο. Τι λες; Δε μένεις εδώ, αντί να οδηγείς μες στη νύχτα;»

«Δε θα σου δημιουργήσω προβλήματα;»

«Μα τι λες τώρα. Κανένα πρόβλημα. Κατ΄ αρχήν δεν έχω να δώσω λογαριασμό σε κανέναν. Ύστερα και μην το πάρεις επάνω σου, μου αρέσεις. Βέβαια πριν τα πούμε από κοντά, όπως σ΄ έβλεπα στο Γυμνάσιο, σε θεωρούσα, πώς να στο πω ξενέρωτο και τυπικό. Κρυόκωλο με μια λέξη. Απόψε, που γνωριστήκαμε καλύτερα βλέπω πως είσαι πολύ εντάξει τύπος. Μείνε να κουβεντιάσουμε. Μ΄ αρέσει να σ΄ ακούω να μιλάς, εκτός αν φοβάσαι μήπως σε αποπλανήσω» του λέει γελώντας και ξαναγέμισε τα ποτήρια τους.

Τα άδειασαν για τρίτη φορά κι εκείνη άπλωσε το μπράτσο της στον ώμο του και τον αγκάλιασε. Πήρε κι αυτός θάρρος με τη στάση της και γέρνοντας επάνω της, τη φίλησε στο στόμα.

Ύστερα όλα πήγαν θαυμάσια.

………………………………………………………………………………..

Από εκείνη τη νύχτα δεν έγιναν μόνο εραστές αλλά άρχισαν να κάνουν στενή παρέα. Ήταν γυμνάστρια, που συμπλήρωνε το μισθό της δουλεύοντας σε μιαν ιδιωτική σχολή μπαλέτου και της άρεσε και η παρέα του και ο έρωτας που κάνανε. Και στον Δήμο άρεσε αυτή η απροσδόκητη εξέλιξη. Εκτός του ότι δεν ένιωθε πια το δυσάρεστο συναίσθημα, πως στην ηλικία του κατέφευγε στον αγοραίο έρωτα, που σκίαζε τις επαφές του με εκείνη την κοπέλα, την Άντζυ, η Φανή δεν ήταν μόνο καλή στο κρεβάτι, ήταν καλή και στην παρέα.  Όταν η γνωριμία τους προχώρησε, του είπε την ιστορία της.

Ήταν από τα Γιάννενα και πολύ μικρή, στις τελευταίες τάξεις του Γυμνασίου,  ερωτεύθηκε τον γυμναστή τους, έναν πολύ αρρενωπό και δραστήριο τύπο, όπως του τον περιέγραψε. Προχώρησαν αμέσως σε ολοκληρωμένες ερωτικές σχέσεις και όταν αυτός μετατέθηκε στην Αθήνα, αυτή τον ακολούθησε, αψηφώντας τις αντιρρήσεις των γονιών της, που σχεδόν την αποκήρυξαν. Στην Αθήνα ζήσανε μαζί και με δικιά του προτροπή σπούδασε στη Γυμναστική Ακαδημία και έγινε κι αυτή Γυμνάστρια. Με δικές του επίσης ενέργειες διορίστηκε στη δημόσια Εκπαίδευση.

Από όσα κατάλαβε ο Δήμος από τις αφηγήσεις της, η Φανή ένιωθε σαν δημιούργημα του φίλου της και ήταν απόλυτα και ολόψυχα δεμένη μαζί του. Σε ένα μόνο σημείο διαφωνούσαν, στην πολιτική. Εκείνη, αν και από συντηρητική οικογένεια, πολύ πρόθυμα εγκατέλειψε τις απόψεις της και αποδέχτηκε τις αριστερές θέσεις του, αλλά ως εκεί. Το πέρασμα από τη θεωρία στην πράξη το αντιμετώπισε με πολλές επιφυλάξεις και δεν τον ακολούθησε. Γιατί ο Ορέστης, έτσι λεγόταν ο γυμναστής, ήταν αναρχικός με ακραίες αντιλήψεις και, όπως της φάνηκε, ήταν ανακατεμένος με κάποιες παράνομες δραστηριότητες. Το γεγονός είναι πως, μιαν ωραίαν ημέρα,  επί Χούντας ακόμα, λίγο μετά το Πολυτεχνείο, εξαφανίστηκε. Ούτε της είπε πιο μπροστά τίποτα, ούτε της έστειλε μετά κάποιο μήνυμα. Στην αρχή φοβήθηκε τα χειρότερα, πως τον έπιασαν ή πως τον σκότωσαν. Κατόπιν έμαθε πως έφυγε στο εξωτερικό.

Κόντεψε να τρελαθεί, μένοντας μόνη και έρημη. Να γυρίσει στους δικούς της στα Γιάννενα ούτε που το σκέφτηκε. Το θεώρησε πως θα ταπεινωνόταν. Έτσι, προσπάθησε να ανασυγκροτήσει μοναχή της τη ζωή της. Τελικά κατάφερε να βρει κάποιαν ισορροπία.

Ο Δήμος κατανόησε απόλυτα το δράμα της και τη συμπόνεσε. Της είπε κι αυτός τα δικά του, τον μακρόχρονο και φλογερό έρωτά του και την κατάληξή του. Ένιωσαν πως πέρασαν από παραπλήσια βάσανα και αυτό τους έφερε πιο κοντά. Εκείνος άρχισε να σκέφτεται στα σοβαρά το ενδεχόμενο να παντρευτούν. Μετά την αλλοπρόσαλλη στάση της Βασιλικής, το όνειρό του πέθανε και στο κάτω κάτω μια γυναίκα του έπεφτε, γιατί όχι η Φανή.

Παρ΄όλα αυτά, δίσταζε να της προτείνει γάμο. Σκεφτόταν πως ήταν πια μεγάλος για παντριές, είχε περάσει τα πενήντα, ήταν είκοσι χρόνια μεγαλύτερος της, παρηγοριόταν όμως πως κι ο Αντρέας σ΄ αυτή την ηλικία παντρεύτηκε την Αναστασία και τα πάνε μια χαρά. Άλλωστε με τη Φανή από την αρχή ταίριασαν στο κρεβάτι, δεν έπρεπε να έχει παράπονο απ΄ αυτόν, στον τομέα αυτόν. Ύστερα όμως αναλογιζόταν και το μέλλον. «Εντάξει, σήμερα είναι έτσι. Σε δεκαπέντε με είκοσι χρόνια όμως, αυτός θα πλησιάζει τα εβδομήντα κι εκείνη δε θα είναι ακόμα ούτε πενήντα; Τι γίνεται τότε;»

Advertisement

153 Σχόλια προς “Τότε που οι κοπέλες φορούσανε φουστάνια – 17 (μυθιστόρημα του Δημήτρη Σαραντάκου)”

  1. Πάντα συναρπαστικό.

  2. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Καλημέρα!
    Μ΄’αρεσε η εξέλιξη. Τα πλέκει όμορφα. Από ένα σημείο και μετά, οικεία εποχή και καταστάσεις, έστω ως απόηχος.



    >> όταν μειώθηκε δραματικά ο φόβος του Κυρίου»
    Να η χρήση του «δραματικά» για θετική επίταση (ή δεν είναι θετική; 🙂 )

  3. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    2 Θα το ελεγα ουδέτερο εδώ. Αν είναι θετικό ή αρνητικό, εξαρτάται από τον καθένα.

  4. Alexis said

    Συναρπαστική η συνέχεια…

    «Έλα, μην κάνεις έτσι. Η Βασιλική ήταν πάντα της απρόβλεπτη και δεν έμπαινε σε κανόνες»

    Σκατόφατσα ήταν! Και μάλιστα μεγάλη!😄
    Καλά το είχα ψυλλιαστεί από την αρχή ότι η κυρία ήταν για το γάιδαρο καβάλα!😎
    Τάχα μου «θέλω την ανεξαρτησία μου» και «δεν βάζω τη ζωή μου σε κανόνες» και του κώλου τα εννιάμερα…
    Και ήθελε να την φωνάζουν και Έζμπα η παλιοψωνάρα! Δε σου κάνει κυρά μου το «Βασιλική» που σε βαφτίσανε; 🤣

  5. Γιάννης Κουβάτσος said

    Σωστά, η Έζμπα δεν ήταν για τίποτα παραπάνω από ό,τι είχανε… Εντυπωσιακό ότι ο ανάρχας γυμναστής είχε άκρες επί χούντας, ώστε να διορίσει την γκόμενά του (αλήθεια, δεν υπήρχε επετηρίδα τότε;).
    Σατιρίζουν οι φίλοι και σύντροφοι το ότι ο εκδότης του βιβλίου του Κόνφορντ είχε μπελάδες στην Ελλάδα (αθωώθηκε, βέβαια). Αναρωτήθηκαν, όμως, γιατί το βιβλίο αυτό (και όχι μόνο αυτό) δεν κυκλοφόρησε καν στην ΕΣΣΔ και στα δορυφορικά της κράτη; Ως συνήθως, είναι πολύ επικριτικοί για μεγαλοπαπάδες, εκκλησίες, θρησκείες και τάματα αλλά για τα δικά τους τα ιερατεία και τα δικά τους τα προσκυνήματα στα μαυσωλεία του Λένιν και του Δημητρόφ κουβέντα. 😊

  6. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    4 Χαχα! Συγκρατήηησου! Μπορεί να συμβαίνουν κι άλλα.
    Έχω να παρατηρήσω ότι, ίσαμε τώρα, τρεις ήρωες σχετίζονται με γυναίκες πολύ μικρότερες τους, ενώ η Έζμπα μέχρι και με μειωμένης αρρενωπότητας τύπο πήγε και παντρεύτηκε (εγώ λέω ίσως κι εξαιτίας αυτού -θα δούμε 🙂 ) .

  7. sarant said

    To θέμα είναι ότι ο συγγραφέας επέλεξε να βάλει τον ήρωά του να μην ανοίξει τα γράμματα της Έζμπας, οπότε δεν παρουσιάζεται η δική της αφήγηση.

  8. ΓιώργοςΜ said

    4 Βλέπω τον Τερζή σου και κάνω ρελάνς με Σταρόβα 😛

    Κι εγώ περιμένω ανατροπή με την υπόθεση, περισσότερο εισαγωγή μου μοιάζει, πολύ άδοξο αν μείνει έτσι…

  9. Alexis said

    #8: Ωραίοςςς…. 😆

  10. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    5 >>ο ανάρχας γυμναστής είχε άκρες επί χούντας, ώστε να διορίσει την γκόμενά του (αλήθεια, δεν υπήρχε επετηρίδα τότε;)
    Βρε Γιάννη, δεν θα το έγραφε και στο κούτελο ότι ήταν αναρχικός (παράνομος για τη χούντα τελοσπάντων)! 🙂 Υπήρχε επετηρίδα* (άσχετα αν μπορεί να έκοβαν χωρίς εξηγήσεις τους «‘ύποπτους» και διοριζόντουσαν σχετικά γρήγορα, γενικά στην εκπαίδευση (από συγγενείς παρατηρώντας αργότερα) . Μπορεί να φρόντισε να μάθει πού είχε κενά ξερωγώ , και να της έκανε τα χαρτιά της, ανάλογα πώς γινόταν τότε.

    *(Η επετηρίδα ως τρόπος διορισμού των εκπ/κών υπήρχε από τη δεκαετία του 50 και δεν καταργήθηκε ούτε κατά τη διάρκεια της δικτατορίας ΑΝ 651/70).
    https://www.ipaidia.gr/paideia/ta-sistimata-diorismou-stin-ekpaideusi-apo-ti-metapoliteusi-kai-meta/

  11. atheofobos said

    Πήγε αμέσως στον φίλο του τον Ευριπίδη, που είχε βιβλιοπωλείο και χαρτοπωλείο κοντά στην πλατεία και παράγγειλε μια σφραγίδα που έγραφε: ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΤΑΙ – ΠΑΡΑΛΗΠΤΗΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ.

  12. ΓιώργοςΜ said

    Τα γράμματά μου γύρισες χωρίς να τα διαβάσεις…

  13. Γιάννης Κουβάτσος said

    10:Εννοώ, Έφη, πώς του επέτρεψε η αναρχική του συνείδηση και οι αντικρατικές του αρχές να ξεπέφτει σε συναλλαγές και ρουσφέτια με το καθεστώς και τους ανθρώπους του. «Με δικές του επίσης ενέργειες διορίστηκε στη δημόσια Εκπαίδευση.» Εμένα αυτό μού φαίνεται κάτι παραπάνω από το ό,τι την καθοδήγησε σε γραφειοκρατικά θέματα. 😊

  14. sarant said

    11-12 Ετσι!

  15. Georgios Bartzoudis said

    Μια από τα ίδια! Όλα περιστοιχίζουν την απάτη της κομμουνιστολογίας.

  16. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    13 Ρουσφέτι για καλό, στη χούντα, ρουσφέτι δε λογαριάζεται. Με «ρουσφέτι» γλίτωσαν κι από φυλακές και θάνατο ακόμη κάποιοι.
    Εγώ λέω να σμίγαν εκεί στα εξωτερικά οι ανάρχες Έζμπα και Ορέστης 🙂 🙂 . Καλό; (Σαν παλιά ελληνική ταινία ) 🙂

  17. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    12α, αφού πρόλαβες 🙂

    Τα γράμματα για σένα
    γυρνούσαν πίσω-μπρος
    άγνωστος παραλήπτης
    και άγνωστη οδός

  18. ΣΠ said

    Είναι Κόμφορτ, όχι Κόνφορτ.
    https://en.wikipedia.org/wiki/Alex_Comfort

  19. ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ

    Εγραψα αλλού το εξής :
    Δεν νομίζω πως ο Καρπετ’οπουλος είναι τ’οσο άσχετος όσο άλλοι συνάδελφοί του. Απλά κάνει έντεχνη προπαγάνδα γράφοντας πως ο VAR συμφώνησε με την άποψη Καραντώνη…
    Ομως από την στιγμή που ο Καραντώνης ΣΦΥΡΙΞΕ πριν μπει το γκολ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΦΑΣΗ και φυσικά ΔΕΝ ΚΡΙΝΕΙ ο VAR
    Και φυσικά δεν πρέπει να ξανασφυρίξει ο Καραντώνης που είτε εν γνώσει του είτε εν αγνοία του παρέβη τους κανονισμούς, δηλαδή διέκοψε την φάση ενώ θα μπορούσε ναν την κρίνει μετά.

    Και κάτι για τον Δάσκαλο Θ13 και τους όμοιούς του που «βλέπουν» γαύρους του Βορρά αλλά δεν βλέπουν το τακίμιασμα Αλαφούζου- Κομπότη που συμφώνησαν αμοιβαίως να γίνει το παιχνίδι των ομάδων τους στην Λεωφόρο αντί στην Λειβαδιά ελπίζοντας σε γκέλλα του ΠΑΟκ ώστε να βρεθούν πρώτοι μόνοι στην βαθμολογία και να εξυσωθεί το λίμπιντοτων βάζελων εν όψει σκανδάλου Βοτανικού κ.λ.π.
    Βέβαια σε άλλη περίπτωη ο Θ13 θα μίλαγε για αλλοίωση πρωταθλήματος και γιατί να υπάρχει η κλήρωση όταν δυο ομάδες μπορούν να ορίζουν ποιός κι πότε θα είναι ο γηπεδούχος στα μεταξύ των ματς, αλλά ‘οταν ο (κάθε) Θ13 βλέπει γάβρους του Βορρά στον ΠΑΟΚ την στιγμή που ο ΟΣΦΠ κάνει μεταγραφή 5 εκ από τον ΟΑΡΗΣ για ποδοσφαιριστή που δεν έπαιξε κιαι ούτε θα παίξει στην πρώτη ομάδα του, δεν μπορείς να περιμένεις καλλιγραφία από της μυλωνούς τον κώλο.
    Δεν παρακολουθούσε τυχαία ο Αλαφούζος του αγώνες μπαράζ του Λεβαδειακού, κομματική εντολή εκτελούσε.

  20. Γιάννης Κουβάτσος said

    16:Ε,όλα τα ρουσφέτια διά ίδιον (με την ευρύτερη έννοια) όφελος είναι. Επιμένω σ’ αυτό, γιατί πολλοί από αυτούς τους τύπους επικρίνουν τους πάντες και τα πάντα, είναι αφόρητοι ηθικολόγοι, αλλά, όταν τους γνωρίσεις καλύτερα, βλέπεις οτι είναι κάτι βολεψάκηδες, κάτι οπορτουνίστες, κάτι ιησουΐτες, Παναγία βόηθα… 😊

  21. ORIO said

    Ωραία η αφήγηση! …Εσύ, ο άθεος, να ξέρεις την Αγία Γραφή καλύτερα και από θεολόγο» θαύμασε η Αναστασία και συνέχισε… Ίδια κατάσταση και σήμερα!… Υπάρχουν κανόνες αρχές, αλλά αν τις παραβιάζεις χωρίς φόβο; Ρω 3:17Κι ούτε καν ξέρουν τι θα πει ειρήνη. Καὶ ὁδὸν εἰρήνης δὲν ἐγνώρισαν..Ζουν χωρίς φόβο( δέος) Θεού.
    Δὲν εἶναι φόβος Θεοῦ ἔμπροσθεν τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν. Καί για το ντύσιμο υπάρχουν οδηγίες! Π.Χ: …ενδυμασία, με σεμνότητα και σωφροσύνη… κατανοητό στην Ελλάδα αλλά καί στην Αφρική. Ωμορφες λέξεις σωφροσύνη !

  22. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    20 Θεοδωρικάκος 🙂

  23. Βρε λες; said

    Το πιθανότερο είναι πως η Έζμπα παντρεύτηκε τον Τζέφρυ για να εξασφαλίσει άδεια παραμονής στη χώρα και όταν γυρίσει θα βρει τον Δήμο παντρεμένο. Και τότε; The plot thickens

  24. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

  25. Γιάννης Κουβάτσος said

    22:Μόνο αυτός; Αν δεις το βιογραφικό όλων των μεγαλοπαπαγαλακίων, τη θητεία τους στην ΚΝΕ, τον Ρήγα και τις οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς την έχουν κάνει. Φαντάζεσαι να ήσουν στην παρέα τους τότε, τι αριστεριλίκι, τι αντικομφορμισμό, τι καταδίκη της σημερινής τους κατάντιας θα σου πούλαγαν; 😊

  26. ΣΠ said

    Εγώ πάντως θα είχα την περιέργεια να ανοίξω τα γράμματα παρά να φαντάζομαι διάφορα. Ίσως το περιεχόμενό τους να τον εξέπληττε.

  27. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    25# Και τι να κάνουμε δλδ εμείς οι τίποτες που κάποιοι ήντουσαν καιροσκόποι και καθίκια? Πώς το είπε κάποιος, δε θα γίνω εγώ κάθαρμα επειδή έπεσε το Τείχος…

  28. Γιάννης Κουβάτσος said

    27:Συμφωνώ απολύτως. Η ιστορία δεν τελειώνει πριν ο Ήλιος τα κάνει όλα λίμπα.
    (Όχι ο ήλιος του ΠΑΣΟΚ. Αυτός τα έκανε ήδη). Απλώς, η συνέπεια και η ακεραιότητα του καθενός είναι απαραίτητες προϋποθέσεις, ό,τι κι αν λένε οι ιστορικοί νόμοι και τα προτσές και όλα αυτά τα θεωρητικά. Με σκάρτους και καιροσκόπους δεν αλλάζει τίποτα. Όπως λέει κι ο Παλαμάς:

    Δημοκρατικός; Μοναρχικός;
    Δεν πιστεύω σε ξεχωριστή θρησκεία.
    Μεγαλουργός είν’ ο άνθρωπος παντού, ο κακός
    ξέρει και σκάφτει λάκκους μέσα σ’ όποια Πολιτεία.

  29. Χαρούλα said

    #19 Τζη ευχαριστώ! Κάποτε παρακάλεσε να επισημαίνονται τα ποδοσφαιρικά. Εσύ και δυό ακόμη το προσπαθείτε. Ευχαριστώ για τον σεβασμό στην παράκληση μου.

  30. Alexis said

    Μ’ έπιασε μαρμάγκα…

  31. και τώρα, αφού είχα τα μεζεκλίκια μου με εκλεκτή παρέα και εκλεκτό κρασί σπουμάντε…

    μπορώ να γράψω τις σοφίες μου για το εξαιρετικά καλογραμμένο σημερινό κομμάτι …
    Αρχικά, από τις εμπειρίες μου επί χούντας σαν γενειααφόρος μακρυμάλλης που συχνά-πυκνά με ‘επαιρναν γι ααναγνώριση στο τμήμα (μέχρι που μια φορά τσαντίστηκα κι έφυγα μόνος μου χωρίς άδια και δεν με ξαναενόχλησαν ποτέ) τουλάχιστον ένας στους δυο «αναρχικούς» της εποχής ‘ηταν και πληροφοριοδότης και άρα είχε τα μέσα για διορισμούς.
    Και κατά δεύτερον η περίπτωση του μεγαλύτερου ηλικιακά άνδρα αντιμετωπίζεται πανεύκολα με καλή γνώση των τριών πρώτων συμφώνων του ελληνικού αλφαβήτα και όποιος νομίζει πως αυτά και μόνον προφέρονται τυχαία διαφορετικά από τους λατινόφωνους, κοιμάται ύπνον μεγάλον. Η μ’υηση απαιτεί …πνεύμα οίνου !!!

  32. ΓΤ said

    Πολλά τα πράγματα μαζί στο μπλέντερ
    ‘ντάξ’, δεν λέω, με έναν τρόπο τέντερ
    Έρωτας άνεμος φυσάει του Μπόφορτ
    κορμιά που πλέχτηκαν σε αράδες Κόμφορτ
    Θούριος, κόμμα κι Αγία Γραφή
    ψάχνει το πνεύμα για να τραφεί
    «λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου»
    κομμάτι αράδες ‘πό Μαρινέλλα
    «μάτια τσακίρικα» είχ’ η κοπέλα
    καρδία πάλλουσα απ’ το Γυμνάσιο
    και καύλα θάλλουσα για το κοράσιο
    μα όταν διάβασα «ο επαμφοτερίζων»
    ταμπέλα μου κρέμασα «ΓουΤου ο βρίζων»
    😛

  33. ΓΤ said

    @32

    («Θούριο»)

  34. Alexis said

    #31β: Μιλάς με γρίφους…

  35. Γιάννης Κουβάτσος said

    32:Επαμφοτερίζων και μη φανατικός άντρας ήταν ήπιοι χαρακτηρισμοί για εκείνη την εποχή, ακόμα και στον χώρο της αριστεράς. Εξαιρούνταν οι σαφώς πιο ευαίσθητοι σε θέματα ιδιαιτεροτήτων Ρηγάδες.

  36. # 31

    Καθόλου… δεν φταίω εγώ αν δεν είχες προσέξει πως τα βήτα, γάμα, δέλτα αποδίδονται με ,μπ. γκ, ντ στίς άλλες γλώσσες και δεν διερωτήθηκες γιατί !

    Το βιβλίο μου ‘οπου υπήρχε η εξήγηση έχει αποσυρθεί από την κυκλοφορία, τώρα διευκρινήσεις δίνονται μόνο με καλό κρασί και καλή παρέα.. Στον μυστικισμό η αξία της πληροφορίας είναι αντιστρόφως ανάλογη του αριθμού τωνκατόχων της.

  37. Alexis said

    #7, 26: Μπορεί όμως να γυρίσει κάποια στιγμή η Βασούλα και να του τα εξηγήσει από κοντά.
    Οπότε ας περιμένουμε…

    Μου αρέσει πάντως η φάση όταν την πέφτει η γυναίκα στον άντρα, όπως εδώ η Φανή στον Δήμο.
    Με εξιτάρει αυτή η κατάσταση «γυναίκα μόνη ψάχνει…»

  38. sarant said

    26 Έλα ντε!

    30 –> 37

    32 Καλός

    35 Ναι, ετσι.

  39. Θράκας said

    Ωραίο,ο επαμφοτερίζοντας Τζέφρυ.
    Εδω δεν μένει επίσης παρα να αναγνωρίσουμε τον συγγραφέα σαν τον καλύτερο κριτικό του εαυτού του.Λες και ειχε το γνώθι σ’αυτόν. «επισήμανε και αυτος τον ανεκδοτολογικό χαρακτήρα των γραπτών του και την απουσία μυθιστορηματικής πλοκής,τόνιζε…πως το βιβλίο απεικόνιζε συναρπαστικά τη ζωή των κοινών ανθρώπων του αιώνα μας.»
    Αναμένουμε την συνέχεια εις τας οθόνας μας.

  40. Γιάννης Κουβάτσος said

    37:Και μάλιστα τριαντάρα σε πενηντάρη. 😉

  41. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    32 να …επαμφοτερίσω λίγο το ποίμα σου; (Νοερά παίρνω την άδεια 🙂 )
    Θούριο, κόμμα κι Αγία Γραφή
    ψάχνει το πνεύμα για να τραφεί
    και λίγο οινόπνευμα να υγρανθεί
    Θάλασσα, αγόρι, γλυκό κρασί
    Αλλαγή μέτρου:
    Μάτια μου, μάτια, μάτια μου
    τσακίρικά μου μάτια
    πάμε μαζί με τ΄ ασανσέρ
    όχι απ΄ τα σκαλοπάτια

    37, >>Μπορεί όμως να γυρίσει κάποια στιγμή η Βασούλα και να του τα εξηγήσει από κοντά.
    Αλέξη, να γράψεις δέκα φορές, «άλλοτε θα προσέχω την ώρα του μαθήματος » 🙂
    Πώς τέλειωνε το παραπρίν κεφάλαιο;

  42. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Αχ ριμαδόρα Λου
    πού πήγες διακοπές;
    στη Χονολουλού;

    Ετέλειωσε το θέρος
    εδώ ανθίζει ο έρως,
    πρέπει να λάβεις μέρος 🙂

  43. aerosol said

    «Πήρε κι αυτός θάρρος με τη στάση της»
    Μόνο πλακάτ δεν είχε βγάλει η κοπέλα…
    Και σκέφτηκε, «ε, μια γυναίκα μου πέφτει κι εμένα, ας είναι μια σέξυ γυμνάστρια 20 χρόνια μικρότερη, τι να κάνουμε!», κι έκανε την καρδΓιά του πέτρα και συμβιβάστηκε.

  44. ΓΤ said

    @41

    «Πάμε μαζί με τ’ ασανσέρ
    όχι απ’ τα σκαλοπάτια»
    δριμύς ο πόθος μου, σαν κομπρεσέρ,
    σφόδρα που φλέγομαι γι’ αυτά τα μάτια
    σινδόνη έρωτος και ευκρασία
    οίνος ανέρωτος και… υγρασία
    ανομολόγητη σε πύλες ήβης
    το δείλι βλέφαρου πως θες να ίδεις
    δίψα πυργώνεται — γλυκοχαράζει
    κλίνη οργώνεται, ικμάς που βράζει

  45. leonicos said

    «Εντάξει, σήμερα είναι έτσι. Σε δεκαπέντε με είκοσι χρόνια όμως, αυτός θα πλησιάζει τα εβδομήντα κι εκείνη δε θα είναι ακόμα ούτε πενήντα; Τι γίνεται τότε;»

    Να ρωτήσετε τον Λεώνικο και τη Φωτεινή. Τράντα χρόνια τρέλα. Χτες πηγαμε και στον Χατζή

  46. sarant said

    42 Δευτερώνω την έκκληση

  47. leonicos said

    Διορθωση

    αυτός θα πλησιάζει τα ογδόντα κι εκείνη δε θα είναι ακόμα ούτε εξήντα;

  48. ΓΤ said

  49. leonicos said

    Ιδέα δεν έχετε. Μαχητές του γραφείου είσαστε.

    Με τα σκαλιά αυξάνει η ταχύτητα των αναπνοών, βγαίνει και ΄λοιγος ιδρώτας, και αυτό αποτελεί εισαγωγική προσομοίωση. Και αν λιποθυμήσει, πού θα πέσει; Στ’ απλωμένα χερια του. Και πού ακουμπας μια λιπόθυμη γυναίκα; Στο κρεβάτι της.

    Άκου ασανσέρ…. οι αγαθοβιόληδες!

  50. leonicos said

    Καλά ρε, κανένας δεν ξέρει απο έρωτα εδώ μέσα;

  51. Χαρούλα said

    # Leonicos μεγάλε γκουρού, για λέγε…
    Άβγαλτα παιδόπουλα όλοι εδώ!☺️

    Εγώ πάντως επιμένω ασανσέρ! Να προλάβουμε. Μην λιποθυμήσουμε πριν το χαρούμε

  52. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    49 >>Και αν λιποθυμήσει, πού θα πέσει; Στ’ απλωμένα χερια του.

    Ναι, ναι, να πέσει στα χέρια του, στα δικά του χέρια, μην πέσει στα δικά της και πώς να τον σηκώσει 🙂 🙂

    σσ Εντωμεταξύ στο διαρρεύσαν διάστημα, τα ασανσερ από χρόνια είναι σε …καραντίνα.
    Μια οι κλεφτοπορτοφολάδες,
    σε ξαφρίζουν με τη μία
    κι άλλη μια η πανδημία,
    το μόνο που δεν πάει ο νους
    είναι σε ασανσέριους περισπασμούς.
    (Ει μη μόνον σε βιασμούς)
    Αφού το έγραψα, κατάλαβα ότι είχε κάποια ρίμα και το …τεμάχισα αναλόγως 🙂

  53. Γιάννης Κουβάτσος said

    Λεώνικε, δεν τα λες καλά :

  54. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    44>>δίψα πυργώνεται — γλυκοχαράζει
    κλίνη οργώνεται, ικμάς που βράζει.
    οιστρηλατούμενοι μέχρι να φέξει
    στο ερωτοπάλεμα όποιος αντέξει

    51 >>Μην λιποθυμήσουμε πριν το χαρούμε
    και λυποθυμήσουμε 🙂

  55. aerosol said

    #49
    Οι σκάλες είναι για εσάς τα παιδαρέλια. Τι μας πέρασες εδώ μέσα;

  56. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    55# Δε φταίμε εμείς άμα είσαι αχαμνός και ψόφιος.

  57. sarant said

    55 Πες του τα, του νεοσσού

  58. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δηλαδή ο Λεώνικος ανεβάζει λιπόθυμη γυναίκα από τις σκάλες και μετά είναι έτοιμος και για ολονυκτία; Πρώτη φορά ακούω για τέτοια προκαταρκτικά. 😎

  59. aerosol said

    #56
    Καλά, κι εσύ πρέπει να με καρφώσεις έτσι, μπροστά στις κυρίαι; Τς, τς!

  60. ΣΠ said

    Κι αυτή η ευλογημένη, αντί να στέλνει γράμματα που γύριζαν πίσω, δεν έκανε κανένα τηλεφώνημα;

  61. aerosol said

    #60
    Ναι, κι αφού τον είχε γραμμένο κάτι μήνες -ώστε να μάθει από σπόντα πως παντρεύτηκε- μετά την έπιασε η πρεμούρα.

  62. freierdenker said

    Ίσως ακόμα και χωρίς να το θέλει ο συγγραφέας, ο Δήμος έχει μια σκληράδα, που ρίχνει την σκιά της στην ερωτική διάσταση της αφήγησης. Από το τυπικό τρίπτυχο του έρωτα (προδοσία, εκδίκηση, κατάθλιψη) το τελευταίο λείπει, ή διαπραγματεύεται πλημμελώς.

    Αυτό βέβαια είναι και κάτι που υπόκειται στην υποκειμενική αντίληψη του κοινού. Στο τραγούδι Υπάρχω του Καζαντζίδη για παράδειγμα, κάποιοι βλέπουν έναν σούπερ εγωιστή, ενώ για άλλους (τους περισσότερους;) ακούγεται η φωνή κάποιου που έχει λαλήσει από τον έρωτα, και το τραγούδι γίνεται ερωτικό.

    Στον χώρο του ελληνικού τραγουδιού, μια αξιοπρόσεκτη διαπραγμάτευση του προδοσία, εκδίκηση, κατάθλιψη είναι νομίζω του Μητροπάνου. Και βάφω τις κουρτίνες στο χρώμα που μισούσες.

  63. Πέπε said

    Εμένα πάντως ο γάμος με τον ψιλογκέη μού φαίνεται ψιλολευκός. Αφού δεν ήταν εντελώς γκέι, δε θα ήταν κι ο γάμος εντελώς λευκός, δεδομένης της τάσης της Έζμπας να χαίρεται ακομπλεξάριστα τη ζωή και τον έρωτα, κατά βάση όμως λευκός (με μαύρες ανταύγειες ας πούμε). Οι λευκοί γάμοι λοιπόν γίνονται για κάποιο συμφέρον. Μια τέτοια υποψία μοί περιποιεί αλγεινήν εντύπωσιν, για μια κοπέλα που μέχρι τώρα την είχα εκτιμήσει.

    Όσο για τον γυμναστή, που δεν άργησε λέει να ολοκληρώσει τις σχέσεις του με τη μαθήτρια, πολλές λαμπάδες ν’ ανάβει που πρόλαβε και τα ‘κανε όλα αυτά την εποχή που απλώς οι γονείς «σχεδόν αποκλήρωναν» τις κόρες τους.

    > να την πάει ως το σπίτι της, γιατί όλοι οι άλλοι, που διαθέτανε αυτοκίνητο, θα πήγαιναν προς άλλες κατευθύνσεις

    Είμαι της γνώμης ότι το νόημα είναι τέτοιο ώστε δε θέλει κόμματα πριν και μετά το «που διαθέτανε αυτοκίνητο». Με τα κόμματα ο συγγραφέας μάς δίνει την πρόσθετη πληροφορία ότι όλοι οι άλλοι διέθεταν αυτοκίνητο. Δε μας νοιάζει όμως. Χωρίς τα κόμματα μαθαίνουμε κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: ότι όσοι διέθεταν αυτοκίνητο (όλοι της παρέας ή κάποιοι – αδιάφορο) πήγαιναν προς άλλες κατευθύνσεις.

  64. Πέπε said

    Ξέχασα να σχολιάσω για τη σφραγίδα «άγνωστος παραλήπτης»: πρόκειται για πλαστογραφία, που επιβαρύνει τα ΕΛΤΑ με τα μεταφορικά των επιστολών σ’ όλη τη διαδρομή προς τα πίσω. Κι αυτό σε μια εποχή που η αλληλογραφία ήκμαζε και επομένως τα ΕΛΤΑ θα στηρίζονταν σ’ αυτήν για τα έσοδά τους – σήμερα που δουλεύουν κυρίως με δέματα φαντάζομαι θα κάνουν διαφορετικά κουμάντα.

  65. Γιάννης Κουβάτσος said

    63:Κι άλλες φορές, όχι μόνο δεν τις αποκλήρωναν, αλλά ενέκριναν και προίκιζαν κιόλας. Άλλες εποχές γιατί τώρα, όπως ξέρουμε, ο καθηγητής, για να μιλήσει εκτός μαθήματος με μια μαθήτρια, θα πρέπει να έχει πόρτες και παράθυρα ανοικτά και ευπρόσδεκτοι θα ήτανε και 5-6 παρόντες, μήπως χρειαστεί η μαρτυρία τους.

  66. sarant said

    60-61 Τέτχοιες είναι

    63 Δίκιο έχεις, δεν θέλει κόμμα και, θεωρητικά, υπάρχει αυτή η διαφοροποίηση του νοήματος -έχουμε άρθρο.

    Να πετάξω τα ροδάκινα, που σάπισαν ή να πετάξω τα ροδάκινα που σάπισαν;

  67. Από την εποχή της γυναικός του Σουλάμ, η ιδανική διαφορά του ζευγαριού είναι 25 πλας για τον άντρα. Ολα τα προηγούμενα είναι απλά προκαταρκτικά και για τους δυο, η γυναίκα μαθαίνει πάρα πολύ πιο εύκολα απ΄τον άντρα. Αντε να βάλεις ένα νταβραντισμένο τζόβενο να κάνει τάντρα …
    Ντουζ πουεν στον Λεόνικο !

  68. ΣΠ said

    63
    Είτε λευκός είτε ψιλολευκός το σίγουρο είναι ότι θα είχε και σχέσεις εκτός του γάμου.

  69. ΓιώργοςΜ said

    64 θα μπορούσε να γραφτεί με το χέρι, αλλά θα ξεχώριζε ο γραφικός χαρακτήρας.
    Τω καιρώ εκείνω μπορούσε κανείς να γράψει απλώς «απαράδεκτο – επιστροφή στον αποστολέα», ακόμη κι αν τον αφορούσε, αλλά κάτι τέτοιο δίνει άλλο νόημα: Δεν θέλω να διαβάσω αυτά που μου γράφεις, ενώ η αναφορά «άγνωστος» σημαίνει απλώς πως δεν έφτασε, χωρίς να δίνει παραπάνω πληροφορίες.
    Το κόστος του γραμματοσήμου περιλαμβάνει και τέτοια ενδεχόμενα έτσι κι αλλιώς.

  70. Σύμπτωση! (Νομίζω έγιναν κι άλλες τέτοιες τον τελευταίο καιρό, μάλλον επειδή διαβάζουμε περισσότερο).
    Διαβάζω το βιβλίο «Ζήτημα ζωής και θανάτου» των Ίρβιν Γιάλομ και Μέριλιν Γιάλομ. Ένα βιβλίο γραμμένο από το ζευγάρι, από ένα κεφάλαιο ο καθένας, την εποχή που έμαθαν ότι η Μέριλιν είναι βαριά άρρωστη και θα ζήσει λίγο ακόμα. Έτσι κι αλλιώς ήταν μεγάλοι και αποφάσισαν να εκθέτουν τις σκέψεις τους για το τέλος, την απώλεια και τελικά τη ζωή. Άλλωστε αυτοί έζησαν μια γεμάτη ζωή. Πριν τελειώσει το βιβλίο η Μέριλιν πέθανε και το ολοκλήρωσε ο Ιρβ. Λοιπόν στη σελίδα 52 όπου η Μέριλιν σκέφτεται για το τι θα γίνουν τα διάφορα πράγματα του σπιτιού που για αυτούς σημαίνουν κάτι και κυρίως τα βιβλία τους, γράφει πως κυρίως ανησυχεί για βιβλία που τους τα χάρισαν φίλοι τους συγγραφείς με αφιερώσεις. Αντιγράφω (όλα τα ονόματα είναι γραμμένα αγγλικά στο βιβλίο) :
    «Μας θυμίζουν τη φιλία μας με τον Βρετανό ποιητή, μυθιστοριογράφο και δοκιμιογράφο Alex Comfort, που είναι πιο γνωστός για το βιβλίο του Η χαρά του σεξ. Έπειτα από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο, ο Άλεξ καθηλώθηκε σε αναπηρική πολυθρόνα και δυσκολευόταν πολύ να κινήσει τα χέρια και τα πόδια του, γι’ αυτό η σύντομη τρεμάμενη αφιέρωση που μας έγραψε σ’ ένα ποιητικό του βιβλίο μας συγκινεί πολύ».
    Παρεμπιπτόντως το βιβλίο είναι πολύ ευχάριστο και καλογραμμένο, διαβάζεται χωρίς να σε θλίβει.

  71. ΓιώργοςΜ said

    65 Στην Αυστραλία (φαντάζομαι κι αλλού), οι δάσκαλοι απαγορεύεται να αγγίξουν τα παιδιά. Ακόμη κι αν ένα παιδάκι, 5-6 χρονών αυθόρμητα τους αγκαλιάσει, πρέπει να έχουν τα χέρια τους μακριά! Ή του ύψους ή του βάθους…

  72. Γιάννης Κουβάτσος said

    71:Φαντάζεσαι να σπρώχνεις μακριά τα μαθητούδια σου; Πολύ παιδαγωγικό, ε; Σαν να καλλιεργείς σχέση επαγγελματία-πελάτη.

  73. Κάτι ακόμα για την Εζμπα…τα χρόνια του 70, οι όχι πολύ φανατικοί κυκλοφορούσαν με μια-δυο γυναικάρες πο ήταν κράχτες, έπρεπε να περάσεις πρώτα από τον μη φανατικό για να τις συναντήσεις. Το είχα δει στηνβ Φ.Ν. με γνωστό μου από τον χώρο της τηλεόρασης. Προφανώς οι κράχτες κάποιο όφελος βρ’ήσκανε από τον συγχρωτισμό.

  74. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    63, >>Οι λευκοί γάμοι λοιπόν γίνονται για κάποιο συμφέρον. Μια τέτοια υποψία μοί περιποιεί αλγεινήν εντύπωσιν, για μια κοπέλα που μέχρι τώρα την είχα εκτιμήσει.
    Άλλες εκδοχές (επειδή κι εγώ τη συμπάθησα την τύπισσα για το ατίθασο πνεύμα και το ειλικρινές φέρσιμο)
    1. Κι αν αρρώστησε, ξερωγώ σοβαρά κι αυτός σαν καλλιτέχνης/ζωγράφος/γκαλερίστας/΄Αγγλος, θα ήταν νόμιμος και κατάλληλος κληρονόμος να δώσει περαιτέρω ζωή στο έργο της;
    2. κι αν είχε μαζί της/μέσα της κανένα «Δημάκι» από τα φλογερά τους βράδια κι έπρεπε εκεί μετά να του δώσει έναν πατέρα (τυπικά, ίσως και ουσιαστικά, ίσως κι από ανάγκη για λόγους παραμονής ή και υγείας- ο Δήμος ήταν ριζωμένος στην Ελλάδα με τη δουλειά και τα συνδικαλιστικοπολιτικά της εποχής);

  75. aerosol said

    #67
    Πες τα! Ενώ εμείς… από τάντρα σε μαϊθούνα όλη μέρα!

  76. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    58, >>ανεβάζει λιπόθυμη γυναίκα από τις σκάλες και μετά είναι έτοιμος και για ολονυκτία;
    Ναι! για …ολονυκτία! (χτύπα ξύλο) 🙂

    70. Κοίτα να δεις (κι άλλη διαβαστική) σύμπτωση!

  77. sarant said

    70 Κι αυτό στα υπόψη

  78. Αγγελος said

    Adressat unbekannt (παραλήπτης άγνωστος) Νομίζω το δημοσίευσε σε μετάφραση η Εκλογή το 1961.

  79. 78 Πολύ ενδιαφέρον μοιάζει αυτό το μυθιστόρημα – και μου θυμίζει, από πάνω από μια πλευρά, εκείνη την ωραία ταινία του Λόουζι με τον Ντελόν, τον «κ. Κλάιν». https://en.m.wikipedia.org/wiki/Monsieur_Klein

  80. Costas Papathanasiou said

    Καλησπέρα.
    Βαρέως αισθηματίας και πλέον συμπαθής μάς γίνεται ο Δήμος, με αυτόν τον πληγωμένο ανδρικό του εγωισμό που τόνε κάνει με παιδιάστικο θυμό να εμφανιστεί ως “α-γράμματος” στην Έζμπα του, διαγράφοντας με μιας τόσα “γλυκά σμιξίματα”, μαζί και το αιωνόβιο σοφόν “Μηδὲ δίκην δικάσῃς, πρὶν ἄμφω μῦθον ἀκούσῃς”(ή διαβάσεις).
    Παρ’ όλα τούτα ντούρος μένει ερωτικώς, αποδεικνύοντας στην πράξη ότι “The things that stop you having sex with age are exactly the same as those that stop you riding a bicycle.” (Alex Comfort, “The Joy of Sex”,1972) ή ότι εντέλει “και το σεξ είναι ανάπτυξις στίλβοντος ποδηλάτου” που θά ’λεγε κι ένας γνωστός μας, με τον οποίο μοιάζει να συνάδει και ο Ε. Ε. Cummings στο ποίημά του “I Like My Body When It Is With Your” που μνημονεύεται στο προαναφερθέν ερωτικό εγχειρίδιο.

  81. Αυτή η σεξοσυζήτηση έπρεπε να γίνει μετά δυο μέρες που λήγει η αυτοκαραντίνα του Λάμπρου. Χάνονται εδάφια και παράγραφοι …

  82. 72: Αντιπαιδαγωγικό ξεαντιπαιδαγωγικό, Γιάννη, έχω ακούσει αλλά και βιώσει αρκετά, για να υιοθετήσω το «φύλαγε τα ρούχα σου, να ‘χεις τα μισά». Εντάξει, κυρίως, βέβαια, όταν έχεις να κάνεις με έφηβες… 🙂

  83. Γιάννης Κουβάτσος said

    82:Αντιπαιδαγωγικό να απωθείς και να κρατάς σε απόσταση τα μικρά του δημοτικού· ιδίως όταν το κάνεις από φόβο μην παρεξηγηθείς. Με τα μεγάλα παιδιά του γυμνασίου και του λυκείου η σωματική απόσταση υπάρχει ούτως ή άλλως, δεν έχουν οι έφηβοι τον αυθορμητισμό των πιτσιρικιών και μπορούν να αντιληφθούν τη σκοπιμότητα της απόστασης, χωρίς να νιώσουν ανεπιθύμητοι.

  84. freierdenker said

    Δεν έχω διαβάσει όλα τα επεισόδια, οπότε ίσως να κάνω λάθος, αλλά δεν έχω δει τον Δήμο να την πέφτει σε γυναίκα. Θα έλεγα ότι εκτός από σκληρός (tough, όχι hardened ή callous) ένα άλλο χαρακτηριστικό του είναι η συστολή.

    Και εντάξει στην αφήγηση έχει τα τυχερά του, αλλά να μην ξεχνάμε ότι όπως λέει ένα παλιό Ιταλικό τραγούδι a far l’amore comincia tu.

  85. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Σὰν τ᾽ μπούφ᾽ τοὺ π᾽λί», για να θυμηθούμε και τον Παπαδιαμάντη, του έρχονται οι γυναίκες του Δήμου. 😊

  86. Alexis said

    Πέθανε και ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, ο τελευταίος ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης.
    Αφορμή και για άρθρο-αφιέρωμα (;)

  87. 83: Όταν λες «τα μικρά του δημοτικού», βάζεις, ας πούμε, και την έκτη μέσα; Γιατί εκεί είναι, νομίζω, το μεταίχμιο. Πρόχειρα να αναφέρω περίπτωση κολλητού συναδέλφου, ο οποίος χρειάστηκε να δώσει εξηγήσεις στους γονείς (πάλι καλά, θα έλεγα!), επειδή είχε κρατήσει το χέρι του κάποια δευτερόλεπτα παραπάνω στον ώμο δύο κοριτσιών, θέλοντας απλά να τα ενθαρρύνει!

  88. Γιάννης Κουβάτσος said

    87:Συνήθως τα πρωτάκια έχουν κόλλημα με τη δασκάλα τους κι εκεί έχουμε τις αγκαλιές και τις διαχυτικότητες. Στην έκτη πια αυτό το φαινόμενο είναι σπάνιο. Όσο για τους γονείς που ζητούν εξηγήσεις για το ενθαρρυντικό χτύπημα στην πλάτη, τους θεωρώ απλώς… Άιντε να μη γράψω τι τους θεωρώ.

  89. 89: Καλά, προφανώς και δεν μιλάμε για τις πρώτες τάξεις. Ένας ακόμα λόγος που έκανε την περίοδο της καραντίνας τόσο σκληρή για τα παιδιά.

  90. ΓιώργοςΜ said

    89 και πριν: Φυσικά δεν εννοούσα στο 71 δεν εννοώ τα παιδιά της προεφηβείας, πολλά από τα κορίτσια είναι σχεδόν σχηματισμένες γυναίκες στην έκτη. Το παράδειγμα που έδωσα για την Αυστραλία αφορά παιδάκια μετά βίας της πρώτης δημοτικού. Οι δάσκαλοι απαγορεύεται να τα αγγίξουν, θεωρείται παρενόχληση…

  91. loukretia50 said

    Ο έρωτας τις νόρμες αποστρέφεται
    Φλόγα καυτή,
    μ΄αμφιβολία τρέφεται.

    Μα δεν είν΄άξιος το πάθος να γευτεί
    όποιος φοβάται ν΄ανεβεί ουράνια σκάλα,
    γιατί στα σύννεφα το τέρμα έχει κρυφτεί.

    Κι αν δεν τολμά, δεν αντιδρά,
    δε διαθέτει περιέργεια μια στάλα
    όταν κλειδώνει κάθε σχέση σε κουτί,
    θα χρειαστεί τον καθοδηγητή
    για ν΄αναλύσει συναισθήματα μεγάλα
    ΛΟΥ
    Μα κάθε σχέση είν’ ξεχωριστή
    Κι αυτός ξεχνά πως η ζωή είναι δασκάλα

  92. Εντάξει, ας το αποκαλύψω: τη μία και μοναδική φορά που επέτρεψα στον εαυτό μου να αψηφήσει τα όρια μεταξύ διδάσκοντος και διδασκομένης, οι συνέπειες ήταν βαρύτατες για μένα: την παντρεύτηκα! 🙂

  93. sarant said

    Καλημέρα και από εδώ!

    86 Δεν ξέρω αν θα βάλω άρθρο, να δούμε

    91 Γεια σου Λουκρητία!

    92 Κι αλλοι το έχουν πάθει αυτό.

  94. 93, τέλος: E ναι, βέβαια, και μάλιστα ακόμα μου χρωστάει κάποιες εργασίες… 🙂

  95. ΓιώργοςΜ said

    92 Βαρύ το αδίκημα, αλλά και η ποινή. Ισόβια; Πω-πω…

  96. 95: Ήθελά τα, έπαθά τα… 🙂

  97. Γιάννης Κουβάτσος said

    Στο δημοτικό δεν έχουμε τέτοια. Αλλιώς όλα τα αγοράκια της πρώτης θα παντρευόντουσαν τη δασκάλα τους, που εδώ και πολλά χρόνια δεν μοιάζουν με τις δικές μας τις Κολοκοτρωνιτσιώτισσες. 😊

  98. Και για να αποκαταστήσω τις εντυπώσεις, να διευκρινίσω ότι ήταν μεν πιτσιρίκα, αλλά όχι ανήλικη… 🙂

  99. ΓΤ said

    @98 Κώστας

    Μια κρύα νύχτα στη Στοκχόλμη
    δίπλα σε ζέσταινε η «γατούλα»
    τα χέρια σου άπλωνες με τόλμη
    όπως σε φούρνο η θεία Κούλα

  100. 99: Άξιος, αλλά… γιατί Στοκχόλμη; Μήπως υπέθεσες πως παντρεύτηκα τη Σουηδέζα που ανέφερα τις προάλλες; 🙂

  101. ΓΤ said

    @100

    Αυτό είναι ένα σενάριο. Τα στιβαρότατα επίσης γερμανικά σου, καλύτερα των Γερμανών θα έλεγα, σου προσδίδουν μία άκρως βόρεια βορειότητα, κάτι που σαφώς επιτρέπει μια διαδρομή Δρυμός Μέλας —> Έρωτος Σέλας 🙂

  102. 101: Χαχα, θα στο χαλάσω: λόγω της πάλαι ποτέ μελαμψής όψης μου συνήθως με περνούσαν για Τούρκο, Άραβα ή Ιρανό…

  103. ΓΤ said

    @102
    Δυνατό…

  104. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    75 >>Ενώ εμείς… από τάντρα σε μαϊθούνα όλη μέρα!
    Κάποια για την τάντρα
    καβάλησε μια μάντρα
    κι άλλη για τη μαϊθούνα
    μπήκε σε καλαθούνα
    (έτσι, για τη ρίμα 🙂 )

    91, Καλώς τηνε τη Λου μας , με τα ωραία της τραταρίσματα πάντα.

    92,96,98 κι αφού εκατέβης του …κακού τη σκάλα
    εσύ εγίνης μαθητής κι εκείνη η δασκάλα 😉

    97,>>Αλλιώς όλα τα αγοράκια της πρώτης θα παντρευόντουσαν τη δασκάλα τους,
    Πάντα υπάρχει η εξαίρεση για να κατσικώνεται ο κανόνας : ο Μακρόν την παντρεύτηκε,

    93 >>92 Κι άλλοι το έχουν πάθει αυτό.
    Ναι, συμβαίνει , όλοι ξέρουμε τέτοια ζευγάρια (ή πρώην ζευγάρια 🙂 ) πιστεύω .
    Μια επιφανής περίπτωση και μάλιστα ενορχηστρωμένη: Η Δημουλά έχει πει ότι η φιλόλογος της στο γυμνάσιο (6τάξιο ή 8τάξιο, λύκειο εποχής) , γειτόνισσά της και μάνα του Άθου, την είχε ρίξει στην αγκαλιά του γιου της όταν τον έβαλε να την προγυμνάσει στα μαθηματικά (φοιτητής του Πολυτεχνείου αυτός)

  105. 104, Έφη:

    Αντίσταση προέβαλα
    σκληρή για να κρατήσω,
    το ήθος του εκπαιδευτικού
    να μην απεμπολήσω.
    Μα τελικά αφέθηκα,
    και ήρθε το μοιραίο,
    εξέθεσα κι εκτέθηκα,
    κι ήταν τόσο ωραίο!

  106. loukretia50 said

    Χαιρετώ σας από τα πάτρια!
    Μας χώριζαν 40 κύματα – ήμουν σε άλλη ήπειρο!
    Και επιστρέφω για λίγο στο γνώριμο μήκος κύματος.
    Δε σας ξεχνώ και χαίρομαι που με θυμάστε!
    Μου έλειψαν τα ωραία, όχι οι γκρίνιες σας!
    (ακολουθεί σεντόνι! – σας έλειψε κι αυτό?)

    Πέπε και λοιποί συμφωνούντες
    Πριν χαρακτηρίσουμε την Έσμπα επιεικώς συμφεροντολόγα, ας θυμηθούμε ότι πολλές οικογένειες ζουν για μια αξιοπρέπεια – βλ. ίματζ! και θα επιθυμούσαν να εμφανίζεται ο…επαμφοτερίζων διάδοχός τους παντρεμένος – άρα στρέητ (υποτίθεται!!).
    Γνώριμη διευθέτηση ενοχλητικών καταστάσεων στα καθ΄ημάς, πόσο μάλλον στη γηραιά Αλβιώνα των ξεπεσμένων αριστοκρατών.
    Όσο για κείνη, εφόσον επιθυμεί να εγκατασταθεί και να εργάζεται νόμιμα στη χώρα, πρέπει να παντρευτεί ντόπιο φρούτο, αλλά με σχέση εμπιστοσύνης και οικειότητας.
    Κάλλιστα λοιπόν θα μπορούσε να είναι συμφωνία μεταξύ φίλων.
    Ποιες αρχές παραβαίνει?
    Μπορεί στο γράμμα να εξηγούσε ακριβώς αυτό, δεν είναι κάτι που μοιράζεσαι με πολύ κόσμο.

    Κι εκείνος?
    Χάρη στην αμεσότητα της γραφής του πατρός Σαραντάκου είναι σα να τον γνωρίζω.
    Και δεν τον συμπαθώ – μεταξύ μας!
    Αθεράπευτα ερωτευμένος – έτσι θέλει να πιστεύει – με κάποια που ονειρεύεται να την αλλάξει, να την υποτάξει στα δικά του στερεότυπα για το τι εστιν έρως, ευτυχία, σχέση σωστή. Ο άντρας υπεύθυνος, δυνατός, προστάτης, κουβαλητής, αρχηγός βέβαια! Η γυναίκα κόσμημα του οίκου, υπάκουη, σιωπηλή, δοτική, με μοναδικό σκοπό να γίνει μητέρα. Όπως θα περιέγραφε ένας έφηβος τη συντροφικότητα σε κοριτσίστικο λεύκωμα του γυμνασίου – αν καταδεχόταν να απαντήσει.

    Είναι αυτό έρωτας? Για πολλούς είναι ο γάμος.
    Για το Δήμο ήταν το πάθος που ένοιωσε και σίγουρα η πρόκληση του απραγματοποίητου..
    Αλλά μια τόσο ανταγωνιστική σχέση, μια διαφορετική στάση ζωής, μια διαρκής ένταση στη μάχη να επικρατήσουν οι επιθυμίες του ενός, μάλλον δε χαρακτηρίζει αγάπη βαθειά. Άλλωστε δε φαίνεται να μοιράζονται χαρά εκτός κλίνης. .
    Παράξενο που άντεξαν κάποια χρόνια μαζί, δε φυλακίζεις μια φλόγα, όπως λέει ο ποιητής, μάταιη είναι κάθε προσπάθεια,

    Ίσως τελικά να τον αγάπησε η Έσμπα με τον τρόπο της. Όμως αυτό που της έδινε δεν ήταν αρκετό για να την κρατήσει κοντά του.

    ΄Οσο για τις άλλες… ευάριθμες σχέσεις του Δήμου… ακόμα ένα πεδίον δόξης λαμπρόν!
    Αποφεύγει να δεθεί, δε μοιράζεται, παραμένει αποστασιοποιημένος και ψυχρός, χαρακτηρίζοντας «επιδερμική» (όχι, δεν πιστεύω πως είπε ψέματα στην Έσμπα), τη μακροχρόνια στενή επαφή με μια απόλυτα δοτική γυναίκα.
    Προφανώς θεωρεί ότι είναι ειλικρινής και έντιμος, δεν υπόσχεται τίποτε, άρα σωστός. Ωραίο άλλοθι για να μη δίνει τίποτε.
    Δέχεται όμως παροχή υπηρεσιών, γενικά και ειδικά.

    Και τι νοοτροπία είναι αυτή ωρέ Δήμο ?
    – «Τι θα γίνει σε 15- 20 χρόνια?»
    Α, δεν το γράφει κανένα καταστατικό.

    Και λοιπόν? Τι έχεις για να το χάσεις?
    Γιατί να μη χαρείς μια διαφορετική, συντροφική σχέση, εφόσον σου δίνεται η ευκαιρία ?
    Ακόμα κι αν δεν κρατήσει, δεν αξίζει να τη ζήσεις?
    Κι αν αποδειχτεί πως είναι αληθινή κι αντέχει στο χρόνο?
    Δε θα λείψουν τα σύννεφα, αλλά η βάση θα στηρίζεται στη γη.
    Και επιτέλους τι νομίζεις πως θα συμβεί αργότερα και δε θα το αντιμετωπίσετε?
    Θα κάνεις φουλ φαλάκρα και σκεμπέ?
    Δε θα ανταποκρίνεσαι και θα σε κερατώσει?
    (Συμβαίνει και στους καλύτερους)
    Θα πάθεις άνοια και επιτέλους θα γελάς?

    Ε, όλα για τον άνθρωπο είναι! – όπως έλεγε κάποιος γραφικός!
    Ή μήπως τρέμεις πως θα χαλαρώσουν οι ακλόνητες πεποιθήσεις σου για τη χαμένη σχέση, την ιδανική – φευ! μόνο στη φαντασία σου – και θα προσαρμόσεις τις υψηλές απαιτήσεις σου σε σχήμα σχέσης μέτριο, απλά λειτουργικό, χωρίς πάθος, χωρίς ακραίες εντάσεις και δράματα?
    Προφανώς το υποτιμάς, γιατί το θεωρείς υπερβολικά πεζό για τα δικά σου μέτρα, βαρετό και συνηθισμένο, ενώ εσύ δεν είσαι.
    Κι όμως… τόσο μπορείς.
    Και μήπως αυτό που είχες πάντα ανάγκη δεν ήταν το απλό συναισθηματικό βόλεμα?
    Αυτό που θα ταιριάζει με τον σχολαστικά τακτοποιημένο μικρόκοσμό σου και δε θα ξυπνάει ανασφάλειες.

    Ανυπομονώ για τη συνέχεια, αλλά εύχομαι να ξαναδούμε την Έσμπα. Όχι όμως μαζί του!
    {παρντόν, παρασύρθηκα σε μακρυνάρι!)

  107. Νέο Kid said

    106. Γεια σου Λού, μερακλού!

  108. loukretia50 said

    Α. για τα λυκόπουλα υπάρχει ένα σχετικό βιβλίο, του Ρομαίν Γκαρύ,
    ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΣΑΣ ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ ΠΙΑ – AU-DELA DE CETTE LIMITE VOTRE TICKET N’ EST PLUS VALABLE – GARY ROMAIN
    https://www.politeianet.gr/books/9789602640524-gary-romain-chatzinikoli-pera-apo-to-simeio-auto-to-eisitirio-sas-den-ischuei-pia-48872

    Αρκεί να μην έχουν γιο πολύ ωραιότερο και προκύψουν… Αναστασίες! ( ανευλαβείς! )

  109. sarant said

    106 Γεια σου Λου σαραντακύματη!

  110. aerosol said

    #106
    Λου – Δήμος : 4 – 0

  111. loukretia50 said

    Επανέρχομαι γιατί δε μπορώ να το χωνέψω ότι υπάρχει ερωτευμένος που δεν ανοίγει γράμμα.
    Αλλά και την επιστροφή δεν τη μεθόδευσε σωστα, ο άγνωστος παραλήπτης μπορεί απλά να μετακόμισε.

    Κάπως έτσι φαντάζομαι μια πιο δυναμική αντίδραση του Δήμου :

    Την άποψή της αν αρνείται να δεχτεί
    είναι γιατί τον νίκησε εκείνη.
    Πώς τόλμησε να μην τον σεβαστεί?
    Πώς γίνεται το μένος να γλιτώνει?
    Πώς παραμένει οπτασία γελαστή?
    Με ποιο δικαίωμα σκοτώνει τη γαλήνη
    με μόνο όπλο ένα άψυχο χαρτί?

    Η ζήλεια κι η οργή το νου θολώνει
    Μα πώς στα πέρατα η φωνή του ν΄ακουστεί
    και απαξίωση σκληρά να φανερώνει?

    Τσαλακωμένη περηφάνεια ορθώνει
    κι ελπίζει να της κάνει γυριστή.

    Μα στης εκδίκησης αν βρίσκεται τη δίνη
    γητειές ανάλογες μπορεί να σκαρφιστεί.

    Κι αντί απλά να κάνει το παγώνι,
    σ΄άλλη οδό ο νους του τώρα στρέφεται.
    Κανένα περιθώριο δεν αφήνει
    πως η διεύθυνση δεν είναι πια σωστή
    κι η μοίρα νέα εμπόδια ορθώνει

    Διαγωνίως τ΄όνομά του σβήνει
    Και βάζει «Χ» , η σχέση καταστρέφεται!
    – Εγκαίρως μάλλον το διαπιστώνει! –
    Ξορκίζει με σφραγίδα την οδύνη
    Κι ο ρόλος ηττημένου αντιστρέφεται

    Και η γραφή του η κυματιστή
    χαράζει λέξεις – βέλη και καρφώνει
    με μια ακρίβεια θαυμαστή
    εκείνη που κανόνες αποστρέφεται,
    ενώ του έρωτα το θάνατο δηλώνει
    με αφιέρωση ξεχωριστή
    ΛΟΥ
    Το φάκελο με φούρια φασκελώνει
    και «Στη σκορδόπιστη, δεόντως
    ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΤΑΙ»

  112. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Χά, ωραία η Έσμπα, πολύ τις πάω τέτοιες γυναίκες αν και νομίζω πως στη συνέχεια θα μου τα χαλάσει και στα γράμματα θα λέει, «ξέρεις Δήμο, δεν είναι αυτό που νομίζεις»😂. Όσο για το Δήμο τι να πώ, πολύ ξενέρωτος μου φαίνεται και αρσενικό παλιά κοπής που θάλεγε κι ο Χαϊκάλης, με λίγα λόγια, Πεοντράμερ.😂

    67 – «Από την εποχή της γυναικός του Σουλάμ, η ιδανική διαφορά του ζευγαριού είναι 25 πλας για τον άντρα.» Για την γυναίκα;😊

    «Ολα τα προηγούμενα είναι απλά προκαταρκτικά και για τους δυο, η γυναίκα μαθαίνει πάρα πολύ πιο εύκολα απ΄τον άντρα.» Κι ο άντρας πώς θα μάθει, από κανένα θείο ‘οπως οι ‘Αγγλοι;😂

    «Αντε να βάλεις ένα νταβραντισμένο τζόβενο να κάνει τάντρα …»
    Το τάντρα , είναι ψυχασθένεια ρε Gee, ακούς εκεί να κρατάς την ενέργεια μέσα σου, και πώς θα φτάσεις σε βαθύ οργασμό αν δεν εκτονωθεί η συσσωρευμένη ενέργεια;
    Αυτά τα έχουν βγάλει οι γκουρού του πεοτυμπανισμού που τους είχε χτυπήσει κατακούτελα από την γυναικεία στέρηση.

    Ο βαθύς σεξουαλικός οργασμός, είναι η χαρά και ευλογία της φύσης και κυρίως, το μέσο για την ενργειακή και κατ΄επέκταση σωματική και πνευματική ισορροπία του ανθρώπου, οτιδήποτε τον εμποδίζει, είναι καταστροφικό για τον άνθρωπο.

    106 – Γειά σου τρελαμένο αερικό μου,😍 συμφωνούμε για τον μαλακοπίτουρα.😂
    Σε μία σχέση πρέπει να κυριαρχούν η σεξουαλικότητα (ανεξαρτήτως του σεξ) στην ρουτίνα της καθημερινότητας, η συναισθηματική έκφραση και η ελευθερία του να είσαι σ΄αυτήν γιατί σου αρέσει, γιατί περνάς καλά, χωρίς νικητή και ηττημένο, μόνο αμοιβαία ευχαρίστηση, αν δεν υπάρχουν αυτές οι συνθήκες, δεν έχει νόημα να υφίσταται, (είτε υπάρχουν παιδιά είτε όχι) γιατί γίνεται άρρωστη και καταπιεστική.

  113. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    106τέλος Λου >>εύχομαι να ξαναδούμε την Έσμπα. Όχι όμως μαζί του!
    Αποκλείεται μαζί του, το έχει πει στο τέλος της προπροηγούμενης συνέχειας , ενώ την αποχαιρετούσε έμπλεως ευτυχίας, σίγουρος περίπου για κοινή συνέχεια , ότι δεν την ξαναείδε ποτέ.

    105 Κώστας.
    Μεθύσι τέτοιοι έρωτες,
    χίλιες ρακές ανέρωτες

  114. Alexis said

    #92, 105: Κώστα άξιος! Και για τα δύο!😂

    #91: Πολύ ωραίο!

    #106: Ό,τι είχα να πω για την απίστευτη γαϊδουριά της Βασούλας (ποια Έζμπα τώρα, σοβαροί να είμαστε 🙂) το είπα στο σχόλιο 4.
    Και λεκτικώς και …ωδικώς.
    Είπα και ελάλησα και αμαρτίαν ουκ έχω…

  115. 114: Ευχαριστώ Αλέξη, αν και −χωρίς πλάκα τώρα− μόλις έμαθα ότι κυκλοφορεί μια σωσίας της κατά 20 χρόνια νεότερη! − Χμμ, ίσως να πάω να τσεκάρω, αν ενδιαφέρεται για τίποτα ιδιαίτερα… 😂

  116. # 112

    Λαμπρούκο, ένας από τους καλύτερους ανθρώπους που γνώρισα και γίναμε φίλοι, ο Arcady Rovner (γκουγκλάρεται) ήταν όταν τον γνώρισα 75 και η ευτυχισμένη γυναίκα του μόνο 35, ενω ο γιός του ήτανε 50+. Οταν μιλούσε ήταν σαν να σταμάταγε ο χρόνος.
    Για πιο νέους η διαφορά μπορεί να μειωθεί μέχρι τα 12, στις μεγάλες ηλικίες τα 20-25 χρόνια είναι ευεργετικά.
    Φυσικά μιλάω για πολυγαμικούς, για μονογαμικούς -όπως εσύ- αυτά είναι εκ των πραγμάτων ξένη ήπειρος και δεν έχουν δικαίωμα να κρίνουν χωρίς αντίστοιχες εμπειρίες.
    Ο σουλαμιτισμός είναι ιατρικός όρος, η επιστήμη σε διαψεύδει.

    Οσο για τον βαθύ οργασμό, άλλοι την βρίσκουνε χώνοντας σπιρτόξυλα στο καυλί τους, κι αυτοί για βαθύ οργασμό μιλάνε, τι να σου πω, προτιμώ τα ρηχά νερά να μην πνιγώ …

  117. Γιάννης Κουβάτσος said

    115:Μαζέψου, εκθέτεις το Παναθηναϊκόν Ήθος. 😊

  118. ΣΠ said

    112
    Η ιδανική σχέση ηλικιών άνδρα (Α) και γυναίκας (Γ) δίνεται από τον μαθηματικό τύπο Γ= (Α/2)+10.

  119. 118: Ποιος εκθέτει; Eγώ είμαι κύκνος! Απλά το οικογενειακό εισόδημα ψάχνω να ανεβάσω − και λίγο το ηθικό… 😁

  120. Ορίστε: Με μπέρδεψες και έγραψα 118 αντί 117!

  121. Alexis said

    #115: Beautifuuuul… 😆

    #113: Ωχ, τώρα κατάλαβα αυτό που μου είπες στο 41 ‘Εφη. Έχεις δίκιο, ειπώθηκε στο τέλος του προ-προηγούμενου κεφαλαίου ότι την έβλεπε για τελευταία φορά.
    Άρα δεν παίζει συνάντηση για εξηγήσεις από κοντά 🙂

  122. ΓΤ said

    @118 ΣΠ

    Εάν αυτό αληθεύει, τότε ισχύει μόνο για το πεδίο του διακριτού χρόνου. Ο βίος όμως εκτυλισσέται στο πεδίο του συνεχούς. Στη ροή του χρόνου καταργείται.
    Πάρε, π.χ., το ζεύγος (Γ, Α) —> (40, 60). Αυτό επαληθεύει «προς στιγμήν». Αλλά αν μετατοπίσεις αυτό το ζευγάρι 20 έτη στο βέλος του χρόνου, οπότε (60, 80), δεν επαληθεύει. Άρα ο 80ρης, το ίδιο άτομο που ήταν 60, θα πρέπει τότε να χωρίσει από την 60ρα και να σμίξει με 50ρα. Οπότε, στο συνεχές του βίου, πρέπει να έχεις «κανονικά» άπειρους διακριτούς χωρισμούς και νέες επανασμίξεις. Σου μιλάω για τρελό μουλτιγάμι, ρε μαν…

  123. ΓΤ said

    @122
    (εκτυλίσσεται)

  124. ΣΠ said

    122
    Μιλάω για τις γκόμενες. Αν παντρευτείς, τελείωσε.

  125. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Του φεξε του Δημου με την ωραια γυμναστρια !

    ΥΓ Ταπαιξε ο παλιος mac και πηρα ενα laptop.

  126. Γιάννης Κουβάτσος said

    124:»Τελείωσε» ή «τελείωσες»; 😊

  127. Aghapi D said

    Καλησπέρα
    εντελώς άσχετη ερώτηση
    «Καταχραζόμενη τον χρόνο σου», μού γράφει μια γνωστή μου σε μήνυμα.
    Δέν το είχα ξανακούσει ή ξαναδεί, αλλά μια γρήγορη περιήγηση μού δείχνει πως είναι κοινό.
    Μού φαίνεται εντελώς λάθος όμως

  128. ΣΠ said

    127
    Καταχρώμενη είναι το σωστό.

  129. ΣΠ said

    127
    https://www.lexilogia.gr/threads/%CE%A5%CF%80%CE%AC%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CF%8D%CF%80%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%87%CF%81%CE%AC%CE%B6%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B9.13157/

  130. Theo said

    @67, κε:

    Ένας φίλος που είναι 13 χρόνια μεγαλύτερος από τη γυναίκα του (παντρεύτηκε στα 35 του) μου είπε πρόσφατα πως αυτή είναι η ιδανική διαφορά κατά Αριστοτέλην 🙂

  131. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καταχρώμαι, βέβαια, αλλά ο Νικοκύρης, όμως, βλέπει ευνοϊκά και το καταχράζομαι:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://sarantakos.wordpress.com/tag/%25CE%25BA%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B1%25CF%2587%25CF%2581%25CE%25AC%25CE%25B6%25CE%25BF%25CE%25BC%25CE%25B1%25CE%25B9/&ved=2ahUKEwiy6tWI_vH5AhXUt6QKHVscDtUQFnoECAsQAQ&usg=AOvVaw2Un1MMKcJKrAIjGq1CKJl1

  132. Alexis said

    #122: Το τερμάτισες🙂
    Προτείνω κάτι πιο εύκολο:κάθε 2 χρόνια θα αλλάζεις γυναίκα.
    Π.χ. 40-30, 42-31, 44-32 κλπ.
    Απλό δεν είναι;😂

  133. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    116 – Σου έχω πει άπειρες φορές πως δεν είμαι μονογαμικός, είμαι κατά του γάμου, παντρευτήκαμε γιατί ήθελε η Παπέν κι εγώ δεν ήθελα (και δεν θέλω) κάποια άλλη στην ζωή μου, η σχέση μας ήταν και είναι απολύτως ελεύθερη, είμαστε μαζί 40 χρόνια γιατί μας αρέσει και περνάμε υπέροχα.
    Το πατριαρχικό πλαίσιο του γάμου, προκαλεί κατάθλιψη και διαστροφή, αλλά εσύ επιμένεις. Δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό, τους φίλους τους δέχομαι όπως είναι.😊

    Δεν θα πω εδώ τι και πόσες σεξουαλικές εμπειρίες έχω για να μπορώ να κρίνω όπως λες, θα σου πω μόνο πως μέχρι που γνώρισα την Παπέν στα 22 μας (είναι 5 μήνες μικρότερη) ήταν τόσες και τέτοιες που με έπεισαν να ακολουθήσω την Ραϊχική συμβουλή για τις σεξουαλικές σχέσεις και σ’ εμάς τουλάχιστον, πέτυχε.
    Μας ξέρεις και τους δύο αρκετά χρόνια, σου φαινόμαστε για συμβιβασμένο ζευγάρι ή για ΕΝΤΕΛΩΣ τρελαμένο!😂

    Δεν ξέρω πόσο και για ποιο λόγο ήταν ευτυχισμένη η κατά 40 χρόνια μικρότερη γυναίκα του φίλου σου, (για το σεξ πάντως, χλωμό το βλέπω 😎) καμία 75άρα φίλη με ευτυχισμένο 35άρη άντρα, έχεις;😂

    ΠΑΠΕΝ ΚΑΙ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΣΤΗΝ ΧΥΤΡΑ ΤΑΧΎΤΗΤΑΣ!👍😍

  134. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    115 >>κυκλοφορεί μια σωσίας της κατά 20 χρόνια νεότερη! − Χμμ, ίσως να πάω να τσεκάρω,
    Σωσίας σου πρέπει να πάει, έτσι δεν πάει; 🙂

    130, Theo, καλως ήλθες! ρίχνω σίδερο, μη σε χάσουμε πάλι!

  135. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    118 – Δεν ξέρω μαθηματικά ΣΠ, είμαι αγράμματος, γι’ αυτό έχω την δική μου μέτρηση που συνοψίζεται στο, να περνάς καλά, να είσαι τρελαμένος-νη μαζί της – του σ’ ένα ελεύθερο πλαίσιο έκφρασης, κι αν αυτά εκλείψουν απλά χωρίζεις όμορφα κι ωραία, αν όχι, ζεις το όνειρο μέχρι τέλους.
    Είναι σημαντικό να εκτιμούμε αυτό που έχουμε όταν το έχουμε κι όχι όταν το χάνουμε.
    Βασική προϋπόθεση για όλα αυτά, να αγαπάμε και να εκτιμούμε απεριόριστα τον εαυτό μας.

    Σεξουαλική Αυτορρυθμιζομενη Δημοκρατία, είναι το φυσικό κοινωνικό σύστημα για την ευημερία και την ευτυχία των ανθρώπων.

  136. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    130 – Γειά σου Theo, καλό φθινόπωρο. Η γυναίκα του τι σου είπε;😊

  137. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    119 – Υπάρχουν και μαύροι κύκνοι, λίγοι αλλά πονηροί, και κάποιοι κατά Ταλέμπ, καταστροφικοί.😂

  138. # 133

    Βρε συ Λάμπρο σου είπα εγώ πως δεν περνάς καλά με την Παπέν ; Δικαίωμά σου και γούστο σου. Αλλά μια που την γνώρισες στα 22 και δεν ήθελες μετά να γνωρίσεις άλλη, δεν είχες ποτέ σου σχέση -όχι ξεπέτα- με 25 χρόνια μικρότερη, οπότε πως κρίνεις κάτι που δεν έχεις δοκιμάσει ; Αντίθετα εγώ είχα σχέση και με συνομήλικη και 13 χρόνια διαφορά με την πρώην μου και συγκρίνω τις σχέσεις, οι δυο πιο ελεύθερες και συναρπαστικές που είχα και έχω στην ζωή μου, ήταν της 25άρας διαφοράς. Να δεχθώ πως με βοήθησε το καθηγητηλίκι να έχω καλύτερη κατανόηση με τις μικρότερες ηλικιακά ομάδες, αλλά λίγο-πολύ όλοι μας κάνουμε τον δάσκαλο σε κάποιους τομείς της ζωής μας.
    Να, σαν κάτι τέτοια έγραφε ο Βίλχεμ γι αυτό και τον ξαπόστειλα νωρίς-νωρίς, εσύ όμως είσαι φίλος και σε δέχομαι όπως είσαι. Καλή και αποδεκτή η τρέλλα αλλά η συζήτηση προϋποθέτει και λίγη λογική

    Δεν ξέρω πόσο και για ποιο λόγο ήταν ευτυχισμένη η κατά 40 χρόνια μικρότερη γυναίκα του φίλου σου, (για το σεξ πάντως, χλωμό το βλέπω 😎¨»
    Σκέφτεσαι πολύ ρηχά. Φαντάζεσαι την (πραγματικά βαθειά) ικανοποίησή της όταν πετυχαίνει κάτι το τόσο δύσκολο ;

  139. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλημέρα, Theo, και καλό μήνα. Μη σε χάσουμε πάλι. 😊

  140. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    138 – Το θέμα δεν είμαστε εσύ κι εγώ και οι όποιες σχέσεις μας Gee, αλλά η παντελής απουσία της γυναικείας άποψης. Όπως και στο κείμενο, όλα περιστρέφονται γύρω από την αντρική οπτική, που σε κάθε περίπτωση, καλύπτει την στερημένη τους φαντασίωση. Ξέρουμε πολύ καλά πώς αντιμετωπίζονται οι γυναίκες στην αντίστροφη ηλικιακή σχέση.
    Όσο για το τάντρα και διάφορα άλλα σχετικά, είναι δομημένα για την αντρική εξυπηρέτηση σε μιά ΑΚΡΩΣ πουριτανή και πατριαρχική κοινωνία όπως είναι η ινδική, που η γυναίκα, στην καλύτερη περίπτωση, είναι ιδιοκτησία του άντρα, αλλά συνήθως, είναι κάτι λιγότερο από σκουπίδι. Τα δε μικρά κοριτσάκια, είναι ένα καλό εμπόρευμα προς πώληση για να ανακουφιστεί η φτωχή οικογένεια και να ευχαριστηθεί ο διεστραμμένος παππούς, γι΄αυτό και εκπαιδεύονται αναλόγως από τα γεννοφάσκια τους.
    Πάνω κάτω, το ίδιο ισχύει για όλη την Ασία και σχεδόν όλο τον κόσμο.

    Η ελεύθερη γυναίκα, είναι κοινωνικό πρόβλημα.

    Καλημέρα και καλό μήνα.

  141. sarant said

    Καλημέρα από εδώ!

    127 Με πρόλαβαν για το «καταχράζομαι».

    130 Καλώς τον Τέο, καλό μηνα! Παλιότερα ήταν πολύ συνηθισμένες τέτοιες διαφορές.

  142. Theo said

    @134β, 136, 139, 141β:
    Καλό μήνα και καλό φθινὀπωρο!
    Εύχομαι κι ελπίζω να μην αναγκαστώ να απουσιάσω και πάλι (πριν από κάποια χρόνια είχε γράψει ο Μπλογκ για ένα πλονκ αλλά δεν μπόρεσα να βρω κάτι για να μη διαβάζω τα σχόλια του άσπονδου … φίλου μου).

    136:
    Έχω χρόνια να τη δω (αυτή υπηρετεί στο Ηράκλειο Κρήτης, κι η οικογένεια μένει στη Θεσσαλονίκη), αλλά υποθέτω πως, ως φιλόλογος, θα ασπάζεται την αριστοτελική ρήση 🙂

    @141β:
    Ναι, ήταν.

  143. Γιάννης Κουβάτσος said

    142:Οι άσπονδοι… φίλοι δεν λείπουν, αλλά τους προσπερνάς.

  144. sarant said

    142 Ωραία!

  145. ΓΤ said

    Τεούμπα και ξερό ψωμί! 😛

  146. loukretia50 said

    Καλό μήνα!
    Theo, καλωσόρισες!

    105. Κώστα,

    Όταν τυγχάνεις εκτεθείς
    κι επέλθει το μοιραίον,
    όσο σκληρά κι αν προσπαθείς
    να παραμείνεις απαθής
    το κύρος είναι ζέον.
    Ασμένως θα κουκουλωθείς
    Ως cool υπέρ το δέον
    ΛΟΥ
    Ουδόλως θα απεμπλακείς
    ποιών νεκρόν κορέον!

  147. Theo said

    ΓΤ και Λου, ευχαριστώ. Καλώς σας βρήκα 🙂

  148. 146:

    Έτσι είναι, Λουκρητία μου
    δίκιο έχεις τα μάλα:
    Aπ’ την πολλή την άνεση
    κατέληξα κρεμάλα…

  149. loukretia50 said

    Κώστα, (Μποστανικόν)

    Αν είσαι νέος και θρασύς
    Από κινδύνους δε μασείς
    Το πάθος είν’ ακραίον
    Μα αν τυχόν παρασυρθείς,
    Κλέπτων οπώρας τσιμπηθείς
    Υπό συμπεθερέων,
    Διατελείς εγκλωβισθείς
    Ματαίως παραπονεθείς,
    Απέχων των ωραίων!
    ΛΟΥ
    Κι αν είσαι εκπαιδευτικός
    Κοντά τα χέρια γενικώς!

  150. 149: (Kαλά το πάμε…)

    Σωστό μεν είναι καταρχήν
    χέρια να μην απλώνω,
    και την τιμή μαθήτριας
    ποτέ να μη σπιλώνω.

    Παρ’ όλα αυτά αν ήξερες
    τις φοβερές συμπτώσεις
    που μας οδήγησαν κοντά,
    μπορεί να παλαβώσεις!

    Όλα που γίναν’ έγιναν,
    γιατί έπρεπε να γίνουν,
    προκαταλήψεις και ταμπού
    αδιάφορο μ’ αφήνουν.

    Δεν αποπλάνησα άλλωστε
    κανένα κοριτσάκι,
    κοπέλα ήταν ενήλικη
    που μου ‘κανε καμάκι!

  151. loukretia50 said

    Κώστα,
    Ουδόλως αμφισβήτησα την κουλ ανατροφή σου
    Σαφώς και ήσουν τυπικός ! – με την υπογραφή σου!
    Ιππότης εκπαιδευτικός, προκαταλήψεις αίρων
    ενέδωσες στην πρόκληση, πρόοδον επιχαίρων !

  152. loukretia50 said

    (Με τις μαγκιές στα γλωσσικά ξεχνώ τα στοιχειώδη
    Φιλόλογοι ,
    ζητώ παρντόν!
    το έγραφα στο πόδι!)

  153. sarant said

    Καλημέρα από εδώ, εμμετροι!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: