Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ήτον φονιάς; (διήγημα του Χρήστου Αγγελομάτη)

Posted by sarant στο 6 Νοεμβρίου, 2022


Δημοσιεύσαμε τις προηγούμενες εβδομάδες λογοτεχνικά κείμενα εμπνευσμένα από τη Μικρασιατική Καταστροφή κι ύστερα περάσαμε σε άλλη θεματολογία. Όμως ο φίλος μας ο Γιάννης Π., που έχει φτιάξει το καταπληκτικό Λογοτεχνικό Ιστολόγιο, με ενημέρωσε ότι έχει ανεβάσει στο Λ.Ιστ. δύο σχετικά διηγήματα, από τα οποία διαλέγω να παρουσιάσω σήμερα το πρώτο (αρχική δημοσίευση εδώ), ένα διήγημα γύρω από ένα τραγικό περιστατικό από την υποχώρηση, τον Αύγουστο του 1922. 

Ο συγγραφέας του διηγήματος είναι ο δημοσιογράφος Χρήστος Εμμ. Αγγελομάτης (1899-1979) γεννημένος στη Σμύρνη με καταγωγή από τη Χίο. Μετά την Καταστροφή εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και συνεργάστηκε με πολλές εφημερίδες -ανάμεσά τους με την Πρωία την ίδια εποχή με τον Βάρναλη. Έγραψε το βιβλίο Χρονικόν μεγάλης τραγωδίας για τη Μικρασιατική Καταστροφή καθώς και άλλα ιστορικά και αθηναιογραφικά κείμενα. 

Εδώ πρέπει να ανοίξω παρένθεση. Το 1934-36 ο Ριζοσπάστης δημοσίευε σε συνέχειες τον Καλό στρατιώτη Σβέικ, του Γιάροσλαβ Χάσεκ. Στην οικογένειά μας λατρεύαμε τον Σβέικ και ο παππούς μου με τον πατέρα μου πάντοτε έλεγαν ότι η καλύτερη μετάφραση, δυστυχώς χαμένη, ήταν «του Αγγελομάτη στον Ριζοσπάστη». Και στο ιστολόγιο το έχω αναφέρει. Ωστόσο, δεν έχω βρει κανένα άλλο στοιχείο που ν’ αποδίδει τη μετάφραση του Σβέικ στον Χρήστο Αγγελομάτη. Στην εφημερίδα όνομα μεταφραστή δεν αναφέρεται. Κυκλοφόρησε και σε βιβλίο αυτή η μετάφραση αλλά δεν ξέρω αν εκεί μνημονευεται μεταφραστής. Επίσης, δεν βρίσκω πουθενά κανένα στοιχείο για συνεργασία του Χρ. Αγγελομάτη με τον Ριζοσπάστη ή με αριστερά έντυπα, οπότε αν δεν βρεθεί κάποιο άλλο στοιχείο η μαρτυρία του πατέρα μου πρέπει να θεωρηθεί αμφίβολη. Κλείνω την παρένθεση. 

Το διήγημα που θα διαβάσουμε σήμερα δημοσιεύτηκε αρχικά στη συλλογή ΝΕΟΙ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΙ, ΔΙΑΛΕΧΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ, που εκδόθηκε από τον οίκο Μ. Σαλίβερου γύρω στο 1926 (διαθέσιμο στην Ανέμη, εδώ). (Παρά τον τίτλο του δεν είχε μόνο νεους σε ηλικία συγγραφείς, αφού έχει και διηγήματα του Βουτυρά, του Στέφ. Δάφνη ή του Ξενόπουλου). Δημοσιεύτηκε με αφιέρωση στον Δ. Κόκκινο, τον μετέπειτα ιστορικό και ακαδημαϊκό. Η ορθογραφία έχει εκσυγχρονιστεί.

Ήτον φονιάς;

[Του διαλεχτού τεχνίτη Δ. Κόκκινου].

Στην ταβέρνα του μπαρμπ’-Αυγουστή σχηματιζόταν η παρέα το βραδάκι. Πέντε παλιοί συντρόφοι, αδελφωμένοι στις μπόρες, που περάσαμε τα τελευταία χρόνια, μαζευόμαστε και κουτσοπίνοντας λέγαμε τα δικά μας. Ε! τι τα θέλετε, άνθρωποι που έζησαν χρόνια στον ίδιο λόχο, που βοηθήθηκαν στη μάχη και που ίσως ο ένας να χρώσταγε τη ζωή του στον άλλο, είχαν πολλά να πουν. Πολλά, μα πάρα πολλά, τη στιγμή μάλιστα που ο πόλεμος και στους πέντε είχε χαρίσει κάτι, μιαν αγάπη, ένα αισθηματάκι και, ο πόλεμος πάλι τους το πήρε!
― Καλησπέρα μπαρμπ’-Αυγουστή.
― Καλώς τα, τα παιδιά.
Ο καλός αυτός ανθρωπάκος, από τη Νιο, με τα εβδομήντα σπαρταριστά του χρόνια, με την αιώνια νέα καρδιά, μας δεχόταν με το χαμόγελο και με την καλή λέξη στο στόμα.

     Το τραπέζι στρωμένο όξω στην αυλή μας περίμενε. Κι άμα αργούσαμε καμιά φορά, ο μπαρμπ’-Αυγουστής με τα χέρια στους γοφούς και με τη χρωματιστή του ποδιά, έβγαινε στην πόρτα. Μας είχε μάθει και δε μπορούσε να του λείψουμε κανένα βράδυ. Κοντά μας ξυπνούσαν μέσα του τα νιάτα του ―όχι πως ήτον γέρος και τώρα· η καρδιά του ήτον καρδιά λυκόπουλου― κι όταν άκουε για πολέμους θυμόταν κι αυτός τα δικά του, τα μάτια του πετούσαν αστραπές κι άρχιζε αμέσως να μας λέει για τις όμορφες μέρες της κατάληψης της Θεσσαλίας κι ύστερα πάλιν όταν εθελοντής τραυματίστηκε βαριά στο Δομοκό.
Μα το βράδυ εκείνο ―πριν πεντ’ έξι μέρες― δεν ξέρω γιατί η παρέα όλη ήτον πολύ μελαγχολική. Μια βαριά δυσθυμία πίεζε όλων τα στήθη. Η λάμπα κρεμασμένη από ένα ξύλο έριχνε ένα αρρωστιάρικο φως και οι σκιές που σχηματίζονταν λες κι έχυναν στις ψυχές κάτι το πένθιμο. Εμείς, που χρόνια ζήσαμε μακριά από τα σπίτια μας, με το καθημερινό ανατρίχιασμα του χάρου, έχομε κάποιες προλήψεις και κάποιες προαισθήσεις που ποτέ δε μας γελούν. Όλοι καταλαβαίναμε πως κάτι θα γινόταν. Μα κανένας δεν είπε λέξη.
Το γιοματάρι του μπαρμπ’-Αυγουστή μας άνοιξε το στόμα και σιγά σιγά, κουβέντα την κουβέντα φθάσαμε στο συνηθισμένο μας θέμα. Στον πόλεμο. Οι άνθρωποι των πόλεων δεν πρέπει να μας παρεξηγούν. Πρέπει να περάσουν πολλά χρόνια για να σβήσει από τις ψυχές μας ο ιδιαίτερος κόσμος, που μέσα μας δημιουργήθηκε.
Μιλούσαμε για τα δράματα του πολέμου. Και πόσα δεν είδαμε!
Ξάφνου, πριν προφθάσει ακόμα κανένας από την παρέα να βγάλει καμιά κρίση για μιαν ιστορία, ιστορία φρικιαστική που αφηγόταν κάποιος, μια ξένη φωνή ακούστηκε.
― Αυτό δεν είναι τίποτα, μπρος σ’ εκείνο που είδα εγώ.
Γυρίσαμε όλοι κατά το μέρος, που ακούστηκεν η φωνή. Δεν ήτον άγνωστος αυτός που είπε τα λόγια αυτά. Ήτον ένα παλικάρι καμιά τριανταριά χρονώ θλιμμένο πάντα, μ’ ένα πικρό χαμόγελο στα χείλη. Βαθιές ρυτίδες σκαμμένες στο μέτωπό του έδειχναν πως κι αυτό είχε περάσει πολλές μπόρες, πολλά δράματα ζωής. Καθόταν πάντα απόμονος, όπως και σήμερα, χωμένος σε μια γωνιά κάτω από μια βαρέλα. Δεν ξέρω αν ζήταγε να είναι πάντα κοντά μας, εγώ όμως δεν έλειψε βράδυ που να μην τον ιδώ στην ίδια θέση. Μου φαίνεται, μάλιστα, πως πολλές φορές, ενώ σιωπηλά κατέβαζε το κατοστάρι του, είδα τα μάτια του ν’ αστράφτουν καθώς άκουε τις πολεμικές μας ιστορίες.
Στρέψαμε λοιπόν τα βλέμματα κατά τη γωνιά του. Το πρόσωπό του, καθώς χωρίς άλλη κουβέντα σηκώθηκε για να ‘ρθει κοντά μας, φωτίσθηκε από το ανήμπορο φως της λάμπας. Είχε μιαν αλλόκοτη έκφραση. Ήτον ξαναμμένο, μα και μαζί μιαν απέραντη θλίψη ήτον χυμένη στα χαρακτηριστικά του.
― Έτσι που λέτε, είπε πάλι, σιμώνοντας και παίρνοντας ένα κάθισμα για να καθίσει κοντά μας, αυτά δεν είναι τίποτα, μπροστά σ’ εκείνο που είδα εγώ. Κάθισε και χωρίς άλλο προοίμιο άρχισε την ιστορία του, με μια υπόκωφη σχεδόν βραχνή φωνή.
Ήτον η εικοστή εβδόμη Αυγούστου του 1922. Από τις 17 Αυγούστου ο στρατός μας, τι λέω ο στρατός, ο περισσότερος ένα μάζεμα ανθρώπων που τους έσπρωχνε μαζί το αίσθημα που σπρώχνει τα ζώα σαν σκορπίσει το κοπάδι να πηγαίνουν πέντε πέντε, τέσσαρα τέσσαρα μα σπάνια ένα ένα, κυλούσεν αδιάκοπα από τα υψίπεδα της Μικράς Ασίας κατά τη θάλασσα. Από κει τα καράβια θα τον έφερναν στα γαλανά ακρογιάλια της άλλης Ελλάδας, στα ήσυχα νησιά και στα ισκιωμένα χωριά του. Λες κι ήτον μια θάλασσα που ασυγκράτητα ξεσπούσε μανιασμένη. Από κάθε φαράγγι, από κάθε μονοπάτι, από κάθε δημοσιά, ένδεκα μέρες τώρα περνούσαν, περνούσαν στρατιώτες, περνούσαν κοπάδια ασύνταχτα κι ο κουρνιαχτός σηκωνόταν ψηλά ως τα μεσούρανα και η χλαλοή βούιζε ως πέρα, πέρα από τα άγρια βουνά, που κάθε λίγο και υψώνονταν μπροστά στους φυγάδες, σαν τοίχος ακλόνητος. Κάπου κάπου, κάποιο απόσπασμα συντεταγμένο περνούσε. Τα χείλη των στρατιωτών και των αξιωματικών του σουφρώνονταν σε μα πτυχή πικρή, αλλά στα χείλη των φυγάδων ένα χαμόγελο άνθιζε, γεμάτο αόριστη ειρωνεία καθώς τους αντίκριζαν.
Για μια στιγμή τα κοπάδια των φυγάδων, των ξυπόλητων και κουρελιασμένων από το αδιάκοπο φευγιό, στέκονταν για να πάρουν ανάσα ή για να δροσίσουν τα φρυμένα χείλη τους σε καμιά βρύση από κείνες που οι Τούρκοι συνήθιζαν να χτίζουν στους δρόμους ή σε κανένα πηγάδι κάτω από ένα ξεμοναχιασμένο πλατάνι. Κι εκεί έγερναν το κουρασμένο τους κεφάλι για να ξαποστάσουν μια στιγμή. Μα ξάφνου ορθώνονταν και πάλι, αυτιαζόνταν και παίρναν γρήγορα το δρόμο της φυγής σα ν’ άκουαν πίσω τους το ποδοβολητό του εχθρικού ιππικού. Ο αυγουστιάτικος ήλιος φλογερός εσκόρπιζε δέσμες αχτίδων και έδινε μιαν όψην άλλη στο τραγικόν αυτό θέαμα.
Κι έτσι κυλούσαν ανάκατα στους λόγγους και στις δημοσιές οι φυγάδες και οι φτωχοί χωριάτες που δεν κρατούσαν άλλο, γυναίκες και άντρες, παρά κανένα βυζασταρούδι ή κανένα δέμα ρούχα. Μα κι αυτά ―ρούχα και παιδιά― τα πετούσαν πολλές φορές, τρελοί από το φόβο κι από τον κίνδυνο που ολοένα εσίμωνε. Κάπου κάπου ένα «δε μπορώ πια» ακουόταν και κανένας από τους φυγάδες σωριαζόνταν χάμου. Πάει κι αυτός. Οι άλλοι αν ήτον στενό το μονοπάτι τον δρασκέλιζαν κι αν ήτον στη δημοσιά περνούσαν πλάγια, δάγκωναν τα χείλη κι ανάδευε περισσότερο μέσα τους ο φόβος τα δάχτυλά του. Καθώς προχωρούσαν, τίναζαν ξάφνου το κεφάλι και κοίταζαν πίσω, τα μάτια τους έπαιρναν μιαν έκφραση αγωνίας και τ’ αδυνατισμένα πρόσωπά τους επλημμυρούσεν η φρίκη. Κάπου κάπου μια ντουφεκιά ακουόταν. Τότε ο τρόμος γινόταν πιο ζωηρός και τα ματωμένα πόδια τους παίρναν καινούριες δυνάμεις για τη φυγή. Σαν κάποιος να ‘ρχονταν πίσω κι αδιάκοπα κι αλύπητα να τους μαστίγωνε. Μάταια τα συντεταγμένα τμήματα προσπαθούσαν να συγκρατήσουν τη φυγή
Έτσι έντεκα μέρες κυλούσαμε, σπέρνοντας πτώματα το δρόμο της φυγής. Κι οι νύχτες, ατελείωτες νύχτες, τι φρίκη και τι αγωνία έκρυβαν κι αυτές. Σε κανένα λαγκάδι ή σε καμιά ρεματιά ξαπλωνόμασταν το βράδυ κι όσοι διατηρούσαμε ακόμα κάποια δύναμη, όσοι διατηρούσαμε ακόμα τα όπλα αναλαμβάναμε τη φρούρηση των άλλων. Μα ποιος μπορεί ποτέ να ξεδιαλύνει τα μυστήρια του πανικού; Εκεί μέσα στη σιγαλιά του σκοταδιού πετιόνταν όλοι, σηκώνονταν και χωρίς άλλο τίποτε να πουν ή να περιμένουν και το κύμα της φυγής άρχιζε πάλι να πλημμυρά τα μονοπάτια και τις δημοσιές. Κι όλο νόμιζαν ότι πίσω από τα δέντρα, πίσω από τους βράχους, έστηνε το καρτέρι του ο εχθρός.
― Είμαστε κι εμείς σ’ αυτή τη φυγή, είπε κάποιος από την παρέα. Μα δε νικηθήκαμε. Μέσα στον πανικό δεν ήμασταν λίγοι που διατηρούσαμε ακλόνητη την πεποίθηση πως δεν νικηθήκαμε. Στ’ αλήθεια είναι αξεδιάλυτα τα μυστήρια του πανικού, είπεν ύστερα μονολογώντας.
― Τέλος την εικοστή έκτη Αυγούστου ένα δειλινό εφθάσαμε σ’ ένα χωριό, δυτικά της Σμύρνης, τον Γκιοζ-τεπέ, τραβώντας για τον Τσεσμέ που μας περίμεναν τα καράβια μας. Όλη τη νύχτα ένα βουητό μονότονο, που ανάδιναν οι ρόδες από τα βαριά κάρα που ‘σερναν πελώριοι ταύροι πλημμυρούσε την ατμόσφαιρα. Ο στριγκός ήχος απλωνόταν έτσι διαπεραστικός που λες κι ετρυπούσεν αυτήν τη ψυχή. Στους δρόμους του ελληνικού αυτού χωριού οι κάτοικοι έδιναν νερό στους στρατιώτες, κανένα κομμάτι ψωμί, κανένα ρούχο στους γυμνούς, με τα μάτια βουρκωμένα. Κάποια γαλήνη είχε χυθεί στα πρόσωπα και στις ψυχές. Το αντίκρισμα της θάλασσας, ο ουρανός αυτός που δεν τον τρυπούσαν οι μιναρέδες οι συντροφευμένοι από κυπαρίσσια, έδωσαν τη γλυκιάν ελπίδα της σωτηρίας.
Κι ολοένα ο στριγκός ήχος από τις ρόδες των βοϊδαμαξών κυλούσε παντού, ανατριχιαστικός…. Περνούσαν, περνούσαν όλη νύχτα, τα χθεσινά ατρόμητα φουσάτα.
Χαρά θεού η μέρα που ξημέρωσε. Το γαλάζιο και το πράσινο, τι πικρή αντίθεση με τη μαυρίλα των ψυχών!
Να και μια ορειβατική πυροβολαρχία! Μα πού είναι τα κλείστρα των κανονιών; Ιππείς και άλογα δεν τους λείπει τίποτε. Λες πηγαίνουν σε παράτα. Μόνο τα κλείστρα των κανονιών που δεν υπάρχουν… Και οι καβαλάρηδες τι στυγνή μορφή που έχουν!
Είμαστε δέκα άντρες μαζί. Δυο χρόνια τώρα στο μέτωπο στιγμή δεν χωρίσαμε, μόνο σαν ήτον να νοσηλευθεί κανείς στο νοσοκομείο. Κι ως αυτή την ώρα της δοκιμασίας είμαστε μαζί. Δεν ξέρω γιατί τις ώρες εκείνες θυμόμουν μερικές άλλες στιγμές, κι εκείνες οδυνηρές, όταν βαριά τραυματισμένος έπεφτα στο δρόμο καθώς γυρίζαμε απ’ το Σαγγάριο στο Εσκί-Σεχίρ. Έτσι και τότε ενωμένοι, οι άλλοι εννιά με πήραν στα χέρια και μ’ έφεραν στο ορεινό χειρουργείο. Μα τώρα εκτός από το άγνωστο και τον πόνο για την κατάντια ενός στρατού που τόσο δοξάστηκε, χρόνια ολόκληρα τέσσερα, στην παλιάν αυτή ελληνική γη και για τα κορμιά που σωριαζόνταν δεξιά και αριστερά, είχαμε και την έννοια ενός των συντρόφων μας, που η μητέρα, η αδελφή και ο πατέρας του, είχαν φθάσει πριν λίγες μέρες στη Σμύρνη για να τον ιδούν και που ασφαλώς τώρα φυγάδες κάπου θα σερνόντουσαν.
Και προχωρούσαμε μέσα στη φουρτουνιασμένη αυτή θάλασσα, παρασυρμένοι, ανίσχυροι, προχωρούσαμε όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε να φθάσουμε στο τέλος του σκληρού αυτού μαρτυρίου. Δεξιά μας η ακύματη θάλασσα κι απάνου μας ο μπλάβος ουρανός μας υπόσχονταν το λυτρωμό. Σ’ όλο το μάκρος του απέραντου άσπρου δρόμου ένα βουητό ακουόταν μόνο και μια μαύρη κορδέλα ζωγραφίζονταν, όσο κι αν έφθανε το μάτι. Πόσες ώρες περπατούσαμε την ημέρα αυτή! Πότε τέλος θα φθάναμε στο λαιμό της Ερυθραίας όπου οι συντεταγμένες δυνάμεις ασφάλιζαν την υποχώρηση;
Νυχτώνει αργά… Για περισσότερη ασφάλεια αφήνουμε το δρόμο και παίρνουμε ένα μονοπάτι. Η νύχτα με τα σκοτάδια φέρνει πάλι το δέος στις ψυχές των φυγάδων. Από παντού φαντάζονται ότι θα ξεπροβάλει ο εχθρός. Μακριά ακουόνταν μερικοί πυροβολισμοί και κάτι περίεργοι κρότοι, δεν ξέρει κανείς από πού βγαλμένοι, συνόδευαν τον δρόμο μας. Περίεργες σκιές αναδεύονταν και σαν κυλά κανένα λιθάρι όλοι αναταράζονται. Δεν πρέπει ν’ απέχουμε πολύ από το λαιμό της Ερυθραίας, γι’ αυτό αποφασίζουμε για να μη περιπλανηθούμε να κονέψουμε σ’ ένα ψήλωμα, εμείς οι δέκα τουλάχιστο. Όσο περνά η ώρα σβήνει κάθε θόρυβος, λιποθυμά κάθε κρότος και μια γαλήνη απλώνεται παντού. Αργά βγαίνει το φεγγάρι και σκορπάει το αχνό του φως ολόγυρα. Ξαπλωνόμαστε χάμου και αφήνομε να περνά η ώρα, με το νου παραδομένο σε σκέψεις, αμίλητοι και το δάχτυλο στη σκανδάλη. Θα πέρασαν ως δυο ώρες χωρίς να βγάλουμε άχνα. Μακριά από τη δημοσιά εξακολουθεί να φθάνει ο αχός της φυγής. Κάποιος στρατιώτης δικός μας πέφτει επάνω μας. Μας λέει ότι ο εχθρός φάνηκε πίσω μας. Δεν τον πιστεύουμε και μένουμε εκεί, ενώ αυτός εξακολουθεί το δρόμο του. Δε μπορούμε να ξέρουμε τι ώρα είναι, μ’ από τ’ αστέρια και το φεγγάρι υπολογίζουμε πως θα ‘ναι δυο το πρωί. Περνά καμιά ώρα ακόμα και το φεγγάρι αργά τραβιέται. Ο βράχος που μας χρησιμεύει για πρόχωμα μοιάζει μ’ ένα πελώριο τέρας. Νόμιζα ότι άκουα και τους χτύπους της καρδιάς μου ακόμα. Ξάφνου μέσα στη σιγή ακούονται κάποιες φωνές κι ο σάλαγος ανθρώπων που ανεβαίνουν στο ψήλωμά μας. Ώστε είχε δίκιο ο στρατιώτης, ο εχθρός είναι πίσω μας. Όσοι περάσανε στιγμές παρόμοιες με τις δικές μας ξέρουν τι ρόλο παίζει η παραίσθηση. Μάρτυς μου ο Θεός πως τη στιγμήν εκείνη πιστεύαμε ότι ο εχθρός είχε κυκλώσει το ψήλωμά μας. Στη ρίζα κάτου του βράχου ακούμε καθαρά τα βήματα. Ανεβαίνουνε. Στο άσπρο φως του φεγγαριού μου φαίνοταν ότι έβλεπα τις κόρες των ματιών των συντρόφων μου να έχουν γίνει τεράστιες. Κι ολοένα πλησιάζουν οι εχθροί.
― Παρά να πεθάνουμε ατιμασμένοι, αιχμάλωτοι του καταχτητή, καλύτερα να σκοτωθούμε αντρίκια λέει εκείνος που είχε τους γονείς του στη Σμύρνη.
Όλοι καταλάβαμε.
Τώρα άρχισαν να διαγράφονται και οι σκιές των εχθρών. Ανεβαίνουν αργά σαν κουρασμένοι κι αυτοί
― Μπρος παιδιά! λέει κάποιος.
Και τα δέκα όπλα αδειάζονται πάνω στον εχθρό.
Ο ξηρός κρότος των όπλων σχίζει την σιγή σαν σκουξιά κοράκων. Κάποια μουγκρητά ακούονται, κατρακύλισμα λιθαριών και λάκισμα ανθρώπων δειλών. Περίεργο όμως, ούτε μια σφαίρα δεν μας έστειλεν ο εχθρός· θα νόμιζε πως βαστιόταν καλά το ψήλωμα.
Με το δάχτυλο στη σκανδάλη, τ’ αυτιά στημένα περιμένουμε. Πού να κινήσουμε να φύγουμε αν είμαστε κυκλωμένοι;

***

… Και ξημέρωσεν αυτή η καταραμένη εικοστή εβδόμη Αυγούστου. Αργά τραβιόταν οι πέπλοι της νύχτας και ανήμπορο το φως στην αρχή απλωνόταν στις ράχες. Πέρα ασπρογάλιαζεν η θάλασσα. Τη σιωπή έσπασαν χιλιάδες πουλιών και το ελληνικό ξημέρωμα χύθηκε παντού. Και τότε τα μάτια μας αντίκρισαν τα καράβια μας αραγμένα εκεί στ’ ανοιχτά. Ο λυτρωμός.
Μα τι έγινε με τους εχθρούς τη νύχτα; Αρχίζουμε να κατεβαίνουμε την πλαγιά. Αμέσως βλέπουμε κάμποσα κορμιά σωριασμένα, άλλα μπρούμυτα, άλλα ανάσκελα. Μα τι περίεργος εχθρός είναι αυτός; Καπέλα βρίσκονται κοντά στα κορμιά. Ώστε δεν είναι εχθροί; Ήταν δικοί μας; Πλησιάζουμε. Πώς σπαρταρά η ψυχή! Τα πτώματα είναι καμιά δεκαριά. Πλημμυρισμένα από αίμα όλα γύρω, που καθώς ξεράθηκε έγινε κοκκινόμαυρο. Ώστε δεν ήμασταν μόνο φυγάδες, ήμασταν και φονιάδες.
Ξάφνου φωνάζει εκείνος από τους συντρόφους μας που ‘χε τους γονείς του στη Σμύρνη:
― Η μάνα μου! ο πατέρας μου! η αδελφή μου!
Είδατε ποτέ σας δέντρο να το πελεκούν και να πέφτει αργά; Έτσι ήτον και ο σύντροφός μας. Το κίτρινο από τη κακουχία πρόσωπο του έγινεν άσπρο, το κορμί ελύγισε, με το χέρι εζήτησε κάποιο αποκούμπι και σωριάστηκε χάμου. Εμέναμε βουβοί· κανείς δεν εζήτησε να τον συγκρατήσει. Ήταν στ’ αλήθεια η μάνα του, ο πατέρας του και η αδελφή του. Η μάνα του κείτοταν με μια σφαίρα στα στήθια και τη φωτογραφία του στα χέρια, ο πατέρας του με μια σφαίρα στο κεφάλι και μ’ ένα εικόνισμα στο χέρι και η αδελφούλα του κρατούσε σφιχτά ένα μενταγιόν, που η φωτογραφία που είχε μέσα ήτον όπως μάθαμε αργότερα του αρραβωνιαστικού της. Στα ξανθά της μαλλιά είχε πήξει το αίμα που έτρεξε από το τραύμα που είχε στο μέτωπο. Μείναμε πολλή ώρα βουβοί, ως που μας ξύπνησε κάποιο μούγγρισμα που ανάδινε για ύστατη πνοή ένα παλικάρι, παρακάτου σωριασμένο
Σηκώσαμε στα χέρια τον σύντροφό μας κι εφύγαμε. Τραβούσαμε για τα καράβια του λυτρωμού, ασυναίσθητα. Κάπου μακριά το κανόνι ούρλιαζε, το βουητό της φυγής ακουόταν πάλι, μα τώρα πνιγόταν στο φοβερό σάλαγο του κεφαλιού μου.
Η αφήγηση αυτή μας επάγωσε. Στην ταβέρνα του μπαρμπ’-Αυγουστή δεν έμεινε πια πελάτης κι έτσι μόνο η βραχνή και υπόκωφη φωνή του θλιμμένου παλικαριού ακουόταν.
― Η ιστορία που σας είπα, να μην νομίσετε πως έχει και την παραμικρή φαντασία, συνέχισε το παλικάρι. Αν καμιά μέρα βρεθείτε κατά το τρελοκομείο και ακούσετε κάποιον τρελό να φωνάζει: εγώ τους εσκότωσα! Εγώ τους εσκότωσα! να ξέρετε πως είναι ο σύντροφός μας. Όταν φθάσαμε στην Αθήνα εσκορπίσαμε εμείς οι αχώριστοι. Σαν να μας διώχνει τον ένα από τον άλλον η ανάμνηση του δράματος. Μα πείτε μου σεις: Είμαι τάχα φονιάς, γιατί μια νύχτα σ’ ένα ψήλωμα στην Μικρά Ασία σκοτώσαμε, τη μάνα, τον πατέρα και την αδελφή του τρελού σήμερα συντρόφου μας, παίρνοντάς τους για εχθρούς;
Όλοι σκύψαμε τα κεφάλια και δεν απαντήσαμε, μέσα στην ταβέρνα του μπαρμπ’-Αυγουστή.
Αλήθεια ήτον φονιάς;

Advertisement

117 Σχόλια προς “Ήτον φονιάς; (διήγημα του Χρήστου Αγγελομάτη)”

  1. Ωραίο!
    Φαντάζομαι Δ. Κόκκινος είναι το ψευδώνυμο; Πώς έγινε η ταύτιση;

  2. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για το πρώτο σχόλιο!

    1 Όχι, είναι αφιέρωση. Συνήθιζαν να τις βάζουν σε γενική πτώση. Ο Αγγελομάτης το αφιερωνει στον Κόκκινο, τότε δημοσιογράφο και λογοτέχνη, που μετά έγινε ιστορικός και ακαδημαϊκός.

  3. Ωχ βέβαια, τι βλάκας είμαι!
    (Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης, αν θυμάμαι σωστά)

  4. atheofobos said

    Το 1926 που δημοσιεύτηκε προφανώς θα προκαλούσε έντονα συναισθήματα στους αναγνώστες που είχαν ζήσει πρόσφατα τα γεγονότα. Σήμερα, που έχουμε διαβάσει αντίστοιχα συγκλονιστικά κείμενα από τους μεγάλους μας συγγραφείς για τότε, μου δίνει την αίσθηση κειμένου που επιδιώκει, λίγο άτεχνα, να προκαλέσει την συναισθηματική φόρτιση του αναγνώστη.

  5. sarant said

    3 Ναι

    4 Ισχύει

  6. Καλημέρα

    Ενδιαφέρουσα ιστορία, μόνο που ο συγγραφέας δεν χρησιμοποίησε -κατά την γνώμη μου- κατάλληλη γλώσσα. Δεν μου ταιριάζει κάπιος πονεμένος απόμαχος να μιλά με λυρισμό ! Στην πρόταση «Από κει τα καράβια θα τον έφερναν στα γαλανά ακρογιάλια της άλλης Ελλάδας, στα ήσυχα νησιά και στα ισκιωμένα χωριά του.» σκέφτηκα να το παρατήσω. Ευτυχώς το συνέχισα και με αποζημίωσε η πλοκή στην συνέχεια

    Οσο αν ήτανε φονιάς ; ναι, αλλά εξ αμελείας !

  7. Reblogged στις anastasiakalantzi59.

  8. Ναι, αλλά όχι σε όλα…

  9. Α. Σέρτης said

    «η μαρτυρία του πατέρα μου πρέπει να θεωρηθεί αμφίβολη.»
    Όντως.
    Πρέπει να μπέρδεψε τον Χρήστο Αγγελομάτη με τον Χρήστο Αγγελόπουλο, τον μεταφραστή του έργου, καθώς βλέπω σε διάφορες πηγές, μεταξύ των οποίων και το Τσεχικό Κέντρο Αθήνας:

    Ο καλός στρατιώτης Σβέικ [Osudy dobrého vojáka Švejka]
    Μτφ. Χρήστος Αγγελόπουλος. 1935: Ριζοσπάστης, ?+200 σ.

    Click to access tsexikh-logotexnia-se-ell.-mtf-(2021).pdf

  10. sarant said

    9 Μπράβο ρε συ, τώρα μου έλυσες μεγάλη απορία.

    Στην εφημερίδα δεν γραφόταν όνομα μεταφραστή, αλλά πράγματι πρέπει να εκδόθηκε και σε βιβλίο η μετάφραση, διότι έχω δει αγγελίες ότι δινόταν δώρο σε διάφορες εκδηλώσεις του ΚΚΕ το 1935-6.

  11. Λεύκιππος said

    Τι ζήσανε κι αυτοί. Συγκλονιστική περιγραφή.

  12. Ανδρέας Τ said

    Καλημέρα. Εκείνο το «ήτον» και όλη η ιστορία μου θύμισε διηγήσεις στη γειτονιά μου από πολεμιστές της Μικράς Ασίας.

  13. Λάμπας said

    Γιατί λείπανε τα κλείστρα από τα κανόνια;

  14. sarant said

    13 Και δική μου απορία

  15. 13-14 Επειδή στην άτακτη υποχώρηση δεν ενδιαφέρονταν πια για τη συντήρηση των πυροβόλων;

  16. Konstantinos said

    Όταν η περιοχή που έχει τα κανονια καταληφθεί έστω και για λίγο από το πεζικό του εχθρου, οι στρατιώτες του εχθρου δεν έχουν τα μέσα ουτε να κουβάλησουν ουτε να καταστρέψουν τα κανονια. Μπορούν όμως να πάρουν η να καταστρέψουν τα κλειστρα, χωρίς τα οποία τα κανονια δεν λειτουργούν. Αυτό σημαίνει ότι τα κανονια που αναφέρονται στο διήγημα είχαν έστω και στιγμιαία καταληφθεί από τον εχθρό και ότι ήταν μη λειτουργικά.

  17. sarant said

    16 Λογικό

  18. Λάμπας said

    Ψάχνοντας βρήκα κάπου ότι, πριν από τις μεγάλες επιχειρήσεις του καλοκαιριού του 1921, ο ελληνικός στρατός άνοιξε αφύλακτες αποθήκες της Αντάντ στη Θράκη και εξοπλίστηκε με πυροβόλα χωρίς κλείστρα που βρίσκονταν εκεί και χρησιμοποιήθηκαν στη συνέχεια χάρη σε μια πατέντα του μηχανικού. Δεν εξηγείται όμως γιατί έλειπαν τα κλείστρα. Δεν παραθέτω το σύνδεσμο γιατί δεν ξέρω πόσο αξιόπιστη είναι η πληροφορία.

  19. Alexis said

    Ο πόλεμος, η μεγαλύτερη φρίκη από όσες έχει «ανακαλύψει» ο άνθρωπος. Ο άδικος και αναίτιος αλληλοσκοτωμός.
    Το διήγημα δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, μάλλον άτεχνο θα το χαρακτήριζα, αλλά δίνει ωραία την εικόνα αυτής της φρίκης.

  20. # 16, 17

    Ναι μεν αλλά…αν τα κανόνια ήταν άχρηστα χωρίς κλείστρα, ποιός ο λόγος να τα κουβαλάνε υποχωρόντας ; Μάλλον το # 18 έχει δίκιο

  21. BLOG_OTI_NANAI said

    Καλημέρα. Δεν μπορώ να πω ότι η αφήγηση με συνεπήρε. Ο τρόπος γραφής δεν έχει κάτι ιδιαίτερο, αλλά η ιστορία έχει δύναμη λόγω του τέλους της.

    Μήπως επειδή χωρίς τα κλείστρα είναι άχρηστα στον εχθρό;

  22. Καλημέρα!
    Ωραίο κείμενο για διδασκαλία (αντιπολεμικό μήνυμα η αιφνίδια και τραγική μεταλλαγή του («εγκιβωτισμένου») αφηγητή από «ήρωα» σε «φονιά»).
    Μπορεί να μην είναι κάτι συγκλονιστικό, αλλά δεν θα το χαρακτήριζα «άτεχνο». Υπερβολικά περίτεχνο, ναι. Πράγματι, η στόχευση στο συναίσθημα γίνεται άμεσα αντιληπτή κι αυτό το αποδυναμώνει. Αλλά ο λυρισμός του δεν είναι κούφιος, έχει αντίκρισμα και περιεχόμενο. Ακόμη και η φράση για τα «γαλανά ακρογιάλια της άλλης Ελλάδας, στα ήσυχα νησιά και στα ισκιωμένα χωριά» δεν είναι τόσο αταίριαστη: από πού να πιαστεί ένας άνθρωπος που ζει αυτή τη φρίκη, αν όχι από την εξιδανικευμένη (γι’ αυτό, λυρική) εικόνα μιας πατρίδας που τον περιμένει στο τέλος; (Το όνειρο αυτό είναι σαν την όαση στην έρημο ή, μάλλον, σαν τον αντικατοπτρισμό)

  23. BLOG_OTI_NANAI said

    Κλείστρα:

  24. BLOG_OTI_NANAI said

    Προφανώς υπήρχε σχετική εντολή αφαίρεσης και πιθανόν σε περίπτωση κινδύνου διαχωρισμός κανονιών και κλείστρων ώστε να μην είναι λειτουργικά:

  25. BLOG_OTI_NANAI said

    Σε ένα ντοκιμαντέρ για το Βιετνάμ, αμερικανικό αεροπλάνο έριξε δύο ναπάλμ, και καθώς οι αντιμαχόμενοι ήταν σχετικά κοντά, μία έπεσε στους βιετκονγκ και μία στους Αμερικανούς στρατιώτες με 40 θύματα…
    Το τι θα γίνεται στους πολέμους από «φίλια πυρά» όταν τα νεύρα είναι σπασμένα και το δάχτυλο στη σκανδάλη δεν λέγεται..

  26. BLOG_OTI_NANAI said

    Η Ανέμη έχει δύο εκδόσεις. Η μία από τον Ράλλη το 1926 (αλά στο εξώφυλλο γράφει 1933) και η άλλη από τον Σαλίβερο (χωρίς έτος) με μια χειρ΄γοραφη σημείωση στο εσώφυλλο για τις δύο εκδόσεις:

  27. # 22

    Στα διηγήματα τα πιο δύσκολα μέρη είναι οι διάλογοι και οι μονόλογοι γιατί πρέπει να αποδοθούν με την γλώσσα των ομιλούντων και όχι του συγγραφέα, όπως φανερά γίνεται εδώ.

  28. Λάμπας said

    17. Η παρέα των βετεράνων μού θύμισε ένα διήγημα του, ξεχασμένου σήμερα, κομμουνιστή λογοτέχνη και χρονογράφου του μεσοπολεμικού «»Ριζοσπάστη» Ν. Κατηφόρη, με ήρωες κάποιους παλιούς μαχητές του Μικρασιατικού Πολέμου που ζουν κοινοβιακά κάπου στην Αθήνα. Δε θυμάμαι τον τίτλο, αλλά νομίζω ότι το είχα διαβάσει στην ανθολογία του Σοκόλη. Αν το ιστολόγιο συνεχίσει τη δημοσίευση κειμένων που σχετίζονται με την Μικρασιατική Καταστροφή, ίσως θα άξιζε να του ρίξετε μια ματιά. Αν μη τι άλλο, έχει ιστορικό ενδιαφέρον – υπήρξαν τέτοια κοινόβια «παλαιών πολεμιστών» στο Μεσοπόλεμο, κυρίως αναπήρων.

  29. Περί κλείστρων: Κλασική τακτική αχρήστευσης όπλων που θα πέσουν σε εχθρικά χέρια η αφαίρεση του κλείστρου, όπως ήδη ελέχθη. Δεν αφήνεις στη διαθεση του εχθρού όπλα σε λειτουργική κατάσταση.
    Βίκτορ Νεκράσοφ, Στα χαρακώματα του Στάλινγκραντ (από μνήμης), εντολή διοικητή υποχωρούσας διμοιρίας:
    -Εγκαταλείψτε το πολυβόλο. Βγάλτε του το κλείστρο. Αν περισσέψουν ταινίες πάρτε τις μαζί σας.

    (για το κείμενο αργότερα)

  30. freierdenker said

    Όντως έχει λογοτεχνικές αδυναμίες, η ροή του λόγου δεν είναι αβίαστη, και το κυρίως εύρημα στη βάση της ιστορίας κάπως τραβηγμένο με τον τρόπο που αποδόθηκε.

    Ίσως ενδεικτικό κάποιων προβλημάτων τεχνικής, για κάποιο λόγο ο συγγραφέας αποφάσισε να βάλει δυο αφηγητές, αυτόν της παρέας και τον ξένο. Αλλά οι φωνές τους δεν ξεχωρίζουν. Ο ξένος παίρνει τον λόγο και συνεχίζει να μιλάει με το ιδιο τρόπο όπως ο πρώτος.

  31. BLOG_OTI_NANAI said

    Αφαίρεση κλείστρων σε επίσημη επικοινωνία:

  32. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    31 και πριν: Το ζήτημα με τα κλείστρα διαλευκάνθηκε πολύ ικανοποιητικά, θαρρώ.

    28 Στο Λογοτεχνικό Ιστολόγιο υπάρχει ένα διήγημα του Κατηφόρη σχετικό με τη μικρασιατική, αλλά όχι αυτό που περιγράφεις. Βρίσκω ότι στον Σοκόλη υπάρχει το «Όσο κρατάει το σκοτάδι», που ίσως το έχει μια οικογενειακή βιβλιοθήκη.

  33. GeoKar said

    #25: Κύπρος 1974, κατάρριψη Noratlas.

  34. GeoKar said

    #25: Α/Δ Λευκωσίας Ιούλιος 1974, κατάρριψη ελληνικού Noratlas απο κυπριακά πυρά.

  35. BLOG_OTI_NANAI said

    Το σημερινό διήγημα δεν το βλέπω να αναφέρεται ιδιαίτερα στην λογοτεχνική βιβλιογραφία. Μάλιστα αν δούμε τα εσώφυλλα στο σχ. 26, ο Αγγελομάτης δεν αναφέρεται καν. Συνήθως αναφέρεται το «χρονικόν της μεγάλης τραγωδίας».
    Μια νεκρολογία από τη Νέα Εστία:

  36. BLOG_OTI_NANAI said

    Αναφορές:

  37. @ 35 BLOG_OTI_NANAI

    Πολύ ενδιαφέρον το κείμενο της νεκρολογίας, ιδίως για τη δημοτική και τη «μικρή ιστορία».

  38. BLOG_OTI_NANAI said

    37: Ναι, και ήταν και το εκτενέστερο που βρήκα, ακόμα και ο Αργυρίου (Ιστορία της ελληνικής λογοτεχνίας) για τον Αγγελομάτη έχει στους 8 τόμους όλες κι όλες 3-4 σύντομες αναφορές του ονόματος του (συγκριτικά, ο Αργυρίου αναφέρει περ. 1.000 φορές τον Ελύτη, 1.300 τον Σεφέρη, 1.400 τον Καβάφη).

  39. sarant said

    35-36 Πολύ ενδιαφέροντα

    35 Θα το αναζητήσω αυτό για τη δημοτική

  40. Χαρούλα said

    Το διαβασα ευχάριστα και εύκολα. Δεν θα το έλεγα όμως λογοτεχνία. Μου θύμίζει τις περιγραφικές εκθέσεις του σχολείου. Την φορτωμένη γραφή.

    Κι ακόμη ένας(λατρεμένος) που «ήτον φονιάς;»

  41. Theo said

    Καλημέρα,

    Συμφωνώ με τους προλαλήσαντες ότι το αφήγημα αυτό δεν είναι κάτι ιδιαίτερο, ούτε αληθοφανές. Και το γράφω αυτό, μετά από τόσα που έχω διαβάσει για τη μικρασιατική εκστρατεία και καταστροφή. Όμως, το 1926, λίγα χρόνια μετά την καταστροφή, ασφαλώς και θα έκανε εντύπωση.

    Όσο για τα κλείστρα, ακόμα δεν έχω λάβει ικανοποιητική απάντηση στο ερώτημα του Τζι (#20), που είναι και δικό μου: Ποιος ο λόγος να τα κουβαλάνε υποχωρώντας ;

  42. Theo said

    να κουβαλάνε τα κανόνια χωρίς κλείστρα, εννοώ.

  43. Σχετικά με τα «εξ ιδίων τα πυρά» στα μικρασιατικά ο Φρέντυ Γερμανός στο βιβλίο του «Τερέζα» αναφέρειμια ρήση του Χεμινγουέη πως οι βασιλικοί αξιωματικοίπου αντικατέστησαν τους βενιζελικούς από ανικανότητα με τους κανονιοβολισμούς τους αποδεκάτισν τα ελληνικά στρατεύματα αντί για τα τούρκικα στις μάχες με λάθος υπολογισμούς.

  44. konos said

    Ενδεχομένως να τα είχαν αφαιρέσει μεν, αλλά να τα είχαν μαζί τους δε. Αν τους πλησίαζαν πολύ οι Τούρκοι, θα άφηναν τα κανόνια πίσω τους άχρηστα, παίρνοντας μαζί τους τα κλείστρα. Αν πάλι είχαν χρόνο, μπορεί να επανατοποθετούσαν τα κλείστρα και να χρησιμοποιούσαν τα κανόνια.

  45. sarant said

    43 Χμ, δεν το έχω διαβάσει

  46. Theo said

    @44:
    Αυτό λογικό ακούγεται.
    Ευχαριστώ 🙂

  47. 27, 30β
    Πράγματι, κι εγώ εκεί θα εντόπιζα τις αδυναμίες του.

  48. Παναγιώτης Κ. said

    Κάποιος πρώην αξιωματικός να μας πει: Στα διάφορα στρατιωτικά σχέδια δεν υπάρχουν και σχέδια υποχώρησης; Εννοώ συντεταγμένης υποχώρησης διότι αυτή θα δώσει περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης στους υποχωρούντες.

  49. BLOG_OTI_NANAI said

    48: Εδώ, ο τρόπος που τίθεται η ερώτηση από τον βουλευτή μετά την ήττα του 1897, δείχνει ότι θεωρητικά, έπρεπε να υπάρχει.

  50. Costas Papathanasiou said

    Καλησπέρα.
    «..διατηρούσαμε ακλόνητη την πεποίθηση πως δεν νικηθήκαμε (…)/ Αλήθεια ήτον φονιάς;»
    Σαφώς και ήττα-Ναι/ήτανε!. Το ζήτημα όμως είναι σε ποιους και σε ποιο βαθμό μπορεί να καταλογιστεί η ηθική αυτουργία. Στον γονιό που αφήνει αφύλακτο στο ανήλικο παιδί το φονικό εργαλείο; Στην παράταξη που οπλίζει τα χέρια των πιστών της εναντίον ετεροφρόνων ακόμη και αν αυτοί είναι πατέρας, μάνα, αδελφή, αδελφός τους; Σε αυτόν που εμφυσά από τη μια σε στρατευμένους σωτήρες έναν πόθο εθνικό, πηγή/ρίζα του οποίου και η ξενοφοβία/μισαλλοδοξία, τονίζοντάς τους απ’ την άλλη (ανακολούθως) ότι η ευσεβής επίτευξή του “θα εξαρτηθή εν μεγάλω μέτρω” από την ουτοπικώς ζητούμενη -π.χ. εν Σμύρνη- “εμπιστοσύνην ην θα εμπνεύσητε εις όλα τα ξένα στοιχεία και προ παντός το πολυαριθμότερον Τουρκικόν (*)”; Στις Μεγάλες Δυνάμεις οι οποίες φαίνεται να υποστηρίζουν τέτοια αντιφατικά, ανεδαφικά διαγγέλματα εν ονόματι -τελικά- όχι του λεγόμενου Διεθνούς Δικαίου ή της προάσπισης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αλλά της διαρκούς επιθυμίας για αύξηση ιδίας αγοραστικής ισχύος και Κυριαρχίας;
    Όσο μια τίμια, ξεκάθαρη εξήγηση δεν δίνεται, άπαντες, όντας εν δυνάμει φανταράκια-αδερφοφάδες, θα προχωράμε πένθιμα σαν “μια μαύρη κορδέλα” προς κάποιο “λαιμό της Ερυθραίας” (για πνιγμονή ή πνίξιμο ίσως, ενώ “δεξιά μας η ακύματη θάλασσα κι απάνου μας ο μπλάβος ουρανός” θα μας υπόσχονται “το λυτρωμό”), φωνάζοντας ‘‘θάλαττα, θάλαττα’’ εν είδει αρχαίας, μυριόστομης ομολογίας ότι τα θαλασσώσαμε ξανά. Και πού και πού θα ξανατραγουδάμε, ώσπου να το απαντήσουμε υπέρ ενηλικίωσης, το ίδιο λαϊκότροπο θυμόσοφο ερώτημα (**)
    “…Πες μου μαμά, πες μου μαμά/ γιατί όταν πάω σινεμά/ενώ αλλάζω σινεμά/
    το έργο δεν αλλάζει (…)
    Πέστε μου όλοι σας καλέ/πώς κάνουνε στο κυριλέ/πώς κάνουνε στο κυριλέ/
    τα πάντα οι μεγάλοι…”
    (*)βλ. http://www.ime.gr/chronos/13/gr/foreign_policy/sources/07.html
    (**)βλ. “Πες Μου Παππού”στο https://www.youtube.com/watch?v=BcGn_T7pbk0 Άκης Πάνου – Θόδωρος Παπαδόπουλος – Μάριος, ή στο https://www.youtube.com/watch?v=fTj6iX_X7Pk – Γιάννης Παπαγεωργίου

  51. # 45

    Θυμόμουνα λάθος…τα λέει (στο διήγημα) στον Χεμινγουέη ένας άγγλος αξιωματικός Τζόνσον, ουδέτερος παρατηρητής του πολέμου
    Αντιγράφω

    » με είχαν στείλει σαν παρατηρητή σε μια επίθεση που έκανε το ελληνικό Πεζικό. ηταν η πιο έξοχη επέλαση που είχαν δει τα μάτια μου. οι Ελληνες έτρεχαμ μέσα στις σφαίρες λες κι έτρεχαν κάτω απ ‘την βροχή. μέσα σε πέντε λεπτά είχαν κάνειτουλάχιστον χίλια μέτρα. και μετά ζήτησαν κάλυψη από το Πυροβολικό για να μπορέσουν να προχωρήσουν»
    Σκούπισε τα δάκρυά του.
    «Τα ελληνικά κανόνια ήτανε δίπλα μου. Αρχισαν να ρίχνουν αλλά έτσι όπως τα είχε στήσει ο αξιωματικός τους οι βολές πέφτανε πάνω στους Ελληνες αντί τους ΤούρκουςΣίγουρα δεν είχε ξανασήσει ποτέ του κανόνια ο μαλάκας μέχρι τότε»
    Τα μάτια του τρέχανε.
    «Η αδερφή του κερατά»
    «που ήταν αυτός εκείνη την ώρα ;» ρώτησε ο Χεμινγουέη.
    «Δεν ξέρω. Τον είχαμε χάσε όση ώρα έριχναν τα κανόνια» Ρούφηξε ην μύτη του. » Σίγουρα θα πηδιότανε με κάναν φαντάρο »
    Η τερέζα γέμισε ένα ποτήρι νερό και του τόδωσε. ο Αγγλος το πήρε μηχανικά σαν να μην ήξερε τι να το κάνει.
    «Ο Μπιλ ούρλιαζε να σταματήσουν» είπε ο Ουίτταλ,» αλλάδεν τον άκουγε κανείς. Δεν μπορούσε να τους δώσει εντολή γιατί ήταν παρατηρητής. οι φαντάροι στα κανόνια τα είχαν χάσει»
    Ο Τζόνσον ήπιε μια γουλιά νερό. Σκούπισε τα μάτια του αλλά; αυτά συνέχισαν να τρέχονυν.
    «είχαμε υποσχεθεί στους Τούρκους πως θα είμαστε ουδέτεροι», πρόσθεσε.
    Ο Χεμινγουέη είχ ανάψει ακούγοντας την ιστορία.
    » Γαμώ την ουδετερότητα!» φώναξε αγριεμένος » και γαμώ κι εσένα Τζόνσον! Επρεπε εκείνη την ώρα να ξεχάσεις πως ήσουν Αγγλος και να σκεφθείς πως ήσουν στρατιώτης»
    «Εχεις δίκιο» είπε σιγά ο Τζόνσον Σκούπισε πάλι τα μάτια του » Θα με περνάγανε βέβαια στρατοδικείο, αλλά έχεις δίκιο»
    Επεσε μια παράξενη σιωπή. Ολοι ανάσαιναν λαχανιασμένοι, σαν νάχε μόλις τελειώσει εκείνη η μάχη κι έβλεπαν τώρα τα κουφάρια των Ελλήνων φαντάρων απλωμένα σαν κόκκινο χαλί μπροστά τους.
    » Πόσοι σκοτώθηκαν τελικά ;»
    «Δεν ξέρω. Μπορεί χίλιοι, μπορεί και πέντε χιλιάδες»
    «Γαμώ την ουδετερότητα»
    » Οταν τελείωσε το μακελειό, ήταν λες και είχε γεμίσει ο κάμπος παπαρούνες. Κάθε κουφάρι και παπαρούνα»
    «Σκάσε, πανάθεμά σε» είπε ο Χεμινγουέη.

  52. Faltsos said

    43
    Κατά παραγγελία του ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής το μυθιστόρημα «Τερέζα» επανεγράφη ως θεατρικό από τον ίδιο τον Φρέντυ Γερμανό.
    Αυτό το θεατρικό υπάρχει αναρτημένο στην σελίδα του ΔΗΠΕΘΕ .
    Απόσπασμα από τη δεύτερη πράξη http://www.dhpethe-kom.gr/praxi2.html

    ΧΕΜΙΝΓΟΥΑΙΗ Ποτέ δεν ξέρεις μ’ αυτήν την αλεπού ! (Δίνει άλλο ένα χτύπημα). Κι ακόμα να φανούν εκείνοι οι δύο Άγγλοι χαραμοφάηδες ! Τους άφησα πέντε μηνύματα από προχτές. (Καχύποπτα). Λες να μου κρύβονται ;
    ΤΕΡΕΖΑ. (Τρυφερά). Όχι καλέ μου, Δε σου κρύβονται . . .
    ΧΕΜΙΝΓΟΥΑΙΗ (Κοφτά). Θα’ πρεπε !
    ΤΕΡΕΖΑ Έρνεστ, ήταν δύο απλοί παρατηρητές . . .
    ΧΕΜΙΝΓΟΥΑΙΗ Σκατά παρατηρητές ! Ήταν δύο αξιωματικοί . Κι έβλεπαν με σταυρωμένα χέρια το Ελληνικό πυροβολικό να θερίζει του φαντάρους σας. (΄Όλο και φουντώνει). Επειδή ένα μαλάκας λοχαγός σας έστησε ανάποδα τα κανόνια του.
    ………..
    ΤΕΡΕΖΑΜπορεί και να’ ναι. Αλλά αυτό Δε θα ξαναζωντανέψει τους σκοτωμένους – έτσι δεν είναι Έρνεστ ; (Παύση). Κι ύστερα δεν ξέρουμε αν είναι αληθινή αυτή η ιστορία.
    ΧΕΜΙΝΓΟΥΑΙΗ Όχι δεν ξέρουμε.
    ΤΕΡΕΖΑ Ωραία, ας περιμένουμε λοιπόν να το μάθουμε.

    Λίγο αργότερα μπαίνουν οι δύο Άγγλοι λοχαγοί με στολές του 1922. Χαμογελούν ευγενικά στη Τερέζα ενώ
    ο Χεμινγουαίη γράφει στη μηχανή του, έχοντας γυρισμένη την πλάτη του.

    ΤΕΡΕΖΑ Ο κύριος Χεμινγουαίη είναι κάπως εκνευρισμένος μ’ εκείνο το άτυχο επεισόδιο στο Εσκη Σεχήρ. Ξέρετε, ποιο ! (Οι αξιωματικοί εξακολουθούν να μην καταλαβαίνουν). Τότε που σκοτώθηκαν εκείνοι οι Έλληνες φαντάροι από λάθος του Έλληνα αξιωματικού.
    ΓΟΥΙΤΤΑΛ (Παγωμένα) Α! (Παύση). Εκείνο το φιάσκο. (Ο Χεμινγουαίη γυρνάει και τους κοιτάζει αγέλαστος).
    ΧΕΜΙΝΓΟΥΑΙΗ Φιάσκο ;
    ΤΕΡΕΖΑ (Ευγενικά). Θέλετε να καθίσετε ; Είναι άβολο να στέκεστε έτσι στην πόρτα.
    (Οι δύο Άγγλοι περνάνε στο δωμάτιο και κάθονται σε δύο καρέκλες.
    Ο Χεμινγουαίη ξαναγυρνάει στη γραφομηχανή του χωρίς να τους δίνει σημασία).
    ΤΖΟΝΣΟΝ Ήταν ένας ηλίθιος αξιωματικό – από κείνα τα μπουμπούκια που έφερε ο βασιλιάς όταν νίκησε στις εκλογές. Έδιωξε όλους τους Βενιζελικούς αξιωματικούς κι έβαλε παντού δικούς του. Κάτι μαλάκες που δεν είχαν ρίξει ποτέ τουφεκιά . (Παύση). Σαν κι αυτόν που θέρισε τους Έλληνες στρατιώτες στο Εσκή Σεχήρ.

  53. leonicos said

    Και στον πόλεμο των 6 ημερών, εβραίοι χτύπησαν εβραίους διότι δεν τους αναγνώρισαν ή είχαν προωθηθεί περισσότερο απ’ όσο περίμεναν

    Το διήγημα ίσως έπασχε λίγο από φρουφρου κι αρώματα, αλλά από πλοκή ήταν γροθιά στο στομάχι

  54. sarant said

    51-2 Α μπράβο!

  55. Πάνω που ετοιμαζόμουνα να γράψω πως χωρίς VAR δεν μπορεί να πάρει ντέρμπυ ο ΠΑΟ να το «θαύμα» στο 90 +6, σ’ ένα ματς όπου ο Μίτσελ πήρε όχι την ταυτότητα αλλά και το σώβρακο του Γιοβάνοβιτς.
    Πανηγυρίζει το SDNA » αντε γειά στο 100, ισοπαλία σαν νίκη «

  56. Alexis said

    #55: Εγώ θα περιμένω στην «Αθλητική Κυριακή» τον έγκριτο και αδέκαστο Βαρούχα να αποφανθεί εάν ήτο πενάλτι 🙂

  57. Περαστικά…

  58. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>αυτιαζόνταν
    Τουρλαύτιασε λέμε μεις («σήκωσε» τ΄αυτιά δηλαδή-όπως το σκυλί π΄ακούει κάτι) τσουλαύτιασε αλλού

    >>σε καμιά βρύση από κείνες που οι Τούρκοι συνήθιζαν να χτίζουν στους δρόμους
    Υπάρχει μία στο ορεινό Άστρος Κυνουρίας
    «…προς το κάτω μέρος του χωριού φτάνουμε στην καμαρόσκεπη πηγή Πηγαδάκι,με την ανάγλυφη, αραβογράμματη τουρκική επιγραφή σε εντοιχισμένη πλάκα και χρονολογία 1100 (1742 μ.Χ.): «Ο ρεϊζης (αξιωματικός) Χατζη-Ισμαήλ, φιλάνθρωπος και ειρηνοποιός, αφήνει πηγή νερού καθαρού και γλυκού χάρη του κόσμου. Για το ζωγόνο έργο του να λέτε τη Φετιχά (προσευχή)».»
    (Δυστυχώς δεν έχει φωτό της βρυσούλας με την επιγραφή -που έχω δει- μόνο αναφορά)
    https://astrosgr.com/2021/12/18/%CE%BF-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B9%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CF%85/

  59. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μαυρίζει η ψυχή μου με τις πολεμικές αφηγήσεις. Ξέχασα τη λογοτεχνική πλευρά, που μάλλον είχε αδυναμίες (αλλά και δύναμη στα σημεία, η περιγραφή των σκοτωμένων συγγενών πχ) μα το τραγικό θέμα σε πιάνει από το λαιμό.
    Τρύπα στο κεφάλι μου το ερώτημα του τίτλου καθώς, η αφαίρεση(κάθε) ανθρώπινης ζωής είναι φόνος, με τη διαφορά ότι στον πόλεμο δεν δικάζεται, πλην σε ορισμένες περιπτώσεις που οι κανόνες …κλπ κλπ, και μόνο τότε γίνεται φονιάς ο στρατιώτης. Όταν περνά από δίκη. Ξερά κι ολόξερα.

    Εντός κλίματος κι ένα διήγημα του Θανάση Βαλτινού, για έναν στρατιώτη (μάλλον υπαρκτό πρόσωπο, συχωριανό του) κλάσεως του ΄19, που τον καλούν το φθινόπωρο του΄20 , (όταν έχασε ο Βενιζέλος τις εκλογές) και με τρίμηνη άσκηση ως πυροβολητής τον στέλνουν στη Μικρά Ασία (Εσκή Σεχήρ, Σαγγάριο κλπ) όπου πιάστηκε αιχμάλωτος μαζί με το στρατηγό Τρικούπη και τα υπολείμματα του Γ’ Σώματος.
    Στακάτη, ζηλευτή γραφή, ομολογουμένως.
    «Ο Παναγιώτης»
    http://ebooks.edu.gr/ebooks/v/html/8547/2710/Keimena-Neoellinikis-Logotechnias_G-Lykeiou_html-empl/index_b_20_01.html

  60. # 56,57

    Στατιστικά στα ματς με ΑΕΚ και ΠΑΟΚ , ο ΠΑΟ κέρδισε με δυο επεμβάσεις VAR στο καθένα και νίκησε με 2-1 και στα δύο. Χθες είχε μόνο μια παρέμβαση VAR, οπότε λογικά ήρθε ισόπαλος 1-1, όπως έχω γράψει, το σπουδαίο δεν είναι αν ήτανε ή όχι, αλλά το VAR παρόντος , πας διαιτητής παυσάτω !!!! (κι όλοι ασχολούνται με τον δαιτητή κι όχι με τον VAR που του σφύρηξε στην ενδοσυνενόηση να δώσει πέναλτυ και πήγε στην βούλα πριν δει την φάση στο μόνιτορ!! )
    Ο ΠΑΟ έχει πλέον καλούς παίκτες, ο προπονητής με τις μεθόδους που εφαρμόζει θα έχει απώλειες παικτών από κακή (κατά)χρηση και χθες φάνηκε πόσο λίγος ήταν απέναντι στον Μίτσελ στο τακτικό κομμάτι

  61. # 60 συνέχεια

    (για όσους δεν φοράνε χρωματιστά γιαλιά)
    Υπάρχει ένα «περίεργο» γεγονός που θυμίζει το ΠΑΟΚ-ΑΕΚ με τον μηδενισμό του ΠΑΟΚ. Γίνεται η φάση κι ο διαιτητής σφυρίζει φάουλ και πηγαίνει στο σημείο εκτέλεσης του για το τείχος και λοιπά. Μετά κάποια δευτερόλεπτα σηκώνει την μπάλλα από το σημείο του φάουλ και δείχνει το σημείο του πέναλτυ (όπως τότε ο επόπτης σταμάτησε να τρέχει προς την σέντρα και σήκωσε το σημαιάκι για οφφσάιντ) Πως έγινε η θεία επιφοίτηση, αν όχι από την ενδοσυνενόηση σε στυλ εντολής ;;;;;
    ΜΕΤΑ πήγε ο διαιτητής στο VAR να «ξαναδει» την φάση, αν ήτανε ή όχι μέσα στην περιοχή, αν ήτανε ή όχι φάουλ κ.λ.π. … ( ο διαιτητής δείχνει πέναλτυ βάσει κανονισμών ΜΟΝΟ όταν είναι απολύτως σίγουρος )

  62. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Τζῆ, εἶναι ἀλήθεια ὅτι τά πιό μαχητικά κομμάτια τῆς (αὐτονοήτως ἀντιφασιστικῆς) Ἀριστερᾶς στεγάστηκαν στήν διοίκησι τοῦ Ὀλυμπιακοῦ, συμπεριλαμβανομένου τοῦ Βαγγέλα; 🙂 🙂

    https://www.news247.gr/athlitika/vrentzos-to-podosfairo-dioikeitai-apo-fasistiko-parakratos-protasi-moy-na-apochorisei-o-olympiakos-apo-to-protathlima.9822349.html

  63. Α. Σέρτης said

    Ας βάλουμε και το πρωτότυπο Hemingway («The Greek Revolt», The Toronto Daily Star,
    3/11/ 1922)

    Captain Wittal of the Indian Cavalry, who was attached to the Greek army in Anatolia as an observer during the Greek war with Kemal, told me the inside story of the intrigue that led to the breakdown of the Greek army in Asia Minor.

    «The Greek soldiers were first-class fighting men,» Captain Wittal said. «They were well officered by men who had served with the British and French at Salonika and they outclassed the Kemalist army. I believe they would have captured Angora and ended the war if they had not been betrayed.

    «When Constantine came into power all the officers of the army in the field were suddenly scrapped, from the commander-in-chief down to platoon commanders. These officers had many of them been promoted from the ranks, were good soldiers and splendid leaders. They were removed and their places filled with new officers of the Tino [Constantine] party, most of whom had spent the war in Switzerland or Germany and had never heard a shot fired. That caused a complete breakdown of the army and was responsible for the Greek defeat.»

    Captain Wittal told me how artillery officers who had no experience at all took over the command of batteries and massacred their own infantry. He told about infantry officers who used powder, face powder not gun-powder, and rouge, and about staff work which was criminal in its ignorance and negligence.

    «In one show in Anatolia,» Wittal said, «the Greek infantry were doing an absolutely magnificent attack and their artillery was doing them in. Major Johnson [the other British observer who later acted as liaison officer with the press at Constantinople] is a gunner, you know. He’s a fine gunner too. Well, Major Johnson cried at what those gunners were doing to their infantry. He was wild to take over the artillery. But he couldn’t do a thing. We had orders to preserve strict neutrality—and he couldn’t do a thing.»

  64. # 62

    Νομίζω πως θα σε στενοχωρήσω, αλλιώς τα βλέπω

    Δυστυχώς το ποδόσφαιρο παίζεται φανερά πλέον με όρους πολιτικής και συγκεκριμμένα ενδοκομματικής στο κυβερνόν κόμμα, ελλείψει ουσιαστικής αντιπολίτευσης να ελκύσει τους μεγαλοπαράγοντες των ΠΑΕ που στριμώχθηκαν στο ίδιο κόμμα. Οπως η κρίση ενέργειας και ο πόλεμος στην Ουκρανία χρησιμοποιούνται για υπερκέρδη εταιριών εμπορίας ενέργειας και πλουτισμού του ομίλου Αλαφούζου (και όχι μόνο), αντιστοίχως, έτσι χρησιμοποιούνται διαιτητές και VAR υπέρ των μετά της κυβέρνησης συναλλασσομένων, εξ ου η γκρίνια του Βαγγέλα που έχασε κεκτημένα και η στάση αναμονής του Σαββίδη, μπας και πάρει άδεια για την Νέα Τούμπα (μπαίνεις στο SDNA και νομίζεις πως διαβάζεις Παναθηναϊκά Νέα και τον Δικέφαλο της ΑΕΚ )
    Παραδοσιακά παντού οι ομάδες είχαν μια πολιτική πατίνα (Μίλαν δεξιοί-Ιντερ αριστεροί κ.λ.π.) Στην Ελλάδα είχαμε…ΠΑΟ αριστοκρατία και ΟΣΦΠ ψαραγορά μέχρι και την δεκαετία του 60, μετά ( και λόγω χούντας με τις παρεμβάσεις Ασλανίδη ) έγινε γαία πυρί μιχθήτω και διατηρήθηκε -όπως όλα τα επί χούντας μορφώματα- προς συμφέρον των πολιτικών, λόγω του στιγμιαίου του «εθνάρχη». Με τα χρόνια και αφού αλώθηκαν τα ταμεία συντάξεων και άλλες πηγές πλουτισμού. ήρθε και η ώρα του ποδοσφαίρου να μεταλλαχθεί.
    Η ευκαιρία χάθηκε επί Σύριζα και Βασιλειάδη όπου δεν μπόρεσε να αποδώσει στοιχειώδη δικαιοσύνη όταν έπρεπε και το χειροτέρεψε την επόμενη χρονιά προσφέροντας άχρηστη εύνοια και προετοιμάζοντας (άθελά του ; ) το έδαφος για την λαίλαπα Μαρινάκη-Κούγια (με ολίγη από …Πρέσπες) που οδήγησε πρακτικά όλους σ’ ένα κόμμα για επιβίωση, έπαιξε και τον ρόλο του η … σωστή πλευρά της Ιστορίας !!

  65. «Στατιστικά στα ματς με ΑΕΚ και ΠΑΟΚ , ο ΠΑΟ κέρδισε με δυο επεμβάσεις VAR στο καθένα και νίκησε με 2-1 και στα δύο.»

    Και πολύ καλά έκανε.

    «Χθες είχε μόνο μια παρέμβαση VAR»

    Πράγματι. Την άλλη όπου ο Παπασταθόπουλος ρίχνει κάτω τον Σπόραρ με λαβή ελληνορωμαϊκής, την ξέχασε.

    «το σπουδαίο δεν είναι αν ήτανε ή όχι»

    Όχι, αυτό ακριβώς είναι το σπουδαίο.

    «[…] που του σφύρηξε στην ενδοσυνενόηση να δώσει πέναλτυ και πήγε στην βούλα πριν δει την φάση στο μόνιτορ!!»

    Όταν κάποιος επιμένει να μιλά, χωρίς να γνωρίζει, λογικό είναι να απορεί για το ένα, να εκπλήσσεται για το άλλο, αλλά κάπου κουράζει κιόλας. Μάθε, λοιπόν, ότι σύμφωνα με το εγχειρίδιο VAR «μια πραγματική απόφαση, π.χ. η θέση μιας παράβασης […] μπορεί να
    παρθεί με βάση μόνο τις πληροφορίες από τον VAR, δηλαδή δεν απαιτείται ανασκόπηση». Εντάξει είμαστε; Εντάξει είμαστε…

    «Πως έγινε η θεία επιφοίτηση, αν όχι από την ενδοσυνενόηση σε στυλ εντολής ;;;;;»

    Την «απορία» σου την καλύπτει ο κανονισμός που μόλις ανέφερα. Απλώς αφαίρεσε τη ψυχαναγκαστική πλέον φράση «σε στυλ εντολής».

    «ΜΕΤΑ πήγε ο διαιτητής στο VAR να ”ξαναδει‟ την φάση»

    Απλά ενέδωσε στην ασφυκτική πίεση των παικτών που τον είχαν περικυκλώσει και του ζητούσαν εξηγήσεις. Κακώς μεν (γιατί δεν ήταν υποχρεωμένος), αλλά πήγε.

    «ο διαιτητής δείχνει πέναλτυ βάσει κανονισμών ΜΟΝΟ όταν είναι απολύτως σίγουρος»

    Πάμε ξανά την αλφαβήτα:

    α) Ήταν σίγουρος πως έγινε φάουλ.
    β) Ο VAR τον ενημερώνει για την πραγματική θέση της παράβασης.
    γ) Αυτόματα το φάουλ μετατρέπεται σε πέναλτι, χωρίς να απαιτείται ανασκόπηση.

    Εντάξει είμαστε; Εντάξει είμαστε…

  66. sarant said

    63 Μπράβο, χρειαζόταν

  67. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    66# Κι ένα νήμα «ποδόσφαιρο» χρειάζεται αλλά δεν το φκιάνς.

  68. sarant said

    67 Τα αρθρα του Σαββατοκύριακου παίζουν, από ένα χρονικό σημείο και μετά, αυτό το ρόλο εκ των πραγμάτων 🙂

  69. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    68# Ναι αλλά μπάλα είναι και τσουλάει και πάει και κολλάει σε όλα τα νήματα δίκην κορονιού 🙂

  70. Α. Σέρτης said

    69
    Ακριβώς επειδή πρόκειται για μόλυνση που ενδημεί σε ολόκληρο το ιστολόγιο, αρκετοί φίλοι κουλτουριάρηδες με κράζουν αλλά….τι α κάμς;

  71. # 65

    …«ΜΕΤΑ πήγε ο διαιτητής στο VAR να ”ξαναδει‟ την φάση»…απαντάς σαν παιδάκι

    Απλά ενέδωσε στην ασφυκτική πίεση των παικτών που τον είχαν περικυκλώσει και του ζητούσαν εξηγήσεις. Κακώς μεν (γιατί δεν ήταν υποχρεωμένος), αλλά πήγε.

    Ρε αδερφέ ειδοποία !! Κόντεψα να πνιγώ από τα γέλια, άκου υπέκυψε στην ασφυκτική πίεση των παικτών κι έπαιξε θέατρο πηγαίνοντας στο μόνιτορ !!!

    Εδώ και μήνες σου έχω αποδείξει την επιβολή του VAR στον διαιτητή με την εκτός λογική απόφαση στο ματς ΟΣΦΠ- ΠΑΟΚ και δεν εννοείς να το παραδεχθείς ψάχνοντας σωστές ή λάθος δικαιολογίες που ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΤΟ ΝΟΗΜΑ
    Ο διεθνής διαιτητής Σιδηρόπουλος σφύριξε λήξη και πήρε τους παίκτες από το γήπεδο ώστε να μην υπάρχει VAR στο ματς ΑΕΚ-Ατρόμητος σε, φάση καραμπινάτου πέναλτυ, ο VAR δεν μάθαμε αν διαμαρτυρήθηκε …
    Κανένας VAR δεν επενέβη στο φονικό τάκλιν του Αραούχο ενώ ήταν φάση για κοκκινη και σε πολλές ακόμα φάσεις, και συ ακόμα δεν έχεις καταλάβει πως όπου θέλει επεμβαίνει και όπου δεν θέλει δεν επεμβαίνει και ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΚΡΙΝΕΙ όπως κρίνουν τον διαιτητή. Αυτό συμβαίνει από την μεριά σου γιατί όλες οι επεμβάσεις είναι υπέρ των πράσινων και μετά των κίτρινων (κι αυτό δεν τιμά την αμεροληψία σου )

  72. Α. Σέρτης said

    Ένας μου έστειλε τις προάλλες και στιχάκια:

    Η φανατίλα περισσή
    ο πάτος των πραμάτω
    κι όσο για την κλοτσωρυγή
    τρυπάει και τον πάτο

  73. ΣΠ said

    71τέλος
    Στο ματς με τον Άρη ο ΒΑΡ ακύρωσε γκολ του ΠΑΟ.

  74. # 71 συνέχεια

    Κι επειδή γράφεις ΑΣΤΗΡΙΚΤΑ πράγματα, σκέψου απλά πως η θέση μιας παράβασης παίρνεται με απόφαση του VAR ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ δηλαδή στις γραμμές του οφφσάιντ και του γκολπόστ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ γραμμές στα πλάγια της μεγάλης περιοχής, η απόφαση εκεί είναι από εκτίμηση διαιτητή και όχι VAR και αυτό ΔΕΝ εξηγεί πως πήγε ο διαιτητής από το φάουλ στο πέναλτυ πριν να δει το μόνιτορ.
    Απλά του ξέφυγε από την εντολή να πάει πρώτα από το μόνιτορ. Γκε γκε ;

    Εντάξει είσαστε ;;
    Αμ, δεν είσαστε !!

  75. # 69,72

    Μερικά αυτονόητα πράγματα :

    Και μένα δεν μου αρέσουν κάποια ποστ εδώ μέσα αλλά κάνω το απλούστερο δεν τα διαβάζω και δεν κλαίγομαι σαν μην πω, αφού ο χώρος δεν είναι δικός μου για να επιβάλλω τα γούστα μου, ούτε είμαι ικανός να κάνω δικό μου σάιτ, τόσο πετυχημένο.

    Some babies never learn (Bob Dylan)

  76. Eσύ, πες μου, κατάλαβες ή δεν κατάλαβες ότι ο διαιτητής ΔΕΝ ήταν υποχρεωμένος να ανασκοπήσει τη φάση; Επιμένω, γιατί όλη σου την επιχειρηματολογία για πολλοστή φορά την έχτισες πάνω σε ένα –όπως σου απέδειξα– ανύπαρκτο δεδομένο.

    Όσο για τις παρεμβάσεις του VAR, θα σου το ματαξαναπώ ότι εκεί που μας ωφέλησαν απλώς απέδωσαν τη δικαιοσύνη που ΔΕΝ θα είχε αποδοθεί χωρίς αυτές. Όμως ακόμα κι εκεί που δεν μας ωφέλησαν, όπως χθες στα δύο ακυρωθέντα γκολ, πάλι δικαιοσύνη απέδωσαν. Τώρα υπάρχει και μία περίπτωση –το γκρέμισμα του Σπόραρ από τον Παπασταθόπουλο– όπου δεν είχαμε καν παρέμβαση του VAR. Η απλώς είχαμε τον λεγόμενο «σιωπηλό έλεγχο». Κρατάμε, όμως, ότι εδώ δεν ευνοήθηκε ο Παναθηναϊκός, παρόλο που η φάση έβγαζε μάτια! Οπότε τα σχόλια περί αμεροληψίας κ.λπ. φαντάζουν εκτός τόπου και χρόνου.

  77. 72: Aυτός που έστειλε το τετράστιχο, ας κοιτάζει καλύτερα την καμπούρα του…

  78. Α. Σέρτης said

    77
    Την καμπούρα της ελευθερίας της έκφρασης κοιτάζει, αλλά πού να ανθιστείς εσύ…

  79. # 76

    Υπάρχει τεχνολογία για τις πλαϊνές γραμμές της περιοχής ;;

    Δεν είσαι και μην κάνεις τον βλάκα, οι γραμμές της τεχνολογίας δεν αμφισβητούνται, όχι η εκτίμηση του AVAR, αλλοίμονο ο διαιτητής (υποτίθεται πως) είναι ο ΑΡΧΩΝ του αγώνα και ελληνικά γνωρίζεις. Εχθές απλώς εκτεθήκανε διατητής και AVAR από το λάθος του διαιτητή να μην πάει πρώτα στο μόνιτορ.
    Εσύ εθελοτυφλεις παρανοόντας την αναμφισβήτητη τεχνολογία με την κρίση του AVAR που υποτίθεται πως είναι βοηθητική για να αποφασίσει ο διαιτητής και στην Ελλάδα έχει γίνει μέσον μόχλευσης προς όφελος των εκάστοτε ευνοουμένων.

    Οταν δεν έχεις δίκιο, μην εκτίθεσαι, πέναλτυ μάλλον ήτανε, ο τρόπος που δόθηκε ήταν παράτυπος και δείχνει εντολή, ΤΕΛΟΣ

  80. Κάνε μας τη χάρη, άνθρωπέ μου…

  81. ΓΤ said

    «Φως», 07.11.2022: «Πικρό 1-1 στη Λεωφόρο από απερισκεψία του Άβιλα».

  82. 74, 79: Ωραία, αφού λοιπόν ισχυρίζεσαι ότι η διατύπωση «θέση της παράβασης» αναφέρεται μόνο στις περιοχές «ΟΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ δηλαδή στις γραμμές του οφφσάιντ και του γκολπόστ», να σου παραθέσω το απόσπασμα αυτούσιο, χωρίς τις αγκύλες που έβαλα, ώστε να μη μείνει η παραμικρή αμφιβολία για το ποιος είναι εδώ που κάνει τον βλάκα:

    «μια πραγματική απόφαση, π.χ. η θέση μιας παράβασης, η θέση παίκτη (ων) για offside, το σημείο επαφής (φάουλ/χάντμπολ), μπάλα εκτός παιχνιδιού ή γκολ /όχι γκολ, μπορεί να παρθεί με βάση μόνο τις πληροφορίες από τον VAR, δηλαδή δεν απαιτείται ανασκόπηση στην (OFR)»

    Δηλαδή, άλλη μνεία για τα οφσάιντ, άλλη για το αν η μπάλα πέρασε τη γραμμή ή δεν την πέρασε και άλλη για τη θέση της παράβασης! Και μάλιστα, σου λέει ξεκάθαρα ότι ακόμα και για τις παραβάσεις που εσύ ισχυριζόσουν πως εννοούνται, ακόμα και γι’ αυτές, ο διαιτητής μπορεί να βασιστεί στον VAR, χωρίς να ανασκοπήσει τη φάση!

    Εντάξει είμαστε; Εντάξει είμαστε…

  83. # 82

    Καλά ελληνικά δεν ξέρεις ;

    μπάλα εκτός παιχνιδιού σημαίνει άουτ ή όχι άουτ, που ΟΠΩΣ και το γκολ-όχι γκολ ελέγχονται από την ίδια γραμμή !

    και για να σε΄προστατεύσω να μην εκτεθείς ακόμα μια φορά, αν νομίζεις πως εκτός παιχνιδιού είναι και το αράουτ (που φυσικά δεν ασχολούνται με τέτοια0 Η ΠΛΑΓΙΑ ΓΡΑΜΜΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ ΜΕ «ΕΚΤΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ »

    Να σκέπτεσαι πριν γράψεις, εκτίθεσαι από το οπαδιλίκι, ψάχνοντας κάτι να πιαστείς, δεν είναι πρώτη φορά. Θες να το παίξω κι εγώ οπαδικά και να σου θυμίσω ίδια φάση στον τελικό κυπέλλου με τον Μιτρίτσα όπου…δεν είδες πέναλτυ ; (ούτε ο VAR ). Μην απαντήσεις, δεν γράφω οπαδικά, μόνο λογικά, κ’ατι που δεν κάνουν ΟΛΟΙ οι αρθρογράφοι

    Στο ξαναγράφω, θεωρώ πως ήταν πέναλτυ, η διαδικασία όμως ήταν διάτρητη και δείχνει εντολή που μπέρδεψε τον διαιτητή και δεν πήγε πρώτα στο VAR, κάτι που με δικαιώνει , αιώνες τώρα.

  84. «και για να σε΄προστατεύσω να μην εκτεθείς ακόμα μια φορά, αν νομίζεις πως εκτός παιχνιδιού είναι και το αράουτ […] Η ΠΛΑΓΙΑ ΓΡΑΜΜΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ”ΕΚΤΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ‟»

    Καλά προστάτεψε πρώτα εσύ τον εαυτό σου που ακόμα δεν έχεις μάθει πως σύμφωνα με το εγχειρίδιο VAR «εάν η μπάλα περάσει πλήρως τη γραμμή του τέρματος ή την πλάγια γραμμή, είναι ”γεγονός‟ ότι είναι εκτός παιχνιδιού» και σύμφωνα με τους κανονισμούς του παιχνιδιού «η μπάλα είναι έξω από το παιχνίδι όταν […] έχει περάσει ολόκληρη έξω από τη γραμμή τέρματος ή την πλάγια είτε στο έδαφος, είτε στον αέρα», και μετά ανησύχησε μην εκτεθώ εγώ…

  85. Το κατάλαβες ή να το ξαναγράψω; Εκτός παιχνιδιού είναι και τα πλάγια! Μιλάς για αδικίες και φαντασιώνεσαι συνωμοσίες, όταν δεν γνωρίζεις ούτε καν βασικούς κανονισμούς του παιχνιδιού!

  86. ΓΤ said

    O Μπουκάλας για το Μουντιάλ που έρχεται
    https://www.kathimerini.gr/opinion/562125139/ena-moyntial-cheirotero-apo-t-alla/

  87. «(που φυσικά δεν ασχολούνται με τέτοια)»

    Λάθος και αυτό! Όταν πριν από γκολ η μπάλα είχε βγει αράουτ, ασχολούνται και με τα πλάγια:

    «Εάν η μπάλα περάσει πλήρως τη γραμμή του τέρματος ή την πλάγια γραμμή, είναι ”γεγονός‟ ότι είναι εκτός παιχνιδιού και το παιχνίδι πρέπει να σταματήσει. […] Ο VAR πρέπει να κοινοποιεί στον διαιτητή ότι η μπάλα έχει βγει από το παιχνίδι μόνο εάν στην συνέχεια του παιχνιδιού υπάρξει ως αποτέλεσμα ένα γκολ, πέναλτι ή κόκκινη κάρτα DOGSO.»

    Πάει κι αυτό…

  88. Τι να σου πω, τόσο καταλαβαίνεις τόσα λες, φυσικά ΕΝΤΕΛΩΣ ΕΚΤΟΣ ΛΟΓΙΚΗΣ! Εκτός παιχνιδιού είναι οι γραμμές του αράουτ και δίνεται η μπάλλα με σφύριγμα, είναι το ίδιο με τις πλάγιες γραμμές μεγάλης και μικρής περιοχής, θα σφυρίξει κάτι ο διαιτητής όταν η μπάλα περάσει μια από αυτές γιατ ί είναι «εκτός παιχνιδιού» Τα θέλεις και τα ρες για σου ξεφεύγουν :
    Δεν πας να σε κοιτάξει κανένας γιατρός που από την φανατίλα σου μπερδεύεις τις γραμμές του πλάγιου άουτ που σε βγάζουν εκτός παιχνιδιού με τις πλάγιες γραμμές της μεγάλης περιοχής που ορίζει την περιοχή του πέναλτυ και την πλάγια της μικρής περιοχής που δεν επιτρέπεται επαφή με τον τερματοφύλακα και φυσικά δεν σταματάει το παιχνίδι (εκτός παιχνιδιού) όπως στις γραμμές του άουτ και των αράουτ (αυτές είναι οι πλάγιες εξ ου και πλάγιον άουτ το αράουτ στα ελληνικά
    ΦΙΛΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΗ
    Οταν έχεις άδικο αρχίζεις τις μπούρδες, δεν είναι πρώτη φορά, ρώτα κανένα λογικό γνωστό σου να διαβάσει αυτά που γράφεις και να στο επιβεβαιώσει

  89. # 87

    βρε παρανοϊκέ, εννοώ πως δεν χρησιμοποιούν γραμμές τεχνολογίας να δούνε αν βγήκε ή όχι η μπάλα αράουτ, ότι θέλεις (στραβο)καταλαβαίνεις από την φανατίλα, δεν σκέπτεσαι.

  90. ΣΠ said

    Δεν έχω καταλάβει γιατί τσακώνεστε. Η φάση είναι πέναλτι. Ο διαιτητής είδε φάουλ και το σφύριξε. Όλοι είδαν φάουλ. Ο ΒΑΡ με το βίντεο είδε ότι είναι εντός περιοχής και ειδοποίησε τον διαιτητή.

  91. «Καλά ελληνικά δεν ξέρεις ;

    μπάλα εκτός παιχνιδιού σημαίνει άουτ ή όχι άουτ, που ΟΠΩΣ και το γκολ-όχι γκολ ελέγχονται από την ίδια γραμμή !»

    Ναι, και; Τι σχέση έχει αυτό που σου απάντησα εγώ στο 82 με το παραπάνω σχόλιο; Εσύ δεν είπες πως η «θέση της παράβασης» αορά μόνο τις «γραμμές του οφφσάιντ και του γκολπόστ»; Ε κι εγώ σου έδειξα ότι η φράση «θέση της παράβασης» αναφέρεται αυτοτελώς και δεν σχετίζεται με παραβάσεις οφσάιντ ή με αμφιβολία αν η μπάλα ήταν εντός ή εκτός παιχνιδιού ή αν πέρασε τη γραμμή του τέρματος ή όχι! Εσύ, λοιπόν, είσαι που κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις!

  92. Λοιπόν, άκου να δεις τώρα τι γίνεται: την τελευταία φορά που έγινε ο κακός χαμός εδώ μέσα, πρώτος εσύ εξαπόλυσες προσβολές («γι αυτό και γράψατε του κόσμου τις ΜΑΛΑΚΙΕΣ» και «Καλά κάποιος ξεπέρασε και τον Γκουβάτσο σε ιξώδες στόκου !!»), παρασύροντάς με να στις ανταποδώσω («Μαλακίες γράφεις εσύ, στόκε.»). Τώρα, λοιπόν, επανέρχεσαι με παρόμοιο ύφος και εγώ θα πρέπει, φαντάζομαι, να δείξω αυτοσυγκράτηση και να μην αρχίσω χαρακτηρισμούς. ΟΚ, θα το κάνω, αλλά να δούμε πού θα μας οδηγήσει τελικά αυτό…

  93. 88, 89: Παράθεσε αυτολεξεί και εντός εισαγωγικών το σημείο από το οποίο προκύπτει πως πιστεύω ότι ο όρος «μπάλα εκτός παιχνιδιού» πιάνει και τις γραμμές της μικρής και της μεγάλης περιοχής. Αν όντως έγραψα ή υπονόησα κάτι τέτοιο, θα σκύψω το κεφάλι και θα ζητήσω ταπεινά συγγνώμη που έχοντας παραθέσει ο ίδιος τον κανονισμό, κατόρθωσα να τον μεταφέρω στραβά. Αν όμως δεν βρεις κάτι να παραθέσεις αυτολεξεί και σε εισαγωγικά, τότε τι σκοπεύεις να κάνεις για όλα αυτά που μου ‘συρες;

  94. Βρε παιδάκι μου από πουθενά δεν προκύπτει πως οι πλάγιες γραμμές της μεγάλης περιοχής (που δεν έχουν καμιά σχέση με τις πλάγιες του αράουτ για να διακόπτουν το παιχνίδι όταν παραβιάζονται) ελέγχονται από γραμμές τεχνολογίας ώστε να ανήκουν στην δικαιοδοσία του VAR, αλλά στην δικαιοδοσία του διαιτητή, συνεπώς ο VAR μπορούσε να καλέσει τον διαιτητή στο μόνιτορ γιατί είχε άλλη άποψη, όχι όμως να τον στείλει στην γραμμή του πέναλτυ κατευθείαν ( ή αν πήγε από μόνος του ο διιαιτητής έκανε βλακεία )

    Αυτά δεν σηκώνουν αμφισβήτηση, έτσι έγιναν και δίνουν πάτημα για διάφορες ερμηνείες.
    Εσύ μπλέκεις τις πλάγιες γραμμές του αράουτ που διακόπτουν το παιχνίδι αν τις παραβούν, με την πλάγια γραμμή της περιοχής που απλά ορίζει αν είναι πέναλτυή όχι μια παράβαση αλλά δεν διακόπτει το παιχνίδι κάθε φορά που την παραβαίνει η μπάλα, συνεπώς δεν περιλαμβάνεται στα άρθρα που κατεβάζεις παρανοόντας τα πιο απλά πράγματα και με βγάζεις εκτός εαυτού γιατί δεν διαβάζεις ΨΥΧΡΑΙΜΑ ό,τι γράφει ο άλλος ή οι κανονισμοί αλλά ψάχνεις μπας και δικαιώσουν αυτ’α που πιστεύεις μάταια.Βρήκες μια λέξη πλάγια και την έκανες λάστιχο και σημαία για να «αποδείξεις» τα ανήκουστα από λογικής μεριάς.
    Κάθε φορά τα ίδια, μην ξαναασχοληθεις με όσα γράφω αρχικά κι ανοίγεις διάλογο, δεν παραδέχεσαι το αυτονόητο πως η τεχνολογία είναι πάνω από τον διαιτητή, όχι η γνώμη του VAR που σε βολεύει, με γειά σου, με χαρά σου.

  95. Α. Σέρτης said

    80
    «Κάνε μας τη χάρη, άνθρωπέ μου…»
    Εκεί που μας χρωστάγανε…
    Κάνε μας εσύ τη χάρη και μην ξαναασχοληθείς με όσα γράφει ο αποπάνω -αφού στο ζητάει και ο ίδιος!
    Άντε μπας και γλιτώσουμε…

  96. # 93

    Γράφεις στο 65
    α) Ήταν σίγουρος πως έγινε φάουλ.
    β) Ο VAR τον ενημερώνει για την πραγματική θέση της παράβασης.
    γ) Αυτόματα το φάουλ μετατρέπεται σε πέναλτι, χωρίς να απαιτείται ανασκόπηση.

    Είναι σαφές πως μιλάμε για την πλάγια γραμμή της περιοχής και ΔΕΝ μετατρέπεται το φάουλ σε πέναλτυ αυτόματα γιατί η θέση δεν ελέγχεται από τεχνολογία όπως γίνεται στα αυτόματα’

    Κι αρχίζεις το ρεσιτάλ προσπαθώντας να δικαιολογήσεις τα αδικαιολόγητα

    Διάβασε το σχόλιό σου 84

    σύμφωνα με το εγχειρίδιο VAR «εάν η μπάλα περάσει πλήρως τη γραμμή του τέρματος ή την πλάγια γραμμή, είναι ”γεγονός‟ ότι είναι εκτός παιχνιδιού» και σύμφωνα με τους κανονισμούς του παιχνιδιού «η μπάλα είναι έξω από το παιχνίδι όταν […] έχει περάσει ολόκληρη έξω από τη γραμμή τέρματος ή την πλάγια είτε στο έδαφος, είτε στον αέρα»,

    εδώ φέρνεις σαν επιχείρημα τον κανονισμό του VAR για την γραμμή του αράουτ ενώ συζητάμε για την γραμμή της περιοχής, κοινώς γράφει ό,τι (νομίζεις πως) σε βολεύει

    και μετά στο 85

    «Το κατάλαβες ή να το ξαναγράψω; Εκτός παιχνιδιού είναι και τα πλάγια!»

    Μια που το θέμα μας είναι η πλάγια της μεγάλης περιοχής εδώ γελάμε με αυτά που γράφεις ή βρίζουμε

    Αντε καληνύχτα

    ΄

  97. Τώρα κατάλαβα πώς δημιουργήθηκε η παρανόηση: Στο 84 όπου απάντησα στο σχόλιο «αν νομίζεις πως εκτός παιχνιδιού είναι και το αράουτ», από το οποίο βέβαια αβίαστα προκύπτει ότι για σένα δεν είναι, συμπεριέλαβα εκ παραδρομής στα εισαγωγικά και ένα κομμάτι που ούτε εγώ είχα θίξει αλλά ούτε και αντιλαμβανόμουν γιατί το ανέφερες: τη φράση «Η ΠΛΑΓΙΑ ΓΡΑΜΜΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ”ΕΚΤΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ‟». Λάθος μου, λοιπόν, αυτό, και ζητώ συγγνώμη γιατί συνέβαλε στην ασυνεννοησία.

  98. # 95

    Εχουν πει για μένα πως είμαι ο καλύτερος άνθρωπος φτάνει να μην έχω δίκιο γιατί τότε…συγγνώμην που δεν μπορώ να αντισταθώ και να μην απαντήσω σε παραλογισμούς και (εξεπίτηδες ή όχι ) διαστροφές της πραγματικότητας

  99. 95: Ας τον από πάνω και κοίτα τον εαυτό σου που πετάγεσαι σαν τη τσουτσού. Δεν μπορείς απλά να προσπερνάς τα σχόλια που δεν σε ενδιαφέρουν χωρίς απαξιωτικά σχόλια για εμάς τους φανατίλες; Άντε να δούμε, γιατί παράγινε το κακό με το τι είναι ΟΚ να συζητάμε και τι όχι!

  100. Δεν προλαβαίνω τώρα, απλά να επαναλάβω: τις γραμμές της περιοχής φυσικά και δεν τις μπέρδεψα με τις πλάγιες γραμμές. Τις γραμμές της περιοχής τις ανέφερα μόνο στο παράθεμα από το δικό σου σχόλιο, χωρίς να γράψω ούτε μία λέξη γι’ αυτές!

  101. sarant said

    Παρεμπιπτόντως, λείπει και ο Γιάννης

  102. Theo said

    @101:
    Έχει κανείς νέα του; Είναι καλά;

  103. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Ἐσύ, Theo, δέν ξέρεις πῶς ἐξαφανίζονται ἀπό ἐδῶ οἱ ἄνθρωποι σάν τόν Γιάννη; 🙂

  104. ΓΤ said

    Μάλλον ο Δάσκαλος Θ13 μπούχτισε από την ψαθυρή ξερολίλα…

  105. Πέπε said

    100
    Δηλαδή βρε συ Κώστα πώς ξέρεις αν ένα σχόλιο σ’ ενδιαφέρει αν δεν του ρίξεις έστω μια ματιά;

    Οπότε ο άλλος ρίχνει μια ματιά: τσακώνονται για την μπάλα.
    Μια ματιά στο επόμενο: ακόμα τσακώνονται για την μπάλα.
    Μια ματιά στο μεθεπόμενο: …
    Εκεί λοιπόν που έχει αγανακτήσει πια, αλλά λέει άσε ας κάνω υπομονή, βλέπει ότι κάπου ανάμεσα σ’ όλο τον σωρό των σχολίων κάποιος είπε «μην ασχολείσαι μαζί μου», και υπερθεματίζει: Ναι ρε, μην ασχολείσαι, μπας και γλιτώσουμε!

    Προσωπικά εύλογο το βρίσκω. Και πέταγμα τσουτσούς δε νοείται σε δημόσιες συζητήσεις.

  106. Με το ίδιο σκεπτικό, Πέπε, κι εγώ ανάλογα με το τι βρίσκω ενδιαφέρον και τι όχι, μπορεί να ρίχνω μια ματιά στο ένα ή το άλλο νιοστό σχόλιο για το θέμα Χ ή το θέμα Ψ και να κάνω τις όποιες σκέψεις μου. Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν θα διανοηθώ να γράψω «όπα, ρε παιδιά, νισάφι πια με την εκτροφή του μεταξοσκώληκα» (φανταστικό παράδειγμα, δεν χρειάζεται πραγματικό). Όταν, λοιπόν, με κάθε νέα ματιά που ρίχνω πέφτω πάνω στον καταραμένο τον μεταξοσκώληκα, απλά φεύγω χωρίς να χρειαστεί να το μάθει ποτέ κανείς. Είναι εντελώς αχρείαστο το οποιοδήποτε ειρωνικό σχόλιο.

  107. Και κάτι ακόμα για να μη χαθεί το μέτρο εδώ: πώς ακριβώς συμβιβάζεται η επίκληση της ελευθερίας της έκφρασης σε μια δημόσια συζήτηση με την προτροπή να μην ξανασχοληθώ με τα γραφόμενα κάποιου που συμμετέχει στη συζήτηση αυτή; Γράφουμε, δηλαδή, δημόσια ό,τι γουστάρουμε και όταν κάποια στιγμή εμφανίζεται ο αντίλογος, θα πρέπει να γίνει σεβαστή η επιθυμία μας να μην ασχολείται μαζί μας; Καλό κι αυτό…

  108. Καλημέρα.

    @Gee: Όπως λοιπόν εξήγησα, εκεί που εγώ αναφερόμουν στις πλάγιες γραμμές, εσύ πίστευες πως μιλούσα για τις γραμμές περιοχής· εξού και η αδυναμία συνεννόησης. Ο λόγος δε για τον οποίο άρχισα να μιλώ για τις συγκεκριμένες γραμμές ήταν το γεγονός ότι αφού πρώτα εξάρτησες τη δυνατότητα ελέγχου της θέσης μιας παράβασης από την ύπαρξη τεχνολογίας γραμμών («η θέση μιας παράβασης παίρνεται με απόφαση του VAR ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ δηλαδή στις γραμμές του οφφσάιντ και του γκολπόστ»), έβαλες ξαφνικά στη συζήτηση από το πουθενά και τα αράουτ! Θα ξαναρωτήσω, όμως, ποιο το νόημα της φράσης «να μην εκτεθείς ακόμα μια φορά, αν νομίζεις πως εκτός παιχνιδιού είναι και το αράουτ» στο σχόλιο 83; Από τη συγκεκριμένη διατύπωση δεν προέκυπτε αβίαστα ότι για σένα το πλάγιο δεν είναι εκτός παιχνιδιού; Επιμένω γιατί από κει ξεκίνησε το κακό, μ’ εμένα να σου απαντώ για τα αράουτ κι εσένα να ωρύεσαι για την περιοχή! Αλλά κι εσύ, άνθρωπέ μου, βλέπεις ότι στις απαντήσεις μου σου μιλάω για «πλάγια», για «αράουτ», για «πλάγιες γραμμές» και πως όλα αυτά τα συνδέω με τον όρο «μπάλα εκτός παιχνιδιού» – πώς είναι δυνατόν να εννοούσα τις γραμμές περιοχής;

    Επί της ουσίας τώρα, τεχνολογία γραμμών για την περιοχή μπορεί μεν να μην υπάρχει ακόμα, σε αντίθεση όμως με όσα ισχυρίζεσαι, ούτε εδώ είναι απαραίτητη η ανασκόπηση της φάσης στο μόνιτορ από τον διαιτητή. Αυτό προσπαθούσα να σου εξηγήσω ξανά και ξανά όταν παρέπεμπα στον κανονισμό που έλεγε πως «μια πραγματική απόφαση, π.χ. η θέση μιας παράβασης, η θέση παίκτη (ων) για offside, το σημείο επαφής (φάουλ/χάντμπολ), μπάλα εκτός παιχνιδιού ή γκολ /όχι γκολ, μπορεί να παρθεί με βάση μόνο τις πληροφορίες από τον VAR, δηλαδή δεν απαιτείται ανασκόπηση στην (OFR)». Το παράθεμα αυτό, όμως, δεν σε έπεισε, γιατί την αναφορά στη θέση της παράβασης την ερμήνευσες συσταλτικά ισχυριζόμενος πως εδώ εννοείται μόνο η απόφαση αν ο επιτιθέμενος ήταν σε θέση οφσάιντ ή αν η μπάλα είχε περάσει τις πλάγιες γραμμές ή τις γραμμές τέρματος. Παραθέτω, λοιπόν, ένα άλλο απόσπασμα που τεκμηριώνει ότι στις περιπτώσεις όπου ο προσωπικός έλεγχος της φάσης από τον διαιτητή δεν είναι απαραίτητος, συγκαταλέγονται και οι παραβάσεις που αφορούν τον καταλογισμό πέναλτι («Κανόνες του παιχνιδιού», σ. 140):

    «Σε αποφάσεις που στηρίζονται σε πραγματικά γεγονότα, όπως για παράδειγμα το σημείο παράβασης ή τη θέση του παίκτη (οφσάιντ), το σημείο της επαφής (χέρι/φάουλ), πού έγινε (μέσα ή έξω από την περιοχή πέναλτι), μπάλα έξω από το παιχνίδι κ.λπ., μια προσωπική ανασκόπηση από τον VAR μόνο είναι συνήθως κατάλληλη, αλλά μια «ανασκόπηση πλησίον του αγωνιστικού χώρου» (OFR) μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τέτοιες (απτές) αποφάσεις, αν αυτό θα βοηθήσει στη διαχείριση παικτών/αγώνα ή για να «προσφέρει κατάλληλα» (ο διαιτητής) την απόφαση του (π.χ. μια σημαντική απόφαση που κρίνει το αποτέλεσμα, προς το τέλος του αγώνα)»

    Δηλαδή, ναι, ο διαιτητής είχε κάθε δικαίωμα να εμπιστευτεί την ανασκόπηση του VAR και να μετατρέψει το φάουλ σε πέναλτι, χωρίς να ελέγξει και ο ίδιος τη φάση στο μόνιτορ. Το λέει ρητά αυτό και δεν χωρά καμία άλλη ερμηνεία. Απλά επειδή κυριολεκτικά και αντικειμενικά επρόκειτο για «μια σημαντική απόφαση που [έκρινε] το αποτέλεσμα, προς το τέλος του αγώνα», μια προσωπική «ανασκόπηση πλησίον του αγωνιστικού χώρου» θα τον βοηθούσε «στη διαχείριση παικτών/αγώνα» και στο να «προσφέρει κατάλληλα […] την απόφαση του». Αυτό, λοιπόν, πιθανότατα επισήμανε ο VAR στον Δανό. Oι παίχτες του Ολυμπιακού τον είχαν περικυκλώσει και ωρύονταν να πάει στο μόνιτορ, οπότε προκειμένου να μη χάσει εντελώς τη διαχείριση της κατάστασης και να ηρεμήσουν τα πνεύματα, είτε μόνος του είτε κατόπιν σύστασης του VAR, πήγε τελικά να το ελέγξει κι ο ίδιος. Πόσο παράλογα είναι αυτά που γράφω και πόσο απέχουν από αυτά που αναφέρει το απόσπασμα που παρέθεσα πιο πάνω;

  109. Πέπε said

    Κώστα, για το #107 δεν έχω να πω απολύτως τίποτα. Οι λεπτομέρειες του πώς διεξάγετε μια συζήτηση που, από κάποια έκταση και πέρα, δυσφορώ και μόνο που γίνεται, είναι εκτός του πεδίου μου.

    Όσο για το #106, τα πράγματα είναι γνωστά και χιλιοειπωμένα. Το μπλογκ φιλοξενεί μια ομάδα ενθουσιωδών σηροτρόφων που τους αρέσει η κουβέντα περί μεταξοσκωλήκων, άλλη μια ομάδα αλλεργικών στους μεταξοσκώληκες που δεν τους αρέσει η κουβέντα, και μια ισχυρή πλειοψηφία που είναι άδηλον αν αδιαφορεί, χαίρεται σιωπηλά, ή ενοχλείται σιωπηλά. Όταν οι αλλεργικοί λένε «νισάφι πια», οι σηροτρόφοι, βάσει του δικαιώματός τους για ελεύθερη έκφραση, συνεχίζουν. Ε, το ίδιο δικαίωμα έχουν και οι αλλεργικοί να εκφράσουν ελεύθερα την ενόχλησή τους. Το «μην του απαντάς μπας και γλιτώσουμε» είναι μια προτροπή, μια ευχή, μια επιθυμία, πάντως όχι μέτρο λογοκρισίας. Το ίδιο και αν έλεγε «μας πρήξατε» ή «μακάρι να έλειπαν όλα αυτά τα σχόλια» κλπ.

  110. Για μένα, Πέπε, σημαντικό είναι και το ύφος του άλλου. Όταν κάποιος από τους αλλεργικούς με απαξιωτικό ύφος τοποθετεί εαυτόν υπεράνω των σηροτρόφων και υποδεικνύει στον ένα να μην ασχολείται με τον άλλον, δεν πρέπει να εκπλήσσεται όταν ο θιγόμενος αντιδρά επιθετικά. Άλλο ευχή ή ευγενική προτροπή και άλλο επιθετική υπόδειξη.

  111. Pedis said

    Πωπώ κρίμα, πολλές σημαντικές ελλείψεις. Η ομάδα κατέβηκε αποδεκατισμένη στον Κυριακάτικο αγώνα. Και δεν γίνεται σφαιρικά και με επιστημονική πληρότητα η θεμελιώδης «συζήτηση» του Κυριακάτικου νήματος. 🙈 🙉 🙊 🥳

  112. Ναι, ρε γμτ, σωστή η επισήμανση.. 🤡

  113. Πέπε said

    110

    Ε οκέι, σου τη λέω απαξιωτικά, αντιδράς επιθετικά. Ανθρώπινο είναι, ασφαλώς και αναγνωρίζω πως ευχάριστο δεν είναι, αλλά πάντως δεν άπτεται του ζητήματος της ελευθερίας έκφρασης.

  114. Alexis said

    #113: Μα ο Σέρτης έθεσε πρώτος θέμα ελευθερίας έκφρασης, όχι οι ποδοσφαιρο-συζητούντες…

  115. Πέπε said

    114
    Εντάξει, πρώτος. Ο Κώστας δεύτερος («τι είναι ΟΚ να λέμε…» – αν δε μου διέφυγε κανένα άλλο, αλιώς τρίτος ή …κλπ), εγώ επόμενος. Πάντως στον Κώστα απαντούσα, όχι στον Σέρτη που θίγει άλλη πλευρά του ζητήματος.

  116. spyridos said

    “When it comes to the law everybody is the same.
    That’s when it works when everybody is the same.
    It’s like football;
    You hold somebody you get caught it’s a penalty.
    Doesn’t matter whether you are Billy Sims or some rookie for East Podunk State.”
    Sergeant Max Greevy
    Law & Order

  117. Παραθέτω κι εδώ την παραδοχή μου για το μερίδιο ευθύνης μου:

    «Τώρα κατάλαβα πώς δημιουργήθηκε η παρανόηση: Στο 84 όπου απάντησα στο σχόλιο ‟αν νομίζεις πως εκτός παιχνιδιού είναι και το αράουτ”, από το οποίο βέβαια αβίαστα προκύπτει ότι για σένα δεν είναι, συμπεριέλαβα εκ παραδρομής στα εισαγωγικά και ένα κομμάτι που ούτε εγώ είχα θίξει αλλά ούτε και αντιλαμβανόμουν γιατί το ανέφερες: τη φράση ‟Η ΠΛΑΓΙΑ ΓΡΑΜΜΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ”ΕΚΤΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ‟. Λάθος μου, λοιπόν, αυτό, και ζητώ συγγνώμη γιατί συνέβαλε στην ασυνεννοησία.»

    Παραθέτω τώρα και το σχόλιο για το δικό σου μερίδιο ευθύνης, για το οποίο όμως… μουγκαφόν:

    «Επιμένω γιατί από κει ξεκίνησε το κακό, μ’ εμένα να σου απαντώ για τα αράουτ κι εσένα να ωρύεσαι για την περιοχή! Αλλά κι εσύ, άνθρωπέ μου, βλέπεις ότι στις απαντήσεις μου σου μιλάω για ‟πλάγια‟, για ‟αράουτ‟, για ‟πλάγιες γραμμές‟ και πως όλα αυτά τα συνδέω με τον όρο ‟μπάλα εκτός παιχνιδιού‟ – πώς είναι δυνατόν να εννοούσα τις γραμμές περιοχής;»

    Συνεπώς, εδώ είτε ήθελες να καταλάβεις άλλα αντ’ άλλων ή απλά εσύ είσαι που χρειάζεσαι επειγόντως ενισχυτική…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: