Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τότε που οι κοπέλες φορούσανε φουστάνια – 24 (μυθιστόρημα του Δημήτρη Σαραντάκου)

Posted by sarant στο 6 Δεκεμβρίου, 2022


Εδώ και κάμποσους μήνες άρχισα να δημοσιεύω, ύστερα και από τη δική σας ενθάρρυνση, ένα ανέκδοτο μυθιστόρημα του πατέρα μου.

Οι δημοσιεύσεις γίνονται κανονικά κάθε δεύτερη Τρίτη. Η σημερινή συνέχεια είναι η εικοστή τέταρτη, η προηγούμενη βρίσκεται εδώ.

Η δράση ξεκίνησε επί δικτατορίας και συνεχίστηκε στη μεταπολίτευση και στη δεκαετία του 1980. Ο Δήμος, ο κεντρικός ήρωας, είναι φιλόλογος. Ύστερα από μια μπερδεμένη σχέση με τη ζωγράφο Βασιλική ή Έζμπα που δεν ευοδώθηκε, μένει μόνος αφού και άλλες σχέσεις του δεν οδήγησαν σε κάτι μονιμότερο. Πλησιάζουμε πια στο τέλος, έχουμε φτάσει στη δεκαετία του 1990 και ο Δήμος είναι πια συνταξιούχος. Σήμερα μπαίνουμε στο προτελευταίο κεφάλαιο, το 13ο, που τιτλοφορείται Επί τας δυσμάς του βίου και ο ήρωάς μας γίνεται 78 ετών. 

Σήμερα, βέβαια, έχω και τη γιορτή μου, οπότε εύχομαι χρόνια πολλά σε όλους τους συνονόματους και τις συνεορτάζουσες -και ξαναθυμίζω το περυσινό εορταστικό άρθρο μας

ΔΕΚΑ ΤΡΙΑ

ΕΠΙ ΤΑΣ ΔΥΣΜΑΣ ΤΟΥ ΒΙΟΥ

Απόψε, μετά την καθιερωμένη βόλτα του στην πλατεία, μαζεύτηκε νωρίς στο σπίτι. Μέσα του καμάρωνε που διατηρούσε ακόμα τη συνήθεια να περπατά και τώρα που τον πήρανε τα χρόνια. Από τότε που ήταν νέος του άρεσε το περπάτημα, ήταν ακούραστος πεζοπόρος και μια διαδρομή τριών ή πέντε χιλιομέτρων ήταν γι΄ αυτόν παιχνιδάκι. Ο παππούς του, που αν δεν τον χτυπούσε αυτοκίνητο, οπωσδήποτε θα έφτανε τα ενενήντα, έλεγε συχνά «για την καρδιά μου έχω δυο γιατρούς: το δεξί μου πόδι και το αριστερό μου πόδι». Απόψε όμως δεν περπάτησε πολύ. Πήγε κι ήρθε δυο φορές στο μάκρος την πλατεία, που είναι εντούτοις μια από τις μεγαλύτερες των δήμων του Λεκανοπέδιου.

Τελευταία συνήθισε να περιδιαβάζει άσκοπα και με αργό βήμα στους δρόμους της γειτονιάς του, όπου μεγάλωσε και όπου καταστάλαξε και ζει τα τελευταία τριάντα χρόνια. Ιδίως τον συγκινούσαν παλιά σπίτια, μονώροφα ή διώροφα που απόμεναν ακόμα και δεν είχαν δοθεί με αντιπαροχή για να γίνουν πολυκατοικίες. Τα περισσότερα ήταν ακατοίκητα και μερικά σχεδόν ερειπωμένα, γι΄ αυτόν όμως ήταν οι τελευταίοι μάρτυρες της εποχής που ήταν νέος, της εποχής που οι κοπέλες φορούσανε φουστάνια.

Σε πολλά από τα σπίτια αυτά, του Μαυρίδη, του Κοντού, του Παπαδάκη, είχε διασκεδάσει στα πάρτι που οργάνωναν όταν ήταν στο γυμνάσιο ή φοιτητές. Κάποια από τα σπίτια αυτά μπορεί να ήταν εγκαταλελειμμένα και ασυντήρητα, δεν ήταν όμως θλιβερά. Σα να είχαν αφήσει επάνω τους κάποια ίχνη οι άνθρωποι, που έζησαν, τραγούδησαν και χάρηκαν μέσα σ΄ αυτά. Το σπίτι του Μαυρίδη να πούμε, μπορεί να ήταν σχεδόν ερείπιο, τα φυτά στον κήπο να είχαν αγριέψει, μια βαριά αλυσίδα με ένα μεγάλο λουκέτο να έκλεινε την αυλόπορτα, αλλά αυτός θυμόταν τα τρελά πάρτι που κάνανε σ΄ αυτό κι αρνιόταν να το δει θλιβερό.

Μπαίνοντας στο διαμέρισμά του έβγαλε τα ρούχα του, τα κρέμασε με τάξη στην καθιερωμένη θέση τους, έβαλε τα ρούχα του σπιτιού, κάθισε στο γραφείο του και άνοιξε τον υπολογιστή του. Με εξαίρεση αυτή την τελευταία κίνηση, που την εγκαινίασε πριν δώδεκα χρόνια, όταν ο Αντρέας (ακριβέστερα ο Βλάσης), τον μύησε στον μαγικό κόσμο της Πληροφορικής, όλες οι άλλες επαναλαμβανόταν στερεότυπα επί πενήντα τουλάχιστον χρόνια – έξις, που  του έγινε δευτέρα φύσις.

Άνοιξε το μηχάνημα, μπήκε στο Διαδίκτυο και έψαξε για μηνύματα. Δεν είχε τίποτα το ουσιαστικό, μόνο κάποια διαφημιστικά, κάποια παραπειστικά και άλλα αδιαφόρετα. Βγήκε από το δίκτυο και άνοιξε το φάκελο με τα αρχεία του. Από συνήθεια άρχισε με το αρχείο Memo. Έτσι είχε βαφτίσει (από το memorandum), το «μνημόνιο» του, που είχε αντικαταστήσει το παλιό μπλοκ, που επιγραφόταν επίσης memorandum και όπου κατάστρωνε με το χέρι τον προγραμματισμό του μήνα, της βδομάδας και της μέρας.

Τώρα φυσικά ο προγραμματισμός ήταν ουσιαστικά άσκοπος, μια συνήθεια χωρίς αντικείμενο, καθώς δεν είχε να κάνει απολύτως τίποτα. Από συνήθεια πάντως καταχωρούσε στο Memo πνευματικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις, που υποτίθεται πως θα τον ενδιέφεραν: παρουσιάσεις βιβλίων, διαλέξεις, αξιόλογες θεατρικές παραστάσεις, καλές ταινίες, νέες εκδόσεις, άσχετα αν δεν τις παρακολούθησε ποτέ.

Από τότε που συνταξιοδοτήθηκε έπαψε να έχει οποιαδήποτε οικονομική ή επαγγελματική δραστηριότητα. Με τα χρόνια περιόρισε πολύ και τις άλλες ασχολίες του, αυτές που αποτελούσαν κάποτε τις χαρές της ζωής του. Θέατρο ή κινηματόγραφο, δεν το άντεχε να πάει μονάχος του. Ακόμα και το διάβασμα το παράτησε. Μήνες είχε να αγοράσει κάποιο βιβλίο. Διαπίστωσε πως δυσκολευόταν να διαβάσει κείμενα τυπωμένα με στοιχεία μικρού μεγέθους, των 8 ή μικρότερα. Η πρεσβυωπία του είχε μεγαλώσει, αλλά αντί να αλλάξει γυαλιά, αγόρασε ένα μεγεθυντικό φακό και έτσι πορευόταν.

Έπαψαν να τον θέλγουν πια τα ταξίδια. Αντίθετα τον κούραζαν και του δημιουργούσαν προβλήματα, που δεν αντιμετώπιζε μένοντας στο σπίτι του. Να πούμε, λόγω ηλικίας είχε αλλάξει ο τρόπος που αντιμετώπιζε κάποιες σωματικές του ανάγκες, που όταν ήταν νεότερος δε του δημιουργούσαν κανένα πρόβλημα. Φυσικά έπαψε να «πετάγεται» με το αυτοκίνητό τους ως το σπίτι του Αντρέα. Από πέρσι μάλιστα έπαψε και να οδηγεί, καθώς η άδεια οδήγησης του είχε λήξει και δε θέλησε να την ανανεώσει παράνομα. Ήταν αντίθετο με τις αρχές του, μολονότι εξακρίβωσε πως κολλητά σχεδόν με το Υπουργείο Μεταφορών, ανθούσαν τουλάχιστον τρεις επιχειρήσεις, που με αντίτιμο διακοσίων, το πολύ, ευρώ σου εξασφάλιζαν άδεια οδήγησης απολύτως έγκυρη, χωρίς να περάσεις από γιατρούς και εξετάσεις.

Με τον ίδιο βαθμιαίο ρυθμό σταμάτησε να έχεις σχέσεις με γυναίκες. Η Μίνα ήταν η τελευταία γυναίκα στη ζωή του και ο χωρισμός τους ήρθε σιγά σιγά, καθώς και οι δύο διαπιστώσανε, χωρίς ποτέ να το εκφράσουν ο ένας στη άλλη, πως οι αραιές συνευρέσεις τους είχανε πάρει μορφή ρουτίνας και δεν τους προσφέρανε καμιά ευχαρίστηση. Εξακολούθησαν πάντως να βλέπονται, κυρίως για να πάνε σε κανένα σινεμά, μετά δε τον θάνατο του Ζαχαρία, η Μίνα προσκολλήθηκε σε μια ομάδα από ευλαβείς υποκρίτριες και ξέκοψε τελείως από αυτόν.

Φυσικά δεν επιδίωξε να τα φτιάξει με καμιά άλλη γυναίκα. Πάνε πια αυτά. Δεν αισθανόταν άλλωστε κανενός είδους σαρκική επιθυμία. Αυτό όχι μόνο δεν τον πίκραινε αλλά του δημιουργούσε κάποιο αίσθημα γαλήνης.

 

Αφού ξεμπέρδεψε με το αρχείο Memo άνοιξε το αρχείο Istories, όπου κατέγραφε δικά του κείμενα, γιατί συνέχισε να καταγίνεται με το γράψιμο. Όχι φυσικά με την ένταση με την οποία κατέγραφε τις ονειροπολήσεις του πριν τριανταπέντε χρόνια, ούτε με την έξαρση που είχε νοιώσει γράφοντας το πρώτο βιβλίο του, ή την μεθοδικότητα που χαρακτήρισε το γράψιμο του δεύτερου, αλλά εν πάση περιπτώσει με τη συστηματική επιμέλεια, που τον χαρακτήριζε. Δεν ήταν καθόλου σίγουρος πως θα βρισκόταν εκδότης για το τρίτο βιβλίο του, αλλά αυτό ούτε που τον ένοιαζε. Δεν έγραφε ούτε για βιοπορισμό, ούτε για υστεροφημία. Έγραφε γι΄ αυτόν τον ίδιο.

Ουσιαστικά το γράψιμο ήταν ένα είδος φυγής. Όχι από την ανάμνηση της Έζμπας όπως τότε. Αυτά πάνε πια, σβήσανε. Ήταν φυγή από την αποτυχία του. Αναπολώντας τη ζωή του τα τελευταία τριάντα χρόνια, κατάληξε στο μελαγχολικό συμπέρασμα πως ήταν σειρά από ήττες και διαψεύσεις. Με το γράψιμο δεν προσπαθούσε να τις δικαιολογήσει, αλλά να εξηγήσει: γιατί απόμεινε ολομόναχος στη ζωή, γιατί τα βιβλία του δεν  γνώρισαν την επιτυχία που προσδοκούσε, γιατί δεν υποπτεύθηκε το μυστικό της ξύλινης πινακίδας, γιατί πίστεψε στο όραμα του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Για το πρώτο ζήτημα, στο ότι έμεινε μόνος κι έρημος, έριχνε το σφάλμα στον εαυτό του. Ας μην επέμενε τόσο πολύ να ζήσουν με την Έζμπα σαν αντρόγυνο. Ας συμφωνούσε σε μια χαλαρή συμβίωση, χωρίς δεσμεύσεις και περιορισμούς, ας ανεχόταν ακόμα και ενδεχόμενες «επιδερμικές» επαφές της με άλλους, φτάνει να ζούσανε μαζί τα χρόνια των γερατειών. Τελικά θα μπορούσε να παντρευτεί με τη Φανή. Ταίριαζαν και στο κρεβάτι και στο τραπέζι. Τον είχε αγαπήσει κι όλας. Πάλι αυτός έφταιξε, που δεν το αποφάσισε αμέσως. Με τον ασυμβίβαστο χαρακτήρα του, την τελειομανία του και την επιμονή του να κυνηγά ένα άπιαστο όνειρο, το καιρόριχνε και όταν τελικά το πήρε απόφαση, εμφανίστηκε από το πουθενά αυτός ο Ορέστης,  η παλιά της αγάπη, ο πρώτος εφηβικός της έρωτας και την συνεπήρε.

Για την αποτυχία των δύο βιβλίων του, όχι τόσο από ουσιαστικής όσο από εμπορικής πλευράς, δεν είχε πικραθεί. Η βραχύβια εκδοτική επιχείρηση δεν κατάφερε να τα προβάλει όπως έπρεπε. Ούτε να τα διακινήσει καλά καλά δε φρόντισε. Δεν διέθετε ούτε την υποδομή ούτε την πείρα. Ήταν και η, σιωπηρή μεν αποτελεσματική δε, απόρριψη του από το εκδοτικό του κόμματος, που οι κριτικοί του μένανε πιστοί στο πνεύμα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Δεν τον ένοιαξαν όλα αυτά. Γι΄ αυτόν μετρούσε περισσότερο η γνώμη του Αντρέα, της Έζμπας, του Κώστα και άλλων δύο τριών φίλων του, καθόλου άσχετων με τη λογοτεχνία, που τα διάβασαν και τους άρεσαν καθώς και οι ευνοϊκές κριτικές που του γίνανε.

Όσο για την  άδοξη κατάληξη της έρευνας για την ξύλινη πινακίδα, αυτή του στοίχισε περισσότερο. Σχεδόν δεκαπέντε χρόνια παιδευόταν κι αυτός και ο Αντρέας, προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσουν τα χαράγματα που θύμιζαν γράμματα, μερικά μάλιστα του ελληνικού αλφαβήτου. Ο όγκος της εργασίας τους, όχι μόνο σε εργατοώρες αλλά και σε καταγραμμένο υλικό, ήταν τεράστιος. Μόνο οι συγκριτικοί πίνακες των διαφόρων συστημάτων γραφής, που είχε φτιάξει περνούσαν τους διακόσιους! Και οι δυο τους είχαν ανατρέξει σε εκατοντάδες δημοσιεύματα, από ογκώδη βιβλία έως άρθρα καταχωρημένα σε τεύχη ειδικών περιοδικών όπως ο Kadmos και άλλα, που μόνο σε βιβλιοθήκες τα βρίσκανε πια, αφού είχαν κυκλοφορήσει πριν είκοσι χρόνια. Χώρια οι προσπάθειες που έκανε ο Αντρέας σε φίλους του αρχαιολόγους, οι οποίες τελικά τους εξασφάλισαν κάποιες φωτογραφίες της περίφημης πινακίδας.

Και τελικά όλη αυτή η δεκαπεντάχρονη προσπάθεια που κατέληξε; Στο αδιάσειστο συμπέρασμα, στο οποίο οδηγήθηκαν και οι δύο τους, ακολουθώντας διαφορετικό και ανεξάρτητο σκεπτικό ο καθένας, ήταν πως επρόκειτο για τυχαία χαράγματα που προκάλεσε ο χρόνος, η λάσπη και το νερό και δεν είχαν καμιά σχέση με γραφή και αλφάβητα. Στράφι πήγε τόση προσπάθεια.

Σάμπως τόσα χρόνια, μια ζωή ολόκληρη, δεν πίστευε και σε ένα άλλο όραμα, που αποδείχτηκε κι αυτό άπιαστο όνειρο; Παρηγοριόταν πως σ΄ αυτή την περίπτωση δεν ήταν αυτός ο φταίχτης. Πού να φανταστεί την πελώρια, πλανητικής εμβέλειας απάτη, που είχαν σκαρώσει κει πάνω οι  αδίστακτοι λάτρεις της εξουσίας. Όχι πως μετάνιωσε για τη δικιά του συμμετοχή. Ήταν ανιδιοτελής και ανόθευτη. Δεν πήγε για πόστα και αξιώματα, όπως ο Πέτρος, ούτε ακολούθησε τον ιδιοτελή καιροσκοπισμό του Κώστα. Αυτός ήταν σαν τον Αντρέα, σαν Αλέκο, σαν την Κατερίνα. Καθαρός και συνεπής στις αρχές του. Και στο κάτω κάτω τα ιδανικά στα οποία πίστεψε εξακολουθούν να έχουν αξία, άσχετα αν κάποιοι τα χρησιμοποίησαν για να ξεγελάνε το πλήθος, «τις μάζες».

Δεν ήταν όμως αυτές μονάχα οι αποτυχίες, που τον καταθλίβανε. Ήτανε άλλες, πολύ πιο βαθιές και με πιο μόνιμη ανταπόκριση στην ψυχολογική του κατάσταση. Δεν είχε αποχτήσει παιδιά. Δεν ένοιωσε ποτέ τη συγκίνηση και τη χαρά να παρακολουθεί ένα παιδάκι να μεγαλώνει. Δε φύτεψε καν ένα δέντρο. Δεν πήρε κοντά του ποτέ ένα σκύλο ή μια γάτα. Καθώς παθιαζόταν με την καθαριότητα και την τάξη η παρουσία κάποιου κατοικίδιου ζώου στο σπίτι του, θα του δημιουργούσε προβλήματα.

Ένοιωθε πως απομονωνόταν από όλους. Καθώς τον κούραζε η νυχτερινή ζωή, είχε καταργήσει τις εξόδους του. Αν θα έβγαινε, για θέατρο ή κινηματόγραφο ή επίσκεψη σε φίλους, αυτό θα γινόταν μονάχα όταν τον παρακινούσε να πάνε μαζί κάποιος γνωστός ή φίλος και τον τελευταίο καιρό παρόμοιες προτάσεις γίνονταν όλο και πιο αραιά. Έτσι είχε ξεκόψει από πολλούς φίλους της παλιάς του παρέας, της οποίας άλλοτε αποτελούσε την ψυχή.

Είχε αποτραβηχτεί στον εαυτό του και η παλιά του  μεθοδικότητα, τύπου «Φιλέα Φονγκ», όπως τον πείραζε κάποτε ο Αντρέας, μετασχηματίσθηκε αδιόρατα σε παραξενιά και δυστροπία.

«Το ξέρεις πως έγινες υποχόντριος;»

τον πείραζε καμιά φορά ο Σπύρος και είχε δίκιο.

Η μόνη παρήγορη εξέλιξη, αδιάγνωστη βέβαια από τους άλλους, ήταν πως είχε πάψει να φοβάται. Γιατί παλιά φοβόταν. Όχι την αστυνομία ή τις αρχές. Άλλα φόβητρα, πολύ πιο ισχυρά: τη μοναξιά, το θάνατο, το μέλλον.

Δυσκολότερα απαλλάχθηκε από τον φόβο της μοναξιάς κι αυτό έγινε σε τέσσερις φάσεις, οι δύο πολύ επώδυνες: όταν πριν τριάντα σχεδόν χρόνια έκλεισε το κεφάλαιο «Έζμπα-Αίγινα» και όταν πριν είκοσι κι όλας χρόνια (πώς περνάει ο καιρός!) η Φανή βγήκε από τη ζωή του. Ο γάμος της Ντίνας που είχε μεσολαβήσει μεταξύ των δύο χωρισμών, μεγάλωσε την αίσθηση της μοναξιάς του αλλά δε συνοδευόταν μ΄αυτή την αίσθηση του φόβου, που ένιωσε με τις άλλες δύο περιπτώσεις. Το ίδιο ανώδυνη ήταν και η βαθμιαία απομάκρυνση της Μίνας από τη ζωή του.

Από τον φόβο του θανάτου απαλλάχτηκε πιο εύκολα. Από νεαρός είχε ενστερνιστεί την άποψη του Επίκουρου: «ο θάνατος δε μας αφορά, γιατί όσο ζούμε δεν υπάρχει και όταν θα έρθει, δε θα υπάρχουμε εμείς». Άλλωστε είχε από νεαρός πάψει να πιστεύει σε Παράδεισο ή Κόλαση, στην αθανασία της ψυχής, στη μέλλουσα ζωή και παρόμοιες φενάκες. Τις αρρώστιες πάλι, δεν τις φοβήθηκε ποτέ. Ήταν γερό σκαρί και δεν είχε περάσει ποτέ του καμιά σοβαρή ασθένεια, από αυτές που οι γιατροί ονομάζουν συστημικές, ούτε και καμιά λοιμώδη. Μεθοδικός όπως ήταν, έκανε δυο φορές το χρόνο γενικές αναλύσεις αίματος ούρων κλπ καθώς και ακτινογραφίες θώρακος. Όλα τα ευρήματα ήταν μέσα στα φυσιολογικά όρια. «Εσύ θα μας θάψεις όλους», αστειευόταν ο γιατρός του ταμείου, που τον παρακολουθούσε την τελευταία δεκαετία.

Υπήρχε βέβαια το ενδεχόμενο ενός ατυχήματος, στο δρόμο ή, κυρίως, μέσα στο σπίτι. Ένα πέσιμο θα είχε μοιραίες συνέπειες, έτσι κατάμονος που ήταν. Άσε που η λαϊκή σοφία έλεγε πως ο γέρος θα πάει ή από χέσιμο ή από πέσιμο. Για το πρώτο δε φοβόταν. Το στομάχι και το πεπτικό του σύστημα, δούλευαν περίφημα. Είχε βέβαια κάποια συχνουρία, που δεν έφτασε όμως ποτέ σε ακράτεια, παρά τη συμμετοχή του, τότε, στον «Ακράτητο Πιερίας». Όσο για το πέσιμο, φρόντιζε να είναι πάντα αναμμένα πολλά φώτα μέσα στο σπίτι και όταν περπατούσε στο δρόμο ήταν πολύ προσεχτικός. Διέσχιζε καθέτως ένα δρόμο πάντα από τις διαβάσεις πεζών και όπου αυτές δεν υπήρχαν,  με μεγάλη προσοχή, αγριοκοιτάζοντας τους οδηγούς των αυτοκινήτων

«Στο σημείο αυτό μιμούμαι τον Σωκράτη» είπε μια μέρα του Αλέκου και όταν εκείνος των κοίταξε με απορία, του εξήγησε

«Όταν οι Αθηναίοι νικήθηκαν στο Δήλιο και υποχωρούσαν, στην οπισθοφυλακή τελευταίος ήταν ο Σωκράτης και κάθε τόσο γυρνούσε και κοίταζε τους Θηβαίους πολύ άγρια, πάλλοντας το δόρυ του κι αυτοί τότε σταματούσαν. Έτσι κι εγώ με τα αυτοκίνητα: αγριοκοιτάζω τον οδηγό, που πάντα κόβει ταχύτητα και μ΄ αφήνει να περάσω».

Έναν άλλο φόβο, που είχε παλιά και δεν τον είχε ομολογήσει σε κανέναν, ούτε στον Αντρέα, ούτε στην Έζμπα, ήταν ο μόνιμος φόβος για το μέλλον και που ήταν ισχυρότερος από τον φόβο για τη μοναξιά ή τον θάνατο, Ντρεπόταν μάλιστα, που, ως αριστερός, έπρεπε να είναι εκ πεποιθήσεως αισιόδοξος και όμως φοβόταν το μέλλον, που θεωρητικώς, έπρεπε να είναι ταυτόσημο με την πρόοδο και την ευημερία. Τώρα δε φοβόταν το μέλλον, αφού γι΄ αυτόν μέλλον δεν υπήρχε. Τι το απλούστερο.

Μπορεί να μη βασανιζόταν από φόβους, εξακολουθούσε όμως να είναι προληπτικός. Ήταν ένα ελάττωμά του που ποτέ δεν ομολόγησε σε κανέναν εκτός από τον Αντρέα, τότε στη συζήτηση που είχαν, όταν πήγανε, για πρώτη φορά οι δυο τους, στην Αίγινα. Όταν εκείνος του εξομολογήθηκε  πως παρότι δεν πίστευε πουθενά, ήταν εντούτοις προληπτικός και αναρωτιόταν πώς ήταν αυτό δυνατό, αυτός του ομολόγησε πως το ίδιο ήταν κι εκείνος. Άθεος μεν, προληπτικός δε.

 

Αφού έγραψε αρκετήν ώρα, έκλεισε τον υπολογιστή και κατόπιν, όπως συνήθιζε να κάνει κάθε βράδυ, ζέστανε το φαΐ του στον φούρνο των μικροκυμάτων, το έβαλε σ΄ένα δίσκο, μαζί με το ψωμί, τα μαχαιροπήρουνα και δυο ποτήρια, το ένα με νερό και το άλλο με κρασί και κάθισε στον καναπέ. Πήρε το τηλεκοντρόλ και άνοιξε την τηλεόραση. Η διαδικασία αυτή αποτελούσε μιαν από τις λίγες μικροαπολαύσεις, που γλύκαιναν τη μοναχική ζωή του. Από τις ελάχιστες που του είχαν μείνει.

Θεωρητικώς, αντιπαθούσε την τηλεόραση, την έλεγε χαζοκούτι, αποβλακωτήρι και το σύγχρονο «όπιο του λαού», στην πράξη όμως αφιέρωνε αρκετές ώρες την ημέρα, παρακολουθώντας την.

«Ας είναι» σκέφτηκε «για να δούμε τι έχει σήμερα το πρόγραμμα».

Τι διάολο σε πέντε ώρες τηλεθέασης θα τον έπιανε η λυτρωτική νύστα και θα κοιμόταν επί τέλους, χωρίς τη μόνιμη σύνευνο των τελευταίων χρόνων, την Αϋπνία, αντιπαθητική και αναπόφευκτη, σαν άχαρη σύζυγο, που του τη φόρτωσαν με προξενιό. Πού άλλοτε, που τον ύπνο τον είχε στην τσέπη του. Κι όχι μόνο τον κανονικό επτάωρο ύπνο της νύχτας, αλλά και τον ωριαίο μεταμεσημεριανό υπνάκο, τη σιέστα του, με τον οποίαν όπως έλεγε ξανακούρδιζε το βιολογικό του ρολόι. Πάνε πια αυτά.

Άρχισε με τις ειδήσεις των 8 και τότε, ακούγοντας τον παρουσιαστή να λέει την ημερομηνία, συνειδητοποίησε πως σήμερα είχε τα γενέθλιά του. Έκλεινε τα εβδομήντα οχτώ! Σεβαστό νούμερο, σκέφτηκε και μελαγχόλησε.

Κάποτε τη μέρα αυτή τη γιόρταζε σχεδόν επίσημα. Όταν ήταν παιδί, φρόντιζαν γι΄ αυτό οι γονιοί του. Μοναχοπαίδι καθώς ήταν, τον είχαν αρκετά χαϊδεμένο και δεν του χαλούσαν τα χατίρια. Αργότερα, ως φοιτητής, τη μέρα αυτήν έκανε σπουδαία πάρτι στο σπίτι του και τα επόμενα χρόνια, μεγάλος πια, με δικιά του πρωτοβουλία τραπέζωνε σε νυχτερινό κέντρο, μερικούς στενούς φίλους του.  Στα πέντε χρόνια που ζήσανε με την Έζμπα, τα γενέθλια, τα δικά του και τα δικά της, ήταν μέρες γιορτής και ανταλλαγής δώρων.

Σκέφτηκε πως τα τελευταία πέντε (ή μήπως ήταν δέκα;) χρόνια, δε γιόρταζε πια  τα γενέθλιά του. Κι ας έλεγε η μάνα του «όποιος δε γιορτάζει τα γενέθλιά του, σύντομα θα δει τα ραδίκια ανάποδα». Ένα από τα διηγήματα του πρώτου βιβλίου του «Ιστορίες συνηθισμένων ανθρώπων» επιγραφόταν ακριβώς «τα γενέθλια του μαγκούφη». Μολονότι το θέμα και η πλοκή του ήταν τελείως διαφορετικές, στη σύλληψή του ήταν κάπως προφητικό.

Αρκετά κακόκεφος από τη διαπίστωση πως είχε ξεχάσει τα γενέθλιά του, παρακολούθησε δύο ελληνικά σήριαλ, (το ένα πολύ έξυπνο και με καλούς ηθοποιούς και το άλλο της συμφοράς) και θα τέλειωνε όπως πάντα με μια ξένη ταινία, μετά το τελευταίο δελτίο ειδήσεων. Με αξιοθαύμαστη υπομονή υπέμεινε όλες τις διαφημίσεις, που κάθε λίγο κόβανε την κανονική ροή του προγράμματος. Οι περισσότερες ήταν ανυπόφορες, φτιαγμένες ειδικά για κρετίνους, αλλά το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να αλλάζει κανάλι όσο κρατούσαν. Και κρατούσαν πολύ.

Παρακολουθούσε από συνήθεια και χωρίς προσήλωση την τηλεόραση, όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν η Κατερίνα και από την αρχή φάνηκε πως είχε όρεξη για κουβέντα.

«Δεν πιστεύω να έχεις πέσει; Προχτές Δημάκο έσκισες. Ο Αλέκος όταν γυρίσαμε όλο για σένα μιλούσε. Μας ξαναθύμισες τον παλιό καλόν καιρό. Να ΄σαι καλά και να ξανασυναντηθούμε. Δεν ξέρεις πόσο καλό μου έκανε που μαζευτήκαμε  όλοι οι παλιοί. Τα τελευταία χρόνια όλο σε κηδείες και μνημόσυνα συναπαντιόμαστε. Θλιβερό δεν είναι; Βέβαια στην κηδεία του καημένου του Γιάννη, παρά τη θλίψη που νοιώσαμε όλοι, ευχαριστήθηκα και τότε που σμίξαμε. Προχτές όμως ήταν άλλης ποιότητας όλα….»

Μιλούσε φυσικά για την προχτεσινή συνάντηση των παλιών φίλων και συντρόφων του, στην οποία πείσθηκε να πάει και δεν το μετάνιωσε. Βέβαια αν δεν επέμεναν μέχρι φορτικότητας η Κατερίνα και ο Αλέκος, θα την έβγαζε σπίτι, βλέποντας τηλεόραση, ενώ προχτές, όχι μόνο ξανάζησε, κατά κάποιον τρόπο τα παλιά, μα το ευχαριστήθηκε, γιατί βρήκε ένα σωρό φίλους, παλιούς συντρόφους στο κόμμα ή συναγωνιστές στη δημοκρατική παράταξη, μερικούς από τους οποίους είχε να τους δει και είκοσι χρόνια.

(συνεχίζεται)

 

Advertisement

101 Σχόλια προς “Τότε που οι κοπέλες φορούσανε φουστάνια – 24 (μυθιστόρημα του Δημήτρη Σαραντάκου)”

  1. Πάνος με πεζά said

    Νίκο, χρόνια σου πολλά με υγεία, δύναμη και πάθος για κείνα που αγαπάς!

  2. Καλημέρα και χρόνια καλά και πολλά στον Νικοκύρη και στους εορτάζοντες όλων των φύλων σήμερα !!

  3. Λάμπας said

    Χρόνια πολλά!

  4. Νέο Kid said

    «Όταν οι Αθηναίοι νικήθηκαν στο Δήλιο και υποχωρούσαν, στην οπισθοφυλακή τελευταίος ήταν ο Σωκράτης και κάθε τόσο γυρνούσε και κοίταζε τους Θηβαίους πολύ άγρια, πάλλοντας το δόρυ του κι αυτοί τότε σταματούσαν.

    Έλα ρε! Έκανε δηλαδή μπούλινγκ ο Σώκρατες και οι Θηβαίοι ψάρωναν! 🙂
    Πρόσφατα κάπου διάβασα κάτι που δεν ήξερα (κι αν δεν απατώμαι ,δε διδάσκεται ούτε στα σχολεία, αν είναι αλήθεια) Ότι μετά την ήττα της Αθήνας στον Πελοποννησιακό πόλεμο , οι Κορίνθιοι και οι Θηβαίοι ζήτησαν από τους Σπαρτιάτες η Αθήνα να ισοπεδωθεί και οι κάτοικοι να γίνουν/πουληθούν ως σκλάβοι, αλλά η Σπάρτη αρνήθηκε , τιμής ένεκεν για την Αθηναϊκή συνεισφορά στους Περσικούς πολέμους!
    Είναι αλήθεια αυτό;

  5. Νέο Kid said

    Χρόνια πολλά στ αφεντικό!, by the way…

  6. Αγγελος said

    Καλημέρα και χρόνια πολλά στον Νικοκύρη και τυχόν άλλους εορτάζοντες 🙂

  7. Corto said

    Νίκο χρόνια πολλά και ό,τι επιθυμείς!
    Να είσαι γερός και να χαίρεσαι την οικογένειά σου!

    Χρόνια πολλά και σε όλους τους εορτάζοντες και εορτάζουσες!

  8. Αγγελος said

    Νέο Kid, εγώ από κάποιο παιδικό βιβλίο σαν να θυμάμαι ότι ο υπέργηρος ήδη Σοφοκλης απήγγειλε κάποια αποσπασματά του και τόσο τους συγκίνησε που αποφάσισαν να μην καταστρέψουν την Αθήνα. Δεν ξέρω πόση βάση έχει…

  9. Πέπε said

    Καλημέρα. Νίκο, χρόνια πολλά!
    Χρόνια πολλά σε κάθε Νίκο και Νίκη, Νικολέτα.

  10. michaeltz said

    Χρόνια σου Πολλά, Νικοκύρη! Να χαίρεσαι όσους σε αγαπούν!
    Η ίδια ευχή για όλους/ες όσοι/ες γιορτάζουν σήμερα. Να είστε καλά!

  11. Εξαιρετικό το σημερινό κομμάτι απαλλαγμένο από τα δυο βαρίδια της λογοτεχνίας το σεξ και τους ινδιάνους (διαγράφονται δυο λέξεις) την πολιτική !

    …. Δε φύτεψε καν ένα δέντρο. Δεν πήρε κοντά του ποτέ ένα σκύλο ή μια γάτα …

    Στο δέντρο έκανε διάνα, στην διπλή παραλλαγή, ψυχοθεραπεία είναι μόνο η γάτα, ο σκύλος είναι απλά παρέα.

  12. Alexis said

    Καλημέρα.

    Θλιβερό το σημερινό κομμάτι…
    Βγάζει έντονη πίκρα και απογοήτευση.

  13. phrasaortes said

    4. Όντως, η Κόρινθος και η Θήβα επέμεναν για την ισοπέδωση της Αθήνας, αλλά η Σπάρτη την απέτρεψε. Για τον πραγματικό λόγο βέβαια, μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε. Η επικρατούσα άποψη είναι ότι η Σπάρτη ήθελε να διατηρήσει μια ισορροπία δυνάμεων. Χωρίς τον ανταγωνισμό της Αθήνας, υπό σπαρτιατική επιρροή, οι γειτονικές Θήβα και Κόρινθος θα δυνάμωναν υπερβολικά. Και πριν την έναρξη του πολέμου, η Κόρινθος και η Θήβα ήταν που πίεσαν την διστακτική Σπάρτη να αρχίσει τις εχθροπραξίες. Βέβαια, τα μετέπειτα γεγονότα, η ανατροπή των Τριάκοντα Τυράννων και ο κυρίως ο Κορινθιακός Πόλεμος, δεν δικαίωσαν την πολιτική των Σπαρτιατών.

  14. Χρόνια πολλά στο αφεντικό! Και σε όσους/ες άλλους, βέβαια.
    Αυτό το κεφάλαιο, μέχρι τώρα, είναι νομίζω το πιο αξιόλογο λογοτεχνικά.

  15. . σιγά μην περιμένανε πότε θα τσιμπήσει το ψάρι ..

  16. Alexis said

    Χρόνια πολλά Νίκο, να είσαι γερός και να συνεχίζεις να κάνεις όλα αυτά που αγαπάς και αγαπάμε!

  17. Νέο Kid said

    13. Μερσί για την επιβεβαίωση! Ρε τους Θηβαίους να πούμε… (γι’αυτό μετά τους ισοπέδωσε ο Μεγαλέκος ! )

  18. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και κυρίως ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σας.

    Λύθηκε και η απορία του Κιντ, με προλάβατε!

  19. antonislaw said

    Καλημέρα σας, χρόνια πολλά Νίκο,να χαίρεσαι την ονομαστική σου εορτή! Να είσαι παντα γερός και δυνατός να συνεχίζεις τα όσα προσφέρεις στον πολιτισμό! Χρόνια πολλά και σε όλους τους Νίκους,Νικόλες, Νικολήδες,Νικολέτες,Νικολίτσες,Νικούλες, Νίκες που γιορτάζουν σήμερα!

    Πολύ ωραίο το απόσπασμα και σήμερα, γεμάτο ζωντανές εικόνες!

  20. Καλημέρα,
    Να δώσω τις ευχές μου: Χρόνια καλά, χρόνια πολλά, χρόνια ευτυχισμένα Νικοκύρη. Να χαίρεσαι ό,τι θέλεις.
    Χρόνια πολλά και στους υπόλοιπους Νίκους (και Νικούλες; ) του ιστολογίου.

  21. ΣΠ said

    Νικοκύρη, χρόνια σου πολλά.

  22. π2 said

    Πολύχρονος Νίκο! Χρόνια πολλά και στους συνονόματούς σου.

  23. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, Νικοκύρη μας! Πάντα με υγεία, θαλερός και παραγωγικός!
    Ευχές και σε όλους τους εορτάζοντες και εορτάζουσες του ιστολογίου!

    Γλυκά θλιβερό το σημερινό, αλλά εμείς κρατάμε μόνο τη γλύκα και τη γαλήνη!
    Όπως: «…μπορεί μια βαριά αλυσίδα με ένα μεγάλο λουκέτο να έκλεινε την αυλόπορτα, αλλά αυτός θυμόταν τα τρελά πάρτι που κάνανε σ΄ αυτό κι αρνιόταν να το δει θλιβερό.»

  24. dimopal said

    Χρόνια Πολλά.Να σε χαιρόμαστε

  25. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα και τις ευχές!

  26. atheofobos said

    Χρόνια πολλά, καλά και με υγεία στον Νικοκύρη και στους απανταχού Νικογιορτάζοντες!

    Τα τελευταία χρόνια όλο σε κηδείες και μνημόσυνα συναπαντιόμαστε. Θλιβερό δεν είναι; Βέβαια στην κηδεία του καημένου του Γιάννη, παρά τη θλίψη που νοιώσαμε όλοι, ευχαριστήθηκα και τότε που σμίξαμε.

    Μου θύμισε την μάνα μου που γυρνώντας από κηδεία μου είπε:
    Α, πέρασα πολύ ωραία! Είδα πολλούς που είχα χρόνια να συναντήσω!

  27. Avonidas said

    Νικοκύρη, Χρόνια Πολλά, με υγεία και ευτυχία! 😊

  28. Χρόνια πολλά και καλά, Νικοκύρη! Χρόνια πολλά σε όλους και όλες που γιορτάζουν!

  29. ΚΩΣΤΑΣ said

    Νικοκύρη, πολύχρονος, γερός και δυνατός, να χαίρεσαι και να σε χαίρονται όσους αγαπάς και σε αγαπάνε και πάντα δημιουργικός με τις πολυσχιδείς δραστηριότητές σου.

    Χρόνια πολλά και σε όσους/ες γιορτάζουν σήμερα.

  30. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    26 Το είπα κι εγώ πρόσφατα αυτό….

    29 Καλώς τον!

  31. Theo said

    Καλημέρα και χρόνια πολλά, ευλογημένα, εμπνευσμένα και παραγωγικά στον Νικοκύρη 🙂

  32. Spiridione said

    Χρόνια πολλά στον Νικοκύρη μας!

  33. Alexis said

    Ο χαρακτήρας του Δήμου πρέπει να έχει αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία του Δημήτρη Σαραντάκου.
    Αλλά με έναν ωραίο, πρωτότυπο τρόπο. Δεν περιγράφει τον εαυτό του και τη δική του ζωή αλλά τη ζωή ενός συνομηλίκου του και μέσα από αυτή την πορεία της Αριστεράς και των ανθρώπων της, από τον εμφύλιο μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα.
    Αρκετά κοινά στοιχεία με τον Δ.Σ. ο Δήμος αλλά και πολλές διαφορές στην πορεία τους στη ζωή…

  34. Theo said

    @33:
    Κι εγώ αυτά σκέφτηκα διαβάζοντας τη σημερινή ανάρτηση αλλά ξέχασα να το σημειώσω εδώ.

  35. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Κι από δω πολύχρονος και δημιουργικός Νικοκύρη, να χαίρεσαι τους που αγαπάς, κι αυτοί εσένα.
    Βοήθειά σου ο αη-Νικόλας, να ταΐζει χαφιέδες τα καρχαριόνια 🙂

  36. Εγώ νομίζω πως περιγράφει την εποχή του και τα γεγονότα της μέσα από την δική του ματιά, δεν το θεωρώ αυτοβιογραφικό αυό απλά φυσιολογικό να προκύπτει από ζωές άλλων αντί να περιγράφει την δική του

  37. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    >> Με τον ασυμβίβαστο χαρακτήρα του, την τελειομανία του και την επιμονή του να κυνηγά ένα άπιαστο όνειρο, το καιρόριχνε

    Το καιρορίχνω (=αναβάλλω) είναι πατρική λεξιπλασία? Με μια βιαστική ματιά non guglitur.

  38. sxoliastis2020 said

    Νικοκύρη πολύχρονος!

    Ήταν αντίθετο με τις αρχές του, μολονότι εξακρίβωσε πως κολλητά σχεδόν με το Υπουργείο Μεταφορών, ανθούσαν τουλάχιστον τρεις επιχειρήσεις, που με αντίτιμο διακοσίων, το πολύ, ευρώ σου εξασφάλιζαν άδεια οδήγησης απολύτως έγκυρη, χωρίς να περάσεις από γιατρούς και εξετάσεις.

    Η ανωτέρω «εξακρίβωση» ισχύει ακόμα και σήμερα!!!

  39. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σας!

    37 Εμένα μού είναι, εύλογα, πολύ οικείο. Αλλά βλέπω ότι έχει αναφερθεί από τον Μπετατζή σε ένα φόρουμ που ίσως να το έχεις ακούσει κάπου:
    https://www.slang.gr/definition/22315-kairopetao

    38 Ω ναι…

  40. Pedis said

    # 4 – Ξενοφών, για ευκολία, εδώ ([2.19] -[2.20])

    http://ebooks.edu.gr/ebooks/v/html/8547/2662/Archaioi-Ellines-Istoriografoi_A-Lykeiou_html-empl/extras/texts/Xen_Ellin_b2_2_16-23.html

    # 13 – Ναι, έτσι φαίνεται. (Συμβαίνει συχνά στην Ιστορία.)

    Χρόνια πολλά και δημιουργικά κι από μένα στο χαλκέντερο αφεντικό!

  41. Παναγιώτης Κ. said

    Εκτός από τις διάφορες ευκαιρίες που έχουμε στη ζωή για να δείχνουμε την εκτίμησή μας προς εκείνα τα πρόσωπα που θεωρούμε ότι την αξίζουν, έχουμε και την παράδοση που μας το θυμίζει.
    Νίκο, χρόνια σου πολλά και καλά. Δύναμη και όρεξη να συνεχιστεί αυτό που κάνεις και μας αρέσει.

  42. Παναγιώτης Κ. said

    Οι εκ βαθέων τοποθετήσεις, όπως αυτή του ήρωα, πάντοτε έχουν ενδιαφέρον.

  43. spyridos said

    Χρόνια πολλά Νικοκύρη.

  44. Prince said

    0. Τελευταία συνήθισε να περιδιαβάζει άσκοπα και με αργό βήμα στους δρόμους της γειτονιάς του…

    Αυτό δεν το σχολιάσαμε. Και συζητήθηκε εδώ μέσα πρόσφατα. (Ακόμα μια σύμπτωση)

  45. Georgios Bartzoudis said

    Χρόνια Πολλά στον Νοικοκύρη και σε κάθε Νικόλαο, Νικολίνα, Νίκο, Νίκη, Νικολάκη, Νικολό, Νικολούση, Νικόλα, Κόλια, Κόλιο.
    Επί του δύοντος ιστορήματος: Δεν υπάρχει λόγος χωρίς επίλογο!

  46. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Χρόνια πολλά στον Νικοκύρη!
    Και σε όποιον άλλο γιορτάζει σήμερα.

  47. leonicos said

    Ζήτω η Φωτεινη!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  48. leonicos said

    Η Φωτεινή να είναι καλά
    Πέρασα το 78 κι δεν το πήρα χαμπάρι. Και δεν γιορτάζουμε εξ ορισμου γενέθλια

  49. leonicos said

    Σήμερα κατάλαβα από τι με προφυλάσσει η Φωτεινή

    Κι ας φωνάζει

  50. leonicos said

    Η Φωτεινή είναι δύναμη

    Και ας γελάτε καρακάξες!

  51. leonicos said

    Δεν προλαβαίνεις να σταθείς…

    πού να προλάβεις να γεράσεις.

    Και πού να το τολμήσεις……

    Φωνάζει κι σε ξυπνάει… μετά σε σκουντάει…. μετά σου ζητάει να κλεεισεις ραντεβού ή να δεις αρρώστους…μετα σε πάει συνάθροιση….μετά σε τραβολογάει σε κάποιο γεύμα με φίλους ή στο θέατρο…
    Τέλη Δεκέμβρη Λονδινο, αρχές Γενάρη Μαρόκο. Θα μπορούσαμε να πάμε κι απ’ ευθείας, αλλά η εκδρομή ειναι από Αθήνα.

    Το Πέσαχ Άγκυρα, Μουσείο αρχαίων πολιτισμών και Χαττούσα

    Ισραήλ και Πέτρα, Ιορδανία, λίγο αργότερα

    πού να προλάβω να συνειδητοποιήσω ότι καβαλάω τα 80

    Το λέω και γελάω, νομιζω ότι μιλάω γι’ άλλον.

    Προσέξτε τις γυναίκες σας, ρεμάλια

  52. leonicos said

    non guglitur

    τώρα ξέρω ποιος θα μου μάθει λατινικά

  53. Χρόνια πολλά με υγεία και χαρά! Να σε χαίρονται οι άνθρωποι που αγαπάς! (και να απολαμβάνουμε κι εμείς τα μπερεκέτια του εύφορου και φιλόξενου ιστολογίου σου🙂)

  54. ΓιώργοςΜ said

    Νίκο χρόνια πολλά και καλά, πάντα γερός, ποτέ γέρος!
    Χρόνια πολλά και σε όλους και όλες που γιορτάζουν σήμερα!

  55. Χρόνια πολλά και καλά στον Νικοκύρη και σ’ όλους τους εορτάζοντες!

  56. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πολύχρονος και καλόχρονος Νικοκύρη!
    Ευχές σε όλους κι όλες που γιορτάζουν.

  57. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Ιδίως τον συγκινούσαν παλιά σπίτια, μονώροφα ή διώροφα(…) οι τελευταίοι μάρτυρες της εποχής που ήταν νέος, της εποχής που οι κοπέλες φορούσανε φουστάνια.

    Τότε που οι κοπέλες φορούσαν φουστάνια και τα σπίτια κεραμίδια

  58. aerosol said

    Χρόνια πολλά και καλά Νίκο μας!

  59. 39α# Ωπ! Εσβερκώθην αδιάβαστος 🙂

  60. ΚΑΒ said

    Χρόνια πολλά, Νικοκύρη, χρόνια καλά και δημιουργικά. Να χαίρεσαι όσους αγαπάς και να σε χαίρονται.

    Πολύχρονοι και όσοι του ιστολόγιου γιορτάζουν.

  61. Χρόνια πολλά Νικοκύρη! Πάντα γερός και δημιουργικός! Ευχαριστούμε πολύ για το γενναιόδωρο μοίρασμα!
    Χρόνια πολλά και σε όλες και όλους που γιορτάζουν σήμερα! Υγεία πάνω απ’ όλα!

  62. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα και για τις ευχές σας!

    51 Γεια σου Λεώνικε με τα ωραία σου!

    57 Μπράβο, το πρόσεξες το απόσπασμα

  63. Νομίζω το πιο μεστό κομμάτι της αφήγησης. Ίσως ο καθένας, κάποιας ηλικίας, να βρει που του θυμίζει τον εαυτο του.
    Πολύχρονος κι ευτυχισμένος, Νικοκύρη!

  64. mitsos said

    Νικοκύρη Χρόνια Πολλά με Υγεία, Ευεξία και Δημιουργικότητα.
    Χρόνια Πολλά σε όλους τους εορτάζοντες .

    Μόνος ο Δήμος αλλά ωραίος. Αναθάρρησα λίγο αφού εμένα με παίρνει ο ύπνος αμέσως μόλις αράξω σε καναπέ κυρίως αν αρχίσουν και ειδήσεις.

    @44 …περιδιαβάζει … ότι και να λένε τα λεξικά ( και όλοι σας) εμένα με ξενίζει.
    Προτιμώ οτιδήποτε άλλο … περιδιαβαίνει , τριγυρνάει, γυροφένει, σουλατσάρει, βολτάρει κ.λ.π
    Τα σουσούμια του καθένας πρέπει να τα σέβεται.

  65. Costas Papathanasiou said

    Καλησπέρα!
    Χρόνια πολλά και καλά στους εορτάζοντες, ιδίως: “Ζήτω του Νικοκύρη η έξις/(:έρωτος φύσις) για τις λέξεις- Νά ‘ναι γερός να τις ποιμαίνει/ για όπου συγκλίνει η Ομιλουμένη”. Σχετικά και τα λόγια μιας ποιήτριας:
    Α.Ξ: “ Η ποίησή σας χαρακτηρίζεται από μια ξεχωριστή τόλμη στη γλώσσα, με χρήση κοινών καθημερινών λέξεων και εκείνη την τόσο απρόσμενη συχνά προσωποποίηση των πραγμάτων. Για σας οι λέξεις είναι ή όχι ένας μεγάλος φίλος; ”
    Κ.Δ. “Ναι οι λέξεις. Αυτός ο αγρός των ήχων. Οι σαύρες με τη μεγάλη προσαρμοστικότητα. Παίρνουν το χρώμα του νοήματος όπου κάθε φορά τρέχουν να κρυφτούν. Αυτά τα ιερογλυφικά της επικοινωνίας, επάνω στις σελίδες της σιωπής. Ούτε φίλες, ούτε εχθρές. Πολυάσχολες δύστροπες θεότητες. Αυτό είναι το σκοτεινότερο θέμα, σκοτεινότερο και από το θέμα του έρωτα, και είναι και ένας έρωτας επίσης. Η ειλικρινής μου απάντηση είναι ότι δεν ξέρω από ποιους δρόμους περνάει η σχέση μου μαζί τους(…)”. (Συνέντευξη Κικής Δημουλά, δοθείσα στην Αγγελική Ξύδη– ΜΕΤΡΟ τχ. 36/10, 1998, σ. 70-76 ).
    …Εξ επωνύμου της οποίας μπορούμε να μεταβούμε και στου γερο-Δήμου τα νεότερα — ο οποίος, αφού “δεν υποπτεύθηκε το μυστικό της ξύλινης πινακίδας”, ίσως μπορούσε να ερμηνεύσει τα χαράγματά της (ομοίως, να αισθανθεί “την ανεξήγητη γραφή” του Νίκου Καββαδία που απέτυχε και ο Φρόιντ να τη λύσει) αν τα συνέκρινε όχι με τους εκατοντάδες “πίνακες των διαφόρων συστημάτων γραφής” αλλά μονάχα με τα ίχνη ζωής που αφήνουνε στα σπίτια “οι άνθρωποι, που έζησαν, τραγούδησαν και χάρηκαν μέσα σ΄ αυτά”. Τα οποία, σαν απλές νοικοκυρές, θαρρείς κουτσομπολεύοντας, μπορεί και να τού μάθαιναν πως:
    “Φεύγουν οι άνθρωποί/ «μας» / Και μένουμε ορφανές κτητικές αντωνυμίες/ Άκλιτες/ (…)/ Και λέξεις που δεν συλλαβίζονται/ Πάθη φωνηέντων/ και σύμφωνα υγρά/(…)/ Η ορθογραφία πάντα αυστηρή/ παραμονεύει το επόμενο λάθος/ κόκκινα σημεία/ σε σελίδες λευκές/ κι ένα μολύβι μετέωρο/ φοβάται να γράψει/ Σκιτσάρει μια βαρκούλα στο χαρτί/ Σαλπάρει σε μια άγνωστη χώρα/ φορτωμένη ψηφία, γράμματα και ιερογλυφικά/ μια νέα γραφή να εφεύρει/ άσπιλη και μυστική/ να τη μιλάνε μόνο τα μάτια/ και των παιδιών η εύγλωττη σιωπή”(“Γλωσσικές ασκήσεις” Αγγελική Λάλου).
    …Και εκείνος, τότε, μάλλον θα καταλάβαινε μαζί τους ότι:
    “Άκουσα τόσες διαδρομές/ που χάθηκα στις σιωπές των φωνών τους/ (…)Στην ταφή πάλι ακούω διαδρομές. Μέχρι το τέλος διαδρομές/ Και οι νεκροί να διαδηλώνουν πάνω απ’ τον τάφο μου/ Και να παγώνω ψάχνοντας κι άλλο μια κουκίδα επιγραφή./ Πορεία φωνές σε σιωπές μαρμάρινες/ με χρώμα άχρωμο/ και μόνη γνώση ιερογλυφικά καμώματα της θάλασσας, που συντρίβει τη θάλασσα –/ όμοιος ομοίω –/ κι ακούω διαδρομές – πάντα βοράς ο ερωτικός σε πόρτα κλειστή.” (“πορεία φωνές”-Ευαγγελία Πατεράκη)
    …Και έχοντας πλέον “φανταστεί την πελώρια, πλανητικής εμβέλειας απάτη, που είχαν σκαρώσει κει πάνω οι αδίστακτοι λάτρεις της εξουσίας” θα απαντούσε ομοίως, αυθόρμητα, στα ερωτήματα που γράφονται και με τα ιερογλυφικά του χρόνου κάπως έτσι:
    “Α.Ξ.:Και ο έρωτας δηλαδή είναι μια μεγάλη πλάνη;
    Κ.Δ.: Νομίζω ότι είναι πλάνη, αλλά πολύ ωραία. Δηλαδή την προσκυνώ, πώς θέλετε να σας το πω. Θα έδινα πάρα πολλά για να μπορέσω να νιώσω έναν έρωτα, το τονίζω, και γι’ αυτό επανέρχομαι στην αναζήτηση. Το κενό μου είναι εκεί. (…) Έχω πει πολλές φορές ότι, αν ήρθε ο άνθρωπος εδώ πάνω, ίσως ήρθε γιατί του ψιθύρισαν, την ώρα που ετοιμαζόταν μες στις μήτρες, ότι θα γνωρίσει και αυτό.(…)
    Α.Ξ.:Δηλαδή, Ζήτω οι ανεκπλήρωτοι έρωτες;
    Κ.Δ.:Βεβαίως. Ζήτω οι ανεκπλήρωτοι έρωτες και Ζήτω που είναι ανεκπλήρωτοι και επιμένουμε παρά ταύτα. Ο έρωτας είναι η επιμονή μας. Αυτό θα πει ανάγκη για έρωτα. Γιατί ενώ έχουμε την πείρα και του ανεκπλήρωτου και της μικρής του διάρκειας και της ταλαιπωρίας που μας γεννά αυτή η αγωνία, αν είναι έρωτας ή δεν είναι, όμως, επανερχόμαστε σ’ αυτό το θέμα.(…)”
    Το οποίον, μεθερμηνεύοντας και άχρονα ιδεογράμματα σε ξύλο παραδείσου, σημαίνει πρώτα πρώτα ότι: “είν’ το μικρό, η ζωή, ταξίδι για έρωτα ενθύμιο, που εκμηδενίζει το μεγάλο για το τίποτα”.

    [ΥΓ: Για τον Δημάκο, αφιερωμένο εξαιρετικά από τη Σοφία και το ωραίο καβαφικό “΄Ενας Γέρος” εδώ:https://www.youtube.com/watch?v=6hY2ofBx0fc ή εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=Ybskcs4M5XM ]

  66. Κόκκινος Πλανήτης said

    Χρόνια πολλά, με υγεία, χαρές, όρεξη και κουράγιο.

  67. Χαρούλα said

    Χρόνια πολλά,αλλά κυρίως καλά! Να αγαπάς και
    να αγαπιέσαι! Ευτυχία!
    Οι ευχές για σένα Νικο-κύρη, τους εορτάζοντες συνσχολιαστές, και φυσικά στους αγαπημένους σας που γιορτάζουν.

  68. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    37, 39

    Βασ. Δασκαλάκη, «Ο γυρισμός», Διήγημα. Περιοδικό Η ΠΝΟΗ, φ.14, Δεκ.1929

    … ὡς διαλαμβάνου τὰ καθαυτὰ ντεμεσούκια μὲ τὸ νὰ μὲ καιρορίχνουν σήμερις καὶ αὔριο • καὶ ἔστοντας ( ; ) καὶ ἐμᾶς μακριὰ ἀπὸ τοῦτα τὰ μέρη,…
    ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΑΚΑ, τ. 5 (1962), σελ.98

    …πώς ο Βενιζέλος , μ ‘ όλο τον δικαιολογημένο εκνευρισμό του , ενώ ευλογούσε το ενδεχόμενο ανατρεπτικό κίνημα , προσπαθούσε όσο μπορούσε να καιρορίξει την εκτέλεσή του…
    Στεφ. Στεφάνου, «Ελευθέριος Βενιζέλος-Πλαστουργός ιστορίας», Αθήνα 1977

  69. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα και για τις ευχές!

    68 Α μπράβο! Το δεύτερο πρέπει να είναι από κείμενο της εποχής του 21

  70. Πέπε said

    Γεια σου ρε Λεώνικε παλικάρι, μερακλή της ζωής!

  71. # 55

    O Mιχάλης σήμερα γιορτάζει…επιθετικά !!

  72. xar said

    Χρόνια πολλά στον οικοδεσπότη και όλους τους εορτάζοντες!

    Σας αφιερώνω το αγαπημένο (αυτόν τον μήνα) τραγούδι του γιου μου 🙂

  73. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Μετά τον Στέλιο, χρόνια πολλά Νίκο (ο νοών νοείτω 😂😂😂).

    Χρόνια πολλά και καλά Νικοκύρη, και κυρίως, ΝΑ ΠΕΡΝΑΣ ΚΑΛΑ!😉

    Αυτό για σένα.

  74. BLOG_OTI_NANAI said

    Χρόνια πολλά Νίκο! Εύχομαι ό,τι καλύτερο για σένα και τους δικούς σου, πάντα με υγεία και αντοχή για το καλό έργο σου!

  75. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες του ιστολογίου.

    51 – Βγάλε την Φωτεινή απ΄όλα αυτά και πές μας μετά τι μένει! Οι Γυναίκες είναι μεγαλείο, κι είναι ΜΕΓΑΛΗ τύχη να συναντήσεις στην ζωή αυτή που σου ταιριάζει, σε ισορροπεί και σου δημιουργεί όμορφα συναισθήματα, και συνήθως, αυτή η γυναίκα, είναι μακριά από τα προβεβλημένα γυναικεία πρότυπα του φανταχτερού περιτυλίγματος.

    Να ζείς ν΄αγαπάς να μαθαίνεις, που έλεγε κι ο Μπουσκάλια.😊

    Αυτό το συγκλονιστικό τραγούδι για σένα Λεώνικε, το είχα βάλει πάλι σχετικά πρόσφατα, και είχα εσένα στο μυαλό μου. Τώρα στο αφιερώνω!😊

  76. BLOG_OTI_NANAI said

    Καιροριξήματα:

  77. Κουτρούφι said

    Χρόνια Πολλά! Και του χρόνου!

  78. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλησπέρα.
    Χρόνια πολλὰ στὸν Νικοκύρη καὶ σὲ ὅλες τὶς ἑορτάζουσες καὶ στοὺς ἑορτάζοντες.

  79. Λεύκιππος said

    Χρόνια σου πολλά Νίκοκύρη να χαίρεσαι όσους αγαπάς και σ αγαπούν.

  80. Triant said

    Χρόνια πολλά και καλά Νίκο.

    Το σημερινό μάλλον μου άρεσε πιο πολύ απ’ όλα. Αντί να σου κάνουμε εμείς δώρο, μας έκανες εσύ 🙂

  81. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια, να είστε όλοι καλά και να είμαστε μαζί!

    72 Αυτό ήταν για ένα φεγγάρι το αγαπημένο το δικό μου όταν ήμουν στο γυμνάσιο.

    76 Βέβαια, καιροριξίματα

  82. sarant said

    Kαι κάτι περίεργο. Σήμερα είχαμε 1800 επισκέψεις, αλλά και χτες-προχτές από 800, σε ένα περσινό άρθρο, «Από πού είναι αυτός ο ημεδαπός;»
    Αναρωτιέμαι τι προκάλεσε αυτή την έκρηξη

  83. Μαρία said

    82
    Γιατί διάβασαν την ανακοίνωση της ΕΛΑΣ http://www.astynomia.gr/index.php?option=ozo_content&lang=%27..%27&perform=view&id=114559&Itemid=2935&lang=
    και μπερδεύτηκαν 🙂

  84. Αιμ said

    Χρόνια πολλά στον Νικοκύρη μας με υγεία και δημιουργικότητα.
    Χρόνια πολλά και στα ξενητεμένα μας μέλη 😉 που γιορτάζουν, χαθήκανε. Και σε όσους ξεχνάμε επίσης.

    Πικρό το σημερινό απόσπασμα

  85. Πέπε said

    83
    http://www.astynomia.gr/index.php?option=ozo_content&lang=%27..%27&perform=view&id=114549&Itemid=2932&lang= ;

    Ναι, εκεί πήγε κι εμένα ο νους μου. Ημεδαποί, ως γνωστόν, είναι μόνο διωκόμενοι, συλληφθέντες και λοιπά ταραχοποιά στοιχεία – δεν άκουσα ποτέ μου για βράβευση ημεδαπού ή κάτι παρόμοιο. Ποιος ημεδαπός λοιπόν έχει προκαλέσει ταραχές τελευταία; Ο 16χρονος εμβολιστής δικύκλων και κουτουλητής τοιχίων, ποιος άλλος;

  86. Πέπε said

    Γιατί τα πετσοκόβει τα λινκ;

  87. sarant said

    82-83 Α ναι, έτσι εξηγείται!

  88. Triant said

    Ημεδαπός

  89. Αγγελος said

    (63) Κι εγώ, ΑΡΗ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗ, βρήκα πολλά που μου θυμίζουν τον εαυτό μου,κι ας μην είμαι ακόμα 78 🙂
    Μια φράση όμως που κι εμένα εν μέρει με εκφράζει, αλλά σαφώς είναι cri de cœur τραγικό του συγγραφέα, είναι η εξής: «Στράφι πήγε τόση προσπάθεια. Σάμπως τόσα χρόνια, μια ζωή ολόκληρη, δεν πίστευε και σε ένα άλλο όραμα, που αποδείχτηκε κι αυτό άπιαστο όνειρο; Παρηγοριόταν πως σ΄ αυτή την περίπτωση δεν ήταν αυτός ο φταίχτης. Πού να φανταστεί την πελώρια, πλανητικής εμβέλειας απάτη, που είχαν σκαρώσει κει πάνω οι αδίστακτοι λάτρεις της εξουσίας. Όχι πως μετάνιωσε για τη δικιά του συμμετοχή. Ήταν ανιδιοτελής και ανόθευτη. […] Και στο κάτω κάτω τα ιδανικά στα οποία πίστεψε εξακολουθούν να έχουν αξία, άσχετα αν κάποιοι τα χρησιμοποίησαν για να ξεγελάνε το πλήθος, «τις μάζες».»

  90. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Περίμενα στην αφήγηση, μέσω του διαδικτύου, «κάτι να φανεί». Παραδομένος, στη μελαγχολική πορεία των γηρατειών ο ήρωας. Μου θυμίζει πολλούς ανθρώπους, άνδρες κυρίως, σ΄αυτήν την καμπή, όταν γερνάνε μόνοι. Οι γυναίκες σαν να τα καταφέρνουν καλύτερα αντίστοιχα στην 4η ηλικία, ή ιδέα μου;

    >>Δε φύτεψε καν ένα δέντρο.
    Ο πατέρας μου έλεγε για αντίστοιχες περιπτώσεις ανθρώπων της εποχής του:
    » Δεν εφύτεψε ένα δεντρό, δεν έχτισε μια τετάδα(ξερολιθιά), δεν εκαμάτεψε (ξεχέρσωσε, ημέρεψε, καλλιέργησε) ένα χωράφι …»

    >>καιρορίχνει
    Φαίνεται διασώζεται/λέγεται που και που το καιρορίχνει:
    2012
    (αν εμείς, που υποτίθεται είμαστε εχθροί τού Κόμματος, βιαζόμαστε να γίνει το συνέδριο, σοφά πράττει η σοφή ηγεσία και το καιρορίχνει)
    https://leftg700.blogspot.com/2012/09/

    1.1.2015 (αποτίμηση της χρονιάς)
    ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ: Μαθαίνουμε μια νέα λέξη: ΕΝΦΙΑ. Ευτυχώς η καταπληκτική οργάνωση του Ελληνικού Κράτους θα το καιρορίξει μερικούς μήνες αλλά τελικά όλοι θα το πληρώσουμε από φθινόπωρο.
    https://www.onmed.gr/farmako/story/324137/etsi-kylise-to-2014-gia-tous-farmakopoioys-kare-kare-oles-oi-ekselikseis-tou-kladou

  91. Είτε έχεις παρέα, είτε όχι τα γηρατειά είναι μελαγχολικά εκ κατασκευής κι ο μόνος τρόπος να το αποφύγεις είναι η παραμύθα. Η εντελώς πραγματική παραδοχή τους, εξασφαλίζει μια εξωτερική αξιοπρέπεια αλλά δεν απαλύνει τον εσωτερικό πόνο για το τέλος που πλησιάζει. Η εσωτερική παραμύθα είναι πιο εύκολη στις γυναίκες λόγω κοινωνικής ανατροφής. Η μητέρα μου ξεπέρασε τα 95 έχοντας μια πολύ δύσκολη εγχείριση, χήρα στα 84 της. Ε, ποτέ δεν παραδέχθηκε πως εγχειρίστηκε παρότι είχε μια ουλή σ’ όλο το μήκος της κοιλιάς της !

  92. Alexis said

    #85: Και επειδή εδώ λεξιλογούμε, να πω ότι κατά τη γνώμη μου γίνεται συχνά άστοχη χρήση (και κατάχρηση ίσως) της λέξης «εμβολίζω» στις σχετικές μπατσικο-στρατιωτικές ανακοινώσεις, και ακολουθούν φυσικά και οι δημοσιογράφοι που καλύπτουν τα σχετικά ρεπορτάζ.
    Η κυριολεκτική σημασία της λέξης είναι όταν ένα πλοίο προσπαθεί να χτυπήσει με την πλώρη ένα άλλο πλεούμενο στα πλευρά.
    Τώρα πώς μπορεί ένα αυτοκίνητο να «εμβολίσει» μετωπικά μια μοτοσυκλέτα που το καταδιώκει (όπως λέει η ανακοίνωση της ΕΛΑΣ) δεν γνωρίζω.

    Πάντως κακώς φωνάζει η αντιπολίτευση για ανεκπαίδευτους αστυνομικούς.
    Μια χαρά τον πέτυχε τον γύφτο…😡🤬

  93. sarant said

    Καλημέρα από εδώ!

    90α Μάλλον καλύτερα τα καταφέρνουν οι γυναίκες (και σε αυτή την περίπτωση)

  94. Mitsi Vrasi said

    Χρόνια πολλά και καλά, Νικοκύρη. Να σε χαίρονται, να σε χαίρεσαι, να σε χαιρόμαστε!
    Με μικρή χρονοκαθυστέρηση 🙂

  95. ΓιώργοςΜ said

    90 Πρέπει να το έχω ξαναγράψει εδώ, ίσως πολλάκις, ζμπαθάτε με:
    «Θα πεθάνω χωρίς να δώσω το όνομά μου σε ένα παιδί, ένα λουλούδι ή ένα βιβλίο, ένα από τα πράγματα που ο Θεός ορίζει»
    Από τη «Μαύρη Τουλίπα» του Δουμά, λόγια του νεαρού φυλακισμένου ήρωα. Αν τα θυμάμαι σωστά, πάνε και 40 χρόνια που τη διάβασα…

  96. Μαρία said

    82

  97. loukretia50 said

    Ο Δήμος πιστεύω πως θα αφιέρωνε στην Έσμπα το ποίημα “When You Are Old”, αλλά εκείνος ήταν που δεν έζησε αληθινά ούτε όταν ήταν νέος.
    Τόσο ψυχρός κι αποστασιοποιημένος, καθόλου περίεργο να γερνάει μόνος, βυθισμένος σε μια θλιβερή μιζέρια.
    Αναρωτιέμαι αν αγάπησε την Έσμπα *, ή την εικόνα που δε μπορούσε να κατακτήσει.

    Αν κρίνω από το χαρακτήρα του Δήμου, θεωρώ απίθανο να είναι το κείμενο αυτοβιογραφικό, εκτός από την οπτική του συγγραφέα για την εποχή.

    “When You Are Old”
    When you are old and grey and full of sleep,
    And nodding by the fire, take down this book,
    And slowly read, and dream of the soft look
    Your eyes had once, and of their shadows deep;

    How many loved your moments of glad grace,
    And loved your beauty with love false or true,
    But one man loved the pilgrim soul in you,
    And loved the sorrows of your changing face;

    And bending down beside the glowing bars,
    Murmur, a little sadly, how Love fled
    And paced upon the mountains overhead
    And hid his face amid a crowd of stars.

    by William Butler Yeats
    ———————

    90. Υπάρχει 4η ηλικία ΕΦΗ-ΕΦΗ?
    Τρίτη και φαρμακερή μόνο!
    Ωστόσο πιστεύω ότι οι γυναίκες την αντιμετωπίζουν πολύ καλύτερα, έστω κι αν μείνουν μόνες, έστω κι αν η φύση είναι πιο σκληρή μαζί τους.

    * Τι του ζήλεψε εκείνη βέβαια είναι αξιοπερίεργο!

  98. sarant said

    94 Νάσαι καλά!

    97 Υπάρχει και 4η, αλλά δεν έχουμε φτάσει ακόμα

  99. Αγγελος said

    (97) Δεν ήξερα το ποίημα του Yeats, αλλά είναι φανερά κλεμμένο εμπνευσμένο από το γνωστό του Ronsard:
    Quand vous serez bien vieille, au soir, à la chandelle,
    Assise auprès du feu, dévidant et filant,
    Direz, chantant mes vers, en vous émerveillant :
    Ronsard me célébrait du temps que j’étais belle.

  100. nikiplos said

    Πολύ ωραίο και το σημερινό. Και όμορφο. Κι αυτό που κομίζει, την αξία να βρουν κάποιον τα γηρατειά υγιή και πόσο σημαντικό ρόλο σε αυτό παίζει το περπάτημα. Διατροφή και περπάτημα, οι κύριοι πυλώνες για υγιή γηρατειά. Ο πατέρας μου δεν έβριζε ποτέ. Μόνο όταν ήταν πολύ νέος. Μεγάλος, μετά τα 50 του ποτέ. Λίγο πριν πατήσει τα 80 του και λίγο πριν πέσει κατάκοιτος, μου είχε πει: «άμα ήξερα τι γαμήσι είναι τα γηρατειά θα είχα κάνει αλλιώς τα κουμάντα μου». Το παραθέτω έτσι χυδαία όπως το είπε.

    Εικάζω πως ο ΔΣ θα είχε κάποιον γνωστό ή συγγενή του ως πρότυπο για τον χαρακτήρα του Δήμου. Ενίοτε αυτό το «πρότυπο» είναι μια άλλη εκδοχή του εαυτού μας, εκείνος που πήρε διαφορετικές κρίσιμες από εμάς αποφάσεις ή που η ζωή δεν τα έφερε ευνοϊκά. Ωστόσο, αξία έχει να πούμε πως αν επρόκειτο για αληθινό πρόσωπο, έχει πολλά χαρακτηριστικά του ορίου του φάσματος του αυτισμού. Ασπεργκεράκι, ή ας πούμε καθόλα φυσιολογικός άνθρωπος αλλά με δυσκολία στις κοινωνικές του δεξιότητες. Χαρακτηριστικό σχεδόν μόνιμο των ιδιαίτερα ευφυών ανθρώπων…

    Πάντως τα γηρατειά μπορούν να βρουν μόνον κι έναν που είναι πολύ κοινωνικός – η ψυχή της παρέας- ακόμη κι αν η ζωή δεν του τα φέρει άσχημα. Πολλά κρέμονται από μια κλωστή… Και τότε μπορεί κανείς να αναφωνήσει μόνος έρημος στο δάσος:
    -Δεν με λένε Σταύρο και κυρΣταύρο και αφέντη Τσουτσουλομύτη… Μόνο Σταύρο με λένε… Μόνο Σταύρο…

  101. ΓΤ said

    @100
    «Το παραθέτω έτσι χυδαία όπως το είπε».

    Ωραίος ο φάδερ, ρε μαν, έτσι πρέπει να μιλάμε, τέρμα μπέσα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: