Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Κηδείες…

Posted by sarant στο 19 Σεπτεμβρίου, 2022


Σήμερα γίνεται η κηδεία της βασίλισσας Ελισάβετ Β’ της Μεγάλης Βρετανίας, 11 μέρες μετά τον θάνατό της. Προηγουμένως, η σορός της είχε εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα πρώτα στο Εδιμβούργο και μετά στο Λονδίνο, στο Γουεστμίνστερ, ενώ σήμερα θα ταφεί στο παλάτι Ουίνδσορ.

Κατά σύμπτωση, τον θάνατο της Ελισάβετ ακολούθησαν αλυσιδωτά τρεις ακόμα απώλειες εγχώριων προσωπικοτήτων, γνωστών ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών, του Δημήτρη Παντερμαλή, του Κώστα Καζάκου και της Ειρήνης Παπά -συνομήλικης της εστεμμένης.

Είχαμε λοιπόν πολλές κηδείες αυτές τις μέρες. Το θέμα δεν είναι ευχάριστο, κι έτσι ίσως εξηγείται ότι ενώ επί δεκατρία χρόνια έχουμε γράψει αποχαιρετιστήρια άρθρα για όχι λίγες προσωπικότητες που έφυγαν από τον μάταιο τούτο κόσμο, για τη λέξη «κηδεία» δεν έχουμε δημοσιεύσει άρθρο.

Να διορθώσουμε λοιπόν αυτή την παράλειψη με το σημερινό άρθρο.

Η κηδεία είναι λέξη αρχαία, αλλά η σημασία της έχει αλλάξει πολύ μέσα στους αιώνες. Προέρχεται από το ρήμα κηδεύω, το οποίο, με τη σειρά του, ανάγεται στο κήδω-κήδομαι.

Το ενεργητικο ρήμα κήδω σήμαινε «χτυπάω, βλάπτω». Ας πούμε στο Ε της Ιλιάδας (στ. 404) λένε για τον Διομήδη ότι «τόξοισιν έκηδε θεούς», δηλ. τραυμάτιζε με τα βέλη του τους θεούς. Αλλά το μέσο κήδομαι, απεναντίας, σήμαινε «φροντίζω κάποιον, νοιάζομαι για κάποιον». Από εκεί άλλωστε είναι και ο κηδεμών, κηδεμόνας σήμερα, που ανάμεσα στις σημασίες του είχε και τη σημερινή.

Το ρήμα «κηδεύω», από το «κήδω» με παραγωγικό τέρμα «-εύω» είχε επίσης αρχική σημασία «φροντίζω, μεριμνώ», αλλά στη συνέχεια πήρε τη σημασια «νυμφεύομαι» (παντρεύομαι, αλλά για άντρα), συμπεθεριάζω. Στον Προμηθέα Δεσμώτη, υπάρχει ο γνωμικός στίχος (890): ὡς τὸ κηδεῦσαι καθ᾽ ἑαυτὸν ἀριστεύει μακρῷ, που ο Γρυπάρης τον μεταφράζει «πολύ πιο κάλλιο είναι κανείς μ’ όμοιους του να συμπεθεριάζει».

Παρομοίως, η αρχική σημασία της λέξης «κηδεία» είναι η συγγένεια από γάμο, η συγγένεια εξ αγχιστείας που λέμε σήμερα. Ο Αριστοτέλης, ας πούμε, λέει στα Πολιτικά για συγγενείς «ή προς αίματος ή κατά … κηδείαν», ενώ πιο κάτω, όταν γράφει » κηδεῖαί τ’ ἐγένοντο κατὰ τὰς πόλεις» εννοεί συμπεθεριά, παντρειές -όχι βεβαια κηδείες με τη σημερινή σημασία!

Ωστόσο, ήδη από τα ελληνιστικά χρόνια εμφανίζεται η σημερινή σημασία, «τελετή της ταφής» για την κηδεία ενώ το ρήμα «κηδεύω» είχε πάρει (και) τη σημασία «τελώ την ταφή» ήδη από την κλασική εποχή. Ας πούμε, στην Ηλέκτρα του Σοφοκλή εμφανίζεται η Ηλέκτρα να θρηνεί τον Ορέστη (που υποτίθεται ότι είχε σκοτωθεί στα ξένα και μόνο τις στάχτες του έφεραν στην πατρίδα) και να του λέει «εν ξένησι χερσί κηδευθείς τάλας» (στ. 1141), από ξενα χέρια κηδεύτηκες κακόμοιρε.

Φαίνεται παράξενο, που συνυπήρχαν για ένα διάστημα στην ίδια λέξη δυο σημασίες που φαίνονται διαμετρικά αντίθετες, ο γάμος και η κηδεία, αλλά το κοινό στοιχείο είναι η φροντίδα που χρειάζεται για την τελετή. Αν είχε δηλαδή διατηρηθεί αυτή η συνύπαρξη των σημασιών, η γνωστή αγγλική κωμωδία θα μπορούσε να αποδοθεί «Τέσσερις κηδείες και μια κηδεία», αλλά βέβαια υπερβάλλω διότι η αρχαία κηδεία δεν ήταν η γαμήλια τελετή αλλά το συμπεθεριό.

Πάντως, στους επόμενους αιώνες επικρατεί ολοκληρωτικά η σημερινή σημασία της λέξης «κηδεία», δηλαδή νεκρώσιμη τελετή, αν και η παλιά σημασία της φροντίδας, που εξακολούθησε να έχει το ρήμα «κήδομαι», εμφανίζεται στη λέξη «ακηδία» που επιβιώνει ίσαμε σήμερα, δηλαδή την κατακριτέα έλλειψη ενδιαφέροντος, την απροθυμία, την τεμπελιά -κάποιοι θεολόγοι τη θεωρούν βαρύ αμάρτημα.

Στην εποχή μας έχουμε κηδείες δημοσία δαπάνη (αυτά είναι δοτικές και κανονικά θέλουν υπογεγραμμένες), τώρα τελευταία γίνονται και πολιτικές κηδείες, τις κηδείες τις αναλαμβάνει ένα γραφείο κηδειών (ή γραφείο τελετών) ενώ τα αγγελτήρια θανάτου (ή αγγελτηρια κηδείας) λέγονται κοινώς κηδειόχαρτα και επισημότερα «κηδειόσημα». Καθώς το κηδειόχαρτο συνήθως κολλιέται στους στύλους της ΔΕΗ, μια παροιμιακή έκφραση για να πούμε ότι κάποιος πέθανε είναι «τον έγραψε η κολόνα».

Μια μορφή ακραίας φάρσας, που έχουν κάνει κατά καιρούς μαθητές, είναι να κυκλοφορούν το κηδειόχαρτο του καθηγητή που θέλουν να πειράξουν. Ο πατέρας μου έλεγε (πρέπει να το έχουμε γράψει και στο ιστολόγιο) ότι είχαν τυπώσει, στον καιρό του, τέτοια κηδειόχαρτα για έναν καθηγητή τους, κι είχαν κολλήσει ένα στο γυμνάσιο κι ένα έξω απ’ το σπίτι του -ο δυστυχής, κόντεψε να πεθάνει στ’ αλήθεια όταν το είδε.

Μια μορφή καζούρας, πιο ανώδυνη σίγουρα, που την κάνουν οπαδοί κομμάτων ή αθλητικών συλλόγων, είναι να κάνουν την κηδεία ή πιο σωστά να ζωγραφίζουν το κηδειόχαρτο του αντίπαλου κόμματος ή της αντίπαλης ομάδας. Οι μεγαλύτεροι θα θυμούνται το Ποντίκι στο φύλλο πριν από τις εκλογές του Οκτωβρίου 1981, που είχε κηδειόχαρτο στην τελευταία σελίδα «την πολύκλαυστη ημών Δεξιάν» ή κάτι τέτοιο.

Η παροιμία λέει «ούτε γάμος δίχως κλάμα ούτε κηδεία δίχως γέλιο» και βέβαια όταν εκφώνησε τον Επικήδειο ο ήρωας του Κονδυλάκη δεν μπόρεσε τελικά να συγκρατήσει τα γέλια του, αλλά γενικά οι κηδείες είναι θλιβερές τελετές, κι έτσι μεταφορικά η λέξη χρησιμοποιείται όταν κάπου επικρατεί μεγάλη στεναχώρια ή όταν σε μια κοινωνική εκδήλωση επικρατεί βαρυθυμία αντί για το αναμενόμενο κέφι. Στην αργκό του στρατού, οι αξιωματικοί αποκαλούν «κηδείες» τους φαντάρους που εκτελούν απρόθυμα τις διαταγές, χωρίς την επιβεβλημένη (και καλά) ζωντάνια. «Κουνηθείτε μωρέ κηδείες!»

Κάποιοι αποφεύγουν να πηγαίνουν σε κηδείες συγγενών -«ας μην έρθει κι αυτός στη δική μου κηδεία», έλεγε ένας θείος μου, όταν τον επέπλητταν που δεν θα πήγαινε σε κάποια κηδεία. Είναι και χαριτολόγημα, αν δεν πηγαίνεις στις κηδείες των άλλων, πώς περιμένεις να έρθουν στη δική σου;

Ο Καρυωτάκης έχει περιγράψει την κηδεία του στο σονέτο Δικαίωσις:

Τότε λοιπόν αδέσποτο θ’ αφήσω
να βουίζει το Τραγούδι απάνωθέ μου
Τα χάχανα του κόσμου, και του ανέμου
το σφύριγμα, θα του κρατούν τον ίσο.

Θα ξαπλωθώ, τα μάτια μου θα κλείσω,
και ο ίδιος θα γελώ καθώς ποτέ μου
«Καληνύχτα, το φως χαιρέτισέ μου»
θα πω στον τελευταίο που θ’ αντικρύσω.

Όταν αργά θα παίρνουμε το δρόμο,
η παρουσία μου κάπως θα βαραίνει
— πρώτη φορά — σε τέσσερων τον ώμο.

Ύστερα, και του βίου μου την προσπάθεια
αμείβοντας, το φτυάρι θα με ραίνει
ωραία ωραία με χώμα και με αγκάθια.

Αλλά και ο Ναπολέων Λαπαθιώτης, σε σατιρικό ύφος φαντάστηκε (κλαίγοντας όμως) την κηδεία του λεπτομερώς (έχουμε φυσικά αφιερώσει άρθρο):

Το φέρετρό μου σανιδένιο
δε θα ’χει καμιάν ομορφιά·
θα το καρφώσουν μάνι-μάνι,
με τα κοινότερα καρφιά,

κι ύστερα βίρα και στον ώμο
(λίγο μακρύ, λίγο φαρδύ)
κι αυθημερόν θα πάρει δρόμο
για το στερνό μου το τσαρδί…

(ακολουθούν πολλές στροφές σε διάφορες παραλλαγές)

Ο Ζορζ Μπρασένς έγραψε τραγούδι στο οποίο παρακαλεί να τον θάψουν στην πλαζ της γενέτειράς του, της Σέτης, κι έχει επίσης γράψει ένα κεφάτο τραγούδι για τις Κηδείες του παλιού καιρού, Les funerailles d’antan, με το οποίο και θα κλείσουμε:

 

Advertisement

140 Σχόλια προς “Κηδείες…”

  1. «Και μια κηδεία, σαν όλων των ανθρώπων τις κηδείες» (Mal du départ, του Καββαδία).

    Αυτή η φράση που προλαβαίνει να πει ο πρωταγωνιστής στον Επικήδειο του Κονδυλάκη μου έχει μείνει και τη λέω σε κάθε ευκαιρία: «Και τι να είπω για τον Γιακουμήν…»

  2. Λεύκιππος said

    Όλα υπερβολικά πχιά. Καλημέρα.

  3. Κουνελόγατος said

    Και η Μάρθα Καραγιάννη.
    Άσχετο. Να δείτε το βίντεο με τους οπαδούς της Σέλτικ. Μεγάλη στενοχώρια για την Ελισάβετ.

  4. Psi said

    Καλημερα και συγνωμη για το ασχετο: Αναζητω αρχαιοπρεπη/ελληνοπρεπη (ή και οχι) λεξη με την εννοια «τωρα, παρον…» για μεταφραση του ορου nowcasting. Εμενα μου αρεσει το «τώρβλεψη», αλλα εχει το κακο συμπλεγμα -ρβλ- (με «τωράβλεψη» ανεβαινουν οι συλλαβες…). Ευχαριστω! 🙂

  5. LandS said

    Δεν θα είμαι εκεί να φάω από τη ψαρόσουπα και στεναχωριέμαι.

  6. Να σας βάλω κάτι να γελάσετε προτού μελαγχολήσουμε:

  7. 6 Δηλ. για να γελάσετε, πρέπει να κάνετε κλικ στην εικόνα απ’ ό,τι βλέπω.

  8. Στην Πρέβεζα ανοίξαμε και σχετική σελίδα facebook (https://www.facebook.com/groups/kekoimhmenoi).

  9. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Ανακεφαλαίωση:
    Ο γάμος για τον άνδρα λεγόταν κηδεία,
    Κηδεία και το συμπεθεριό
    Το οποίο συμπεθεριό περιλαμβάνει το πένθος, ετυμολογικά, μέσα του

    …κι ο κόσμος εξακολουθεί να παντρεύεται.

    Τα είπαν όλα οι ΑΗΠ, αλλά δεν ακούμε, δεν ακούμε…

  10. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Μαρμάγκω, και δεν καταλαβαίνω γιατί. Ένα άσμα έβαλα και κακές λέξεις δεν είπα.

  11. Χαρούλα said

    Χάσαμε και (χωρίς τατατατζούμ) τον Μάριο Ποντίκα
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%AC%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%A0%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BA%CE%B1%CF%8

    Γενέθλια 86
    Κώστας Τριπολίτης
    Θάνος Μικρούτσικος
    Βασίλης Παπακωνσταντίνου
    Γενέθλια κι αγόρασα σκοινί,
    …………………
    Πίσω μου τίποτα, τίποτα στο μέλλον
    μονάχα η κηδεία των ψηλών καπέλων.

  12. Νέο Kid said

    3. Ωραίοι οι Κέλτες! (αλλά τους πρόλαβαν οι Φυγάδες (οι οπαδοί του Απόλλωνα Λεμεσού)…

  13. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    >> Το ενεργητικο ρήμα κήδω σήμαινε «χτυπάω, βλάπτω» […] Το ρήμα «κηδεύω», από το «κήδω» με παραγωγικό τέρμα «-εύω» είχε επίσης αρχική σημασία «φροντίζω, μεριμνώ», αλλά στη συνέχεια πήρε τη σημασια «νυμφεύομαι»

    Και ενδοοικογενειακή βία έχουμε, και γάμο-κηδεία έχουμε άμα λάχει ναούμ.

    Ο γάμος έμοιαζε κηδεία
    όταν σταθήκαν στη σειρά
    κουμπάρος, σόι και λοιπά
    στη σκάλα για να βγουν φωτογραφία

  14. LandS said

    Δεύτερη προσπάθεια
    Η καλύτερη κηδεία που έχω παρακολουθήσει:

  15. konstantinos said

    https://www.tokoulouri.com/international/the_queen_is_still_dead/

  16. LandS said

    12
    Το ίδιο και εγώ. Προσπάθησα και δεύτερη φορά να βάλω μια σεκάνς από μια δημοφιλή ταινία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, μπα!

  17. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    4 Με δυο λέξεις δεν κάνει; Και το «βλέψη» δεν μου αρέσει. Νυνεκπομπή;

    10 –> 13 Ούτε εγώ καταλαβαίνω. Έπιασε και τον LandS (14)

  18. ΓΤ said

    @10 ΔΧ

    Στα οποία κηδειόσημα βλέπουμε τους ταφάδες να σπεύδουν να υιοθετήσουν τάιμτεϊμπλ αεροδρομίου, τρομάρα τους, 16:00 όπως είδα, το οποίο ασφαλώς το συνοδεύουν με το «μ.μ.», με την κηδεία να έχει κανονιστεί για τις 16:00 μ.μ., 16 ώρες μετά τη μεσημβρία δηλαδή, στις 4 αχάραγα σαν να μας λένε…
    Τσαρούχι με… Audemars Piguet

  19. Κιγκέρι said

    5: Στη Λάρισα λοιπόν, μετά τις κηδείες δεν τρώνε ψαρόσουπα, αλλά φασόλια γίγαντες πλακί και ρύζι πιλάφι.

  20. Γιάννης Μάττος, Μεταφραστής, Στοκχόλμη said

    Και το ποίημα του Καρυωτάκη μελοποιημένο στην Κέρκυρα το 1981

  21. Reblogged στις anastasiakalantzi59.

  22. Νέο Kid said


    If you hate the royal family clap your hands! 😆

  23. «…κάποιοι θεολόγοι τη θεωρούν βαρύ αμάρτημα».
    Για την ακρίβεια, ένα από τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα.

  24. konstantinos said

    και ο ορθοπ*δικός κηδεμόνας

  25. ΣΠ said

    Καλημέρα.

    Το είχαν βγάλει οι οπαδοί του Ηρακλή μετά τον τελικό κυπέλλου του 1976.

  26. sarant said

    23 Σωστά

    Θα λείψω, έχω ταξίδι, τα λέμε το βράδυ

  27. Χαρούλα said

    #19 Κιγκερι, και σε μας ως παράδοση, μετά τρώγανε στο σπίτι με απλά λαδερά(γίγαντες,γεμιστά κλπ), και κρασί ή ούζο. Απλά, λιτά. Αυτά ειχαν αναλάβει και μαγειρέψει κάποιοι φίλοι+συγγενείς στο σπίτι τους. Αυτοί και αναλάμβαναν και στρώσιμο, πλύσιμο κλπ.
    Αλλά από την δεκαετία του 80 δεν το θυμάμαι πιά. Εστιατόριο με ψαρόσουπα και λαδερά. Πλήρες γεύμα.

  28. Νέο Kid said

    25. .. όπου ο Χατζηπαναγής τούς είχε κάνει γιο-γιό … 🙂

  29. Spiridione said

    3
    https://mobile.twitter.com/constads/status/1570372007874920448

  30. Spiridione said

  31. Georgios Bartzoudis said

    «Η κηδεία είναι λέξη αρχαία, αλλά η σημασία της έχει αλλάξει πολύ μέσα στους αιώνες. Προέρχεται από το ρήμα κηδεύω, το οποίο, με τη σειρά του, ανάγεται στο κήδω-κήδομαι….».

    # Σίγουρα είναι αρχαία λέξη, αφού παρέμεινε και στη Μακεδονική Γλώσσα, όχι μόνο ως ουσιαστικό (κηδεία) αλλά και ως ρήμα, στην Ενεργητική (κηδεύω) αλλά και στη Μέση ή Παθητική Φωνή (κηδεύομαι): Ο παπα-Μάλαμας Φραντζανάς (περίπου 1860-1920), περνώντας δίπλα από έναν σόμπορο γυναικών, στον οποίο πρωτοστατούσε μια σεβάσμια κυρία (αφέντω), τις επετίμησε ως εξής:
    – «Ισείς οι γ(υ)ναίκις, δεν φυλάγιστι, αφέντου μ’, δεν κηδεύιστι αφέντου μ’. Μι συγχουρείτι αφέντου μ’, απού κάτ’ παίρν’τι αέρα»! [ταύτα διότι, τω καιρώ εκείνω, τα φουστάνια των γυναικών σκέπαζαν βεβαίως τις φτέρνες, πλην όμως εξακολουθούσαν να είναι ανοιχτά από κάτω και όχι κλειστά, όπως ήταν τα ανδρικά πουτούρια ή μπινιβρέκια].

  32. Καλημέρα σας!
    Πολύ ενδιαφέρον και το σημερινό.
    Θυμάμαι το κηδειόχαρτο του ποντικιού (που κάπου το έχω αλλά πού;) και ψάχνοντας βρίσκω το πρωτοσέλιδο αυτής της εφημερίδας (το κάλπη-κο ποντίκι είναι ο μικρός της τίτλος)
    https://www.topontiki.gr/2019/03/09/saranta-chronia-to-pontiki-ke-liga-ine-photos/

  33. freierdenker said

    Η Ελισάβετ έζησε 96 χρόνια. Πριν από αυτήν, οι μακροβιότεροι μονάρχες ήταν η Βικτόρια και ο Γεώργιος Γ’ που έζησαν 81 χρόνια, ενώ όλοι οι άλλοι ήταν πολύ κάτω από τον σημερινό μέσο όρο. Ίσως και τώρα με την Ελισάβετ να βλέπουμε πράγματα που θα ισχύουν στο μέλλον για τον μέσο άνθρωπο.

    Ποιος ξέρει, τον 22ο αιώνα ίσως ο μέσος άνθρωπος να δουλεύει 70 χρόνια, και να πεθαίνει στα 96 του πριν προλάβει να βγει στην σύνταξη. Και μπορεί και να μην είναι κακό αυτό, αν δηλαδή η μέση, τυπική θέση εργασίας εξελιχθεί σε βαθμό που να επιτρέπει κάτι τέτοιο.

  34. @ 18 ΓΤ

    …όπου τους ξεφεύγει και κανένα «τον προσφιλή Σπυρίδων»…

  35. atheofobos said

    Μεταφέρω από το
    ΤΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΜΑΣ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2017/09/blog-post_21.html
    το σπαρταριστό κείμενο του Γιάννη Σκαρίμπα:
    Σαν θάρθει η ώρα να -ανεπιστρεπτί- επιστρέψω στην Μάνα Γή, δυό πράγματα θα είναι της ταπεινότητας μου η κορυφαία ταπείνωση: που από την μια μεριά θε να με βάλουνε μ΄εκείνο το «συγχώρεσον τον ανάξιον δούλον σου»- εμ δούλος εμ και ανάξιος! κι΄ απ΄την άλλη οι στην κοινωνία του κατεστημένου τα πρώτα φέροντες, έχουνε να κάνουνε καραγκιοζομπερτελίκια αυτοί!
    Κι εγώ τι να σου κάνω, πεθαμένος άνθρωπος;

  36. Η πιο ωραία κηδεία που έχω δει στο σινεμά.

  37. ΓΤ said

    @31

    Αυτά έχουν ειπωθεί στις 10:53 της 24ης Ιαν 2018. Λεπτομέρεια: η αφέντω είχε βήξει…

  38. ΓΤ said

    @34 ΔΧ

    Μα δεν τους ξεφεύγει. Τι περίμενες; Να γνωρίζουν τα γράμματα του Καρυωτάκη; 😛

  39. Και η Music for the Funeral of Queen Mary.

  40. Ανάμνηση από το «Κουρδιστό πορτοκάλι» βέβαια…

  41. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα (μπρρρ….).
    https://m.facebook.com/photo.php?fbid=2306738999346850&id=100000323184610&set=p.2306738999346850&eav=AfY3NejbLBDlHbjGO9EFWSy_MYAfaNiPLfSv0Fvq35ByejQNk9X-KuoZ-p6BIo4ehM0&paipv=0&source=47&__tn__=R

  42. Πάνος με πεζά said

    Μια λεζάντα στις βιτρίνες των γραφείων τελετών τα τελευταία χρόνια, είναι το «ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΗΔΕΙΕΣ», μαζί βεβαίως και με το «ΑΠΟΤΕΦΡΩΣΕΙΣ».

  43. ΣΠ said

  44. Πάνος με πεζά said

    Aυριο ο Γιάννης Μαρκόπουλος γιορτάζει τα 60 χρόνια του στη μουσική στο Ηρώδειο, και τούτω δω είναι ένα χαρακτηριστικό τραγούδι «κηδείας», σε στίχους Κώστα Βίρβου από το «Θεσσαλικό Κύκλο». «…και όταν γινόταν η κηδεία, τρέξαν οι γυναίκες κουστωδία…»

  45. ΣΠ said

    Κηδειόχαρτα για τον Πρύτανη του ΑΠΘ

  46. ΣΠ said

  47. Avonidas said

    Καλημέρα.

    Δεν είδα να αναφέρθηκε η παροιμιώδης ατάκα από το «Δώρο του Καίσαρα» :
    Γυρίζω από την άδειά μου
    και πετυχαίνω μια κηδεία,
    ω, τι καλά να ήτανε
    του εκατόνταρχού μου, μα το Δία! 🙂

  48. Με τον τίτλο «Αναχωρήσεις» έγινε γνωστή στην Ελλάδα και στο εξωτερικό («Departures») η ταινία «Okuribito» που αποτέλεσε μια μεγάλη εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία του ιαπωνικού κινηματογράφου πριν λίγα χρόνια (2008). Συντελεστές της πολυβραβευμένης ταινίας είναι οι Yōjirō Takita (σκηνοθέτης) και οι ηθοποιοί Masahiro Motoki (κεντρικός χαρακτήρας Daigo Kobayashi), Ryōko Hirosue (η σύζυγος) και Tsutomu Yamazaki (ο επιχειρηματίας).
    Ο ιαπωνικός τίτλος Okuribito (おくりびと) σημαίνει περίπου «εξαποστέλλων» και η αναφορά γίνεται στο επάγγελμα του «καλλωπιστή» που αναλαμβάνει τελετουργικά την περιποίησή των νεκρών πριν από την κηδεία, δηλαδή πριν από την έξοδο από την οικία τους προς το αποτεφρωτήριο. (Η ταινία δεν έδειξε καθόλου ταφή παρά μόνο αποτέφρωση νεκρών.)

    Όπως φαίνεται από την ταινία, δεν πρόκειται για τον εργολάβο κηδειών ή υπάλληλο του γραφείου τελετών, αλλά για ενδιάμεσο επαγγελματία που εκτελεί τα καθήκοντά του ενώπιον των τεθλιμμένων οικείων και προέρχεται από άλλη επιχείρηση.
    Η ταινία βασίζεται στο γνωστό αυτoβιογραφικό μυθιστόρημα του Shinmon Aoki που κυκλοφόρησε μεταφρασμένο στα αγγλικά με τον τίτλο Coffinman: The Journal of a Buddhist Mortician. (Φερετρωτής. Το ημερολόγιο ενός βουδιστή εργολάβου κηδειών).
    Στην πρώτη περιποίηση νεκρού, ο κεντρικός χαρακτήρας Ντάιγκο αντιλήφθηκε πως το καλυμμένο σώμα της πανέμορφης νεκρής κοπέλας, που περιποιούνταν αυτός τελετουργικά και που θρηνούσαν οι δικοί της, ήταν ανδρικό σώμα. Το προκείμενο εκείνο νεκρό τέκνο της οικογένειας αυτής είχε κάνει δική του επιλογή έμφυλης συμπεριφοράς και εμφάνισης. Πώς θα κηδευόταν; Ως αγόρι ή ως κορίτσι; Τέτοιες εκπλήξεις περιμένουν και άλλες τον δόκιμο πεθαμενατζή… Ίσως τελευταία είναι και η «συνάντησή» του με το νεκρό πατέρα του που ήταν χαμένος από την οικογένεια στην οποία είχε μεγαλώσει ο ήρωάς μας. Μια συνάντηση με τόσο μεγάλη ιδιαιτερότητα. Νεκρού πατέρα και γιου καλλωπιστή της σορού του… (Από δική μου παρουσίαση)

  49. ΓΤ said

    @48 ΔΧ

    «Ο Αλέξης κάνει τους νεκρούς όμορφους»
    https://www.lifo.gr/now/greece/o-alexis-kanei-toys-nekroys-omorfoys

  50. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    «Κήδεψέ το να το ΄χεις» όταν μου έλεγε πχ η γιαγιά μου, εννοούσε φύλαξε το καλά (Όχι θάψε το-κυριολεκτικά 🙂 ) . Οικεία και συχνή (στα παιδικάτα μου) έκφραση.

    >>το κηδειόχαρτο συνήθως κολλιέται στους στύλους της ΔΕΗ
    Στην κολώνα της ΔΕΗ
    διάβασα στο φως της
    ότι όλα στη ζωή
    είναι ματαιότης

    και ότι πλούσιους
    και φτωχούς
    ένα πρωί
    του διαβάζουν
    στην κολώνα της ΔΕΗ
    Κώστας Βίρβος/Γρηγόρης Μπιθικώτσης

    48,49
    Στην δυνατή (αντιπολεμική)ταινία Επιστάτης Νεκρών, Βουλγαρία 2007/ Ιλιάν Σιμεόνοφ,
    που εκτυλίσσεται-πού αλλού- σ ένα νεκροταφείο, μαζί με τον 12χρονο «επιστάτη» ζει κι ένας μακιγιέρ των νεκρών, πρώην καλλιτέχνης, που ονειρεύεται να ζωγραφίσει ένα αριστούργημα.
    https://www.filmfestival.gr/el/section-tdf/movie/1003/

  51. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    47# Η πρώτη (και καλύτερη) απόδοση:

    Γυρνώντας από άδεια/συνάντησα κηδεία
    ήταν του εκατόνταρχου/θεοί, τι ευτυχία!

  52. leonicos said

    14

    Γαῖαν ἔχοις ἐλαφρἀν

    να θυμώμαστε και τι ευκτικές, όχι μόνο τις δοτικές

    Ο Θεός σώζοι την βασίλισσαν

  53. leonicos said

    31 Georgios Bartzoudis

    πολύ εντυπωσιακή η χρήση της λέξης κηδεύομαι με αυτή τη σημασία τόσο αργά, και μάλιστα από ιερέα.

    Καταπληκτικό

  54. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    33 – Αυτοί που δουλεύουν δεν είναι άνθρωποι, ο άνθρωπος είναι δημιουργικό όν.

  55. Alexis said

    #0: Μια μορφή καζούρας, πιο ανώδυνη σίγουρα, που την κάνουν οπαδοί κομμάτων ή αθλητικών συλλόγων, είναι να κάνουν την κηδεία ή πιο σωστά να ζωγραφίζουν το κηδειόχαρτο του αντίπαλου κόμματος ή της αντίπαλης ομάδας.

    Κάποιοι το πάνε ένα βήμα παραπέρα. Την εποχή της πράσινης παντοδυναμίας στο μπάσκετ, σε κάποια από τις «φάπες» που είχε ρίξει ο «εξάστερος» στον αιώνιο αντίπαλο, βάζελοι είχαν βάλει μέσα σε φερετράκι-μινιατούρα έναν λούτρινο «Θρυλέοντα» (το λιονταράκι-μασκότ του Θρύλου)
    Κι απέξω κόλλησαν και κηδειόχαρτο…

  56. Mitsi Vrasi said

    Μια πολύ καλή σάτιρα με κηδείες/νεκροταφεία ήταν το «The loved one», ταινία του 1965, ασπρόμαυρη, του Τόνι Ρίτσαρντσον. Υπήρξε επανέκδοση σε βίντεο και αργότερα DVD περίπου το 2015

  57. Theo said

    @12:
    Μάλλον τους οπαδούς της Ομόνοιας θα εννοείς.

  58. Theo said

  59. Spiridione said

    Η πρώτη καταγεγραμμένη απ’ όσο ξέρω σατιρική παρωδία κηδείας ήταν στο περίφημο ντέρμπι Παναθηναικού – Ολυμπιακού 8-2 το 1930, όταν λέγεται ότι οι οπαδοί του Ολυμπιακού είχαν ανέβει στη Λεωφόρο με φέρετρο, και τελικά, μετά την ήττα τους, τα ξύλα χρησίμεψαν για τα επεισόδια που έγιναν.
    Δεν ξέρω αυτή η γελοιογραφία που κυκλοφορεί στο ίντερνετ από πού και πότε είναι

    https://www.e-soccer.gr/afieromata/gegonota/item/3653-panathinaikos-olympiakos-8-2

  60. Χαίρετε,
    Κι έλεγα πως κανένας δεν ανέφερε το γνωστό γραφείο τελετών (ε, όχι και κηδειών, άκου λέξεις) Μπαμπούλας, αλλά αναφέρθηκε έμμεσα στο 49 🙂

  61. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >> πρώτα στο Εδιμβούργο και μετά στο Λονδίνο, στο Γουεστμίνστερ, ενώ σήμερα θα ταφεί στο παλάτι Ουίνδσορ.
    τέτοια κηδεία
    τη λες και περιοδεία

    «Την κηδεία μου μέσα» , το λέτε καμιά φορά;

    Κηδειάρχης, παράγωγη λέξη.

  62. nikiplos said

    Καλημέρα… Βέβαια η κάθε γενιά έχει τα δικά της ορόσημα. Ωστόσο στην δική μου, 50+ αυτή η κηδεία είχε χτυπήσει στο μάτι και την θεωρώ μια από τις καλύτερες στο σινεμά:

  63. nikiplos said

    36@ Πραγματικά πολύ ωραία κηδεία κι ευρηματική! 🙂

    39@ Στην αρχή είναι τόσο τέλεια τονισμένα τα πνευστά, που το μόνο που μπόρεσα να φανταστώ, ήταν πως ενδεχομένως ο ήχος να πέρασε μεταγενέστερα σε στούντιο…

  64. Χαρούλα said

    Απλά καλλωπιστές;;;
    Εδώ στην Θεσσαλονίκη έχουν ανέβει επιιιιιιίπεδα!
    Στο Ω από το Α!
    https://www.gesios.gr/

    #36 Dimosioshoros Υπέροχο! Δεν νομίζω να το έχω δει, γιατί σίγουρα θα το θυμόμουν!

  65. Πέπε said

    36
    Το αργό πένθιμο κομμάτι στην αρχή είναι το Just a closer walk with Thee, παραδοσιακό της Νέας Ορλεάνης. Όπως μάθαμε από τον Λουκιανό στην αξέχαστη συναυλία με τους Πρεζερβέισον στον Λυκαβηττό, εθιμικά στις νεοορλεανέζικες κηδείες παίζουν αυτό καθ’ οδόν προς τον τάφο και, μετά, στην επιστροφή, ξανά το ίδιο αλλά σε γρήγορο και εύθυμο τέμπο.

  66. Mitsi Vrasi said

    62 Ίσως απ’ τις καλύτερες, ναι.

  67. BLOG_OTI_NANAI said

    Ουράνης:

  68. 64 τέλος: Με εκπλήσσεις. Δεν βλέπεις Τζέιμς Μποντ; https://www.imdb.com/title/tt0070328/ Ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν ο ελληνικός τίτλος (ολόκληρη η ταινία με ελληνικούς υπότιτλους στο https://islandmob.com/gr/streaming/?affl=6&pubid=61e0231f842940246180266dunknown&sid=632869b3a58418e1dc197f3e&transaction=632869b3a58418e1dc197f3e)

  69. 67 και τραγουδιστικά

  70. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  71. @ 63 Nikiplos
    @ 64 Χαρούλα
    @ 65 Πέπε
    @ 68 Γιάννης Μαλλιαρός

    Ωραία.

  72. Χαρούλα said

    #68 για να πω την αλήθεια, από επιλογή μου, όχι. Έχω δει όμως αρκετά ως …παρέα!😊

  73. sxoliko said

  74. ΝΕΣΤΑΝΑΙΟΣ said

    52. Λεώνικος θεό σώζοι.
    54. Δημιουργία άνευ εργασίας ανοησία.

  75. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    74 β – Συμφωνώ!

  76. sxoliko said

    Ο θάνατος μεγαλώνει

    (Ο θάνατος υπάρχει. Είναι ο μεγάλος πατέρας
    που μας φύτεψε στη μήτρα της ανυπαρξίας)
    Γ.Θ. Βαφόπουλος

    Διακρίνω στο νερό τροχισμένα χαλίκια τα μάτια μας
    σπόνδυλους του θανάτου που μεγαλώνει μέσα στους νεκρούς.

    Δρέψτε κάθε καρπό:
    Το αίμα της καρδιάς του αγαπημένου φίλου
    τους ασίγαστους έρωτες
    μ’ ένα σουγιά ξεφλουδίστε
    τα σπίτια σας και τα παιδιά σας.

    Αφού πεθαίνουμε από θάνατο φυσικό
    η μέτρηση των ημερών μας
    ανήκει στους νεκρούς
    με τ’ ανύποπτα συναισθήματα.

    Είναι στο χέρι των νεκρών
    κάθε απόφαση
    κάθε προμελέτη
    πηγάζει από το μίσος τους
    κι ενσωματώνεται στην ανάμνηση
    της κάθε μέρας.

    Δρέψτε κάθε καρπό
    κι ας μην ωρίμασε ακόμη σε θάνατο
    γιατί στάθηκε πάντα αμφίβολη
    η νεκροψία της ποίησης.

    Θάνατος

    Συντάσσω κάθε πρωί ευάρμοστα το θάνατό μου
    τον στοιχειοθετώ τον παρεμβάλλω σ’ όλους τους χώρους
    τον εσωκλείω σε φακέλους τον στρίβω τσιγάρο
    τον πυροδοτώ.
    Όλος αλκή ακονίζομαι
    στο ξυραφάκι που διαρκεί και διαρκεί.

    Γιάννης Βαρβέρης, Εν φαντασία και λόγω (1975)

  77. Η ακηδία ως acedia ήρθε στο προσκήνιο με τους εγκλεισμούς κατά την επέλαση του κορωνοϊού.

  78. Και ένα tongue-in-cheek κηδειόχαρτο από την (χωρίς δημοσιογραφική υπερβολή) αδικοχαμένη Ρόζαλιντ Φράνκλιν και συνεργάτη της, σχετικά με ατυχείς προσπάθειες των Γουότσον/Κρικ (και του ήδη νομπελίστα Λάινους Πώλινγκ) για την διατύπωση της δομής του DNA, λίγο πριν οι τελευταίοι καταλήξουν στην διάσημη ανακάλυψή τους. Καθ’ ομολογία του Γουότσον, για την συνέχιση των προσπαθειών τους στον γρίφο του DNA μετά την δημοσίευση του Πώλινγκ με την τριπλή έλικα (που φάνηκε προσωρινά να κερδίζει τον αγώνα δρόμου) σημαντικότερη και από την μετέπειτα πασίγνωστη photo 51 ήταν η διαβεβαίωση της Φράνκλιν πως η τριπλή έλικα του Πώλινγκ ήταν αδύνατο να είναι σωστή, διότι «there was nothing to hold it together». Επιστημονικό τσαγανό!
    Που υπογραμμίζουν την ανθρώπινη φύση και των επιστημόνων.

  79. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ε όχι και να μας χαλάσετε την κηδεία σας κύριε!

  80. janix said

    περιπου 20 χρονια πριν, ειχαμε και την κηδεια της φιορεντινικης μπριζολας. (παρα λιγο να ειχαμε και για το κοκορετσι και τον πατσα στην ελλαδα) https://www.gazzettinodelchianti.it/greve-in-chianti/venti-anni-fa-il-funerale-della-bistecca-organizzato-a-panzano-in-chianti-da-dario-cecchini/

  81. Theo said

    Μια και πιάσαμε κουβέντα για τον θάνατο.
    Οι αγαπημένοι μου Μίλτος Σαχτούρης και Μάρκος Μέσκος έχουν γράψει αρκετά γι’ αυτόν («Δύο είναι τα θέματα της ποίησης: Ο έρωτας κι ο θάνατος», μού είπε κάποτε ο τελευταίος).

    Μίλτου Σαχτούρη

    Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ
    στὸν Χρῆστο Μπράβο

    Τὸ ποίημα
    κάθεσαι καὶ τὸ ξενυχτᾶς
    σὰν τὸν νεκρό

    Στις δώδεκα καὶ μισὴ
    τὴ νύχτα
    τὴν ἴδια ὥρα καὶ συγχρόνως
    φάνηκε στὸν μεγάλο καθρέφτη καὶ στὸ παράθυρό μου
    ὁ Ντύλαν Τόμας μ᾿ ἕνα ἀναμμένο κόκκινο κερὶ στὸ στόμα

    νεκρὸς βέβαια
    κι ἅγιος
    καὶ τρελὸς
    ὅπως τόχω ξαναπεῖ

    – Ἔλα ἀδερφέ, μοῦ λέει, μαζί μου
    σάπισες ἐδῶ πέρα
    ἔλα στὰ βορινὰ φαράγγια τῆς πατρίδας μου
    ἐδῶ ζεῖς σ᾿ ἕνα σάπιο τόπο ποὺ σὲ κοροϊδεύουν
    ἐκεῖ χαιρετᾶνε τοὺς τρελοὺς καὶ οἱ παπάδες
    κι ἡ πάπια δὲ γενάει πιὰ πάγο
    γενάει κόκκινο αὐγό

    Αὐτὰ τὰ λίγα μοῦ εἶπε ὁ μεγάλος ποιητὴς
    ὄχι πιὰ στὸν καθρέφτη καὶ στὸ παράθυρό μου
    ἀλλὰ μέσα ἀπὸ τὰ ψηλὰ χορτάρια τοῦ θανάτου του
    μισὸς ἀπὸ τὴ μέση κι ἀπάνω στὸ φῶς, ἔξω ἀπὸ τὸ χορτάρι
    μισὸς ἀπὸ τὴ μέση καὶ κάτω στὸ σκοτάδι
    κάτω ἀπὸ τὸ φῶς.

    15 Αὐγούστου ῾81
    τῆς Παναγίας

    ΤΑ ΝΗΣΙΑ
    Ὁ Ἔρωτας εἶναι ὁ θάνατος
    καθὼς περιμένω μέρες καὶ μέρες
    γιὰ νὰ γυρίσεις
    ἔτσι ποὺ τριγυρίζεις τὰ νησιὰ
    νησιὰ θανάτου καθὼς περιμένω
    τόσες ἡμέρες κι ὦρες θανάτου
    γιὰ νὰ γυρίσεις
    γιατί ἔρωτας εἶναι ὁ θάνατος
    ἀπ᾿ τοῦ θανάτου τὰ νησιὰ
    νὰ ξαναρθεῖς.

    Ὁ τρελὸς λαγός
    Γύριζε στοὺς δρόμους ὁ τρελὸς λαγὸς
    γύριζε στοὺς δρόμους
    ξέφευγε ἀπ᾿ τὰ σύρματα ὁ τρελὸς λαγὸς
    ἔπεφτε στὶς λάσπες

    Φέγγαν τὰ χαράματα ὁ τρελὸς λαγὸς
    ἄνοιγε ἡ νύχτα
    στάζαν αἷμα οἱ καρδιὲς
    ὁ τρελὸς λαγὸς
    ἔφεγγε ὁ κόσμος

    Βούρκωναν τὰ μάτια του ὁ τρελὸς λαγὸς
    πρήσκονταν ἡ γλώσσα
    βόγγαε μαῦρο ἔντομο ὁ τρελὸς λαγὸς
    θάνατος στὸ στόμα

    ΟΤΑΝ
    Ὅταν κλείνω τὰ μάτια
    ξεκινάει ἀπὸ μακριὰ
    ἡ ἀγαπημένη ἔρχεται
    καὶ μὲ κοιτάζει

    ὅταν σβήνω τὸ φῶς
    ἔρχεται ὁ θάνατος καὶ
    μοῦ φιλᾶ τὰ χέρια.

    ΤΑ ΝΗΣΙΑ
    Ὁ Ἔρωτας εἶναι ὁ θάνατος
    καθὼς περιμένω μέρες καὶ μέρες
    γιὰ νὰ γυρίσεις
    ἔτσι ποὺ τριγυρίζεις τὰ νησιὰ
    νησιὰ θανάτου καθὼς περιμένω
    τόσες ἡμέρες κι ὦρες θανάτου
    γιὰ νὰ γυρίσεις
    γιατί ἔρωτας εἶναι ὁ θάνατος
    ἀπ᾿ τοῦ θανάτου τὰ νησιὰ
    νὰ ξαναρθεῖς.

  82. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  83. Theo said

    Μάρκος Μέσκος

    Απολογία εραστή

    Για να μη σε χάσω καλή μου
    για να μη χάσω αυτόν τον ήλιο
    τα βουνά και τα ποτάμια,
    για να μη χάσω αυτά τα μάτια τα τυφλά της μπόρας
    αυτά τα μάτια του παιδιού που φωσφορίζουνε το μέλλον
    —για να μη χάσω τη ζωή και το τραγούδι μου
    προτίμησα τον θάνατο…

    Από τη συλλογή Πριν από τον θάνατο (1958)

    Η πελάτισσα Ευανθία

    Στενοχωριέμαι πολύ
    όταν δεν έχω να προσφέρω στη μικρή Ευανθία
    ένα ζευγάρι μαύρα παπούτσια
    να στολίσει το μαύρο της καλοκαίρι…

    Έπρεπε να το ’χα προβλέψει —
    παρασύρθηκα από την παλίρροια της άνοιξης
    κι έφερα στο μαγαζί κόκκινες γόβες
    κόκκινα πασούμια, τον κόκκινο ήλιο
    στα πόδια των γυναικών
    ξεχνώντας έτσι τη μικρή Ευανθία που τώρα
    ζητάει ένα ζευγάρι μαύρα παπούτσια
    να στολίσει τον θάνατό της…

    Από τη συλλογή Πριν από τον θάνατο (1958)

    Μικρή ευτυχία

    Είναι μια μικρή ευτυχία που ζω∙
    στα χέρια μου κρατάω το άσπρο ρίγος της ζωής
    στα χέρια μου κρατάω το μαύρο ρίγος του θανάτου,
    τα χρόνια μου περνούν κι ανθίζουνε όπως τριαντάφυλλα την άνοιξη
    μαδιούνται το χινόπωρο,
    αγαπάω τον κόσμο, πονάω για τον κόσμο,
    σκέφτομαι και λέω ζωή είναι αγάπη,
    σκέφτομαι και λέω θάνατος είναι αγάπη,
    δακρύζω από χαρά όταν πυρπολεί τα δέντρα
    το ερωτιάρικο αηδόνι,
    δακρύζω από τη λύπη που σταμάτησε
    στη ράχη του χελιδονιού,
    χαίρομαι την αυγή, θλίβομαι τη δύση…

    Είναι μια μικρή ευτυχία που ζω∙
    και που πεθαίνω.

    Από τη συλλογή Πριν από τον θάνατο (1958)

  84. Spiridione said

    67
    https://sarantakos.wordpress.com/2012/10/21/ouranisspiess/

  85. Χαρούλα said

    Ο λαός έχει πολλές προλήψεις στην περίπτωση θανάτου. Μερικές:

    1) Αν ο νεκρός έχει τα μάτια ή το στόμα ανοιχτό, πιστεύεται ότι σύντομα θα πάρει μαζί και άλλον.
    2) Δεν καθαρίζουν το σπίτι κατά την ημέρα του θανάτου οικείου προσώπου, για να μην «καθαρίσει» και άλλον ο χάρος.
    3) Γυναίκα που παρακολούθησε κηδεία δεν επιτρέπεται να πλησιάσει βρέφος γιατί αυτό θα ασθενήσει.
    4) Αυτοί που παρακολουθούν κηδείες δεν πηγαίνουν κατόπιν στα σπίτια τους, αλλά αλλού για να μεταδώσουν εκεί το κακό.
    5) Αν κατά την ημέρα της κηδείας βραχεί ο νεκρός πιστεύεται ότι θα βρέχει για σαράντα μέρες, όσο πιστεύεται ότι η ψυχή του νεκρού θα περιπλανιέται στη γη.
    6) Αν βρέχει κατά την ημέρα της κηδείας, αυτό φανερώνει ότι ο αποθανών ήταν καλός άνθρωπος.
    7) Το κράξιμο κόρακα κατά την ώρα της ταφής προμηνύει θάνατο.
    8) Αν κάποιος πεθάνει τη μέρα των Χριστουγέννων, πηγαίνει στον Παράδεισο, καθώς οι πύλες του είναι ανοιχτές αυτή τη μέρα.
    9) Οι αποθνήσκοντες Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή θεωρούνται δίκαιοι και ενάρετοι και θα πάνε στον Παράδεισο. Οι αποθνήσκοντες Τρίτη αμαρτωλοί.
    10) Η χήρα φοράει πάντα τσεμπέρι, γιατί συμβολίζει τον άντρα της, και δε βγάζει ποτέ τα μαύρα….. κ.ά.

  86. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Μιά συγκλονιστική κηδεία
    (ἡ λέξι καί μέ τήν ἀρχική, καί μέ τήν ὕστερη σημασία..)

    Η κηδεία του Σαρπηδόνος

    Βαριάν οδύνη έχει ο Ζεύς. Τον Σαρπηδόνα
    εσκότωσεν ο Πάτροκλος· και τώρα ορμούν
    ο Μενοιτιάδης κι οι Αχαιοί το σώμα
    ν’ αρπάξουνε και να το εξευτελίσουν.

    Αλλά ο Ζεύς διόλου δεν στέργει αυτά.
    Το αγαπημένο του παιδί —που το άφησε
    και χάθηκεν· ο Νόμος ήταν έτσι—
    τουλάχιστον θα το τιμήσει πεθαμένο.
    Και στέλνει, ιδού, τον Φοίβο κάτω στην πεδιάδα
    ερμηνευμένο πώς το σώμα να νοιασθεί.

    Του ήρωος τον νεκρό μ’ ευλάβεια και με λύπη
    σηκώνει ο Φοίβος και τον πάει στον ποταμό.
    Τον πλένει από τες σκόνες κι απ’ τ’ αίματα·
    κλείει την πληγή του, μη αφήνοντας
    κανένα ίχνος να φανεί· της αμβροσίας
    τ’ αρώματα χύνει επάνω του· και με λαμπρά
    Ολύμπια φορέματα τον ντύνει.
    Το δέρμα του ασπρίζει· και με μαργαριταρένιο
    χτένι κτενίζει τα κατάμαυρα μαλλιά.
    Τα ωραία μέλη σχηματίζει και πλαγιάζει.

    Τώρα σαν νέος μοιάζει βασιλεύς αρματηλάτης—
    στα εικοσιπέντε χρόνια του, στα εικοσιέξι—
    αναπαυόμενος μετά που εκέρδισε,
    μ’ άρμα ολόχρυσο και ταχυτάτους ίππους,
    σε ξακουστόν αγώνα το βραβείον.

    Έτσι σαν που τελείωσεν ο Φοίβος
    την εντολή του, κάλεσε τους δυο αδελφούς
    τον Ύπνο και τον Θάνατο, προστάζοντάς τους
    να παν το σώμα στην Λυκία, τον πλούσιο τόπο.

    Και κατά εκεί τον πλούσιο τόπο, την Λυκία
    τούτοι οδοιπόρησαν οι δυό αδελφοί
    Ύπνος και Θάνατος, κι όταν πια έφθασαν
    στην πόρτα του βασιλικού σπιτιού
    παρέδωσαν το δοξασμένο σώμα,
    και γύρισαν στες άλλες τους φροντίδες και δουλειές.

    Κι ως το ’λαβαν αυτού, στο σπίτι, αρχίνησε
    με συνοδείες, και τιμές, και θρήνους,
    και μ’ άφθονες σπονδές από ιερούς κρατήρας,
    και μ’ όλα τα πρεπά η θλιβερή ταφή·
    κ’ έπειτα έμπειροι, της πολιτείας εργάται,
    και φημισμένοι δουλευταί της πέτρας,
    ήλθανε κ’ έκαμαν το μνήμα και την στήλη.

  87. Διάβαζα πριν από αρκετά χρόνια πως σε ένα σκληρό μπλόκο αγροτών στην Εθνική, που δεν πέρναγε κουνούπι, εμφανίστηκε μια έμφορτη νεκροφόρα, και μετά από σύντομη διαπραγμάτευση το μπλόκο άνοιξε για να περάσει. Και μόλις πέρασε, ο πεθαμένος σήκωσε το καπάκι του φερέτρου και χαιρέτησε τους αγρότες.
    Αυτά τα γελαδερά με πάσα επιφύλαξη και εν γνώσει των συνεπειών κλπ.

  88. ΝΕΣΤΑΝΑΙΟΣ said

    Εννέα μέρες ταξιδεύει η ψυχή για να φτάσει στον προορισμό της. Την τεσσερακοστή δε μέρα γίνεται το μεγάλο δικαστήριο και η ψυχή απολογείται. Έχει η ψυχή το δικαίωμα να καλέσει μάρτυρες υπεράσπισης. Αν οι μάρτυρες είναι μεταξύ των νεκρών καλώς έχουν τα πράγματα ειδεμή αλλοίμονο στους ζωντανούς που η ψυχή θα επιλέξει για μάρτυρες.

  89. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Νά μνημονεύσω καί δύο κηδεῖες πού συγκλόνισαν τό ἁλυσσοδεμένο ἔθνος. Τοῦ Παλαμᾶ καί τοῦ Σεφέρη..

    https://www.koutipandoras.gr/article/egrapsan-istoria-aytes-oi-kideies/

  90. Georgios Bartzoudis said

    37, ΓΤ said: «31 Αυτά έχουν ειπωθεί στις 10:53 της 24ης Ιαν 2018. Λεπτομέρεια: η αφέντω είχε βήξει…»
    # Εμ! Μετά από 4 και πλέον χρόνια της πέρασε ο βήχας! Με την ευκαιρία να πω ότι η συγκεκριμένη ρήση διασώθηκε ως αθυροστομία(!) του συγκεκριμένου παπά. Όλα τα λοιπά συμπαρομαρτούντα είναι το αναγκαίο περίβλημα. [Δεν θυμάμαι αν ξανάγραψα για την «αθυροστομία», και βαριέμαι να ψάξω. Με την ευκαιρία πάντως …απελευθέρωσα και μερικά αντιπαθητικά θαυμαστικά!]

    53, leonicos said: «πολύ εντυπωσιακή η χρήση της λέξης κηδεύομαι με αυτή τη σημασία τόσο αργά, και μάλιστα από ιερέα. Καταπληκτικό».
    # Έχουν αρκετά τέτοια «καταπληκτικά» τα Μακεδονικά. Ατυχώς, δεν είμαι σίγουρος ότι θα προλάβω να αποπερατώσω ένα λεξικό που το έχω αρχίσει εδώ και χρόνια!

  91. Α, μιας και πιάσαμε κηδειοταινίες, να βάλω άλλη μια. 4 μαύρα κουστούμια.

  92. Costas Papathanasiou said

    Καλησπέρα.
    “Ένιωσα μια κηδεία στο μυαλό μου/και πίσω πλήθος, κοσμοσυρροή,/κι όλο περνούσε και περνούσε κι ήταν/
    τη σκέψη μου σαν να ποδοπατεί.(…)”,λέει η Έμιλυ Ντίκινσον (βλ. https://neoplanodion.gr/2022/01/15/emily-dickinson-eniosa-mia-kedeia-sto-myalo-mou/ ), “Περπατούσα κι είδα καρφωμένη στην κολόνα/την αναγγελία της κηδείας μου./Ένα σκισμένο, σαν τη ζωή μου, ήταν χαρτί.” ανακοινώνει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος στο “ΕΙΔΟΠΟΙΗΤΗΡΙΟ ΘΑΝΑΤΟΥ” του, “Ποιος θάρθει να σε ράνει/με μύρα όταν πεθάνεις;/ Θα σε κηδέψουνε δίχως πόνο/και θα σε θάψουνε δίχως τραγούδι.”αναρωτιέται μελαγχολών με το «ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΜΟΥ» ο Μίκης Θεοδωράκης (βλ. http://www.mikistheodorakis.gr/el/poems/?st=50&nid=4384 ), ενώ γνωστός είναι κι ο μουραμπάς για τον κορακοζώητο μαυροχιουμορίστα που ερωτηθείς εάν αθλείται απάντησε: “Γυμνάζομαι μόνο ως συνοδός σορού των φίλων μου που αθλούνταν” (:I Take My Only Exercise Acting as a Pallbearer to My Friends Who Exercise), ατάκα που αποδίδεται κάπως παραλλαγμένη και στον Τσώρτσιλ (βλ. https://quoteinvestigator.com/2012/01/13/exercise-as-pallbearer/ ).
    Όμορφη και ωσαύτως σχετική είναι και η ταινία “Still Life/2013(Ξεχασμένες Ζωές)” του Ουμπέρτο Παζολίνι. Και με όλα τούτα, “Ζωή σε λόγου μας και “Ζήτω η α-κηδεία””, εν κατακλείδι.
    ΥΓ/4-Psi:Κάποια πλάκα θα είχαν και τα “ρείβλεψη” [εκ του “(τὰ πάντα) ῥεῖ”-τάχαμου ως τρέχουσα πρόβλεψη καιρού, πάντα ρευστή] ή και “βραχύβλεψη” (ιδίως αν είναι πρόβλεψη επιτυχής πως θα βραχούμε).

  93. Costas Papathanasiou said

    …Επιπροσθέτως: “Σέ δύο μόνον πράγματα χρησιμεύουν οι λεγόμενοι συγγενείς: να πίνουν το λικέρ της γιορτής σου και τον καφέ της κηδείας σου.”, λέει ο Ελύτης “Εκ του πλησίον” και “Για πρώτη φορά θα τολμούσε έναν επικήδειο – λίβελο” στενογραφεί ο Αναγνωστάκης [:ΥΓ-28], αναθεωρώντας -ίσως- την κακώς εννοούμενη ή παρερμηνεύσιμη ρήση “ο νεκρός δεδικαίωται”, η αλήθεια της οποίας προβληματίζει και τον κ.Π.Μπουκάλα (βλ. https://www.kathimerini.gr/opinion/561926329/o-nekros-dedikaiotai/ ).

  94. freierdenker said

    Το ενδιαφέρον με την τελετή για την βασίλισσα Ελισάβετ ήταν ότι (κατά την δική μου αντίληψη τουλάχιστον) το κεντρικό της θέμα ήταν ο θάνατος.

    Αυτό είναι κάτι που μπορεί εύκολα να χαθεί, ακόμα κι όταν έχεις χρόνια στην διάθεση σου για να το προετοιμάσεις, ακόμα και όταν ο αποθανών συμμετέχει στον σχεδιασμό. Διότι, όπως (περίπου) είχε πει ο Προυστ, την εποχή μετά τον θάνατο μας μπορούμε να την δούμε μόνο με τα μάτια του ζωντανού. Η Ελισάβετ βέβαια θα είχε και τους καλύτερους συμβούλους.

  95. Πέπε said

    85

    > Ο λαός έχει πολλές προλήψεις στην περίπτωση θανάτου.

    Είδα μερικές τέτοιες στο (αρκετά παράξενο) βιβλίο της Ζυράννας Ζ. «Ο θάνατος ήρθε τελευταίος». Μία χαρακτηριστική:

    Στα μικρά παιδιά που πεθαίνουν βάζουν μια κούκλα, για να τα ξεγελάσουν, μη γυρέψουν παρέα και χαθεί κι άλλο παιδάκι.

  96. Andreas_M said

    Χαρακτηριστικό επίσης του ξενυχτίσματος του νεκρού στο σπίτι, η κάλυψη των καθρεφτών με ύφασμα. Αγνοώ αν υπάρχει δεισιδαιμονική εξήγηση, αλλά ο πρακτικός λόγος είναι προφανής.

  97. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Και η απόκοσμη/»σκηνική» κηδεία του Μάρκου Μέσκου. Λευκό τοπίο κόντρα στο μαύρο του θανάτου

  98. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    «Η μνήμη, χαλαρή, κάνει τα πάντα να σμίγουν
    σε μια γιορτή, απρόσιτη στους άλλους,
    στημένη μόνο για μένα.
    Αφήνω μια εικόνα και πιάνω μιαν άλλη
    που θα την αφήσω κι αυτή στη μέση,
    σαν τα ριζίτικα τραγούδια της Κρήτης
    που οι τραγουδιστάδες δε λένε ποτέ
    τον τελευταίο στίχο,
    γιατί κάθε τέλος σέρνει μαζί του θλίψη.
    Τις αγάπες, τους έρωτες, τα πείσματα,
    τις προδοσίες, τους φίλους, τους φόβους.
    Και τέλος το θάνατο.
    Το θάνατο των άλλων και το θάνατο το δικό σου.»
    Νίκος Κούνδουρος

  99. Theo said

    @98:
    Χθες ήμουν στο Κάτω Γραμματικό και προσκύνησα τον τάφο του. Ο άνθρωπος που οργάνωσε τα της ταφής του μου είπε πως έρχεται κόσμος σ’ αυτό το απομονωμένο χωριό μόνο και μόνο για να προσκυνήσει τον τάφο του.

  100. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Κηδεία = συμπεθεριό, παντρειά (έστω και … ετεροχρονισμένα)! Βρε, τι μαθαίνει κανείς!

    4.
    «νυνοψία» ; 😉

    90.
    Να μνημονεύσουμε, όμως, και την κηδεία του Γεωργίου Παπανδρέου (3-11-1968), που μετατράπηκε στην πρώτη σημαντική διαδήλωση κατά της δικτατορίας.
    ===+===

    Και αυτό δεν μπορεί να λείπει από το νήμα!

  101. Λεύκιππος said

    Το να κλείνεις με το les funerailles d antan είναι ο, τι πιο αισιόδοξο. Παρ ολ αυτά, καλό βράδυ.

  102. Πέπε said

    #31, 53, 91:

    Μερικές φορές με τις διαλέκτους και τα ιδιώματα ψαρώνουμε (εντυπωσιαζόμαστε) για τους λάθος λόγους. Είπε ο Μακεδών παπάς «δεν κηδεύεστε», με την ίδια σημασία που λεγόταν στην αρχαιότητα, και οι γυναίκες προφανώς το προσέλαβαν ακριβώς όπως το εννοούσε. Και γιατί δεν είναι εντυπωσιακό ότι είπε «γ(υ)ναίκις», «φ(υ)λάγιστι», «κάτ’», και κυρίως «αέρα»;

    Κι όλες οι υπόλοιπες λέξεις της φράσης του ανάγονται άμεσα στ’ αρχαία (μοναδική ν/ελλ καινοτομία το «εσείς»), αλλά ειδικά αυτές είναι από σχεδόν αυτούσιες έως και αυτούσιες όπως στ’ αρχαία σε μορφή και σημασία. Ιδιαίτερα δε η αιτιατική «αέρα» έχει διατηρήσει όχι μόνο ακριβώς την ίδια μορφή και σημασία, αλλά ακόμα και στην προφορά, από τα ερασμικά αρχαία αττικά μέχρι τα σημερινά ΒΙ της Μακεδονίας δεν έχει αλλάξει ούτε ένα φθόγγο.

    Γιατί ξεχνάμε να εντυπωσιαστούμε από αυτά, που τα λέμε όλοι μας, και μονοπωλεί την προσοχή μας μόνο η λέξη εκείνη που εμείς οι υπόλοιποι δεν τη λέμε πια με την ίδια σημασία;

    Τέτοιος επιλεκτικός εντυπωσιασμός συνηθίζεται πολύ. Ωωω, οι Κύπριοι κρατάνε τα διπλά σύμφωνα! (Ναι, αλλά τα μονά τα κρατάμε όλοι.) Αααα, οι Πόντιοι έχουν το αρχαίο ουκ στη μορφή κ(ι), κ’ έχω (=δεν έχω), κι λέγω (=δε λέω). Ναι, αλλά το έχω και το λέω το κρατάμε όλοι.

  103. Χαρούλα said

    Ναι νυνοψία. Μ´άρεσε πολύ ΜΙΚ_ΙΕ!
    (Για σένα #4 Psi)

    Πέπε για τους καθρέφτες λένε πως τραβάνε τις ψυχές των ζωντανών.
    Επίσης σπάζουν κάτι στην έξοδο ή ρίχνουν νερό «να φύγει το κακό».
    Οι διαβασμένοι χριστιανοί λένε δεν θα έπρεπε, γιατί δεν είναι κακό, αλλά ουσιαστικά περνάς στην Ζωή.

  104. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα! Επανήλθα πολύ πιο αργά απ’ όσο λογάριαζα, διότι είχα τη φαεινή ιδέα να επιστρέψω από δρόμους που δεν έχουν διόδια, κι έτσι αντί για 6.30 ώρες έκανα σχεδόν 9. Όμως ήταν πιο ωραία και εξοικονόμησα και κανα πενηντάρικο.

  105. Πέπε said

    #4

    Όλες οι προτάσεις που είδα, συμπεριλαμβανομένου του δικού σας «*τώρβλεψη», είναι σύνθετες λέξεις σχηματισμένες κατά παράβαση των ελληνικών κανόνων σύνθεσης. Και τούτο, επειδή το πρωτότυπο nowcasting είναι σχηματισμένο με τρόπο που δεν υπάρχει στα ελληνικά. (Καλά, και για τα αγγλικά με παραξενεύει, αλλά αυτό δεν είναι δικός μου λογαριασμός.) Επομένως, κατά γράμμα μονολεκτική απόδοση είναι αδύνατον να δοθεί και είναι περιττό να ψάχνουμε. Θα πρέπει να στραφούμε είτε στη μονολεκτική αλλά όχι κατά γράμμα απόδοση, δηλαδή μια λέξη που πρακτικά να δηλώνει το ίδιο χωρίς ετυμολογικά να έχει πλήρη αντιστοιχία προς την αγγλική, είτε στην πιστή αλλά όχι μονολεκτική απόδοση.

    Υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος που το θέλετε μονολεκτικά;

    Κατ’ αρχήν, δε διαθέτει η κάθε γλώσσα κι από μία λέξη που να αντιστοιχεί πλήρως σε κάθε λέξη κάθε άλλης γλώσσας. Η διαφορά ανάμεσα στα ελληνικά και τα αγγλικά δεν είναι μόνο ότι εκείνοι έχουν αγγλικό λεξιλόγιο, γραμματική, σύνταξη κλπ. ενώ εμείς ελληνικά, αλλά -κάπου κάπου- και στις ίδιες τις έννοιες που διαθέτει η κάθε γλώσσα. Καλό θα ήταν να σεβαστούμε αυτή την πραγματικότητα: μερικά πράγματα δε λέγονται βρε αδερφέ στα ελληνικά, τι να κάνουμε, θα προσπαθήσουμε απλώς να τα περιγράψουμε! Αλλιώς θα ήταν σαν να επιδιώκουμε να μιλάμε όλοι μία και την αυτή γλώσσα, απλώς κάποιοι με ελληνικό λεξιλόγιο, γραμματική κλπ., κάποιοι με αγγλικό, κάποιοι με τούρκικο… Δεν πάει έτσι!

  106. Πέπε said

    105
    > εξοικονόμησα και κανα πενηντάρικο

    …για βενζίνα! 🙂

  107. sarant said

    33 Εννοείς οι μακροβιότεροι στον βρετανικό θρόνο υποθέτω.

    42 Δεν το έχω πάρει είδηση αυτό!

    47-51 Ετοιμαζόμουν να το γράψω, με πρόλαβε ο Χτήνος

    61 Ναι μπράβο, το λένε

    73 Λοιπόν, δεν το ήξερα

    98-100 Ε λοιπόν, θα προσπαθήσω να πάω κι εγώ

  108. Πέπε said

    106 (συνέχεια)

    Απ’ ό,τι βρίσκω, η άγνωστή μου αυτή λέξη προέρχεται αρχικά από τη μετεωρολογία, όπου δηλώνει την πρόβλεψη του καιρού για το άμεσο μέλλον (0-6 ώρες), και έχει επεκταθεί και στα οικονομικά όπου σημαίνει το αντίστοιχο.

    Νομίζω ότι σε στρωτά ελληνικά αυτό λέγεται άμεση πρόβλεψη/πρόγνωση.

  109. sarant said

    107 Εδώ που τα λέμε, εξοικονόμησα 50 από τα διόδια και κάτι τι και από τη βενζίνη διότι με ταχύτητα 70-110 που πήγαινα καίει λιγότερο από το 110-130 του αυτοκινητόδρομου.

  110. sarant said

    109 Συμφωνώ

  111. ΝΕΣΤΑΝΑΙΟΣ said

    4.
    Βλεπ-αρ-η. Το «ρ» είναι χρονικό. Το «α» είναι υλικό. Σε αυτή την περίπτωση είναι και τα δύο ψιλά.

  112. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μια και είμαστε σ΄αυτό το θέμα, πλησιάζουν και μεσάνυχτα, να τρομάξουν οι φοβητσιάρηδες 🙂
    Το σαββατοκύριακο «βρυκολάκιασα». Παραβρέθηκα ,για παρέα- υποστήριξη, στην επίσκεψη στο νεκροταφείο και στη συζήτηση για την εκταφή (εκ δευτέρου) , με πιθανότητα ξαναταφής «αν δεν ήταν έτοιμος», του προ 4ετία πεθαμένου ξαδέλφου μου, 53. Η θεια μου ( μάνα του) δεν θέλησε αποτέφρωση και πέρσι έγινε η (πρώτη) στην 3ετία, «αγουρη» (πώς στο καλό να την πω), εκταφή (δεν σήκωναν κουβέντα για παράταση λόγω έλλειψης χώρου, όσο κι αν πλήρωναν) και τώρα, στο χρόνο πάνω, αντιμετωπίζουμε την πιθανότητα τρίτης ταφής. Ο αδελφός του εξοργισμένος μιλάει για περιύβριση νεκρού μ΄αυτή τη διαδικασία (θάψε-ξέθαψε) και δεν έχει άδικο.Να επιτρέψουν, έλεγε, να γίνουν ιδιωτικά νεκροταφεία να έχει επιλογή όποιος δεν θέλει αποτέφρωση κι ούτε να ρισκάρει αυτό το μακάβριο (μέσα-έξω) των νεκρών του. Ο «πάτερ» που έκανε το τρισάγιο τον στραβοκοίταξε και είπε θα προσευχηθούμε και όλα θα είναι όπως πρέπει, σε λίγες μέρες που είναι η ορισμένη ημερομηνία. Αμήν.
    σσ Ξέρω, οι περισσότεροι αυτές τις (άχαρες) διαδικασίες, εδώ στις πόλεις, τις αναθέτουν απλώς στο γραφείο κηδειών και δεν ασχολούνται, αλλά κάποιοι το νιώθουν σαν στερνό χρέος αυτό το από κοντά νοιάξιμο.

  113. Τον Παντερμαλή είχαμε την τύχη να τον ακούσουμε σε μιαν αλησμόνητη ομιλία που έδωσε στο Χιούστον σε κάποιο απ’ τα ταξίδια του στις ΗΠΑ πριν μερικά χρόνια, όπου παρουσίασε τα ευρήματα από τις ανασκαφές στο Δίον βήμα-βήμα με αριστουργηματικό τρόπο, καθώς κάθε τυχαίο εύρημα έθετε νέα ερωτήματα που μπορούσαν να απαντηθούν μερικώς από το επόμενο, μέχρι το ξετύλιγμα όλης της ιστορίας δίκην αποκάλυψης μυστικών σε ταινία μυστηρίου. Εξαιρετική εμπειρία.

  114. 35.Ωραίο!

    67.
    Υπέροχα μελοποιημένο από τα Διάφανα κρίνα! (Όπως και το ωραίο σονέτο του Καψάλη για τον θάνατο -και ακόμα ωραιότερο τραγούδι- «Μέρες Αργίας»

    0.
    Τέτταρα κήδη και ἕν κῆδος! Ίσως να μην υπερβάλλεις και τόσο, αφού, όπως λες, κήδος σημαίνει και γάμος, παντρειά  (όχι ως τελετή, αλλά κάπως πιο συγκεκριμένο από  συμπεθεριό) (συνάπτω κῆδος : γάμος («εἰκός τε καὶ τὸ κῆδος Πανδίονα ξυνάψασθαι τῆς θυγατρός», Θουκ. (στο LSJ))

  115. sarant said

    113 Mπρρρ…

  116. spyridos said

    Η σκηνή της κηδείας του Μάρτιν. Του πάτερ φαμίλια στην «Χιλιόχρονη Μέλισσα», τσεχοΣΛΟΒΑΚΙΚΗ ταινία του 1983.
    Προβλήθηκε στην ΕΡΤ σαν μίνι σειρά. Την ψάχνω από τότε να την ξαναδώ.
    Ήταν γνωστή η αγάπη του Μάρτιν για την εξωτική Μαδαγασκάρη και οι χωρικοί λένε ότι προσπάθησε να πάει μετά θάνατον.

  117. Alexis said

    Καλτ

    Πήγα να δω ένα φίλο μου που ήταν στο κρεβάτι
    μα βρήκα απ’ έξω στέφανα και την αυλή γεμάτη

    Ευθυμήσαμε πάλι απόψε… 🙂

  118. Psi said

    #17 Ευχαριστω πολυ και συγνωμη και παλι.
    Οχι, ειναι σαν το forecasting, αλλα για το παρον. Δεν ερχεται απο broadcasting

  119. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    118 Έλα μωρέ, το ξορκίζουμε :). Θυμήσου πώς χορεύουμε με πάθος και κέφι το Δυο πόρτες έχει η ζωή (αλήθεια ξεχάσαμε να το βάλουμε 🙂 )!
    Νόμιζα ότι αυτός ο τουιτεράς Τελεταί Μπούκουρας, ήταν απλώς προσφυής μα να που πραγματικότητα τον ξεπερνά. Δεν ήξερα, δε φανταζόμουν ότι μπορεί να γίνονται τέτοια εξωφρενικά αλα δρακουλέ, παράλογα, σουρεαλιστικά τελικά.

  120. … «Τέσσερις κηδείες και μια κηδεία» …

    Μουλτικήδεια, εν ολίγοις

  121. #105

    Νίκο, πρακτικά νομίζω πως ένα αυτοκίνητο καίει λιγότερο όταν κινείται με τις στροφές της μέγιστης ροπής και εννοείται με την μεγαλύτερη ταχύτητα (σχέση). Στα περισσότερα μεσαία αυτοκίνητα αυτό αντιστοιχεί σε πάνω από 100χλμ/ώρα. Τι λένε οι θεωρητικοί ;

    Στην Ελλάδα, καρακτσεκαρισμένο από μένα σε ταξίδια -με Χόντα 96, 1400 κ.ε και γρήγορη οδήγηση- η χρήση βενζίνας 100 οκτανίων είναι τουλάχιστον 20% φθηνότερη από την χρήση της απλής (95) και 10% από την 98άρα

  122. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    113# Μέλκιαδες Εστράδα τον λέγανε τον ξαδερφό σου? Εδώ έχουνε χεσμένους τους ζωντανούς, θα σεβόντουσαν τους πεθαμένους?…

  123. @ 103 Πέπε said
    19 Σεπτεμβρίου, 2022 στις 21:07
    #31, 53, 91:

    >>…Μερικές φορές με τις διαλέκτους και τα ιδιώματα ψαρώνουμε (εντυπωσιαζόμαστε) για τους λάθος λόγους. Είπε ο Μακεδών παπάς «δεν κηδεύεστε», με την ίδια σημασία που λεγόταν στην αρχαιότητα…

    Σωστές παρατηρήσεις. Πολύ περισσότερο αν μάλιστα ‒που είναι βέβαιο‒ η λέξη αυτή είναι επείσακτη και κειμενοφυής και όχι γνήσια (= γνησίως) και λειτουργικά διατηρημένη στην ομιλούμενη γλώσσα.

  124. Πέπε said

    124
    Μπα, αυτό δεν το νομίζω. Βλ. και παράλληλο παράδειγμα Έφης για Κρήτη, κάπου στα σχόλια.

    Πώς να είναι κειμενοφυής; Μόνο σε πραγματικά αρχαία υπήρχε αυτή η σημασία, ούτε σε καθαρεύουσα ούτε σε υπηρεσιακή ή άλλη παρόμοια χρήση. Και μάλιστα η σημασία όχι του κηδεύω, που έχει το παράδειγμα, αλλά του κήδομαι. Στα ν/ελλ των ιδιωμάτων φαίνεται να διατηρήθηκε η αρχική σημασία αυτής της οικογένειας λέξεων, όχι μιας μεμονωμένης λέξης που θα μπορούσε να είναι ύποπτο.

  125. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    123, Είναι στην πτέρυγα των Μέλκιαδες Εστράδα, είναι κι άλλοι/ες, στη σειρά. Πολλοί/ές.

  126. gbaloglou said

    Γεώργιος Διλβόης. Οι τρεις ταφές του μικρασιάτη που δοξάστηκε ως ήρωας στην Αμερική. Ο τάφος του στα Αλάτσατα βεβηλώθηκε το 1922…

  127. @ 125 Πέπε

    Ε… και από τα αρχαία κείμενα με την αναπαραγωγή τους. Όχι πάντως –λέω εγώ– με φυσική χρήση στην ομιλούμενη γλώσσα.

  128. sarant said

    122 Δεν έχω πειραματιστεί με βενζίνες 98 οκτανίων (100 δεν έχουμε εδώ)

  129. ΓιώργοςΜ said

    129,122 Η μέγιστη οικονομία γίνεται με ταχύτητες 55 ως 65 χλμ/ώρα. Η ποιότητα του καυσίμου προσθέτει, αλλά η αντίσταση (κυρίως του αέρα) από τα 70 και μετά είναι μη γραμμικά αυξανόμενη, και ταχύτητες 90+ αυξάνουν δραματικά την κατανάλωση. Από εκεί το όριο των 55 μιλίων στην Αμερική (περίπου 90 χλμ), γιατί ποιος αντέχει να πάει ταξίδι με 65 όταν μπορεί να πάει με 130 και βάλε…
    Τα θυμάμαι από τη Φυσική της Α’ Λυκείου, που κάναμε για οριακές ταχύτητες και άλλα συναφή εμπριμέ, ας πουν κι οι φυσικοί που τα έχουν πιο φρέσκα.
    Η δική μου πρακτική εφαρμογή, φέτος το καλοκαίρι που δε βιαζόμουν, οδηγούσα χωρίς κίνηση, σε σχετικά ελεύθερο επαρχιακό δρόμο και με ταχύτητες ως 55-60, λέει πως κατάφερα να βγάλω 720 χιλιόμετρα με ένα ρεζερβουάρ, ενώ στην Αθήνα και τα πέριξ πολλές φορές δεν ξεπερνάω τα 520-550.

  130. sarant said

    130 Kι όταν λες «ένα ρεζερβουάρ», πόσα λίτρα;

  131. ΣΠ said

    130
    Σε υψηλές ταχύτητες η αντίσταση του αέρα είναι ανάλογη του τετραγώνου της ταχύτητας.

  132. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Γιά νά σᾶς ξαναγυρίσω ἀπό τίς βενζίνες στίς κηδεῖες, οἱ τρεῖς ταφές ἑνός τοῦ ὁποίου τό ὄνομα θά ἔπρεπε νά φέρῃ κάποια κεντρική ὁδός τῆς Θεσσαλονίκης, ἀλλά δέν ἀξιωθήκαμε ἀκόμη τέτοια λεβεντιά..

    https://www.politeianet.gr/books/9789604583744-christodoulou-k-christos-epikentro-oi-treis-tafes-tou-chasan-tachsin-pasa-216924

  133. ΓιώργοςΜ said

    131 55 λίτρα έχει το δικό μου, αλλά είναι 1600cc και μάλλον ψηλό, συνεπώς έχει σχετικά ψηλή κατανάλωση. Έχει και τα χρονάκια του…
    Αν πιστέψω τον υπολογιστή του, στην πόλη έχω κατανάλωση 8.1-8.3 λίτρα/100 χλμ ενώ το καλοκαίρι έφτασα στα 5.9 (με χαμηλές ταχύτητες και, πολύ σημαντικό, ήπιες επιταχύνσεις και επιβραδύνσεις).

  134. ΓιώργοςΜ said

    133 Όταν άρχισα να διαβάζω το σχόλιο, νόμιζα πως θα ήταν για αυτές τις τρεις ταφές.

  135. sarant said

    134 Η ηλικία έχει σημασία. Εγώ όταν άλλαξα αυτοκίνητο είδα σημαντική πτώση της κατανάλωσης. Bέβαια, πήρα υβριδικό.

  136. Αιμ said

    Προφανώς λόγω θέματος θυμήθηκα πως έχω κάπου (που 😉 μερικές κασέτες ιδιοηχογραφημένες από τις κηδείες του Βάρναλη κ του Παναγούλη ίσως κ κάποιου άλλου

  137. Πέπε said

    128

    Δ. Χώρε, δεν ξέρω αν θα το δεις, δυο μέρες μετά, (καλά, και να μην το δεις δε θα χαλάσει ο κόσμος…) αλλά θυμήθηκα κι άλλο ένα παράδειγμα ν/ελλ χρήσης του «κηδεύω» με τη σημασία «φροντίζω», εκτός απο του Γ. Μπαρτζούδη και της Έφης:
    …μήνα κι ο περβολάρης σου ακήδευτη σ’ αφήνει;
    Δε θυμάμαι το ακριβές συμφραζόμενο, ούτε από πού είναι το τραγούδι (ή η συγκεκριμένη παραλλαγή του), πέραν του ότι προφανώς είναι δημοτικό. Πάντως ο στίχος απευθύνεται προς μηλιά, η οποία έχει μαραθεί, και με τρία άστοχα ερωτήματα τη ρωτάνε γιατί. Τα άλλα δύο είναι, θαρρώ, αν δίψασε η ρίζα της και αν τη βαραίνουν (ή αν σάπισαν;) τα μήλα της. Στο τρίτο λοιπόν είναι φανερό ότι τη ρωτάνε μήπως ο περιβολάρης την αφήνει απεριποίητη, αφρόντιστη, είτε έτσι γενικώς είτε με κάποια ενδεχόμενη ειδικότερη σημασία (π.χ. ακλάδευτη…).

    Εξακολουθώ λοιπόν να θεωρώ πιθανότερο το να πρόκειται για γνήσια λαϊκή λέξη.

  138. @ 138 Πέπε

    Ενδιαφέρουσα η συμπλήρωση στο 138.

    Πάντως, σκέπτομαι πως έχει μείνει χωρίς κοινόχρηστη λέξη η κυρίως δράση που αναλαμβάνεται με τις κηδείες (που, πρακτικά, αυτή κυρίως να εννοείται με τις λέξεις με ρίζα κηδ-) και είναι η ταφή, ως πραγματικός αποχαιρετισμός του προσφιλούς τεθνεώτος. Out of sight πια, για πάντα…

  139. Πέπε said

    Εμένα πάλι η αίσθησή μου είναι ότι αυτή η λέξη είναι μεν, ακριβώς, η «κηδεία», αλλά ότι περιλαμβάνει όλα τα άλλα εκτός από την ταφή. Γι’ αυτό και μπορεί να γίνει και κηδεία χωρίς ταφή (είτε με καύση, είτε χωρίς καθόλου πτώμα όταν για οποιονδήποτε λόγο η παρουσία του δεν είναι εφικτή), αλλά και ταφή χωρίς κηδεία.

    Στην κηδεία γίνεται η θρησκευτική τελετή (εφόσον γίνει) και οι αποχαιρετισμοί, που είναι περισσότερο ή λιγότερο τελετουργικοί. Φυσικά, ο διαχωρισμός από την ταφή σε μια παραδοσιακή τελετή δεν μπορεί να είναι ξεκάθαρος (λουλούδια – χούφτες χώμα κατά την ταφή…)

    Και μια ωραία ιστορία:

    Πεθαίνει η γιαγιά, καλοπατημένα τα ενενήντα, μετά από χρόνια βαριάς ταλαιπωρίας. Προς τα τελευταία στάδια της κηδείας, ήδη μπροστά στον τάφο, το κιβούρι είναι ανοιχτό για τον τελευταίο αποχαιρετισμό. Εκεί ξεσπούν γοεροί θρήνοι, κυρίως από τις κόρες, ήδη σχετικά γριές κι αυτές, και κατεξοχήν από την κόρη που τη γιατροπόρευε. Μέσα σε κλίμα σπαραγμού ολοκληρώνεται η ταφή.

    Φεύγουμε, πάμε για τον «καφέ» (=πλήρες πλούσιο γεύμα, Κρήτη γαρ), όπου σταδιακά ηρεμούν τα πνεύματα. Και λέει η εν λόγω κόρη, όταν ξανάρθε στα σύγκαλά της: Ρε παιδιά, ανοιχτή δεν τη θάψαμε; Εκείνο το καπάκι τι έγινε;

    Μέσα στον γενικό θρήνο και τον σαματά, ο πεθαμενατζής το πήρε πίσω για να το ξαναπουλήσει! Ποιος ξέρει αν τώρα το χαίρεται άλλος ή εξακολουθεί να πηγαινόρχεται σε κηδείες παραμένοντας αμέτοχο στις ταφές…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: