Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

CD, σαράντα χρόνια

Posted by sarant στο 6 Σεπτεμβρίου, 2022


Κοίταζα κάτι στη Βικιπαίδεια, και η μια αναζήτηση έφερε την άλλη (την εποχή του Διαδικτύου, το καβαφικό «εν μέρει για να εξακριβώσω μια εποχή» έχει πάρει νέες διαστάσεις) και διαπίστωσα ότι αυτόν τον καιρό συμπληρώνονται σαράντα χρόνια από την κατασκευή και την κυκλοφορία των πρώτων compact disc.

Το άρθρο της (αγγλικής) Βικιπαίδειας αναφέρει ότι η τεχνολογία αναπτύχθηκε από κοινού από τη Philips και τη Sony και ότι ο πρώτος ψηφιακός οπτικός δίσκος κατασκευάστηκε τον Αύγουστο του 1982 και κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1982 ως Digital Audio Compact Disc στην Ιαπωνία και την άνοιξη του 1983 στις ΗΠΑ και την Ευρώπη.

Σύμφωνα με ένα άλλο άρθρο που βρήκα, το πρώτο σιντί κατασκευάστηκε σε εργοστάσιο της Φίλιπς στη Γερμανία και ήταν ο δίσκος The Visitors των Abba.

Άρα, αναλογα με το ποιο ορόσημο θα διαλέξουμε, τα 40 χρόνια έχουν μόλις συμπληρωθεί ή συμπληρώνονται αυτές τις μέρες, το πολύ σε ένα με ενάμιση μήνα. Βέβαια, θα περνούσαν χρόνια μέχρι η καινούργια εφεύρεση να διαδοθεί στο ευρύ κοινό και μέχρι ο όρος CD να γίνει λέξη καθημερινής σχεδόν χρήσης.

Θυμάμαι στα τέλη της δεκαετίας του 80, έναν φίλο που έκανε μεταπτυχιακά στην Αμερική, τον Θανάση, να μας εγκωμιάζει τα πλεονεκτήματα αυτής της νέας τεχνολογίας, την υπεροχή των σιντί απέναντι στους δίσκους βινυλίου, που «ακόμα κι αν τους ανοίξεις τρύπα, πάλι θα παίζουν, εκτός από εκείνο το σημείο».

Ε, η δεκαετία του 90 ήταν μάλλον η χρυσή εποχή των σιντί, τότε που ο νέος μορφότυπος καθιερώθηκε, με αποτέλεσμα όλες οι νέες κυκλοφορίες να γίνονται σε σιντί και επικουρικά μόνο σε βινύλιο, ενώ σταδιακά άρχισε να κυκλοφορεί σε σιντί το τεράστιο παλιό απόθεμα έργων που είχαν κυκλοφορήσει σε δίσκους βινυλίου. Κυκλοφόρησαν επίσης και σιντί δεδομένων, τα CD-ROM.

Με την περίπου ταυτόχρονη εκρηκτική διάδοση του διαδικτύου και την κατακόρυφη άνοδο των δυνατοτήτων μεταφοράς δεδομένων εμφανίστηκε, και πήρε ορμητική ανάπτυξη στην πρώτη δεκαετία του αιώνα, το φαινόμενο της ανταλλαγής αρχείων μουσικής (.mp3) από ψηφιακούς δίσκους -και φάνηκε η αχίλλειος πτέρνα της νέας τεχνολογίας, που ήταν η ευκολία αντιγραφής και ανταλλαγής.

Αλλά θα κάνω ένα διάλειμμα, διότι εδώ λεξιλογούμε.

Και λεξιλογώντας για το CD δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε στις πολλές προσπάθειες να βρεθεί και να καθιερωθεί ελληνική απόδοση του όρου, ενός όρου που επί πολλά χρόνια ακουγόταν και γραφόταν συχνότατα.

Προτάθηκαν πολλές αποδόσεις για το compact disk όμως καμία δεν βρήκε ευρεία αποδοχή και δεν καθιερώθηκε. Λέγοντας καθιέρωση δεν εννοώ να εκτοπίσει το αγγλικό ασυμμόρφωτο δάνειο, αλλά να συνυπάρξει μαζί του, όπως συνυπάρχει, ας πούμε, ο όρος «διαδίκτυο», που χρησιμοποίησα πιο πάνω, με τους όρους Ιντερνέτ/Ίντερνετ/Internet ή ο όρος «εκτυπωτής» με τον όρο πρίντερ/printer ή, για να μην πηγαίνουμε μακριά, ο όρος «ιστολόγιο» με τον όρο blog/μπλογκ.

Ίσως πιο κοντά στην καθιέρωση να έφτασαν ο όρος «συμπαγής δίσκος», που αποτελεί μεταφραστικό δάνειο και ο όρος «ψηφιακός δίσκος» Ακούστηκαν επίσης αποδόσεις όπως οπτικός δίσκος, δίσκος ακτίνας, ενώ σε ορισμένους, ελληνοκεντρικούς ας πούμε, κύκλους έπαιξε πολύ ο όρος «σύμπακτος δίσκος» ή «συμπακτωμένος δίσκος», διότι θεωρήθηκε ότι η αγγλική λέξη compact είναι δάνειο από την  ελληνική λέξη «σύμπακτος» (η οποία παρεμπιπτόντως απαντά μόλις μία φορά στην αρχαία γραμματεία). Ακούστηκε επίσης και η απόδοση «σύμπυκνος».

Όμως, ίσως επειδή λαλούσαν πολλοί κοκόροι, καμιά απόδοση δεν έφτασε στην καθιέρωση, και όλος ο κόσμος έλεγε «σιντί» και έγραφε CD ή σπανιότερα σιντί. Το λεξικό του Μπαμπινιώτη έχει λήμμα «σιντί» και μόνο στον ορισμό προτείνει τον όρο «συμπαγής ψηφιακός δίσκος». Κάποιοι το κλίναμε κιόλας (του σιντιού, τα σιντιά) αλλά οι περισσότεροι το άφηναν άκλιτο. Σημειώνω ότι ενώ λέμε για «δίσκο», το σιντί είναι ουδέτερο.

Για να κάνω μια παρένθεση, θυμάμαι μια εκπομπή της σειράς «Ομιλείτε ελληνικά;» το 2007. Γινόταν συζήτηση για την απόδοση τεχνολογικών νεολογισμών στα ελληνικά, οπότε ένας από τους ηθοποιούς που συμμετείχαν στην εκπομπή θυμήθηκε ότι πριν από μερικά χρόνια είχαν εξετάσει στην εκπομπή την ελληνική απόδοση του όρου CD, compact disk και, είπε, είχε γίνει πολύ γόνιμη συζήτηση και είχαν βρει μια πολύ καλή ελληνική απόδοση, που όμως την είχε ξεχάσει!

Παρενέβη ο κ. Μπαμπινιώτης, που του θύμισε ότι η απόδοση στην οποία είχαν καταλήξει ήταν «συμπαγής ψηφιακός δίσκος» -όμως το γεγονός ότι ο συντελεστής της εκπομπής δεν θυμόταν τον καταπληκτικό ελληνικό όρο που είχαν βρει είναι θαρρώ πολύ εύγλωττο.

Όμως, με τη μεγάλη ανάπτυξη των δυνατοτήτων του διαδικτύου αλλά και της χωρητικότητας των σκληρών δίσκων, η χρησιμότητα του CD ως φορέα δεδομένων μειώθηκε πολύ. Tο 1990 ειχα αγοράσει επιτραπέζιο υπολογιστή με σκληρό δίσκο 44 ΜΒ, ενώ ένα CD δεδομένων χωράει 700 ΜΒ. Oι σημερινοί λάπτοπ έχουν σκληρό δίσκο 500 GB ή 1 ΤΒ, δηλαδή όσο χίλια σιντί.

Ταυτόχρονα, παλιότερα αγόραζες ένα πρόγραμμα σε ένα ή περισσότερα σιντιά, αλλά σήμερα το κατεβάζεις από το διαδίκτυο, αφού με τις σημερινές συνδέσεις το περιεχόμενο ενός σιντί κατεβαίνει σε λίγα λεπτά.

Κι έτσι, ενώ παλιότερα μια μονάδα ανάγνωσης σιντί ήταν απαραίτητο στοιχείο είτε στον επιτραπέζιο υπολογιστή είτε στο λάπτοπ, τα τωρινά λάπτοπ δεν έχουν μονάδα σιντί. Θυμάμαι, όταν άλλαξα λάπτοπ πριν απο μερικά χρόνια και πήρα μοντέλο χωρίς σιντί με ενόχλησε η έλλειψη και έσπευσα να αγοράσω εξωτερική μονάδα -την οποία, έκτοτε, έχω χρησιμοποιήσει μία μόνο φορά.

Επί δεκαετίες αγοραζα σιντί μουσικής (ή, αργότερα, έφτιαχνα δικά μου από μουσική που κατέβαζα) κι έχω γεμίσει ράφια και ράφια. Όμως τώρα, όταν θέλω να ακούσω μουσική συνήθως βάζω το Γιουτούμπ. Στο αυτοκίνητο, πάλι, είχα ένα παλιό μοντέλο που, να φανταστείτε, έπαιρνε όχι μόνο σιντί αλλά και κασέτες. Το κράτησα σχεδόν είκοσι χρόνια, αλλά όταν το άλλαξα, προ διετίας, το στερεοφωνικό σύστημα του καινούργιου αυτοκινήτου δεχόταν μόνο στικάκι USB. Έφτιαξα καναδυό στικάκια, που το καθένα έχει μέσα το περιεχόμενο πεντακοσίων σιντιών -θεωρητικά, μπορώ να κάνω τον γύρο του κόσμου χωρίς να προλάβω να τα ακούσω όλα.

Οπότε, τα τεσσαρακοστά γενέθλια βρίσκουν το σιντί σε φάση υποχώρησης. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι πωλήσεις σιντί στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2021 ήταν μόλις το 5% των πωλήσεων του έτους 2000, που ήταν το απόγειο. Στις μέρες μας, οι πωλήσεις είναι τόσες, όσες ήταν το 1986. Όπως λέει το άρθρο που ανέφερα παραπάνω, μετά την ανταλλαγή αρχείων mp3, η εμφάνιση των σμαρτόφωνων, η αναγέννηση του βινυλίου και οι υπηρεσίες στρίμιν έβαλαν το τελευταίο καρφί στο μικρό στρογγυλό φέρετρο των σιντί.

Βέβαια, επειδή υπάρχει εγκατεστημένο απόθεμα συσκευών, θα ήταν πρόωρο να κηρύξουμε νεκρό το σιντί και να πούμε ότι σε λίγα χρόνια η μόνη χρήση που θα απομείνει για τους μικρούς λαμπερούς δίσκους θα είναι να τα κρεμάμε στο μπαλκόνι για να διώχνουμε τα περιστέρια.

Αλλά η προσπάθεια να βρεθεί ελληνική απόδοση μάλλον πρέπει να κηρυχθεί μάταιη.

 

 

 

 

Advertisement

160 Σχόλια προς “CD, σαράντα χρόνια”

  1. Νέο Kid said

    Δεν ξέρω αν έχει μελετηθεί από γλωσσολόγους (υποθέτω πως ναι…) αλλά νομίζω ότι το «πιασάρικο» ή μη ενός ονόματος (και συνεπακολούθως το «μη πιασάρικο» της απόπειρας ελληνοποίησης) έχει να κάνει και με το συνδυασμό των γραμμάτων! Aλλο το Σι-ντι (εύκολο! ) ή ξερω γω το Σι-μπί ,κι άλλο το Ντάμπλεγιου- Ζεντ…
    Θέλω να πώ ότι αν το CD δεν ήταν CD άλλα ξερω γω WZ …κάποια ελληνοποίηση θα είχε επικρατήσει.
    Αλλα το CD είναι εύκολο και «συμβατό» . Όπως ας πούμε παγκόσμια η ΑΒ (Αλφαβήτα).
    Ερασιτεχνικές σκέψεις…

  2. Jago said

    Καλημέρα, έχει ζουμί το θέμα. Ενώ με την έλευση του σιντί ξεστοκάρανε πολλοί τα βινύλια τους, τα δικά μου δεν τα πέταξα ποτέ, μη φανταστείτε καμιά χιλιάδα έχω όπως άλλα τόσα σιντί αλλά αυτά σπανίως πια τα ακούω. Μόνο για κυκλοφορίες που δεν βγαίνουν σε βινύλιο. Δεν θα μπω στη διαμάχη για το ποιο από τα δύο μέσα ακούγεται καλύτερα μα προσωπικά προτιμώ πάντα το βινύλιο με το αξιοπρεπές ηχοσύστημα που έχω.

  3. basmag said

    Νοσταλγικό! Νομίζω ότι ένα από τα πλεονεκτήματα της εμφάνισης του CD υπήρξε και η προώθηση της κλασικής μουσικής αφού δεν υπήρχε στον ηχο του το σκρατς των LP βινυλίου.
    Δεν ξέρω επίσης αν κάποιος θυμάται το Lasedisc της Philips με τους μεγάλους χρυσούς δίσκους. Αυτό απεβίωσε πολύ συντομα…

  4. defterin said

    Ένας τομέας που τα CD παραμένουν μέρος της ζωής μου είναι τα συνοδευτικά CD ήχου που έρχονται με τις μεθόδους εκμάθησης ξένων γλωσσών (με ή χωρίς δάσκαλο). Μέρος της ζωής μου βέβαια πάει να πει ότι με την εξωτερική μονάδα ανάγνωσης τα αντιγράφω μια φορά και μετατρέπω σε MP3, για να τα περάσω στο κινητό. Η εναλλακτική είναι η εγγραφή σε διάφορες πλατφόρμες εκδοτικών οίκων για να κατεβάσεις τα δικά τους MP3 αφού τους δώσεις αρκετά προσωπικά δεδομένα για να δημιουργήσεις λογαριασμό χρήστη.

    Για την ορολογία, θυμάμαι σαν μαθητής στην Κύπρο να προσπαθούν οι καθηγητές να μας πείσουν να λέμε συμπακτός δίσκος, το οποίο φυσικά δεν πέτυχε. Νομίζω αν έβαζαν λίγο νερό στο κρασί τους και έλεγαν συμπαγής, κάτι θα έμενε. Από αυτό το άρθρο ακούω για πρώτη φορά για το συμπαγή δίσκο. Το οπτικός δίσκος είχε μια επιτυχία αλλά είναι πιο γενικό, περιλαμβάνει και τα DVD, και τα BluRay και τα άλλα που μας άφησαν χρόνους όπως το MiniDisc στο οποίο η οικογένεια μου επένδυσε σαν «early adopter» αλλά έχασε.

  5. Jago said

    @3 Το σκρατς είναι υποκειμενικό, είναι ανάλογα τη μεταχείριση που κάνεις στα βινύλια. Για παράδειγμα έχω εις διπλούν την 3η συμφωνία με εκκλησιαστικό όργανο του Σεν Σανς με Κάραγιαν, συγνώμη αλλά στο βινύλιο μου ακούγεται απείρως ανώτερο από το ξερατό του σιντί.

  6. Panayiota K said

    Καλημέρα!
    ..θεωρητικά και πρακτικά δεν μας φτάνουν 5-6 ζωές, ίσως και παραπάνω για να ακούσουμε όλα μας τα cd, τα αγορασμένα από επιλογή ή εκείνα που μας προσφέρθηκαν αφειδώς ως δώρα εφημερίδων, περιοδικών κλπ…. αλλά εμείς τα φυλάμε και τα ξεσκονίζουμε.. προσωπικά έχω φτάσει να μην θέλω να ακούσω τίποτα, έχω φτάσει σε έναν κορεσμό.. ίσως θέλω να αντισταθώ στην εξάρτηση από την τεχνολογία, στην ευκολία..κι έχω τραβήξει στο άλλο άκρο, να αποζητώ μόνο τους ήχους της φύσης ή ζωντανές μουσικές παιγμένες με τις ατέλειές τους, ακόμη και με τις φάλτσες νότες τους, τις προτιμώ..

  7. Αγγελος said

    Είχα ακούσει και «φωτοφωνικός δίσκος», αλλά ούτε αυτό επικράτησε…

  8. ndmushroom said

    Έχω την εντύπωση ότι το CD αποτέλεσε για τους περισσότερους της γενιάς μου την πρώτη επαφή με τις ιδέες του Μαρξισμού (κι ας μην το καταλάβαμε οι περισσότεροι).
    Ανακαλύφθηκε μια νέα τεχνολογία, που παρείχε καλύτερη ποιότητα ήχου (πράγμα που αμφισβητείται από αρκετούς), με κόστος παραγωγής κάτω από το ένα δέκατο του κόστους παραγωγής ενός δίσκου βινυλίου (πράγμα που δεν αμφισβητείται από κανέναν).
    Τιμή λιανικής πώλησης ενός CD; Ακριβότερη (συχνά κατά πολύ) του βινυλίου.
    Γιατί το οποιοδήποτε όφελος κάθε τεχνολογικής προόδου αποκομίζεται από όποιον κατέχει τα μέσα παραγωγής. Και μόνο.

  9. Ναι, ναι και «σιντιά» στην πρώτη συνεδρίαση με ηλεκτρονική σύνδεση τμήματος ορολογίας Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και τμήματος ορολογίας Ευρωπαϊκής Επιτροπής…

  10. LandS said

    @0 ακόμα κι αν τους ανοίξεις τρύπα, πάλι θα παίζουν, εκτός από εκείνο το σημείο

    Τρόπος του λέγειν βέβαια μιας και κάθε σημείο του σιντί κουβαλάει τη πληροφορία για ποιο είναι το επόμενο.

  11. Νομίζω από όλες τις ελληνοπρεπείς ονομασίες, «δίσκος ακτίνας» είναι εκείνη που έχω ακούσει ή διαβάσει συχνότερα.

  12. ΓΤ said

    Στα Μαθηματικά πάντως, στην Τοπολογία, εάν τολμούσε κανείς να «περάσει» «σύμπακτος χώρος», «συμπακτοποίηση» (συμπαγής χώρος, συμπαγοποίηση για compact space, compactification), θα έτρωγε πέτρες…

  13. Καλημέρα,
    Πέρασα απ’ τα σιντί είτε μουσικής είτε δεδομένων. Έγραψα (έκαψα) πολλά και στις δυο κατηγορίες. Τ’ αγόραζα συνήθως με την εκατοντάδα τα άγραφα (και τα ντιβιντιά αργότερα). Αυτή τη στιγμή τάχω διώξει σχεδόν όλα, έφαγα κάμποσες ώρες μεν, αλλά συνταξιούχος ων δεν με πείραζε. Οπότε όλα μεταφέρθηκαν σε δίσκους ως αρχεία ήχου, εικόνας και δεδομένων (και τα πιο ενδιαφέροντα σε διπλό αντίγραφο). Κάποια απ’ αυτά τα πήγα σ’ έναν ξάδερφο να διώχνει τα πουλιά απ’ τον μπαχτσέ του, αλλά τα περισσότερα έπεσαν στον κάδο της ανακύκλωσης.

    Πάντως, αυτό που και να το τρυπήσεις το σιντί δεν χάνεις πολλά, μόνο όσα είναι στην τρύπα, μύθος (ή ευγενής φιλοδοξία) ήτανε. Ένα ξυσιματάκι κάπου κι άχρηστο το σιντί.

    5 Έτσι λένε αυτοί που έχουν αυτί που ξεχωρίζει τις διαφορές (οπότε έχει και τα αντίστοιχα εργαλεία). Για τη μεγάλη μάζα των ακροατών όμως, το σιντί ήταν το εργαλείο για να προσεγγίσουν μουσικές που μέχρι τότε ήταν σε απαγορευτικές τιμές. Γιατί μπορεί στην αρχή η τιμή τους να ήταν ακόμα και πιο πάνω απ’ το βινύλιο (όπως λέει στο 8) όμως πολύ γρήγορα έπεσε σε πολύ χαμηλά επίπεδα (έως «μας προσφέρθηκαν αφειδώς ως δώρα εφημερίδων, περιοδικών κλπ» όπως λέει στο 6.

    4 Κλασσική διαδικασία για κάθε νέο σιντί ήχου. Μετατροπή σε .mp3 κι από κει ό,τι θέλεις το κάνεις. Ιδιαίτερη πρόκληση τα «κλειδωμένα» σιντιά. Ξεκλείδωμα, αντιγραφή και τα χαίρεσαι όπου θέλεις Ειδικά με ένα που είχα πάρει – νομίζω με την Εστουδιαντίνα Βόλου – κι αφού το πλήρωσα και πήγα να το βάλω στο αυτοκίνητο, δεν μπορούσε να διαβαστεί. Σε άλλα μηχανήματα έπαιζε κανονικά (και στον υπολογιστή). Πώς μπορούσα να τ’ ακούσω εκεί που τόθελα; Μόνο να το «σπάσω» και να παίζω το αντίγραφό του!

  14. ΓΤ said

    «[…] «Ομιλείτε ελληνικά;» το 2007. Γινόταν συζήτηση για την απόδοση τεχνολογικών νεολογισμών στα ελληνικά […]»
    https://www.sarantakos.com/language/kallimanis.html 🙂

  15. J'ohn said

    Καλημέρα,
    Θυμάμαι ότι αποκαλουσαμε «σιντιέρα» το επιπλάκι με πολλές θήκες ή σχισμές θα αποθήκευση CDs. Υπήρχαν και άλλα τέτοιου είδους παράγωγα?

  16. atheofobos said

    Ένα σχετικό κείμενο και όχι μόνο για τα CD!
    ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΟ ΠΩΣ ΑΚΟΥΣ ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΓΕΝΙΑ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2017/07/blog-post_10.html

  17. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    3 Ισχύει, ας πούμε το 1991 με τα 200 χρόνια απο τον θάνατο του Μότσαρτ. Εγώ την κλασική μου δισκοθήκη, εδώ στην Εσπερία, την έφτιαξα με σιντί μόνο.

    7 Ναι, είχε ακουστεί και αυτό.

    15 Σιντάκι. Άλλο;

  18. ndmushroom said

    15
    Σιντιέρα ή και σιντοθήκη (αν και αυτό χρησιμοποιούνταν, αν δεν κάνω λάθος, περισσότερο για τις μικρές, φορητές θήκες που έπαιρναν καμιά δεκαριά σιντί).

  19. ΓΤ said

    @14
    Ας δούμε και τον «Καλλιμάνη», από το μακρινό 2004…
    https://freestuff.gr/forums/viewtopic.php?t=11169

  20. phrasaortes said

    Τα σιντί, όπως και οι διάδοχοι τους, τα ντιβιντί, χρησιμοποιούνται επίσης και στην βιομηχανία των βιντεοπαιχνιδιών. Βέβαια και εκεί η χρήση τους έχει υποχωρήσει, γιατί πια έχουν καθιερωθεί διαδικτυακές πλατφόρμες, κάτι σαν ψηφιακές βιβλιοθήκες, όπου ο καταναλωτής αγοράζει, κατεβάζει και παίζει το παιχνίδι. Μάλιστα για πολλά βιντεοπαιχνίδια, η χρήση τους είναι υποχρεωτική, ακόμα κι αν έχεις αγοράσει το παιχνίδι σε υλική και όχι ψηφιακή μορφή.

    Ωστόσο, παρά τα πρακτικά πλεονεκτήματα που παρουσιάζουν οι εν λόγω πλατφόρμες, πολλοί προτιμούν ακόμα τα σιντί. Και καλά κάνουν, κατά την γνώμη μου, γιατί το καινούργιο σύστημα, παρά τα κάποια, επιφανειακά πλεονεκτήματα του, παραβιάζει βασικά δικαιώματα του καταναλωτή.

  21. sarant said

    20 Δίνουν και δώρα οι πλατφόρμες για να σε κρατήσουν. Κάτι ξέρουν.

    19 Α μπράβο

  22. Spiridione said

    Και για το cd player θυμάμαι είχε προταθεί το ψηφιακό ακτινοδισκόφωνο

  23. Πάνος με πεζά said

    Αγόρασα το πρώτο μου cd δουλεύοντας ως φοιτητής, τα Χριστούγεννα του 1988. Θυμάμαι το δισκοπωλείο, γωνία Κοραή με Σταδίου (σήμερα πεζόδρομος), την τιμή (5900 δρχ.) καθώς και την τιμή του Sony Cd player, που μου έφεραν από το Βέλγιο (40 χιλιάδες, όσα είχα δουλέψει μέχρι τα Χριστούγεννα). Μάλιστα η κεφαλή του συγκεκριμένου διαβάζει ακόμα, ενώ στα περισσότερα άλλα που πέρασαν από τα χέρια μου, είτε οικιακά είτε αυτοκινήτου, χαιρέτησε πολύ πιο γρήγορα..
    Το Cc εκείνο, λόγω της μεγάλης χωρητικότητας, συμπεριείχε δυο έργα του Σταμάτη Σπαβνουδάκη, τη μουσική από τα «Πέτρινα χρόνια» και τον κύκλο τραγουδιών «Κοντραμπάντο» με την Αρβανιτάκη. Ή περιείχε το μεγαλύτερο μέρος τους, τέλος πάντων.
    Είχα πάθει πλάκα με την ποιότητα του ψηφιακού ήχου, κυρίως στο συγκεκριμένο κομμάτι με το κλαρίνο του Σαλέα, που έβαζα και ξανάκουγα συνέχεια. (αρχίζει λίγο υποτονικά αλλά μετά απογειώνεται).

    Τα cd παρέμειναν ακριβά για αρκετά χρόνια στην Ελλάδα – μόνο με εγγραφή σε διάφορα clubs πετύχαινες (λίγο) χαμηλότερες τιμές. Ευτυχώς όμως, εκείνη τη διετία 88-89 ήταν ο αδερφός μουσ την Αμερική για το μεταπτυχιακό, κι έτσι ήρθε το πρώτο «χαρτόκουτο» με καμιά πενηνταριά κομμάτια, που εκεί ήταν πάμφθηνα…

  24. sarant said

    23 Εγώ εφυγα τότε, οπότε δεν έχω αίσθηση της τιμής των CD στην Ελλάδα.

  25. Πάνος με πεζά said

    Το ορχηστρικό κομμάτι λέγεται, ξέχασα να πω, «Μόνο 70 ώρες». Με είχαν εντυπωσιάσει τα «φυσήματα» του Σαλέα, έτσι όπως ε΄’ιχαν περάσει στην ηχογράφηση. Η ποιότητα του σημερινού youtube είναι βέβαια πολλάκις υποδεέστερη, για να το αντιληφθείτε επακριβώς…

  26. Πάνος με πεζά said

    Επίσης την εποχή που η Φίλιπς λάνσαρε το cd, οι άλλες εταιρίες την κατηγόρησαν ότι «χαλάει γρήγορα», και είχα ακούσει -μπορεί και μύθος;- ότι έκανε ένα συνεχές τεστ, παίζοντας την Ενάτη του Μπετόβεν από cd 24 ώρες το 24ωρο, και με εναλλαγή θερμοκρασιών σε όλο το range της γής, από τροπικές μέχρι πολικές. Αυτό γινόταν για χρόνια, και φυσικά το cd δεν είχε πάθει τίποτα…

  27. basmag said

    @26 Ο αστικός μύθος λέει ότι τη χωρητικότητα του cd την επέβαλε ο Herbert von Karajan επειδή ήθελε ενα δισκάκι να περιλαμβάνει ολοκληρη την 9η του Μπετόβεν

  28. Georgios Bartzoudis said

    Έναν καιρό κι ένα ζαμάν(ι), όπως λέμε Μακεδονιστί, είχα κατεβάαει από το διαδίκτυο μπόλικη μουσική σε MP3, την οποία αποθήκευσα και …κάπου υπάρχει!

  29. Δηλαδή ο Καιρίδης (= Ζαμάνογλου) Μακεδόνας είναι;

  30. ΓΤ said

    @28
    «μπόλικη μουσική»

    νότες με τη σέσουλα και μιάμιση οκά «Τσαλιά κι αγκάθια» απ’ την Άνω Φράσταινα…

  31. Πάνος με πεζά said

    Tα αυτοκίνητα δεν «έπιασαν» αμέσως την έλευση του cd, κι έτσι τα ηχοσυστήματά τους παρέμειναν στις κασέτες για πολύ καιρό. Για το λόγο αυτό έκανε θραύση ένα φορητό cd player, ένα από τα πρώτα «δώρα» εφημερίδων με κουπόνια, ένα diskman (κατά το walkman) που έδωσαν νομίζω τα ΝΕΑ, αμέσως μετά το περίφημο κόκκινο χαλί. Εγώ το είχα συνδέσει στο line in του αυτοκινήτου, ή μάλλον σε ένα πρόσθετο equaliser που είχα, και έτσι είχα την πολυτέλεια (μια που είχε και κονσόλα για να σταθεί) να ακούω από νωρίς εν κινήσει CD. Φυσικά όμως το μοντέλο αυτό δεν είχε καμία απολύτως αντικραδασμική προστασία, κι έτσι δεν ήταν πάντα τόσο ευχάριστη η ακρόαση…
    Οπτικά ήταν κάτι τέτοιο, όχι φυσικά της συγκεκριμένης φίρμας.

  32. Πάνος με πεζά said

    Και καμιά φορά γελάει κανείς με την παλινδρόμηση της τεχνολογίας, όταν βλέπεις σήμερα να επεμβαίνουν στο ψηφιακό υλικό, για να βάλουν είτε «σκρατσαρίσματα» από βινύλιο στον ήχο, είτε διάφορα sephia «θαμπώματα» στις φωτογραφίες…

  33. sarant said

    27 Και όπως σωστά λες είναι μύθος

  34. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Πρόσφατα, αγόρασα ένα laptop που δεν είχε μονάδα CD/DVD , αφού ενα φλασάκι 32 GB κοστίζει μόλις 7-8,5 ευρω.

  35. Alexis said

    #23-24: Γύρω στο πεντοχίλιαρο ήταν η τιμή τους στην Ελλάδα όταν εγώ πρωτοάρχισα να αγοράζω CD, το 1992.

    #13: Κλασσική διαδικασία για κάθε νέο σιντί ήχου. Μετατροπή σε .mp3 κι από κει ό,τι θέλεις το κάνεις.

    Γιατί .mp3 και όχι αρχεία με κάποια καλύτερη ποιότητα ήχου, όπως .flac ή .wav;

    Τα πρώτα χρόνια είχαν εμφανιστεί και κάποια CD players, οικιακά ή και αυτοκινήτου, που έπαιρναν πολλά CD, υποτίθεται για ν’ ακούς με τις ώρες χωρίς να χρειάζεται ν’ αλλάζεις δίσκο. Φυσικά η «μόδα» αυτή έσβησε πολύ γρήγορα με την εμφάνιση του mp3 CD αρχικά και του usb stick αργότερα.

  36. Μανωλάς Εμμανουήλ said

    Είναι ένα καταπληκτικό κείμενο!
    Είχα ξαναζήσει ένα «τέλος εποχής», όταν η τελευταία εταιρεία που έφτιαχνε μαγνητικές ταινίες για υπολογιστές έστειλε ειδοποίηση ότι δέχεται τις τελευταίες παραγγελίες από πελάτες! (Τις κατέστησαν άχρηστες οι μονάδες που διάβαζαν / έγραφαν dvd).

  37. Δεν υπήρξε πρόταση και για «ακτινοδισκόφωνο» απ’ την Ακαδημία Αθηνών ή έτσι μου έχει μείνει εμένα; Σε κάθε περίπτωση το χρησιμοποιούσα για χρόνια στα μαθήματα που παρέδιδα ως παράδειγμα προς αποφυγή, ως μια ακόμα ένδειξη ότι οι λέξεις που επιχειρείται να επιβληθούν από τα πάνω σπανίως εμπεδώνονται και διαδίδονται στη γλωσσική κοινότητα.

  38. Alexis said

  39. sarant said

    35 Πράγματι, ένας φίλος με τον οποίο παίζαμε μπριτζ μαζί και πηγαίναμε με το αυτοκινητό του, είχε στο αυτοκίνητο σύστημα που έπαιρνε 6 CD

    36 Να είστε καλά!

  40. Alexis said

    #36: Νομίζω ότι η γενιά των σημερινών 50+ έχει ζήσει πολλά «τέλη εποχής».
    Της κασέτας, του φωτογραφικού φιλμ, του δίσκου βινυλίου, του CD, του βίντεο κ.ά.

  41. spyridos said

  42. Alexis said

    Και για να πάω λίγο παραπέρα τη σκέψη του σχολίου 40 βάζω κι αυτό εδώ το μαραφέτι, που ανακάλυψα πρόσφατα σε κάποια παλιά αποθήκη.
    Φυσικά οι παλιότεροι από μένα το θυμούνται. Οι νεότεροι μπορεί και να μην το έχουν δει ποτέ στη ζωή τους 🙂

  43. Psi said

    Αν αντι για «συμπαγη ψηφιακο δισκο» προτειναν, ξερω γω, συψι (το συψι, τα συψια, το συψακι), θα ειχε καποια ελπιδα (και θα ηταν και καλη μεταφραση, οχι;) [ναι, το ξερω, εχω ιδιαιτερη σχεση με το Ψ, αλλα δεν το προτεινα γι’ αυτο]

  44. Πάνος με πεζά said

    Κάθε γενιά, ζει τα δικά της «τέλη εποχής». Οι προηγούμενοι από εμάς έζησαν το τέλος του λογαριθμικού κανόνα, της αριθμομηχανής με μανιβέλα, του ψυγείου πάγου κλπ. Χαρακτηριστική είναι η πρόσφατη φωτογραφία που κυκλοφόρησε (δεν τη βρίσκω τώρα) που δείχνει έναν τύπο περιτριγυρισμένο από διάφορες παλιές συσκευές, και πώς αυτές βρίσκονται τώρα μέσα στο κινητό μας…

  45. Πάνος με πεζά said

    @ 42 : Η 8-track ήταν ένα τεχνολογικό θαύμα από μόνη της, και νομίζω ότι παραμένει κιόλας… Την κατάργησε το κόστος παραγωγής και χρήσης (οκτακάναλη ταινία αντί για δικάναλη, και αντίστοιχα κινητή κεφαλή ανάγνωσης, ανά δύο κανάλια κάθε φορά). Τώρα, γιατί άρχισαν να γράφουν τη μουσική σε οκτώ κανάλια, γύρευε… Έδινε ένα πλεονέκτημα χρόνου στο fast forward (αφού ήταν τέσσερις φορές η ίδια ηχογράφηση, με διαφορά φάσης 1/4), αλλά τελικά αποδείχτηκε πιο υπομονετικός ο κόσμος στο να γυρίζει τη δικάναλη κασέτα…

  46. spyridos said

    8 track
    Τέτοια είχε ο Ιστγουντ στο Μάσταγκ και ο πατέρας μου στο Μάζδα.

  47. Triant said

    Ένα φτηνό CD player είναι πολύ καλύτερο από ένα φτηνό πικάπ. Αλλά ένα καλό, ακριβό (έως πολύ ακριβό) πικάπ είναι πολύ καλύτερο από ένα καλό, ακριβό CD player.

  48. faltsos said

    43 Αν δεν είχες όπως παραδέχεσαι κόλλημα με το πσι :), θα πρότεινες το σιδί, με τεράστιες πιθανότητες επιτυχίας γιατί είναι ταυτόχρονα απόδοση στα ελληνικά του CD και συντομογραφία του συμπαγής (ή σύμπηκτος) δίσκος. Κρίμα, χάσαμε την ευκαιρία

  49. Πάνος με πεζά said

    A, να ! https://preview.redd.it/silx0aw4a1v51.jpg?width=640&crop=smart&auto=webp&s=602e084d04d8926cfa17ef30ec037b04aee8a6e2

  50. Πάνος με πεζά said

  51. Alexis said

    #46: Και ο δικός μου πατέρας στο πρώτο του αυτοκίνητο, εν έτει 1973.
    Είχε μια μικρή συλλογή από τέτοιες κασέτες, οι οποίες πλέον έχουν χαθεί οριστικά… 😦

  52. Psi said

    Ή μπορει επισης καποιος να ισχυριστει οτι συ-ντι ειναι *συ*μπαγης *δι*σκος, με αρχαιοελληνικη προφορα του δ και να τελειωνει η συζητηση

  53. spyridos said

    45
    Μιά μεγάλη τσάντα πάνινη, για τη λαϊκή, έφτανε μόνο για Μουντάκη και Ξυλούρη. Επιαναν πολύ χώρο.
    —–
    «πολλά «τέλη εποχής».
    Της κασέτας, του φωτογραφικού φιλμ, του δίσκου βινυλίου, του CD, του βίντεο κ.ά.»

    Αγόρασα 1988-90 σε Άμστερνταμ και Ουτρέχτη ονειρικούς δίσκους βινυλίου με ένα φιορίνι (μισό ευρώ) το κομμάτι.
    Τους πετούσαν σχεδόν. Μια μεγάλη συλλογή Ντύλαν και με Αμερικάνικα μπούτλεγκ.
    Αντάλλαξα ένα από αυτά για μια ρώσικη φωτογραφική KMZ FT-2.
    Τώρα το βινύλιο έχει ακόμα (μεγάλη) αξία. Τα cd τα πετάνε.
    Ο φωτογράφος Τόμυ Οσίμα είπε και είχε δίκιο, πριν 15 χρόνια ήδη ότι το φιλμ δεν θα πεθάνει, απλώς θα γίνει είδος πολυτελείας.
    Τελευταία φορά που πήγα να πάρω φιλμ στο Fotoimpex από το μαγαζί (συνήθως παραγγέλνω 50-60 φιλμ ιντερνετικά) ήμουν, με μεγάλη διαφορά, ο μεγαλύτερος ηλικιακά στην ουρά για τα ταμείο.

  54. Psi said

    @48 εγραψα το 52 πριν δω το 48 🙂

  55. Πάνος με πεζά said

    Να σημειώσω επίσης για την 8-track κασέτα αυτοκινήτου, αυτό που φυσικά γνωρίζετε, ότι ήταν συνεχούς παιξίματος (ατέρμων). Αυτό -υποθέτω- θα είχε γίνει για λόγους οδικής ασφάλειας, να μην αποσπά ο οδηγός δηλαδή την προσοχή του κατά τη χρήση της. Δεν είναι θέμα που υποχώρησε, καθόσον τα χειριστήρια όλων πια των ηχοσυστημάτων είναι στα τιμόνια των αυτοκινήτων (να είδες; άστοχος πληθυντικός και εις διπλούν μάλιστα > στο τιμόνι του αυτοκινήτου).

  56. Μαθημένα από την Σίντυ τα ελληνάκια, εύκολα χώνεψαν το σιντί αντί για ελληνικούρες …

    Σε μερικούς δηημιουργούς και εκτελέσεις τα σιντί και τα καλά ηχητικά σύνολα κάνουν διαφορά, τώρα στην χέβυ τι διαφορά να κάνιυν

  57. Πάνος με πεζά said

    Μια ειδική μνεία και για την περίφημη στοά των Χαυτείων, μεταξύ δηλαδή Μπενάκη και Αιόλου, που στα 90’s υπήρξε ο «ναός» του άγραφου ψηφιακού υλικού. Μεγαλύτερο brand η «Κασσετεμπορική». Ο κόσμος αγόραζε bulk cds (και άλλο υλικό όπως VHS) κατά εκατοντάδες. Η ποιότητα αποδείχτηκε (από προσωπική εμπειρία) μετριότατη, αφού πολλά από εκείνα τα δικά μου «σκούριασαν» (σκούρυνε το ασημί χρώμα τους), σε κάποια άλλα δε έφυγαν και φλούδες… Κι αν δεν είχα γράψει απλώς αντίγραφα πρωτότυπων cd ηχου για παίξιμο στο αυτοκίνητο, ίσως να είχα κλάψει και πικρά.
    Η φίρμα του καταστήματος εμφανίζεται ακόμα στο Ίντερνετ, αλλά στη στοά, παλιότερα που είχα περάσει, έχει από χρόνια πέσει «χειροβομβίδα»…
    https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQwVVDw-HHvAeZnfOxj4qUkjrStpUXDRU6hemhsr9iJ2HEZ8LWkuP3xV1J4Ev-h1wj3QG4&usqp=CAU

  58. nikosts said

    Θυμάμαι δύο σκηνικά σχετικά με το σιντί. Το ένα ήταν η πρώτη επαφή, α’ Δημοτικού, το μακρινό 1984. Συμμαθητής του οποίου ο πατέρας ήταν πιλότος και είχε στο σπίτι σιντί φερμένο από Αμερική. Στα μάτια μας σοκαριστικό ήταν το ότι πατούσες ένα κουμπί και άνοιγε ένα συρτάρι και ακόμα περισσότερο τα χρώματα του ουράνιου τόξου από τις αντανακλάσεις της επιφάνειας. Το επόμενο ήταν αργότερα, το 1990. Η αδερφή μου Εράσμους στη Γερμανία, και σκεφτόμασταν τι να μας φέρει αφορολόγητο από το εξωτερικό. Θυμάμαι να μας γράφει (σε γράμμα, χάρτινο, επιστολή, πώς το λένε…) πως καλύτερα όχι σιντί καθώς «οι κασέτες σιντί είναι πολύ ακριβές στην Ελλάδα»…

  59. sarant said

    42 Τι είπαμε ότι είναι αυτό;

    53 Αρα φτιάχνονται και πουλιούνται ακόμα φιλμ, γιατί κάτι είδα ότι η Κόντακ σταμάτησε να φτιάχνει

  60. spyridos said

  61. Πάνος με πεζά said

    Επίσης, οι γνωρίζοντες αυτό το λογότυπο (και τους παραπλήσιους), θα έχειτε σίγουρα τουλάχιστον 3 δοόσεις εμβολίων… Μιλάμε φυσικά για το πρόγραμμα Nero που μέχρι και το 2022 έχει εκδόσεις !!! https://www.megaleechers.com/storage/Nero-Burning-ROM-Icon.png

  62. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Οτιδήποτε γνωρίζω επί του θέματος έχει ήδη αναφερθεί, οπότε το μόνο που μου μένει είναι να ρωτήσω πού είναι η Μαρία. Ακόμα διακοπές?

  63. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ψυχομαχεί αλλά δεν έχει πεθάνει, το CD, υποθέτω. Σήμερα, την ώρα που μιλάμε, τα έργα των μουσικών, σε τί υλικό υπάρχουν στο εμπόριο; Ξαναϋποθέτω, σε CD, εκτός από κάποια που από μεράκι τα βγάζουν σε βινύλιο-για την αρχοντιά του πράγματος, ή και για την αξιοπιστία. Είναι της μόδας τελευταία.
    Όταν ο γιος μου ζήτησε να πάρει το πικαπ σπίτι του, ο μόνος όρος μου ήταν να πάρει όλους τους δίσκους όπως και όλα τα κομμάτια του συστήματος (είχε και για σιντί αλλά και για διπλή κασέτα!). Όχι, δεν τον ανάγκασα να πάρει τα σιντιά και τις κασέτες :), που δεν αποφασίζω να σουτάρω. Βαριέμαι ν΄ανοίξω να ελέγξω(γιατί να ελέγξω-σουτ κατευθείαν πρέπει) τα κασονάκια/σαρκοφάγους τους. Ίσα τις ταινίες/ντιβιντί πήγα πριν 2-3 χρόνια στο παζάρι των ζώων(και πάλι όχι όλες-λες και θα ξαναδούμε από κει καμιά).
    Γκώσαμε όπως λέει η Panayiota K (σχ.6), αλλά προσωπικά, σαν χαρακτήρας δεν είμαι του καταναλωτισμού κι έχω γενικά κράτει απέναντι στη εύκολη χρήση- και καταστροφή των υλικών, λειτουργεί κάπως σαν «ασωτία» και δεν πετάω εύκολα, προσπαθώντας να σκεφτώ σε όλα την επανάχρηση (από μας ή από άλλους). Δεν συσσωρεύω, αντίθετα, αλλά τα χαρίζω/ανταλάσσω όπως μπορώ, ρούχα, διακοσμητικά, υφάσματα, με τις φίλες ή στη δημοτική κοινωνική ανακύκλωση. Τα σιντιά όμως; Πού θα πιάσουν τόπο; Για τα περιστέρια που λέει ο Νικοκύρης, ή κυριολεκτική ανακύκλωση. Δεν το έχω ακόμη χωνέψει. Κάθε σιντί είναι μια ανάμνηση (για τις μουσικές συλλογές εννούμε, όχι τα αντιγραμμένα-πετάχτηκαν αυτά).Πολλά είναι με χάρτινο εξώφυλλο και κειμενάκια. Μάθανε το γιο μου, βήμα βήμα ν΄αγαπά τη μουσική κι ύστερα, με μάθαινε εκείνος φέρνοντας τα σπίτι, τα νέα ρεύματα. Μια δεκαετία να κράτησε; Πάντως τα πιο γόνιμα χρόνια της γονεϊκής περιόδου για μένα.

  64. ΓΤ said

    H AAΔΕ χρέωσε σε 5χρονο παιδί οφειλές άνω των 10.000 ευρώ, που δημιουργήθηκαν όταν εκείνο ήταν αγέννητο
    https://www.in.gr/2022/09/06/greece/apisteyti-istoria-eforia-xreose-ofeiles-ano-ton-10-000-eyro-se-agennito-paidi/

  65. 1: Θυμήθηκα το γνωστό WWW που είναι από τις περιπτώσεις που η συντομογραφία έχει πολλαπλάσιες συλλαβές από το πλήρες World Wide Web…

    Η επίσημη απόδοση της ΕΛΕΤΟ για το Compact Disc είναι Σύμπυκνος Δίσκος και είχε περάσει και σε σχολικά βιβλία, μαζί με κάποια άλλα γραφικά, σαν τον διαποδιαμορφωτή.

    Όταν μιλάμε για cd να ξεχωρίσουμε το μέσο από το περιεχόμενο.

    Όσοι έχετε audio cd 30ετίας, ειδικά ελληνικής κατασκευής, δοκιμάστε να τα παίξετε, από την αρχή ως το τέλος… Το ίδιο και με τα cd δεδομένων. Πολύ μικρότερη η αξιοπιστία τους ως αρχειακού μέσου, από τα μαγνητικά μέσα.

    Κι αφού η αναφορά στο mp3 ήταν αναπόφευκτη, ας θυμίσω και την ηχογράφηση που χρησίμευσε για τις δοκιμές της συμπίεσης mp3:

    40: Συμπλήρωσε και τα kazaa, napster, eMule…

  66. 43, 48, 52: «Ειδικά για τον όρο compact disk (CD), για τον οποίο – εδώ και χρόνια – υπάρχει η μελετημένη πρόταση των δύο ομαδων ΜΟΤΟ και ΤΕ48/ΟΕ1 για την απόδοση «σύμπυκνος δίσκος», θα μπορούσε να καθιερωθεί το αρκτικόλεξο ΣΔ και το σύμμειγμα «συδί» που θα έχει και πληθυντικό «συδιά» (όπως π.χ. κλειδιά). Έτσι ο πληθυντικός «σιντιά» που ακούμε ήδη από νεαρά άτομα θα μπορούσε έυκολα να αξιοποιηθεί ως «συδιά».» Κ.Β.

  67. aerosol said

    Σιντί. Καθαρός ήχος χωρίς σκρατς. Ευκολότερα μεταφερόμενο από τους δίσκους. Πληθώρα στοιχείων στα φυλλάδια που συνόδευαν τις καλές εκδόσεις. Εύκολη αντιγραφή. Λιγότερος όγκος αποθήκευσης. Κάπου εδώ τελειώνουν τα καλά.
    Ένα φτηνό προϊόν που πουλήθηκε πανάκριβα. Ήχος μάλλον χειρότερος από ένα καλό πικάπ. Παρά τις θεωρίες, μπορούσε να χαλάσει όποτε ήθελε -κι όχι σε 100 χρόνια, όπως υποστηριζόταν. Τα αντίγραφα συχνά δεν τα αναγνώριζαν κάποια μηχανήματα. Μίζερο μέγεθος που δεν προξενούσε χαρά να διαβάζεις στίχους και πληροφοριακά στοιχεία. Η τέχνη των εξωφύλλων έγινε μικροσκοπική, σχεδόν αδιάφορη.

    Ακόμα μ’ αρέσει να έχω ένα cd/dvd εγγραφέα στο πισί μου. Αν χρειαστεί μπορείς να φτιάξεις κάτι να δωρήσεις. Σχεδόν όπως η θρυλική 90άρα TDK του #41. Δεν έχω πετάξει τα cd μου (εννοείται ούτε τους δίσκους βινυλίου!) κι ας μην τα ακούω πλέον. Τα ριπάρω πού και πού σε mp3 320 kbps: θεωρητικά έτσι δεν καταλαβαίνεις απώλεια ποιότητας σε σύγκριση με ένα αρχείο flac ή ogg vorbis. Ομολογώ πως με τα δικά μου ηχεία (ή… αυτιά) δεν καταλαβαίνω διαφορά ακόμα και στα 256 kbps.

    Είναι περίεργο αλλά με την τεχνολογική εξέλιξη οι γονείς μου άκουγαν μουσική σε πολύ καλύτερη ποιότητα απ’ όσο οι περισσότεροι από εμάς τώρα! Βασιζόμαστε σε youtube και spotify, συνήθως από τα κακά έως μέτρια ηχεία των πισί μας. Συμπιεσμένος, κορεσμένος ήχος, που θάβει τα μισά. Σχεδόν σαν καλό ραδιοφωνάκι.

  68. aerosol said

    #66
    Αχ Στάζυ, τι νεαρά άτομα…; Οι νέοι σπανίως ασχολούνται με σιντιά και αυτός ο πληθυντικός χρησιμοποιείται πάνω από 30 χρόνια. Η λέξη καθιερώθηκε αλλά σε λίγο δεν θα υπάρχει καν ο λόγος ύπαρξής της.

  69. Πάνος με πεζά said

    @ 67 : Πληρέστατο, απλά κάτι που ξέχασες και ήταν και μαρτύριο κάποτε : η επιλογή συγκεκριμένου track τη στιγμή που το θες, κι από κει και πέρα, δύο συμπληρωματικές λειτουργίες που άλλοι χρησιμοποιούν κι άλλοι όχι, το repeat και το random. Κάποια καλά players έχουν και το demo, που σου παίζει λίγο από την αρχή του κάθε track.

  70. leonicos said

    Αλλά η προσπάθεια να βρεθεί ελληνική απόδοση μάλλον πρέπει να κηρυχθεί μάταιη.

    Οποία απογοητευσις!

  71. ΓΤ said

    65@

    Και πάμε στην ΕΛΕΤΟ, και διαβάζω για τον flicker noise «θόρυβος τρεμοσβήματος», και ψάχνω λιανοκέρια του Παπαδιαμάντη. Στα πρώτα νιάτα μου τον λέγαμε «θόρυβο αναλαμπής». ΟΚ, γηράσκω αεί αναθεωρών, όπως έγραψε ο Αναγνωστάκης.
    Και βέβαια, επειδή είμαστε σε γενική και ειδική ορολογία «οπτικής και λέιζερ», σκέφτομαι τα γαμάτα πανεπιστημιακά έδρανα που θα διαβάσουν ότι το «aberration» η ΕΛΕΤΟ μάς το λέει «αποπλάνηση», ξεκάθαρα μέσα από το πρίσμα της επιστήμης των λέιζερ. Μπορεί να παίξει γλέντι με τον ρυθμοκλειδωμένο, τον οπαλύαλο και το φασιθετώ. Βεβαίως, έχουμε και την τριαδικότητα του φωτός, και κάνουμε τον σταυρό μας μη διαβάσει κάνα Δελτίο ΕΛΕΤΟ ο Δωδώνης, τέρμα γκρέκικα το προταθέν «βινιετάρισμα», παντρεύεται υπέροχα με την αιγλοβολούσα λυχνία…

    Φύγαμε απ’ τα έδρανα,
    γίνεται της πουτάνας,
    και σκάει τώρα η ΕΛΕΤΟ
    ξιχνάμ’ τα ‘λληνικά μας…

  72. Πάνος με πεζά said

    Στο σπίτι έχω (επειδή μου έδωσαν) ένα στερεωφωνικό με πενταπλή σιντιέρα (σε ακτινωτό περιστρεφόμενο συρτάρι). Είναι δεκαετίας 90, αλλά αυτό που έχει, και φαντάζομαι θα έκανε θραύση στην εποχή του, είναι ότι μπορείς να ΑΛΛΑΞΕΙΣ στο συρτάρι τα άλλα 4 cd, την ώρα που παίζει το πέμπτο (το ανεβάζει και το παίζει κάπου πιο κει δηλαδή).

  73. Πάνος με πεζά said

    Να αλλάξεις 1 έως 4 cd, βεβαίως. Και η μεγάλη πλάκα είναι όταν τον βάλεις να κάνει shuffle (βλέπε random, τυχαία επιλογή), μεταξύ ΚΑΙ των 5 cds. Εκεί τον γονατίζεις, αφού σε κάθε αλλαγή λειτουργεί και ηλεκτρονικά, και μηχανικά…

  74. leonicos said

    Μιλάτε για τέλη εποχής
    και ξεχνάτε την μπουγάδα και το πλύσιμο των πιάτων.

    Αλλά το μεγαλύτερο παπατρακ διεθνώς, που δεν το έμαθε όμως ο κόσμος, ήταν το Αξονογράφημα καρδιάς

    Επρόκειτο για συσκευή που με γραμμικό υπέρηχο υπολόγιζε τις εσωτερικές διαστάσεις (ίσως και τις εξωτερικές) διαστάσεις των χώρων της καρδιάς, και από εκεί έβγαινα χρήσιμα συμπεράσματα.
    Στην Ελλάδα μια μονο διατριβή γράφτηκε σχετικά, και αμφιβάλλω αν εφαρμόστηκε διαγνωστικά σε άλλους ασθενείς πέραν αυτών που ήλεγξε ο συγγραφέα της διατριβής, πολύ αξιόλογος και συμπαθής χειρουργός.

    Αντκαταστάθηκε την επομένη από το Τρίπλεξ καρδιας

    Αλλά όταν λέμε την επομενη, εννοούμε την επομένη.
    Το ένα κέντρο ανεπτυσσε το ένα, το άλλο κέντρο, το άλλο.
    Βγήκαν ταυτόχρονα στην αγορά, και το πρώτο εξαφανίστηκε αμα τη εμφανίσει

    Το ίδιο παθαίνουν και πολλά φάρμακα, και δεν το παίρνουμε χαμπάρι

  75. Jago said

    Πάντως η τελευταία φορά που πήρα σιντί ήταν όταν μοίραζε η Εστία Μπετόβεν πριν λίγο καιρό, είχε τα δύο πρώτα κονσέρτα με Γκλεν Γκουλντ! Οποία απογοήτευση όταν στο 2ο κόλλαγε το λέιζερ, τουλάχιστον το 1ο ακούγεται. Και πιο πριν έδιναν κάπου Μίσα Σολέμνις με Γκάρντινερ, τα ίδια κι εκεί κι έχω τρία CD player. Ποτέ πια ξανά σιντί, αιωνία μνήμη του.

  76. ΓΤ said

    συνθετικό έμβρυο
    https://www.lifo.gr/now/tech-science/epistimones-dimioyrgisan-proto-synthetiko-embryo-toy-kosmoy

  77. Jago said

    Αυτήν εδώ την εκτέλεση, άμα τη βρω βινύλιο…

  78. ΓΤ said

    @77

  79. BLOG_OTI_NANAI said

    Σαν σήμερα θυμάμαι το πρώτο μου CD πριν 30 περίπου χρόνια, το πήρα νομίζω το 1991 ή ’92, και ανήκε σε μια σειρά με Blues τραγούδια. Έκτοτε πήρα πολλά και όσο τα CD ήταν δημοφιλή, πολλά περιοδικά και εφημερίδες έδιναν αξιόλογα CD μουσικής.
    Και οι δισκέτες, που νομίζαμε ότι δεν θα αντικατασταθούν ποτέ, και τελικά αντικαταστάθηκαν από τα φλασάκια και τις κάρτες μνήμης, μαζί με την μακρά περίοδο ύφεσης τους, διήρκεσαν περίπου 40 χρόνια.

  80. 35 Λόγω όγκου ήχος σε ΜΡ3, βίντεο ΜΡ4 και εικόνα JPG. Σπάνια κάτι πιο πάνω.

    61 Ε, ναι!

    63 Κράτησα το «Λέσβος Αιολίς» και κάνα δυο ακόμα ακριβώς γι’ αυτά τα πολύτιμα κείμενα (αν και στο συγκεκριμένο το σκανάρισα κιόλας).

    72 Κι εγώ έχω ένα με 3 σιντιά αλλά δεν παίζει, έχει χαλάσει προ πολλού. Όπως έχει χαλάσει κι ένα που αγόρασα πριν λίγα σχετικά χρόνια, το 2009 στη Γερμανία (με 1 αυτό αλλά ευτυχώς έχει και USB θύρα και SD – που δεν τις χρησιμοποιώ, μόνο το ραδιόφωνό του).

    Τα πρώτα αυτοκίνητά μου είχαν ραδιοκασετόφωνο (που μπορεί να το ανέφεραν και στον έξτρα εξοπλισμό). Αργότερα είχαν ραδιοσιντί που το άλλαξα για να παίζει και ΜΡ3. Το σημερινό παίρνει στικάκι μόνο ή το κινητό.

  81. Jago said

    @78 Όχι… μόνο 13 λεπτά και φρικτός ήχος.

  82. Jago said

    Κι εδώ η εμφανώς αταίριαστη συνύπαρξη Γκλεν Γκουλντ με τον Κάραγιαν σε όλα τα κονσέρτα καθώς αναφέρθηκε πιο πάνω ο διασκεδαστικός αστικός μύθος περί διάρκειας του σιντί με την Ενάτη Μπετόβεν, είμαι σίγουρος πως ο ίδιος σαν γνωστός αλαζόνας το διέδωσε.

  83. ΓΤ said

    @81

    Ασφαλώς. Το έβαλα απλώς να τον δούμε ζωντανό απ’ το βαθύ παρελθόν.

  84. Jago said

    @83 Η αλήθεια είναι ότι θλίβομαι όποτε βλέπω «ζωντανό» τον Γκλεν Γκουλντ σε βίντεο γιατί πέθανε αιφνιδιαστικά σε ηλικία που την έχω περάσει 2-3 χρόνια. Μας άφησε πλούσια κληρονομιά αλλά είχε πολλά ακόμα να δώσει. Θυμήθηκα και το άλλο σιντί, κονσέρτα του Μπαχ και στο 5ο να πηδάει το λέιζερ, απελπισία και δεν είναι ελληνικής κατασκευής. Ευτυχώς που τα έχω σε βινύλιο. Ποτέ πια zanax cd, το ξανάπα.

  85. Πάνος με πεζά said

    Tα cd της ήδη εκδοθείσας δισκογραφίας, δημιουργήθηκαν από μπομπίνες, δηλαδή από αναλογική πηγή, που διέθεταν (ακόμα) οι εταιρίες. Αυτό σημαίνει πως ο πρωτότυπος όγκος του master υπάρχει ή τουλάχιστον υπήρχε τότε, και απλά «μειώθηκε» στο αντίγραφο.
    Φυσικά μετά, τα νέα (ίδια) cd από ίδια cd αντιγράφονται, αλλά το πρόβλημα θα υπάρξει όταν χαθεί το ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ υλικό, οπότε μετά η ποιότητα θα υποβιβαστεί δια παντός. Ακόμα κι αν, προ του τέλους του, το έχουν ψηφιοποιήσει στη μέγιστη (εκάστοτε) ποιότητα.

  86. Αγγελος said

    Διαβάζοντας τα σχόλια αντιλαμβάνομαι πόσο άσχετος είμαι από μουσική και από αναπαραγωγή ήχου ειδικότερα. Σοβαρά, είναι χειρότερη η ποιότητα των CD από των παραδοσιακών δίσκων 45 ή 33 στροφών; Δεν είχα ιδέα!

  87. Jago said

    @85 Ευτυχώς ακόμα υπάρχουν πολλές οι εταιρείες που κρατάνε ευλαβικά το αρχείο τους σε μπομπίνες. Θυμάμαι στον παλιό οδοντίατρό μου μπομπινόφωνο, θα έκανα εξαγωγή τραπεζίτη, μου βάζει Πρώτη Μάλερ με Κλάους Τένστεντ και συνεπαρμένος ούτε που κατάλαβα πως μου τον έβγαλε αντί να πει να μετρήσουμε μέχρι το τρία. Είχε φοβερά μηχανήματα στο ιατρείο.

  88. Πάνος με πεζά said

    Και να κρατάνε τις μπομπίνες, κάποια στιγμή θα υπάρξει φυσιολογική φθορά τους σαν υλικό. Θα πάει να τς γυρίσει ένα μηχάνημα και θα κοπούν σα φιτίλια… ή θα «ξεβάψουν», σαν τις βιντεοκασέτες μας. Χρειάζεται αναλογική μεταγραφή σε καλύτερο ΑΝΑΛΟΓΙΚΟ υλικό, αλλά δεν ξέρω αν σήμερα βγαίνουν πια αναλογικά υλικά…

  89. GeoKar said

    #43, 48, 52, κ.ά.: το ίδιο σκεφτόμουν 😉 «ΣΥμπαγής ψηφιακός ΔΙσκος» = ΣΥΔΙ.

    #57: κάπου εκεί δεν ήταν κ το δισκάδικο του Σάκαρη, με την διάσημη σήμερα κόρη?

  90. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    62 Ναι, διακοπεύει ασύστολα (σε μέρος στερούμενο διαδικτύου)

    65 Μπα; Από την ΕΛΕΤΟ ήταν;

    66 Πολύ φιλόδοξο

    88 Αλήθεια, βγαίνουν;

  91. Theo said

    Καλημέρα,

    Τον όρο οπτικός δίσκος για το CD τον άκουσα για πρώτη φορά το 1990 ή 1991 από ένα φίλο, καθηγητή διαστημικής φυσικής (ξέρει ο ΓΤ). Αργότερα αγόρασα κάποια μουσικά CD. Όμως, τα περισσότερα που έχω περιέχουν προγράμματα πολυμέσων, όπως η σειρά με τα περιεχόμενα όλων των τευχών του National Geographic (βλ. εδώ), ταινίες κλπ. που μοίραζαν πολλά περιοδικά και εφημερίδες. Επίσης, λόγω του μικρού μεγέθους των σκληρών δίσκων, από το 2001 κε. που άρχισα να χρησιμοποιώ ψηφιακή κάμερα, χρησιμοποιούσα CD αρχικά και DVD στη συνέχεια για να αποθηκεύω τις ψηφιακές φωτογραφίες (κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες, κυρίως από χειρόγραφα). Δύο ειδικοί μου είπαν να χρησιμοποιώ Η/Υ με σκληρούς δίσκους RAID, που ο ένας αντιγράφεται στον άλλο αυτόματα, ώστε πάντα να υπάρχει διπλό αντίγραφο, μια κι ο ένας έδινε στα «οικιακά» CD ημερομηνία λήξης 8, κι ο άλλος 5 χρόνων. (Αυτό για τα CD που γράφονται με κάψιμο από CD Drive. Όσα γράφονται μέσω μήτρασ από τις εταιρίες διαρκούν περισσότερο). Λόγω οικονομικής στενότητας, δεν το έκανα, κι έτσι βρέθηκα με 5 σιντιά που δεν διαβάζονταν με τίποτα, ούτε από καθηγητή μηχανολόγο στο Πολυτεχνείο του ΑΠΘ, στα μηχανήματα του εργαστηρίου του, ούτε σε ειδικό κατάστημα στη Θεσσαλονίκη στο οποίο με έστειλε (αστοχία υλικού ήταν η τελική διάγνωση). Κι έτσι, ξαναφωτογράφισα δέκα χειρόγραφα.

    Μουσική άκουγα περισσότερο σε Minidisc Player γιατί το έβρισκα πιο εύχρηστο και φορητό από τα λογής Discman. Αργότερα, σε mp3 Player.

    Έτσι, μανιακός ων με την αρχειοθέτηση, έχω στην αποθήκη και δυσκολεύομαι να τα πετάξω, χρησιμοποιημένα και αχρησιμοποίητα: δισκέτες των 5 και των 3,5 ιντσών, μαγνητικές ταινίες αποθήκευσης, CD, DVD μιας ή πολλαπλών εγγραφών, Lifetime archival DVD, Mini disc, και πάει λέγοντας…

    @53, 59:
    Είχα ακούσει πως η Kodak θα σταματούσε την παραγωγή φιλμ το 2012.
    Ναι, τώρα τα φιλμ και τα φωτογραφικά χαρτιά είναι πλέον είδη πολυτελείας.

    Είχα σκοτεινό θάλαμο για 14 χρόνια και τον νοσταλγώ. Αλλά η υγεία μου δεν μου επιτρέπει πιά την έκθεση σε υγρασίες και αναθυμιάσεις χημικών, κι η φωτογράφιση κι η επεξεργασία των φωτογραφιών γίνονται πολύ πιο εύκολα ψηφιακά. Κάποιες φορές, όμως, οι τόνοι του γκρι δεν αποδίδονται τόσο καλά με τα ψηφιακά μέσα όσο με ένα καλό αρνητικό κι ένα άριστο φωτογραφικό χαρτί (δείτε και την προπέρσινη ταινία 18% grey -δεν είναι αυτό το κύριο θέμα της, αλλά πρωταγωνιστεί ένας καλλιτέχνης φωτογράφος που αναγκάζει την οικογένεια του αδελφού του να κατουρά στον κήπο, προκειμένου να εμφανίσει τα αρνητικά και να εκτυπώσει τις φωτογραφίες του στην τουαλέτα του σπιτιού τους).

  92. Jago said

    @88 Οι μπομπίνες είναι πολύ ανθεκτικές στο χρόνο αλλά ναι, κάποια στιγμή ψηφιοποιούνται. Να φέρω παράδειγμα το 1812 Τσαϊκόφσκι στη γνωστή εκτέλεση του Αντάλ Ντοράτι σε 35mm, το 1956 ηχογραφήθηκε για να πάρεις μια ιδέα όπως και γυριζόνταν οι ταινίες τότε. Βέβαια ο τύπος μπορεί να έχει το βρετανικό πικάπ Garrand, το θέλω κι εγώ, αλλά η κεφαλή που φοράει κοστίζει πεντέμιση χιλιάρικα… Εκεί στο βίντεο βάζει την ψηφιοποιημένη εκδοχή σε βινύλιο. Το έχω σιντί.

  93. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Πριν καμιά δεκαριά χρόνια θυμάμαι φίλη μου έλεγε ότι τα παιδιά της λέγανε «ο σιντιάς» για αυτόν που πουλούσε cd στις καφετέριες.

  94. Πέπε said

    Περίεργο που δεν αναφέρθηκε ότι η συνηθέστερη λέξη εκτός από σιντί για τα σιντί, συγκεκριμένα για τα σιντί μουσικής και ιδίως τα εταιρείας (όχι χειροποίητα) ήταν απλώς «δίσκος»! «Πήρες τον καινούργιο δίσκο του τάδε;»

    Επίσης ακούστηκε αρκετά, τα πρώτα χρόνια, το πλήρες «κόμπακτ ντισκ».

    Πρόσφατα κυκλοφόρησε μια μουσική έκδοση τύπου «τριπλό σιντί με βιβλίο» ή «βιβλίο με τρία σιντί», μάλιστα μέρος σειράς που έχει βγάλει ήδη κι άλλα τέτοια, αλλά με ένα στικάκι αντί για τα τρία σιντί! Δεν την έχω πάρει (ακόμη, αν και είναι του ενδιαφέροντός μου), επομένως δεν ξέρω αν το στικάκι με κάποιο τρόπο προστατεύεται από αντιγραφή ή είναι σαν ένα απλό στικάκι που ο καθένας το φορτώνει με ό,τι θέλει.

    Άλλη παλιότερη ανάμνηση: έναν καιρό το σιντί είχε επικρατήσει πλήρως για τα μουσικά άλμπουμ, είχαν βγει και τα εγγράψιμα, όμως δεν είχε διαδοθεί η χρήση τους για δεδομένα. Ήταν λοιπόν σαν να είχαμε δίσκους και άδειες κασέτες για γράψιμο. Για κείνο λοιπόν το σύντομο διάστημα είχαν κυκλοφορήσει και ειδικά μηχανήματα εγγραφής, σαν κασετόφωνα για σιντί. Σε διαχρονικό επίπεδο πρέπει να πήγαν άπατα ως εφεύρεση.

  95. sarant said

    94 Δεκτό, αλλά το «πήρες τον καινούργιο δίσκο του τάδε» σήμερα μπορεί να σημαίνει και βινύλιο.

  96. spyridos said

    Υπάρχουν καινούργια αναλογικά υλικά (και μπομπίνες) για ηχογραφήσεις.
    Μετά τους Ευρωπαίους και Αμερικάνους αρχίζουν τώρα και οι Έλληνες καλλιτέχνες με τα LP μιας και απο τα CD δεν βγάζουν μία.
    https://www.ahosstudio.com/product-page/prosklisi-se-deipno-kyaniou-lp

    Την Κόντακ την φαλήρισε το ψηφιακό της τμήμα το 2011. Το αναλογικό ήταν και εξακολουθεί (μετά την επανεκκίνηση) να είναι κερδοφόρο. Βλέπω όλοι οι κλασσικοί σκηνοθέτες κινηματογραφούν μόνο με φιλμ. Το West Side Story του 2021 είναι γυρισμένο σε Κόντακ και το Once Upon a Time… in Hollywood και άλλα. Τα σινέ κυκλοφορούν τώρα και σε φιλμάκια 135 για φωτογράφους.
    Αλλά και τα Τριξ, Τμαξ κτλ. Πανάκριβα βέβαια.
    Επίσης από το 2000+ βγάζει πάλι φιλμ για τον Αμερικάνικο στρατό (το στρατιωτικό αδελφάκι του Panatomic X, βρήκα κι ένα ρολό που είχε πέσει από το φορτηγό), που έβαλε ξανά φιλμ ακριβείας για τις αεροφωτογραφίσεις.
    Οι ψηφιακοί αισθητήρες έχαναν τα μισά μονοπάτια του Αφγανιστάν λόγω χαμηλής τονικότητας.
    Η Φούτζι βγάζει φιλμ, έγχρωμο και Α/Μ.
    Η Βρετανική Ιλφορντ βγάζει όλα τα Α/Μ φιλμ, χαρτιά κτλ. Η Τσέχικη Φόμα επίσης.
    Η Ιταλική Φεράνια πρέπει να έκλεισε τώρα.
    Στη Γερμανία βγάζει η Μάκο κάποια Αγκφα.
    Το μέλλον του Α/Μ μάλλον ανήκει στην Adox που βγάζει νέους εμφανιστές φιλικότερους για τα πνευμόνια και το περιβάλλον, χαρτιά και πολλά κλασσικά φιλμ της Αντοξ, Αγκφα, της Γιουγκοσλαβικής Εφκε και το SPUR.
    Αλλά και καινούργια φιλμ, όπως το Silvermax.
    Δες εδώ Τέο, να σου τρέξουνε τα σάλια από την τονικότητα του γκρι.
    https://photographymatterspodcast.com/episode-22/
    Η fotoimpex έχει όλα τα καλούδια στην ιστοσελίδα της.
    https://www.fotoimpex.com/

  97. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    17, >>15 Σιντάκι. Άλλο;

    Φλασιά: ο σιντάκιας!
    Αναφέρεται (αναφερόταν) συνήθως σε έγχρωμους οικονομικούς πρόσφυγες (νόμιμους ή μη) οι οποίοι πουλά(γα)νε πειρατικά CD και DVD στην Έρμου (π.χ.)
    Στο γήπεδο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να ξεχωρίσει και να διευκρινίσει τον έγχρωμο παίκτη

    υπάρχει κι ένα ρατσιστικό που σχετίζει τα χέρια/παλάμες των μαυρούληδων και τα σιντί αλλά δεν το θυμάμαι.
    https://www.slang.gr/definition/7731-sintakias

  98. Τα πρώτα CDιά τα είχα φέρει από την Αμερική. Και σε τι εκτίμηση τα είχα, και τα έχω ακόμη (σε εκτίμηση). Γιατί πρακτικά αγνοώ πια που βρίσκονται.

  99. sarant said

    96 Πολύ ενδιαφέροντα αυτά

    97 Μπράβο, σιντάκιας

    98 🙂

  100. odinmac said

    Το σιντί έχει σημασία πως θα γρατσουνιστεί για να μήν παίζει. Εάν γρατσουνιστεί κατά την φορά της ανάγνωσης θα την χάσει την πληροφορία. Κάποτε έκανα ένα πείραμα σε ένα σιντί που δεν μ΄ενδιέφερε, το χαράκωσα με βαθειά χαρακιά, με ξυράφι από το κεντρο προς την περιφέρεια, τόσο που έγινε ανάγλυφο. Έπαιζε κανονικά. Δοκίμασα 2η χαρακιά, 3η, 4η και δεν φυμάμαι πόσες χρειάστηκε για να αρχ΄σει να κάνει λάθη.Γι΄αυτό και στα προΐόντα καθαρισμού των σιντί έχουν την οδηγία να σκουπίζονται από το κέντρο προς περιφέρεια. Το αντίθετο δηλαδή από τον καθαρισμό του βιννύλιου.

  101. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    «συντάκιας»-συνέχεια

    – Διπλοπαρκαρισμένο βανάκι αδειάζει παστωμένα ξανθά πιπίνια Κολωνού-Αγησιλάου. Όβερ.
    – Δεν απασχολεί. Εσύ, την αποστολή!
    – Μοντέλα δίνει χαλαρά κοκό σε μπέμπα και τσιμπάει μωβ μασούρι Αη Κώτσου και Μενάνδρου. Όβερ.
    – Χέσ’ το βαποράκι! Δεν απασχολεί! Εσύ, την αποστολή!
    – Ζαλωμένος Νιγηριανός σιντάκιας πουλά Κυνόδοντες και Χούλιες-2 Ζήνωνα – Κεραμικού. Όβερ.
    – Μπίνγκο αγορίνα μου!! Μπαγλάρωσέ τον τον μπινέ που θα μου κάνει την Ομόνοια Ταχρίρ μη χέσω!! Στέλνω ενισχύσεις!!
    – Ενημερώνω: Όλα υπό έλεγχο! Όβερ!
    – Εύγε όργανον! Και κοίτα: κράτα τον Κυνόδοντα και φέρε ‘δω τις Χούλιες, είναι αποδεικτικά στοιχεία.
    https://www.slang.gr/definitions/by/5193-sstteffannoss?p=13&s=modified&o=ASC

  102. odinmac said

    Τα πικάπ ναι, παίζουν καλύτερα ακόμα και στην ίδια τιμή με τα σιντί. Το θέμα εδώ είναι το σωστό στήσιμο, ματσάρισμα (συνοδά μηχανήματα, ιντερκονέκτ, καλώδια ηχείων), το ρεύμα, η γείωση αλλά και η ποιότητα βινυλλίου/εταιρίας/ηχογράφησης (180, 200, 240 ή και περισσότερα γραμμάρια. Ήδη οι δίσκοι από μήτρες 240 gr είναι πανάκριβοι)

  103. odinmac said

    Όσο ακριβότερο είναι ένα σύστημα ήχου τόσο λιγότερο «ακούγονται» τα μηχανήματα. Στην πραγματικότητα πληρώνεις για να μην «υπάρχουν» ανάμεσα από την ορχήστρα και τον ακροατή.

  104. Theo said

    @94:
    Συμμετείχα σε μιαν έκδοση ενός καταλόγου χειρογράφων που ολοκληρώθηκε φέτος. Ο επιστημονικά υπεύθυνος ήθελε να προσθέσει 1000+ έγχρωμες φωτογραφίες, εκτός από αυτές που συμπεριλήφθηκαν στο βιβλίο, για να τεκμηριώσει κάποια πράγματα. Στην αρχή σκεφτήκαμε να τις βάλουμε σ’ ένα σιντί, σε φάκελο που θα το κολλούσαμε στο πίσω εξώφυλλο. Μετά σκεφτήκαμε ότι σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχουν CD player και λέγαμε να τις βάλουμε σε μια κάρτα micro sd. Αλλά το κόστος ήταν απαγορευτικό (κάπου 3 ευρώ η κάρτα + 0,20 για την επικόλληση του φακέλου -με το χέρι- στο εξώφυλλο). Έτσι, καταλήξαμε να τις ανεβάσουμε σε μιαν ιστοσελίδα που φτιάξαμε.

    @96:
    Ευχαριστώ.
    Εντυπωσιακή η τονικότητα 🙂

  105. Πάνος με πεζά said

    @ 98 : Γιατί οι μαύροι έχουν μεγάλες παλάμες; Για να χωράνε πολλά cd… 😦

  106. Alexis said

    #59α: Η παλιά «μεγάλη» κασέτα η αποκαλούμενη 8-track που έπαιζε σε κασετόφωνα αυτοκινήτων.
    Μεσουράνησε μέχρι τα μέσα των ’70ς, μετά αντικαταστάθηκε από τη γνωστή μας «μικρή» κασέτα.

  107. odinmac said

    Ένα πραγματικά ακριβό σύστημα ήχου, πχ σιντί πλέιερ, ενισχυτής, ηχεία, δεν θα παίξει απαραίτητα καλύτερα τα σιντί μας. Τα πραγματικά άριστα μηχανήματα είναι συνήθως αποκαλυπτικά (revealing), οποιοδήποτε ψεγάδι σε ρεύμα, καλώδια, στήσιμο, μηχανικές γειώσεις, μας τα φτύνουν στα μούτρα (συγνώμη για την έκφραση). Το αμέσως κυριότερο είναι η ποιότητα εγγραφής. Ένα σιντί με ποιότητα εγγραφής στα 6 αστέρια ασ πούμε, θα παίξει απείρως καλύτερα σε ένα σύστημα σαν αυτά που πουλάνε οι διάφοροι κωτσόβ.. κτλπ από αυτά που έχουν τα χάι εντ καταστήματα. Αυτό γιατί ένα φτηνό σύστημα σκεπάζει, μαλακώνει τις ατέλειες

  108. sarant said

    104α Μάλλον η καλύτερη λύση

  109. odinmac said

    Και η σύγκριση που γίνεται καμιά φορά μεταξύ μηχανακίων ήχου της ίδιας τιμής είναι μερικές φορές άτοπη. Δεν υπάρχει σύστημα που να τα κάνει όλα. Είναι και θέμα ψυχοακουστικής. Όλα έχουν τα συν και τα πλην τους και διαλέγεις όποιο σου κάθεται στο αυτί. Άλλα θα παίξουν καλύτερα την κλασική άλλα την ροκ και άλλα την τζαζ. Είναι όπως τα αμάξια ασ πούμε, δηλαδή, ποιο είναι καλύτερο μια μερσέντες 850 σεκ ή μία φεράρι τεσταρόσα; Δεν υπάρχει σαν ερώτημα καν γιατί είναι δύο διαφορετικά αυτοκίνητα για διαφορετική δουλειά.

  110. odinmac said

    Τα έγραψα κάπως αποφατικά γιατί είμαι βιαστικός. Είναι μεγάλη κουβέντα αλλά τυχαίνει να ασχολούμαι δεκαετίες ενώ συγχρόνως έχω ακούσει και ζήσει μηχανάκια πολλών 10δων χιλιάδων ευρώ, από ανθρώπους οι οποίοι είναι σερβιτόροι, βαφειάδες, ταξιτζήδες κτλπ αλλά παθιασμένοι με την μουσική και την σωστή/φυσική αναπαραγωγή της. Πριν λίγο καιρό ένας τέτοιος φίλος παρέραβε ένα καινούργιο καλώδιο τροφοδοσίας από την Less Loss , πανάκριβο, και με το που μπήκε στην αλυσίδα θα νόμιζε κάποιος πως μπήκε ακριβότερο σιντί, ενισχυτής ή ηχεία.

  111. odinmac said

    https://www.lessloss.com/cmarc-power-cable-p-224.html

  112. odinmac said

    Βέββαια τα μηχανάκια του φίλου είναι της τάξεως των 15 χιλ. ευρώ από δεύτερο χέρι αλλιώς δεν έχει νόημα τέτοια αγορά. Σε γενικές γραμμές το κόστος των καλωδίων τροφοδοσίας, ηχείων και σύνδεσης σιντί με προ και προ με τελικό δεν πρέπει να υπερβαίνει το 15-20% της τιμής των μηχανημάτων

  113. Νόμιζα ότι είχα ξαναγράψει μια ιστορία που είχε πει ο Σαββόπουλος όταν (δεκαετία ’70 πιστεύω) τόνε ρώτησαν για το χαϊφιντελισμό. Είχε λέει ένα θείο που ήταν μανιακός με τα μηχανήματα, αγόραζε όλο και ακριβότερα, όλο και καλύτερα ηχεία, ενισχυτές, πικ-απ, στο τέλος εγκατέστησε ένα τεράστιο σύστημα στο σαλόνι του. Κάθε Κυριακή πρωί έβαζε ένα δίσκο, καθάριζε τη βελόνα, ρύθμιζε τα μπάσα/πρίμα, τέλος πάντων βεβαιωνόταν ότι όλα λειτουργούν σωστά και ότι ο δίσκος ακουγόταν όπως πρέπει – οπότε έκλεινε το πικ-απ και έβγαινε βόλτα. 🙂

  114. Jago said

    @109 Σωστό αυτό που λες, κι εμένα δεν μ’ αρέσει να συγκρίνω διαφορετικές τεχνολογίες αλλά εκ των πραγμάτων, δηλαδή οι πορωτικοί χρήστες δεν μας αφήνουν σε ησυχία. Έφερα πιο πάνω παραδείγματα, να προσθέσω Ιβάν ο Τρομερός του Προκόφιεβ με Ρικάρντο Μούτι. Πλούσιο το αρχικό διπλό άλμπουμ καθώς σε σιντί είναι πετσοκομμένο αλλά ο ψηφιακός ήχος είναι χάλια, από τις τεχνολογίες της πρώτης εποχής των σιντί που βιάστηκαν να τα βγάλουν. Το βινύλιο μου ακούγεται πολύ καλά χωρίς βαβούρα, μαδούρα και σκοταδούρα, ισορροπημένο αποτέλεσμα ακόμα και με λίγο σκρατς σαν μεταχειρισμένο που το βρήκα. Πολύ προτιμότερο έτσι που το ακούω, το σιντί είναι απλά ανυπόφορο με σκληρότατο ήχο και τρομερά φασαριόζικο. Το θεωρώ υπόδειγμα του πως λένε πως «το σιντί έχει καθαρό ήχο» ενώ είναι μια κάκιστη δουλειά. Το ίδιο δίλημμα έχω πάθει με το περίφημο Rumors των Fleetwod Mac, έλεος μόνο σε βινύλιο ακούγεται.

  115. Χαρούλα said

    #86 Άγγελε μαζί σου!
    Διαβάζοντας και γω τα σχόλια κατάλαβα πόσο άσχετη είμαι από μουσική και από αναπαραγωγή ήχου ειδικότερα.

    #88 Πάνο με πεζά, έχεις δίκιο για τις μπομπίνες. Συν επιπλέον πρόβλημα ότι πια χάθηκαν και τα μηχανήματα. Με είχαν ηχογραφήσει σε μπομπίνα (ποιηματάκια-τραγουδάκια) στο νηπιαγωγείο, αλλά κανείς δεν σκέφτηκε το μετά. Μέχρι τα τέλη του 70, που και που, στήναμε το(πως το λένε) και ακούγαμε. Χάλασε το μηχάνημα, εφθάρει η ταινία, πετάχτηκαν όλα!

    Με αφορμή το #64 του ΓΤ και από προσωπική εμπειρία, μια φιλική ενημελρωση.
    Όταν πεθαίνει ακόμη και μακρυνός συγγενής, ψάξτε τις αποδοχές ή μη της κληρονομιάς. Τρία χρόνια μετά βρεθήκαμε με τα χρέη του αδελφού της μητέρας μου. Μετά τις αποποιησεις των παιδιών του. Και βρεθήκαμε ως και το μικρούλι εγγόνι της ανηψιάς. Οι ενήλικες κάνουν απλά δήλωση σε μια δικαστική υπηρεσία, αλλα για τους ανήλικους πρεπει να γίνει δικαστήριο!!! Ευτυχώς ένα γατόνι δικηγόρος ανακάλυψε ένα ανήλικο εγγόνι για το οποίο δεν είχαν κάνει για οικονομικους λόγους αποποίηση, και γλυτώσαμε οι υπόλοιποι.
    Κουτσομπολεύουμε λοιπόν στις κηδείες. Ναι. Τι χρέη; Ποιός κληρονομεί. Όλα! Τα μαθαίνουμε όλα!

  116. 88 – 96 Οι μπομπίνες είναι μαγνητικές ταινίες. Θεωρούνται αναλογικά μέσα; Γιατί; Αφού ο ήχος γράφεται πάνω τους σαν μαγνητική μεταβολή. Αναλογικό θα έλεγα μόνο τις μήτρες που χαράσσονται με βελόνα κλπ.

  117. konos said

    Ένα πλεονέκτημα των CD/DVD, στο οποίο δεν πάει εύκολα το μυαλό μας, είναι ότι είναι απρόσβλητα από επιθέσεις τύπου ransomware, οι οποίες συνήθως προγραμματίζονται να αιχμαλωτίζουν και τα αρχεία ήχου/εικόνας (αν όχι όλον τον σκληρό). Συνεπώς, δεν είναι τόσο παράλογη ιδέα κάποια πραγματικά κρίσιμα, ή αναντικατάστατα αρχεία, να είναι ΚΑΙ σε cd.

  118. Konstantinos said

    Σντι ντβντι?

  119. aerosol said

    #94 & 95
    Ο «δίσκος του τάδε» δεν αφορούσε ειδικά το σιντί. Το λέγαμε επί δίσκων βινυλίου και έμεινε ως στερεότυπη έκφραση και επί εποχής σιντί. Κάποιοι… γηραιοί μπορεί να το πούμε ακόμα, στην εποχή των ψηφιακών downloads, εννοώντας -όπως και τότε- το άλμπουμ του τάδε.

  120. Πέπε said

    119
    Πράγματι. Το σκεφτόμουν ακριβώς τώρα… Ο δίσκος του τάδε είναι το άλμπουμ, ακόμη και σε κασέτα αν το έπαιρνες τον καιρό της κασέτας. («Πήρες τον καινούργιο δίσκο του Τάδε;» -«Ναι, σε κασέτα»). Η λέξη, στο συγκεκριμένο συμφραζόμενο, δεν προσδιορίζει αν είναι δίσκος βινυλίου ή σιντί ή κασέτα ή άυλο ψηφιακό μέσο. Αντίθετα, αποκλείει να πρόκειται για δίσκο σιγκλ.

    Επίσης: το σύμπλοκο «δίσκος βινυλίου» διαδόθηκε αφού βγήκαν τα σιντί. Πιο πριν δεν υπήρχε η ανάγκη προσδιορισμού. (Δεν είμαι βέβαια τόσο παλιός ώστε να ξέρω αν ξαναλεγόταν και όταν ο δίσκος βινυλίου πρωτοαντικατέστησε τον δίσκο σέλακ του γραμμοφώνου.)

  121. Νέο Kid said

    Ως Σιντάκιας είχε ξεκινήσει την επαγγελματική του καριέρα ο Γιάννης Αντεντοκούμπος. Θυμάμαι μια συνέντευξη του που είχε δώσει στην Αμερική (πριν γίνει η πρώτη φίρμα που είναι τώρα )και μιλούσε για το πόσο καλός πωλητής cd ήταν με ενθουσιασμό! Δεν υπήρχε περίπτωση να σε «πετύχει» κάπου στην Αθήνα και να μη σου πουλήσει, έλεγε! Και το έλεγε με έναν παιδιάστικο ενθουσιασμό και περηφάνεια αληθινή ,ενδεικτικό της νοοτροπίας του που πέρασε και στη νέα του επαγγελματική πορεία .
    Θα χαρώ πολύ να το πάρουμε αυτό το ευρωπαϊκό, όχι τώρα χάριν εθνικής περηφάνειας και τέτοια ανόητα, αλλά μόνο και μόνο για να μη δοθεί ευκαιρία στους παλιανθρώπους ρατσιστές να βγάλουν χολή! Υποθέτω ότι τώρα έχουν λουφάξει και βράζουν στο ζουμί τους με τους φοβερούς Αντετοκουμπαίους.

  122. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    44, ΠμΠ
    Έτσι είναι!
    Και τα …λυκόπουλα των 70+ έχουμε ζήσει πολλά «τέλη εποχής», τότε που άρχισαν να μπαίνουν σε αχρησία όλα αυτά που λες συν μερικά που πρόχειρα μπορώ να θυμηθώ: ξύλινο άροτρο (ησιόδειο, κάπως εξελιγμένο), παραδοσιακός αργαλειός, φωνόγραφος και δίσκοι 78στρ. («πλάκες», Πέπε), αυτοκίνητα με μανιβέλα, κάρα ιππήλατα (για διάφορες καθημερινές ανάγκες και χρήσεις), τηλεφωνικά κέντρα χειροκίνητα (με βύσματα), λάμπες πετρελαίου (φωτιστικά ‘λουξ’) και πολλά άλλα…

    72+80
    Το 1994 (ή 95) πήρα δώρο στη φοιτήτρια κόρη μου (το άξιζε!) ένα Aiwa NSX-V220, με 3πλή περιστρεφόμενη σιντιέρα, διπλό κασετόφωνο, ραδιόφωνο κ.λπ. Αργότερα, στο δικό της σπίτι έβαλε –φυσικά- πιο σύγχρονα ηχητικά, οπότε το Aiwa επέστρεψε στο πατρικό. Ακόμη παίζει μια χαρά –και κασέτες!

    – Να θυμηθούμε ότι ένα διάστημα ήταν πολύ δημοφιλή και τα φορητά cd player, τα λεγόμενα Walkman. Δεν αγόρασα ποτέ τέτοιο.

    – Και ένα δίστιχο σχετικό (σιγά που δεν βγάζανε και για τα σιντιά…)
    «Χάκερ θα γίνω της καρδιάς τους κωδικούς να σπάσω
    να σ’ έχω σ’ ένα σιντι-ρόμ να μην σε ξαναχάσω». 🙂

  123. Costas Papathanasiou said

    Καλησπέρα.
    Εκμεταλλευόμενοι την ομοηχία, ας μνημονεύσουμε και μία ωραία, λεξιλάγνα Σι-Ντι:
    “In a Word, a World”-By C. D. Wright
    I love them all.
    I love that a handful, a mouthful, gets you by, a satchelful can land you a job, a
    well-chosen clutch of them could get you laid, and that a solitary word can initiate
    a stampede, and therefore can be formally outlawed—even by a liberal court
    bent on defending a constitution guaranteeing unimpeded utterance. I love that
    the Argentine gaucho has over two hundred words for the coloration of horses
    and the Sami language of Scandinavia has over a thousand words for reindeer
    based on age, sex, appearance—e.g., a busat has big balls or only one big ball.
    More than the pristine, I love the filthy ones for their descriptive talent as well as
    transgressive nature. I love the dirty ones more than the minced, in that I respect
    extravagant expression more than reserved. I admire reserve, especially when
    taken to an ascetic nth. I love the particular lexicons of particular occupations.
    The substrate of those activities. The nomenclatures within nomenclatures. I am
    of the unaccredited school that believes animals did not exist until Adam assigned
    them names. My relationship to the word is anything but scientific; it is a matter
    of faith on my part, that the word endows material substance, by setting the thing
    named apart from all else. Horse, then, unhorses what is not horse.
    [«Σε μια λέξη, ένας Κόσμος»-της Σι Ντι Ράιτ
    Όλες τις αγαπάω.
    Αγαπώ που μια χούφτα, μία χαψιά, σε καταφέρνει, μία σάκα γεμάτη μπορεί να σου βρει και δουλειά, μια καλά διαλεγμένη δέσμη από δαύτες να σε πάει κρεβάτι, και μια λέξη κατάμονη μπορεί να επιφέρει αφηνίαση, κηρυσσόμενη έτσι επισήμως ως έκνομη— μέχρι κι από δικαστήριο φιλελεύθερο, κλίνον να υπερασπίζει το σύνταγμα που εγγυάται ανεμπόδιστη Λόγου εκφορά. Μου αρέσει που o γκάουτσο ο αργεντίνος έχει λέξεις διακόσιες και βάλε για αποχρώσεις αλόγων και η γλώσσα Σάμι της Σκανδιναβίας έχει πάνω από χίλιες για τους ταράνδους, βάσει ηλικίας, φύλου, εμφάνισης—π.χ. ένας “μπουσάτ” έχει όρχεις τρανούς ή έναν μόνο και μέγα. Πιο πολύ απ’ τις αρχαίες αγνές αγαπάω τις βρώμικες για το περιγραφικό τους ταλέντο και την παραβατικότητά τους. Αγαπώ τις μαγαρισμένες περισσότερο απ’ τις λεπτοκομμένες, καθώς σέβομαι την εκφραστική υπερβολή πιο πολύ απ’ τη συντήρηση. Θαυμάζω την συντήρηση, ιδίως άμα φτάνει σε ασκητισμό στη νιοστή. Λατρεύω τα ειδικά λεξιλόγια συγκεκριμένων επαγγελμάτων. Το υπόστρωμα αυτών των δραστηριοτήτων. Τις ονοματολογίες διά μέσου ονοματολογιών. Είμαι της μη διαπιστευμένης σχολής που πιστεύει ότι τα ζώα δεν υπήρχαν προτού ο Αδάμ τους δώσει ονόματα. Η σχέση μου με τη Λέξη είναι κάθε άλλο παρά επιστημονική. Είναι ζήτημα πίστης εκ μέρους μου, ότι η λέξη προικίζει την υλική υπόσταση, ξεχωρίζοντας το πράγμα που ονομάζεται από όλα τα άλλα. Ιππεύει, απέ, αφιππεύει ό,τι άλογο ουκ είναι.]

  124. 71.Τα «λιανοκέρια του Παπαδιαμάντη», ρε Γου Του;! 😂

    77, 82, 84
    Φοβερός
    ………………………………….

    Αυτό που θα μου μείνει από την εποχή των σιντί είναι τα (συχνά αντιγραμμένα) δισκάκια που κυκλοφορούσαν και ανταλλάσσονταν μεταξύ φίλων, πλουτίζοντας τα μουσικά μας ακούσματα (αλλιώς είναι με τον πλούτο, αλλά και τη μοναχικότητα γιουτιούμπ)
    Θυμάστε και το High Fidelity του Φρίαρς;

  125. 121.Ναι, ναι!
    Και κυρίως ο ηλίθιος ο Γεωργιάδης, που δεν θυμόταν -και καλά- το επώνυμο του Γιάννη (ο πώς-τον-λένε) στη Βουλή!

  126. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Σίντυ, το δεξί πόδι της (διήγημα του gpointofview)
    Posted by sarant στο 12 Αυγούστου, 2018

  127. sarant said

    117 Χμ, ναι

    120β Αναβάπτιση λέγεται αυτό νομίζω. Όπως παλιά λέγαμε τηλέφωνο τη συσκευή που είχαμε στο σπίτι ενώ τώρα λέμε «σταθερό τηλέφωνο»

    125 Ακενοτούμπο τον είχε πει σε εκπομπή.

  128. Εντωμεταξύ, οι Γιαπωνέζοι προσπαθούν να καταργήσουν τις δισκέτες…
    Floppy disks in Japan: Minister declares war on old-fashioned technology

  129. freierdenker said

    Το βινύλιο το προτιμούν και πολλοί DJ. Από όλα τα μέσα αναπαραγωγής είναι αυτό που φέρνει περισσότερο προς μουσικό όργανο.

    Το mixing και το scratching, ακόμα και η ρίψη της βελονας, είναι τεχνικές που θέλουν εξάσκηση χρόνων για να τελειοποιηθούν. Κάποιους DJ πραγματικά τους βλέπεις να καταναλώνουν ενέργεια μπροστά από τα πικάπ τους.

  130. Πέπε said

    128
    Να εκσυγχρονιστούν, απ’ ό,τι καταλαβαίνω, διάφορες υπηρεσίες όπου η χρήση δισκέτας παραμένει ακόμη υποχρεωτική… Καλά, υπάρχουν συσκευές που να διαβάζουν δισκέτες;

    Πάντως θυμάστε ότι το ελληνικό δημόσιο έχει ήδη μερικά χρόνια (2-3; άντε 5;) που κατήργησε επισήμως το φαξ.

  131. sarant said

    128-130 Χρησιμοποιούν ακόμα δισκέτες; Πώς τις διαβάζουν;

  132. Πέπε said

    @79
    > Σαν σήμερα θυμάμαι το πρώτο μου CD πριν 30 περίπου χρόνια…

    Το πρώτο δικό μου σιντί έμεινε καναδυό χρόνια στη ζελατίνα μέχρι να αποκτήσω μηχάνημα να το παίξω. Δώρο από κάποιον που δε φανταζόταν ούτε ότι δεν έχω ΑΚΟΜΗ σιντί πλέιερ, ούτε ότι είχα ήδη τον δίσκο σε φυσιολογικό φορμά βινυλίου.

    _________________

    Δεν παρατήρησα αν σχολιάστηκε ότι, όποτε δεν τίθεται ανάγκη διευκρίνισης και κίνδυνος σύγχυσης, σιντί σημαίνει επίσης τη σιντιέρα, τη συσκευή ανάγνωσης ψηφιακών σύμπακτων δίσκων.

  133. Πέπε said

    131
    Ίσως δεν τις διαβάζουν (αν μου το έλεγαν για Ελλάδα δε θα με εξέπληττε. Στην Ιαπωνία δεν ξέρω πώς δουλεύει το πράγμα.)

    (Μα Ιαπωνία! Εκεί που χτυπάει η καρδιά της τεχνολογίας!)

  134. # 121

    Συμφωνώ και επαυξάνω !

    Τελευταίο βράδυ στι Γαλαξίδι για φέτος (κατά τα φαινόμενα) είχα μια τελετουργία- άλλη το λένε ταβέρνα- στοτ Μπεμπέλη, στό κτγμ καλύτερο μεζεδοπωλείο στην Ελλάδα, με μνήμες από Γς και Γάννη Ιατρού με τους οποίους είχαμε συνευρεθεί εκεί.
    Φίλοι ομοτράπεζοι κι αγαπημένοι με το Φ κεφαλαίο.
    Χωρίσαμε τραγυδώντας άριες του Βέρντι

    Φυσικά δεν θα είναι το μόνο που θα μου λείψει από την φετεινή, βιαστική αναχώρησή μου, μα αλλα πράγματα προέχουν τώρα

  135. Φώτης said

    Κοίτα να δεις που το σιντί έχει ακριβώς την ίδια ηλικία με μένα. Δεν το γνώριζα.

    «Όμως, ίσως επειδή λαλούσαν πολλοί κοκόροι, καμιά απόδοση δεν έφτασε στην καθιέρωση, και όλος ο κόσμος έλεγε «σιντί» και έγραφε CD ή σπανιότερα σιντί.»

    Ίσως αυτός να είναι άλλος ένας λόγος για να είχαμε και μεις μια «γλωσσολογική επιτροπή».
    Ώστε να εξασφαλίζεται ότι θα υπάρχει μία πρόταση (και όχι πολλές) για την ελληνική εκδοχή των νέων ξενόφερτων λέξεων.
    Εξ’όσων η Γαλλία και η Ισπανία έχουν τέτοιες επιτροπές.

    Μήπως έχει καλυφθεί αυτό το ζήτημα από το ιστολόγιο σε άλλα άρθρα?

  136. avno13 said

    Γιατί Φίλιπς και όχι Φίλιψ?

  137. Alexis said

    Ο χαϊφιντελισμός ως χόμπι γνώρισε μεγάλη άνθηση κατά τις δεκαετίες του ’70 και του ’80, χοντρικά δηλαδή την περίοδο που ο δίσκος βινυλίου 33 στροφών (LP) έφτασε στο απόγειο της δημοτικότητάς του.
    Κάθε μουσικόφιλος που σεβόταν τον εαυτό του έπρεπε να διαθέτει στερεοφωνικό συγκρότημα αποτελούμενο από πικάπ, προενισχυτή, τελικό ενισχυτή και ηχεία. Προαιρετικά και βοηθητικά «έδεναν» με το συγκρότημα το κασετόφωνο και ο ραδιοφωνικός δέκτης.
    Τα ειδικά περιοδικά του χώρου άναβαν τα αίματα με τα άρθρα τους και τις δοκιμές τους, και έχουν στηθεί ομηρικοί καυγάδες μέσα από τις στήλες τους για το ποιος ενισχυτής αποδίδει πιο «φυσικά» τον ήχο του φλάουτου του Ίαν Άντερσον ή της κιθάρας του Γκίλμορ των Πινκ Φλόιντ, και ποια ηχεία δίνουν πιο πλούσιο «όγκο» στα μπάσα από τα τύμπανα της συμφωνικής ορχήστρας.
    Θυμάμαι ακόμα τις περίφημες δοκιμές του Θεόδωρου Σπίνουλα στον «ΗΧΟ & HI-FI» και τα μηχανήματα που χρησιμοποιούσε («μηχανήματα αναφοράς» τα έλεγε): προενισχυτή Naim Nac 32, τελικό Sanyo Plus P55, πικάπ κάποιο Dual που δεν θυμάμαι το μοντέλο και ηχεία τα φοβερά και τρομερά B&W 801 (υπάρχουν ακόμα σε σύγχρονη έκδοση και τιμώνται 40.000 γιούρια 🙂 )
    Η έλευση του CD και η ψηφιοποίηση του ήχου άλλαξαν τα δεδομένα και όλο αυτό το «παραμύθι» άρχισε σιγά σιγά να ξεθωριάζει. Οι νεότερες γενιές άρχισαν σταδιακά να επικεντρώνονται περισσότερο στην ευκολία μεταφοράς και αποθήκευσης του ήχου και λιγότερο στην ποιότητα και την πιστότητά του. Αυτό που ενδιέφερε ήταν να υπάρχει εύκολη πρόσβαση σε αρχεία ήχου και δυνατότητα εύκολης αποθήκευσης σε διάφορες μορφές και σε διάφορες συσκευές.
    Το (μακρινό πια) 2008, είχα γίνει μέλος σε ένα διαδικτυακό φόρουμ, το AVsite, γιατί έψαχνα να αγοράσω έναν ενισχυτή και ένα ζευγάρι αξιοπρεπή ηχεία και με ενδιέφερε να δω τι γίνεται στο χώρο και να ακούσω γνώμες. Διαπίστωσα ότι τα πράγματα είχαν αλλάξει κατά πολύ σε σχέση με το ’80 (αναπόφευκτο με την πρόοδο της τεχνολογίας), αλλά το «μικρόβιο» για καλό και ποιοτικό ήχο υπήρχε ακόμα. Σε ένα σίγουρα πολύ πιο περιορισμένο αλλά εξίσου αφοσιωμένο κοινό.
    Κατέληξα τελικά σε έναν Yamaha και σε ένα πολύ καλό ζευγάρι ηχείων Wharfedale, πολύ αξιοπρεπή αμφότερα για τη δουλειά που τα ήθελα και για τα λεφτά που έδωσα.
    Οι σημερινοί νέοι των 20+ και των 30+ ακούν μουσική κατά 99% από το κινητό (συνήθως με ακουστικά) και από λάπτοπ. Όταν χρειάζονται κάτι παραπάνω (π.χ. σε κάποιο πάρτι) δύο καλά bluetooth ηχεία δίνουν τη λύση. Ούτε ενισχυτή δεν χρειάζεσαι πια για κάποιες μικρές «οικογενειακές» εκδηλώσεις.

    Ποιος νοιάζεται σήμερα για θόρυβο, παραμορφώσεις, «λαμπάτους» ενισχυτές, πανάκριβες κεφαλές πικάπ, ηχεία τριών δρόμων κλπ. κλπ. 😦

    Καλημέρα σας…

  138. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα, κρίμα που δε μπόρεσα να συμμετέχω στη νοσταλγική αυτή συζήτηση…
    Ένα κατά το δυνατόν αξιοπρεπές ηχοσύστημα ήταν βασικό κομμάτι εξοπλισμού στα ογδόνταζ. Θυμάμαι συνάδελφο να ασχολείται με το hi-end και στο τέλος των ενενήνταζ, εγώ ποτέ δεν είχα ούτε την πετριά ούτε το βαλάντιο, πιθανότατα ούτε το αυτί για να καταλάβω τις πολύ μικρές διαφορές στον ήχο μεταξύ ενός καλούτσικου συστήματος της σειράς με ένα πανάκριβο.
    Όταν ρώτησα τον καθηγητή μου των ηλεκτρονικών στο μακρινό 1988 για τις προδιαγραφές του ενισχυτή κλπ, αν αξίζει να προτιμήσω τον Χ με παραμόρφωση 0,01% από τον Ψ με 0,005% (αν θυμάμαι σωστά τα νούμερα), μου είπε να διαλέξω ένα καλό ζευγάρι ηχεία, που παραμορφώνουν στάνταρ 10% 😛
    Έχω το ίδιο ηχοσύστημα από τότε, μόνο ο ενισχυτής (συνδεδεμένος μόνιμα με το λάπτοπ) και το ραδιόφωνο έχουν κάποια χρήση πλέον, σπανιότερα το πικάπ και το σιντί. Αυτά τα τελευταία, όταν θέλω να κάνω αναδρομή στα χρόνια εκείνα τα παλιά και να ακούσω τους συγκεκριμένους δίσκους, ψηφιακούς ή μη. Το κασετόφωνο δυστυχώς είναι εκτός λειτουργίας, οι ιμάντες έλιωσαν.
    Ένας φίλος, από τους τελευταίους των χαϊεντάδων μοϊκανών, μου σχολίασε με ευγενική συγκατάβαση πως τα ηχεία μου έχουν λίγο ξεραθεί…

  139. 115: Όταν πέθανε ο πατέρας μου και άρχισε να διαμορφώνεται η εικόνα του παθητικού, σε πρώτη φάση αποποιήθηκα την κληρονομιά: Το πατρικό μου σπίτι, που προοριζόταν για μένα, θα πήγαινε στην αδερφή μου και το διαμέρισμα που προοριζόταν για εκείνη, θα το πουλούσαμε για την κάλυψη των οφειλών. Όπως και έγινε. Δυστυχώς όμως αυτός ο αγύρτης δικηγόρος που είχα τότε, δεν πρόσεξε, λέει, ότι είχα και παιδί, με συνέπεια ο τότε τετράχρονος γιος μου να χάσει την προθεσμία αποποίησης. Δεν φτάνει όμως που ο τσαρλατάνος χασοδίκης κατόρθωσε μέσα σε ένα μονοσέλιδο έγγραφο να παραβλέψει την πληροφορία περί ύπαρξης τέκνου, δεν με ενημέρωσε ούτε για το ευεργέτημα απογραφής! Ούτε αυτό δεν μου είπε ο αλήτης κι ας μ’ έβλεπε να ωρύομαι και να βγάζω καπνούς! Έτσι, ο γιος μου σήμερα έχει ένα ποσοστό συνιδιοκτησίας στο σπίτι της αδερφής μου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Στην επόμενη περίπτωση που προέκυψε, όμως, με το δεύτερο, τότε ακόμα ανήλικο παιδί, ήξερα τι έπρεπε να κάνω. Αλλά πραγματικά θέλει πάαρα πολλή προσοχή, όταν κάποιος συγγενής φεύγει. Γιατί μπορεί εσύ να κοιμάσαι κι η τύχη σου να δουλεύει…

  140. sarant said

    135 Συνήθως, οι επιτροπές αυτές αργούν πολύ να βγάλουν αποδόσεις. Έχει και η Ακαδημία Αθηνών κάτι αντίστοιχο, υπάρχει και η ΕΛΕΤΟ, αλλά για ένα είδος ευρείας κατανάλωσης το όνομα το δίνει η πιάτσα. Άλλωστε για το CD η ισπανική και η γαλλική γλώσσα δεν είχαν παρά να αλλάξουν την κατάληξη.

  141. # 136

    Χμμμμμ…

    Εχουμε Αραψ αλλά όχι βασιλέψ και ιερέψ, εδώ υποβόσκει σαφέστατος ρατσισμός !! 🙂 🙂

    # 138

    Για μένα ο χρθσός κανόνας ήταν τα ηχεία να κοστίζουν διπλάσια από όλα τα άλλα τσουμπλέκια. Εποχές με πρ’οβαση στο πι-εξ είχα βολευτει με kάτι AR που έκλεισαν 55 χρόνια συνύπαρξης, με χρήση πια μόνο για όπερες.

  142. aerosol said

    #124
    Και καμιά φορά δεν έπαιζαν τα ρημάδια στο μηχάνημα του άλλου, για άγνωστους λόγους -σε αντίθεση με τις παντός καιρού κασέτες!
    Δεν ξεχνιέται το High Fidelity.

    #131 & 133
    Την ίδια στιγμή που η ιαπωνική τεχνολογία παράγει θαύματα, η συντηρητική ιαπωνική κοινωνία μένει αγκιστρωμένη σε ξεπερασμένες τεχνολογίες που η Δύση έχει ξεπεράσει. Τα φαξ, ας πούμε, δίνουν και πέρνουν ακόμα -ποιός θα τό’λεγε πως η Ελλάδα είναι πιο μπροστά! Βλέπω πως είναι μια από τις στάνταρ εκπλήξεις των ξένων που μετοικούν εκεί.

  143. leftezi said

    Το «πτυκτός δίσκος» δε βλέπω να αναφέρθηκε. Είχε παίξει κι αυτή η ονομασία!

  144. sarant said

    142 !!

    143 Δεν το θυμόμουν, αλλά βλέπω ότι υπάρχει και σε ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής σχολικού (;) βιβλίου, στην ερώτ. 36 εδώ:

    Click to access kef02.pdf

  145. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    142β# Μήπως, λέω, παίζει κάποιο ρόλο η γραφή τους? Μήπως τους έρχεται πιο εύκολο το χειρόγραφο από ένα ενδεχομένως τζαναμπέτικο πληκτρολόγιο άμα θένε να γράψουν κάτι περίπλοκο? Έχουμε καμιά αντίστοιχη πληροφορία για τη χρήση του φαξ στην Κίνα πχ?
    Δεν ξέρω, είπα να πετάξω κι εγώ την παρόλα μου.

  146. Το 1985 μόλις ξεκινούσα να στήνω το νοικοκυριό μου. Αφού πήραμε σαλόνι, κρεβατοκάμαρα κι πλυντήριο ρούχων, αρχές Νοέμβρη πήγαμε με φίλο – σύμβουλο στην πλατεία Λαυρίου για αγορά στερεοφωνικού συγκροτήματος. Πικάπ, ντεκ (=κασετόφωνο) και ηχεία καλά (αυτά τα AR) ενώ ο ενισχυτής πιο χαμηλών επιδόσεων με σκοπό στο μέλλον να αλλαχτεί με σούπερ ντούπερ (ποτέ δεν έγινε). Θέλαμε και ραδιόφωνο αλλά δεν φτάναν τα φράγκα.
    Στα γενέθλιά μου έρχεται η μάνα μου και μας φέρνει δώρο 100 χιλιάρικα, στα καημένα τα παιδιά που (θα) πεινάνε. Κι εμείς όλο χαρά λέμε πως την επομένη μπορούμε να πάμε να πάρουμε το ραδιόφωνο (ψηφιακό παρακαλώ). Έτριβε τ’ αυτιά της μ’ αυτά που άκουσε η γυναίκα. 🙂

    131 Με floppy disk drive! Είπαμε πως πέταξα όλα τα παλιά μέσα που είχα. Και δώρισα σ’ έναν φίλο έναν υπολογιστή που είχα (πύργο) που είχε και 5,25 και 3,5 και 2 DVD για γράψιμο. Θα έπαιρνε κομμάτια που ήθελε για ρετρό καταστάσεις. (Εδώ πολλοί συντηρούν Amstrad με κασετόφωνο).

    143 Ναι, αυτή η πρόταση είχε γίνει δεκτή για την επίσημη απόδοση και πέρασε σε κάποια σχολικά βιβλία (βλ. 144) κι έμεινε ως ένα απ’ τα ιστορικά παραδείγματα του παραλογισμού αυτών που γράφονται σ’ αυτά.

  147. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Η έλευση του σιντι με βρήκε με πάνω από 2000 δίσκους βινυλίου που λόγο έλλειψης χώρου, ήταν στοιβαγμένοι στα πιο απίθανα μέρη.
    Σταδιακά άρχισα να χαρίζω τους δίσκους που αντικαθιστούσα με σιντι που κι αυτά έφτασαν γύρω στα 300 χώρια τις προσωπικές εγγραφές.
    Το 2001 μετακομίσαμε στο σπίτι μας στον Γέρακα, χώρο είχαμε άπλετο και η σοφίτα εκτός από βιβλιοθήκη, έγινε και δισκοθήκη.
    Γρήγορα όμως με τον υπολογιστή και την εκθετική επέκταση του διαδικτύου, δίσκοι, κασέτες, σιντι και ηχοσύστημα πέρασαν στην αχρησία. Θα τα είχα δώσει όλα αν δεν τα ήθελε η μικρή μου κόρη.
    Τώρα πρέπει να υπάρχουν καμία 400ριά βινύλια μαζί με τα 45άρια, κι άλλα τόσα(;) σιντι, κι έχω πάνω από 15 χρόνια να ακούσω δίσκο στο πικάπ.

    Από την μεταπολίτευση και μετά, έζησα τις μεγάλες διαμάχες των (πληρωμένων) «ειδικών» για το ποιο είναι το καλύτερο ηχοσύστημα, (όπως και για την μουσική, τις μηχανές και τ’ αυτοκίνητα😊).
    Επηρεασμένος σε μεγάλο βαθμό στην σκέψη και εν γένει στάση ζωής από τον μεγάλο δάσκαλο μου Τζον Ελ Κιούρι, γρήγορα κατάλαβα πως το κυνήγι της τελειότητας, πέρα από εμπορικό παραμύθι, έχει ΜΕΓΑΛΟ τίμημα, εκτός από χρήματα, θα έχανα και την χαρά της καθημερινής απόλαυσης της απλότητας, κι έτσι δεν μπήκα στο τρυπάκι της αγοράς ακριβών ηχοσυστημάτων, ακολούθησα μια μέση οδό και δεν το μετάνιωσα ποτέ.😊
    Τώρα φυσικά, είναι η καλύτερη μου, έχω πρόσβαση σε όλες τις μουσικές του κόσμου όποτε θέλω χωρίς να έχω μια αποθήκη με δίσκους, ακόμη και το κινητό είναι αρκετό.
    Το μόνο σχετικά ακριβούτσικο, είναι τα ακουστικά μου, Sony wh 1000 xm4 που τα πήρα πέρυσι από έναν γνωστό μου 250 ευρώ, (καμία εκατοστή παραπάνω πρέπει να έχουν στην αγορά) και με καλύπτουν πλήρως.

    Και κάτι για τους τελειομανείς.
    Η ζωή είναι απλή και απολαυστική αλλά ατελής, πάντα θα επιδέχεται βελτίωση, τέλειος είναι μόνο ο θάνατος!
    Φυσικά, επιλογές είναι αυτές.😊

  148. odinmac said

    137 Alexis
    Το Hi End ήταν πάντα «toys for big boys» όπως λένε οι Άγγλοι. Για κάποιον μκρότερο των 35-40 χρονών είναι απλησίαστο.
    Υπάρχουν ακόμα χαΐεντάδες και είναι πολλοί, πάρα πολλοί, απλώς δεν φαίνονται, δεν έχουν ακριβά αμάξια, γούστα, ούτε πολλά λεφτά και κυρίως δεν μιλανε στον περίγυρο για ένα θέμα που μόνο με πολύχρονη εμπειρια, και «σεμινάρια», μπορεί να εκτιμηθεί. Ένας ακόμα λόγος που δεν μιλάνε είναι πως ο άλλος σε κοιτάει περίεργα αν μάθει πως έχεις επενδύσει πάνω από 10, 15 χιλιάρικα για να κάνεις το χόμπυ σου, να ακούς την μουσική σου δηλαδή, ενώ αν δει πως έχεις ένα καινούργιο αμάξι ας πούμε των 15, 20, 25 χιλιάδων για να πηγαίνεις από το σπίτι στην δουλειά, και αραιά και που καμία βόλτα, θεωρείται οκ και θα σου πει και μεγειά.
    Για τα φόρουμ που λες δεν θα ΄θελα να γίνω κακός, ούτε και με τους δικούς μας, εδώ στην Ελλάδα παλιότερα που γράφανε σε περιοδικά. Δεν νομίζω να διαβάζει κανένας ελληνικά περιοδικά για το αντικείμενο εκτός από τιποτε πιτσιρικάδες. Ξέρω και από πρώτο χέρι πως ας πούμε μπορεί να βάζανε κάποιο αστεράκι στα τεστ, αλλά εδώ δεν θα πω τίποτε άλλο. Ας τους πω όμως «νεκρόφιλους» γιατί δεν έχουν σημασία τα νούμερα (παραμορφώσεις, λόγος σήματος προς θόρυβο… κτλπ), μέχρι κάποιο βαθμό βέβαια, αλλά αυτό που ακούς.
    Τα 802 που γράφεις τα έχει φίλος και ακούει κλασική με αυτά, ένας άλλος φίλος έχει τα 802 Diamond. Ο πρώτος μάλιστα έχει για πηγή ένα πικάπ 30 ετών και η τιμή του ήταν όσο ένα μικρό αυτοκίνητο.
    Δεν έγραψα τυχαία κάποια επαγγέλματα από τους φίλους μου, ώστε να γίνει κατανοητό πως δεν είναι και δεν χρειάζονται πολλά λεφτά υπό μία έννοια. Όλοι τους ξεκίνησαν πολλά χρόνια πριν με κάποιο αρκετά καλό σύστημα, και με συνεχείς πωλήσεις των κομματιών και αγορές κατά τι καλύτερων μεταχειρισμένων, φτάνουν σε ένα επίπεδο. Κανείς τους δεν πήγε σε μαγαζί και είπε «γειά σας, έχω 25 χιλιάρικα, δώστε μου αυτά». Φαντάσου, φίλος έκρυψε σε σακούλα από το μανάβικο καλώδιο για να μην το δει η γυναίκα του.
    Οι αναβαθμίσεις που κάνει ένας χομπίστας πουλώντας και αγοράζοντας κάποιο καλύτερο είναι τα ίδια λεφτά που θα χαλάσει κάποιος κάνοντας ένα ταξίδι κάθε χρόνο.Το να πούμε σε κάποιον «που πας και δίνεις τα λεφτά σου κάθε χρόνο για κομμάτια» είναι σαν να λέμε στον άλλον «που πας κάθε χρόνο ταξίδι και πετάς 1000-1200 ευρώ. Δυστυχώς δεν έχει ξεπεραστεί ακόμα αυτό και ούτε πρόκειται, ειδικά τώρα με τα διάφορα σπότιφάι, γιού τουμπ κτλπ.

    Τέλος πάντων, βλέπω πως βγήκε σεντόνι και θα μπορούσα να μιλάω μέρες. Το αφήνω εδώ, έτσι για να υπάρχει. Να συμπληρώσω μόνο πως έκανα παρέα κάποιους μήνες με έναν (πλέον) φίλο και έπρεπε να πάω σπίτι του για να δω τελικά πως ήταν χαΐεντάς και να «γνωριστούμε» πλέον σε άλλη βάση.
    Αυτά και ελπίζω να μην κούρασα.

  149. odinmac said

    *Ξέρω και από πρώτο χέρι, πώς ας πούμε, πως βάζανε κάποιο αστεράκι παραπάνω στα τεστ για κάποιες εταιρίες

  150. odinmac said

    * Τα 801 που λες …συγνώμη. (δεν διορθώνω άλλο).

  151. sarant said

    148 Χαϊεντάδες, καλό.

  152. 147 Λάμπρε, 271 τα βλέπω τώρα
    https://www.marketree.gr/sony-wh-1000xm4-headset-head-band-3-5-mm-connector-usb-type-c-bluetooth-black-wh1000xm4b-ce7–1

  153. aerosol said

    #145
    Εύλογη ερώτηση… Δεν έχω ιδέα για Κίνα. Πάντως η Ιαπωνία είναι από πολλές πλευρές μια υπερσυντηρητική κοινωνία. Δεν νομίζω πως σνομπάρουν τα πληκτρολόγια, μάλλον δεν αλλάζουν εύκολα τις παλιές συνήθειες.

  154. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    153# Όντως είναι. Τόσοι αιώνες φανατικής απομόνωσης και προσκόλλησης στην παράδοση, το πνεύμα των προγόνων κλπ δεν σβήνονται από μερικές δεκαετίες εκδυτικισμού. Συνοπτικά, γενικώς λίγες και ζορισμένες σχέσεις με Πορτογάλους κλπ από το χιλιαπεντακοσατόσο και με το ζόρι εμπορικό άνοιγμα στους Αμερικάνους μόλις το 1854. Ή ανοίγετε τα λιμάνια σας στα καράβια μας ή σας πλακώνουμε στο κανονίδι.
    https://en.wikipedia.org/wiki/Convention_of_Kanagawa

  155. Alexis said

    Μόλις ολοκλήρωσα μία δουλειά που είχα αρχίσει πριν από κάποιες εβδομάδες και που συνεχιζόταν κατά διαστήματα μετ’ εμποδίων: την αποθήκευση όλης της (μικρής) συλλογής μου από CD στον σκληρό δίσκο του υπολογιστή.

    Ξεκίνησα να αγοράζω CD αρχές των ’90ς, όταν πλέον είχαν αρχίσει να επικρατούν στην αγορά και να αντικαθιστούν το βινύλιο. Μέχρι τότε είχα καμιά 300αριά δίσκους βινυλίου, συγκεντρωμένους, χοντρικά, μέσα σε μια δεκαετία, από το 1981 που αγόρασα το πρώτο μου πικάπ.
    Η… παραγωγικότητά μου όμως σε αγορά CD αποδείχτηκε πολύ χαμηλότερη σε σχέση με το βινύλιο, για πολλούς λόγους. Άλλες είναι οι προτεραιότητες και ο ενθουσιασμός ενός έφηβου και άλλες ενός 30+ με οικογενειακές και άλλες υποχρεώσεις.
    Επιπλέον σημαντικό ρόλο ίσως να έπαιξε το γεγονός ότι το CD σαν ιδέα άρχισε να ξεφτίζει πολύ γρήγορα, εκεί κάπου στις αρχές της χιλιετίας, με την έλευση του διαδικτύου, των mp3 και των άλλων μορφών συμπιεσμένου ψηφιακού ήχου.
    Την τελευταία 15ετία ουσιαστικά είχα εγκαταλείψει το σπορ και άκουγα μουσική κυρίως από το διαδίκτυο, το ραδιόφωνο και από mp3 που κατέβαζα από διάφορες πηγές. Τα CD σκονίζονταν στα ράφια της βιβλιοθήκης, σπανίως τα άνοιγα για να τ’ ακούσω και ήταν πλέον ορατός ο κίνδυνος η φθορά του χρόνου να τα αχρηστέψει οριστικά. Η «χαριστική βολή» 🙂 ήρθε πριν από λίγο καιρό όταν το CD player του σπιτιού τα ‘παιξε οριστικά.
    Τότε αποφάσισα να τα «διασώσω» στον υπολογιστή μου για να υπάρχουν και για να μπορώ ενδεχομένως να τα ακούω με άλλον τρόπο.
    Η διαδικασία δεν ήταν χωρίς προβλήματα. Τα CD drive των υπολογιστών κοντεύουν να γίνουν κι αυτά μουσειακό είδος. Στον υπολογιστή του σπιτιού δεν λειτουργούσε το drive κι έτσι επιστρατεύτηκε ο υπολογιστής του γραφείου, που είναι πολύ νεότερος και το CD drive του κράταγε ακόμα.
    Χρησιμοποίησα βέβαια την καλύτερη δυνατή «ποιότητα» που μου επέτρεπε το πρόγραμμα αντιγραφής, δηλαδή αρχεία ήχου με μορφή .flac (μη απωλεστικό) ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό.
    Η διαδικασία ολοκληρώθηκε ομαλά με κάποια πολύ μικρά παρατράγουδα. Σε 2-3 κομμάτια το πρόγραμμα «κόλλησε» κατά την αντιγραφή και η αντιγραφή δεν προχωρούσε με τίποτα. Για να μην υπάρχουν ελλείψεις και κενά αναγκάστηκα να αντικαταστήσω αυτά τα κομμάτια με αρχεία mp3 που κατέβασα από το διαδίκτυο, στη μέγιστη διαθέσιμη «ποιότητα». Μικρό όμως το κακό όμως: 2-3 κομμάτια σε σύνολο 2000 περίπου.

    Και λίγα νούμερα για τους λάτρεις των αριθμών.
    Αντιγράφηκαν συνολικά 90 τίτλοι CD (λέω «τίτλοι» γιατί κάποια από αυτά είναι κασετίνες με περισσότερα CD) που περιλαμβάνουν 122 φυσικά δισκάκια.
    Σύνολο κομματιών (ή ακριβέστερα «αρχείων ήχου») : 1888
    Συνολικός χώρος στο δίσκο: 39.0 GB

    Συγγνώμη αν σας κούρασα με πράγματα που λίγους ίσως ενδιαφέρουν. Πιθανόν να έγραψα το μεγαλύτερο σεντόνι μου εδώ ever 😆 , αλλά ήθελα να τα γράψω κάπου απλά για να υπάρχουν.
    Θα ήθελα όμως να κλείσω με δύο διαπιστώσεις-ερωτήσεις:
    1) Περνώντας ένα-ένα τα CD της συλλογής μου, σε κάποια από αυτά σκάλωσα και έκανα τη σκέψη «μα τι άκουγα τέλος πάντων κάποτε;» 🙂
    2) Και τώρα που τα αντέγραψα και υπάρχουν κάπου αποθηκευμένα το επόμενο ερώτημα είναι «τι θα τα κάνω;»
    Θέλω να πω, υπάρχει τρόπος (και ποιος είναι αυτός) να τα ακούω με ικανοποιητική ποιότητα ήχου από τον ενισχυτή και τα ηχεία του σπιτιού μου;

  156. konos said

    Συγχαρητήρια για την προσπάθεια και την αποθήκευση. Να προτείνω αρχικά το πρόγραμμα Helium Music Manager για τη διαχείριση των μουσικών αρχείων (αναζητά εξώφυλλα διαδικτυακά, αποθηκεύει ένα σωρό πληροφορίες, οργανώνεις playlist και άλλα καλούδια). Για τη διασύνδεση με τον ενισχυτή (υποθέτω ότι υπάρχει διαθέσιμη line-in) η πιο απλή λύση είναι η μετάδοση μέσω bluetooth. Χρειάζεται πομποδέκτης bluetooth στον υπολογιστή (αν δεν έχει ήδη αγορά usb dongle) και δέκτης bluetooth με 3.5 mm jack, ή RCA στον ενισχυτή. Λογικές τιμές κτήσης και, εφόσον μιλάμε για απόσταση μέχρι 10 μέτρα, κανένα πρόβλημα συνδεσιμότητας. Επιπλέον, με εγκατάσταση ενός προγράμματος DFX στον υπολογιστή υπάρχει η δυνατότητα διαμόρφωσης της ποιότητας του παραγόμενου ήχου. Η επόμενη λύση είναι η σύνδεση με καλώδιο από την έξοδο της κάρτας ήχου του υπολογιστή μέχρι την είσοδο του ενισχυτή. Η ενσωματωμένη κάρτα ήχου των περισσότερων υπολογιστών δεν είναι ότι καλύτερο, οπότε μάλλον θα χρειαστεί ξεχωριστή κάρτα ήχου (σε μορφή usb stick, ή εσωτερικής κάρτας ήχου αν πρόκειται για desktop), ενώ και τα απαιτούμενα μέτρα σε καλώδιο μπορεί να σημαίνουν υψηλό κόστος, απώλεια σε ποιότητα, και πρακτικές δυσκολίες (από πού θα περάσει το ρημάδι;). Αυτά και καλές ακροάσεις!

  157. 155: Πόσες φορές τόχω ξεκινήσει και το άφησα στη μέση…

    > Και λίγα νούμερα για τους λάτρεις των αριθμών.
    Δεν μας είπες τη συνολική διάρκεια όλων των τρακ. Το flac κάνει συμπίεση περίπου 2:1, άρα τα 122 δισκάκια θα ήταν 78 GB, βγαίνουν κάτι λιγότερο από 132 ώρες ακρόασης.

    Εγώ στο στερεοφωνικό ακούω από τον υπολογιστή με ασύρματη σύνδεση. Πομπός στην έξοδο της κάρτας ήχου, των ακουστικών, δέκτης σε μια από τις εισόδους του ενισχυτή. Να βολεύει και το σπίτι βέβαια.

    Το πρότζεκτ που ονειρεύομαι να μην παρατήσω κάποια Χριστούγεννα, είναι η μεταφορά ταινιών από DVD, από αγορασμένα κι από περιοδικά κι εφημερίδες ως κατεβασμένες ταινίες (α, ρε avax…), γραμμένες μετά σε DVD, σε κάποιον SSD 8TB, ας πούμε. Θάναι κάπου 3.000 τώρα.

  158. sarant said

    155 Ωραίο και χρήσιμο σχόλιο!

    157 Τα ντιβιντάκια, άλλος καημός…

  159. 155 – 157 – 158 Δηλαδή εγώ που ολοκλήρωσα και τις δυο μεταφορές (συν τις φωτογραφίες) μπορώ να είμαι χαρούμενος! (Με απωλεστική συμπίεση).
    Θέλω να φτιάξω και τις κασέτες, αλλά το σκέφτομαι αν αξίζει (αν και κάποιες, σίγουρα).

  160. Alexis said

    #156, 157: Ευχαριστώ για τις απαντήσεις και τις σχετικές υποδείξεις. Αγνοούσα τη δυνατότητα ασύρματης σύνδεσης, είχα μείνει στα καλώδια! 🙂
    Μπορεί να το δοκιμάσω…

    #157: Αν κατάλαβα καλά εννοείς πως έχεις 3000 DVD;;;
    Ε, αυτό δεν είναι πρότζεκτ, είναι άθλος του Ηρακλή! 😆
    Και είσαι σίγουρος ότι χωράνε σε σκληρό 8 TB;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: